3 najczęstsze błędy na egzaminie ósmoklasisty. Za to dostaniesz 0 pkt
Egzamin ósmoklasisty 2026 zbliża się wielkimi krokami. Uczniowie powtarzają lektury, rozwiązują arkusze i ćwiczą zadania z matematyki, ale wielu z nich nadal traci punkty przez proste, techniczne błędy. Co gorsza – niektóre pomyłki mogą sprawić, że odpowiedź w ogóle nie zostanie sprawdzona.
Egzamin ósmoklasisty ma ogromne znaczenie podczas rekrutacji do szkoły średniej. Wyniki liczą się przy naborze do liceów, techników i szkół branżowych, dlatego każdy punkt może zdecydować o dostaniu się do wymarzonej szkoły. Egzamin ósmoklasisty 2026 – najważniejsze informacje Egzamin ósmoklasisty w 2026 roku odbędzie się w terminie od 11 do 13 maja: 11 maja 2026 r. – język polski, 12 maja 2026 r. – matematyka, 13 maja 2026 r. – język obcy nowożytny. Każdy egzamin rozpocznie się o godzinie 9:00. Ile trwa egzamin ósmoklasisty z języka polskiego, matematyki i języka obcego? Czas trwania egzaminów wynosi: język polski – 150 minut, matematyka – 125 minut, język obcy nowożytny – 110 minut. Czy egzaminu ósmoklasisty można nie zdać? Egzaminu ósmoklasisty nie można nie zdać, ponieważ nie obowiązuje minimalny próg punktowy. Oznacza to, że uczeń kończy szkołę podstawową niezależnie od wyniku, ale musi przystąpić do egzaminu. Wyniki są jednak bardzo ważne podczas rekrutacji do szkoły średniej. Każdy punkt ma znaczenie, czyli najczęstsze błędy Choć egzaminu ósmoklasisty nie da się oblać, jego wynik ma ogromny wpływ na przyszłość ucznia. Punkty z egzaminu są brane pod uwagę podczas rekrutacji do szkół średnich razem z ocenami i dodatkowymi osiągnięciami. Właśnie dlatego warto pamiętać nie tylko o wiedzy, ale również o technicznych zasadach rozwiązywania arkusza. Jedno dodatkowe zaznaczenie, wyjście poza wyznaczone pole albo nieczytelny zapis mogą kosztować utratę punktów, których później zabraknie do wymarzonej szkoły. Oto najczęstsze błędy uczniów: 1. Zaznaczenie więcej niż jednej odpowiedzi w pytaniu zamkniętym To jeden z najczęstszych błędów, który regularnie pojawia się w raportach egzaminacyjnych. W zadaniach zamkniętych uczeń powinien zaznaczyć tylko jedną odpowiedź. Jeśli zakreśli dwie – nawet wtedy, gdy jedna z nich jest poprawna – otrzyma 0 punktów. Problem pojawia się często ze stresu. Uczniowie zmieniają zdanie w ostatniej chwili, poprawiają odpowiedzi w pośpiechu albo nieczytelnie zaznaczają kratki. Egzaminator nie może wtedy domyślać się, którą odpowiedź uczeń miał na myśli. Dlatego przed oddaniem arkusza warto poświęcić kilka minut na dokładne sprawdzenie kart odpowiedzi. Lepiej wykonać jedną wyraźną poprawkę niż zostawić kilka zaznaczeń. 2. Pisanie poza wyznaczonym miejscem Wielu uczniów nie zdaje sobie sprawy, że egzaminator sprawdza wyłącznie odpowiedzi zapisane w wyznaczonym polu. Jeśli fragment wypracowania, rozwiązania zadania lub argumentacji znajdzie się poza ramką, może zostać pominięty podczas oceniania. To szczególnie częsty problem na języku polskim. Uczniowie piszą szybko, brakuje im miejsca i kontynuują wypowiedź na marginesie albo pod zadaniem. Tymczasem egzaminator nie ma obowiązku tego sprawdzać. W praktyce oznacza to utratę punktów nawet za poprawną odpowiedź. Dlatego podczas egzaminu trzeba pilnować objętości wypowiedzi i pisać wyłącznie w miejscach do tego przeznaczonych. Jeśli uczeń widzi, że kończy się miejsce, powinien od razu zgłosić to komisji zgodnie z procedurami obowiązującymi w szkole. 3. Nieczytelne pismo Nieczytelne pismo to kolejny powód utraty punktów. Egzaminator ocenia to, co jest w stanie odczytać. Jeśli odpowiedź jest niewyraźna, pełna skreśleń lub zapisana w pośpiechu, może zostać uznana za błędną. Problem dotyczy szczególnie matematyki oraz języka polskiego. W matematyce niewyraźnie zapisane liczby i symbole mogą całkowicie zmienić wynik działania. Z kolei w wypracowaniu egzaminator może mieć trudność z odczytaniem argumentów lub pojedynczych słów. Warto pamiętać, że egzamin ósmoklasisty trwa długo i stres wpływa na charakter pisma. Dlatego uczniowie powinni ćwiczyć rozwiązywanie arkuszy w warunkach zbliżonych do egzaminacyjnych – z limitem czasu i pisaniem ręcznym. Czy egzamin ósmoklasisty można poprawić? W przeciwieństwie do matury egzaminu ósmoklasisty nie poprawia się w kolejnym terminie z powodu słabego wyniku. Termin dodatkowy przewidziano jedynie dla uczniów, którzy nie mogli przystąpić do egzaminu z powodów zdrowotnych lub losowych. W 2026 roku odbędzie się on od 8 do 10 czerwca. Dlatego tak ważne jest dopilnowanie wszystkich formalności i unikanie prostych błędów technicznych. Często to właśnie one decydują o utracie kilku cennych punktów podczas rekrutacji do liceum lub technikum. Zobacz także: Znamy 2 pewniaki na egzamin ósmoklasisty: te lektury trzeba znać na blachę
„Żądam, by nauczyciele sami organizowali wycieczki. Przez ich lenistwo słono płacę”
Kiedy zobaczyłam koszt wycieczki szkolnej mojej córki, naprawdę się wkurzyłam. Nie chodzi tylko o kwotę, ale o to, co się za nią kryje. Bo mam wrażenie, że coraz częściej płacimy za wygodę nauczycieli.
Jestem mamą szóstoklasistki i cały czas przeżywam wycieczkę, którą młoda ma zaplanowaną na połowę czerwca. 4 dni w górach, noclegi w jakimś schronisku czy czymś takim, w programie zwiedzanie skansenu, jakiegoś muzeum czy dwóch, do tego spacery, kąpiel w potoku. Żadne luksusy, taka trochę wycieczka, jakie ja pamiętam z czasów szkolnych. Tylko ta cena jak z kosmosu, jakby lecieli samolotem zagranicę, a nie jechali autokarem 350 km. Zaczęłam się zastanawiać, skąd to się bierze. I odpowiedź przyszła bardzo szybko. Biuro podróży zamiast szkoły Okazało się, że wycieczka nie jest organizowana przez szkołę, tylko przez zewnętrzną firmę. Gotowy pakiet: transport, noclegi, wyżywienie, plan dnia. Nauczyciele właściwie mają się tylko opiekować i pilnować, żeby nie było draki. I tu pojawia się moje pytanie – dlaczego nauczyciele sami nie zakasają rękawów i nie zaplanują wycieczki? Zawsze się tak robiła, a teraz jakaś dziwna moda z tymi biurami podróży czy zewnętrznymi organizatorami. Przecież szkoła ma doświadczenie, zna dzieci, wie, czego potrzebują. Można znaleźć noclegi, zamówić autokar, zaplanować atrakcje bez pośredników, którzy doliczają swoją marżę. Mam wrażenie, że dziś po prostu wybiera się najłatwiejszą opcję. Zamiast zaangażować się w organizację, zleca się wszystko firmie i problem znika. Tylko że koszt zostaje – po stronie rodziców. Płacimy za wygodę nauczycieli Nie mam nic przeciwko temu, żeby wycieczki były dobrze zorganizowane. Ale mam problem z tym, że za tę „wygodę” płacimy coraz więcej. Bo nie oszukujmy się – korzystanie z zewnętrznych organizatorów zawsze oznacza wyższe koszty. Naprawdę trudno mi uwierzyć, że nie dałoby się tego zrobić taniej. Przykro mi, ale uważam, że to nauczycielom się po prostu nie chce, leniwi są, mniej się starają, nie zależy im. Kiedy rozmawiam z innymi rodzicami, słyszę to samo – coraz więcej osób rezygnuje z wyjazdów, bo po prostu ich na to nie stać. Dzieci zostają w domu, bo wycieczka staje się luksusem. Czy naprawdę o to chodzi w szkolnych wyjazdach? Dla mnie wycieczka powinna być dostępna dla wszystkich, a nie tylko dla tych, których rodziców stać na kolejną wysoką opłatę. Kiedyś się dało Pamiętam swoje szkolne wycieczki. Nauczyciele sami wszystko organizowali – szukali noclegów, planowali trasę, załatwiali transport. Dało się, bo wykazywali się zaangażowaniem. Dziś mam wrażenie, że wygoda dorosłych wygrywa z realnymi możliwościami rodzin. Nie twierdzę, że nauczyciele nie mają dużo pracy. Mają – i to ogrom. Ale czy naprawdę organizacja jednej wycieczki w roku to aż tak wielkie obciążenie? Czy nie warto się zaangażować, żeby dzieci mogły pojechać bez obciążania rodziców dodatkowymi kosztami? Na końcu i tak to my płacimy rachunek. Komentarz redakcji: Rozumiemy frustrację związaną z rosnącymi kosztami wycieczek szkolnych, jednak warto pamiętać, że organizacja takich wyjazdów wiąże się dziś z dużą odpowiedzialnością prawną i logistyczną. Korzystanie z wyspecjalizowanych firm często wynika nie z „lenistwa”, lecz z troski o bezpieczeństwo dzieci oraz odciążenie nauczycieli, którzy i tak mają bardzo szeroki zakres obowiązków. Zamiast obarczać ich winą, warto rozmawiać o systemowych rozwiązaniach, które pomogą obniżyć koszty i jednocześnie zapewnić uczniom bezpieczne i wartościowe wyjazdy. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Nauczycielka: „W majówkę dostałam bezczelnego SMS-a od matki. Aż zakrztusiłam się przy grillu”
Wychowawczyni zasugerowała, co chce dostać na koniec roku, a rodzice są wściekli. „Nie zasłużyła”
Kiedy na grupie dla rodziców pojawiła się informacja o „wymarzonym” prezencie naszej wychowawczyni, w pierwszej chwili pomyślałam, że to żart. Niestety, ta tzw. propozycja okazała się realnym oczekiwaniem osoby, która przez ostatni rok robiła wszystko, by zniechęcić nasze dzieci do nauki.
Droga Redakcjo. Za chwilę koniec roku szkolnego − czas, który powinien być radosnym pożegnaniem i podziękowaniem za trud włożony w edukację. Ale u nas w klasie, zamiast wdzięczności, jest wielka awantura i poczucie ogromnej niesprawiedliwości. Wszystko zaczęło się od niewinnego pytania na czacie: „Co kupujemy pani na koniec?”. Jedna z mam, która ma lepszy kontakt z wychowawczynią, wypaliła prosto z mostu: „Pani wspomniała, że bardzo podobają jej się te nowe komplety ze złota w znanej sieciówce”. Padły konkretne modele, konkretne linki. Kwota? Prawie tysiąc złotych. Złoto za łzy, czyli dlaczego czujemy się oszukani Moja pierwsza myśl? Za co? Naprawdę, za co mamy kupować złoto kobiecie, która przez cały rok nie potrafiła wykrzesać z siebie ani odrobiny empatii? Może dla kogoś z boku to brzmi roszczeniowo, ale posłuchajcie, jak wygląda codzienność w naszej klasie. Ta pani nie jest nauczycielką z powołania. To osoba, dla której dzieci są problemem, a nie wyzwaniem czy radością. Moja córka wielokrotnie wracała ze szkoły z płaczem, bo pani przy całej klasie skomentowała, że chyba nigdy nie nauczy się tabliczki mnożenia, skoro jest taka oporna. To nie są tylko moje odczucia. Na zebraniach rodzice szeptali po kątach o tym, jak pani ignoruje konflikty w klasie, jak pozwala na dokuczanie słabszym dzieciom, a kiedy prosimy o interwencję, słyszymy tylko: „To są sprawy między dziećmi, proszę mi nie zawracać głowy”. I teraz ta sama osoba, która potrafiła ostentacyjnie westchnąć, gdy uczeń prosił o powtórzenie polecenia, sugeruje, że złota biżuteria będzie odpowiednim podziękowaniem? To nie jest wdzięczność, to jest opłacanie haraczu za święty spokój. Nauczycielka nie zasłużyła: tak nie zachowuje się dobry pedagog Najbardziej boli mnie to, jak ta pani niszczy w dzieciach pewność siebie. Pamiętam sytuację z grudnia, kiedy jeden z chłopców, bardzo nieśmiały, przygotował piękną ozdobę na szkolny kiermasz. Pani skwitowała to krótkim: „Trochę krzywo, ale niech będzie”. Chłopiec zamknął się w sobie na resztę dnia. Albo moment, gdy podczas wycieczki jedno z dzieci źle się poczuło. Zamiast opieki i ciepłego słowa, usłyszało, że zawsze musi psuć innym zabawę swoimi fochami. Czy tak zachowuje się pedagog, któremu chcemy dawać złoto? Rodzice na grupie są podzieleni, ale większość jest wściekła. Padają mocne słowa: „Nie zasłużyła”, „To bezczelność”, „Może najpierw niech zacznie szanować nasze dzieci”. Ale jest też ta garstka osób, która boi się wychylić. Mówią: „Dajmy, co chce, żeby w przyszłym roku się nie mściła”. I to jest w tym wszystkim najstraszniejsze − że prezent staje się formą łapówki, a nie symbolem uznania. Czy naprawdę do tego doszło w polskich szkołach, że nauczyciel zamawia sobie prezent, a my, dorośli ludzie, boimy się powiedzieć „nie”? Gdzie kończy się dobra wola, a zaczyna wymuszenie? Uważam, że kwiaty lub dobra książka to piękny gest. To symbol tego, że doceniamy czas poświęcony naszym dzieciom. Ale biżuteria? Złoto? To są prezenty dla osób bliskich, a nie dla kogoś, kto pełni funkcję publiczną i wykonuje swoją pracę − i to, w tym przypadku, wykonuje ją źle. Czuję się upokorzona tym, że w ogóle muszę brać udział w tej dyskusji. Czy nikt już nie widzi, jak bardzo to jest nieetyczne? Jako matka chcę uczyć moje dziecko, że szacunek zdobywa się postawą, a nie funkcją czy wymuszaniem prezentów. Jeśli teraz ulegniemy i złożymy się po 50 czy 70 złotych na to złoto, to co przekażemy naszym dzieciom? Że nieważne, jak cię traktują, ważne, żebyś się odwdzięczył drogim gadżetem? Ja się na to nie zgadzam. Wolę te pieniądze wpłacić na schronisko albo kupić córce książkę, która naprawdę ją czegoś nauczy. Tylko jak mam to powiedzieć na zebraniu, żeby moje dziecko nie stało się tym gorszym, bo mama nie chciała dorzucić się do łańcuszka? To błędne koło, w którym szkoła, zamiast uczyć wartości, uczy nas wszystkich hipokryzji i strachu. Iza Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Rekordowo krótki rok szkolny 2026/27: dzieci czeka mnóstwo wolnego. Rodzice będą musieli kombinować
„8-klasista nie wiedział, kim był Mickiewicz”. Nauczyciele boją się o dzisiejszą młodzież
„Proszę pani, a ten Mickiewicz to nie miał na imię Tadeusz?” – usłyszałam ostatnio od ucznia ósmej klasy podczas powtórek do egzaminu. Przez chwilę myślałam, że żartuje. Nie żartował.
