„Żadnych nocowanek u koleżanek i wielogodzinna nauka”. Czy rygorystyczna metoda „Tiger Mom” z Azji to przepis na sukces dziecka?
Współczesny świat stawia przed młodym pokoleniem ogromne wymagania, zmuszając rodziców do ciągłego poszukiwania idealnej strategii na przyszłość dla swoich pociech. Okazuje się jednak, że zderzenie zachodniej swobody z bezwzględną, azjatycką dyscypliną rodzi pytania o realną cenę, jaką dzieci płacą za dorosły sukces.
W dobie wszechobecnego rodzicielstwa bliskości, w którym skupiamy się na emocjach, unikalnej wrażliwości i dawaniu dziecku maksymalnej przestrzeni, z drugiej strony globu docierają do nas zupełnie inne sygnały. Każda z nas marzy, by jej pociecha odniosła w dorosłym życiu spektakularny sukces. Jednak metody, jakimi próbujemy ten cel osiągnąć, różnią się drastycznie w zależności od szerokości geograficznej. Podczas gdy na zachodnich placach zabaw króluje wolność i unikanie jakiejkolwiek presji, w krajach azjatyckich od pokoleń triumfy święci model wychowawczy Tiger Mom (Tygrysia Mama). Stawia on przed kilkulatkami wymagania, które dla przeciętnego ucznia brzmią jak scenariusz z filmu grozy, a nie normalne, szczęśliwe dzieciństwo. Zasady rządzące tym skrajnie wymagającym systemem są proste, jasne i pozbawione sentymentów. Tygrysia mama nie bawi się w negocjacje z kilkulatkiem, nie pyta go o zdanie i nie rozczula się nad jego chwilowym zmęczeniem. W tym świecie nie ma miejsca na bezcelowe zbijanie bąków, wielogodzinne oglądanie bajek czy bezproduktywne błąkanie się z rówieśnikami po podwórkach. Każda minuta dnia jest zoptymalizowana i nastawiona na jeden nadrzędny cel − bycie absolutnym numerem jeden w każdej możliwej dziedzinie. Bezwzględne przykazania tygrysiej mamy, czyli zakazy, które budzą kontrowersje Metoda ta, spopularyzowana na całym świecie przez Amy Chua − autorkę głośnej książki „Bojowa pieśń Tygrysicy. Dlaczego chińskie matki są lepsze?” (oryg. „Battle Hymn of the Tiger Mother”), opiera się na żelaznej dyscyplinie i całkowitym odrzuceniu zachodnich standardów swobody. Tygrysia mama uważa, że tradycyjne dzieciństwo pełne zabawy to marnowanie cennego potencjału, który należy przekuć w życiowy sukces. W tym systemie wychowawczym obowiązują rygorystyczne wytyczne, z których rodzice nigdy nie rezygnują: Zakaz nocowanek oraz jakichkolwiek innych spotkań towarzyskich z rówieśnikami po lekcjach. Wielogodzinna nauka i wyśrubowane wymagania dotyczące ocen, gdzie każda nota poniżej najwyższej oznacza porażkę. Wybór instrumentów klasycznych (wyłącznie fortepian lub skrzypce) i ćwiczenie gry na nich na poziomie mistrzowskim. Dla dzieci wychowywanych w tym reżimie dzień nie kończy się wraz z ostatnim dzwonkiem. Powrót do domu oznacza natychmiastowe rozpoczęcie maratonu nad książkami, który często trwa do późnych godzin nocnych. Cenny dyplom z Harvardu i... emocjonalne braki na całe życie Patrząc na wyniki, jakie azjatyccy uczniowie osiągają w testach wiedzy, trudno odmówić tej metodzie skuteczności. Doskonałym przykładem są córki samej Amy Chua − Sophia i Louisa. Wychowane w rygorze, odniosły spektakularny sukces akademicki i zawodowy, kończąc prestiżowy Uniwersytet Harvarda. Sukces na papierze to jednak tylko jedna strona medalu. Druga, znacznie ciemniejsza, rodzi pytania o realną cenę, jaką młody człowiek płaci za ambicje swoich opiekunów. Psychologowie dziecięcy alarmują, że metoda oparta na rygorze i braku przestrzeni na naturalne dziecięce potrzeby niesie ze sobą ogromne ryzyko emocjonalne. Młody człowiek, którego wartość zależy wyłącznie od miejsca na podium, rozwija w sobie toksyczny perfekcjonizm. W kuluarach tych wielkich karier bardzo często kryją się stany lękowe oraz potworna samotność ludzi, którzy nigdy nie nauczyli się odpoczywać. Bez prawa do błędu i radosnej beztroski, dzieci te wchodzą w dorosłość z potężnym niedoborem kompetencji miękkich. Stają się robotami do wygrywania konkursów, które kompletnie nie potrafią budować ciepłych i trwałych relacji partnerskich czy przyjacielskich. Poszukiwanie złotego środka między dyscypliną a totalnym luzem Kiedy zestawimy ten surowy rygor z obecną modą na polskim podwórku, gdzie wychowanie bez zasad często rodzi roszczeniowych dorosłych, dociera do nas bolesna prawda. Żaden ze skrajnych modeli nie jest dobry dla młodego człowieka. Całkowity brak wymagań i pobłażanie każdemu kaprysowi to taka sama krzywda, jak zmuszanie dziecka do katorżniczej pracy bez prawa do bycia po prostu dzieckiem. Kluczem do sukcesu wychowawczego jest poszukiwanie mądrego balansu między dyscypliną a emocjonalnym wsparciem, co pozwala uniknąć potężnej traumy. Dyscyplina, systematyczność i szacunek do pracy są ważnymi wartościami, ale nigdy nie mogą być wdrażane kosztem zdrowia psychicznego. Pozwólmy naszym dzieciom zdobywać szczyty i rozwijać talenty, ale dajmy im też święte prawo do popełniania błędów, do brudnych kolan na placu zabaw i do radosnych nocowanek z przyjaciółmi. Sukces zawodowy jest piękny, ale o wiele ważniejsza jest świadomość, że wychowało się człowieka po prostu szczęśliwego. Zobacz też: Ta niemiecka zasada budzi kontrowersje wśród polskich rodziców. To dlatego dzieci są tak samodzielne
Tak Koreańczycy wychowują ludzi sukcesu. Ich dzieci mają dobrze wyćwiczone „nunchi”
Współczesny świat wymaga od najmłodszych unikalnych kompetencji, które pozwolą im przetrwać i zabłysnąć w stale zmieniającej się rzeczywistości. Istnieje jedna ukryta umiejętność, którą azjatyccy rodzice pielęgnują w swoich domach od najwcześniejszych lat życia dziecka, gwarantując mu niesamowity start w dorosłość.
