Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2025-12-05T09:42:07.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Pochwała z zachowania za udział w roratach. „Myślałam, że syn chodzi do świeckiej szkoły”
items: W grudniu nauczyciele powinni odciążyć rodziców. „Na tym polega ich praca”
items: Cezary Pazura nie chodzi na zebrania w szkole. „Edytka chodzi. Ja nie mam cierpliwości”
items: Polonistki nie ma w szkole od 2 tygodni. Rodzice grzmią: „Powinna myśleć o dzieciach”
items: Klasowa kłótnia o mikołajki. Nauczycielka: „Wyzywają mnie od złodziejek”
items: Moje dziecko zrobiło własnoręczny prezent na szkolne mikołajki. „W klasie mnie wyśmiali”
items: Tak nauczyciele zawstydzają dzieci przy całej klasie. „Zaczynają się bóle brzucha i wybuchy złości”
items: 6 błędów wychowawczych szkoły. „Teraz muszę wszystko naprawiać w domu”
items: Nauczycielka: „Dostałam SMS-a od rodzica w poniedziałkowy wieczór. To brak kultury”
items: „W grudniu świetlice powinny być czynne również w weekendy”. O nauczycielach nikt nie myśli
items: „Mój syn chodzi na religię, a na lekcji wychowawczej leje wosk. Nie ma na to mojej zgody”
items: Tak upokarzają uczniów na WF-ie. „Czy to właściwe zmuszać dziecko?”
items: Wiadomość od nauczycielki przyszła o świcie. Tak 1 zdaniem przekreśliła przyszłość mojej córki
items: Bezczelne oskarżenie ucznia. „Za tę wieczorną wiadomość w Librusie nauczycielka powinna przeprosić”
items: Szkolne wycieczki to dla rodziców sprawdzian z rachunkowości. „Moje dziecko cierpi”
items: Szkoła mojego dziecka uczy strachu, a nie odwagi. I mam dość
items: Nauczyciele nie chcą wywiadówek online. „Wtedy rodzice mieliby za dużo do powiedzenia”
items: Matka nie mogła już słuchać słów nauczycielki. „To było moje ostatnie zebranie”
items: Nauczyciele powinni rozsądniej brać zwolnienia. „Moje dziecko od miesiąca nie miało polskiego”
items: Usłyszałam, jak nauczycielka mówi do ucznia. Zamarłam
items: Nauczycielka: „Tuż po 21 dostałam SMS-a od matki ucznia. Zdumiało mnie jej żądanie”
items: Przykre, kto uczy dziś w szkołach. „Wiadomość od nauczycielki w Librusie mnie zażenowała”
items: Uczeń dostaje dwóję, a korepetytor ma kłopoty. „Rodzice zażądali zwrotu pieniędzy”
items: Zakazali używania telefonów w świetlicy. Nauczycielka: „Dawno czegoś takiego nie widziałam”
items: Ten nawyk nauczyciela to sygnał ostrzegawczy. Gdy go dostrzeżesz – od razu reaguj

Pochwała z zachowania za udział w roratach. „Myślałam, że syn chodzi do świeckiej szkoły”
type: item
date: 2025-12-05T09:42:07.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: kościół
subject: szkoła
description: Nie jestem osobą, która szuka awantury. Jestem mamą, która wróciła z pracy, usiadła z herbatą i nagle poczuła, że coś w tej naszej szkolnej codzienności poszło nie tak.
encoded: Mój syn przyszedł ze szkoły trochę podekscytowany. Powiedział, że pani ogłosiła coś ważnego przed świętami. Otóż w najbliższych dniach będą odbywać się roraty, a nauczyciel zapowiedział, że każde dziecko, które pójdzie do kościoła, dostanie pochwałę z zachowania w dzienniku. Syn spojrzał na mnie z nadzieją, bo pochwała to dla niego coś wielkiego. A ja poczułam, jak robi mi się gorąco w środku. Roraty w szkole i obietnica pochwały Nie mam nic do rorat jako takich. Wiem, że dla wielu rodzin to piękna tradycja, wstawanie o świcie, lampiony, wspólne przeżywanie adwentu. Tylko że to się staje szkolną „akcją z nagrodą”. Pochwała z zachowania nie jest przecież prywatnym uśmiechem od pani, tylko wpisem do dokumentów ucznia. To sygnał, że szkoła ocenia nie tylko to, jak dziecko się zachowuje na co dzień, ale też to, co robi poza nią, w dodatku w sferze wiary. W klasie mojego syna są dzieci z różnych domów. Jedne chodzą do kościoła regularnie, inne rzadko, jeszcze inne wcale. I nagle pojawia się informacja: pójdziecie na roraty, będzie pochwała. Nie pójdziecie, pochwały nie będzie. Dla dzieci to prosty komunikat o tym, kto zasługuje na plus, a kto nie. Świecka szkoła a nacisk na udział w roratach Miałam wrażenie, że posyłając syna do publicznej, świeckiej szkoły, wybieram miejsce neutralne. Takie, które nie stawia żadnej religii wyżej od innej i nie wiąże ocen z praktykami wiary. A tu nagle słyszę, że zachowanie ma być nagradzane za udział w nabożeństwie. I od razu pojawia się we mnie pytanie: co z dzieckiem, które nie pójdzie, bo nie chce albo nie może. Co z tym, które jest z rodziny niewierzącej. Co z tym, które wierzy inaczej. Ono ma mieć gorsze zachowanie, bo nie zjawi się na mszy o szóstej rano. Przecież to nie ma związku z tym, jak jest koleżeńskie, uczciwe, pomocne. Nie chodzimy do kościoła i nie pójdziemy na roraty U nas w domu do kościoła nie chodzimy. Nie z buntu, nie na pokaz. Po prostu tak żyjemy od lat. Rozmawiamy o wartościach, uczymy syna szacunku do ludzi i ic…

