Duńskie dzieci są najszczęśliwsze na świecie. Sekret tkwi w „metodzie ciasta”
Duńczycy znaleźli genialny sposób na to, jak poprzez wspólne jedzenie ciasta uczyć najmłodszych empatii i wrażliwości. Ten wyjątkowy, słodki zwyczaj pomaga dzieciom bezstresowo rozmawiać o emocjach i buduje niesamowicie silne więzi w grupie
Kiedy myślimy o Danii, w naszych głowach niemal natychmiast pojawia się słynne hasło hygge, oznaczające przytulność, ciepło domowego ogniska i celebrowanie małych, codziennych przyjemności. Jednak ten skandynawski kraj od lat okupuje pierwsze miejsca w globalnych rankingach najszczęśliwszych narodów świata nie tylko z powodu zamiłowania do świec i ciepłych koców. Prawdziwy sekret tkwi w sposobie, w jaki Duńczycy konstruują system edukacji i wychowania, stawiając dobrostan emocjonalny oraz relacje międzyludzkie daleko ponad morderczą pogonią za ocenami i rankingami. W duńskich szkołach podstawowych istnieje jedna, absolutnie wyjątkowa lekcja, na którą uczniowie czekają z niecierpliwością przez cały tydzień, a jej przebieg zaskakuje każdego obcokrajowca. Ta słynna technika, czyli lekcje empatii (Klassens tid), jest uważana za fundament, na którym buduje się pokolenie ludzi empatycznych, odpornych psychicznie i potrafiących doskonale współpracować w grupie. Słodki fundament duńskiej edukacji, czyli jak działa metoda ciasta Klassens tid to stały, obowiązkowy punkt w planie zajęć każdego duńskiego ucznia, który nie ma nic wspólnego z tradycyjnym, nudnym wykładem czy sprawdzaniem wiedzy z podręczników. Raz w tygodniu cała klasa wraz z nauczycielem siada w kręgu, tworząc bezpieczną przestrzeń, a całe spotkanie kręci się wokół... blachy pysznego, upieczonego w domu ciasta. W wielu szkołach tradycją jest, że co tydzień inne dziecko przynosi wypiek przygotowany wspólnie z rodzicami, by poczęstować nim wszystkich swoich kolegów i koleżanki. Podczas tej słodkiej godziny lekcyjnej nie omawia się spraw organizacyjnych ani nie gani za złe zachowanie − to czas poświęcony wyłącznie na rozmowy o emocjach, relacjach i problemach grupy. Dzieci uczą się głośno mówić o tym, co je smuci, co sprawiło im przykrość w mijającym tygodniu lub z jakimi trudnościami rówieśniczymi się mierzą. Kluczem do sukcesu jest to, że cała klasa wspólnie szuka rozwiązań dla problemu danego ucznia, ucząc się wzajemnego słuchania, szacunku do odmiennych perspektyw i głębokiej empatii. Ciasto działa tutaj jak katalizator − rozluźnia atmosferę, sprawia, że trudne tematy stają się łatwiejsze do przełknięcia, a szkoła przestaje być bezosobową instytucją, stając się prawdziwą, wspierającą wspólnotą. Nauka empatii jako najważniejszy przedmiot w szkolnym grafiku Większość systemów edukacyjnych na świecie, w tym również w Polsce, skupia się na rozwijaniu twardych kompetencji intelektualnych, spychając inteligencję emocjonalną na daleki margines. Duńczycy podeszli do tematu rewolucyjnie, uznając, że człowiek, który nie potrafi współodczuwać i współpracować z innymi, nigdy nie osiągnie prawdziwego, trwałego sukcesu w dorosłym życiu. Metoda ciasta uczy dzieci najważniejszej sztuki − odczytywania nastrojów rówieśników, reagowania na cudzy smutek i budowania mostów zamiast murów wykluczenia. Na tych lekcjach nie ma złych odpowiedzi ani głupich pytań, a każdy ma prawo do wyrażenia swojego zdania w atmosferze absolutnej akceptacji. Dzięki temu duńskie dzieci nie mają potrzeby walczenia o pozycję w grupie za pomocą agresji, hejtu czy budowania toksycznych hierarchii na szkolnych korytarzach. One po prostu wiedzą, że ich głos zostanie wysłuchany, a ewentualny konflikt zostanie rozwiązany przy stole, podczas wspólnego jedzenia drożdżówki, a nie w brutalnej walce na podwórku. Ta niesamowita lekcja empatii sprawia, że uczniowie dorastają w przekonaniu, że wspólnota jest siłą, a nie zagrożeniem, co owocuje brakiem lęków społecznych i gigantyczną pewnością siebie. Wybór tego rozwiązania w edukacji to dowód na to, że mądre przywództwo dorosłych potrafi stworzyć środowisko, w którym każde dziecko rozkwita we własnym tempie, czując stałe wsparcie swojego otoczenia. Jak przenieść duńskie zasady do polskiego domu? Wprowadzenie elementów tej skandynawskiej filozofii do realiów polskiego życia rodzinnego nie wymaga zmiany systemu oświaty, ale reorientacji naszych codziennych priorytetów. Możemy stworzyć naszą własną, domową metodę ciasta, rezerwując jeden wieczór w tygodniu na wspólne pieczenie i rozmowy o tym, co naprawdę dzieje się w sercach naszych dzieci. To idealny moment, by wyłączyć telefony, odsunąć na bok komputery i usiąść razem przy stole bez pośpiechu, dając sobie nawzajem sto procent uwagi i miłości. Taki rodzinny rytuał buduje w dziecku niesamowite poczucie stabilności i daje mu pewność, że dom to najbezpieczniejszy azyl pod słońcem, gdzie każdy problem zostanie wysłuchany. Zamiast zasypywać dzieci kolejnymi zabawkami czy organizować im każdą minutę wolnego czasu w salach zabaw, podarujmy im prostotę wspólnego bycia i słuchania. Uczmy je empatii poprzez codzienne, drobne gesty − zapytajmy, jak czuje się kolega w szkole, nauczmy dzielenia się z innymi i pokazujmy, że emocje są ważne i potrzebne. Duńskie szczęście nie jest sekretem − to wynik świadomych, codziennych wyborów opartych na bliskości i szacunku. Wprowadzenie metody ciasta w waszym domu to najlepszy krok, jaki możecie zrobić, by wychować ludzi silnych, wrażliwych i gotowych na budowanie pięknego świata opartego na empatii. Zobacz też: Już 4/5 matek stosuje metodę „time-in”. Tak wygaszają złość dziecka w 3 minuty
Hiszpańskie dzieci są pewne siebie i radosne. Rodzice pozwalają im na 1 rzecz, która w Polsce by nie przeszła
Wychowanie dzieci w Hiszpanii opiera się na jednej, zaskakującej zasadzie, która dla wielu polskich rodziców byłaby nie do pomyślenia. Okazuje się jednak, że to właśnie w tym sekrecie tkwi klucz do niesamowitej pewności siebie i poczucia szczęścia u najmłodszych Hiszpanów.
Gdy nadchodzi upalne lato, a słońce powoli chowa się za horyzontem, polskie place zabaw pustoszeją w mgnieniu oka, ustępując miejsca sztywnej, domowej rutynie wieczornej kąpieli i wczesnego zasypiania. Tymczasem na tętniących życiem placach Madrytu, Barcelony czy Sewilli prawdziwe, rodzinne życie dopiero się rozpoczyna, a tamtejsze ulice napełniają się niesamowitą, dziecięcą energią. Obserwując te dwa tak skrajnie odmienne modele organizacji czasu, trudno nie zadać sobie pytania, dlaczego to właśnie mali Hiszpanie uchodzą za najbardziej otwarte, radosne i pewne siebie dzieci na całym kontynencie. Odpowiedź nie kryje się w luksusowych zabawkach czy nowoczesnych programach edukacyjnych, ale w jednym fundamentalnym prawie, które dorośli dają swoim pociechom bez cienia poczucia winy. Mowa o całkowitym przyzwoleniu na hałaśliwą, nieskrępowaną ekspresję oraz swobodną zabawę w przestrzeni publicznej, która trwa często do późnych godzin wieczornych. Magia hiszpańskiej nocy, czyli swoboda bez zegarka w ręku Większość polskich rodziców żyje w permanentnym stresie związanym z przestrzeganiem rygorystycznego harmonogramu dnia, w którym godzina dwudziesta jest nieprzekraczalną granicą aktywności malucha. W Hiszpanii ten schemat po prostu nie istnieje, a pojęcie wczesnego pójścia spać jest traktowane jako sztuczne ograniczenie naturalnego rytmu życia całej społeczności. Tradycją jest, że całe wielopokoleniowe rodziny wychodzą wieczorami na kolację lub spacer, a niemowlęta i kilkulatki towarzyszą dorosłym w restauracjach, kawiarnianych ogródkach i na miejskich deptakach. Dzieci biegają między stolikami, bawią się w berka wokół fontann i głośno się śmieją, podczas gdy rodzice rozmawiają, piją kawę i celebrują obecność bliskich. Ta nocna swoboda nie wynika z braku odpowiedzialności czy niedopatrzenia ze strony opiekunów, ale z głębokiego przekonania, że dziecko jest pełnoprawnym członkiem społeczeństwa, który ma prawo uczestniczyć w życiu miasta na równi z dorosłymi. W tym modelu nie ma miejsca na izolowanie najmłodszych w ciemnych pokojach, kiedy reszta świata dopiero zaczyna odpoczywać po upalnym dniu. Dziecko dorastające w ten sposób od najwcześniejszych miesięcy życia uczy się naturalnej adaptacji do różnych warunków, nie boi się gwaru, tłumu ani ciemności i traktuje przestrzeń publiczną jak swój drugi, bezpieczny dom. Ta elastyczność sprawia, że mali Hiszpanie rzadko miewają lęki separacyjne czy problemy z zasypianiem w obcym miejscu − potrafią po prostu uciąć sobie drzemkę w wózku pośrodku głośnej restauracji, czując stałą, kojącą bliskość swoich rodziców. Hałas jako język radości: koniec z wiecznym uciszaniem dzieci Kolejnym elementem tej wychowawczej układanki, który w Polsce natychmiast wywołałby falę karcących spojrzeń i złośliwych komentarzy, jest całkowita akceptacja dla dziecięcego hałasu. Na hiszpańskim placu zabaw czy w parku nikt nie krzyczy za dzieckiem, by zachowywało się ciszej, nie syka zniecierpliwiony na widok głośnego śmiechu i nie traktuje pisków radości jako naruszenia porządku publicznego. Hiszpanie głęboko wierzą, że głośna ekspresja, śpiew, krzyk i żywiołowa dyskusja to naturalny język dzieciństwa, którego tłumienie niszczy spontaniczność i blokuje rozwój emocjonalny młodego człowieka. Dzieci mogą bezkarnie biegać po restauracyjnych korytarzach, głośno domagać się uwagi i przeżywać swoje małe dramaty bez obawy, że ich rodzina zostanie uznana za niewychowaną. W Polsce wciąż pokutuje surowe przekonanie, że grzeczne dziecko to dziecko ciche, niewidoczne i niewchodzące dorosłym w drogę, co rodzi w maluchach permanentne poczucie winy za własną ekspresję. Hiszpańskie podejście całkowicie zdejmuje ten ciężar z barków najmłodszych, dając im bezcenne poczucie, że ich obecność, ich emocje i ich radość są w stu procentach akceptowane przez otoczenie. Ta wolność do bycia głośnym i zauważonym buduje w dorastających ludziach gigantyczną, niezłomną pewność siebie oraz brak strachu przed wystąpieniami publicznymi w dorosłym życiu. Dziecko, którego nigdy nie uciszano na siłę w imię świętego spokoju obcych ludzi, wyrasta na dorosłego, który potrafi głośno mówić o swoich potrzebach, nie boi się wyrażać własnego zdania i z odwagą idzie przez świat. Co polskie rodziny mogą wygrać dzięki odrobinie iberyjskiego luzu? Zastosowanie choćby małych elementów tej południowej filozofii w naszych realiach mogłoby stać się zbawiennym powiewem wolności dla zagonionych, zestresowanych rodziców i ich przebodźcowanych dzieci. Rezygnacja ze sztywnego harmonogramu i pozwolenie sobie na spontaniczny, wieczorny spacer w ciepły dzień uczy rodzinę elastyczności i odpuszczania spraw błahego formatu na rzecz budowania autentycznych wspomnień. Kiedy przestajemy kontrolować każdą minutę i pozwalamy dziecku na głośniejszą, nieskrępowaną ekspresję, w domu nagle znika napięcie, a pojawia się przestrzeń na autentyczny dialog i radość z bycia razem. Uwolnienie dzieci od wiecznych nakazów i zakazów dotyczących zachowania w miejscach publicznych to najlepsza inwestycja w ich odporność psychiczną oraz umiejętności społeczne. Dzieci, którym pozwala się na swobodną integrację z otoczeniem, bez lęku wchodzą w relacje z rówieśnikami, są bardziej otwarte na nowości i rzadziej wykazują zachowania agresywne wynikające z frustracji. Hiszpańskie szczęście nie jest tylko kwestią klimatu czy słońca, ale świadomego wyboru kulturowego, który stawia dobrostan emocjonalny i wolność małego człowieka ponad surowe reguły poprawności. Warto czasami schować zegarek głęboko do kieszeni, wyjść wieczorem na lody i pozwolić swojemu dziecku na głośny, radosny śmiech pod gołym niebem − to właśnie z takich chwil rodzi się siła charakteru, która zostanie z nim na całe życie. Zobacz też: Japońskie dzieci nie grymaszą i szanują innych. Ich rodzice przestrzegają tych 5 zasad
Dzieci w Skandynawii są szczęśliwsze przez 1 nawyk rodziców. Polacy mogliby się uczyć
Istnieje pewna specyficzna filozofia codzienności, która sprawia, że dzieci z północy dorastają w atmosferze, o jakiej wielu z nas marzy podczas nerwowych zakupów w galeriach handlowych. Kiedy zrozumiesz, na czym polega ten jeden, niemal niewidoczny na pierwszy rzut oka nawyk, twoje spojrzenie na macierzyństwo już nigdy nie będzie takie samo.
