Obowiązek przedszkolny: kto mu podlega i od jakiego wieku trzeba iść do przedszkola?
Na każdym dziecku w Polsce spoczywa obowiązek przedszkolny. Może on zostać dwukrotnie odroczony, jednak bez przekraczania pewnego wieku dziecka. O tym, kto podlega obowiązkowi przedszkolnemu oraz w jakiej formie ma być on realizowany, mówią zapisy prawa.
W obliczu wielu zmian, które zachodziły w ostatnich latach, rodzicom może być ciężko nadążać za nowymi wytycznymi, również tymi dotyczącymi obowiązku przedszkolnego. Oto aktualne zasady <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/edukacja/rekrutacja-do-przedszkola-kryteria-terminy-wnioski-23993-r1/">rekrutacji do przedszkoli na rok 2022/2023 i oddziałów przedszkolnych w szkołach podstawowych. Spis treści: Obowiązek przedszkolny w Polsce Obowiązek przedszkolny – od ilu lat? Obowiązek przedszkolny u młodszych dzieci Odroczenie obowiązku przedszkolnego Obowiązek przedszkolny – ustawa Zaświadczenie o spełnianiu obowiązku rocznego przygotowania przedszkolnego Obowiązek przedszkolny w Polsce Roczne przygotowanie przedszkolne obowiązuje dzieci w wieku 6 lat. Rodzice mają obowiązek zapisać dziecko do przedszkola albo oddziału przedszkolnego w szkole, lub zapewnić mu możliwość spełnienia tego obowiązku w innej formie. Dodatkowo muszą zadbać o to, żeby dziecko regularnie uczęszczało na zajęcia, a jeśli realizuje ono obowiązek rocznego przygotowania przedszkolnego w innej formie (np. w ramach <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/edukacja/edukacja-domowa-ile-kosztuje-jak-zaczac-28090-r1/">edukacji domowej), rodzice są zobowiązani stworzyć dziecku odpowiednie warunki do nauki. Obowiązek przedszkolny – od ilu lat? Wychowanie przedszkolne jest dostępne dla dzieci od początku roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym kończą 3 lata, do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym skończą 7 lat. Sześciolatki mają obowiązek odbyć roczne przygotowanie przedszkolne w: przedszkolu, oddziale przedszkolnym zorganizowanym w szkole podstawowej, innej formie wychowania przedszkolnego. Obowiązek ten rozpoczyna się z początkiem roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym dziecko kończy 6 lat. Jest to istotne w kontekście przywrócenia rozpoczynania obowiązku szkolnego w wieku 7 lat. Na wniosek rodziców naukę w szkole podstawowej może także rozpocząć dziecko, które w danym roku kalendarzowym kończy 6 lat. Obowiązek przedszkolny u młodszych dzieci Czy czterolatek ma obowiązek przedszkolny? A jak wygląda sytuacja z pięciolatkami i obowiązkiem przedszkolnym? Trzylatki, czterolatki oraz pięciolatki mają ustawowe prawo do korzystania z wychowania przedszkolnego. Gdy zdarzy się sytuacja, że dziecko nie zostanie przyjęte do żadnego z przedszkoli/oddziałów przedszkolnych wskazanych we wniosku o przyjęcie, władze gminy powinny wskazać rodzicom inne przedszkole lub oddział przedszkolny w szkole podstawowej, który musi przyjąć dziecko. W szczególnie uzasadnionych przypadkach wychowaniem przedszkolnym może także zostać objęte dziecko, które ukończyło 2,5 roku. Gmina jednak nie ma obowiązku przyjęcia takiego dziecka. Odroczenie obowiązku przedszkolnego Odroczenie obowiązku rocznego przygotowania przedszkolnego dotyczy dzieci, które posiadają orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego. Obowiązek przedszkolny można odroczyć 2 razy i należy zrobić to do końca roku szkolnego w tym roku kalendarzowym, w którym dziecko kończy 9 lat. Taki wniosek należy złożyć do 31 sierpnia danego roku. Wniosek trzeba złożyć w roku kalendarzowym, w którym dziecko kończy 7 lat, jeżeli rodzice chcą znowu odroczyć obowiązek przedszkolny – powinni złożyć wniosek w roku kalendarzowym, w którym dziecko kończy 8 lat. Działa to tak samo, jak odroczenie obowiązku szkolnego, jeśli dziecko nie jest gotowe do pójścia do szkoły. Obowiązek przedszkolny – ustawa Podstawami prawnymi, które mówią o rocznym obowiązku przygotowania przedszkolnego, są dwie ustawy: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://www.prawo.vulcan.edu.pl/przegdok.asp?qdatprz=akt&qplikid=4186" rel="nofollow noopener" target="_blank">Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. prawo oświatowe (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1148) zwana dalej „prawo oświatowe”, <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/download.xsp/WDU19660240151/U/D19660151Lj.pdf" rel="nofollow noopener" target="_blank">Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.) zwana dalej „ustawą egzekucyjną”. Te właśnie zapisy w prawie regulują wiek dzieci w kwestii obowiązku przedszkolnego, orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, a także określają, jakie warunki dziecko powinno mieć zapewnione, by taki obowiązek spełniać. Mówią również o tym, gdzie dziecko powinno odbyć przygotowanie przedszkolne. Zaświadczenie o spełnianiu obowiązku rocznego przygotowania przedszkolnego Zaświadczenie o spełnianiu obowiązku rocznego przygotowania przedszkolnego placówka może wydać, dopiero gdy dziecko rzeczywiście zacznie spełniać ten obowiązek, czyli uczęszcza do przedszkola. Zazwyczaj dyrektorzy – na wniosek rodziców – wydają takie zaświadczenie na okres do końca roku szkolnego. Potwierdza ono, że dziecko spełniło obowiązek rocznego przygotowania przedszkolnego. Jest to wiarygodny dokument z pieczęcią i podpisem dyrektora. Dzięki takiemu zaświadczeniu dziecko może korzystać np. z różnego rodzaju ulg. Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/edukacja/kapcie-do-przedszkola-oddychajace-modne-i-w-przystepnej-cenie-4389-r3/">Kapcie dla przedszkolaka – wygodne i ładne! <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/edukacja/wyprawka-do-przedszkola-lista-do-druku-20979-r1/">Wyprawka dla przedszkolaka – niezbędniki i to, co można sobie... odpuścić! <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/edukacja/adaptacja-przedszkolna-klopoty-z-adaptacja-w-przedszkolu-6530-r1/">Adaptacja w przedszkolu – co robić, żeby dziecko chętnie chodziło do przedszkola? Konsultacja merytoryczna mgr Iwona Nitefor Nauczyciel przedszkola, w zawodzie pracuje od 2015 roku. W 2014 roku ukończyła Podyplomowe Studia Kwalifikacyjne z zakresu Edukacji Małego Dziecka „Nauczyciel przedszkola i edukacji wczesnoszkolnej”. W 2010 ukończyła roku historię nauczycielską na Wydziale Nauk Historycznych i Pedagogicznych Uniwersytetu Wrocławskiego
Co powinien umieć 6-latek? Lista umiejętności
Wymieniamy, co powinien umieć 6-latek, gdy idzie do szkoły i jakie umiejętności powinien opanować w tym wieku w przedszkolu. To obszerna lista, która w pierwszym momencie może przerażać, ale wiele z tych rzeczy sześcioletnie dziecko już potrafi.