Obserwując globalne trendy w parentingu, można odnieść wrażenie, że kraje zachodnie wpadły w pułapkę nadmiernego skupienia na indywidualizmie, głośnym manifestowaniu swojego ja oraz wiecznej walce o uwagę. Tymczasem Korea Południowa, będąca synonimem technologicznego i kulturowego sukcesu, opiera swój system wychowawczy na filarze, który dla wielu Europejczyków może brzmieć rewolucyjnie. Nie chodzi tu o morderczą naukę od świtu do nocy czy rygorystyczne kary, ale o rozwijanie specyficznej, głębokiej uważności na drugiego człowieka. Ta starożytna koncepcja, przekazywana z pokolenia na pokolenie, nosi nazwę nunchi i jest uważana za najpotężniejszą siłę emocjonalną koreańskich dzieci. To właśnie dzięki niej maluchy z Seulu czy Pusan wyrastają na ludzi, którzy bez trudu odnajdują się w każdej sytuacji społecznej, potrafią błyskawicznie zjednać sobie ludzi i osiągają spektakularne cele zawodowe. Warto przyjrzeć się bliżej tej metodzie, ponieważ kryje ona lekcję empatii i życiowej mądrości, której we współczesnych polskich domach bardzo potrzebujemy. Czym jest tajemnicze nunchi i dlaczego to supermoc w dorosłym życiu? Dosłowne tłumaczenie słowa nunchi oznacza miarę okiem, jednak w praktyce psychologicznej to znacznie więcej niż tylko zmysł obserwacji. To unikalna zdolność do błyskawicznego odczytywania nastroju panującego w danym pomieszczeniu, intencji innych ludzi oraz wyczuwania tego, co niewypowiedziane. Koreańczycy wierzą, że osoba posiadająca dobre nunchi potrafi wejść do pokoju pełnego obcych osób i w kilka sekund ocenić dynamikę grupy, hierarchię oraz emocje, jakie towarzyszą zgromadzonym. Wychowanie w tym duchu zaczyna się już od najmłodszych lat życia dziecka, kiedy rodzice zamiast natychmiastowego spełniania każdej zachcianki malucha, uczą go dostrzegania kontekstu sytuacji, w której się znajduje. Rozwijanie tego nawyku u dzieci nie ma nic wspólnego z tłumieniem ich osobowości czy zmuszaniem do chorobliwej uległości. To budowanie najwyższego poziomu inteligencji emocjonalnej, która sprawia, że młody człowiek przestaje patrzeć na świat wyłącznie przez pryzmat własnego ego. Dziecko z dobrze wyćwiczonym nunchi naturalnie wie, kiedy jest czas na głośną zabawę, a kiedy należy usiąść w ciszy, ponieważ widzi zmęczenie na twarzy matki lub słyszy powagę w głosie ojca. W dorosłym życiu ta cecha staje się absolutnym kluczem do sukcesu − pozwala unikać konfliktów, ułatwia negocjacje biznesowe i sprawia, że dany człowiek jest postrzegany jako magnetyczny, empatyczny oraz godny zaufania lider. Jak koreańscy rodzice trenują uważność u swoich dzieci bez użycia kar? W koreańskim domu nauka uważności odbywa się w sposób naturalny, poprzez codzienne sytuacje przy stole, w sklepie czy podczas rodzinnych spotkań. Kluczową zasadą jest rezygnacja z wiecznego wyręczania dziecka w interpretowaniu rzeczywistości i zmuszenie jego mózgu do samodzielnej pracy analitycznej. Kiedy maluch zachowuje się nieodpowiednio w miejscu publicznym, koreański rodzic rzadko wybucha krzykiem czy nakłada natychmiastowe kary. Zamiast tego zadaje dziecku proste, ale otwierające oczy pytania, na przykład zagadując, jak myśli, dlaczego pani w autobusie wygląda na smutną przez jego głośne zachowanie. Taki trening sprawia, że dziecko zaczyna dostrzegać związki przyczynowo-skutkowe między swoimi działaniami a komfortem otoczenia. Ważnym elementem jest także kultura wspólnych posiłków, podczas których dzieci są uczone, by nie nakładać sobie jedzenia jako pierwsze, ale obserwować, czy starsi członkowie rodziny mają już pełne miski. To uczy cierpliwości, pokory oraz naturalnego szacunku do hierarchii, co na Zachodzie bywa często eliminowane przez kult natychmiastowej gratyfikacji. Dzięki temu koreańskie dzieci nie potrzebują sztucznych systemów nagród ani tablic motywacyjnych, ponieważ ich