Polskie domy często pękają w szwach od kolorowych zabawek, grających gadżetów i markowych ubranek. Tymczasem Skandynawowie, z właściwym sobie spokojem, pokazują nam, że największym luksusem, jaki możemy dać dziecku, jest... brak nadmiaru. Ten jeden nawyk, polegający na radykalnym uproszczeniu życia, to lekcja, której my, Polacy, bardzo potrzebujemy w dobie wszechobecnego konsumpcjonizmu. Minimalizm w dziecięcym pokoju jako fundament emocjonalnego spokoju Pierwszą rzeczą, która uderza w skandynawskim stylu wychowania, jest niesamowity minimalizm w wyposażeniu. My, polscy rodzice, często wpadamy w pułapkę myślenia, że każda nowa zabawka to krok do przodu w rozwoju naszego malucha. Kupujemy interaktywne roboty, świecące stoliki i setki plastikowych figurek, wierząc, że stymulujemy umysł dziecka. Skandynawscy rodzice robią dokładnie na odwrót − stawiają na pustą przestrzeń i kilka prostych, drewnianych przedmiotów. Wiedzą bowiem, że przebodźcowanie to największy wróg dziecięcej psychiki. Kiedy dziecko ma wokół siebie zbyt wiele bodźców, jego układ nerwowy stale pracuje na wysokich obrotach, co prowadzi do rozdrażnienia, trudności z koncentracją i problemów ze snem. Skandynawski nawyk ograniczania przedmiotów to nie jest kwestia oszczędności, ale świadomego tworzenia bezpiecznego azylu. Tamtejsze pokoje dziecięce są jasne, proste i przede wszystkim − przewidywalne. Zamiast góry zabawek dzieci mają miejsce do budowania bazy z koca albo do swobodnego rysowania. Ten brak presji posiadania wszystkiego uczy maluchy najważniejszej umiejętności: kreatywności. Gdy nie masz gotowej zabawki, która robi wszystko za ciebie, musisz ją sobie wymyślić. Polacy mogliby się uczyć tego spokoju, który płynie z pustej półki. To właśnie ten minimalizm sprawia, że dzieci z północy potrafią bawić się jedną patykiem przez godzinę i czuć się przy tym jak królowie świata, podczas gdy nasze dzieci nudzą się w środku sklepu z zabawkami. Wartości rodzinne zamiast materialnych dóbr − lekcja priorytetów Kolejnym filarem skandynawskiego szczęścia jest przeniesienie ciężaru z prezentu na obecność. W Polsce wciąż pokutuje przekonanie, że miłość mierzy się wielkością pudełka pod choinką czy na urodziny. W Skandynawii ceniony jest wspólny czas, najlepiej na świeżym powietrzu, bez względu na pogodę. Ich nawykiem jest celebrowanie prostych rytuałów: wspólne pieczenie cynamonowych bułeczek, niedzielne spacery do lasu czy wieczorne czytanie książek przy świecach. To są wartości, których nie da się kupić, a które budują w dziecku poczucie stałości i bezpieczeństwa. Skandynawowie rozumieją, że dziecko nie zapamięta dziesiątego autka z serii, ale zapamięta zapach lasu po deszczu i to, że tata naprawdę go słuchał, zamiast zerkać w telefon. My, goniąc za lepszym życiem, często zapominamy, że „lepsze” dla dziecka oznacza „spokojniejsze”. Przejście na skandynawski model wartości rodzinnych wymaga od nas, rodziców, ogromnej pokory. Musimy przyznać, że nasz czas jest cenniejszy niż nadgodziny, za które kupimy kolejny gadżet. Ten nawyk rezygnacji z materialnego wyścigu uwalnia całą rodzinę od stresu i pozwala skupić się na tym, co naprawdę istotne − na budowaniu relacji opartej na autentyczności, a nie na gadżetach. Spokojne środowisko sprzyjające rozwojowi − jak wprowadzić to u nas? Ostatnim elementem tej układanki jest tworzenie środowiska sprzyjającego autonomii dziecka. Skandynawski nawyk polega na tym, by pozwalać dzieciom być dziećmi − brudzić się, doświadczać porażek i samodzielnie eksplorować świat. W Polsce często mamy tendencję do nadopiekuńczego lęku, który objawia się m.in. zasypywaniem dziecka rzeczami, które mają mu ułatwić życie. Skandynawowie stawiają na prostotę funkcjonalną. Dziecko ma mieć wygodne ubranie na każdą pogodę i przestrzeń, w której nikt go nie ocenia. To proste podejście sprawia, że dzieci dorastają w przekonaniu, że są wystarczające takie, jakie są, bez potrzeby gonienia za najnowszymi trendami. Wprowadzenie skandynawskiego nawyku prostoty w polskim domu nie wymaga remontu, ale zmiany myślenia. Zacznijmy od wspólnego przeglądu zabawek − zostawmy te, które dają pole do wyobraźni, a resztę oddajmy. Przestańmy planować każdą minutę weekendu w aquaparkach czy salach zabaw, a pójdźmy po prostu do lasu. Skandynawskie szczęście rodzi się z braku pośpiechu i akceptacji tego, co tu i teraz. To lekcja o tym, że mniej znaczy więcej, a spokój rodzica jest najlepszym prezentem, jaki dziecko może znaleźć pod dachem swojego domu. Polacy mają w sobie ogromną miłość do dzieci − jeśli połączymy ją ze skandynawską prostotą, stworzymy mieszankę, która da naszym dzieciom siłę na całe życie. Zobacz też: „Synowa wstydu mi narobiła na komunii. Przyszła ubrana jak na dyskotekę, a z dzieci zrobiła pośmiewisko”
6 sygnałów, że wychowujesz szczęśliwe dziecko. Zwróć uwagę, jakie zadaje pytania
Nie zawsze da się zmierzyć dziecięce szczęście rozmową czy szkolną oceną. Czasem zdradzają je drobne zachowania, które dorosłym łatwo przeoczyć, a mówią więcej niż tysiąc słów.
W świecie pełnym poradników, tabel rozwojowych i porównań coraz częściej gubimy to, co najważniejsze. Szczęście dziecka nie jest efektem idealnego planu wychowawczego ani konsekwentnego odhaczania kolejnych etapów. To proces, który widać w codziennych sytuacjach, w sposobie reagowania, mówienia o sobie i o świecie. Szczęśliwe dziecko daje subtelne, ale bardzo czytelne sygnały. Wystarczy nauczyć się je zauważać. Jak rozpoznać, że dziecko czuje się bezpieczne i szczęśliwe? Poczucie szczęścia u dziecka niemal zawsze zaczyna się od bezpieczeństwa emocjonalnego. Nie chodzi o brak problemów czy trudnych emocji, lecz o przekonanie, że świat jest miejscem, w którym można być sobą. Dzieci, które czują się dobrze w swoim domu i relacjach, zachowują się w charakterystyczny sposób, niezależnie od temperamentu czy wieku. Sygnały szczęścia u dziecka widoczne w codziennych zachowaniach Poniżej znajduje się sześć wyraźnych sygnałów, które regularnie pojawiają się u dzieci wychowywanych w atmosferze akceptacji, zrozumienia i spokoju. Dziecko swobodnie okazuje emocje Szczęśliwe dziecko nie boi się mówić, że jest smutne, złe albo rozczarowane. Płacze, gdy tego potrzebuje, i potrafi się śmiać bez skrępowania. Emocje nie są dla niego czymś zakazanym ani wstydliwym, bo wie, że zostaną przyjęte bez oceniania. Ma naturalną ciekawość świata Zadaje pytania, interesuje się otoczeniem, próbuje nowych rzeczy. Taka ciekawość nie wynika z presji, lecz z wewnętrznego poczucia bezpieczeństwa. Dziecko, które czuje się szczęśliwe, nie boi się eksplorować, bo wie, że w razie potrzeby ma do kogo wrócić. Potrafi się bawić samo Umiejętność samodzielnej zabawy to jeden z mniej oczywistych, ale bardzo ważnych sygnałów. Dziecko, które dobrze czuje się samo ze sobą, potrafi na chwilę zanurzyć się we własnym świecie. Nie oznacza to wycofania, lecz zdrową relację z własnymi myślami. Chętnie wraca do domu Niezależnie od wieku szczęśliwe dziecko traktuje dom jako bezpieczną bazę. Może narzekać, może się buntować, ale w sytuacjach trudnych instynktownie szuka bliskości. To znak, że dom kojarzy się z akceptacją, a nie z ciągłym napięciem. Buduje relacje bez nadmiernego lęku Nie każde dziecko jest ekstrawertyczne, ale szczęśliwe dziecko potrafi nawiązywać relacje na swój sposób. Nie boi się odrzucenia w stopniu paraliżującym, bo jego poczucie wartości nie zależy wyłącznie od opinii innych. Ma prawo do niedoskonałości Dziecko, które nie boi się popełniać błędów, zazwyczaj wychowuje się w atmosferze zrozumienia. Nie ukrywa porażek, nie kłamie z obawy przed reakcją dorosłych. Wie, że błąd nie odbiera mu miłości ani akceptacji. Co naprawdę wpływa na szczęście dziecka w dłuższej perspektywie? Wbrew obiegowym opiniom, nie są to drogie zajęcia dodatkowe ani perfekcyjnie zaplanowany grafik. Szczęście dziecka buduje się w codziennych rozmowach, w sposobie reagowania na emocje i w tym, jak dorośli radzą sobie ze swoimi frustracjami. Dzieci niezwykle uważnie obserwują dorosłych i uczą się od nich, jak traktować siebie. Coraz więcej badań potwierdza, że najważniejszym czynnikiem jest relacja oparta na zaufaniu. Dziecko, które czuje się wysłuchane, rzadziej tłumi emocje i lepiej radzi sobie w przyszłości z wyzwaniami. To właśnie te niepozorne sygnały są najlepszym dowodem na to, że wychowanie idzie w dobrą stronę. Zobacz też: Dziecko nie jest niegrzeczne ani złe. 5 sygnałów, że to rodzice nie radzą sobie z wychowaniem
Te dzieci czują się najbardziej kochane. Ich rodzice robią 3 rzeczy wieczorami
W niektórych domach panuje wyjątkowy spokój, a wieczorami dzieje się coś, co zostaje w dzieciach na całe życie. Na pierwszy rzut oka wszystko wygląda zwyczajnie, choć ma ogromną moc.