Coraz częściej mam wrażenie, że młodzi ludzie nie tylko nie znają podstawowych postaci literatury czy historii, ale też zupełnie ich to nie obchodzi. I to właśnie przeraża mnie najbardziej. „Nie chce mi się” stało się nową normą Od kilkunastu lat uczę języka polskiego i przygotowuję uczniów do egzaminów, aktualnie ósmoklasisty. Widziałam różne roczniki, różne problemy i różne podejście do szkoły. Ale to, co dzieje się teraz, naprawdę mnie niepokoi. Coraz więcej uczniów nie czyta lektur, nie odrabia prac domowych i nie potrafi skupić się na prostym tekście dłużej niż kilka minut. Najgorsze jest jednak to, że wielu z nich nawet nie próbuje. Kiedy pytam o podstawowe informacje, słyszę: „A po co mi to?”, „Przecież wszystko jest w telefonie” albo po prostu wzruszenie ramion. Dla części nastolatków szkoła stała się miejscem, które trzeba „odbębnić”. Nauka nie ma dla nich żadnej wartości. Oczywiście można powiedzieć, że młodzież zawsze była trudna. Sama pamiętam uczniów sprzed lat, którzy kombinowali, unikali odpowiedzi czy nie lubili czytać. Ale mimo wszystko większość miała jakiś respekt wobec nauczyciela, szkoły i zasad. Dzisiaj coraz częściej tego nie widzę. Uczniowie są zmęczeni światem, ale też wychowywani bez granic Mam wrażenie, że wielu rodziców boi się stawiać dzieciom wymagania. Kiedy uczeń dostaje słabą ocenę, winny jest albo nauczyciel, albo cały system. Rzadko kto mówi dziecku wprost: „Musisz usiąść i się nauczyć”. Tymczasem nastolatki żyją dziś głównie w świecie rolek i tiktoków. Lektura licząca 200 stron przegrywa z 15-sekundowym nagraniem na telefonie. A później okazuje się, że uczeń kończący podstawówkę nie wie, kim był Adam Mickiewicz, nie potrafi napisać kilku poprawnych zdań i ma problem ze zrozumieniem polecenia. Nie mówię tego z wyższością ani złośliwością. Mówię to z ogromnym smutkiem. Bo naprawdę widzę, jak bardzo wielu młodych ludzi się pogubiło. Oni często nie mają cierpliwości, motywacji ani poczucia odpowiedzialności. Chcą wszystkiego od razu, ale bez wysiłku. Boję się, co będzie za kilka lat Najbardziej martwi mnie jednak coś innego. Jeśli dziś młodzi ludzie nie szanują nauczycieli, szkoły, zasad ani wiedzy, to jakimi będą dorosłymi? Jak poradzą sobie w pracy, w relacjach, w codziennym życiu? Czasami wychodzę z lekcji naprawdę przygnębiona. Widzę uczniów, którzy mają ogromny potencjał, ale kompletnie go marnują, bo nikt nigdy nie nauczył ich systematyczności i odpowiedzialności. Widzę też dzieci, które nie potrafią przyjąć krytyki, obrażają się o każdą uwagę i oczekują, że wszystko dostaną bez wysiłku. Nie twierdzę, że cała młodzież jest zła. Nadal spotykam ambitnych, mądrych i wrażliwych uczniów. Problem w tym, że jest ich coraz mniej. A ja – jako nauczycielka – naprawdę zaczynam się bać o przyszłość tego pokolenia. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Romantyczność Adam Mickiewicz – analiza, interpretacja i znaczenie Pan Tadeusz – geneza, analiza i znaczenie epopei Mickiewicza Oda do młodości Adama Mickiewicza: motywy, kontekst powstania utworu
„Oni są zmorą szkoły”. Barbara Nowacka wskazała, co wyprawiają toksyczni rodzice
Barbara Nowacka tłumaczy w TVP Info, dlaczego edukacja zdrowotna ma być obowiązkowa, ale udział dziecka w części zajęć pozostanie do decyzji rodziców. Minister mówi o „toksyczności” i twierdzi, że „niektórzy rodzice są zmorą szkoły”, bo wywołują awantury.
W poniedziałek wieczorem na antenie TVP Info ministra Barbara Nowacka wróciła do zapowiedzi wprowadzenia edukacji zdrowotnej i wyjaśniła, skąd decyzja o rozdzieleniu jej na część obowiązkową oraz nieobowiązkową. Wprost wskazała na zachowania części rodziców, które jej zdaniem potrafią podgrzać atmosferę w szkole i utrudnić spokojne prowadzenie zajęć. MEN stawia na obowiązkową edukację zdrowotną, ale zostawia rodzicom decyzję o jednym fragmencie Zgodnie z zapowiedzią resortu edukacji przedmiot ma wejść do szkół jako obowiązkowy od klasy IV szkoły podstawowej. W szkołach ponadpodstawowych edukacja zdrowotna ma być realizowana przez dwa lata. MEN podkreśla, że zakres ma dotyczyć codziennych, praktycznych obszarów, które w szkolnej rzeczywistości często pojawiają się przy okazji rozmów wychowawczych, kryzysów rówieśniczych czy zwykłych problemów z koncentracją. Wśród zapowiadanych tematów są m.in. higiena, zdrowie psychiczne, odżywianie, aktywność fizyczna, profilaktyka uzależnień i pierwsza pomoc. To część, która ma być wspólna dla wszystkich uczniów. Inaczej ma wyglądać komponent poświęcony dojrzewaniu. Zapowiedziano, że pozostanie nieobowiązkowy, a decyzję o udziale dziecka mają podejmować rodzice. Słowa o rodzicach rozgrzały dyskusję: ministra mówi o toksyczności i szkolnych awanturach W rozmowie na antenie TVP Info szefowa MEN tłumaczyła, że rozdzielenie przedmiotu nie wynika z chęci prowadzenia politycznego sporu, tylko z oceny ryzyka konfliktów w szkołach. Zwróciła uwagę, że nauczyciele mogliby mieć szczególnie trudne zadanie, gdyby całość była obowiązkowa i automatycznie obejmowała także bardziej kontrowersyjne tematy. Nowacka oceniła, że część rodziców zachowuje się w sposób, który potrafi sparaliżować szkolną rozmowę o wrażliwych treściach. Mówiła o toksyczności i o sytuacjach, w których dochodzi do awantur. W jej ujęciu nawet pojedynczy, skonfliktowany rodzic może doprowadzić do napięć w społeczności szkolnej i zniszczyć relacje wokół samego przedmiotu. „To nie chodzi o politykę. (...) Nauczyciele mieliby trudno, gdyby całość była obowiązkowa. Niektórzy rodzice są niestety zmorą szkoły, robią awantury. Zdarza się, że jeden toksyczny rodzic (...) może zniszczyć relacje wokół tego przedmiotu” – powiedziała ministra. Jednocześnie podkreśliła, że liczy na rodziców, którzy podejdą do tej części programu w sposób odpowiedzialny i będą podejmować decyzje z myślą o dobru dziecka. Z perspektywy wielu rodzin to temat, który budzi emocje, bo dotyka wychowania, wartości i tego, jak rozmawia się w domu o dojrzewaniu. MEN proponuje więc rozwiązanie, w którym rodzic zachowuje realny wpływ na udział dziecka w konkretnym fragmencie zajęć. Episkopat nie chce obowiązkowego przedmiotu i przypomina o prawach rodziców Na zapowiedzi MEN zareagowała także Komisja Wychowania Katolickiego Konferencji Episkopatu Polski. W oświadczeniu wskazano, że w obecnym kształcie edukacja zdrowotna nie powinna być przedmiotem obowiązkowym. Biskupi podkreślili, że ich zastrzeżenia nie dotyczą wyłącznie wątku spornych treści. Według stanowiska komisji, również w pozostałych działach mają pojawiać się tematy, które w ich ocenie nie respektują należycie wartości małżeństwa i rodziny. Episkopat przypomniał też o art. 48 Konstytucji RP, wskazując na pierwotne i niezbywalne prawo rodziców do wychowania dzieci. Wprowadzenie obowiązkowego przedmiotu oceniono jako poważne ograniczenie tej zasady. Dla rodziców oznacza to, że spór nie dotyczy tylko jednego fragmentu programu, ale samej konstrukcji nowego przedmiotu i tego, jak szeroko państwo wyznacza ramy szkolnej edukacji w obszarach wrażliwych. W najbliższym czasie to właśnie ten punkt może najmocniej wpływać na temperaturę debaty wokół edukacji zdrowotnej i na to, jak szkoły przygotują się do jej wdrożenia. Źródło: Rzeczpospolita Zobacz też: „Matematyczka siedzi w domu, zamiast pracować. Przez jej wygodę mój Bartuś ma braki”
Już są pierwsze przecieki matury z angielskiego. Zdjęcia arkuszy krążą od nocy
Wokół matury 2026 z języka angielskiego, obowiązkowego egzaminu z języka obcego nowożytnego dla większości uczniów, znów robi się głośno tuż przed startem. Już od nocy w sieci krążą rzekome zdjęcia arkuszy.
Matura z języka angielskiego rozpocznie się w środę 6 maja 0 9:00 rano. Czas trwania egzaminu to: poziom podstawowy: 120 minut (czyli do 11:00), poziom rozszerzony: 150 minut (do 11:30), poziom dwujęzyczny: 180 minut (do 12:00). Matura 2026 z angielskiego: przecieki kuszą Tuż przed egzaminem w mediach społecznościowych pojawiają się wpisy i zdjęcia rzekomo pokazujące tegoroczny arkusz. Problem polega na tym, że duża część takich materiałów to fałszywki: stare arkusze, przerobione grafiki albo prowokacje, które mają wywołać zamieszanie. View oEmbed on the source website Warto też pamiętać o zasadzie, o której przypomina CKE: arkusze są tajne do momentu rozpoczęcia egzaminu. Wcześniejsze ujawnienie treści mogłoby skutkować unieważnieniem egzaminu. Dla ucznia to ryzyko zupełnie nieopłacalne, a dla rodzica dodatkowy stres, którego można uniknąć. View oEmbed on the source website Matura 2026 z angielskiego: jak wygląda arkusz? W maturze z angielskiego na poziomie podstawowym od kilku lat powtarza się podobna konstrukcja. Arkusz sprawdza trzy obszary, ułożone w przewidywalnej kolejności: słuchanie (zadania 1–3), czytanie i znajomość środków językowych (zadania 4–11), pisanie (zadanie 12). Próg zaliczenia pozostaje bez zmian: aby zdać, trzeba uzyskać minimum 30% punktów. Co do samych zadań, wiele elementów wraca regularnie i to może uspokoić tych uczniów, którzy źle znoszą „niespodzianki”. W typowym zestawie można się spodziewać m.in. słuchania na początku (nagrania odtwarzane dwukrotnie, zadania typu prawda/fałsz i wybór odpowiedzi), dopasowywania nagłówków do akapitów, uzupełniania luk w zdaniach i krótkich tekstach, a także transformacji zdań. Na końcu arkusza jest wypowiedź pisemna (80–130 słów). W ostatnich latach pojawiały się formy takie jak e-mail, wpis na blogu czy post na forum internetowym. Powtórka na ostatniej prostej: mniej materiału, ale bardziej w punkt Gdy czasu jest mało, lepiej celować w podstawy, które naprawdę wracają. W krótkiej powtórce przed maturą z angielskiego zwykle pomagają: czasy: Present Simple, Present Continuous, Present Perfect, Past Simple, Past Continuous, Future Simple, gerund i infinitive, przedimki: a, an, the, zaimki nieokreślone: someone, anything, nobody, stopniowanie przymiotników, zwroty grzecznościowe i schematy wypowiedzi pisemnej, słownictwo z działów: człowiek, zdrowie, sport, podróże, wakacje, praca, szkoła, kultura, zakupy, technologia. Wielu nauczycieli podpowiada też prostą strategię, która bywa szczególnie ważna w stresie: lepiej użyć prostszego angielskiego poprawnie, niż budować skomplikowane zdania „tłumaczone” w głowie z polskiego. Źródła: se.pl, infor.pl Zobacz także: Matura 2026: o ile wzrosła lokata w banku? To zadanie z haczykiem przerasta dorosłych
„Nauczycielom dziś w głowach się przewraca: tatuaże, miniówki, hybrydy... I oni oczekują szacunku?”