wewnętrzną motywacją staje się chęć harmonijnego współistnienia z grupą i dbanie o dobrostan bliskich. Skutki wychowania w duchu nunchi: głębokie relacje i odporność na presję Zastosowanie tej azjatyckiej mądrości w polskich realiach może przynieść niesamowite rezultaty, uwalniając domowników od wiecznych kłótni, negocjacji i walki o władzę. Wprowadzenie zasad uważności pomaga dzieciom radzić sobie z własną frustracją, ponieważ zaczynają one rozumieć, że ich emocje nie są jedynymi, które liczą się w domowym mikrokosmosie. Zamiast wychowywać dzieci w przekonaniu, że świat ma obowiązek kręcić się wokół ich zachcianek, warto pokazać im piękno płynące z bycia uważnym obserwatorem rzeczywistości. To buduje w małym człowieku ogromną stabilność psychiczną, odporność na rówieśniczą presję oraz zdolność do nawiązywania głębokich, autentycznych przyjaźni opartych na wzajemnym zrozumieniu. Wdrożenie tej metody nie wymaga rewolucji, ale zmiany drobnych, codziennych nawyków komunikacyjnych w rodzinie. Możemy zacząć od tego, by podczas rozmowy przy kolacji zachęcać dziecko do opisywania emocji innych osób, pytając, jak minął dzień kolegom w przedszkolu czy szkole. Przestańmy też natychmiast zagłuszać każdą minutę nudy nowymi zabawkami czy ekranem telefonu − pozwólmy dziecku obserwować otoczenie, ludzi w parku, przyrodę i uczyć się wyciągania wniosków z tych cichych obserwacji. Koreański sukces gospodarczy i kulturowy nie wziął się znikąd; stoi za nim armia ludzi, którzy od dziecka potrafili słuchać, patrzeć i rozumieć dynamikę świata bez zbędnych słów. Podarowanie swojemu dziecku dobrze wyćwiczonego nunchi to wyposażenie go w najlepszy paszport do szczęśliwego, dojrzałego i pełnego sukcesów życia w społeczeństwie. Zobacz też: Holenderskie dzieci są samodzielne, bo ich rodzice przestrzegają zasady 3R. Polacy mogliby się uczyć
„Mamo, znowu przegrałem!” Jak uczyć dziecko radzenia sobie z porażką?
Nieodłącznym elementem życia jest porażka. Właśnie dlatego, warto od małego uczyć dziecko, jak radzić sobie z przegrywaniem. Zapraszamy do przeczytania kolejnego artykułu w ramach akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem”, w którym znajdziecie m.in. cenny komentarz naszej ekspertki, psycholożki Dominiki Słomińskiej, właśnie na ten temat.
Rodzice uczą dzieci, w jaki sposób osiągać sukcesy, cieszą się nimi razem z maluchami i wspierają je w drodze do osiągania celu. Co robić, gdy pewnego razu pociecha poczuje smak przegranej? Porażka może boleć nawet najmłodszych, dlatego istotne jest, by już od małego uczyć dzieci, jak wyciągać z niej wnioski i… iść dalej. View Ediplayer on the source website Najgorsze bywają początki Gdy dziecko rośnie i przebywa głównie z rodzicami, to zwykle otrzymuje od nich dużo ciepłych uczuć. Bezwarunkowa miłość i wsparcie sprawiają, że najczęściej jego życie jest miłe i przyjemne. Gdy jednak smyk zaczyna rosnąć i styka się z innymi osobami, to już nie zawsze wszystko jest tak proste i bezproblemowe... Każdy rodzic z pewnością pamięta pierwsze kłótnie dziecka w piaskownicy o ulubioną zabawkę i minę swojej pociechy, której ją właśnie odebrano, albo pierwszą przegraną malucha w grze planszowej, wyścigu, czy konkursie w przedszkolu. Te niemiłe chwile okraszone smutkiem i nierzadko łzami chociaż są trudne, to są również... bardzo potrzebne. Dlaczego warto uczyć dziecko radzenia sobie z przegrywaniem? Nie da się wyeliminować z życia porażek, rodzice nie są w stanie uchronić przed nimi swoich pociech. Jedynym sposobem, by pomóc, jest nauczenie malucha, jak w naturalny sposób przeżywać niepowodzenia. Istotne jest, by dziecko od małego wiedziało, że przeżywanie sukcesu, jak i porażki jest tak samo ważne. Wszystko po to, by umiało sobie radzić z nimi później – również w dorosłym życiu. Nauka przegrywania konieczna jest także do