Wieczory mają w sobie coś wyjątkowego. To wtedy w wielu domach dzieje się najwięcej, choć na zewnątrz wygląda to jak zwykła codzienność. Właśnie te chwile najbardziej zapadają dzieciom w pamięć i budują w nich poczucie bycia ważnym. Drobne gesty robią ogromną różnicę. Dzieci, które ich doświadczają, dorastają z przekonaniem, że są kochane naprawdę — nie za coś, nie pod warunkiem, tylko po prostu. Poniżej opisuję trzy elementy, które powtarzają się w domach pełnych ciepła i bliskości. Nie wymagają wysiłku ani długich przygotowań, ale zmieniają więcej, niż wielu rodziców przypuszcza. 1. Wieczorny rytuał, który daje dziecku poczucie bezpieczeństwa Wielu rodziców szuka sposobu, żeby ich dzieci czuły się kochane i naprawdę widziane, a często rozwiązanie leży w prostych, codziennych gestach. Dzieci najlepiej rozwijają się w przewidywalności. Nie chodzi o to, żeby każdy wieczór wyglądał identycznie, tylko żeby dziecko wiedziało, że ma w rodzicu stały punkt. Dla jednych jest to wspólne gaszenie świateł i rozmowa o tym, co było miłe w ciągu dnia. Dla innych – krótkie wyciszenie, przytulenie albo przeczytanie choćby jednej strony książki. Wcale nie trzeba rozbudowanych rytuałów. Wystarczy chwila, która się powtarza. Dzieci, które ją mają, czują spokój. Mają świadomość, że po całym dniu pełnym bodźców czeka na nie coś dobrze znanego i bezpiecznego. W psychologii mówi się często, że dziecko „reguluje się” przez relację. Właśnie wieczór jest momentem, kiedy ta relacja ma szansę wybrzmieć najmocniej. Rodzice, którzy świadomie zwalniają tempo, widzą później efekty – maluchy zasypiają szybciej, rzadziej płaczą, lepiej radzą sobie z emocjami. To nie magia, tylko konsekwencja codziennych, niewielkich gestów. 2. Krótka rozmowa przed snem, która działa jak emocjonalny kompas Drugą wspólną cechą rodzin, w których dzieci czują się szczególnie kochane, jest rozmowa. Krótka, ale uważna. Nie w biegu, nie w pośpiechu między zmywaniem a składaniem prania. To moment, kiedy rodzic naprawdę słucha. Czasem wystarczy jedno pytanie: „Jak się dziś czułeś?”. Brzmi prosto, lecz zmienia bardzo wiele. Dzieci uczą się wtedy, że ich emocje mają znaczenie. Że warto o nich mówić. Że nawet jeśli coś poszło nie tak, jest ktoś, kto ich nie ocenia ani nie poprawia, tylko słucha. Rodzice, z którymi rozmawiam, podkreślają, że ten wieczorny dialog z czasem staje się czymś więcej. Z biegiem lat przeradza się w zaufanie. Dziecko wie, że ma prawo czuć różne rzeczy i że dom jest miejscem, gdzie może o nich opowiedzieć bez strachu. Co ciekawe – psychologowie zauważają, że wcale nie trzeba długich rozmów. Najważniejsze jest to, żeby były szczere. Dla mózgu dziecka liczy się kontakt, nie skala. 3. Ostatni gest miłości: dotyk, który wycisza najbardziej Trzecia rzecz, którą rodzice robią wieczorami, jest tak naturalna, że często nawet nie zdajemy sobie sprawy z jej potęgi. To dotyk. Krótki uścisk, pogłaskanie po plecach, pocałunek w czoło. Naukowcy od lat podkreślają, że dotyk buduje w dziecku poczucie bezpieczeństwa silniej niż jakiekolwiek słowa. To sygnał, że jest kochane dokładnie takie, jakie jest. Co ważne – nawet starsze dzieci wcale nie przestają go potrzebować. Po prostu okazują to mniej wprost. W wielu domach to właśnie ta chwila zamyka cały dzień. Nic nie trzeba tłumaczyć, udowadniać ani przyspieszać. Ten prosty gest wycisza i dziecko, i rodzica. W świecie pełnym rozpraszaczy właśnie takie chwile zostają w pamięci najmocniej. To one sprawiają, że dzieci czują się naprawdę kochane – autentycznie, bez wielkich słów i wielkich planów, tylko dzięki codziennym gestom, które powtarzają się wieczór po wieczorze. Zobacz też: Oto sekret rodziców odpowiedzialnych dzieci. Robią tę 1 rzecz, gdy dziecko ma 2 lata
Te dzieci są najszczęśliwsze. Ich rodzice robią 5 rzeczy codziennie rano
Poranki w domu potrafią być jak mała próba generalna przed całym dniem. Patrząc na to, co dzieje się między pierwszym „dzień dobry” a wyjściem za drzwi, można zauważyć kilka prawidłowości. To one odróżniają spokojne, pogodne dzieci od tych, które już od rana niosą w sobie napięcie.
To fascynujące, jak bardzo poranek potrafi ustawić cały dzień dziecka. Niby kilka minut, niby zwykła krzątanina między łazienką a kuchnią, a jednak to właśnie wtedy w głowie młodego człowieka zapisuje się komunikat: „Jestem ważny” albo „Muszę się dopasować do pośpiechu dorosłych”. Najszczęśliwsze dzieci nie mają wcale idealnie zaplanowanych poranków. Mają natomiast rodziców, którzy pokazują im pięć prostych rzeczy, zanim świat zacznie od nich wymagać. 1. Poranny kontakt z dzieckiem jest ważniejszy niż tempo dnia Zacznę od czegoś, co wydaje się banalne, a w praktyce jest najtrudniejsze. Kiedy w domu wszyscy jesteśmy jeszcze zaspani, a w głowie już pojawia się lista zadań, najłatwiej przejść obok dziecka „w trybie zadaniowym”. Tymczasem szczęśliwe dzieci dostają na starcie dnia mały, mocny sygnał: „Widzę cię”. To bywa uśmiech, zanim powiem „wstawaj”, krótkie przytulenie w drzwiach pokoju, kontakt wzrokowy, który trwa sekundę dłużej niż zwykle. Zauważyłam, że ta jedna chwila działa jak kotwica. Dziecko wie, że jest ważniejsze niż poranny pośpiech, nawet jeśli za pięć minut zaczną się standardowe obowiązki. Kiedy robię to świadomie, mój dom jakby od razu oddycha spokojniej. I nie chodzi o niekończące się czułości, tylko o jasny komunikat: „Najpierw ty, potem świat”. 2. Rodzinne rytuały rano budują więź i dają spokój Drugą rzeczą są małe, własne rytuały. Nic wielkiego. Wystarczy coś, po czym dziecko rozpoznaje, że to nasz wspólny początek dnia. Może to być np. spokojna muzyka w tle przy śniadaniu. Albo śniadanie zjedzone wspólnie i w spokoju, nawet jeśli trwa to tylko dziesięć minut. W tym czasie lepiej nie krążyć nerwowo po mieszkaniu, nie odpalać telefonu, nie dokładać w kółko nowych zadań do listy. Rytuały wyciszają, a jednocześnie wzmacniają więź. Dziecko nie musi zgadywać, w jakim nastroju jest dorosły, bo poranek ma swoją stałą, przewidywalną ramę. To daje mu poczucie bezpieczeństwa. Czasem jest to wspólne nakładanie płatków do misek, czasem krótki „toast” kakao, czasem piosenka, która zawsze leci w tle. Małe rzeczy, które robią wielką robotę. 3. Śmiech daje chwilę wytchnienia Najszczęśliwsze dzieci mają w poranku miejsce na śmiech. Dosłownie chwilę na głupawkę: żart przy zakładaniu skarpetek, śmieszne miny nad tostem, krótką opowieść „o niczym”. Śmiech rozładowuje napięcie, które czasem wisi w powietrzu, kiedy wszystkim się spieszy. Dziecko wchodzi w dzień lżejsze, z poczuciem, że dom jest bezpieczną bazą, a nie poligonem. 4. Rozmowa o emocjach rano wzmacnia odporność psychiczną Bardzo ważna jest chwila na zapytanie o samopoczucie. „Jak się dziś czujesz?”. „Na co dziś czekasz najbardziej?”. Staram się pytać normalnie, bez przesłuchania, raczej jak ktoś, kto naprawdę chce usłyszeć odpowiedź. Czasem dziecko mówi jedno zdanie, czasem więcej. Najważniejsze jest to, że ono słyszy, że jego emocje są zauważone i że ma prawo je mieć. Z moich obserwacji wynika, że takie poranne „sprawdzenie emocji” działa jak codzienny trening odporności psychicznej. Dziecko uczy się nazywać to, co czuje, i widzi, że dorosły to unosi. Może być sobą. 5. Pożegnanie z czułością daje dziecku poczucie bezpieczeństwa na cały dzień Na koniec zostaje pożegnanie, które w wielu domach ginie w biegu. A szkoda, bo to domknięcie poranka jest dla dziecka jak zapięcie kurtki przed wyjściem w chłód świata. Szczęśliwe dzieci są żegnane spokojnie i szczerze. Z kontaktem fizycznym. Przytulenie w przedpokoju, buziak na schodach, dotyk dłoni w aucie. Bez nerwowego „Lecimy, lecimy”, bez półsłówek rzucanych w biegu. Kiedy dziecko wychodzi z domu z takim pożegnaniem, niesie ze sobą poczucie bezpieczeństwa emocjonalnego. Wie, że niezależnie od tego, co się wydarzy w szkole, na treningu albo u koleżanki, ma miejsce, do którego wraca. Poranek zamyka się ciepłem, a nie pośpiechem. Nie mam złudzeń, że każdy poranek da się przeżyć idealnie. Są dni, kiedy coś się wysypuje, ktoś zaśpi, autobus ucieknie, a mleko wykipi. To normalne. Różnica polega na tym, że w domach najszczęśliwszych dzieci te pięć rzeczy jest jak fundament. Nawet jeśli czasem wypadnie jedna cegiełka, reszta trzyma konstrukcję. I to widać w oczach dzieci, kiedy wychodzą z domu: spokojniejsze, pewniejsze siebie, pogodne. Zobacz też: Podrzucają dzieci do pustej zerówki o 7 i znikają. „Siedzą tam same bez opieki”
Tylko tak wychowasz szczęśliwe dziecko. Psycholog wskazuje 1 warunek
Jest jeden sposób na wychowanie szczęśliwego i pewnego siebie dziecka. Bez tego ani rusz, dosłownie. Psycholog nie ma wątpliwości, o co rodzice powinni zadbać w pierwszej kolejności. I wcale nie chodzi o pieniądze ani nawet o czas, jaki poświęcasz maluchowi.
Każdy rodzic szuka sposobu i robi wszystko, aby uczynić swoje dziecko szczęśliwym. Okazuje się, że w tej ciężkiej pracy wcale nie chodzi o pieniądze, ilość zajęć dodatkowych, ani nawet o czas, jaki poświęcasz synowi lub córce. Choć te elementy bywają pomocne, to nie one stanowią fundament. Jak więc wychować mądre, odporne psychicznie i szczęśliwe dziecko? Odpowiedź może zaskakiwać. Podstawowym warunkiem jest... twoje szczęście! Tak, to nie żart. Furtką dla dziecka do dobrego życia są szczęśliwi i spełnieni rodzice. Jeśli chcesz, by twoje dziecko było pogodne, ufne wobec świata, najpierw zadbaj o siebie. Brzmi jak banał? Psychologia mówi jasno: emocjonalny klimat domu kształtuje się wokół emocji dorosłych. A dzieci – niczym gąbki – chłoną to, co im najbliższe. Dziecko nie potrzebuje idealnych rodziców, lecz takich, którzy są w kontakcie ze swoimi emocjami, potrafią mówić o swoich potrzebach i szanują swoje granice. Gdy dorosły żyje w zgodzie ze sobą, potrafi regulować stres i pokazuje, że warto o siebie dbać, maluch uczy się tego samego. Rodzic, który potrafi się śmiać, odpoczywać, rozwijać swoje pasje, daje dziecku niewidzialne przyzwolenie na to, by i ono szukało swojej drogi do szczęścia. Psychologowie podkreślają: autentyczność i równowaga mają kluczowe znaczenie To nie wystudiowany spokój czy perfekcyjne wychowanie wpływają na dobrostan dzieci, lecz autentyczność dorosłych. Jeśli rodzic tłumi emocje, żyje w chronicznym stresie lub poświęca się całkowicie dziecku kosztem siebie – dziecko to wyczuje. Nieraz nieświadomie bierze wtedy na siebie ciężar emocjonalny, którego nie powinno dźwigać. To właśnie dlatego tak ważne jest, by dorośli nie zapominali o sobie w procesie wychowania. Spełniony rodzic to taki, który potrafi: odpoczywać bez poczucia winy, zadbać o relację partnerską, mieć przestrzeń na własny rozwój. Właśnie to daje poczucie bezpieczeństwa – dziecko widzi, że świat dorosłych jest stabilny, przewidywalny i pełen dobrych emocji. To z takiego środowiska najczęściej wyrastają dzieci, które nie boją się próbować, są ciekawe świata i odporne psychicznie. Zadbaj o siebie, by dziecko nie musiało „zajmować się” twoimi emocjami Rodzicielstwo to nieustanne dawanie – miłości, troski, uwagi. Ale nie da się nalać z pustego dzbana. Jeśli jesteś zmęczony, sfrustrowany i przytłoczony, twoje dziecko to odczuje. Zamiast więc walczyć o każdą minutę wspólnej zabawy czy kolejne edukacyjne aktywności, czasem lepiej zatrzymać się i zadać sobie pytanie: czy ja jestem szczęśliwy/a? To pytanie powinno być punktem wyjścia. Paradoksalnie – troska o własne potrzeby, odpoczynek, relaks i poczucie sensu życia nie są egoizmem w rodzicielstwie. To fundament. Bo kiedy jesteś spokojny i spełniony, twoje dziecko rośnie w atmosferze, która sprzyja rozwojowi, bliskości i prawdziwemu szczęściu. Zobacz też: Wykończona matka 2-latki zobaczyła to na tecie ciążowym. "To jakiś obłęd" Matka rzuciła pomysł na niecodzienny prezent dla wychowawczyni. Na grupie klasowej ją zakrzyczeli Jej córeczka poszła na nocowankę i zniknęła bez śladu. Nowy serial Disneya to horror dla rodziców
Jak wychować szczęśliwe dziecko? Jest 1 warunek! – mówi psycholog [WIDEO]
Jak wychować mądre i szczęśliwe dziecko? Podstawowym warunkiem jest... twoje szczęście! Furtką dla dziecka do dobrego życia są szczęśliwi i spełnieni rodzice.