Kiedy ostatnio weszłam do szkoły mojej córki, poczułam się, jakbym trafiła na plan teledysku, a nie do instytucji, która ma wychowywać przyszłe pokolenia. Nie potrafię milczeć, gdy widzę, że osoby mające być autorytetem dla naszych dzieci, całkowicie zapomniały o tym, czym jest skromność i profesjonalny wizerunek.
Szanowna Redakcjo. Jestem matką dziesięcioletniej Julii i zawsze uczyłam ją, że szkoła to miejsce wyjątkowe − świątynia wiedzy, gdzie obowiązują pewne zasady, także te dotyczące wyglądu. Niestety, to, co widzę na korytarzach podstawówki mojej córki, przechodzi ludzkie pojęcie. Mam wrażenie, że niektórym nauczycielom w głowach się przewraca i kompletnie pomylili profesje. Czy to naprawdę zbyt wiele wymagać, by pedagog wyglądał jak pedagog, a nie jak modelka z Instagrama czy bywalec salonu tatuażu? Szkoła to nie wybieg ani studio tatuażu Zacznę od pana od angielskiego, który jest nowym nabytkiem w naszej szkole. Człowiek ten ma obie ręce pokryte tatuażami − od nadgarstków aż po samą szyję. Kiedy widzę go latem w krótkim rękawku, mam ochotę odwrócić wzrok. Jak takie dziecko jak moja Julka ma czuć respekt do kogoś, kto wygląda jak postać z gangsterskiego filmu? Rozumiem, że czasy się zmieniają, że mamy wolność ekspresji, ale czy wszystko musi mieć swoje miejsce? Tatuaże kojarzą mi się z pewną subkulturą, a nie z kimś, kto ma wpajać dzieciom zasady gramatyki i dobrego wychowania. To samo dotyczy naszego nauczycielka WF-u − kolorowe tatuaże na ramionach i łydkach. Czy to teraz jakaś moda czy co? Mój mąż twierdzi, że przesadzam, ale ja widzę, jak te dzieci na nich patrzą. Zamiast skupiać się na lekcji, podziwiają obrazki na przedramionach. To jest rozpraszające i, powiedzmy to głośno, po prostu niesmaczne w takim miejscu jak szkoła. Nauczyciel powinien budować swój autorytet wiedzą i postawą, a nie szokowaniem wyglądem. Jeśli ktoś decyduje się na tak radykalny wizerunek, powinien liczyć się z tym, że w pewnych zawodach po prostu on nie przystoi. Krótkie spódniczki i jaskrawe paznokcie to brak profesjonalizmu Jeszcze gorzej jest z panią od przyrody. Młoda dziewczyna, ambitna, nie przeczę, ale jej stroje są co najmniej niestosowne. Miniówki krótkie, do tego krzykliwe hybrydy w kolorze neonowego różu, długie rzęsy, przez które ledwo widzi na oczy, i mocny makijaż. Czy to jest szkoła, czy klub nocny? Ja przed wyjściem do biura trzy razy zastanawiam się, czy moja spódnica kończy się w odpowiednim miejscu, a przecież nie pracuję z dziećmi, których gust dopiero się kształtuje. Taki wygląd to dla mnie jasny komunikat: „Nie szanuję was, rodziców, ani waszych dzieci”. To jest po prostu brak wyczucia. Nauczycielka ma być wzorem dla dziewczynek. Czego uczy moją córkę? Że najważniejsze jest epatowanie wyglądem i podążanie za każdą modą, nawet tą najbardziej wyzywającą? Później dziwimy się, że nastolatki chcą się malować do szkoły i nosić kuse topy, skoro widzą, że ich własna pani nie ma żadnych zahamowań w tej kwestii. Gdzie podział się dawny szacunek do zawodu nauczyciela? Najbardziej boli mnie to, że ci sami ludzie najgłośniej krzyczą o braku szacunku ze strony uczniów. Ale szacunek, drodzy Państwo, trzeba sobie wypracować także godną prezencją. Kiedyś nauczyciel wchodził do klasy w garniturze lub eleganckiej garsonce i od razu było wiadomo, kto tu rządzi. Był dystans, była klasa. Dzisiaj te granice się zacierają. Nauczyciele chcą być kumplami dzieciaków, ubierają się jak one, zachowują się jak one. Dla mnie to prosta droga do upadku autorytetu. Jeśli nauczyciel nie potrafi dostosować swojego stroju do powagi miejsca pracy, to jak ma wymagać od ucznia, żeby ten przyniósł strój galowy na rozpoczęcie roku? To jest hipokryzja w czystej postaci. Chciałabym, żeby szkoła znów była miejscem, gdzie liczy się kultura osobista, a nie to, kto ma bardziej wymyślne paznokcie czy więcej dziar na ciele. Może jestem staroświecka, ale uważam, że pewne standardy powinny być niezmienne. Jeśli chcemy, by nasze dzieci wyrosły na poważnych ludzi, otaczajmy je dorosłymi, którzy potrafią zachować powagę. Z poważaniem, Angelika, mama Julki Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Dziadkowie to nie darmowa służba na pstryknięcie. „Gdy synowa podrzuciła mi wnuki, usłyszała tylko 3 słowa”
Są już pierwsze przecieki matury z matematyki. W sieci krążą zdjęcia arkuszy
Matura z matematyki 2026 rozpoczyna się we wtorek 5 maja o 9:00, a uczniowie od rana przeczesują sieć w poszukiwaniu „pewniaków” i domniemanych przecieków. W trendach pojawiają się m.in. statystyka, rachunek prawdopodobieństwa i równania z wieloma niewiadomymi. Są też pierwsze zdjęcia arkuszy.
Matura z matematyki 2026 na poziomie podstawowym rusza 5 maja o godz. 9:00 w szkołach w całej Polsce. Jeszcze przed wejściem na salę wielu maturzystów (i ich rodziców) przegląda internet w poszukiwaniu „pewniaków” oraz sygnałów, że gdzieś pojawił się arkusz. Na X (dawnym Twitterze) już pojawiają się pierwsze zdjęcia arkuszy. Czy są prawdziwe? Wątpliwe. Matura 2026 z matematyki: przecieki Ten sam scenariusz pojawia się co roku: im bliżej godziny „zero”, tym szybciej rosną emocje i liczba wpisów o rzekomych przeciekach. Na X od rana krążą zdjęcia arkuszy. View oEmbed on the source website W wyszukiwaniach i rozmowach szczególnie często przewijają się trzy obszary: statystyka, rachunek prawdopodobieństwa oraz równania z wieloma niewiadomymi. View oEmbed on the source website Te same działy pojawiają się także w medialnych typowaniach, m.in. przypisywanych Jasnowidzowi z Człuchowa. Warto jednak trzymać się chłodnej oceny: trendy w sieci, ani nawet zdjęcia arkuszy na X, nie są dowodem na to, co faktycznie znajdzie się w arkuszu. View oEmbed on the source website Matura 2026 z matematyki: co musisz wiedzieć? Egzamin maturalny z matematyki trwa 180 minut. Arkusz zawiera zadania zamknięte i otwarte. Do zdobycia jest maksymalnie 50 punktów, a próg zdawalności to 30% – czyli minimum 15 punktów. Dla wielu uczniów to właśnie ta mieszanka form bywa najbardziej wymagająca: zadania zamknięte sprawdzają szybkie decyzje i podstawowe umiejętności, a otwarte wymagają samodzielnego rozwiązania i pokazania toku rozumowania. Jeśli w domu od rana narasta napięcie, może pomóc prosta rzecz: zamiast nerwowego przewijania Twittera w poszukiwaniu przecieków, lepiej nastawić się na spokojne zarządzanie czasem. To często robi większą różnicę niż ostatnia, przypadkowa powtórka. Matura 2026 z matematyki: co powtórzyć? Mimo przecieków i zdjęć arkuszy w sieci nie mamy pewności, czy nie zostały wygenerowane przez AI lub nie pochodzą z poprzednich lat. Warto jednak przypomnieć sobie typy zagadnień, które regularnie przewijają się w arkuszach z poprzednich lat i dlatego są intensywnie powtarzane także teraz. Wśród nich są m.in.: potęgi i pierwiastki, rachunek prawdopodobieństwa (często w zadaniach kontekstowych), funkcja liniowa (np. wyznaczanie wzoru funkcji, zależności między prostymi), trygonometria w trójkącie prostokątnym (sinus, cosinus, tangens), statystyka (średnia arytmetyczna, mediana, dominanta), funkcja kwadratowa (wierzchołek, miejsca zerowe, postacie, nierówności kwadratowe), wyrażenia algebraiczne i wzory skróconego mnożenia. Jeśli Twoje dziecko jest już w drodze albo szykuje się do wyjścia, warto przypomnieć o rzeczach praktycznych, które potrafią oszczędzić stresu na miejscu: obowiązuje czarny długopis, a dodatkowo można mieć linijkę, cyrkiel i kalkulator prosty. Tablice wzorów zapewnia szkoła. Źródła: fakt.pl, se.pl Zobacz także: Tego 1 przedmiotu nie wnoś na maturę. Wygląda niewinnie, ale jest na czarnej liście
Tego 1 przedmiotu nie wnoś na maturę. Wygląda niewinnie, ale jest na czarnej liście
Amulet na maturze może brzmieć niewinnie, ale CKE przypomina, że „szczęśliwe” maskotki, breloczki i podobne gadżety są na czarnej liście podczas matury 2026. Wniesienie zakazanych rzeczy, tak jak elektroniki, może skończyć się unieważnieniem egzaminu. Sprawdź, co wolno mieć przy sobie.
W dniu matury łatwo dorzucić do kieszeni coś „na otuchę”: małą maskotkę, breloczek, kamyczek lub inny drobny gadżet. Właśnie takie amulety na szczęście są jednak wprost wymieniane na liście rzeczy zakazanych. I tu nie chodzi o złą wolę komisji, tylko o jasne zasady: na salę ma trafić wyłącznie to, co dozwolone. Niewinny breloczek, duży problem: „szczęście” nie wchodzi na salę Dla wielu nastolatków to detal, ale w stresie egzaminacyjnym taki drobiazg potrafi uruchomić lawinę: dodatkowe pytania przy wejściu, nerwowe sprawdzanie kieszeni i poczucie, że „coś jest nie tak”. Lepiej świadomie się przygotować i już dzień wcześniej ograniczyć zestaw rzeczy do zabrania do absolutnego minimum. Przy wejściu liczy się porządek: dokument, czarny tusz i kontrola rzeczy Przed wejściem na salę odbywa się kontrola wnoszonych przedmiotów oraz identyfikacja zdającego na podstawie dokumentu tożsamości. W praktyce oznacza to, że maturzysta powinien mieć przy sobie dowód osobisty albo paszport. Równie ważny jest długopis lub pióro z czarnym tuszem. Dla spokoju warto spakować co najmniej dwa sprawdzone egzemplarze. Uwaga na popularne pułapki: niebieski atrament jest niedozwolony, tak samo jak ołówek oraz długopisy ścieralne. Najbezpieczniejszy „zestaw startowy” do ręki to: dokument tożsamości (dowód osobisty albo paszport), długopis lub pióro z czarnym tuszem (najlepiej dwa). Woda i chusteczki są dozwolone, ale tylko na określonych warunkach Wodę można wnieść na salę, ale wyłącznie w przezroczystej butelce bez etykiety. W trakcie pisania powinna ona stać na podłodze obok krzesła albo stołu, żeby ograniczyć ryzyko zalania arkusza. Dopuszczane są też chusteczki higieniczne. Trzeba się liczyć z tym, że komisja może sprawdzić opakowanie przed wejściem. Jeśli chcecie ułatwić sobie sprawę, dobrze sprawdzają się pojedyncze chusteczki bez dodatkowych papierków i opakowań. Dozwolony jest również zwykły zegarek na rękę, o ile nie jest to smartwatch. Jedzenie i elektronika i odpadają, nawet jeśli „nic nie działa” Na liście zakazów są urządzenia elektroniczne: telefony komórkowe, smartwatche oraz odtwarzacze mp3 i mp4. Zasada jest prosta: zdający nie powinien mieć ich przy sobie, nawet jeśli są wyłączone. Poza tym na salę nie wolno wnosić: jedzenia, napojów innych niż woda, maskotek i amuletów „na szczęście” (w tym breloczków i podobnych gadżetów). Warto też pamiętać o organizacji samego egzaminu: nie można opuścić sali wcześniej niż godzinę po rozpoczęciu matury, a wyjście do łazienki jest możliwe tylko w uzasadnionej sytuacji i pod nadzorem komisji. Lista przyborów zależy od przedmiotu: sprawdź „pewniaki” Poza podstawą (dokument i czarny tusz) część przedmiotów jest dozwolona tylko na konkretnych egzaminach. Zamiast dorzucać wszystko „na wszelki wypadek”, lepiej sprawdzić dzień wcześniej, co dotyczy danego arkusza. Przykłady najczęściej pojawiających się przyborów to: matematyka: linijka, cyrkiel, kalkulator prosty, geografia: linijka, kalkulator prosty, lupa, biologia: linijka, kalkulator prosty, fizyka i chemia: linijka, kalkulator naukowy, informatyka i wiedza o społeczeństwie: kalkulator prosty, historia i historia sztuki: lupa, historia muzyki: odtwarzacz płyt CD ze słuchawkami, dodatkowymi bateriami oraz lupa. Im mniej przypadkowych rzeczy w kieszeniach, tym mniejsze ryzyko niepotrzebnego zamieszania przy wejściu. A w dniu matury to często właśnie spokój na starcie robi największą różnicę. Zobacz też: Nauczycielka ma 1 wiadomość do czepialskich rodziców. „Powinniście dziękować nam na kolanach”
Matura z języka polskiego 2026: pokazano arkusze. Uczniowie nie mieli lekko
Znane są już arkusze maturalne z języka polskiego 2026. Sprawdzamy, jakie zadania pojawiły się na egzaminie i co sprawiło maturzystom największą trudność.