tego, by dziecko nie bało się porażki. Strach zawsze hamuje rozwój, dlatego dziecko umiejące przegrywać szybciej i chętniej podejmie się nowych wyzwań (nie będzie miało obaw związanych z ewentualną kolejną porażką). Ponadto „oswojenie” przegrywania pomaga mieć lepszy stosunek do rywalizacji, takiej bez nadmiernego stresu, a w momencie porażki minimalizuje ryzyko dużej złości czy frustracji. – Niezwykle istotne jest to, żeby przekazać dziecku, że pojedyncze przegrane i porażki nie definiują wartości dziecka, a są jedynie informacją, co można jeszcze ćwiczyć lub czego nie. Warto pamiętać, że to właśnie dzięki porażkom można docenić sukcesy, a pamięć o nich ratuje nas podczas złej passy... Dlatego tak bardzo ważne jest, aby rodzice uczyli dzieci zarówno tego, jak wygrywać, jak również jak przegrywać, a do tych wyzwań życiowych najlepiej przygotowywać je podczas zabawy – podkreśla nasza specjalistka, Dominika Słomińska. W jaki sposób krok po kroku oswajać dziecko z przegraną? Aby dziecko nauczyło się radzić sobie z przegrywaniem, należy na początku wprowadzać proste gry planszowe, w których maluch może odnieść szybki sukces. Ekspertka podkreśla, że przegrany dorosły powinien stać się wzorcem prawidłowego zachowania, czyli może m.in. spokojnie wyrażać rozczarowanie przegraną w słowach: Ojej, przegrałem! Jest mi przykro, następnym razem muszę się bardziej skupić, postarać. Ważne jest także, by następnie pogratulować wygranemu – można np. wyciągnąć rękę do dziecka i powiedzieć: Gratuluję wygranej! To była równa walka, widziałem jak bardzo się starałeś. Liczę, że następnym razem ja wygram, szykuj się na rewanż. – Pamiętajmy, że maluch jest naszym lustrem i jeżeli od początku będziemy modelować prawidłowe wzorce, dziecko powinno je odwzorować. Tak sformułowane komunikaty pokazują dziecku nie tylko kulturę osobistą, ale też uczą, że przegrana się zdarza i nie jest niczym złym. Takie podejście uczy dziecko, że porażka może motywować i nie świadczy o tym, że spotykać nas będzie za każdym razem – zwraca uwagę psycholog. Co robić, gdy po przegranej… wybucha awantura? Ekspertka dodaje także, że jeśli mamy do czynienia z „ambitnym zawodnikiem” i każda przegrana kończy się awanturą oraz rozpaczą, to nie należy się poddawać. Nadal to dorosły pokazuje prawidłową postawę, ale też odciąża dziecko z sytuacjach rywalizacyjnych, żeby nie pogłębiać frustracji malucha. – Zachęcam rodziców do zakładania „sportowych albumów”, w których razem z dzieckiem przyklejamy zdjęcia sportowców, którzy raz w geście zwycięstwa stoją na podium, a innym razem leżą zrozpaczeni na murawie, a później gratulują wygranemu. Na każdy kroku należy pokazywać dziecku, że zarówno porażka, jak i sukces jest zmienną i jedno zapowiada drugie – podkreśla specjalistka. Dominika Słomińska wskazuje także na to, by rodzice byli wyczuleni na to, by nie wbudowywali w dziecku przekonania, że musi być najlepsze. Dziecko przestymulowane takimi wymaganiami jest w ciągłym napięciu, nie jest odporne na porażki i każde potknięcie niszczy jego samoocenę. Trzeba pamiętać, że maluch ma swoje predyspozycje i to właśnie na nich należy budować jego wartość. A dziecko, które akceptuje siebie i wie, że ma prawo popełniać błędy, będzie potrafiło przegrywać, a porażki będzie przekuwać w trening i pracę prowadzącą do wygranej. Chcesz wiedzieć więcej? Weź udział w akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem”!
Twoje dziecko krzyczy, buntuje się i wszystko wymusza? Co z niego wyrośnie? Inni rodzice będą ci zazdrościć!
Masz dość ciągłych humorów krnąbrnego kilkulatka? Jest uparty i płacze, jak tylko czegoś nie dostanie? Nie wiesz już, jak z nim postępować, żeby był bardziej „wychowany”? Mamy dla ciebie ważną wiadomość – takie zachowanie twojego dziecka powinno cię cieszyć. Naukowcy wróżą mu świetlaną przyszłość!