Żeby wychować zdrowe i szczęśliwe dziecko, trzeba... zająć się sobą. Podstawowym warunkiem szczęścia dziecka jest – tylko i aż – szczęście jego mamy i taty. Spis treści: Szczęśliwy rodzic to szczęśliwe dziecko Mam dziecko, więc jestem szczęśliwa? To mit! Debiut w roli rodzica Szczęśliwy rodzic to szczęśliwe dziecko – Gdybym próbowała wymienić taki warunek najogólniejszy, najbardziej podstawowy spośród zapewne wielu, to chyba bym powiedziała tak: dbaj o to, żeby samemu być szczęśliwym człowiekiem. Szczęśliwy rodzic, zadowolony ze swojego życia ma największe szanse wychowania szczęśliwego dziecka – mówi dr Aleksandra Piotrowska, psycholożka. Mam dziecko, więc jestem szczęśliwa? To mit! Szczęście rodziców to szczęście dziecka - warunek wymieniony przez dr Piotrowską może wydawać się oczywisty, jednak w rzeczywistości zupełnie taki nie jest. Psychologowie i socjologowie obserwują, że współcześni rodzice po narodzinach dziecka, często rezygnują ze swoich pasji, sprowadzając się do jednej, jedynej życiowej roli: rodzica. Tymczasem posiadanie dziecka wcale nie musi być źródłem szczęścia: – Próbuje się wmówić, szczególnie nam, kobietom, że sam fakt pojawienia się dziecka już powinien sprawiać, że od rana do nocy toniemy w tej przeogromnej szczęśliwości. No niestety życie rzadko kiedy jest zgodne z takimi mitami – mówi dr Piotrowska. – W pierwszym okresie po porodzie często niepokoje i obawy dominują nad naszymi uczuciami pozytywnymi. I nie mówię o przypadkach depresji poporodowej, ale o zwykłym rodzicielstwie. Debiut w roli rodzica - My przecież debiutujemy w niewiarygodnie ważnej i odpowiedzialnej roli z zerowym doświadczeniem, taka jest prawda. Ilu z nas miało wcześniej doświadczenie polegające na opiekowaniu się takim maleństwem, dlatego że mieliśmy np. o 15 lat młodsze rodzeństwo? To się zdarza tak rzadko dzisiaj, że właściwie możemy to pominąć. Zaczynanie macierzyństwa, ojcostwa to najczęściej debiut w tej roli. Debiuty wiążą się z pewnymi oczekiwaniami, pewnymi nadziejami, ale towarzyszą im także liczne obawy - mówi dr Aleksandra Piotrowska. Zobacz także: Szczęśliwa mama = szczęśliwe dziecko. Czy są na to naukowe dowody? Naucz dziecko hojności, a będzie szczęśliwsze od innych Rodziny, które się bawią, są szczęśliwsze! A jak z tym u Was?
Co zrobić, by wychować szczęśliwe dziecko? Wystarczy zastosować jedną prostą zasadę!
Każdy rodzic powinien codziennie stosować zasadę dziesięciu minut. Sprawdź, na czym ona dokładnie polega.
Chyba każdy z nas chce wychować swoje dziecko na człowieka emocjonalnie dojrzałego, z wysoką samoświadomością, a przede wszystkim szczęśliwego. Pytanie tylko, jak to osiągnąć? Rodzice starają się, jak mogą. Natomiast dr Kenneth Barish z Cornell University twierdzi, że jest to prostsze, niż mogłoby się wydawać. Zdaniem specjalistki wystarczy codziennie stosować zasadę dziesięciu minut. Tylko ty i ja Zdaniem Barish zaledwie dziesięciu minut codziennie przed snem wystarczy, by znacząco wzmocnić więź emocjonalną z dzieckiem. Nie chodzi tylko o podsumowanie dnia i streszczenie problemów. Czas ten rodzice powinni poświęcić na rozmowę o emocjach. To powinna być okazja do tego, by dziecko mogło spokojnie przedstawić swoje argumenty, wytłumaczyć np. dlaczego w ciągu dnia się zdenerwowało lub co je martwi, zadać nurtujące je pytania i co ważniejsze, uzyskać na nie odpowiedzi czy pomoc, której potrzebuje. Dzięki temu nasza pociecha ma szansę nauczyć się radzenia sobie z trudnymi emocjami, a także zrozumieć, że nie ma nic złego w ich przeżywaniu. To czas, by się przytulić, a także pochwalić malucha, czy mu podziękować. Mały człowiek dzięki temu nawykowi czuje, że my rodzice zawsze jesteśmy blisko. Ma także szansę szybciej nauczyć się żyć w zgodzie se swoimi uczuciami i emocjami, a w przyszłości z pewnością będzie lepiej radzić sobie z cierpieniem, złością, czy porażką. Mów, słuchaj i zrozum Zasada dziesięciu minut może brzmi prosto i banalnie, ale w praktyce nie zawsze to wychodzi. Dzieci próbują zrozumieć świat. Pomagamy im w tym, jak umiemy, ale czasem mamy dość albo wolimy unikać prawdy. Denerwujemy się, gdy pytania są zbyt dociekliwe. Unikamy szczerego mówienia o uczuciach. Potem dziwimy się, że relacja z dzieckiem nie jest dość bliska. Co więcej, często odmawiamy także dzieciom prawa do wyraźnego mówienia o bólu, złości, smutku. Nie dajemy przyzwolenia na ich przeżywanie. Mówimy: „No, już nie boli”, odwracamy uwagę – „Patrz, ptaszek, leci!” i wmawiamy, że są dobre i złe emocje – „Taka ładna dziewczynka, a tak się złości”, „Chłopaki nie płaczą”. Tymczasem słuchając uważnie i pozwalając dziecku na przeżywanie emocji, szczególnie tych trudnych, dając wsparcie, możemy dziecku zaoferować znacznie więcej, niż mogłoby się nam wydawać. Tylko czy aż dziesięć minut? Choć Barish mówi o zaledwie dziesięciu minutach to mało które dziecko otrzymuje aż tyle czasu na wyłączność. Niestety w pędzie, między różnymi obowiązkami dużo spraw załatwiamy równolegle. Bawimy się z dzieckiem przy włączonym telewizorze, rozmawiamy, zerkając na telefon, czy gotując obiad. Nawet jeśli masz małe dziecko, warto wyrobić sobie codzienny wieczorny nawyk - wyciszyć mieszkanie, poczytać fajną książkę i zapytać, jak minął dzień. Posłuchać, co dziecku się podobało, a co było dla niego niemile lub niezrozumiałe. Poza tym to nie tylko przydatny, ale i bardzo miły nawyk, który powinien zagościć w każdym domu, nieprawdaż? Źródło: babyology.com.au
Jedna, mała rzecz, którą powinna zrobić każda mama
Drogie zabawki, zagraniczne wakacje i organiczne warzywa prosto z ogródka nie zastąpią tego, co Ty możesz zrobić dla swojego dziecka.
Co zrobić, żeby dziecko było szczęśliwe? Jamie Kenney, mama 2 dzieci, opublikowała w serwisie Romper radę dla każdej mamy. Skorzystasz z niej? "Chcemy zapewnić naszym dzieciom jak najlepszą przyszłość" "Zanim nasze dzieci pojawią się na świecie, chcemy robić dla nich wszystko. Wybieramy odpowiedni czas i odpowiedniego partnera, potem odżywiamy się w określony sposób i decydujemy, w jaki sposób je urodzimy – tak wiele naszych wyborów podejmujemy z myślą, że chcemy zapewnić naszym dzieciom jak najlepszą, najjaśniejszą przyszłość" – zaczęła swój wpis Jamie. Szybko jednak zauważyła, że nie ma jednej doskonałej kombinacji wyborów, dzięki której dziecko będzie w przyszłości szczęśliwe. Jest jednak jedna mała rzecz, którą może zrobić dla swojego dziecka każda mama. Jamie przyznała, że tę jedną rzecz odkryła dopiero wtedy, gdy poznała płeć swojego drugiego (i ostatniego) dziecka – dowiedziała sie, że urodzi dziewczynkę. Wielokrotnie słyszała, że jest szczęściarą, bo jej rodzina w końcu będzie w komplecie: rodzice, syn i córka. Zrozumiała jednak, że nie chce tworzyć żadnej całości. Zamiast tego chce, że każde z jej dzieci było wyjątkowe i samodzielne. Co każda mama powinna zrobić dla swojego dziecka? "Co możemy zrobić dla naszego maluszka, żeby pomóc mu przetrwać każdy kolejny dzień? Oto co musisz zrobić. Weź na ręce swoją niesamowitą, maleńką córeczkę. Spójrz na jej śliczną buzię, pogłaszcz ją po głowie. Postaraj się, żeby poczuła całą miłość, która wypływa z każdej cząsteczki twojego ciała. Potem powiedz do niej stanowczym, ciepłym głosem: Nie jesteś moja. Należysz tylko i wyłącznie do siebie" – napisała Jamie. To rada nie tylko dla mam dziewczynek, chociaż i tak nie każdej mamie się spodoba. Być może sama jesteś jedną z tych mam, które chcą zachować swoje maleństwo jak najdłużej tylko dla siebie... Jamie ma jednak dużo racji. Dziecko "należy" do mamy przez 9 miesięcy. Kiedy pojawia się na świecie, staje się małym człowieczkiem, który kiedyś będzie musiał zmierzyć się ze światem. Choć mama zawsze będzie go wspierać i stać u jego boku, ten maluszek będzie kiedyś dorosły. Będzie sam podejmował decyzje i o sobie decydował. Jeśli już teraz zaczniesz tak myśleć, patrzenie, jak twoje maleństwo dorasta, będzie o wiele łatwiejsze. Czytaj także: Ty też czasem jesteś najgorszym rodzicem świata źródło: romper.com
Kobieto, odpuść sobie! Twoim największym krytykiem jesteś... Ty sama
Jesteśmy wobec siebie krytyczne, za dużo wymagamy i żyjemy w przekonaniu, że stać nas na więcej. Może warto zwolnić i... odpuścić?
W badaniu zleconym przez markę Activia wzięło udział ponad 16 tys. kobiet z 15 krajów, w tym z Polski. Niemal 90% kobiet zgodnie stwierdziło, że akceptacja siebie i wysoka samoocena są kluczem do szczęścia i spokoju. Niestety, niełatwo jest to osiągnąć. Jesteśmy wobec siebie zbyt krytyczne i same podcinamy sobie skrzydła... Jesteś wystarczająco dobra Bardzo często teoria i praktyka nie idą ze sobą w parze – chociaż wiemy, co nas uszczęśliwi, nie robimy nic, aby to szczęście osiągnąć. Doskonałym przykładem są mamy, które tak bardzo poświęcają się dzieciom i rodzinie, że zapominają o sobie. Wyniki badania Activia pokazują to, o czym wiemy, ale nie chcemy się do tego przyznać nawet przed sobą. Aż 69% ankietowanych kobiet przyznało, że presja, jaką same na siebie narzucają, utrudnia im normalne funkcjonowanie. Zastanówcie się – ile razy myślałyście, że choć się staracie i dajecie z siebie wszystko, wciąż nie jesteście dość dobre i powinnyście starać się bardziej? Zaufaj swojej intuicji 55% uczestniczek badania przyznało, że najczęściej one same podcinają sobie skrzydła. Samokrytyka i dążenie do (nieistniejącego!) ideału zniechęcają do działania, zamiast motywować. Przyznajcie, czy to nie wy jesteście dla siebie najbardziej surowymi krytykami? Ze wszystkich stron dochodzi do nas tyle sprzecznych bodźców, że łatwo się w tym wszystkim zagubić. Z jednej strony czytamy, jak szybko wrócić do wagi sprzed ciąży, z drugiej, że niezależnie od rozmiaru i ilości rozstępów, każda kobieta jest piękna i powinna się akceptować. Ile razy słyszałyście tak sprzeczne porady dotyczące tej samej kwestii, że cokolwiek robiłyście, zastanawiałyście się, czy inna opcja nie byłaby lepsza? Nie porównuj się do innych Badanie Activia pokazało nam, że od opinii innych bardziej zależy nam na samozadowoleniu i... w tym tkwi nasz problem. Jak mamy być zadowolone, skoro na każdym kroku porównujemy się do innych i myślimy, że mogłybyśmy być lepsze, szybsze, inne? Szczęście twojej rodziny zależy od twojego szczęścia. Twoje dzieci nie chcą matki-robota, chcą kochającą, troskliwą mamę, która zna swoją wartość i potrafi o siebie walczyć. Przestań porównywać się do innych i polegać na ich radach. Podążaj za swoją intuicją i rób to, co według ciebie będzie najlepsze dla twojego dziecka. Nie pozwolisz nikomu skrzywdzić swojego dziecka, dlaczego krzywdzisz siebie? Czytaj także: Bądź dobrą mamą i pomyśl o sobie! źródło danych dot. badania: onet.pl
To jedyny sposób, żeby zapewnić dziecku cudowne wspomnienia!
To ostatnia szansa, żeby dać dzieciom to, na co zasługują – wspaniałe dzieciństwo.
Gdyby ktoś zadał ci pytanie: "Co robiłeś dla zabawy w dzieciństwie?", jaka byłaby twoja odpowiedź? To pytanie zadano trzem pokoleniom. Gdy słyszysz odpowiedzi dziadków i rodziców, przypominasz sobie własne dzieciństwo, wracają cudowne wspomnienia. Gdy słuchasz dzieci, ogarnia cię przerażenie i pojawia się myśl: czy moje dziecko też to czeka? Powrót do natury Odłożenie telefonu i wyłączenie komputera może być trudne. To jednak ostatnia szansa, żeby uchronić dzieci przed dzieciństwem pozbawionym kąpieli w rzece, biegania boso po trawie, wspinania się na drzewa. Jesteśmy naprawdę poruszone – żaden rodzic nie chce, żeby jego dziecko zamykało się przed światem i uciekało do wirtualnej rzeczywistości. Powinniśmy zrobić wszystko, żeby dać dzieciom wspomnienia i wspaniałe dzieciństwo, na jakie zasługują. Kolejne zabawki, tablety pełne gier i elektroniczne gadżety, nie dadzą maluchowi tego, co dają łapanie świetlików, puszczanie kaczek na wodzie, budowanie zamków z piasku. To najprostsze i najbardziej naturalne zabawy, dzięki którym dziecko poznaje prawdziwy świat, nie ten zza ekranu. Poruszyła was ta kampania? Czytaj także: Wysłuchajcie mnie, chcę mieć szczęśliwe dzieciństwo!