To, co powinien umieć 6 latek, reguluje Rozporządzenie Ministra Edukacji i Nauki w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego dla dzieci sześcioletnich. Umiejętności te zostały podzielone na obszary rozwoju dziecka: rozwój fizyczny, emocjonalny, społeczny i poznawczy. Warto pamiętać, że dzieci nie we wszystkich obszarach rozwijają się w takim samym tempie, dlatego nie ma powodów do obaw, gdy 6-latek jest np. fizycznie bardzo rozwinięty, a społecznie ma jeszcze pewne braki lub też odwrotnie. Lista umiejętności 6-latków powstała m.in. po to, by można było świadomie obserwować dziecko i wspomagać je w obszarach, które wymagają większego zaangażowania rodziców i opiekunów w przedszkolu. Co powinien umieć 6-latek w przedszkolu? Zadania, jakie będą realizowane w przedszkolu w grupie sześciolatków, mają na celu rozwijanie i utrwalanie u dziecka konkretnych umiejętności. Poniżej lista z podziałem na obszary rozwoju dziecka: Umiejętności sześciolatka – rozwój fizyczny Dziecko 6-letnie powinno: Zgłaszać potrzeby fizjologiczne, samodzielnie wykonywać podstawowe czynności higieniczne. Samodzielnie ubierać się i rozbierać, także zapinać guziki i wiązać sznurowadła. Samodzielnie jeść z użyciem sztućców, nakrywać do stołu i sprzątać po posiłku. Zgłaszać swoje potrzeby, np. potrzebę ruchu, odpoczynku itp. Uczestniczyć w zabawach ruchowych. Inicjować zabawy konstrukcyjne, majsterkować, budować, wykorzystując zabawki, materiały użytkowe, także materiał naturalny. Wykonywać czynności, takie jak: sprzątanie, pakowanie, trzymanie przedmiotów jedną ręką i oburącz, trzymanie małych przedmiotów z wykorzystaniem odpowiednio ukształtowanych chwytów dłoni, używać chwytu pisarskiego podczas rysowania, kreślenia i pierwszych prób pisania. Wykonywać podstawowe ćwiczenia kształtujące nawyk utrzymania prawidłowej postawy ciała. Wykazywać sprawność ciała i koordynację w stopniu pozwalającym na rozpoczęcie systematycznej nauki czynności złożonych, takich jak czytanie i pisanie. Umiejętności sześciolatka – rozwój emocjonalny Dziecko 6-letnie powinno: Rozpoznawać i nazywać podstawowe emocje, próbować radzić sobie z ich przeżywaniem. Szanować emocje swoje i innych osób. Przeżywać emocje w sposób umożliwiający adaptację w nowym otoczeniu, np. w nowej grupie dzieci, nowej grupie starszych dzieci, a także w nowej grupie dzieci i osób dorosłych. Przedstawiać swoje emocje i uczucia, używając charakterystycznych dla dziecka form wyrazu. Rozstawać się z rodzicami bez lęku, mając świadomość, że rozstanie takie bywa dłuższe lub krótsze. Rozróżniać emocje i uczucia przyjemne i nieprzyjemne, mieć świadomość, że odczuwają i przeżywają je wszyscy ludzie. Szukać wsparcia w sytuacjach trudnych dla niego emocjonalnie, wdrażać swoje własne strategie, wspierane przez osoby dorosłe lub rówieśników. Zauważać, że nie wszystkie przeżywane emocje i uczucia mogą być podstawą do podejmowania natychmiastowego działania, panować nad nieprzyjemną emocją w zabawie lub innej sytuacji. Wczuwać się w emocje i uczucia osób z najbliższego otoczenia. Dostrzegać, że zwierzęta posiadają zdolność odczuwania, przejawiać w stosunku do nich życzliwość i troskę. Dostrzegać emocjonalną wartość otoczenia przyrodniczego jako źródła satysfakcji estetycznej. Umiejętności sześciolatka – rozwój społeczny Dziecko 6-letnie powinno: Przejawiać poczucie własnej wartości jako osoby, wyrażać szacunek wobec innych osób i przestrzegając tych wartości, nawiązywać relacje rówieśnicze. Odczuwać i wyjaśniać swoją przynależność do rodziny, narodu, grupy przedszkolnej, grupy chłopców, grupy dziewczynek oraz innych grup, np. grupy teatralnej, grupy sportowej. Posługiwać się swoim imieniem, nazwiskiem, adresem. Używać zwrotów grzecznościowych. Oceniać swoje zachowanie w kontekście podjętych czynności i zadań oraz przyjętych norm grupowych; przyjmować, respektować i tworzyć zasady zabawy w grupie, współdziałać. Nazywać i rozpoznawać wartości związane z umiejętnościami i zachowaniami społecznymi, np. szacunek do dzieci i dorosłych, szacunek do ojczyzny, życzliwość okazywaną dzieciom i dorosłym – obowiązkowość, przyjaźń, radość. Respektować prawa i obowiązki swoje oraz innych osób, zwracając uwagę na ich indywidualne potrzeby. Obdarzać uwagą inne dzieci i osoby dorosłe. Komunikować się z dziećmi i osobami dorosłymi, wykorzystując komunikaty werbalne i pozawerbalne, wyrażać swoje oczekiwania społeczne wobec innego dziecka, grupy. Umiejętności sześciolatka – rozwój poznawczy Dziecko 6-letnie powinno: Wyrażać swoje rozumienie świata, zjawisk i rzeczy znajdujących się w bliskim otoczeniu za pomocą komunikatów pozawerbalnych: tańca, intencjonalnego ruchu, gestów, impresji plastycznych, technicznych, teatralnych, mimicznych, konstrukcji i modeli z tworzyw i materiału naturalnego. Wyrażać swoje rozumienie świata, zjawisk i rzeczy znajdujących się w bliskim otoczeniu za pomocą języka mówionego. Posługiwać się językiem polskim w mowie zrozumiałej dla dzieci i osób dorosłych, mówić płynnie, wyraźnie, rytmicznie, poprawnie wypowiadać ciche i głośne dźwięki mowy, rozróżniać głoski na początku i końcu w wybranych prostych fonetycznie słowach. Odróżniać elementy świata fikcji od realnej rzeczywistości; byty rzeczywiste od medialnych, byty realistyczne od fikcyjnych. Rozpoznawać litery, którymi dziecko jest zainteresowane na skutek zabawy i spontanicznych odkryć, odczytywać krótkie wyrazy utworzone z poznanych liter w formie napisów drukowanych dotyczące treści znajdujących zastosowanie w codziennej aktywności. Odpowiadać na pytania, opowiadać o zdarzeniach z przedszkola, objaśniać kolejność zdarzeń w prostych historyjkach obrazkowych, układać historyjki obrazkowe, recytować wierszyki, układać i rozwiązywać zagadki dla dzieci. Wykonywać własne eksperymenty językowe, nadawać znaczenie czynnościom, nazywać je, tworzyć żarty językowe i sytuacyjne, uważnie słuchać i nadawać znaczenie swym doświadczeniom. Eksperymentować rytmem, głosem, dźwiękami i ruchem, rozwijając swoją wyobraźnię muzyczną; słuchać, odtwarzać i tworzyć muzykę, śpiewać piosenki, poruszać się przy muzyce i do muzyki. Wykonywać własne eksperymenty graficzne farbą, kredką, ołówkiem, mazakiem itp., tworzyć proste złożone znaki, nadając im znaczenie, odkrywać w nich fragmenty wybranych liter, cyfr, kreślić wybrane litery i cyfry na gładkiej kartce papieru. Czytać obrazy, wyodrębniać i nazywać ich elementy, nazywać symbole i znaki znajdujące się w otoczeniu, wyjaśniać ich znaczenie. Wymieniać nazwę swojego kraju i jego stolicy, rozpoznawać symbole narodowe. Wyrażać ekspresję twórczą podczas czynności konstrukcyjnych i zabawy, zagospodarowywać przestrzeń, nadając znaczenie umieszczonym w niej przedmiotom, określać ich położenie, liczbę, kształt, wielkość, ciężar, porównywać przedmioty w swoim otoczeniu z uwagi na wybraną cechę. Klasyfikować przedmioty według cech: wielkości, kształtu, koloru, przeznaczenia, układać przedmioty w grupy, szeregi, rytmy, odtwarzać układy przedmiotów i tworzyć własne, nadając im znaczenie, rozróżniać podstawowe figury geometryczne (koło, kwadrat, trójkąt, prostokąt). Eksperymentować, szacować, przewidywać, dokonywać pomiaru długości przedmiotów, wykorzystując np. dłoń, stopę, but. Określać kierunki i ustalać położenie przedmiotów w stosunku do własnej osoby, a także w stosunku do innych przedmiotów, rozróżniać stronę lewą i prawą. Przeliczać elementy zbiorów w czasie zabawy, prac porządkowych, ćwiczeń i wykonywania innych czynności, posługiwać się liczebnikami głównymi i porządkowymi, rozpoznawać cyfry oznaczające liczby od 0 do 10, eksperymentować z tworzeniem kolejnych liczb, wykonywać dodawanie i odejmowanie w sytuacji użytkowej, liczyć obiekty, odróżniać liczenie błędne od poprawnego. Posługiwać się w zabawie i w trakcie wykonywania innych czynności pojęciami dotyczącymi następstwa czasu np. wczoraj, dzisiaj, jutro, rano, wieczorem, w tym nazwami pór roku, nazwami dni tygodnia i miesięcy. Rozpoznawać modele monet i banknotów o niskich nominałach, porządkować je, rozumieć, do czego służą pieniądze w gospodarstwie domowym. Posługiwać się pojęciami dotyczącymi zjawisk przyrodniczych, np. tęcza, deszcz, burza, opadanie liści z drzew, sezonowa wędrówka ptaków, kwitnienie drzew, zamarzanie wody, dotyczącymi życia zwierząt, roślin, ludzi w środowisku przyrodniczym, korzystania z dóbr przyrody, np. grzybów, owoców, ziół. Podejmować samodzielną aktywność poznawczą np. oglądanie książek, zagospodarowywanie przestrzeni własnymi pomysłami konstrukcyjnymi. Wskazywać zawody wykonywane przez rodziców i osoby z najbliższego otoczenia, wyjaśniać, czym zajmuje się osoba wykonująca dany zawód. Rozumieć bardzo proste polecenia w