Europejskie badanie opublikowane w Psychologii Rozwojowej wykazało, że małe dzieci, które są zbuntowane, miewają częste napady złości i nie słuchają poleceń rodziców, mają większe szanse na zdobycie bogactwa i kariery w dorosłym życiu. To bardzo pocieszająca wiadomość dla wszystkich, którzy męczą się każdego dnia, próbując egzekwować od swoich dzieci posłuszeństwo i „grzeczne” zachowanie. Niegrzeczne dziecko = sukces w dorosłym życiu? Psychologowie, którzy wysnuli tę teorię, przyjrzeli się karierze uczniów z różnych szkół w Luksemburgu. Śledzili ich dalszy rozwój naukowy i to, jakie wykonywali w przyszłości zawody. Okazało się, że ci, którzy w dzieciństwie byli zbuntowani wobec autorytetów i nieposłuszni rodzicom, z reguły dłużej kontynuowali naukę i odnosili sukcesy na wysokich stanowiskach w pracy. Badanie Angeli Duckworth, psycholog z Uniwersytetu w Pensylwanii, również potwierdziło tę teorię. Na podstawie swoich analiz badaczka wysnuła wniosek, że dzieci, które są od początku waleczne, znacznie częściej osiągają sukcesy zawodowe. Ta waleczność przejawia się w wytrwałości i zdeterminowaniu w osiąganiu celów długoterminowych. A zatem, drogi rodzicu, jeśli twój malec będzie przez wiele godzin uparcie domagał się IPada, uśmiechnij się i pomyśl, że już wkrótce zostanie dyrektorem wielkiej firmy lub profesorem medycyny! Napady złości są normalnym etapem rozwoju Wielu rodziców może martwić się, że ich dzieci w okolicach pierwszych urodzin nagle zaczynają stwarzać problemy wychowawcze. Wybuchają płaczem, krzykiem, a niekiedy nawet agresją. Psychologowie przyznają jednak zgodnie – to normalne. Małe dzieci, które jeszcze nie mówią lub mówią niewiele, nie potrafią wyrażać swoich emocji w inny sposób, niż napadami złości. Dodatkowo właśnie płacz i krzyk pozwala im na radzenie sobie z tym, co ich otacza i co budzi skrajne emocje. Czy będąc z zapłakanym, krzyczącym dzieckiem w supermarkecie, masz czasem ochotę zostawić wózek i powiedzieć wszystkim, że masz dość? Wyniki tych badań powinny pomóc ci przetrwać. Odetchnij głęboko i pamiętaj, teraz jest ciężko, ale za jakiś czas będziesz ze swojego dziecka dumna. Prawdziwa ulga, prawda? Źródło: practicalparenting.com.au​ Zobacz też: Najlepsze sposoby na dziecięcą złość, płacz i histerię Jak radzić sobie z trudnymi emocjami dziecka? Bunt dwulatka - jak z nim postępować? [test]
Umiejętności przedszkolaka mają wpływ na sukces w dorosłym życiu
Naukowcy odkryli, że istnieje związek pomiędzy zdolnościami osiąganymi w wieku przedszkolnym a osiąganiem sukcesów w dorosłym życiu.
Każdy rodzic jest świadomy, że umiejętności osiągane w wieku przedszkolnym są niezwykle ważne dla rozwoju dziecka. Intuicyjnie uczymy dzieci dzielenia się i zabawy z innymi dziećmi, także staramy się pomóc radzić sobie z emocjami, szczególnie tymi trudnymi. Jednak okazuje się, że mogą one wpłynąć na długofalowy sukces naszego dziecka. Amerykańscy badacze przekonują, że zadbanie o rozwój emocjonalny dziecka to inwestycja w przyszłość. Zaskakujące wyniki badań W „American Journal of Public Health” opublikowano wyniki badań przeprowadzonych na 800 przedszkolakach. Badacze z Penn State University oraz Duke University przyjrzeli się jak umiejętności społeczne i umiejętność radzenia sobie z emocjami może wpłynąć na dalsze życie zawodowe. Naukowcy znaleźli związek pomiędzy umiejętnościami społecznymi przedszkolaków, a tym jak te osoby porodziły sobie w życiu dorosłym. W 1991 roku wychowawcy ocenili dzieci na podstawie takich czynników, jak: słuchanie innych, dzielenie się materiałami, rozwiązywanie problemów z rówieśnikami czy bycie pomocnym. Po latach naukowcy sprawdzili, czy skończyli szkołę ponadgimnazjalną, studia, a także czy pracują. Przeanalizowano również problemy z prawem, uzależnienia i choroby psychiczne. Okazało się, że dzieci, które w przedszkolu pomagały innym oraz chętnie dzieliły się zabawkami, w dorosłym życiu częściej od innych kończyły studia. Szybciej od rówieśników znajdywały także pracę w pełnym wymiarze godzin. Natomiast dzieci, które w wieku przedszkolnym miały problemy z rozwiązywaniem konfliktów, rzadziej kończyły studia, a nawet szkołę ponadgimnazjalną. Częściej także wpadali w uzależnienia i problemy z prawem. Nie tylko nauka literek Badacze sugerują, że skupianie się tylko na wynikach w nauce to błąd. Warto zadbać o rozwój umiejętności społecznych, a także o rozwój emocjonalny dziecka. Rozwijanie w dziecku ciekawości, kreatywności, mogą się przełożyć na sukces dziecka w życiu dorosłym. Czy dziecko bez takich umiejętności jest skazane na porażkę? Nie! Specjaliści przekonują, że istotne jest rozwijanie tych umiejętności także zadbanie o rozwój inteligencji emocjonalnej. Chodzi o zachowanie równowagi w tym, na co rodzice zwracają uwagę. Warto także pamiętać, że nad tymi umiejętnościami jako rodzice można pracować niemalże nieustanie, gdy jesteśmy razem z dzieckiem. Źródło: CNN Zobacz także: Rozwój empatii u dziecka: jak ją rozwijać w codziennej zabawie [WIDEO] Trudne emocje u dziecka: skąd się biorą i jak mu pomóc? 5 sposobów na wychowanie optymisty
Oto, co powinni robić rodzice, żeby dziecko odnosiło sukcesy
Jak mądrze wspierać rozwój dziecka, żeby odnosiło sukcesy w życiu? Przeczytaj!