Jesteś kochającym, pełnym dobrych intencji rodzicem, a mimo to czujesz, że popełniasz błędy? Sięgnij po poradnik "Szczęśliwe dziecko, czyli jak uniknąć najczęstszych błędów wychowawczych" napisanej przez Aleksandrę Piotrowską i Irenę Stanisławską.
Aby dziecko miało szczęśliwe dzieciństwo, potrzebuje nie tylko kochających, ale spokojnych, w miarę pewnych siebie rodziców. Bycia rodzicem – nie idealnym, ale wystarczająco dobrym – można się nauczyć. Jeśli zastanawiasz się nad tym, jakie błędy popełniasz, będąc kochającym, pełnym dobrych intencji rodzicem; jeśli nie chcesz być rodzicem nadmiernie surowym, wymagającym albo – wprost przeciwnie – ochraniającym dziecko ponad miarę; jeśli chcesz rozsądnie posługiwać się nagrodami i karami w wychowaniu – ta książka jest dla Ciebie. Wychowaj szczęśliwe dziecko Pewnie wiele razy słyszałaś, że to czy tamto powinnaś robić inaczej, że kochająca matka postąpiłaby inaczej, że nigdy nie zrobiłaby tego czy owego. Z pewnością nie raz też rodzice, koleżanki, ciocie czy babcie dawały Ci mnóstwo "dobrych rad" i podsuwały wiele poradników w stylu "instrukcja obsługi dziecka", po przeczytaniu których miałaś poczucie, że jesteś najgorszą matka na świecie. Jeśli tak, koniecznie sięgnij po "Szczęśliwe dziecko, czyli jak uniknąć najczęstszych błędów wychowawczych". To nie jest kolejny poradnik czy instrukcja obsługi malucha, ale rozmowa o najczęstszych błędach wychowawczych popełnianych przez kochających, pełnych dobrych intencji rodziców. Książka zawiera wskazówki dla młodych rodziców dotyczące wychowania dzieci i postępowania z nimi w różnych, codziennych sytuacjach. Dowiesz się z niej: co zrobić, gdy dziecko nie chce jeść, czy warto korzystać ze smoczka i jak odzwyczaić od niego dziecko, jak nauczyć dziecko czystości, jak umiejętnie korzystać z kar i nagród, jak postępować, gdy rodzice się rozwodzą itp. Mimo że tematy poruszane w publikacji są poważne, to książka jest napisana swobodnym, zrozumiałym dla każdego językiem, a treść wzbogacają humorystyczne ilustracje. Szczęśliwe dziecko, czyli jakie? - obejrzyj film View oEmbed on the source website Wiedza poparta doświadczeniem Kolejnym powodem, dla którego warto sięgnąć po książkę "Szczęśliwe dziecko, czyli jak uniknąć najczęstszych błędów wychowawczych", są jej autorki. Aleksandra Piotrowska – to doktor psychologii, wykładowca na Wydziale Pedagogicznym Uniwersytetu Warszawskiego i Wyższej Szkoły Pedagogicznej ZNP w Warszawie, społeczny doradca Rzecznika Praw Dziecka i Komitetu Ochrony Praw Dziecka. Propaguje wiedzę psychologiczną, współpracując z prasą, stacjami radiowymi i telewizyjnymi. Jest autorką kilkudziesięciu publikacji naukowych i popularyzatorskich rozwiązania i metody postępowania w trudnych sytuacjach . Prywatnie jest nałogowym czytelnikiem literatury wszelakiej, miłośniczką wyjazdów narciarskich i podróży, matką dwójki dzieci i babcią dwójki wnucząt. Irena A. Stanisławska – z zawodu jest kulturoznawcą, ale jej największą pasją jest psychologia, którą zajmuje się jako dziennikarka i współautorka książek, m.in. z Dorotą Zawadzką (Moje dziecko cz. 1 i 2), Wojciechem Eichelbergerem (Być lekarzem, być pacjentem), Robertem Rutkowskim (Oswoić narkomana), Dorotą Sumińską i Dorotą Krzywicką (Jak wychować dziecko, psa, kota…i faceta). Takie połączenie wiedzy i doświadczenia gwarantuje przepis na sukces wychowawczy! Książkę poleca także dziennikarka telewizyjna, Dorotę Wellman: Doktor Aleksandra Piotrowska to mądry człowiek. I bardzo mądry psycholog. Mądrych ludzi trzeba szanować, słuchać i czytać. Może wtedy i nam przybędzie rozumu. Dlatego czytam wszystko, co Ola napisała. Tak będzie i teraz. Na pewno dzięki niej jestem trochę mądrzejszą matką.
Oglądając te zdjęcia poczujesz dumę, że jesteś mamą
Bycie rodzicem to ogromne wyzwanie. Są jednak momenty, które wynagradzają zmęczenie, nieprzespane noce, strach. Wtedy myśli się tylko jedno: "Jestem dumna, że jestem mamą"!
Macierzyństwo nie jest łatwe – doskonale wie o tym każda mama. Są jednak momenty, gdy świat się na chwilę zatrzymuje i myśli się tylko o miłości do dziecka i rozpierającej dumie. Poniżej znajdziecie zdjęcia mam, które poproszono o uchwycenie jednego z takich momentów – chwili, gdy poczuły, że są wielkimi szczęściarami właśnie dlatego, że są mamami. Zobacz zdjęcia: To zdjęcie z dnia, kiedy mój syn, który ma autyzm, zdobył pomarańczowy pas w taekwondo. Tak naprawdę czuję się dumna KAŻDEGO dnia, gdy widzę, jak pokonuje swoje przeszkody. Prawdziwe życie. Karmię piersią mojego 6-miesięcznego maluszka i zabawiam 2,5-latka. To było wtedy, gdy wszystko stało się łatwiejsze i zaczęłam myśleć, że naprawdę jestem w stanie "to" robić. Mój mąż wspiera naszego syna podczas meczu. Pierwsze wspólne gotowanie z mamą. Był taki szczęśliwy, że mógł mi pomóc! Ciąża, poród, macierzyństwo – robienie wszystkiego najlepiej, jak się da, to ogromne wyzwanie. Ale wystarczy jeden słodki, mokry buziak, który przypomina, że jestem szalenie dumna z bycia mamą! Przyłapałam moje dziewczynki, gdy były dla siebie wyjątkowo miłe. Patrzenie na ich miłość sprawia (jak nic innego!), że jestem naprawdę dumna. To zdjęcie zrobiłam, gdy mój 16-letni syn wolał zostać w szpitalu i grać z chorym bratem, niż spotkać się ze znajomymi. Wtedy zrozumiałam, do jakiej miłości zdolne są moje dzieci. To zdjęcie było zrobione w szpitalu, dzień po narodzinach mojego najmłodszego dziecka. To był pierwszy dzień, gdy wszystkie trzy moje "maleństwa" były razem. Ta jedna chwila wciąż jest tak emocjonalna, że doprowadza mnie do łez. To zdjęcie zdecydowanie sprawia, że jestem dumna z bycia mamą. Kiedy byłam w ciąży, bałam się, że nie będę w stanie utulać i pocieszać mojego maluszka. Teraz ma 2 miesiące. Jestem całym jego światem, a on moim. Bycie jego mamą i trzymanie go w ramionach sprawia, że jestem dumna. W świecie, gdy tak wiele wymagamy od naszych dzieci, takie momenty są bezcenne. Te zdjęcia naprawdę wzruszają... Czasem wystarczy jeden uśmiech, przytulenie czy całus, by zapomnieć o całym zmęczeniu, strachu i stresie. Kiedy wy czujecie dumę z bycia mamami? Polecamy: Jak być dobrą i spełnioną mamą
Ani droga zabawka, ani program edukacyjny, ani zajęcia (nawet te prowadzone przez hiper-super-ekstra specjalistów) nie dadzą dziecku tyle, ile chwile spędzane z ludźmi, których kocha.
Czas, który spędzamy z dzieckiem i uwaga, jaką je obdarzamy, są na wagę złota. Dzięki nim maluch wie, że jest kochany! Wspólne chwile są na wagę złota... – Najzwyklejsze rozmowy, przytulanki, spacery, wycieczki, zabawy czy nawet wspólne robienie głupich min przed lustrem są ważniejsze niż nam się wydaje – mówi Beata Płażewska, psycholog. – Dzięki tym wszystkim drobiazgom dziecko wie, że jest ważne, bezpieczne i kochane, a to jest dla niego najważniejsze. Wie także, że do kogoś przynależy i że ten ktoś lubi spędzać z nim czas. Wie, że bliscy są z nim nie dlatego, że czymś szczególnym sobie na to zasłużyło, ale dlatego, że istnieje i że jego obecność sprawia im radość. ... bo dzięki nim dzieci stają się bogaczami To właśnie podczas wspólnie spędzanego czasu buduje się bliskość między rodzicami a dzieckiem. – Ta bliskość to kapitał, z którego człowiek czerpie przez całe życie i który jest wzorem budowania relacji z innymi ludźmi: przyjaciółmi, partnerami, własnymi dziećmi – wyjaśnia Beata Płażewska. ... uczą się nowych rzeczy Spędzając z nami czas, dziecko uczy się mnóstwa rzeczy. Nie tylko słów, nazw kolorów czy kształtów (choć tego oczywiście również), ale także – a może przede wszystkim – okazywania emocji, sposobu reagowania na trudne sytuacje, zachowania wobec innych ludzi, pomagania, radzenia sobie z różnymi przeszkodami, reagowania na stres itp. Tego nie da się nauczyć „na sucho”, nawet na najlepszych warsztatach psychologicznych. Bawiąc się z rodzicami, zwiedzając ciekawe miejsca, rozmawiając czy śmiejąc się, malec uczy się jeszcze jednej ważnej rzeczy: to, czy fajnie spędzamy czas, zależy przede wszystkim od nas samych, a nie np. od pogody albo tego, czy w telewizji jest akurat coś ciekawego. ... są grzeczniejsze Dzieci tak bardzo potrzebują naszej uwagi i spędzanego razem czasu, że gdy dostają tego za mało, są gotowe na wiele, by nas sobą zainteresować. Mogą np. być… niegrzeczne. – To, co prawda, nas denerwuje, ale gwarantuje naszą reakcję. Dzieci wolą nas doprowadzić do szału, niż być niezauważone! – tłumaczy psycholożka. – Maluch, który może się nasycić naszą bliskością jest grzeczniejszy, bo nie musi używać żadnych sztuczek, byśmy zwrócili na niego uwagę. Zobacz także: Jak dzieci próbują zwracać na siebie uwagę rodziców? Od ilości ważniejsza jest jakość Jesteśmy zagonieni i choćbyśmy stanęli na rzęsach, nie możemy spędzać całych dni z naszymi pociechami. Mamy przecież pracę, sprzątanie, gotowanie itd. Czy to powód do zmartwienia? – Nie, bo nie chodzi o to, by spędzać z dzieckiem 24 godziny na dobę i nieustannie się nim zajmować. Od ilości czasu, który możemy dać maluchowi, ważniejsza jest jego jakość – tłumaczy Beata Płażewska. – Lepiej spędzić z nim godzinę czy dwie, ale skorzystać z tego czasu w pełni (być „tu i teraz”, rzeczywiście słuchać malca i skupiać na nim swoją uwagę), niż siedzieć z nim całymi dniami, zerkając w telewizor, sprawdzając co nowego na Facebooku, markując kontakt. Polecamy: Co czuje dziecko, gdy ciągle używasz przy nim telefonu? Ważna jest także nasza dostępność: to, by dziecko wiedziało, że jest dla nas ważne i bez względu na wszystko zawsze znajdziemy dla niego czas, jeśli będzie nas potrzebowało, bo np. będzie miało jakiś problem. Polecamy: Mapa atrakcji dla dzieci
Czego dziecko potrzebuje do szczęścia? Wyjaśnia psycholog
Co można zrobić, by dziecko było szczęśliwe tu i teraz, i by wyrosło na szczęśliwego dorosłego? Zapytaliśmy o to prof. Zofię Dołęgę, psychologa.