języku obcym nowożytnym i reagować na nie, uczestniczyć w zabawach, np. muzycznych, ruchowych, plastycznych, konstrukcyjnych, teatralnych. Co powinien umieć sześciolatek, idąc do szkoły? Poniżej lista umiejętności, jaką powinien opanować 6-latek, który idzie do szkoły. Jest długa, dlatego podzieliliśmy ją na kategorie – liczniejsze niż w rozporządzeniu ministerialnym. Dzięki temu łatwiej będzie się z nią zapoznać i zorientować się, w jakich zakresach dziecko jest już w pełni rozwinięte i gotowe do szkoły, a nad jakimi warto jeszcze popracować. Umiejętności i wiadomości społeczne. Dziecko 6-letnie powinno: rozumieć co mówią i czego oczekują dorośli i inne dzieci przestrzegać reguł, które obowiązują w grupie współdziałać w zabawie i realizacji zadań mieć nawyk używania zwrotów grzecznościowych: proszę, dziękuje, przepraszam, dzień dobry, do widzenia znać swoje imię i nazwisko oraz adres zamieszkania spokojnie i bez lęku rozstawać się z rodzicem przed wejściem do szkoły/przedszkola. Zdrowie i sprawność ruchowa. Dziecko 6-letnie powinno: dbać o swoje zdrowie i orientować się w zasadach zdrowego żywienia być sprawne ruchowo na miarę swoich możliwości uczestniczyć w zabawach ruchowych na powietrzu i w sali gimnastycznej starać się w miarę swoich możliwości wykonywać polecenia związane z zadaniami ruchowymi. Dbałość o bezpieczeństwo własne i innych. Dziecko 6-letnie powinno: potrafić racjonalnie zachować się w sytuacji zagrożenia i prosić o pomoc umieć bezpiecznie poruszać się po drogach mieć rozeznanie, gdzie można bezpiecznie się bawić znać zagrożenia płynące ze strony ludzi, zwierząt i roślin i unikać ich. Czynności samoobsługowe, nawyki higieniczne, utrzymywanie porządku. Dziecko 6-letnie powinno: samodzielnie korzystać z toalety umieć samo się ubrać, rozebrać, przebrać w strój gimnastyczny odpowiednio zachowywać się podczas posiłków dbać o rzeczy osobiste rzeczy i nie narażać ich na zgubienie utrzymywać porządek w swoim otoczeniu. Rozwój mowy. Dziecko 6-letnie powinno: mieć zlikwidowane ewentualne wady wymowy lub być w trakcie ich korygowania umieć zwracać się bezpośrednio do nauczyciela umieć regulować oddech, by mówić płynnie i nie za głośno potrafić uważnie słuchać, pytać o niezrozumiałe fakty, formułować dłuższe logiczne wypowiedzi. Gotowość do nauki czytania i pisania. Dziecko 6-letnie powinno: orientować się na kartce papieru i rozumieć sens poleceń typu: zaznacz w lewym górnym rogu kartki np. kropkę zaczynać pisać, rysować szlaczki od lewej do prawej rozpoznawać i zapamiętywać to, co jest na obrazkach z uwagą słuchać opowiadań, baśni, rozmawiać o książkach, interesować się nimi umieć układać krótkie zdania, dzielić je na wyrazy, a wyrazy na sylaby umieć wyodrębniać głoski na początku i końcu wyrazu odczytywać krótkie podpisy pod obrazkami, napisy pod szyldami. Edukacja matematyczna. Dziecko 6-letnie powinno: liczyć obiekty i rozróżniać błędne liczenie od poprawnego obliczać wynik dodawania i odejmowania pomagając sobie liczeniem na palcach lub innych przedmiotach umieć posługiwać się liczebnikami porządkowymi orientować się w schemacie własnego ciała odróżniać stronę lewą od prawej, określać kierunki i ustalać położenie przedmiotu w stosunku do własnej osoby rozumieć sens pomiaru długości i orientować się w prostych sposobach mierzenia, np. liczbą kroków, stóp znać stałe następstwo dni i nocy, pór roku, dni tygodni i miesięcy w roku. Wychowanie przez sztukę. Dziecko 6-letnie powinno: wiedzieć, jak należy zachować się na uroczystościach, w kinie, teatrze odgrywać role w zabawach teatralnych i przedstawieniach umieć śpiewać piosenki dostrzegać zmiany w muzyce i wyrażać je ruchem potrafić wystukać prosty rytm w skupieniu słuchać muzyki w tym także poważnej wypowiadać się za pomocą różnych technik plastycznych – wykorzystywać kredki świecowe, ołówkowe, farby plakatowe, potrafić lepić z plasteliny, modeliny, drzeć papier, sprawnie i bezpiecznie posługiwać się nożyczkami prawidłowo trzymać łyżkę, ołówek, pędzel budować konstrukcje z klocków tworzyć kompozycje np. z materiałów przyrodniczych interesować się domowymi urządzeniami technicznymi i zachowywać ostrożność przy ich korzystaniu. Wychowanie dla poszanowania zwierząt i roślin. Dziecko 6-letnie powinno: nazywać i rozpoznawać rośliny i zwierzęta żyjące w różnych środowiskach przyrodniczych wiedzieć, jakie warunki są potrzebne do rozwoju zwierząt i roślin potrafić wymienić zmiany zachodzące w życiu roślin i zwierząt w kolejnych porach roku i wiedzieć, jak człowiek może je chronić i pomóc np. przetrwać zimę. Wychowanie rodzinne, obywatelskie, patriotyczne. Dziecko 6-letnie powinno: wymieniać imiona i nazwiska bliskich z rodziny, wiedzieć gdzie pracują wiedzieć, jakiej jest narodowości, jak nazywa się jego kraj i stolica znać godło i flagę swojego kraju znać polski hymn i wiedzieć, że Polska należy do Unii Europejskiej. Zobacz także: Gry i zabawy matematyczne dla dzieci Hymn Polski – tekst do druku Szlaczki do druku – nauka pisania
Zaprosiła 22 dzieci na urodziny 6-letniego syna. Nikt nie przyszedł
Mama 6-letniego chłopca przygotowała mu urodzinową imprezę marzeń. Takiego efektu na pewno się nie spodziewała. Nagranie, które trafiło na TikToka, chwyta za serce.
To miał być najpiękniejszy dzień w życiu 6-letniego chłopca. Jego mama zadbała o wszystko – zorganizowała imprezę w parku i zaprosiła na nią gromadkę dzieci. Z 22 gości nie przyszedł nikt. Nikt nie przyszedł na urodziny 6-latka „Siedzimy w parku na przyjęciu urodzinowym JJ’a, mamy wszystko przygotowane, jego impreza zaczęła się pół godziny temu. Nikt się nie pojawił. Mój biedny, mały chłopiec” – relacjonowała mama chłopca o nicku @dawners86 na TikToku. View oEmbed on the source website Na nagraniu, które zamieściła, widzimy samotnie bawiącego się chłopca. Ona sam siedzi przy stole, który ugina się od przekąsek. W parku nie brakuje urodzinowych dekoracji i kolorowych bibelotów. @dawners86 heart broken. ##heartbroken ##sosad ##hurt ##wow ##lonely ##poorguy ##sadboy ##birthday ##happybirthday ##omg ##cry ♬ SAD - Instrumental - Nhím Stone " width="18" /> „Przepraszam, że nagranie tak się trzęsie, ale jest mi przykro z powodu tego biedaka. Zasługuje na coś lepszego. On jest niesamowity” – dodała Amerykanka. Dlaczego nikt się nie zjawił? Tego nie wiadomo. Jak relacjonowała zatroskana mama, prowincja, w której mieszka wraz z synem, zniosła już koronawirusowe restrykcje. Współczujemy zarówno mamie, jak i chłopcu. Domyślamy się, jak trudne było to dla nich doświadczenie. Najważniejsze jednak, że mają siebie! Zobacz też: „Mam dość dzieci sąsiadów, ich wrzasków i baseników. Czy te upały wypaliły rodzicom szare komórki?!” [LIST DO REDAKCJI] Plac zabaw jest dla dziecka latem jak PIEKARNIK! Co robić, gdy widzisz dziecko w nagrzanym aucie? Policjantka daje dokładną instrukcję
Sześciolatek zawisł na 5 piętrze - jego głowa utknęła między szczeblami balustrady!
Głowa dziecka przypadkowo utknęła między metalowymi prętami okna na 5 piętrze. Do akcji ratunkowej wkroczyło aż 12 strażaków!
W sobotę w Chinach w prowincji Szandong doszło do dramatu z udziałem małego dziecka. Mały chłopiec zaklinował się i zawisł między metalowymi prętami balustrady okna na piątym piętrze. Sytuacja była bardzo niebezpieczna, lecz skończyła się szczęśliwie – na miejsce przybyli strażacy i uratowali dziecko. Do tej pory nie ustalono przyczyn tego zdarzenia. Musimy pamiętać, że na dzieci czeka, niestety, wiele niebezpieczeństw w domu. Akcja ratunkowa Akcję ratunkową przeprowadziło 12 strażaków z Juxian, którzy byli podzieleni na dwie grupy. Jedna grupa zajęła tym, żeby wejść do mieszkania i zabezpieczyć chłopca. Pozostali strażacy rozłożyli drabinę i od zewnętrznej strony dostali się do okna. Strażacy, którzy byli w budynku razem z dzieckiem, przy pomocy elektronarzędzi przecięli pręty i uwolnili chłopczyka. Szczęśliwe zakończenie Całe zdarzenie mimo ogromnego niebezpieczeństwa skończyło się szczęśliwie, dziecku nic się nie stało, ma ono jedynie drobne otarcia. Od strażaków dziecko odebrał tata malucha – to właśnie on wezwał pomoc. Źródło: ABC News Zobacz także: Przerażające nagranie z wypadku – to ostrzeżenie dla każdego rodzica! Jest miła i umie rozmawiać z dziećmi - przerażające jak bez problemu zabrała dziecko z placu zabaw [WIDEO] Co robi ta kobieta?! Przerażające ćwiczenia z niemowlakiem – zobacz film!
Dziecięca moda – mamy nerwów szkoda, czyli jak nie ubierać dzieci
Oj lubią się ubrać ci nasi milusińscy, lubią. Gorzej, że te stroje nijak nie pasują do obrazka "śliczna 2-latka" i "śliczny 6-latek", które sobie wyobrażałam. Właśnie tyle mogę: wyobrażać sobie. Oni i tak ubiorą się po swojemu i zawsze wybiorą styl "bezdomne dziecko".