4 maja po godzinie 14 Centralna Komisja Egzaminacyjna opublikowała arkusze z języka polskiego. I trzeba przyznać: uczniowie nie mieli lekko. To nie był egzamin „na pamięć”. To był egzamin na myślenie, analizę i… odporność psychiczną. Matura z języka polskiego 2026: teksty, które wymagały skupienia Pierwsza część egzaminu opierała się na dwóch tekstach: Agnieszki Krzemińskiej „Kamień, papier, chmura” oraz Olafa Szewczyka „Biblioteka w kieszeni”. Już same tytuły sugerują, że będzie nowocześnie – i rzeczywiście, tematem przewodnim była wiedza i sposoby jej przechowywania. Uczniowie musieli nie tylko przeczytać teksty, ale też je krytycznie przeanalizować. Wyjaśnić różnice między cyfrowymi a dawnymi nośnikami informacji, porównać podejście autorów do papieru, a nawet odnieść się do sentencji Newtona. Brzmi poważnie? Bo tak było. Szczególnie wymagające okazało się zadanie dotyczące słowa „chmura”. Trzeba było wykazać, że jest ono neologizmem znaczeniowym. Niby jedno słowo, a jednak wymagało zrozumienia kontekstu i współczesnych znaczeń. I jeszcze notatka syntetyzująca – 60-90 słów. Mało miejsca, dużo treści. To właśnie w takich momentach wychodzi, kto naprawdę potrafi myśleć skrótowo i logicznie. Tutaj sprawdzisz arkusze maturalne z języka polskiego. Test historycznoliteracki 2026: klasyka, która nie wybacza Druga część egzaminu przeniosła maturzystów w zupełnie inny świat – świat literatury, symboli i interpretacji. Była „Antygona” Sofoklesa, ale nie w klasycznej formie – uczniowie analizowali plakat inspirowany jej treścią. Była „Pieśń o Rolandzie” i pytanie o relację człowieka z Bogiem, odniesione do koncepcji André Vaucheza. To już nie tylko czytanie – to łączenie faktów, interpretowanie, wyciąganie wniosków. Do tego doszły kolejne teksty: Ignacy Krasicki, Olga Tokarczuk, Stefan Żeromski, Witold Gombrowicz czy Gustaw Herling-Grudziński. Lista, która dla wielu brzmi jak streszczenie kilku lat nauki. I tu nie wystarczyło „czegoś pamiętać”. Trzeba było rozumieć, kojarzyć i porównywać. Tematy wypracowań: pozornie proste, w praktyce wymagające Na koniec – wypracowanie. Dwa tematy, które na pierwszy rzut oka wydają się znajome: Wpływ pracy na człowieka i jego otoczenie Kiedy dla człowieka ważne jest, jak postrzegają go inni? Brzmią jak coś, o czym można napisać „z głowy”. I właśnie tu kryje się pułapka. Bo dobra praca maturalna to nie tylko refleksja. To argumenty, przykłady z literatury, logiczna konstrukcja. To umiejętność połączenia własnych przemyśleń z wiedzą wyniesioną ze szkoły. Z tego, co mówią znajomi maturzyści, wynika jedno: tematy były „do napisania”, ale wymagały dojrzałości. A tej – nie da się nauczyć na ostatnią chwilę. Źródło: CKE Zobacz też: Czy to koniec obowiązkowej matmy na maturze? Wszystko zależy od decyzji premiera
MEN zdecydowało: religia buddyjska wejdzie do szkół. Zastąpi katechezę z księdzem?
Religia buddyjska w szkołach może stać się realną opcją po tym, jak MEN podpisało porozumienie z Polską Unią Buddyjską. Dokument ma otworzyć drogę do przygotowania nauczycieli i prac nad podstawą programową. Nie ma jeszcze terminów ani listy szkół, a decyzja już wywołała gorącą dyskusję.
Religia buddyjska w szkołach może stać się jedną z dostępnych opcji po tym, jak Ministerstwo Edukacji Narodowej pod koniec marca podpisało porozumienie z Polską Unią Buddyjską. Dokument dotyczy przede wszystkim zasad przygotowania nauczycieli i otwiera formalną drogę do dalszych prac nad organizacją zajęć. Na dziś nie ma jednak ani terminów, ani listy szkół, a sama decyzja już podzieliła rodziców. Umowa jest podpisana, ale w szkołach wciąż brakuje konkretów Porozumienie MEN z Polską Unią Buddyjską to krok proceduralny, a nie gotowy plan wdrożenia. Z perspektywy rodzica najważniejsze jest to, że mówimy o etapie przygotowań: nie wiadomo, kiedy i w jakiej skali zajęcia mogłyby się pojawić oraz jak szkoły miałyby je w praktyce organizować. Dziś kluczowe decyzje będą zależeć od tego, czy uda się zbudować realne zaplecze kadrowe. W dokumencie najmocniej wybrzmiewa właśnie ten wątek: przygotowanie osób, które miałyby prowadzić lekcje. Za wybór nauczycieli ma odpowiadać Rada Edukacji Buddyjskiej, która ma oceniać, kto spełnia wymagania do pracy z uczniami. To ważna informacja także dla tych rodzin, które w ogóle nie planują takiego wyboru. Każde nowe zajęcia w szkole to nie tylko „kolejna możliwość”, ale też dodatkowa praca organizacyjna: dopasowanie grup, sal i godzin, a w konsekwencji wpływ na plan lekcji. Buddyzm w szkołach: program dopiero powstaje Równolegle trwają prace nad podstawą programową, a więc nie ma jeszcze odpowiedzi na pytania, które rodzice zadają najczęściej: czego dokładnie dzieci miałyby się uczyć, w jakiej formie i z jakim naciskiem na praktykę czy wiedzę o tradycji. Na tym etapie nie ma również informacji o zakresie materiału ani o tym, jak miałyby wyglądać konkretne tematy zajęć. To oznacza, że wiele elementów może się zmienić w toku przygotowań. W praktyce właśnie program często przesądza o tym, czy rodzice uznają dane zajęcia za wartościowe dla dziecka i spójne z domowym podejściem do wychowania. W tle widać też szerszy proces zmian dotyczących obecności religii w szkole. Dla części rodzin to sygnał otwartości na różnorodność, dla innych powód do niepokoju o to, jak szkoła będzie układała proporcje między tradycjami i jakie znaczenie będą miały dotychczasowe zajęcia. Rodzice liczą godziny, a szkoły zmagają się z logistyką Nawet jeśli zainteresowanie nowymi zajęciami nie byłoby masowe, dochodzi bardzo przyziemny problem: jak to zmieścić w planie, który i bez tego bywa napięty. Rodzice znają to z codzienności: zmieniające się godziny lekcji, okienka, kończenie późno, trudne do pogodzenia zajęcia dodatkowe i dojazdy. Dodanie kolejnego przedmiotu fakultatywnego może oznaczać więcej żonglowania godzinami. A gdy w grę wchodzą podziały na grupy, szkoła musi dopasować terminy tak, by nie rozbić dnia ucznia. To szczególnie odczuwalne w rodzinach, w których jedno z rodziców pracuje zmianowo albo dzieci mają zajęcia terapeutyczne i treningi. Warto też pamiętać, że jeśli zajęcia się pojawią, prawdopodobnie będą dobrowolne, podobnie jak lekcje religii czy etyki. Dla wielu rodziców to uspokajająca wiadomość: nie ma mowy o przymusie. Skrajne reakcje nie biorą się znikąd, bo spór o religię trwa od miesięcy Porozumienie wywołało szeroką dyskusję: od głosów popierających większą różnorodność po obawy o miejsce tradycji chrześcijańskiej w szkole. W przestrzeni publicznej pojawiły się także krytyczne opinie ekspertów, w tym stanowisko dr. Andrzeja Mazana, który ocenia, że takie zmiany mogą osłabiać rolę tradycji chrześcijańskiej i relatywizować wiarę katolicką. Warto przy tym oddzielić emocje od faktów organizacyjnych. Faktem jest podpisanie porozumienia i rozpoczęcie prac nad zapleczem kadrowym oraz podstawą programową. Faktem jest również to, że na dziś brakuje konkretnych informacji o terminach i skali. Warto wiedzieć, że Polska Unia Buddyjska działa pod patronatem Dalajlamy od 1995 roku i zrzesza większość buddyjskich związków wyznaniowych w kraju. Z kolei społeczność praktykujących w Polsce liczy około 10 tysięcy osób. Na razie rodzice nie muszą podejmować żadnych decyzji. W kolejnych miesiącach kluczowe będą szczegóły: kto miałby uczyć, czego dokładnie, w jakich szkołach i jak to wpłynie na codzienny rytm uczniów. Źródło: opoka.org.pl Zobacz też: Rodzice wstydzą się tego zachowania u dziecka. Nie wiedzą, że świadczy o wybitnej inteligencji
Przecieki na maturze: zdjęcia arkuszy z polskiego zalewają sieć. Zwróć uwagę na 1 rzecz
Matura 2026: już wieczorem 3 maja w sieci zaczęło robić się gorąco. Na platformie X pojawiły się pierwsze zdjęcia rzekomych arkuszy maturalnych z języka polskiego. Maturzyści ruszyli na poszukiwania „pewniaków”.
Wpisy sugerujące dostęp do arkuszy zaczęły pojawiać się kilkanaście godzin przed rozpoczęciem matury. Użytkownicy publikowali zdjęcia kartek łudząco przypominających oficjalne arkusze CKE i przekonywali, że to „100% legit”. To scenariusz, który powtarza się co roku. W mediach społecznościowych mnożą się profile i posty obiecujące dostęp do tematów wypracowań czy zadań. Często pojawiają się też oferty sprzedaży „pewniaków”, co najpewniej jest próbą oszustwa. Matura 2026: arkusze wyglądają jak prawdziwe W tym roku jest jednak jeden istotny element, który zmienia sytuację: sztuczna inteligencja. Część krążących w sieci arkuszy została najprawdopodobniej wygenerowana przez AI. Są coraz trudniejsze do odróżnienia od prawdziwych – mają odpowiedni układ, styl poleceń, a nawet sensownie dobrane tematy wypracowań. View oEmbed on the source website Ale to nie wszystko. Wśród „przecieków” pojawiają się też zdjęcia: arkuszy z matur próbnych, materiałów z poprzednich lat. Efekt? Mieszanka treści, która wygląda wiarygodnie, ale z prawdziwą maturą 2026 nie ma nic wspólnego. View oEmbed on the source website Poniższe zdjęcie prawdopodobnie jest autentycznym arkuszem maturalnym z tego roku: View oEmbed on the source website CKE ostrzega: przecieki to rzadkość Eksperci przypominają, że realny przeciek oznacza publikację zadań przed rozpoczęciem egzaminu – a to zdarza się niezwykle rzadko. Centralna Komisja Egzaminacyjna od lat wzmacnia zabezpieczenia: specjalne zabezpieczenia pakietów egzaminacyjnych, kontrole w szkołach, ścisłe procedury odbioru i przechowywania arkuszy. Jeśli coś pojawia się w sieci dzień wcześniej – niemal zawsze jest fałszywe. Uwaga maturzyści: można stracić więcej niż zyskać Klikanie w „przecieki” to nie tylko strata czasu. To także ryzyko: trafienia na oszustów wyłudzających pieniądze, uczenia się nieprawdziwych treści, jeszcze większego stresu przed egzaminem. W skrajnych przypadkach korzystanie z niedozwolonych materiałów może nawet skończyć się unieważnieniem matury. Matura 2026 z języka polskiego rozpoczęła się 4 maja o godzinie 9:00 – i dopiero wtedy uczniowie zobaczyli prawdziwe arkusze. Wszystko, co krążyło w sieci wcześniej, należy traktować z dużą ostrożnością. W dobie AI „przecieki” są łatwiejsze do stworzenia niż kiedykolwiek wcześniej – i właśnie dlatego tak łatwo się na nie nabrać. Zobacz także: Już są pierwsze przecieki matury z polskiego. Pojawiły się zdjęcia arkuszy
Już są pierwsze przecieki matury z polskiego. Pojawiły się zdjęcia arkuszy
Matura 2026: jeszcze przed godziną 9:00 pojawiły się informacje o pierwszych przeciekach z języka polskiego, a nawet zdjęcia arkuszy. W sieci rośnie fala wyszukiwań lektur i tematów rozprawek, z „Lalką” na czele.