Co jest dziecku potrzebne do szczęścia? Bez czego nie potrafi się obyć? Co jest dla niego najważniejsze? Wyjaśnia prof. Zofia Dołęga, psycholog z Uniwersytetu SWPS. Polecamy także: Dziecko też zasługuje na szacunek Nasza obecność By dziecko było szczęśliwe, potrzebuje naszej bliskości, pewności, że nie znikniemy nagle z jego życia, będziemy z nim stale, nawet jeśli na kilka godzin idziemy do pracy. – Niemowlę potrzebuje nas niemal nieustannie. Chce nas dotykać, widzieć, słyszeć, czuć. Starsze dziecko ma już więcej swoich spraw, ale nadal pragnie naszej dostępności, pewności, że będziemy przy nim, jeśli nas będzie potrzebowało – mówi prof. Zofia Dołęga. – Potrzebuje też zwyczajnego bycia z nami, robienia różnych rzeczy razem, po prostu spędzania z nami czasu. Silna więź Dziecko musi wiedzieć, że więź, która go z nami łączy, jest trwała i nienaruszalna. Że będzie istnieć, choćby nie wiem co. Że jest czymś, na czym zawsze można się oprzeć, zwłaszcza w sytuacjach trudnych i kryzysowych, których prawdopodobnie nie zabraknie, gdy dziecko podrośnie, a już na pewno, gdy stanie się nastolatkiem. Miłość, która łączy malucha z rodzicami jest ważna dla jego szczęścia tu i teraz, ale też dla jego przyszłości: jest dla niego wzorem budowania związków. Nie wiemy, jak będzie wyglądał świat za 20, 30 lat, jakie zawody będą dawały prestiż i pieniądze, jakie umiejętności będą cenione, czego ludzie będą pragnąć. Jedno na pewno się nie zmieni: człowiek jest istotą społeczną, więc nadal ważne będą dobre relacje z innymi. – Dziecko, które łączy dobra, mocna, bezpieczna więź z rodzicami, ma większą szansę na to, że w przyszłości będzie umiało tworzyć zdrowe, oparte na zaufaniu i emocjach (a nie np. na interesach) związki z przyjaciółmi i partnerami – wyjaśnia psycholog. Zobacz także: Potęga przytulania Bezwarunkowa akceptacja – By dziecko było szczęśliwe, powinno czuć, że jest dla najbliższych ważne i że jego sprawy, potrzeby, stany, emocje, aktywność, słowem wszystko, co je dotyczy, są w polu ich uwagi. I że jest przez nich w pełni, bezwarunkowo akceptowane – mówi prof. Dołęga. Czy to znaczy, że trzeba akceptować jego wszystkie (nawet te najgorsze) zachowania? – Nie, chyba że dziecko jest bardzo małe i nie jest jeszcze w stanie kierować swoimi czynami. Złych zachowań 2-,3-latka czy starszego malca nie musimy akceptować. Gdy np. kogoś bije, możemy i powinniśmy powiedzieć: „Nie wolno tak robić” – wyjaśnia psycholog. – Dziecko nadal musi jednak wiedzieć, że ono samo jest przez nas akceptowane takim, jakie jest: właśnie takiej, a nie innej płci, z takim, a nie innym temperamentem, zdolnościami, wyglądem, stanem zdrowia itp. Zaspokojenie potrzeby akceptacji to baza, na której rozwija się jego poczucie własnej wartości. Wspieranie rozwoju Żeby dziecko mogło czuć się szczęśliwe, musi się rozwijać i być w tym wspierane tak, jak tego na danym etapie rozwoju potrzebuje, bez presji, by robiło coś szybciej, ale też bez wyręczania go, jeśli już sobie z czymś radzi. – Bardzo ważne jest to, by rodzice nie mylili potrzeb dziecka z własnymi ambicjami, np. nie uczyli czytać trzylatka (bo córka znajomych już się zabrała za literki), kiedy ono w tym momencie najbardziej potrzebuje ruchu, wspinania się na drabinki czy czołgania w piaskownicy – ostrzega prof. Dołęga. – Trzeba proponować mu różne rzeczy, zaciekawiać je czymś, ale nie na siłę. Warto też podążać za jego zainteresowaniami, pomagać mu je pogłębiać, uczestniczyć w tym, co chce i lubi robić, bo to zaspokaja potrzeby, o których była mowa wyżej, tzn. potrzebę bycia z nami, akceptacji, bycia ważnym, zauważonym, docenionym. Samodzielność Ważne jest także dawanie dziecku okazji do doświadczania własnej skuteczności, czyli satysfakcji z tego, że to ono jest sprawcą jakiegoś zdarzenia. – Psychologowie używają terminu „uśmiech mistrza”. Tak uśmiecha się dziecko, któremu się coś udało, które czegoś dokonało, nawet jeśli na początku to „coś” polega na destrukcji, np. podarciu kartki czy zburzeniu zamku, który mu zbudowaliśmy z klocków – mówi prof. Dołęga. – Dziecko ma satysfakcję: „To ja tego dokonałem. To ja podarłem tę kartkę (zburzyłem zamek, zrobiłem hałas)”. Destrukcja to tylko etap. Potem mały mistrz cieszy z tego, że udało mu się zbudować wieżę, kopnąć piłkę itd. Możliwość przeżywania tej radości daje malcowi poczucie, że potrafi, że jeśli chce, to może. Oczywiście nie zawsze wszystko mu się udaje, ale porażka też jest ważnym doświadczeniem. Pomoc w poznawaniu wartości, takich jak uczciwość, sprawiedliwość, koleżeństwo – Tu nie chodzi o moralizowanie, powtarzanie dziecku, że np. nie wolno kłamać albo trzeba traktować innych z szacunkiem, ale przede wszystkim o to, jak sami je traktujemy i jak traktujemy innych ludzi – wyjaśnia psycholog. – Dziecko uczy się uczciwości, gdy jest uczciwie traktowane, szacunku, gdy traktujemy je z szacunkiem. Dlatego jeśli mówimy mu np., że jesteśmy zajęci, ale po skończeniu pracy pobawimy się z nim kolejką, to powinniśmy to zrobić. A jeśli nie możemy, musimy wyjaśnić mu, co się stało. – To również będzie ważne doświadczenie. Maluch niekoniecznie będzie zadowolony (raczej nie będzie), ale będzie rozumiał, że nawet jeśli coś się nie udaje, nadal jest traktowany poważnie, a sojusz między nim a rodzicami nie został zerwany – mówi prof. Dołęga. Polecamy: Wartości, których trzeba nauczyć w dzieciństwie Szczęśliwej drogi, kochanie! – Tak naprawdę to, czy dziecko będzie w życiu szczęśliwe, nie zależy tylko od nas, ale także od wielu innych czynników: od okoliczności, na które nie mamy wpływu, od innych ludzi, wreszcie od samego malca – mówi prof. Dołęga. – Jednak zaspokajając jego podstawowe potrzeby, będąc przy dziecku, starając się unikać najpoważniejszych błędów, na pewno sprawimy, że jego przyszłe szczęście będzie bardziej prawdopodobne, bo lepiej wyposażymy je na drogę.
Mamo, tato proszę, wysłuchajcie mnie, bym miał szczęśliwe dzieciństwo
Słyszycie, lecz nie słuchacie, gdy mówię do was. A przecież to takie proste, gdybyście tylko naprawdę rozumieli sens moich słów. Zobaczcie świat z mojej perspektywy - okiem dziecka, by móc mnie uszczęśliwiać na co dzień.
Nie każcie mi być cicho, gdy chcę z wami rozmawiać Mam wam tyle do opowiedzenia, chcę dzielić się z wami moimi sukcesami, radościami i smutkami. Jeśli obiecujecie, że porozmawiacie ze mną później, zróbcie to! Choć nie wiem, czy później będę jeszcze chciał. Zamiast uczyć mnie rozsądku, pobawcie się ze mną Zabawa jest dla mnie kluczem do nauki, rozwoju, zdobywania doświadczeń. Nie chcę bawić się sam ze sobą. To wy pokazujecie mi świat, nie tylko tłumacząc, ale również bawiąc się ze mną. Pobaw się ze mną, znaczy, odłóż telefon Co to za zabawa, gdy ty co chwila zerkasz w telefon. Niby bawisz się ze mną, ale twoje myśli są zupełnie gdzie indziej. Chcę całej twojej uwagi, a nie tylko skrawka. Sprawdź, co czuje dziecko, gdy używasz przy nim telefonu? Poruszające zdjęcia! Zostaw pracę w pracy, nie przynoś jej do domu Czekam cały dzień na twój powrót. Skoro jestem dla ciebie ważny, dlaczego poświęcasz mi tak mało uwagi. I nie zasypiaj w fotelu, gdy chce się z tobą bawić. Nie módl się za mój dobry zawód, wspaniałą przyszłość Na razie nie zamierzam dorosnąć. Bądź tu i teraz, zamiast ciągle martwić się o to, co będzie. To jakim człowiekiem będę i co osiągnę, zależy od tego, jak teraz mnie wychowujesz. Urodziny są moim świętem, nie gości... więc poświęć mi czas, zamiast martwić się ciągle o gości. Dlaczego nikt nie pyta mnie, co chcę dostać, tylko ciebie? Nie każ mi być dzielnym, gdy chce płakać Gdy jestem wesoły, to się śmieję. Gdy jest mi źle - płaczę. Nie zabraniaj mi tego. Gdy się uderzę – płaczę, dlaczego to takie dziwne, że ktoś płacze, gdy go boli? Nie szukaj mojego talentu na siłę - pozwól mi samemu go odkryć Nie każ mi występować przed ciocią i babcią, gdy nie mam na to ochoty. Nie każ mi chodzić na lekcje tenisa, gdy wolę piłkę nożną. Pozwól robić to, co lubię. Nie zabraniaj mi zbyt wielu rzeczy Chcę uczyć się świata na własnych błędach. Pozwól mi wspinać się na drzewa, biegać w deszczu po kałużach, lepić babki z błota. Nie powtarzaj ciągle "nie wolno". Zamiast zakazywać, pokazuj. Zamiast rozkazywać - proś. Zamiast ograniczać, doświadczaj wraz ze mną. To moje dzieciństwo i pozwól mi cieszyć się nim jak najdłużej. Zobacz też: wychowanie bezstresowe - ślepa uliczka nowoczesności
6 umiejętności, bez których dziecko sobie nie poradzi w życiu
Wcale nie chodzi o umiejętności językowe czy matematyczne. Bo wbrew pozorom to nie wysokie IQ i studia na zagranicznej uczelni sprawią, że twoje dziecko poradzi sobie w dorosłym życiu. Potrzebne są zupełnie inne umiejętności, by osiągnąć sukces i właśnie teraz powinnaś ich dziecko nauczyć!
Każdy chce być szczęśliwy. Co jest do tego potrzebne? Jedni mówią: pieniądze. Drudzy twierdzą: wysoki poziom wykształcenia. Jeszcze inni: sprzyjające okoliczności. Nikt z nich nie ma racji. Aby dobrze radzić sobie w życiu, trzeba nauczyć się kilku rzeczy. Najlepiej w dzieciństwie, bo potem trudno zmieniać swoje przyzwyczajenia, nastawienie, a czasem jest to nawet po prostu niemożliwe. Czego zatem powinnaś nauczyć swoje dziecko? Sześciu wartości, które pozwalają na rozwój inteligencji emocjonalnej. Bo to właśnie ona odpowiada za osiągnięcie w życiu sukcesu. Potwierdzają to badania! 1. Samoświadomość Każdy z nas ulega emocjom: przeżywa radość, smutek, błogość czy gniew. Dlatego pierwszym krokiem do rozwoju inteligencji emocjonalnej jest nauczenie dziecka rozpoznawania własnych emocji i ich nazywania. Jak to zrobić? W codziennych sytuacjach pomóż dziecku nazywać emocje, np. powiedz, gdy płacze i tupie, bo nie chcesz mu kupić batonika: „Widzę, że się gniewasz". 2. Kierowanie emocjami Wszyscy lubimy się cieszyć, gdy jednak doświadczamy smutku czy gniewu, uważamy je za złe. Tymczasem nie ma złych emocji, istnieją tylko niewłaściwe sposoby ich wyrażania. Tak tępiona przez rodziców dziecięca złość, wcale nie jest negatywna i dopiero, gdy dziecko przekształca ją w agresję, staje się problemem. Dlatego w momencie, gdy już dziecko nauczy się nazywać radość radością, a gniew gniewem, musi przejść do kolejnego etapu i poznać sposoby radzenia sobie z uczuciami. Wyjaśnij, że złość najlepiej przeczekać. Jak pomóc w tym czekaniu dziecku? Możesz wprowadzić „metodę czerwonego światła". Powiedz dziecku, że gdy jest bardzo złe, powinno skupić się na wyobrażaniu sobie czerwonego światła na drodze. Gdy złość zaczyna przechodzić, dziecko może wyobrazić sobie światło żółte, a gdy emocje opadną – zielone. Czytaj też: Bunt trzylatka – jak sobie z nim radzić 3. Samomotywacja Samomotywacja pozwala dziecku – pomimo porażek – próbować kolejny raz zawiązać buty czy nauczyć się wierszyka. Jest motorem do rozwoju i działania. To ona pozwala osiągać ambitne cele i zmieniać nierealne plany na te bardziej przystępne. Jak jej uczyć? Dopinguj dziecko do działania, wierz w nie, ale stawiaj też przed nim wyzwania i ucz cierpliwości w osiąganiu celu (nie od razu da się nauczyć liczyć, trzeba wielu ćwiczeń i powtórzeń, by zacząć czytać itp.). 4. Empatia Dzięki niej dziecko jest w stanie wyczuwać twój nastrój, zrozumieć, dlaczego nie wolno deptać biedronki i wybaczyć koledze jego gorszy humor. Bez niej życie w prawdziwej bliskości z innymi byłoby niemożliwe. Dlatego pomagaj dziecku wczuć się w skórę innych, mówiąc np. „Zobacz, Kasi jest teraz smutno, bo zabrałaś jej książeczkę". Zobacz też: Pomaganie – jak go nauczyć, by dziecko było wrażliwe? 5. Nawiązywanie znajomości Dziecko potrafiące porozmawiać z kolegą w piaskownicy czy poprosić o cukierki w sklepie to prawdziwy skarb. Dzięki takiej umiejętności czuje się pewniej i nabiera przekonania, że da sobie radę. Dlatego zachęcaj dziecko do zabaw z rówieśnikami i wciągaj je do rozmów także z dorosłymi. 6. Podtrzymywanie kontaktów Pozwala na odnalezienie swojego miejsca w świecie, daje poczucie bezpieczeństwa, bo można zawsze na kogoś liczyć i poczucia przynależności do konkretnej grupy. Twoje dziecko, zdobywając nowych przyjaciół, uczy się od nich wielu rzeczy i ma możliwość wymiany z nimi swoich uczuć. Czytaj też: Dziecko nielubione w przedszkolu – jak możesz mu pomóc?