Wiecie, jak to jest, gdy wszystkie dobre chęci rodzica trafiają w próżnię? Ja naprawdę się starałam. Chciałam, żeby moje dzieci wyglądały ładnie nie tylko na zdjęciach, ale na co dzień. Chciałam, żeby od małego miały dobry gust. W pewnym momencie wydatki na ich stroje znacznie przewyższyły wydatki na moje własne sukienki i buty. Teraz sobie myślę, że byłam po prostu głupia. Trzeba było ubrać ich w cokolwiek, a sobie nie żałować. Moje sukienki przynajmniej doczekałyby się użycia. Moje dzieci jakoś nie są przekonane do nowości. Syn od 3 lat bez ustanku chodzi w bluzie z pingwinami z Madagaskaru, z czego od 1,5 roku jest na niego za mała. Pół królestwa temu, kto ją odbierze temu elegantowi! Córka z kolei chce nosić wyłącznie ogrodniczki po kuzynce i wyłącznie tył naprzód, a do tego najzwyklejsze obuwie dziecięce. Ale od początku. Nadzieja matką matki Mając do dyspozycji małego chłopca i małą dziewczynkę, zacierałam ręce, że ich sobie poubieram. Będą chodzić słodcy jak laleczki – tak sobie myślałam. Syn, czyli starsza laleczka, dopóki był mały, dawał się ubierać w zasadzie we wszystko, o ile tylko nie trwało to zbyt długo (powiedzmy, do 7 sekund). Skąd miałam wiedzieć, że wkrótce mu przejdzie? Miałam dla niego tyle pięknych rzeczy: wełniane sweterki, skórzane sandałki – takie w starym stylu – sztruksowe ogrodniczki i bluzeczki w biało-granatowe pasy. Spodenki w granacie, czerwieni lub szarości. Pikowane płaszczyki, koszule w kratkę. Pełen szyk! Przebieranki trwały to do momentu, gdy poszedł do przedszkola i rozejrzał się po kolegach. Wiecie, gdzie wtedy trafił ten mój szyk? Właśnie tam. Bo modny przedszkolak wcale nie chodzi w koszulach, sztruksie ani gustownych sandałkach, tylko w dresie i jarzeniowej bluzce z namalowanym potworem. W tym chodzi, mamo! Matka dobra rada Wiedząc, jaki los spotka te moje płaszczyki i ogrodniczki (marny, oj marny!), powiedziałabym sobie samej sprzed lat: daj sobie spokój! Przedszkolakowi dobrze jest kupić najtańszy dres i dużo łat na zapas. Bo przedszkolak, droga ja sprzed lat, nie siedzi spokojnie na ławce w parku, pozując jak do przedwojennej fotografii. Przedszkolak chce zjeżdżać ze zjeżdżalni, zbudować z kumplami rakietę z błota i patyków, czołgać się po dywanie, a do tego 3 razy dziennie wywali się na hulajnodze. Jeśli dodać do tego wytworny płaszczyk, równanie będzie na minusie. Matka drugiej szansy Miałam nadzieję, że z córką pójdzie lepiej. Mam pisać, jak to się skończyło? Dobra, napiszę. Najpierw szło nieźle, bo, wiadomo, była mała. Mogłam ją sobie stroić od rana do wieczora. Aż w pewnym momencie córka nauczyła się biegać i nagle zabrakło jej czasu na niektóre rzeczy – przede wszystkim ubieranie się. A właściwie, to ubieranie się ją nawet interesowało – pod pewnym warunkiem: że mogła to robić sama i że mogła nakładać ubrania starszego brata, zwłaszcza strój piłkarski. Miałam więc syna w za małej bluzie z pingwinami i córkę w za wielkim stroju piłkarskim. Wyglądali jak przebierańcy. Tymczasem nowiutkie ubrania leżały w szafie ułożone w równą kosteczkę. Przez pewien czas przebierałam, negocjowałam, tłumaczyłam. Ale przestałam. Syn się tylko obrażał i miałam szczęście, jeśli w odwecie za moje zakazy nie wyciągał czegoś gorszego niż te pingwiny, np. skórzanej kamizeli z urwanymi guzikami. Córka walczyła jak lwica o swoje wybory, czyli strój piłkarski brata lub ogrodniczki kuzynki. Aż pomyślałam: niech chodzą w czym chcą! Może się nic nie zgadzać: wzory, kolory, wszystko mi jedno. Wyglądają jak pajace, ale jeśli oni są zadowoleni, to ja też (pracuję nad tym)! Czytaj też: Mama na wyprzedaży
Programowanie - nauka przyszłości dla naszych dzieci
Tego trendu rodzice po prostu nie mogą zignorować! Programowanie dla dzieci to umiejętność, która lada moment okaże się bardzo istotna. Dowiedz się, na czym polega nauka programowania dla dzieci i od kiedy warto zaczynać.
Co to jest programowanie dla dzieci Programowanie to pójście o krok dalej niż zwykła nauka obsługi komputera na lekcji informatyki. To nauka tworzenia technologii. Ten trend jest już bardzo silny na Zachodzie i w Stanach Zjednoczonych. W Polsce właśnie zyskuje coraz większe znaczenie. Programowanie (coding) to umiejętność napisania własnego programu informatycznego. Może on być bardzo prosty - i pewnie taki będzie w przypadku małych dzieci - ale to nie szkodzi. Chodzi o to, aby zaznajamiać dzieci z taką możliwością. Programowanie to także cenna umiejętność, która wielu osobom przyda się na rynku pracy. Według badania portalu code.org w 2020 roku w USA będzie szacunkowo o milion więcej miejsc pracy dla programistów, niż ludzi, którzy będą w stanie te stanowiska objąć! U dzieci umiejętność programowania pomaga rozwijać kreatywne myślenie i uczy rozwiązywania problemów. Nauka programowania komputerowego stawia dzieci w zupełnie innej niż dotychczas pozycji. Stają się one nie tylko konsumentami technologii, ale też jej twórcami, a to z kolei uruchamia krytyczne myślenie (także bardzo ważne w dzisiejszym skomplikowanym świecie). Dlaczego nauka programowania jest taka ważna u dzieci Powiedzmy to sobie jasno - programowanie to ważna umiejętność. Można ją porównać do znajomości języka angielskiego, która jest „obowiązkowa” w naszym - rodziców - pokoleniu. Nasze dzieci przyszły na świat, w którym nowoczesne technologie są wszechobecne. To, czego my musieliśmy się uczyć od zera, nasze dzieci traktują jak naturalne środowisko. W szkołach, a nawet niektórych przedszkolach, nauczyciele powszechnie wykorzystują rzutniki multimedialne, laptopy itd. Nauka programowania dla dzieci na starcie bardzo równo traktuje obie płcie. Panuje bardzo silne przekonanie, że powinny się go uczyć zarówno dziewczynki, jak i chłopcy. Nauka programowania a wiek dziecka Praktycy i nauczyciele programowania mówią, że naukę programowania mogą zaczynać już 5-6-latki. W tak młodym wieku wykorzystuje się np. specjalne zabawki, które umożliwiają zrozumienie działania skryptów programistycznych. W pełni dobry wiek, w którym dziecko naprawdę dużo już rozumie to 8 lat. Gdzie dzieci mogą uczyć się programowania Na początek dobre będą darmowe programy, dostępne w polskiej wersji językowej. Najpopularniejsze to: scratch.mit.edu code.org Można także zapisać dziecko na zajęcia dodatkowe - organizowane prywatnie w całym kraju, np. w Białymstoku prężnie działa Fundacja CoderDojo. W 11 miastach kraju ma swoje centra Stowarzyszenie Akademia Programowania. Gdy dziecko osiągnie wiek szkolny, warto przekonać dyrektora, aby zgłosił placówkę do któregoś z programów nauki programowania dla dzieci. Bardzo dobrze oceniani są Mistrzowie Kodowania. Czytaj też: Czego uczy się dziecko w 1. klasie?
Szokujący eksperyment Jamiego Olivera: dzieci nie wiedzą, co to jest pomidor?
Słynny brytyjski kucharz w 1 minutę dowiódł, że amerykańskie dzieci nie mają pojęcia o prawdziwym jedzeniu. Nas też to czeka?
Jamie Oliver nagrał nowy cykl programów pt. "Jamie Oliver’s Food Revolution". I bardzo dobrze, bo w materiale promocyjnym przeprowadził eksperyment, którego wyniki są wstrząsające. 6-letnim dzieciom z 1. klasy podstawówki pokazał popularne świeże warzywa i poprosił, żeby dzieci je nazwały. Nie znały żadnego! Oliver najpierw wziął do ręki pomidory i zapytał „kto wie, co to jest?”. Padały odpowiedzi: „ziemniaki” oraz „nie wiem”. Za to na pytanie, czy wiedzą, co to jest keczup pomidorowy, wszystkie dzieci podniosły ręce do góry. Dzieci nie znają warzyw Z kalafiorem, burakami, bakłażanem i ziemniakami dzieciom nie poszło lepiej. Nie rozpoznały żadnego z warzyw! Dziewczynki zgadywały, że buraki to cebula lub seler. Chłopcy pomylili bakłażana z gruszką. Dzieci naprawdę wyglądały, jakby pierwszy raz w życiu widziały świeże warzywa. Wyniki tego testu były szokujące - mówi Oliver - błyskawicznie dotarło do mnie, że te dzieci nie mają pojęcia, skąd się bierze jedzenie. Internauci mają wątpliwości, czy pokazana scenka jest prawdziwa, ponieważ taki poziom niewiedzy jest nieprawdopodobny u 6-letnich dzieci. Producenci zaznaczają jednak, że program nagrano w Huntington, nazywanym najbardziej niezdrowym miastem Ameryki, w którym połowa dorosłych mieszkańców jest otyła. Zobaczcie sami: View oEmbed on the source website Czytaj też: Warzywa sezonowe w diecie dziecka Jedzenie wczesną wiosną
Rodzice nie puszczają sześciolatków do szkół. Statystyki szokują.
Rodzice nie akceptują reformy i nie puszczą swoich dzieci do I klasy.