W poniedziałek 4 maja 2026 r. o 9:00 uczniowie w całej Polsce zaczynają egzamin maturalny na poziomie podstawowym, który potrwa 240 minut. Jeszcze przed otwarciem pakietów w szkołach w sieci pojawiły się spekulacje „przeciekach”, a wyszukiwarki zapełniły się hasłami o lekturach i tematach wypracowań. Matura 2026: przecieki. „Lalka” na czele W porannych trendach najmocniej wybiła się „Lalka” Bolesława Prusa. To lektura, którą wielu uczniów uważa za egzaminacyjnego pewniaka: łatwo z niej wyprowadzać konteksty do tematów o społeczeństwie, ambicji czy dylematach jednostki, relacjach, konflikcie pokoleń czy drodze do celu. Właśnie dlatego, gdy presja czasu rośnie, sporo osób wraca do niej w ostatniej chwili. Obok „Lalki” przewijały się także inne tytuły dobrze znane z list maturalnych: „Wesele”, III część „Dziadów”, „Dżuma” oraz „Przedwiośnie”. Równolegle wzrosło zainteresowanie samą frazą dotyczącą rzekomych przecieków. To pokazuje, jak silnie działa mechanizm „na wszelki wypadek sprawdzę”, nawet jeśli racjonalnie uczniowie wiedzą, że to najczęściej spekulacje. W tym roku do dyskusji dołożył się też dodatkowy wątek: popularna w mediach „przepowiednia” Krzysztofa Jackowskiego, która krążyła w sieci i była łączona z „Lalką” oraz pozytywizmem. Takie treści łatwo się niosą, bo dają prostą odpowiedź na trudne pytanie: co będzie na maturze. Problem w tym, że to wciąż nie jest źródło wiedzy o arkuszu. CKE stawia sprawę jasno: arkusze są chronione CKE co roku zapewnia, że arkusze są objęte ścisłą ochroną i trafiają do szkół w zabezpieczonych pakietach. Ich otwarcie przed 9:00 i przekazywanie informacji uczniom to poważne naruszenie zasad. Wątek odpowiedzialności spoczywa m.in. na dyrektorach szkół, a ewentualne nieprawidłowości mogą skutkować unieważnieniem egzaminu i przekazaniem sprawy odpowiednim służbom. Warto też pamiętać o prostym fakcie organizacyjnym: oficjalne arkusze mają zostać opublikowane dopiero po zakończeniu egzaminu. To właśnie wtedy pojawiają się materiały, na których można się realnie oprzeć, bez nerwowego odświeżania komunikatorów. Dla wielu rodzin to dzień dużego napięcia. Jeśli chcecie pomóc maturzyście, zwykle lepiej działa spokojne „trzymam kciuki” i zadbanie o podstawy (sen, woda, coś do jedzenia przed wyjściem), niż gonitwa za rzekomą sensacją w sieci. Przecieki maturalne: plotki, zdjęcia arkuszy i szybkie typowanie tematów Ten scenariusz pojawia się co roku. W ostatnich godzinach przed egzaminem komunikatory, fora i media społecznościowe zalewają wpisy o tym, że „ktoś coś ma” albo „widział arkusz”. W praktyce zdecydowana większość takich sygnałów nie ma potwierdzenia, ale stres robi swoje i jedna informacja nakręca kolejną. W tym roku wyjątkowo popularne są zdjęcia arkuszy wygenerowane przez sztuczną inteligencję: View oEmbed on the source website W tej przedmaturalnej mieszance pojawia się też realne ryzyko naciągania uczniów. W sieci rosną profile obiecujące „odpowiedzi” w zamian za opłatę. To nie tylko wątpliwe moralnie, ale przede wszystkim zwykle kończy się stratą pieniędzy i dodatkowym napięciem. Jeśli w domu macie maturzystę, czasem najprostsze wsparcie to przypomnienie, że oparcie nauki na niesprawdzonych „arkuszach” może dać złudne poczucie bezpieczeństwa. Źródła: se.pl, fakt.pl
Egzamin ósmoklasisty: tego nie wnoś na salę. Wszystkie dzieci to mają, a potem jest płacz
Uczniowie wchodzą na egzamin ósmoklasisty z czymś, co noszą codziennie – i nie mają pojęcia, że to może zakończyć test, zanim na dobre się zacznie.
W dniu egzaminu ósmoklasisty łatwo o błąd, który może kosztować dziecko bardzo dużo – nawet utratę wyniku. Chodzi o gadżet, który dziś ma prawie każdy uczeń. Mowa o smartwatchu. Smartwatch na egzaminie? To poważny błąd Zgodnie z wytycznymi Centralnej Komisji Egzaminacyjnej na salę egzaminacyjną nie wolno wnosić żadnych urządzeń elektronicznych – a smartwatch do nich należy. To oznacza, że zakazane są m.in.: telefony, smartwatche, opaski sportowe z funkcją komunikacji, tablety i inne urządzenia elektroniczne. Co ważne – nie ma znaczenia, czy urządzenie jest wyłączone. Sam fakt posiadania go przy sobie może być potraktowany jako naruszenie zasad. Co grozi za wniesienie smartwatcha? Tu nie ma miejsca na pobłażliwość. Jeśli uczeń wniesie na egzamin niedozwolone urządzenie, egzamin może zostać przerwany, a jego wynik unieważniony. W praktyce oznacza to jedno: dziecko traci podejście i musi zdawać egzamin w kolejnym terminie (a stres i konsekwencje są ogromne). Co gorsza, wystarczy nawet sytuacja, w której urządzenie zadzwoni lub zostanie zauważone – nawet jeśli uczeń z niego nie korzystał. Dlaczego smartwatch jest zakazany? Powód jest prosty: to urządzenie komunikacyjne. Smartwatch: może odbierać wiadomości, łączy się z internetem, pozwala przechowywać dane. Z punktu widzenia egzaminu to potencjalne narzędzie do ściągania – dlatego przepisy są tak restrykcyjne. A co ze zwykłym zegarkiem? Tu pojawia się ważna różnica. Zwykły zegarek (analogowy lub prosty, bez funkcji elektronicznych) – jest dozwolony i może pomóc dziecku kontrolować czas. Smartwatch lub zegarek elektroniczny z dodatkowymi funkcjami – jest zabroniony. Najczęstszy błąd uczniów Problem w tym, że smartwatch jest dziś czymś tak oczywistym jak telefon. Dzieci noszą go codziennie i... po prostu zapominają zdjąć przed egzaminem. I właśnie wtedy pojawia się dramat. Dlatego warto dzień wcześniej: przypomnieć dziecku o zasadach, przygotować rzeczy na egzamin, upewnić się, że smartwatch zostaje w domu lub w depozycie. To drobiazg, który może zadecydować o wszystkim. I właśnie dlatego lepiej przypomnieć o nim dziecku wcześniej – niż tłumaczyć się po egzaminie. Zobacz także: Te 3 pytania zadaj przed egzaminem ósmoklasisty. Dziecko zda śpiewająco
Te 3 pytania zadaj przed egzaminem ósmoklasisty. Dziecko zda na min. 90%
Egzamin ósmoklasisty obejmuje trzy obowiązkowe przedmioty: język polski, matematykę i język obcy (najczęściej angielski). Jeśli chcesz pomóc dziecku naprawdę dobrze się przygotować, warto zadać mu trzy konkretne pytania.
To szybki sposób, by sprawdzić, czy dziecko ma opanowane kluczowe umiejętności, które regularnie pojawiają się w arkuszach. 1. Język polski: „Czy potrafisz wykorzystać lekturę jako argument w rozprawce?” To absolutna podstawa. Egzamin z polskiego składa się m.in. z wypracowania (rozprawki lub opowiadania), a odwołanie do lektury obowiązkowej jest jednym z najczęstszych wymagań. Uczeń powinien: znać najważniejsze lektury (np. „Kamienie na szaniec”, „Balladyna”, „Dziady cz. II”, „Mały Książę”), umieć krótko streścić fabułę, wskazać bohatera i jego postawę, dopasować lekturę do tematu (np. przyjaźń, odwaga, wybory moralne). Jeśli chcecie się porządnie przygotować, zadaj dziecku temat: „Czy warto być odważnym?” i poproś o podanie przykładu z lektury + krótkie uzasadnienie. To jedno zadanie sprawdza aż trzy kluczowe umiejętności: znajomość lektur, argumentowanie i logiczne myślenie. 2. Matematyka: „Czy potrafisz rozwiązać zadanie tekstowe i zapisać tok rozumowania?” Na egzaminie matematycznym są zarówno zadania zamknięte, jak i otwarte, a te drugie wymagają pełnego rozwiązania i uzasadnienia. Najczęstszy problem uczniów? Nie brak wiedzy, tylko brak umiejętności zastosowania jej w praktyce. Uczeń powinien umieć: czytać zadania ze zrozumieniem, przekształcić treść na równanie lub działanie, zapisać kolejne kroki rozwiązania, sprawdzić wynik. Typowe zagadnienia, które powinien mieć opanowane, to: procenty i obliczenia praktyczne (zakupy, obniżki), równania i wyrażenia algebraiczne, geometria (pola, obwody, skala). W ramach powtarzania zadaj dziecku takie zadanie: „Cena bluzy wynosiła 200 zł. Obniżono ją o 20%, a potem jeszcze o 10%. Ile kosztuje teraz?” Jeśli dziecko potrafi rozwiązać to zadanie krok po kroku i wyjaśnić, co robi – jest na dobrej drodze. 3. Język angielski: „Czy potrafisz napisać krótką wypowiedź (e-mail/wiadomość) zgodnie z poleceniem?” Egzamin z angielskiego sprawdza poziom ok. A2, a jednym z kluczowych elementów jest krótka wypowiedź pisemna. Uczeń musi: odpowiedzieć na wszystkie elementy polecenia, używać prostych, poprawnych konstrukcji, zachować logiczny układ wypowiedzi. Najczęstsze formy pisemne podczas egzaminu ósmoklasisty z angielskiego to e-mail do kolegi, zaproszenie lub opis sytuacji. Poproś dziecko o zrobienie ćwiczenia: „Napisz e-mail do kolegi z Anglii, w którym: zaprosisz go na urodziny, podasz datę i miejsce, napiszesz, co będziecie robić”. To zadanie sprawdza jednocześnie: słownictwo, gramatykę, umiejętność reagowania językowego. 3 pytania, które robią różnicę Zamiast chaotycznych powtórek, skup się na tych trzech kwestiach: Polski: czy dziecko umie wykorzystać lekturę jako argument? Matematyka: czy potrafi rozwiązać zadanie tekstowe i wyjaśnić tok myślenia? Angielski: czy umie napisać krótką, poprawną wypowiedź zgodnie z poleceniem? To właśnie te umiejętności najczęściej decydują o wysokim wyniku – bo pojawiają się w arkuszach rok po roku i wymagają nie tylko wiedzy, ale też praktyki. Jeśli Twoje dziecko odpowie „tak” na każde z tych pytań – wynik na poziomie 90% naprawdę jest w zasięgu ręki. Powodzenia! Zobacz także: Egzamin ósmoklasisty: tego nie wnoś na salę. Wszystkie dzieci to mają, a potem jest płacz
Rekordowo krótki rok szkolny 2026/27: dzieci czeka mnóstwo wolnego. Rodzice będą musieli kombinować
Rok szkolny 2026/2027 zapowiada się wyjątkowo korzystnie dla uczniów: układ świąt i długie przerwy mogą dać łącznie nawet 187 dni bez zajęć. MEN wskazał terminy startu i zakończenia nauki, a także daty przerw, ferii oraz Wielkanocy. Dla rodziców to logistyczne wyzwanie.