Każdy z nas chce, aby jego dziecko dobrze radziło sobie w szkole, było szczęśliwe, trzymało się z dala od kłopotów, a w przyszłości dobrze sobie radziło jako człowiek dorosły. Robimy, co możemy, aby zapewnić dzieciom takie warunki do rozwoju, żeby tak właśnie się działo. Niektórzy z nas ufają swojej intuicji, inni uciekają się do fachowej lektury. A gdyby tak sprawdzić, co badania naukowe z dziedziny psychologii mówią o wychowywaniu dzieci i dobrym radzeniu sobie w życiu? "Business Insider" wymienił 12 rzeczy, które robią rodzice dzieci odnoszących życiowe sukcesy. Warto na nią spojrzeć, pamiętając jednocześnie, by nie dać się zaślepić własnej ambicji i nie zapominać, że zabawa, beztroska i nuda (!) są ważnymi elementami zdrowego i szczęśliwego dzieciństwa, co więcej: są potrzebne do prawidłowego rozwoju dziecka. Co robić, żeby dziecko dobrze radziło sobie w życiu? Oto, co odkryli rozmaici naukowcy i co, ich zdaniem, sprzyja dzieciom w odnoszeniu sukcesów (także w dorosłym życiu): Obowiązki domowe Jak wynika z badania przeprowadzonego na Harvardzie, dzieci, które mają obowiązki domowe, wyrastają na dorosłych, którzy dobrze współpracują z kolegami z pracy, są bardziej empatyczni i potrafią samodzielnie wykonywać zadania. Umiejętności społeczne Z tego samego badania wynika, że jeśli przekazujemy dzieciom wiedzą o tym, jak zachowywać się w sytuacjach społecznych, wychowujemy je na uczynnych, empatycznych i umiejących rozwiązywać problemy dorosłych. I odwrotnie: te dzieci, które miały słabo rozwinięte umiejętności społeczne, częściej ulegały nałogom i miały zatargi z prawem. Duże oczekiwania Jeśli rodzice oczekują, że ich dziecko pójdzie na studia, stwarzają mu takie warunki, żeby mogło się uczyć i to bez względu na status materialny rodziny – uważają naukowcy z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Los Angeles (USA). Potwierdziły to badania: 96 proc. dzieci z najlepszymi wynikami w nauce, to te, których rodzice mieli ambicje, by poszły na studia. Odpowiednie imię Okazuje się, że nie bez znaczenia dla sukcesów w życiu, jest także imię dziecka. Aby zapewnić dziecku dobrą przyszłość zawodową, imię to powinno być proste i łatwe do wymówienia – twierdzą naukowcy z Uniwersytetu w Nowym Jorku. Warto przejrzeć naszą Księgę imion dla dzieci, żeby wybrać to odpowiednie! Wyższe wykształcenie rodziców Z badania przeprowadzonego na Uniwersytecie w Michigan w 2014 roku wynika, że dzieci matek, które mają wyższe wykształcenie, same także częściej kończą studia wyższe. Matematyka Dzieci powinny jak najszybciej uczyć się matematyki – wynika z danych zebranych wśród 35 tys. przedszkolaków w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i Anglii. Zdaniem naukowców wczesne umiejętności matematyczne (liczenie, znajomość cyfr) przekładają się nie tylko na późniejsze dobre wyniki w matematyce, ale też na naukę czytania. Bliska więź Bliskość między rodzicami a dziećmi ma same zalety, także taką, że dzieci, które są otoczone troskliwą opieką ze strony rodziców, wypadają lepiej w szkolnych testach. Poza tym jako dorośli ludzie tworzą bardziej udane związki i mają lepsze osiągnięcia akademickie. Mniej zestresowani rodzice Stres jest wrogiem nas samych, ale okazuje się, że stres rodziców ma zgubny wpływ nie tylko na nich, ale i na ich dzieci. Zarażamy dzieci naszymi emocjami, zarówno tymi pozytywnymi, jak i negatywnymi. Warto o tym pamiętać! Pracująca mama Według badania przeprowadzonego w Harvard Business School, dzieci zyskują na tym, że ich mama pracuje poza domem. Pisaliśmy o tym tutaj. Status społeczny Przykre wnioski płyną z badania przeprowadzonego na Uniwersytecie w Stanford – przepaść w osiągnięciach dzieci z rodzin o niskim statusie materialnym i tymi z zamożnych domów jest o 30-40 proc. większa, jeśli chodzi o dzieci urodzone w 2001 roku niż u tych urodzonych 25 lat wcześniej. Można podejrzewać, że to tendencja, która się utrzymuje lub nawet pogłębia. Wytrwałość Cechą, która pomaga osiągnąć wyznaczone cele jest, zdaniem psycholożki Angeli Duckworth z Uniwersytetu w Pensylwanii, wytrwałość (z ang. grit). To ta cecha ma, wg psycholożki, wyróżniać ludzi sukcesu. Zdrowe nawyki żywieniowe Nie sposób przestać podkreślać wagi zdrowego odżywiania. Nie tylko zapewniamy w ten sposób dziecku odpowiednie warunki do wszechstronnego rozwoju, ale dbamy też o jego zdrowie. Źródło: Business Insider Zobacz też: Co zyskuje dziecko dzięki pracującej mamie? Zdziwicie się! Jak wychować młodego poliglotę? Jak wychować optymistę?