Cały czas rośnie liczba odroczeń, które rodzice sześciolatków dostarczają do szkół. Jak wynika z sondy przeprowadzonej w największych miastach dla "DGP": w Krakowie już 30 proc. sześciolatków dostarczyło do szkoły odroczenie od obowiązku szkolnego, w Opolu - 20 proc., we Wrocławiu - 15 proc., w Warszawie i Łodzi - 10 procent. Jedno jest pewne: liczba dzieci, które uznano za niegotowe do nauki jest bardzo wysoka i zdecydowanie wyższa niż w zeszłym roku. A poradnie psychologiczno - pedagogiczne mają pełne ręce roboty i cały czas wydają zaświadczenia, dzięki którym dzieci będą mogły zostać w przedszkolu lub szkolnej zerówce. Polecamy: Czy twoje dziecko jest gotowe do szkoły? - test Nasze dzieci nie dorosły do szkoły Rodzice nie akceptują reformy i uważają, że ich dzieci nie są gotowe, żeby we wrześniu pójść do szkoły. Rodziców przeraża to, że ich dzieci będą siedziały w przepełnionych klasach, ponieważ we wrześniu do szkoły pójdą zarówno sześciolatki, jak i połowa siedmiolatków, czyli półtora rocznika dzieci. Zgodnie z przepisami w klasach może być maksymalnie 25 uczniów, ale przepisy nic nie mówią o ilości klas w szkołach. A sprawdzono, że w niektórych szkołach potrafi być aż 18 klas. – Nie zamierzamy budować dodatkowych szkół, bo wielki boom potrwa tylko trzy lata. Później sytuacja się unormuje i znów będziemy mieli demograficzny dołek – mówi Grażyna Ulanowska-Zdobylak z opolskiego wydziału oświaty. Jak zapewnia Grażyna Burek, pełnomocnik prezydenta Katowic ds. polityki edukacyjnej, rodzice mogą zmienić swoją decyzję w każdym momencie: – Mimo odroczenia zgłosić dziecko do I klasy lub mimo zgłoszenia do I klasy w dowolnym momencie przed rozpoczęciem roku szkolnego przebadać dziecko. Zobacz na polki.pl: 5 rad, jak wspierać sześciolatka w pierwszej klasie!
Ratunku! Moje dziecko w tym roku idzie do pierwszej klasy! Jak wybrać szkołę podstawową by dziecko do niej chętnie chodziło, a jego zdolności były rozwijane?
Państwowa czy prywatna – jaką szkołę wybrać? Stawiać na lepszą lokalizację czy raczej na cenioną kadrę? To pytania, które często zadają sobie rodzice sześciolatków. Warto nie zostawiać decyzji na ostatnią chwilę i z wyprzedzeniem rozpocząć poszukiwania szkoły, która pozwoli naszemu dziecku rozwinąć skrzydła. Dzięki temu zdążymy przyjrzeć się, jak funkcjonuje dana placówka w ciągu roku szkolnego oraz zweryfikować swoją decyzję. Sprawdź, na co zwrócić uwagę wybierając szkołę dla dziecka. Wybieramy szkołę dla dziecka - lokalizacja Warto wybrać szkołę, która nie będzie zbytnio oddalona od miejsca zamieszkania. W przyszłości pozwoli to dziecku na samodzielny powrót do domu, a nam ułatwi codzienne zaprowadzanie i odbieranie dziecka. Coraz częściej dla rodziców alternatywą staje się podstawówka położona w pobliżu miejsca pracy rodzica. Sprawdź, czego uczy się dziecko w 1 klasie. Wybieramy szkołę dla dziecka - program nauczania Wszystkie szkoły podstawowe mają obowiązek realizowania programu MEN, ale wiele z nich wdraża dodatkowo własne metody nauczania. Zastanów się, czy twoje dziecko odnajdzie się w standardowym schemacie oświaty, czy może warto poszukać szkoły ze wzbogaconym programem? Wybieramy szkołę - wyżywienie Jeśli przewidujesz, że dziecko będzie spędzać w szkole wiele godzin, koniecznie sprawdź kwestię wyżywienia. Część szkół zatrudnia kucharzy, inne korzystają z usług firm cateringowych. Zapoznaj się z przykładowym menu. Zwróć uwagę czy potrawy są zdrowe i czy będą smakowały twojemu dziecku. Poczucie bezpieczeństwa w szkole Dziecko będzie czuło się bezpieczniej i pewniej w szkole, w której uczy się jego starsze rodzeństwo lub koledzy i koleżanki. Sześciolatek łatwiej odnajdzie się w podstawówce z niewielką liczbą uczniów, z małymi klasami, niż takiej, która dzieli budynek z gimnazjum. Nieoceniona jest oczywiście rola wychowawcy – dlatego też warto zorientować się, w jaki sposób pracują nauczyciele w danej placówce. Popytaj uczniów i znajomych i spróbuj dowiedzieć się, jakie relacje nauczyciele nawiązują ze swoimi podopiecznymi. Czy dzieci się ich boją, czy nie mogą się doczekać kolejnej lekcji? Czy i jak wspierają uczniów, którzy są wybitni i tych, którzy mają problemy z nauką? Zobacz też: Kompletujemy wyprawkę szkolną - lista do druku Języki obce w szkołach podstawowych Pod tym względem niewątpliwą przewagę mają szkoły dwujęzyczne. Takie, w których język obcy jest językiem poprzez który, a nie którego się uczy. Tego jednak nie znajdziecie w państwowych szkołach, w których dziecko uczone jest jedynie jednego obcego języka. Zajęcia dodatkowe i koła zainteresowań To właśnie na etapie edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej należy szczególnie wspierać wszechstronny rozwój dziecka oraz rozbudzić w nim ciekawość świata. Jeśli zajęcia będą zorganizowane w szkole, unikniemy męczących dojazdów, a dziecko nie będzie się nudzić w świetlicy. Do wszystkiego jednak należy podchodzić z umiarem i pamiętać, że sześciolatki najbardziej potrzebują czasu na zabawę i kontakty z rówieśnikami. Pozwól dziecku zwiedzić szkołę, zanim rozpocznie się rok szkolny. Dziecko chętniej będzie chodziło do podstawówki, znając wcześniej budynek i otoczenie szkoły. Konsultacja: Agata Żurowska, pedagog z 25-letnim doświadczeniem i prezes Warsaw Bilingual School. Zobacz też: 5 porad, jak urządzić pokój małego ucznia
Jak wspierać rozwój mowy sześciolatka? - film
Jak wspierać rozwój mowy dziecka, które idzie do szkoły? Jakie kompetencje językowe powinien posiadać uczeń pierwszej klasy?
Film powstał we współpracy z Przedszkolem Żyrafa
Jak przygotować dziecko do szkoły? - 7 sposobów, które na pewno pomogą
Dzieci są coraz mądrzejsze, szybciej się uczą, wcześniej są w stanie zdobywać pewne umiejętności. Poznaj wskazówki, jak pomóc im przygotować się do szkolnych wyzwań.
Nasze dzieci są coraz mądrzejsze, szybciej się uczą, wcześniej są w stanie zdobywać pewne umiejętności. Między innymi dlatego Ministerstwo Edukacji wprowadziło reformę umożliwiającą sześciolatkom rozpoczęcie nauki w pierwszej klasie. Jest się nad czym zastanawiać i do czego szykować... Oto wskazówki, jak pomóc malcowi przygotować się do szkolnych wyzwań. Zgłoszenie dziecka do szkole Powinnaś zgłosić w wybranej szkole zamiar posłania do niej dziecka. Ale warunkiem przyjęcia dziecka będzie uczęszczanie przez niego wcześniej do przedszkola lub zerówki przynajmniej przez rok (takim dzieciom łatwiej się odnaleźć w szkolnych realiach) lub uzyskanie pozytywnej opinii z poradni psychologiczno-pedagogicznej na teście gotowości szkolnej. Ministerstwo Edukacji zachęca, aby dobrze przygotowane sześciolatki poszły do szkół, argumentując, że dzieci rozwijają się teraz szybko, że w większości krajów europejskich maluchy trafiają do szkół szybciej niż w Polsce (np. w Irlandii edukować mogą się nawet czterolatki). Masz możliwość, żeby trochę pomóc dziecku w przygotowaniu do szkoły. Diagnoza w przedszkolu Wszystkie przedszkolaki, które za rok mogą pójść do szkoły, będą oceniane pod kątem tzw. gotowości szkolnej przez nauczyciela, który prowadzi z nimi zajęcia. Wcześniej przedszkola też przygotowywały takie diagnozy, ale dotyczyły one głównie dzieci sześcioletnich, które miały zacząć naukę w pierwszej klasie. Teraz uwaga skupia się także na pięciolatkach. Nauczyciel przygotowujący test gotowości szkolnej nie tylko musi ocenić możliwości dziecka, ale starać się mu pomóc we wzmocnieniu słabszych stron – na tyle, by mogło bez kłopotu zaistnieć w szkole. Warto więc już od początku roku przedszkolnego dowiadywać się o wyniki takich obserwacji i sposób, w jaki rodzice dodatkowo mogą malcowi pomóc w domu. Pytaj przy każdej okazji nauczycielkę o postępy dziecka i o jego mocne i słabsze strony, poradź się, w jaki sposób najlepiej będzie dziecku pomóc i czy to, co razem z nim już robisz, przynosi efekty. To na pewno pomoże dziecku przygotować się do szkoły: układanie puzzli – dzieci to uwielbiają. Jeśli dziecko jeszcze nie odkryło w sobie tej pasji, nadróbcie zaległości. Nie musicie kupować gotowych puzzli. Wystarczy pociąć na kawałki dowolny obrazek, np. zdjęcie dziecka. Co to daje: uczy składania części w całość, wyrabia cierpliwość i spostrzegawczość. wycieczki – do kina, teatru, muzeum, filharmonii, zoo, na festyny. Najlepiej na imprezy organizowane dla dzieci. Co to daje: wspólne wyjścia dają dziecku tzw. obycie, tematy do rozmów z rówieśnikami, poszerzają wiedzę, a mogą też przy okazji rozbudzić ciekawe pasje. lepienie z plasteliny, ciastoliny albo wyrabianie z mamą ciasta. Dorosłym wydaje się, że trzymanie ołówka jest proste, tymczasem kilkulatki bardzo się męczą, rysując szlaczki. Co to daje: pomaga usprawnić rączkę, sprawia, że pisanie czy rysowanie staje się przyjemne, a nie bolesne. zapraszanie do domu kolegów – nie tylko na urodziny. Jeśli twoja