Rok szkolny 2026/2027 startuje we wtorek 1 września 2026 i potrwa do piątku 25 czerwca 2027. W Polsce uczniowie mogą mieć w tym czasie wyjątkowo dużo przerw od zajęć, a łączna liczba dni bez szkoły może sięgnąć nawet 187, jeśli zsumować weekendy, święta, ferie i przerwy oraz uwzględnić, że szkoły mogą wykorzystywać tzw. dni dyrektorskie. Dla dzieci to perspektywa częstszego odpoczynku, a dla wielu rodzin konieczność planowania opieki i urlopów z dużym wyprzedzeniem. Terminy są znane, a kalendarz już ustawia rodzinne plany Najważniejsze daty są proste do zapamiętania: rozpoczęcie zajęć wypada 1 września 2026 (wtorek), a zakończenie 25 czerwca 2027 (piątek). Pomiędzy nimi są wszystkie stałe elementy szkolnego rytmu: przerwa zimowa, ferie w trzech turach oraz przerwa wielkanocna. W praktyce to właśnie układ wolnego w ciągu tygodnia najbardziej wpływa na życie domowe. Wtedy rodzice szukają rozwiązań: opieki u dziadków, półkolonii, wymiany dyżurów z innymi rodzicami albo pracy zdalnej, jeśli jest taka możliwość. Wolne środy i dni dyrektorskie, czyli dużo długich weekendów W roku szkolnym 2026/2027 kilka świąt wypada w środku tygodnia, a konkretnie w środę. To Dzień Edukacji Narodowej (14 października), Narodowe Święto Niepodległości (11 listopada) oraz Święto Trzech Króli (6 stycznia). Taki układ często otwiera drogę do wydłużania odpoczynku, bo pojedynczy dzień wolny w środku tygodnia aż prosi się o „zszycie” go z weekendem. W wielu szkołach dodatkowo wyznaczane są wtedy dni dyrektorskie. Dla uczniów oznacza to dłuższe wytchnienie, dla rodziców natomiast konieczność dopięcia opieki, zwłaszcza gdy w domu jest młodsze dziecko, które nie zostanie samo. Przerwa zimowa może się przyjemnie wydłużyć, ale wymaga planu Przerwa zimowa (świąteczna) w roku szkolnym 2026/2027 zaczyna się 23 grudnia. Kluczowe jest to, że tuż po Nowym Roku wypada Święto Trzech Króli (6 stycznia), co przy sprzyjającym układzie dni i weekendów może dać bardzo długi ciąg wolnego, nawet około 19 dni bez zajęć. To dobra wiadomość, jeśli marzy się spokojniejszy czas po intensywnej końcówce roku. Jednocześnie to okres, w którym część rodziców już wykorzystuje część urlopu, a przecież pula wolnych dni nie jest z gumy. Ferie zimowe 2027 w trzech turach: sprawdź swoją datę Ferie zimowe w 2027 roku pozostają podzielone na województwa. Terminy wyglądają następująco: 18−31 stycznia 2027: podkarpackie, podlaskie, dolnośląskie, łódzkie, śląskie, opolskie 1−14 lutego 2027: mazowieckie, pomorskie, świętokrzyskie, lubelskie 15−28 lutego 2027: lubuskie, kujawsko-pomorskie, warmińsko-mazurskie, wielkopolskie, zachodniopomorskie, małopolskie Dla wielu rodzin to najbardziej „namacalny” blok wolnego: da się go zaplanować z wyprzedzeniem, zarezerwować wyjazd albo ułożyć opiekę w stałym rytmie. Ferie to także dodatkowe 10 dni roboczych bez szkoły, więc nawet jeśli wyjazdu nie ma w planach, warto zawczasu przemyśleć codzienną logistykę. Wielkanoc przychodzi wcześniej, a majówka nie rozpieszcza W 2027 roku Wielkanoc wypada 28 i 29 marca, a przerwa wiosenna ma się zacząć już 25 marca (Wielki Czwartek). Dla uczniów to kolejna szansa na oddech, a dla rodziców kolejny moment, w którym trzeba pogodzić pracę z opieką. Majówka w 2027 roku jest mniej korzystna: 1 maja wypada w sobotę, a 3 maja w poniedziałek, co daje tylko jeden dodatkowy dzień wolny. W całym roku szkolnym dni bez zajęć i tak ma być bardzo dużo, ale w maju nie ma co liczyć na długą przerwę. Z kolei koniec nauki w 2027 roku czeka uczniów dzień wcześniej niż w roku bieżącym, bo już 25 czerwca. Zobacz też: „Zadali mojemu dziecku Tomka Sawyera, więc podsunęłam mu streszczenie. Przecież to 200-stronicowa kobyła”
Bezczelny SMS od nauczycielki przelał czarę goryczy. Matka: „Zgłoszę to do kuratorium”
Nie spodziewałam się, że zwykła wiadomość może mnie tak wyprowadzić z równowagi. Ale to, co przeczytałam od nauczycielki mojego dziecka, było po prostu nie do przyjęcia. I tym razem nie zamierzam tego przemilczeć.
Jestem mamą ucznia 5 klasy szkoły podstawowej. Jak każdy rodzic staram się być w kontakcie ze szkołą, reagować na problemy, pilnować obowiązków syna. Nie unikam odpowiedzialności, nie zrzucam winy na innych. Tym bardziej zdziwiło mnie, w jaki sposób zostałam potraktowana. Kilka dni temu dostałam SMS-a od nauczycielki. Już samo to mnie zdziwiło, bo zwykle komunikuje się przez e-dziennik. SMS był krótki, ale bardzo wymowny. W treści była informacja, że mój syn „kolejny raz nie przygotował się do lekcji” i że „to zaczyna być już wyłącznie problem wychowawczy domu”. Bez żadnego „dzień dobry”, bez próby rozmowy, bez cienia szacunku. Czy naprawdę tak wygląda dziś komunikacja szkoły z rodzicem? Mam wrażenie, że ktoś tu kompletnie zapomniał, gdzie są granice. Nie życzę sobie takich uwag Najbardziej oburzyło mnie nie to, że syn miał problem – dzieci mają prawo do błędów. Tylko sposób, w jaki nauczycielka postanowiła mnie „poinformować”. Sugerowanie, że to „problem wychowawczy domu”, jest dla mnie zwyczajnie bezczelne. Nauczyciel nie jest od oceniania rodziny. Może zwrócić uwagę, może zaprosić na rozmowę, ale nie odsyłać takich tekstów SMS-em, jakby pisał do znajomego. To jest szkoła, a nie prywatny czat. Gdybym dostała spokojną informację, że coś się dzieje, zareagowałabym od razu. Ale w takiej formie? To tylko wywołuje konflikt i niepotrzebne emocje. Nie zostawię tego bez reakcji Po tej wiadomości długo się zastanawiałam, co zrobić. I doszłam do wniosku, że tym razem nie można tego zamieść pod dywan. Jeśli nauczycielka pozwala sobie na takie komentarze wobec mnie, to jak rozmawia z dziećmi? Zgłoszę sprawę do dyrekcji, a jeśli to nie przyniesie efektu – do kuratorium. Bo szkoła powinna być miejscem współpracy, a nie jednostronnych ocen i pretensji wysyłanych SMS-em. Nie chodzi tylko o mnie. Chodzi o standardy, które – mam wrażenie – coraz częściej są po prostu ignorowane. Komentarz redakcji Rozumiemy, że forma komunikacji mogła wzbudzić emocje – szczególnie jeśli zabrakło w niej uprzejmości i kontekstu. Warto jednak pamiętać, że nauczyciele często próbują szybko reagować na powtarzające się problemy uczniów. Być może, zamiast eskalować sprawę, pierwszym krokiem powinna być spokojna rozmowa i wyjaśnienie sytuacji. Jednocześnie to dobry moment, by postawić pytanie: jak powinna wyglądać właściwa komunikacja między szkołą a rodzicami – i gdzie leży granica? Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Nauczycielka wzięła 2 dni L4. „Dostałam SMS-a od matki ucznia. Aż usiadłam z emocji” Nauczycielka wyjawia, dlaczego jej koledzy odchodzą z pracy. „W niedzielę o 20 chce mi się wyć” „Nie wszystko kręci się wokół wygody ucznia”. Nauczycielka ma 1 radę dla roszczeniowych rodziców
„Przygody Tomka Sawyera” powinny być zakazane? „Przez tę lekturę mój syn wyrośnie na kombinatora”
Czy szkolna lektura może zmienić dziecko nie do poznania? Napisała do nas mama 4-klasisty, która nie kryje oburzenia. Jej zdaniem klasyczna powieść o Tomku Sawyerze bardziej szkodzi, niż wychowuje.
„Przygody Tomka Sawyera” to jedna z tych książek, które od lat znajdują się w szkolnym kanonie. Najczęściej sięgają po nią uczniowie klas 4–6 szkoły podstawowej – czyli dzieci w wieku, w którym dopiero uczą się rozumieć zasady, autorytety i konsekwencje własnych działań. Na pierwszy rzut oka to niewinna, pełna humoru opowieść o dzieciństwie, przyjaźni i przygodach. Problem pojawia się jednak wtedy, gdy przyjrzymy się bliżej głównemu bohaterowi. Tomek kłamie, manipuluje, unika obowiązków, sprytnie omija zasady i często robi dokładnie to, czego mu zabraniają dorośli. Dla jednych to realistyczny obraz dzieciństwa. Dla innych – niepokojący wzorzec. Do naszej redakcji trafił list od zaniepokojonej mamy ucznia czwartej klasy. Jej zdaniem wpływ lektury był natychmiastowy i wyraźny. List matki: „Mój syn zaczął się buntować” „Nie poznaję własnego dziecka. Mój syn zawsze był spokojny, słuchał poleceń, nie sprawiał większych problemów. Odkąd przeczytał ‘Tomka Sawyera’, coś się zmieniło. Zaczął dyskutować z każdym poleceniem, podważać to, co mówię, a kiedy proszę go o pomoc, słyszę tylko: ‘zaraz’ albo ‘nie chce mi się’. Dokładnie jak ten chłopiec z książki. Najbardziej przeraziło mnie to, że on zaczął traktować to jako coś zabawnego. Kiedy zwracam mu uwagę, uśmiecha się i mówi, że przecież Tomek też tak robił. Ostatnio próbował nawet ‘sprytnie’ uniknąć obowiązków, przekonując młodszą siostrę, żeby zrobiła coś za niego. Czy naprawdę chcemy, żeby nasze dzieci uczyły się takich zachowań? Szkoła powinna wspierać wychowanie, a nie je podważać. Dla mnie to niedopuszczalne, że taka książka wciąż jest obowiązkowa”. Czy naprawdę jest się czego bać? Rozumiemy emocje rodziców – szczególnie wtedy, gdy widzą zmianę w zachowaniu dziecka. Warto jednak spojrzeć na tę lekturę szerzej. Historia Tomka nie jest instrukcją, jak się zachowywać, ale opowieścią o dorastaniu. Bohater popełnia błędy, łamie zasady i testuje granice – dokładnie tak, jak robią to dzieci w rzeczywistości. Kluczowe jest jednak to, że z czasem uczy się odpowiedzialności, odwagi i empatii. To także książka, która może być świetnym punktem wyjścia do rozmowy. O tym, dlaczego niektóre zachowania są zabawne tylko na papierze, o konsekwencjach decyzji i o tym, czym jest prawdziwa odwaga. Zamiast więc usuwać ją z listy lektur, może lepiej czytać ją razem z dzieckiem – i rozmawiać. Bo to właśnie w tych rozmowach kryje się największa wartość. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Nauczycielka: „Poprosiłam, by uczeń starł tablicę. Po jego słowach osłupiałam”. Oto skutki bezstresowego wychowania
„Wolę, żeby córka kisiła się w świetlicy, niż biegała po boisku. Panie są bezczelne, nie za to im płacą”
Naprawdę nie sądziłam, że przyjdzie mi się denerwować czymś takim. Oddaję dziecko do świetlicy, a ono zamiast być pod opieką w sali, biega gdzieś po boisku. Jeszcze słyszę, że to „dla jego dobra”.
Mam córkę w pierwszej klasie i – jak wielu rodziców – korzystam ze świetlicy, bo pracuję. Wydawało mi się, że to oczywiste: zostawiam dziecko pod opieką nauczycieli, którzy mają zapewnić mu bezpieczeństwo, zorganizować czas, dopilnować, żeby wszystko było pod kontrolą. Tymczasem coraz częściej odbieram dziecko i słyszę: „Byliśmy na boisku”. Szczerze? Wcale mnie to nie cieszy. Dzieci się bawią, a panie mają spokój Moja córka opowiada, że wychodzą na zewnątrz i dzieci po prostu się rozchodzą. Jedni grają w piłkę, inni biegają, jeszcze inni siedzą gdzieś na ławce. Niby wszystko wygląda niewinnie, ale ja mam wrażenie, że w tym wszystkim brakuje jednego – realnej opieki. Bo czym to się właściwie różni od sytuacji, w której dziecko wychodzi samo na podwórko? Mam wrażenie, że nauczycielki po prostu idą na łatwiznę. Wyprowadzają dzieci na świeże powietrze, żeby „same się sobą zajęły”, a one w tym czasie mogą spokojnie usiąść, porozmawiać, sprawdzić telefon. Nie muszą organizować zajęć, pilnować ciszy, wymyślać aktywności. Wystarczy otworzyć drzwi i problem znika. Paniom płacą za opiekę, a nie opalanie się na słoneczku Nie zrozumcie mnie źle – ja nie mam nic przeciwko świeżemu powietrzu. Oczywiście, że dzieci powinny się ruszać. Ale od tego są popołudnia, weekendy, czas z rodzicami. Świetlica to nie jest plac zabaw. To miejsce, w którym dziecko ma być pod opieką. Pod realną, aktywną opieką, a nie wypuszczone „na żywioł”, gdzie każdy robi, co chce. Ja powierzam swoje dziecko szkole i oczekuję, że ktoś będzie nad nim czuwał, a nie tylko „doglądał z daleka”. Bo jeśli opieka ma wyglądać tak, że dzieci same się organizują, to równie dobrze mogłabym zostawić córkę samą na osiedlowym boisku. Naprawdę mam wrażenie, że coraz częściej zapomina się, za co nauczyciele dostają wynagrodzenie. To nie jest czas na łapanie pierwszych promieni słoneczka, tylko normalna praca. Bezpieczeństwo to nie slogan Najbardziej niepokoi mnie jednak kwestia bezpieczeństwa. Na boisku wszystko może się wydarzyć – ktoś się przewróci, ktoś kogoś popchnie, ktoś się pokłóci. W sali jest łatwiej to kontrolować, szybciej zareagować. Na zewnątrz? Jedno dziecko biegnie tu, drugie tam, a nauczycielka ma ogarnąć kilkanaście czy kilkadziesiąt osób. Nie przekonuje mnie argument, że „dzieci tego potrzebują”. Dzieci potrzebują przede wszystkim poczucia bezpieczeństwa i uwagi dorosłego. A nie wrażenia, że zostały wypuszczone, żeby „same się zajęły”. Może jestem przewrażliwiona, ale wolę, żeby moja córka siedziała w świetlicy, rysowała, grała w gry czy odrabiała lekcje, niż biegała bez konkretnego nadzoru po boisku. Bo ja oddaję ją pod opiekę szkoły, a nie na półkolonie bez planu. Komentarz redakcji: Rozumiemy emocje autorki, ale nie podzielamy jej stanowiska. Wychodzenie z dziećmi na świeże powietrze w czasie świetlicy jest zgodne z zaleceniami dotyczącymi zdrowia i rozwoju dzieci. Ruch, zabawa na dworze i zmiana otoczenia są dla uczniów bardzo wartościowe. Kluczowe jest oczywiście zapewnienie bezpieczeństwa i nadzoru – jednak sama forma aktywności na zewnątrz nie powinna być traktowana jako „pójście na łatwiznę”, lecz jako element dobrze rozumianej opieki. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Nauczycielka wzięła 2 dni L4. „Dostałam SMS-a od matki ucznia. Aż usiadłam z emocji”
Nauczycielka wzięła 2 dni L4. „Dostałam SMS-a od matki ucznia. Aż usiadłam z emocji”
Granice między pracą nauczyciela a oczekiwaniami rodziców coraz częściej się zacierają. Ta historia pokazuje, jak łatwo zapomnieć, że po drugiej stronie dziennika elektronicznego jest człowiek.