Radosne usposobienie to w dużej mierze zasługa wychowania. Podpowiadamy, co możesz zrobić, by twoje dziecko wyrosło na optymistę.
8 prostych sposobów, jak uszczęśliwić dziecko
Dla swojego dziecka chcesz wszystkiego, co najlepsze. Jednak wychowanie malucha to nie pasmo samych uśmiechów i radości. Dziecko płacze, zwłaszcza gdy czegoś mu odmawiasz, ale to nie znaczy, że jest nieszczęśliwe. Szczęście dziecka polega zupełnie na czym innym. Zobacz sposoby na uszczęśliwienie dziecka.
Dopadło cię poczucie winy, bo odmówiłaś dziecku kupna kolejnego zestawu klocków? Martwisz się, że przez ciebie przeżyje traumę, której nie zapomni do końca życia? Szczęście dziecka nie ma związku z zabawkami w jego pokoju. Sprzyja mu coś innego. 1. Zaplanuj dziecku dzień Dzieci lubią koszarowy tryb życia (nie mylić z koszarową dyscypliną!). Pobudka, śniadanie, zabawa, drugie śniadanie, spacerek, i tak dalej – aż do wieczora. O tym, jak ważny dla dobrego samopoczucia jest przewidywalny plan dnia, dowiadujesz się, gdy coś go zburzy. Gdy świąteczny pobyt u rodziny czy wyjazd w góry sprawią, że dziecko w innych porach je i śpi, czyli – mówiąc językiem psychologów – rozreguluje się, płaczem i grymasami przypomni ci, co tak naprawdę jest mu potrzebne do szczęścia. Czytaj też: 10 powodów, aby mieć więcej niż 1 dziecko 2. Zarezerwuj trochę czasu wyłącznie dla dziecka Nawet na urlopie wychowawczym nie poświęcasz całego czasu tylko dziecku – pierzesz, gotujesz, sprzątasz, kupujesz. Choć robisz to w zasadzie dla dziecka, ono nie ma cię na wyłączność. Ale gdy wchodzisz do dziecinnego pokoju, ogłuchnij na jakiś czas na dzwoniący telefon, zapomnij o forach dla rodziców w internecie i zapytaj: „W co się teraz pobawimy?”. Dziecko poczuje się ważne i szczęśliwe jak nigdy. Czytaj też: 6 sposobów, w jakie dziecko okazuje ci miłość 3. Słuchaj, co dziecko ma ci do powiedzenia To tylko niewinna dziecięca paplanina... Wcale nie! Dziecko mówi, jak umie, i chce czuć, że to dla ciebie ważne. Nie zbywaj gaduły, nie śmiej się z przekręconych słów. Na pewno też nie byłabyś szczęśliwa, gdybyś znalazła się w podobnej sytuacji. Gdy uważnie słuchasz, pomagasz dziecku w formułowaniu myśli i wyrabianiu poglądu na różne sprawy. Rośnie ci mądry rozmówca. Czytaj też: 5 mitów o rozpieszczaniu dzieci 4. Przytulaj, głaszcz i trzymaj dziecko za rękę Banalne? A jednak sprawia, że dzieci lepiej się rozwijają. Nie skąp dziecku kontaktu ze sobą, sadzaj na kolana, noś na rękach, masuj po plecach, przytulaj, gdy zasypia. Dobry dotyk sprawia, że dziecko się odpręża, staje się pewniejsze siebie – ma przecież namacalny dowód, że ktoś je kocha. Nawet to, które protestuje przeciw pieszczotom i traktuje je jak ograniczanie swobody, potrzebuje fizycznego kontaktu z rodzicem. Kiedy to możliwe, połaskocz go, pobaw się w turlanie po podłodze albo pogłaszcz po główce (jest szczególnie wrażliwa na dotyk). [CMS_PAGE_BREAK] 5. Mów, że dziecko samo sobie poradzi Na rączkach u mamy każde dziecko czuje się dobrze, ale tylko do pewnego momentu. Gdy nauczy się chodzić, rusza poznawać świat. I choć nie możesz patrzeć, jak na krzywych nóżkach biegnie pędem przez parkową alejkę, aby przestraszyć gołębie, nie zatrzymuj go, nie napominaj, że może się przewrócić i pobrudzić, tylko biegnij z nim. Gdy wspina się na drzewo, nie prorokuj, że spadnie, ale pokaż, na której gałęzi najlepiej postawić nogę i jak z powrotem zejść na ziemię. Dzięki temu zyska wiarę, że poradzi sobie w każdej sytuacji. Czytaj też: 6 zdań, których dziecko nie powinno od ciebie usłyszeć 6. Dotrzymuj składanych obietnic Nawet całkiem małe dzieci mają niezłą pamięć. I choć myli im się jeszcze jutro i wczoraj, nie zapominają, że dziś mieliście iść na sanki na dużą górkę do lasu. Dotrzymuj słowa (a jeśli coś ważnego pokrzyżowało te plany, proponuj nowy termin), by dziecko nie czuło się oszukane i zawiedzione. 7. Szanuj odrębność i odmienność dziecka Dziecko nie musi być twoją kopią. Ma prawo być głośniejsze niż ty lub bardziej wstydliwe. Zamiast je zmieniać, spróbuj je zrozumieć i pomóc pokonywaniu słabości: nieśmiałkowi stwórz wiele okazji do poznawania dzieci czy sprawdzania się w nowych sytuacjach. Szanuj prawo własności. Pytaj o zgodę, gdy chcesz oddać zabawki, z których dziecko wyrosło, innym maluchom. Dziecko nie będzie szczęśliwe, żyjąc ze świadomością, że nic nie może być jego na zawsze. 8. Uwrażliwiaj na potrzeby innych ludzi Dzięki empatii i wrażliwości ludziom żyje się ze sobą lepiej. Dziecko, które chętnie pomaga innym, jako dorosły lepiej odnajdzie się w społeczeństwie. Chwal je, gdy chce ci oddać kawałek ulubionej czekolady, gdy rysuje dla ciebie laurkę, nie protestuj, jeśli pozwala koledze pojeździć na swoim rowerku, zachęcaj, by pomagało, np. w przygotowaniach do świąt. I świeć przykładem – jeśli mama i tata traktują innych życzliwie, dzieci w naturalny sposób robią to samo. Zobacz też: 10 głupot, które mówimy do dzieci
Góra zabawek nie uszczęśliwi malucha. Ale jeśli uda ci się zaszczepić w dziecku pewność siebie, będziesz mogła sobie pogratulować.
Chcesz, aby twoje maleństwo było szczęśliwe i miało lepsze dzieciństwo niż ty? Uważaj, bo możesz przesadzić w drugą stronę. Socjolodzy nie mają złudzeń: nasze maluchy coraz częściej prezentują roszczeniowe postawy, które zwykle wynikają z wyuczonej bezradności dzieci. Rozkapryszonego malca łatwo rozpoznać: płacze z byle powodu, grymasi, wciąż czegoś żąda i myśli tylko o sobie. I choć zwykle wtedy współczujemy rodzicom, to – według psychologów – najbardziej nieszczęśliwy w rodzinie jest właśnie ten rozpieszczony ponad miarę maluch. Co zatem zrobić, aby dziecko nie wyrosło na bardzo smutnego egoistę? Pozwól dziecku na samodzielność Kiedy starasz się wyręczać malca we wszystkim, to tak, jakbyś mu mówiła: „Nie wierzę, że sam sobie poradzisz”. Owszem, mama kwoka pewnie nie raz i nie dwa uchroni swoje kurczątko przed siniakiem, ale jednocześnie zaszczepi w nim niechęć do podejmowania wyzwań. Dziecko nadopiekuńczych rodziców jest przekonane o tym, że nie ma wpływu na swoje życie, dlatego domaga się, aby wszystko za niego robili inni! Prawda, że brzmi to jak definicja małego, rozpuszczonego jak dziadowski bicz diabełka? Nie pozwól, aby twój maluch wyrósł na kogoś takiego. Niemowlę możesz uczyć samodzielnego zasypiania, roczny maluch przez kilka minut pobawi się bez mamy, a dwulatek sam poukłada klocki. I będzie z siebie bardzo dumny! Pomocne słowa: - Sprawdźmy, czy już umiesz... Np. ułożyć wieżę z klocków. Nawet jeżeli dziecku nie uda się ta sztuka – próba nie pójdzie na marne. W takich chwilach malec zdobywa nowe umiejętności. - Trzymam kciuki Wsparcie mamy i taty to warunek sukcesu malucha! Traktuj dziecko z szacunkiem To na pewno go nie rozpieści. Twoje słowa i zachowanie są dla maluszka głównym źródłem wiedzy o świecie i o sobie samym. Kiedy więc słuchasz go z uwagą i poważnie traktujesz jego zdanie, zaszczepiasz w nim przekonanie, że na to zasługuje. Pamiętaj jednak, aby szacunku w stosunku do ciebie i innych wymagać także od swojego dziecka. Pomocne słowa: - Dziękuję ... Maluch pomógł ci w domowych porządkach? Doceń to i głośno wyraź swoje uznanie. Słowa wdzięczności motywują do dalszych starań. Ale uwaga! Nie dziękuj maluszkowi np. za to, że ładnie zjadł. Lepiej powiedz, że cieszysz się, że danie smakowało. - Proszę... A co ty wolisz? Kiedy twój szef każe ci coś zrobić czy kiedy cię o to ładnie prosi? Wiadomo, zrobić trzeba i tak, ale forma polecenia może zmotywować – albo przeciwnie: zniechęcić. - Przepraszam... Dałaś się ponieść nerwom? Zamiast obwiniać maluszka: „byłeś za głośny”, „znowu mnie nie posłuchałeś”, przeproś i obiecaj, że postarasz się, aby to już się nie powtórzyło. Zasypuj dziecko całusami Nie martw się, że pieszczotami i miłymi słówkami „zepsujesz” dziecko. Tul je i całuj jak najwięcej, bo to wzmacnia jego wiarę w siebie. Nie odmawiaj mu wieczornego buziaka ani bajki na dobranoc, ale kiedy malec zacznie marudzić o kolejnym autku albo lalce, bądź nieugięta. Jeśli zabawek jest za dużo, dzieci nie umieją ich wykorzystać i szybko się nimi nudzą. Pomocne słowa: - Ładnie pachniesz Takie słowa sprawiają dziecku ogromną przyjemność! Nie bój się okazywać swojej miłości na wiele sposobów. - Lubię cię przytulać Kiedy obejmujesz dziecko swoimi ramionami, ono czuje się bardzo bezpiecznie. [CMS_PAGE_BREAK] Bądź konsekwentna wobec dziecka Wczoraj nie pozwoliłaś malcowi na lizaka, ale dziś masz lepszy humor, więc dałaś mu ich aż dwa? Takie niezrozumiałe zmiany (nawet jeśli przez chwilę cieszą!) mogą zburzyć spokój dziecka. Pamiętaj, że im jaśniej sformułujesz zasady postępowania, tym łatwiej będzie maluchowi ich przestrzegać. Niech zatem twoje „nie” nie zmienia się (zależnie od tego, jaki miałaś np. dzień w pracy) w „tak” czy „ale tylko raz”. Dzięki twojej stanowczości dziecko dowiaduje się, że w jego świecie panują niezmienne reguły. Pomocne słowa: - Wszyscy musimy przestrzegać zasad Kiedy powiesz „my” albo „wszyscy”, uświadomisz dziecku, że dorośli również są zobowiązani pamiętać o niewygodnych regułach. - Tak jak się umawialiśmy... Lepiej przypomnieć dziecku o waszych wcześniejszych ustaleniach, niż odburkiwać ze złością: „nie, bo nie”. Ucz dziecko optymizmu Psycholodzy są przekonani, że pogodny stosunek do świata to umiejętność, a nie wyłącznie wrodzona cecha! Aby maluszek nie wyrósł na wiecznie skrzywionego marudę, pielęgnuj w nim radość życia: razem śpiewajcie i śmiejcie się jak najczęściej. To udowodnione naukowo: dzieci wesołych rodziców wyrastają na optymistów, którym mało potrzeba do szczęścia. W pierwszych latach życia dziecko przyjmuje zachowania rodziców jako jedynie właściwe – wykorzystaj to i „zaprogramuj” malca tak, aby zawsze zwracał uwagę na jasne strony życia. Zamiast w kółko narzekać, opowiadaj o tym, co dziś wam się udało. Zamiast ciągle strofować, doceniaj dobre zachowanie. I najważniejsze. Sama zwykle widzisz tylko pustą połowę szklanki? Malec najpewniej przejmie twoje nastawienie do świata. Dla jego dobra postaraj się trochę popracować również nad sobą. Pomocne słowa: - Dziś na pewno nam wyjdzie! Jeżeli sama zaczniesz patrzeć ufnie w przyszłość, malec na pewno podchwyci twoje zachowanie. Nie bój się wyzwań! Nawet jeżeli coś wam się nie uda, przynajmniej nie będziecie żałować, że nie spróbowaliście. - Marzę o... Opowiadaj dziecku o tym, czego sama pragniesz, i pytaj malca o jego marzenia. Podczas takich rozmów poznajecie się lepiej, a więź między wami staje się coraz mocniejsza. Nie bój się odmawiać dziecku Zgadzasz się na lizaka w sklepie, bo boisz się kolejnego ataku histerii? Pozwalasz na kolejną bajkę w telewizji, bo wiesz, że twoja odmowa skończy się płaczem malca? Ataki gniewu, złość albo łzy łatwo stają się narzędziem dziecięcej manipulacji. Pamiętaj jednak, że w waszej drużynie to ty dowodzisz – choćby z tego powodu, że masz większe doświadczenie życiowe i wiesz, czym grozi jedzenie słodyczy albo oglądanie telewizji godzinami. Nadmierna uległość może zaszkodzić zdrowiu dziecka, a do tego zachwiać jego poczuciem bezpieczeństwa. Rozpieszczanie to częsty (zwykle nieświadomy) błąd rodziców, którzy niepewnie czują się w swojej roli. Spełniają wszelkie wymagania dziecka, by udowodnić, że są dla niego dobrzy. Uważają, że jeśli spełnią wszystkie prośby, maluch w zamian będzie ich mocniej kochał. Tymczasem dziecko, któremu wszystko wolno, w gruncie rzeczy czuje się zagubione i przygniecione odpowiedzialnością, do której jeszcze nie dorosło. Jasne granice są dla malca tym samym, czym dla niedoświadczonego kierowcy zasady ruchu drogowego. Pomocne słowa: - Przykro mi, ale... Jeśli to możliwe, przedstaw przyczyny swojej odmowy. - Niestety, nie mogę... np. spać z tobą w tym samym łóżku. Daj dziecku do zrozumienia, że odmowa nie sprawia ci radości, ale jest konieczna z ważnych powodów. [CMS_PAGE_BREAK] ...ale czasem idź dziecku na ustępstwa Nie zawsze jednak musisz postawić na swoim. Pozwól rocznemu maluszkowi wybrać książeczkę, którą będziecie czytać, dwulatkowi zostaw wybór bluzeczki, a trzylatka zapytaj, co chciałby zjeść na kolację: kanapkę czy płatki z mlekiem? Malec czuje wtedy, że jego zdanie się liczy i że może sam decydować o tym, co się dzieje. Taka świadomość wzmacnia jego poczucie własnej wartości. Nie musi wtedy kolejnymi kaprysami udowadniać sobie samemu, jak bardzo jest ważny dla innych ludzi. Do tego jeśli dasz się od czasu do czasu przekonać dziecku, własnym zachowaniem udowodnisz mu, że ustąpienie nie zawsze oznacza porażkę. Wtedy maluch, wiedząc, że o niektórych rzeczach może sam decydować, lepiej znosi sytuacje, gdy słyszy od mamy czy taty „nie”. Pomocne słowa: - Co sądzisz o tym, abyśmy... porysowali, poczytali, wybrali się na zakupy? Uwaga! Jeżeli nie dopuszczasz tego, że dziecko się nie zgodzi na twoją propozycję, lepiej nie pytaj, tylko spokojnie zapowiedz, że dziś będziecie musieli np. jechać do sklepu. - Jak ci się to podoba? Kiedy mama pyta o jego zdanie, maluch czuje się ważny dla niej i bardzo potrzebny. Czemu ustępujemy dzieciom? Amerykański psycholog Gereon Reimann, autor poradnika „Kochać, zamiast rozpieszczać”, wylicza główne przyczyny naszej nadmiernej pobłażliwości wobec dzieci. - Brak czasu. Gdy masz na głowie tysiąc spraw do załatwienia, łatwiej godzisz się (dla świętego spokoju) na kolejną bajkę albo czekoladkę. - Strach przed własną surowością. Boisz się, że swoją odmową skrzywdzisz dziecko, dlatego pozwalasz mu absolutnie na wszystko. - Fałszywe partnerstwo. Traktujesz malca prawie jak dorosłego: pozwalasz mu podejmować poważne decyzje (np. o której godzinie ma jeść albo pójść spać). - Nieumiejętność zaspokojenia prawdziwych potrzeb dziecka. Maluch marzy o zabawie z mamą – ona zamiast odrobiny siebie daje mu kolejną zabawkę. - Strata partnera, np. po rozwodzie. Aby wynagrodzić malcowi brak taty, rezygnujesz z wymagań wobec niego. Trzy razy nie, czyli na co nie pozwalać dziecku 1. Nie pozwól dziecku na szantaż. Pokaż, że ani tupanie nogami, ani wrzaski nie skłonią cię do zmiany zdania. 2. Nie proś dziecka po sto razy. Uprzedź tylko nieposłuszne dziecko, co się stanie, gdy cię nie posłucha. W konsekwencji np. nie obejrzy bajki, pójdzie spać bez czytania książki albo zostanie odesłany do innego pokoju. 3. Nie odwlekaj konsekwencji wobec dziecka. Maluchy szybko zapominają o swoich przewinieniach, dlatego gdy postanowisz ukarać malca, np. kilka godzin później, ono uzna, że jest niewinnie skrzywdzony przez niesprawiedliwą mamę. Konsultacja merytoryczna dr Julita Wojciechowska Psycholożka, pracuje na Wydziale Psychologii i Kognitywistyki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Aby dziecko czuło się ważne, potrzebne i kochane, wcale nie trzeba wydawać majątku na superzabawki. Są dużo lepsze i skuteczniejsze sposoby, żeby twoje dziecko stało się zadowolone i uśmiechnięte!
Tym, co najlepiej służy szkrabowi już od pierwszych chwil życia, jest miłość mamy – zgodnie twierdzą psycholodzy. A to uczucie można okazywać na mnóstwo sposobów! Przede wszystkim pamiętaj o czułości: głaskaniu, całowaniu, huśtaniu, przytulaniu... Gesty te sprawiają bowiem, że twoje maleństwo czuje się szczęśliwe i bezpieczne. Obdarzaj więc nimi dziecko jak najczęściej! Ale na tym nie koniec... 1. Dużo rozmawiaj z dzieckiem Zawsze przemawiaj do swojego dziecka miękko, czule i spokojnie. Łagodny, pieszczotliwy ton wspaniale uspokaja niemowlę. Śpiewaj też szkrabowi piosenki, naśladuj różne głosy zwierząt, a gdy zacznie gaworzyć – rób to razem z nim. Dzieci wprost za tym przepadają! 2. Bądź dla dziecka wyrozumiała Nie żądaj od dziecka doskonałości. Twój dwulatek coś potłukł, rozlał, rozsypał? Nie złość się, to tylko dziecko. Wolno mu popełniać błędy. Poznaj: Nieoczywisty sposób na stres 3. Nie żałuj dziecku pochwał Postaraj się każdego dnia znaleźć w zachowaniu dziecka przynajmniej dwie rzeczy, za które należy się pochwała. Możesz np. powiedzieć: „No proszę, piękny rysunek!”. Albo: „Bardzo ładnie, że nie przeszkadzałeś, gdy drzemałam”. Pochwała działa jak nagroda! 4. Pozwól dziecku się gniewać Nie strofuj dziecka, że się złości. Przykre napięcia muszą zostać odreagowane. Dlatego, zamiast pokrzykiwać, staraj się dziecko uspokoić. Przypomnij też, że zawsze jesteś gotowa go wysłuchać, kiedy czuje gniew. Pociecha nie będzie wtedy tłumić w sobie złych emocji, tylko nauczy się o nich mówić. 5. Znajdź czas na zabawę z dzieckiem Wspólne czytanie bajek, malowanie, lepienie z plasteliny... Pamiętaj, dzieci uwielbiają bawić się z mamą. Odłóż więc czasem na bok sprzątanie czy prasowanie i rozłóż na stole loteryjkę lub inną grę. Albo wybierz się z pociechą do parku i zagrajcie w klasy bądź poćwiczcie odbijanie piłki. Sprawisz tym dziecku prawdziwą frajdę! 6. Traktuj dziecko z szacunkiem Zawsze staraj się uwzględniać potrzeby dziecka. Synek stawia z zapałem wieżę z klocków? Nie żądaj kategorycznie, by natychmiast posprzątał zabawki. Daj mu chwilę na dokończenie budowli. Twoje dziecko będzie wtedy wiedziało, że jego zdanie się liczy. Dyskutuj na forum: Co myślicie o klapsie w pupę?
Radosny stosunek do siebie i świata to nie tyle sprawa genów, ile wychowania. Jak wychowywać wesołe dziecko, które z dystansem podchodzi do życia?
Wszystko zależy od usposobienia rodziców i osób, które mają na dziecko bezpośredni wpływ, czyli niań, babć, dziadków i starszego rodzeństwa – zwłaszcza w początkowym okresie życia (dwa lata). Pogodni rodzice radosnych dzieci Wzmacnianie w niemowlęciu naturalnej pogody ducha to jedno z najważniejszych i najwdzięczniejszych zadań rodziców. Radości życia należy uczyć od narodzin, a nawet wcześniej. Pogodna, zadowolona ze swojego odmiennego stanu mama i czuły, często śmiejący się tata to dla ukrytego w brzuchu malca najlepsza gwarancja, że świat, na którym wkrótce się pojawi, jest przyjemnym miejscem. Optymizm rodziców działa nie tylko na psychikę malucha – równy rytm serca, kołysanie drgającego z rozbawienia brzucha mamy to przyjemne, czysto fizyczne doznania, na które tak chętnie odpowiada własną aktywnością. To pierwsza próba nawiązania bliższego kontaktu. Przecież nawet po narodzinach przez pierwsze miesiące podstawową formą komunikacji niemowlęcia jest dotyk. Przytulane i pielęgnowane z czułością maleństwo rośnie zdrowo, bo wzmacniają je „witaminy”, których nie można podać w żadnej innej postaci: miłość, radość i szczęście. Jak rozbawić niemowlaka? Pogodne usposobienie można w malcu budować na różne sposoby: nucąc piosenki, tańcząc z nim w objęciach, kołysząc w ramionach, czy lekko podrzucając do góry, czule przemawiając do niego i bawiąc się jego rączkami czy nóżkami, drapiąc lekko po gołym brzuszku czy delikatnie łaskocząc (z tym trzeba jednak uważać, nie każde dziecko to lubi). Te codzienne czynności, wykonywane w atmosferze radości i akceptacji, sprawiają, że malec rośnie w przekonaniu, że życie jest piękne, a świat przyjazny. Wrażenie to wzmocnią wspólne zabawy: granie na prostych instrumentach (bębenku, cymbałkach, trójkącie), teatrzyk domowy, zabawy w chowanego (najpierw chowamy w dłoni małą zabawkę i odkrywamy ją, a potem pozwalamy zrobić to dziecku). Z raczkującym malcem można bawić się w „uciekaj, aż cię złapię”, turlanie piłeczki, którą malec goni na wyścigi z również raczkującym tatą lub mamą itp. Dziecko w ten sposób uczy się, jak przyjemnie organizować sobie czas, by się nie nudzić. [CMS_PAGE_BREAK] Codzienna porcja pogody Sposób, w jaki odzywamy się do malca i to, co mówimy, ma dla niego ogromne znaczenie. Z tonu głosu, wyrazu twarzy niemowlę odczytuje nastrój rodziców lub opiekunki. Kilkulatkowi zapada w pamięć, jak dorośli komentują jego poczynania – czy z radością witają jego osiągnięcia i pocieszają przy porażkach, czy ograniczają się do podnoszenia poprzeczki i głośnych narzekań, gdy malec nie rozwija się w tempie przez nich oczekiwanym. Od sposobu wyrażania np. dezaprobaty zależy, jak dziecko oceni siebie i sytuację, w jakiej się znalazło. Słysząc: „Źle postąpiłeś, bijąc Jasia, jest mi smutno z tego powodu”, wie, że zachowało się w tej konkretnej sytuacji niewłaściwie i sprawiło zawód mamie, ale ma szansę na poprawę. Jeśli natomiast usłyszy: „Jak mogłeś uderzyć brata? Ile razy ci mówiłam, że tak nie wolno! Jesteś okropny”, czuje, że zawiodło na całej linii i nie ma dla niego ratunku, bo nikt w jego poprawę nie wierzy („Tyle razy ci mówiłam!”). W efekcie wyrabia się w malcu albo zaufanie i optymizm (następnym razem powstrzymam się od bójki, aby nie zmartwić mamy), albo brak wiary w siebie (jestem okropny, nie ma dla mnie ratunku). Optymizmu można nauczyć Rodzice nieświadomie programują swoje dzieci codziennymi reakcjami i opiniami, także na pozornie odległe od wychowania tematy. Trzeba bowiem pamiętać, że wszystko, każdy obraz, dźwięk i słowo, jest rejestrowane w mózgu i bezpośrednio wpływa na to, co dziecko myśli o otaczającym świecie i sobie. Tym bardziej że malec nie ma możliwości porównania tego, co słyszy od rodziców, z tym, jak jest postrzegany przez innych. Poza tym, dziecko szybciej uwierzy w to, co przekazują mu rodzice niż inni dorośli, z którymi ma bliski kontakt. Kiedy dziecko słyszy: „Dziś miałam tak ciężki dzień, że marzyłam o wagarach, choć lubię swoją pracę”, „Jeśli chcemy pojechać na urlop do Włoch, dobrze byłoby nauczyć się choć podstawowych zwrotów” itp., to nawet nie rozumiejąc znaczenia słów, wyczuwa, że osoby lub zjawiska, o których słyszy, są miłe rodzicom, a oni wiedzą, co robić, by pokonać przeszkody. Koduje sobie w głowie, że nie należy bać się trudności, ale szukać rozwiązania. Dla poddanego takiemu treningowi malca przysłowiowa szklanka zawsze będzie w połowie pełna, nigdy w połowie pusta. Ewa Sawicka