pociecha jest przedszkolnym odludkiem, pomożesz jej przełamać koleżeńskie lody. Co to daje: dziecko będzie się lepiej i pewniej czuło w grupie rówieśników. czytanie książek – to świetna metoda na to, by wyciszyć kilkulatka przed snem i sposób, by wykształcić czytelnika. Co to daje: uczy słuchania, a to przydatna w szkole umiejętność (słuchać trzeba, co mówi pani, koledzy). Uczy skupiania uwagi, rozwija wyobraźnię, poszerza wiedzę – sama zresztą wiesz! rozmowy z dzieckiem – np. podczas kolacji, rodzinnego obiadu albo przed snem. Wypowiedzi pozwalają malcom uporządkować ich własne myśli. Jeżeli więc po raz piąty słyszysz, co dziś zrobił Filip po przedszkolnym obiedzie, nie okazuj znudzenia, tylko cierpliwie wysłuchaj. Co to daje: staniecie się sobie bliżsi. Niezwykle ważne jest, by relacje rodzice – dzieci opierały się na zrozumieniu i zaufaniu. Poza tym maluch będzie mógł doskonalić słownictwo, nauczy się wypowiadać pełnymi, długimi zdaniami. zabawy w rebusy, zagadki, rozwiązywanie krzyżówek – dzieci, które chętnie bawią się w to, zwykle nie mają problemów w szkole. Co to daje: uczy logicznego myślenia, cierpliwości, daje satysfakcję z sukcesu. Dziś pięciolatek, jutro uczeń Rodzice obecnego przedszkolaka nie powinni się obawiać posyłania go w wieku sześciu lat do pierwszej klasy. Program jest już dostosowany do uczenia dzieci o rok młodszych. Zmienił się też program zerówki. Nauczyciele, którzy teraz pracują z pięciolatkami w zerówkach, mają za zadanie jedynie ukształtować w dzieciach gotowość do opanowania umiejętności czytania i pisania (ale nie uczą pisać i czytać). To ma je przygotować do zaistnienia w szkole. A tam zdobyte teraz umiejętności będą rozwijane. Obecne przedszkolaki są już prowadzone według nowego, całościowego programu nauczania, w którym pierwsza klasa jest dobrym miejscem dla sześciolatka. Dziecko na pewno sobie poradzi. Sprawdź podstawę programową wychowania przedszkolnego. Co umie pierwszoklasista? Sądzisz, że skoro dziecko pięknie liczy do 100 i zna literki, to jest już gotowe do pierwszej klasy? Taka wiedza jest ważna, ale nie wystarcza. Pierwszak jest rozwinięty także pod każdym innym względem. Czyli: jest ciekawy świata, dobrze radzi sobie w grupie kolegów, rozumie zasady współdziałania i rywalizacji, jest samodzielny, (umie się ubierać, rozbierać, wiązać buty, zapinać guziki, korzystać z toalety), potrafi (zazwyczaj) kontrolować emocje, rozumie i rozpoznaje uczucia innych, chce się uczyć, jest (w miarę) obowiązkowy, jest przygotowany do nauki czytania, pisania i liczenia, prawidłowo trzyma ołówek, posługuje się nożyczkami, chętnie rysuje, maluje, wycina, lepi. Sprawdź, czy twoje dziecko jest gotowe do szkoły - test
Dziecko, które idzie do szkoły, nie musi czytać ani pisać – teraz będzie się tego uczyło w pierwszej klasie. Powinno jednak mieć sporo innych umiejętności. Jakich? Poczytaj!
Spokojnie, nie chodzi tutaj o żadne cuda-wianki, lecz umiejętności, które dziecko zdobyło (lub powinno zdobyć) w domu i w przedszkolu. Na co warto zwrócić szczególną uwagę? Zapytaliśmy Beatę Płażewską, która jest psychologiem dziecięcym i pracuje w szkole podstawowej. Co powinien umieć sześciolatek? Chce się uczyć. Jest ciekawe świata, interesuje się różnymi rzeczami, także literkami i cyframi. Twoja rola: Staraj się pielęgnować jego ciekawość: rozmawiajcie o interesujących rzeczach, czytaj mu książki, oglądajcie razem atlasy encyklopedie dla dzieci, podglądajcie przyrodę, przypatrujcie się maszynom, zastanawiajcie, jak coś działa, dlaczego pada deszcz itd. Wspólnie szukajcie odpowiedzi na pytania. Radzi sobie z emocjami. Jest coraz bardziej świadome własnych uczuć: wie, co je cieszy, czego się boi. Próbuje kontrolować złość, nie wybucha płaczem z błahego powodu. Potrafi rozpoznawać uczucia innych („Mama jest smutna”). Twoja rola: Rozmawiajcie o emocjach i o tym, jak sobie radzić, gdy np. jest nam źle albo mamy wielki kłopot. Potrafi się skupić dłuższą chwilę, np. na zabawie czy słuchaniu. Twoja rola: Czytaj mu książki, róbcie rzeczy wymagające koncentracji (układajcie puzzle, nawlekajcie koraliki). Jest wytrwałe, ma poczucie obowiązku. Kończy rozpoczętą pracę, stara się pokonywać trudności. Twoja rola: Przyzwyczajaj je do tego, że to, co się zaczęło, trzeba doprowadzić do końca. Przydziel mu obowiązki domowe (np. podlewanie kwiatów, utrzymywanie porządku w swoim pokoju). Radzi sobie w kontaktach z rówieśnikami… Bawi się w grupie, potrafi współpracować, czekać na swoją kolej, przegrywać, przestrzegać reguł w zabawie, zawierać kompromisy itd. Twoja rola: Zadbaj o to, żeby często spotykał się z rówieśnikami, brał udział w zorganizowanych konkursach. …i z dorosłymi. Traktuje ich z szacunkiem, nie mówi na „ty”, wita itd. Twoja rola: Pamiętaj o starej dobrej kindersztubie, pilnuj, by stosowanie takich słów jak „dzień dobry”, „dziękuję” i „przepraszam” weszło mu w krew. Zlecaj mu drobne zakupy i nie odpowiadaj za nie, gdy ktoś dorosły je o coś pyta. Potrafi słuchać poleceń. Dostosowuje się do nakazów i zakazów. Twoja rola: Pilnuj, by przestrzegało zasad, bądź konsekwentna. Tłumacz dziecku, że w szkole słucha się pani, podobnie jak w domu mamy i taty. Jest sprawny ruchowo... Biega, skacze, jeździ na rowerze, łapie piłkę, uczestniczy w zabawach ruchowych. Twoja rola: Dbaj, by miało jak najwięcej okazji do ruchu. Jeśli jest niezdarne, tym bardziej je zachęcaj, ale poszukaj aktywności, która sprawia dziecku przyjemność. …i samodzielny. Sprawnie się ubiera, rozbiera (radzi sobie z guzikami, suwakami itd.), myje. Wie, jak się zachowywać podczas posiłków, sprząta po sobie. Stara się dbać o porządek i swoje rzeczy. Twoja rola: Nie wyręczaj malca w ubieraniu się, bo straci okazję do ćwiczeń. W szkole nikt mu nie będzie w tym pomagał. Polecamy: Czy twoje dziecko jest gotowe do szkoły? - TEST [CMS_PAGE_BREAK] Dba o bezpieczeństwo swoje i innych. Wie, co robić w sytuacji zagrożenia i do kogo zwrócić się o pomoc, gdy np. zobaczy ogień. Wie, jak bezpiecznie przechodzić przez jezdnię. Twoja rola: Ucz go zasad bezpieczeństwa. Musi wiedzieć, że w szkole nie wolno się np. przepychać na schodach. Ładnie mówi. W sposób zrozumiały informuje o swoich potrzebach, umie powiedzieć kilka zdań na jakiś temat, omówić treść obrazka itd. Stara się mówić poprawnie. Pyta o to, czego nie rozumie. Twoja rola: Rozmawiajcie na różne tematy, dzięki temu powiększysz jego zasób słów. Czytaj książki! Ucz, że nie powinno się przerywać i warto mieć własne zdanie. Ma podstawową wiedzę na swój temat. Zna swoje imię, nazwisko, adres, wiek itd. Zna dane swoich bliskich, wie, gdzie pracują. Ma podstawową wiedzę na temat swojego miasta i kraju. Twoja rola: Opowiedz dziecku o swojej pracy, wytłumacz, że nie każdemu można podawać swoje dane. Pokaż mu ciekawe miejsca w waszym mieście. Ma coraz lepszą pamięć. Zapamiętuje krótkie wierszyki, piosenki. Twoja rola: Zachęcaj je do uczenia się piosenek i wierszy, wracajcie do poprzednich tematów rozmów, mówcie o książkach i filmach, które zna. Coraz więcej wie. Zna nazwy dni tygodnia, pór roku, warzyw, owoców, zwierząt i roślin, części ciała itd. Rozumie pojęcia abstrakcyjne (kształt, wielkość, kierunek, odległość). Twoja rola: Pomóż porządkować wiedzę, np. zróbcie plakat na temat pór roku. Jest gotowy do nauki matematyki. Zna cyfry, potrafi policzyć przedmioty, wie, gdzie prawo, a gdzie lewo. Twoja rola: Róbcie zadania, np. co różni te obrazki, jakiego elementu brakuje itd. Jest gotowy do nauki czytania i pisania. Rozumie polecenia w rodzaju: „narysuj kółko w lewym górnym rogu kartki”, coraz lepiej radzi sobie z dzieleniem zdania na wyrazy, wyrazów na sylaby. Ma na tyle sprawne rączki, aby rysować, wycinać i odwzorowywać figury oraz znaki. Twoja rola: Sprawdź, czy dobrze trzyma ołówek i czy podczas pisania jego dłoń leży na stole (nie może wisieć w powietrzu). Jak pomóc dziecku odnaleźć sie w nowej szkole? Odwiedź z nim szkołę. Pozaglądajcie w różne zakamarki, obejrzyjcie gazetkę, sprawdźcie, gdzie są toalety, a gdzie szatnia itd. Porozmawiajcie z nauczycielką, ale także z panią ze świetlicy i woźną – niech maluch od pierwszych dni nie będzie anonimowy. Pomóż mu znaleźć dobrego kumpla. O wiele raźniej iść do szkoły, wiedząc, że ma się tam kogoś znajomego. Wypytaj znajomych, może czyjeś dziecko idzie do tej samej klasy? Bawcie się w szkołę. Podczas zabawy malec nauczy się, że trzeba odpowiadać na temat, pytać o zgodę, gdy chce się wyjść siusiu. Pomyśl o... świetlicy. W czasie przerw nie ma wiele czasu na zabawę. Po lekcjach tu łatwiej poznać przyjaciela. Polecamy: Debiut w szkole
Zdarza się, że dziecko, mimo że zgodnie z rocznikiem powinno już iść do szkoły, nie jest jeszcze na to gotowe. W takiej sytuacji warto rozważyć kwestię, która fachowo nazywa się „odroczony obowiązek szkolny”.