Wzięłam dwa dni zwolnienia lekarskiego. Byłam chora, ledwo mówiłam, miałam gorączkę – zwykła infekcja. Nie spodziewałam się jednak, że to wystarczy, by poczuć się, jakbym zrobiła coś niewłaściwego. To tylko dwa dni, a poczułam się jak problem Pracuję w szkole od kilkunastu lat i naprawdę rzadko korzystam z L4. Zwykle przychodzę do pracy nawet przeziębiona, bo wiem, jak wygląda rzeczywistość – braki kadrowe, trudności z zastępstwami, chaos w planie. Tym razem nie dałam rady. Uczę matematyki w klasach 4-8, wiem, że zbliżają się egzaminy, ale lekarz powiedział wprost: przynajmniej dwa dni odpoczynku, inaczej będzie gorzej. Zgodziłam się, choć – jak zawsze – miałam wyrzuty sumienia. Pierwszego dnia zwolnienia dostałam SMS-a od matki jednego z uczniów. Przeczytałam go raz, potem drugi. I naprawdę musiałam usiąść. Bezczelny SMS od matki W wiadomości przeczytałam, że rodzic „rozumie chorobę”, ale jednocześnie martwi się, że dzieci „tracą materiał” i że „takie sytuacje są problematyczne”. Na końcu padło pytanie, czy „nie dało się tego jakoś inaczej rozwiązać”, bo „egzamin ósmoklasisty się zbliża”. Nie wiedziałam, co mam odpowiedzieć. Czy naprawdę ktoś oczekuje, że nauczyciel nie będzie chorował? Że będzie prowadził lekcje bez głosu, z gorączką, byle tylko nie „zaburzyć realizacji programu”? Zrobiło mi się zwyczajnie przykro. Bo za tą wiadomością kryje się coś więcej niż troska o materiał. To przekonanie, że nauczyciel powinien być zawsze dostępny, zawsze sprawny, zawsze gotowy – niezależnie od wszystkiego. Granice, które coraz częściej znikają To nie jest odosobniona sytuacja. Coraz częściej dostajemy wiadomości późnym wieczorem, w weekendy, w trakcie choroby. Z oczekiwaniem, że odpowiemy od razu, wyjaśnimy, wytłumaczymy. Rodzice mają prawo pytać i interesować się edukacją swoich dzieci – to oczywiste. Problem zaczyna się wtedy, gdy przestają widzieć w nauczycielu człowieka. My też chorujemy. Też mamy gorsze dni. Też mamy granice, które – jak każdy – powinniśmy mieć prawo stawiać. Po tej wiadomości naprawdę poczułam bezsilność. Nie złość, tylko smutek. Bo trudno dyskutować z oczekiwaniami, które z góry zakładają, że nauczyciel powinien być dostępny zawsze. Ja naprawdę chcę dobrze uczyć Najtrudniejsze jest to, że ja naprawdę lubię swoją pracę. Staram się, przygotowuję, angażuję. Chcę, żeby moje lekcje miały sens. Ale takie sytuacje zostają w głowie. I sprawiają, że człowiek zaczyna się zastanawiać, gdzie kończy się jego obowiązek, a zaczyna coś, co już dawno powinno mieć granice. Te dwa dni minęły. Wróciłam do pracy, jak zawsze. Ale ta jedna wiadomość zmieniła moje myślenie bardziej, niż się spodziewałam. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Myślałam, że nauczą moją Tosię siadania na nocnik. Niestety przedszkolanki sobie nie radzą”
Nauczycielka wyjawia, dlaczego jej koledzy odchodzą z pracy. „W niedzielę o 20 chce mi się wyć”
W niedzielę o 20 zaczyna mnie boleć brzuch. Kocham uczyć, ale coraz częściej rozumiem kolegów, którzy po prostu odeszli. I przestaję się dziwić, że nie chcą wracać.
Jestem nauczycielką od ponad 20 lat. Widziałam różne reformy, zmiany programów, nowe pomysły ministerstwa. Zawsze było trudno, ale kiedyś mieliśmy poczucie sensu. Dziś coraz częściej mam wrażenie, że jesteśmy tylko trybikami w systemie, który nie działa, ale udajemy, że wszystko jest w porządku. Moi znajomi odchodzą po cichu. Jeszcze kilka lat temu mówili: „jakoś dam radę”. Dziś mówią: „mam dość”. Jedna koleżanka, świetna polonistka, pracuje teraz w wydawnictwie. Kolega matematyk – w banku. Inna osoba prowadzi własną działalność i mówi, że pierwszy raz od lat śpi spokojnie w niedzielę. Oczywiście, wszyscy wspominają o pieniądzach. Bo trudno nie wspomnieć – zarobki są nieadekwatne do odpowiedzialności. Do tego dochodzi biurokracja, która zabiera czas i energię. Dokumenty, sprawozdania, tabelki – często ważniejsze niż realna praca z uczniem. Ale prawda jest taka, że wielu z nas jeszcze by to wytrzymało. Gdyby nie coś znacznie trudniejszego. Najbardziej boli brak szacunku To, co naprawdę wypycha ludzi z tego zawodu, to brak szacunku. I to na wielu poziomach. Rodzice coraz częściej traktują nauczyciela jak przeciwnika, a nie partnera. Każda ocena jest analizowana, podważana, negocjowana. Zdarza się, że słyszymy: „moje dziecko nie mogło tego nie umieć”, „to pani źle tłumaczy”, „proszę poprawić tę ocenę, bo się nie zgadzam”. Spotkania z rodzicami coraz częściej przypominają konfrontacje. Zamiast rozmowy o dziecku – rozliczanie nauczyciela. Zamiast współpracy – podejrzliwość. Do tego dochodzą dzieci, które funkcjonują w świecie bez granic. Coraz częściej słyszę: „nie chce mi się”, „to bez sensu”, „i co mi pani zrobi?”. Brak konsekwencji w domu bardzo szybko widać w szkole. A my nie mamy narzędzi, żeby to zmienić. Nie chodzi o to, że dzieci są „gorsze”. One po prostu są wychowywane w innym świecie. Problem w tym, że szkoła nie nadąża za tymi zmianami, a nauczyciel zostaje z tym sam. I tak stoimy między młotem a kowadłem – między wymaganiami systemu a oczekiwaniami rodziców. A gdzieś po drodze gubi się sens tej pracy. Presja, o której nikt nie mówi Mało kto widzi, ile odpowiedzialności ponosimy każdego dnia. Nie tylko za wyniki uczniów, ale za ich bezpieczeństwo, emocje, relacje. Każde słowo może zostać źle odebrane, każde działanie – ocenione i skomentowane. Do tego dochodzi presja bycia „idealnym”. Nauczyciel ma być jednocześnie pedagogiem, psychologiem, mediatorem, organizatorem, a czasem nawet zastępować rodzica. I wszystko to w klasie liczącej kilkadziesiąt osób, z których każda ma inne potrzeby. Wracam do domu i nie zawsze potrafię „wyłączyć głowę”. Myślę o uczniach, o sytuacjach z lekcji, o tym, co mogłam zrobić inaczej. A potem otwieram dziennik elektroniczny i widzę kolejne wiadomości od rodziców – często pisane późnym wieczorem, z oczekiwaniem natychmiastowej odpowiedzi. Granice między pracą a życiem prywatnym właściwie przestały istnieć. Kocham uczyć, ale coraz częściej nie daję rady Najtrudniejsze jest to, że ja naprawdę lubię tę pracę. Lubię moment, kiedy uczeń coś zrozumie. Lubię widzieć postępy, zaangażowanie, błysk w oku. To daje ogromną satysfakcję. Ale tych momentów jest coraz mniej, a zmęczenia – coraz więcej. W niedzielny wieczór, zamiast odpoczywać, czuję narastający lęk. Myślę o poniedziałku i robi mi się niedobrze. Zdarza się, że chce mi się płakać, choć przecież jeszcze niedawno cieszyłam się na kolejne lekcje. I wtedy naprawdę zaczynam rozumieć tych, którzy odeszli. Nie dlatego, że byli słabi. Tylko dlatego, że chcieli normalnie żyć. Coraz częściej zadaję sobie pytanie, jak długo jeszcze dam radę. Bo pasja to jedno, ale człowiek ma swoje granice. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Nie wszystko kręci się wokół wygody ucznia”. Nauczycielka ma 1 radę dla roszczeniowych rodziców
Tak ogłupia się dzieci. Nowe podręczniki cofają uczniów do poziomu przedszkolaków
Jeszcze niedawno rodzice martwili się, że dzieci mają za dużo nauki. Dziś coraz częściej słychać coś zupełnie odwrotnego: że szkoła... przestała wymagać czegokolwiek. Nowe podręczniki tylko podsycają te obawy. Nauczyciele przecierają oczy ze zdumienia, a rodzice zaczynają zadawać niewygodne pytania.
Wpis opublikowany na facebookowym profilu OKE czyli Okiem Krytycznego Egzaminatora wywołał burzliwą dyskusję na temat tego, dokąd zmierza polski system edukacji. Autor przyznaje wprost: „Przeglądam nowe podręczniki i natknąłem się na coś takiego... i w sumie nie wierzę, że to jest podręcznik do klasy... no właśnie, której właściwie?”. To zdanie wybrzmiewa mocno, bo nazywa problem, który dostrzega wielu z nas: kiedyś narzekaliśmy na zbyt wysoki poziom i za dużo nauki, dziś jest odwrotnie. Czy to źle? Na pierwszy rzut oka może się wydawać, że nie. W końcu dzieci mają mniej stresu, lepiej sobie radzą, częściej dostają dobre oceny. Problem w tym, że to tylko jedna strona medalu. Szkoła bez wymagań? Autor posta nie ma wątpliwości: „Mam wrażenie, że w pewnym momencie coś w edukacji po prostu pękło”. I trudno nie odnieść wrażenia, że to zdanie trafia w sedno. Bo jeśli przyjrzeć się zmianom w edukacji z ostatnich lat, zobaczymy wyraźny trend: odchodzenie od wymagań na rzecz komfortu. To niezwykle ważne, żeby mówić o prawach ucznia, żeby widzieć w nim człowieka, który może mieć gorszy dzień, jak każdy z nas. To jednak nie oznacza, że nie należy wymagać. „Z systemu, który powinien rozwijać, wymagać i przygotowywać do samodzielności, zrobiliśmy przestrzeń, w której najważniejsze stało się to, żeby wszyscy mieli dobre – a najlepiej bardzo dobre – oceny. Niezależnie od tego, co faktycznie potrafią” – czytamy. Autor wpisu kontynuuje: „Przestaliśmy wymagać od ucznia systematyczności, bo ‘ma za dużo na głowie’. Przestaliśmy wymagać wysiłku, bo ‘to wywołuje stres’. Przestaliśmy wymagać odpowiedzialności, bo ‘jeszcze zdąży się nauczyć’”. Kiedy? Kiedy zdąży się nauczyć, jeśli nie uczy go tego szkoła, jeśli nie uczą rodzice? Właśnie, drodzy rodzice. Szkoła to nie tylko miejsce zdobywania wiedzy, ale także – a może przede wszystkim – przestrzeń, w której dziecko uczy się radzić sobie z trudnościami, porażką, konsekwencją. Pozwólcie nauczycielom odrobić z dziećmi także tę lekcję. Jeśli odbierzemy im tę możliwość, co im zostanie? Wpisywanie DB i BDB do e-dziennika? Pokolenie dobrych ocen „Coraz częściej ocena nie ma już odzwierciedlać wiedzy, tylko samopoczucie” – zauważa autor wpisu. Brzmi ostro? Być może. Ale wystarczy porozmawiać z nauczycielami, by usłyszeć podobne głosy. Wielu z nich przyzna, choć nie każdy pod nazwiskiem, że presja, by dzieci „dobrze się czuły”, sprawia, że wymagania schodzą na dalszy plan. Błędy przestają być elementem nauki, a stają się czymś, czego należy unikać. Żeby Frankowi i Majeczce nie było smutno. A przecież – jak trafnie zauważa autor wpisu – „to właśnie trud, konsekwencja i mierzenie się z porażką budują kompetencje na całe życie”. Za 15 lat dziecko może nie pamiętać dwójki czy trójki z historii, ale będzie wiedziało, że jego działania mają konsekwencje, a wysiłek zostanie nadgrodzony. Szkoła nie może istnieć w izolacji od prawdziwego życia Nie chodzi o to, by wracać do szkoły opartej na strachu i presji. Ale równie niebezpieczne jest wpadanie w drugą skrajność. W system, który zamiast przygotowywać do życia, zaczyna je... symulować. Zniekształcać. Udawać, że zawsze jest łatwo, zawsze jest sprawiedliwie. Przecież to bzdury. Każdy z nas mierzy się czasem z trudnościami, ale dzięki kompetencjom nabytym w domu i w szkole umiemy sobie z nimi radzić. Nie rozpadamy się po najmniejszej porażce, a wyciągamy wnioski i idziemy dalej. „Chodzi o równowagę. O to, żeby młody człowiek wiedział, że coś się od niego oczekuje i że jest w stanie temu sprostać. Bo jeśli dziś nie wymagamy niczego, to jutro nie możemy oczekiwać wszystkiego” – tymi słowami kończy się ten ważny wpis. I ja zostawiam Was z tym przesłaniem. Zobacz także: Nauczycielka: „Poprosiłam, by uczeń starł tablicę. Po jego słowach osłupiałam”. Oto skutki bezstresowego wychowania
Rodzice żądają zwrotu kosztów wycieczki szkolnej. „Córka musiała myć włosy w bidecie”
Najpierw była ekscytacja i odliczanie dni do wyjazdu. Potem przyszło zderzenie z rzeczywistością, której nikt się nie spodziewał. A na pewno nie za takie pieniądze.