Nie podcinaj dziecku skrzydeł! 7 typowych zachowań – zmień je już dziś
Mimo że chcesz dla swojego dziecka jak najlepiej, czasami szkodzisz mu swoim zachowaniem. Przeczytaj, jakie błędy wychowawcze sprawiają, że podcinamy dzieciom skrzydła.
Czy wiesz, że często sami powstrzymujemy swoje dzieci przed odniesieniem sukcesu? Niestety. I nie chodzi tu o to, żeby za wszelką cenę dążyć do tego, żeby nasze dzieci otrzymywały najlepsze stopnie w szkole, wspinały się po szczeblach kariery aż na sam jej szczyt, były we wszystkim najlepsze i wybitne. Chodzi o to, by były szczęśliwe, robiły to, co lubią i to, w czym są dobre. Ale chodzi też o to, żeby nie stać im na drodze do odkrycia i robienia tego, co teraz – i w przyszłości – może dawać im radość i w czym mogą się sprawdzić. Jak podcinamy skrzydła swoim dzieciom? Często nieświadomie sprawiając, że zaczynają wątpić w swoje siły. Przeczytaj, jakich zachowań lepiej unikać, jeśli chcesz, żeby twoje dziecko dobrze radziło sobie w życiu prywatnym i zawodowym. 7 zachowań rodziców, które podcinają skrzydła dziecka Dr Tim Elmore, autor bestsellerów z dziedziny psychologii, odkrył w swojej pracy 7 błędów, które rodzice popełniają w wychowywaniu swoich dzieci, sprawiając że dziecko traci pewność siebie i ma mniejsze szanse na rozwinięcie swoich talentów i i odniesienie sukcesu, czy to w życiu prywatnym, czy zawodowym. Kathy Caprino, wymienia w portalu Bright Side, wszystkie 7 błędów, których, zdaniem dr Elmore'a, powinniśmy unikać: 1. Nie pozwalamy dzieciom podejmować ryzyka Tak bardzo boimy się o nasze dzieci, że chronimy je na każdym kroku. Paradoksalnie działa to na ich niekorzyść, np. skutkując rozwojem różnego rodzaju fobii w dorosłości. Pozwól dziecku bawić się na dworze, pozwól mu spaść z roweru i pozwól przeżyć smutek spowodowany kłótnią z przyjacielem – to wszystko uczy radzenia sobie z trudnościami i buduje pewność siebie w obliczu problemów, których nie sposób uniknąć w życiu. A kto będzie chronił nasze dzieci, kiedy dorosną? Muszą mieć wiedzę i umiejętności, które pozwolą im stawić czoła trudnościom. 2. Zbyt szybko reagujemy Podobnie jest z naszą zbyt szybka reakcją i wkraczaniem w sytuacje, które są dla dziecka trudne. Rozwiązujemy konflikty za nasze dzieci, ratujemy je z każdej opresji, by nie musiały doświadczać trudnych emocji. Robimy to z miłości, nie trzeba tego tłumaczyć, ale prawda jest taka, że w ten sposób wyświadczamy im niedźwiedzią przysługę. Dorosły świat tak nie działa. Życie tak nie działa. Patrz wyżej. 3. Za bardzo się zachwycamy Nasze dzieci są takie cudowne, wszystko robią najlepiej, są po prostu wyjątkowe! Każde jedno współczesne dziecko jest po prostu najlepsze we wszystkim i nie ma sobie równych. Sami zwycięzcy. To, co zaczęliśmy robić po to, by nasze dzieci nabrały pewności siebie, mści się na nich w późniejszych latach – badania wykazały, że po pewnym czasie dziecko zauważa, że zachwyceni rodzice nie są obiektywni, że aby sprostać ich wizji muszą uciekać się np. do kłamstwa i oszustwa, tak aby nie zmącić obrazu superdziecka. To odbija się bardzo negatywnie na psychice i może prowadzić do poważnych problemów w życiu. 4. Poczucie winy kieruje naszym zachowaniem Masz dwoje dzieci i jedno dostało najwyższą ocenę ze sprawdzianu na koniec roku. Kupujesz mu w nagrodę prezent, ale nie chcesz, żeby drugiemu było przykro, więc jemu też coś kupujesz. Takie zachowanie nie nauczy dzieci prawdziwego życia. W pracy czy szkole nie będą otrzymywać pochwał za sam fakt znalezienia się w danym miejscu. Zamiast tego powinniśmy uczyć dzieci, że nasze zachowanie, praca i dobre uczynki prowadzą do sukcesu, a nasza miłość nie jest uwarunkowana ich ocenami czy zwycięstwami. Nagradzanie prezentami za sukcesy to nie jest dobra droga. 