Michał jesienią skończy siedem lat. Chodzi do przedszkolnej zerówki. Jest nadpobudliwy, nie umie bawić się z dziećmi. Ma kłopoty z zapisywaniem literek, pracami plastycznymi, a także z koncentracją (nie potrafi usiedzieć na miejscu, nie kończy rozpoczętych zadań). Bardzo źle znosi porażki, krzyczy, gdy coś mu się nie uda. Bywa agresywny. Nauczycielki w przedszkolu dużo z nim pracują i podkreślają, że Michał jest bystrym chłopcem. Niestety, zapewne komplikacje okołoporodowe spowodowały rozmaite problemy (Michał urodził się przed czasem, był niedotleniony, przechodził długą rehabilitację). Wychowawczyni w przedszkolu zasugerowała rodzicom, aby chłopiec został w przedszkolu rok dłużej. Żeby mógł pod okiem przedszkolnych nauczycielek, które orientują się w jego trudnościach, w przyjaznej atmosferze znanego sobie miejsca poćwiczyć umiejętności potrzebne u progu szkoły. Żeby nauczył się koncentrować uwagę, stał się odporniejszy na porażki, zaczął lepiej radzić sobie w grupie i miał większe szanse, że w szkole zostanie przez rówieśników zaakceptowany. Żeby trochę dorósł. Kiedy warto posłać dziecko później do szkoły? Przypadek Michała to przykład, kiedy, dlaczego i po co czasem warto odroczyć obowiązek szkolny. To daje jeszcze rok na pokonywanie trudności, ćwiczenie rączek i paluszków, umiejętności skupiania się. Pozwala dojrzeć do szkoły emocjonalnie i społecznie. To sprawia, że w pierwszej klasie malec ma większe szanse na sukces. Dzięki temu maleje ryzyko, iż szkoła stanie się dla niego – i dla rodziców – drogą przez mękę. Malec łatwiej znajdzie kolegów, szybciej nauczy się czytać, nie będzie wciąż strofowany za to, że nie słucha pani, nie skupia się na lekcjach, źle pisze... Podejrzewasz, że was też może dotyczyć podobny problem? Najpierw zastanów się, czy: twoje dziecko znacznie odbiega umiejętnościami od rówieśników. Na przykład jest dużo mniej sprawne, słabiej mówi itp. ma poważne trudności z koncentracją. Nie umie skupiać uwagi, usiedzieć w miejscu, nie kończy rozpoczętych zadań, ma bardzo mało sprawną rączkę. Duże kłopoty sprawia mu rysowanie, trzymanie kredki (ale sam problem z motoryką rączki to jeszcze nie powód do odraczania obowiązku szkolnego), nie umie bawić się w grupie, współpracować, przegrywać (wiele dzieci w tym wieku ma kłopoty z akceptowaniem porażki, tu chodzi o sytuacje, gdy emocjonalne reakcje malca są nietypowo silne, zdecydowanie odmienne od tych u rówieśników), jest dużo bardziej dziecinne niż inne maluchy w jego wieku, nauczycielki w przedszkolu zwracają twoją uwagę na kłopoty dziecka. Mówią, że nie osiągnęło dojrzałości szkolnej. Doradzają kontakt z psychologiem. Każdy przypadek wymaga przemyślenia. Bywają sytuacje, gdy dziecko, choć ma pewne kłopoty, może spokojnie iść do szkoły. Niekiedy natomiast nie ma sensu na siłę go tam pchać. Najpierw trzeba porozmawiać z panią w przedszkolu. Potem należy zabrać malca do poradni pedagogiczno-psychologicznej na badania określające tzw. gotowość szkolną (pisaliśmy o tym w poprzednim numerze „P”). Jeśli okaże się, że dziecko na szkołę nie jest gotowe, to nie znaczy, że jest mniej zdolne! Większość takich dzieci potem nie ma większych problemów z nauką, dogania rówieśników i świetnie sobie radzi. Zobacz także: Czy twoje dziecko jest gotowe do szkoły - TEST [CMS_PAGE_BREAK] Gdy zerówka jest w szkole Inaczej sprawa wygląda, gdy malec uczęszcza do zerówki szkolnej. Powtarzanie jej jest problematyczne. W trzech pierwszych klasach podstawówki i w zerówce, zgodnie z przepisami, dziecko nie może powtarzać roku. Ma już zresztą swoją grupę, zna dzieci, panią. Pozostawienie go na drugi rok w zerówce mogłoby bardzo zachwiać jego poczuciem własnej wartości. Oczywiście istnieje możliwość, jeśli w przedszkolu zerówki nie ma lub dziecko nie chodzi do przedszkola, posłania dziecka o rok później już do zerówki. Wtedy również trzeba mieć zaświadczenie z poradni (zerówka jest obowiązkowa). No i przede wszystkim należy dobrze się zastanowić wspólnie z psychologiem, czy taka decyzja, gdy malec ma dopiero niespełna sześć lat (i może bardzo się zmienić, wiele nadgonić), jest uzasadniona. Jak przygotować dziecko, gdy zdecydujesz, że nie jest gotowe do szkoły? Gdy decydujecie się na odroczenie obowiązku szkolnego, trzeba malca na to przygotować.Tak by nie poczuł się poszkodowany, gorszy, nieudany. Sprawę musisz omówić z wyczuciem. Wyjaśnij dziecku, że to wszystko po to, aby lepiej przygotowało się do szkoły. Dzieci w tym wieku na ogół już zdają sobie sprawę ze swoich trudności, widzą, że radzą sobie gorzej od rówieśników. Czasami, jeżeli maluch chodzi do zerówki przedszkolnej, dobre może okazać się takie rozwiązanie, żeby kolejną zerówkę przeszedł w szkole. Polecamy: Co powinno umieć dziecko zanim pójdzie do szkoły? Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Co powinien umieć kilkulatek? 6 ważnych pytań o rozwój dziecka
Kiedy dziecko jest w stanie nauczyć się jeździć na nartach? Czy można wymagać od czterolatka, by wycinał z papieru liście klonu? Na wszystkie te umiejętności przychodzi czas. W dodatku u każdego dziecka może być inaczej. Skąd więc wiadomo, czy dziecko rozwija się prawidłowo? Pytamy specjalistę.