„Mamo, to był koszmar” – usłyszałam od córki po wycieczce szkolnej do Francji. Najpierw myślałam, że przesadza. Potem zobaczyłam zdjęcia i filmiki. To miała być przygoda życia To była 8-dniowa wycieczka objazdowa dla 7 i 8 klas. Program zapowiadał się świetnie – zwiedzanie, nowe miejsca, wspomnienia na całe życie. Jako rodzice zapłaciliśmy niemałe pieniądze, wierząc, że nasze dzieci będą miały zapewnione przynajmniej podstawowe warunki. Wycieczkę organizowała firma zewnętrzna, współpracująca ze szkołą. Nikt z nas nie przypuszczał, że standard noclegów może być aż tak niski. Dzieci nocowały w różnych miejscach i – jak się okazało – każde kolejne było gorsze od poprzedniego. Już pierwsze relacje córki były niepokojące, ale dopiero po powrocie dowiedziałam się, jak to wyglądało naprawdę. Brak wody, prowizorka i upokarzające warunki W jednym z noclegów nie było ciepłej wody. Dzieci stały przed wyborem: myć się w lodowatej wodzie albo wcale. Mówimy o kilkunastoletnich dzieciach, które przez kilka dni były w podróży. W innym miejscu sytuacja była jeszcze bardziej absurdalna. Woda była dostępna... ale nie pod prysznicem. Leciała tylko z kranu, w toalecie i w bidecie. Dziewczynki próbowały sobie radzić jak mogły – część używała suchego szamponu, inne, w tym moja córka, myły włosy w bidecie. Trudno mi to nawet opisać bez emocji. To nie są warunki, które powinny być akceptowalne na szkolnej wycieczce. To jest zwykłe poniżenie i brak podstawowego komfortu. Dzieci mają zdjęcia i nagrania, które jasno pokazują, jak wyglądały te miejsca. To nie są „przesadzone opowieści nastolatków”, tylko twarde dowody. Tak tego nie zostawimy Po powrocie dzieci zaczęliśmy rozmawiać między sobą jako rodzice. Okazało się, że większość z nas jest w szoku i czuje się zwyczajnie oszukana. Zapłaciliśmy za wycieczkę, która miała być bezpieczna i komfortowa, a nasze dzieci wróciły zmęczone, sfrustrowane i – co najgorsze – rozczarowane. Nie chodzi tylko o pieniądze, choć uważamy, że powinniśmy otrzymać ich zwrot przynajmniej w części. Chodzi o odpowiedzialność. Ktoś dopuścił do tego, żeby dzieci nocowały w takich warunkach. Szkoła odsyła nas do organizatora, organizator zapewne będzie się bronił. A my zostajemy z poczuciem, że nikt nie chce wziąć za to odpowiedzialności. Moja córka miała wrócić z tej wycieczki z pięknymi wspomnieniami. Zamiast tego mówi, że już nigdy nie chce jechać na żadną szkolną wycieczkę. I naprawdę trudno mi się jej dziwić. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Nie wszystko kręci się wokół wygody ucznia”. Nauczycielka ma 1 radę dla roszczeniowych rodziców
MEN zapowiada wielką zmianę w szkołach: wreszcie skończy się krytykowanie nauczycieli
Autorytet nauczyciela ma stać się jednym z filarów zmian w polskiej szkole. Podczas otwarcia New Education Forum (NEF) Warszawa 2026 ministra edukacji Barbara Nowacka zapowiedziała wdrażanie reformy „Kompas Jutra” i nowe standardy, podkreślając konieczność lepszych warunków pracy oraz odbudowania zaufania do nauczycieli.
W Warszawie, podczas otwarcia dwudniowego New Education Forum (NEF) Warszawa 2026, Ministerstwo Edukacji Narodowej postawiło mocny akcent: bez odbudowy autorytetu nauczyciela trudno mówić o bezpiecznej i nowoczesnej szkole. Poprzez zapowiadaną reformę „Kompas Jutra” MEN chce zadbać o warunki pracy nauczycieli oraz o zaufanie, którego dziś w szkolnej codzienności często brakuje. Nauczyciel ma wrócić na pozycję lidera w klasie i szkole MEN sygnalizuje, że zmiana ma zacząć się od jasnego ustawienia ról w szkole. Nauczyciel ma być przewodnią siłą w klasie i w całej społeczności szkolnej, a jego pozycja nie powinna być podważana. Dla rodziców to ważna informacja praktyczna: łatwiej wspierać dziecko, gdy zasady są czytelne, a dorośli mówią jednym głosem. Resort podkreśla, że autorytet nauczyciela nie bierze się z samych oczekiwań wobec uczniów, tylko z warunków, w jakich nauczyciel pracuje. Chodzi o takie środowisko, w którym może spokojnie uczyć, rozwijać warsztat i reagować na potrzeby dzieci, zamiast cały czas „gasić pożary”. W tym podejściu zaufanie do nauczycieli staje się podstawą, a nie dodatkiem do reformy. Z perspektywy domu dobrze to odczytać jako zaproszenie do współpracy: szkoła będzie wymagała konsekwencji, ale jednocześnie ma budować większe wsparcie dla tych, którzy prowadzą lekcje na co dzień. Nowe standardy mają wyrównać szanse między szkołami „Kompas Jutra” ma opierać się na rozwiązaniach, które już dziś są wdrażane przez nauczycieli praktyków w różnych miejscach w Polsce. MEN chce, by najlepiej wypracowane praktyki stały się standardem we wszystkich szkołach, a nie działały tylko tam, gdzie trafi się wyjątkowo silny zespół, stabilne wsparcie samorządu i dyrektora oraz dobra atmosfera wokół placówki. To istotne szczególnie dla rodzin, które widzą różnice między szkołami nawet w obrębie jednego miasta czy gminy. Jeśli standard ma być wspólny, to w teorii łatwiej przewidzieć: jak szkoła uczy i ocenia, na jaką współpracę mogą liczyć rodzice, jakie kompetencje są realnie ćwiczone na lekcjach, a nie tylko zapisane „na papierze”. MEN zapowiada przy tym kierunek zmian, które mają wprowadzać polską szkołę w XXI wiek. To nie ma być rewolucja dla samej rewolucji, tylko uporządkowanie i upowszechnienie tego, co już przynosi efekty w szkolnej praktyce. Cyfrowy świat i AI przyspieszają, a szkoła ma dać dzieciom odporność W tle zapowiedzi wybrzmiewa też temat, który wielu rodziców zna: lęk młodych o przyszłość i o to, jak zmienią się zawody pod wpływem sztucznej inteligencji i nowych technologii. MEN wskazuje, że odpowiedzią szkoły ma być przygotowanie do zmiany, a nie udawanie, że świat zostanie taki, jak dotąd. W praktyce oznacza to mocniejsze oparcie reformy na kompetencjach przyszłości: krytycznym myśleniu, komunikacji, współpracy i dialogu. To brzmi ogólnie, ale w szkolnej codzienności przekłada się na konkret: zadawanie pytań, sprawdzanie informacji, argumentowanie i uczenie się pracy w grupie. W tym kontekście jako przykład działań samorządowych wskazano Warszawę i program nauczania matematyki z wykorzystaniem sztucznej inteligencji „Zeszyt online”, który ma wspierać skuteczniejsze uczenie się. Co to może zmienić w codzienności rodzica i ucznia? Zapowiedź wzmocnienia autorytetu nauczyciela może mieć bardzo „domowe” konsekwencje. Jeśli szkoła konsekwentnie buduje zaufanie do nauczycieli i jednocześnie dba o ich warunki pracy, to łatwiej o spokojniejszą komunikację na linii uczeń–rodzic–szkoła. Warto zwrócić uwagę na trzy obszary, które w takiej filozofii reformy mogą stać się prostsze: mniej napięć wokół tego, kto „ma rację” w sytuacjach spornych, bo rola nauczyciela jest jasno umocowana, większa przewidywalność zasad i wymagań w szkole, mocniejsze nastawienie na uczenie się przydatne w zmieniającym się świecie, a nie tylko na odtwarzanie informacji. MEN zapowiada reformę „Kompas Jutra” jako proces oparty na tym, co już działa w szkołach, ale z wyraźnym warunkiem: bez realnego wzmocnienia pozycji nauczycieli i odbudowy zaufania trudno będzie przenieść te dobre praktyki na skalę całego kraju. Źródło: portalsamorzadowy.pl Zobacz też: 1 proste pytanie od rodziców rozwścieczyło nauczycielkę. „Chamstwo”
„Nie wszystko kręci się wokół wygody ucznia”. Nauczycielka ma 1 radę dla roszczeniowych rodziców
Czasem mam wrażenie, że cokolwiek zrobię jako nauczycielka, i tak będzie źle. A najbardziej boli to, że coraz częściej słyszę, że to my jesteśmy problemem.
Jestem nauczycielką od prawie dwudziestu lat. Pamiętam czasy, kiedy uczeń przychodził na lekcję przygotowany, z zeszytem, zrobioną pracą domową i – co najważniejsze – z przekonaniem, że w szkole obowiązują pewne zasady. Nauczyciel nie ma już prawa wymagać? Dziś coraz częściej spotykam się z sytuacją, w której uczeń nie ma nic. Ani zeszytu, ani książki, ani chęci. A kiedy zwracam uwagę, słyszę potem od rodzica: „Proszę nie wywierać presji na moje dziecko”. Naprawdę? To czego ja mam go nauczyć? Tego, że nic nie musi? „Moje dziecko nie musi się dostosowywać” Najbardziej bolą mnie wiadomości od rodziców. Takie, w których nie ma ani jednego pytania o to, co się dzieje na lekcji, tylko od razu jest oskarżenie. „Moje dziecko mówi, że jest pani niesprawiedliwa”. „Nie zgadzam się na takie traktowanie”. „Proszę zmienić podejście”. Tylko że nikt nie pyta, czy dziecko było przygotowane. Czy odrobiło zadanie. Czy przeszkadzało innym. Zdarzyło mi się usłyszeć wprost: „Moje dziecko nie musi się do wszystkiego dostosowywać”. I wtedy pomyślałam – to jak ma funkcjonować w życiu? W pracy też powie szefowi, że nie musi się dostosować? „Uczeń ma być przygotowany i stosować się do poleceń” Powiem coś, co może się nie spodobać, ale uważam, że ktoś musi to powiedzieć jasno: szkoła to nie jest miejsce, gdzie wszystko kręci się wokół wygody ucznia. Uczeń ma obowiązki. Ma być przygotowany i stosować się do poleceń nauczyciela. To nie jest żadna przemoc ani „złe podejście”. To są podstawy funkcjonowania w społeczeństwie. Ja naprawdę wkładam serce w swoją pracę. Przygotowuję lekcje, sprawdzam prace, staram się tłumaczyć najlepiej, jak potrafię. Ale nie jestem w stanie nauczyć kogoś, kto nie chce słuchać i nie ma żadnych granic. A tych granic coraz częściej brakuje… nie w szkole, tylko w domu. Piszę to jako osoba zmęczona ciągłym tłumaczeniem się z tego, że wymaga. Dziś od nauczyciela oczekuje się wszystkiego, a od ucznia… coraz mniej. I mam jedną radę dla rodziców: zanim napiszecie kolejną wiadomość z pretensjami, zapytajcie swoje dziecko, czy naprawdę zrobiło wszystko, co powinno. Bo może się okazać, że problem nie leży tam, gdzie najłatwiej go wskazać. M. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: 1 proste pytanie od rodziców rozwścieczyło nauczycielkę. „Chamstwo”