5. Nie pozwalamy im uczyć się na NASZYCH błędach Im starsze będzie twoje dziecko, tym bardziej będzie chciało rozwinąć skrzydła i wypłynąć na szerokie wody. Pozwól mu, ale zamiast chronić i kontrolować na każdym kroku, lub zamiast drżeć przez każdą sekundę, którą będzie spędzać z daleka od ciebie, pomóż mu. Jak? Opowiadaj o błędach, które popełniłaś w analogicznych sytuacjach, by pomóc dziecku w nauce podejmowania dobrych decyzji. Opowiadaj o tym, jak się czułaś, kiedy przeżywałaś podobne problemy i co wtedy zrobiłaś. Ale pozwól dziecku stawiać czoła problemowi i ponosić konsekwencje błędnych wyborów. Bądź wzorem do naśladowania. 6. Ograniczamy samodzielność dzieci Wyręczamy dzieci w wielu rzeczach, nie pozwalając im na samodzielność. Warto przyjrzeć się rówieśnikom swojego dziecka: czy potrafią już same posmarować chleb masłem? Używać noża? Ubierają się same w przedszkolnej szatni? Jeśli większość z nich to robi, a twoje dziecko nie, być może to ty blokujesz jego samodzielność, robiąc to za nie (oczywiście może to też być kwestia np. problemów rozwojowych). Zrób rachunek sumienia. Uważaj jednak, żeby nie mylić inteligencji z dojrzałością. Nawet jeśli twoje dziecko rozwija się intelektualnie ponad przeciętną, nadal ma tyle lat, ile wynika z jego metryki. Nie przyspieszaj niczego i nie opóźniaj. 7. Nie jesteśmy wzorem do naśladowania Bardzo często zdarza się, że wymagamy od dziecka czegoś, czego sami nie przestrzegamy. Zakaz telefonu przy stole dla dziecka? A sami podczas kolacji przeglądamy maile. Czipsy są niezdrowe? Ale sami pijemy colę. Nie sposób podkreślić wystarczająco mocno, jak ważne jest dla dziecka to, co robimy i mówimy. Naszym zachowaniem modelujemy zachowanie swoich dzieci. Innymi słowy, to proste: zachowuj się tak, jak chciałabyś, żeby zachowywało się twoje dziecko. Twoje reakcje w obliczu niepowodzeń, podejmowania decyzji, trudnych emocji, to coś, z czego twoje dziecko będzie czerpać przez całe życie. Zobacz też: Jak wychować pewne siebie dziecko - radzi trenerka parentingowa Jak wspierać inteligencję dziecka? Jak wychować szczęśliwego jedynaka?
Gderaj, mamo, ile wlezie! Dla dobra dziecka!
Za każdą kobietą sukcesu stoi uciążliwa matka? Przeczytaj, jakiego odkrycia dokonali naukowcy i przestań martwić się, że jesteś za mało wyluzowaną mamą!
Jeśli przyłapujesz się czasem na tym, że sama nie możesz już dłużej się słuchać, wiedz, że nie jesteś sama. Ja też tak mam. Są dni, kiedy gderam od rana do wieczora: załóż buty, nie te, tamte, nie tak, na drugą nogę, czemu to tyle trwa, znowu zapomniałaś o śniadaniu, ciągle muszę wszystko powtarzać, dlaczego nikt mnie nie słucha... I tak przez cały boży dzień! Uszy od tego usychają i w ogóle nie dziwię się moim dzieciom, że stają się na to gderanie odporne. Zwariowałabym z taką mamą! Ale jest światełko w tunelu: okazuje się, że takie ględzące mamy pomagają swoim dzieciom biadoleniem, szczególnie jeśli chodzi o wymagania dotyczące nauki. Namolne przypominanie o zadaniach domowych, naciskanie, by dziecko się uczyło i dostawało dobre stopnie w szkole, przynosi pozytywne efekty – przekonują naukowcy z uniwersytetu w Essex (Wielka Brytania), którzy przez 6 lat przyglądali się życiu 15 tys. dziewczynek od momentu, kiedy miały po 13-14 lat. Zdaniem naukowców oczekiwania rodziców miały duży wpływ na ważne życiowe decyzje badanych: te dziewczynki, których mamy były wymagające, częściej szły na studia, znajdowały lepiej płatną pracę i rzadziej zachodziły w ciążę jako nastolatki. Działało to nawet w przypadku tych dzieci, które zdawały się nie słuchać gderających rodziców. A co z nastoletnimi córkami matek o bardziej umiarkowanych wymaganiach? Niechybnie czeka je ciąża? Nie, nie ma powodu do obaw: możecie nadal być zrelaksowane. Odsetek ciąż wśród nastolatek z tej grupy był zaledwie o 4 proc. wyższy niż u córek uciążliwych rodziców. Jest też zła wiadomość: badanie odnosi się to tylko do ględzenia matek, które mają córki. Drogie mamy, przykro mi, naukowcy nie wzięli pod uwagę chłopców i trochę nie wiem, jak sobie z tym poradzić, skoro mam i córkę, i syna. Skazać ją na porażkę brakiem prawienia morałów, czy potencjalnie zaszkodzić synowi ciągłym psioczeniem? Radźcie, siostry w macierzyństwie! Zobacz też: Wyznanie mamy: "Proszę, nie mówcie mojej córce, że jest śliczna" Wyglądasz jak własna matka? Niezwykłe portrety matek i córek