1. Czy można przyspieszyć rozwój dziecka? Nie. Choćbyśmy stanęli na rzęsach, nie nauczymy przeciętnego trzylatka jazdy na dwukołowym rowerze, bo jego ciało i układ nerwowy nie są jeszcze na tyle dojrzałe, by sprostać takiemu wyzwaniu. Pięcio-, sześciolatek ma już sporą szansę na sukces. Szansę, ale nie gwarancję, bo kłopoty z rowerem miewają nawet siedmiolatki. Podobnie jest z innymi złożonymi czynnościami: jazdą na nartach, skakaniem na jednej nodze, wycinaniem skomplikowanych kształtów, rysowaniem szlaczków itd. Trzeba do nich dorosnąć, a potem ćwiczyć, ćwiczyć, ćwiczyć. Bywa oczywiście i tak, że jakieś szalenie uzdolnione dziecko znacznie wyprzedza rówieśników, a nawet – jak czteroletni perkusista Igor Falecki – jest w czymś lepszy od większości dorosłych. To jednak nie znaczy, że reszta dzieci powinna starać się natychmiast mu dorównać. Bo nie ma na to szans. Sprawdź też, jak wychować genialne dziecko 2. Co powinien umieć przedszkolak? Tak naprawdę trudno powiedzieć. – Różnice między dziećmi w tym samym wieku mogą być naprawdę duże, dlatego wszelkie tabele rozwojowe radzę traktować z dużą ostrożnością. Każdy człowiek jest przecież indywidualnością i rozwija się nieco inaczej – mówi prof. dr hab. Joanna Kruk-Lasocka z Dolnośląskiej Szkoły Wyższej Edukacji Towarzystwa Wiedzy Powszechnej we Wrocławiu. Jednak trzeba obserwować rozwój własnego dziecka (także na tle rówieśników), by w razie potrzeby szybko mu pomóc. Można założyć (za Ernstem J. Kiphardem, ojcem niemieckiej psychomotoryki), że przeciętny, statystyczny: Trzylatek wskakuje obunóż na stopień; przeskakuje z rozbiegu przez przeszkodę; przebiega 25 metrów bez upadku; potrafi stać kilka minut z zamkniętymi oczami; schodzi po schodach, trzymając się poręczy; potrafi przejść trzy metry na palcach. A umiejętności manualne? Trzylatek zwykle rysuje okrągłe formy; przelewa wodę z kubka do kubka, nie rozlewając jej; potrafi – jeśli tylko mu pokażesz, jak się za to zabrać – złożyć kartkę na pół; nawleka koralik na sznurek; wymienia wkład w długopisie. Trzyipółlatek bez pomocy schodzi ze schodów (stawiając nóżki na przemian); przeskakuje obunóż przez poduszkę; potrafi przejść po linii (trzy metry); przynieść wodę w kubku, nie rozlewając jej (trzy metry); odbijać przez chwilę balonik w taki sposób, by nie spadł na podłogę; jeździ na trzykołowym rowerku. Prawidłowo trzyma ołówek, rysuje kółko, buduje wieżę z ośmiu klocków, potrafi rozwinąć cukierek z papierka, otwiera pudełko po zapałkach, sam się ubiera. Zobacz też, co powinien umieć 3-4-latek. Zrób test rozwojowy Czterolatek skacze z tapczanu, wersalki; potrafi podskakiwać obunóż; umie raz podskoczyć na jednej nodze i stać na niej dwie sekundy; chodzi, poruszając rękoma (lewa noga, prawa ręka i odwrotnie). Odpina i zapina guziki, przecina półtoracentymetrowy pasek papieru, łączy punkty linią prostą, lepi kulkę lub węża z plasteliny, odkręca słoik, otwiera drzwi, myje i wyciera ręce. Czteroipółlatek skacze z miejsca na odległość pół metra, skacze w prawo i lewo wzdłuż linii (pięć razy), przebiega 30 metrów w 15 sekund. Rysuje krzyż przy pomocy szablonu, potrafi posmarować chleb masłem, układa literkę "Z" z zapałek. Pięciolatek wstaje i siada bez problemu, trzymając nad głową piłkę, na jednej nodze podskakuje dwa razy, a stoi na niej pięć sekund. Nawleka nitkę na igłę z dużym uchem, tnie nożyczkami po linii prostej, wrzuca 10 koralików do buteleczki. Pięcioipółlatek zeskakuje z wysokości 10 centymetrów, przebiega 30 metrów w 10 sekund, idzie po narysowanej linii prostej o długości metra. Rzuca piłkę na odległość czterech metrów, łapie piłkę rzuconą z odległości półtora metra. Sześciolatek stoi 10 sekund na jednej nodze, potrafi podskoczyć obunóż 10 razy. Zwija w rulon dwumetrową wstążkę, rysuje prosty domek, słoneczko. Zobacz też Kalendarz rozwoju dziecka [CMS_PAGE_BREAK] 3. Czy każdy kilkulatek musi umieć to samo? Nie, choćby dlatego, że nie każdy miał okazję, by ćwiczyć tę czy inną umiejętność (np. nawlekanie nitki). Jeśli jednak dziecko, np. sześcioletnie, ma kłopoty z wieloma czynnościami, które idą jak z płatka większości pięciolatków, warto uważniej mu się przyjrzeć. Z badań prowadzonych przez profesor Kruk-Lasocką wynika, że przybywa przedszkolaków mało sprawnych ruchowo. Przyczyny? Jest ich wiele. Należą do nich m.in. problemy, jakie miało dziecko na początku swojego życia. Komplikacje w okresie życia płodowego, zbyt szybki lub trudny poród itd. mogą spowodować, że dziecko będzie niedostatecznie "czuło" swoje ciało, a przez to miał kłopoty z planowaniem bardziej złożonych ruchów. Rozmaite choroby (np. alergia, astma i inne niewydolności układu oddechowego) mogą powodować niewielkie opóźnienia w rozwoju ruchowym. Nadwaga oczywiście sprawia, że mały grubasek szybko się męczy i przez to nie jest w stanie nadążyć za rówieśnikami. A że niechętnie się rusza, staje się coraz cięższy i coraz mniej sprawny ruchowo. Przyczyn kłopotów dzieci można wymieniać znacznie więcej, jednak najczęściej to sprawa prosta. Dziecko jest mało sprawne, ponieważ brak mu treningu. – Nawet zupełnie zdrowe dziecko nie wykorzysta tkwiącego w nim potencjału, jeśli będzie godzinami siedzieć przed telewizorem albo bawić się i uczyć wyłącznie przy stoliku – powtarza z przekonaniem pani profesor. Zobacz też 8 sposobów na wychowanie szczęśliwego dziecka 4. Jak pomóc dziecku w dobrym rozwoju? Otocz je miłością, daj jej swój czas, uwagę, poczucie bezpieczeństwa - właśnie to jest dla rozwoju (także fizycznego) najważniejsze. Wtedy twoje dziecko będzie też miało dużo energii, będzie sprawne fizycznie i dobrze czuło się w swoim ciele? – Dzieci, które nie mają komfortu psychicznego, nie czują ciepła nieobecnych fizycznie lub psychicznie rodziców, kulą się, chowają w sobie i nie wykorzystują w pełni możliwości swojego ciała – wyjaśnia pani profesor. Nie przeszkadzaj w aktywności ruchowej. Jeśli twój kilkulatek chce chodzić po krawężniku, wspinać się na murki, skakać po sofie, zeskakiwać ze stopni itd., pozwól mu na to (czuwając oczywiście nad jego bezpieczeństwem), gdyż każda z tych czynności jest wspaniałym ćwiczeniem dla mięśni, zmysłu równowagi itd. Woli plac zabaw niż trzecie z rzędu zajęcia dodatkowe? Ma rację! Wspinając się na drabinki, huśtając, chodząc po zawieszonej na linach chybotliwej belce, wcale nie traci czasu. Doświadcza swego ciała, sprawdza je, ćwiczy koordynację, uczy się planować bardziej skomplikowane ruchy. To wszystko zaprocentuje w przyszłości nie tylko na szkolnym boisku, ale i w ławce. – Sprawnie fizyczne dzieci mają mniej problemów z prawidłowym trzymaniem ołówka, odpowiednim naciskiem, mieszczeniem literek między liniami w zeszycie – mówi profesor Joanna Kruk-Lasocka. Nie hamuj aktywności dziecka. Pamiętaj, by nie przesadzać z ograniczeniami, napomnieniami i przestrogami. Dziecko, które słyszy bez ustanku: "Nie biegaj!", "Uważaj na spodnie, znowu je wybrudzisz!", "Spadniesz i złamiesz sobie nogę", może w końcu stracić ochotę na wszelką aktywność. Nie wyręczaj dziecka w zwykłych, codziennych czynnościach. Wkładanie koszulki, skarpetek, układanie kredek w kubku, pakowanie plecaczka itd. uczą precyzji nie gorzej niż wymyślne ćwiczenia! Zobacz też 5 powodów, by iść z dzieckiem na plac zabaw [CMS_PAGE_BREAK] 5. Co robić z małym niezdarą? Nawet jeśli stworzymy dziecku idealne warunki do rozwoju, nie mamy gwarancji, że będzie zwinny jak wiewiórka. Jeśli twoje dziecko jest mało sprawne ruchowo, potyka się o własne nogi, rozlewa mleko, guzdrze podczas ubierania się: Wspieraj dziecko. Największą barierą, na jaką może natrafić niezdarny maluch, jest utrata wiary we własne siły (a wraz z nią bierność i nastawianie się na porażkę). Pokaż dziecku jego mocne strony. Na pewno je ma. Może obdarzony jest wspaniałą wyobraźnią? Bądź cierpliwa. Nieustanne popędzanie ("Załóż wreszcie te buty!", "No wejdź na tę drabinkę!") jest bardzo stresujące. Nie porównuj. Zdania w rodzaju "A Kamil w twoim wieku strzelał gola za golem" nie mobilizują, a jedynie ranią. Mało sprawny malec jest wystarczająco upokorzony tym, że nie potrafi dogonić rówieśników. Poszukaj aktywności, która spodoba się dziecku. Nie lubi wspinać się na drabinki czy huśtać? Być może spodoba mu się strzelanie tacie goli, berek z psem, pływanie albo taniec połamaniec przy ulubionych piosenkach? Nie podnoś poprzeczki zbyt wysoko. Nie stawiaj dziecka przed zadaniami, które je przerastają, bo szybko się zniechęci i będzie czuło, że kolejny raz nie sprostało oczekiwaniom. Okazuj bezwarunkową akceptację. Tego najbardziej potrzebuje. Niech wie, że jesteś z niego dumna, nawet jeśli nie potrafi skakać na jednej nodze. Zobacz też 23 pomysły na szalone zabawy ruchowe 6. Kiedy iść do lekarza? Aby łapać piłkę, trzeba dobrze widzieć i prawidłowo oceniać odległość. Żeby sprawnie biegać i wspinać się, trzeba mieć prawidłowo napięte mięśnie, zdrowe biodra i stopy itp. Idź do lekarza, jeśli twoje dziecko: często się przewraca, wpada na przeszkody, porusza się dziwacznie (jego ruchy są bardzo powolne, albo przeciwnie: niezborne i chaotyczne), bardzo odstaje od rówieśników, zrobiło się niezdarne po jakimś wypadku (np. upadku ze schodów) albo chorobie, zawsze, gdy coś cię w jego zachowaniu niepokoi.