roraty-0995220.png
width: 1600
height: 1200

W grudniu nauczyciele powinni odciążyć rodziców. „Na tym polega ich praca”
type: item
date: 2025-12-04T15:05:27.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nauczyciel
subject: święta z dzieckiem
subject: szkoła
description: Grudzień miał być u nas miesiącem ciepła i spokoju, a znowu zamienił się w domową gonitwę po sklepach i wieczorne siedzenie nad „szkolnymi świętami”. Gdy słyszę kolejne prośby ze szkoły, mam wrażenie, że ktoś zupełnie nie widzi, ile my już dźwigamy na co dzień.
encoded: Nie mam pretensji o to, że dzieci robią coś świątecznego. To miłe, potrzebne, buduje wspomnienia. Tylko że u nas w domu wygląda to tak: w poniedziałek karteczka w zeszycie, że na środę trzeba przynieść brokat, filc, wstążki, specjalny klej, kolorowe druciki i jeszcze coś, czego nazwy nawet nie znam. Wtorek po pracy lecę do papierniczego. Tam połowy rzeczy nie ma, więc jadę dalej. W domu rozkładam wszystko na stole, bo „bez tego pani nie zrobi z dziećmi ozdób”. Szkoła w grudniu zrzuca obowiązki na rodziców W tym samym tygodniu dostaję wiadomość, że klasa szykuje jarmark i rodzice mają zrobić w domu kartki albo stroiki na sprzedaż. Kto nie przyniesie, ten „nie wspiera klasy”. I znowu: wieczór, a ja, zamiast odpoczywać, kleję, wycinam, szukam w internecie pomysłów, chociaż naprawdę mam już dość ekranów i obowiązków. A, i jeszcze trzeba kupić i zapakować prezenty na klasowe mikołajki, wymyślić coś dla nauczycieli, zamówić, dostarczyć. Zaczynam się zastanawiać, na jakiej zasadzie szkoła uznaje, że grudzień to idealny czas, żeby rodzicom dokładać pracy. Przecież to miesiąc, w którym wszyscy próbujemy ogarnąć dom, zakupy, końcówkę roku w pracy, choroby dzieci, rodzinne sprawy. I jeszcze mamy być pomocnikami od zadań plastycznych oraz organizatorami wydarzeń. Świąteczne prace plastyczne kosztują i zabierają czas Najtrudniejsze jest to, że to wszystko kosztuje. Dla jednej osoby brokat czy filc to drobiazg, ale kiedy co tydzień trzeba kupować nowe zestawy, robi się z tego spora suma. Do tego dochodzi poczucie winy: jak nie kupię szybko, dziecko będzie jedyne bez materiałów. Jak nie usiądę z nim wieczorem, będzie płakało, że inni już mają gotowe. Ja nie chcę, żeby moje dziecko było gorsze. Tylko że w tym momencie to już nie są prace dzieci. To prace rodziców, robione po nocach. Dziecko często tylko podpisuje, a ja mam w środku złość, bo to nie tak miało wyglądać. Szkoła powinna mieć podstawowe materiały na takie zajęcia. Wiem, że budżety są różne, ale przecież nie mówimy o zak…

swieta-w-szkole-3-aac00d3.png
width: 1600
height: 1200

Cezary Pazura nie chodzi na zebrania w szkole. „Edytka chodzi. Ja nie mam cierpliwości”
type: item
date: 2025-12-02T12:32:59.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: szkoła
subject: szkoła podstawowa
description: Cezary Pazura przestał chodzić na wywiadówki. W emocjonalnym wywiadzie ujawnia powód – nie wytrzymał zachowań innych rodziców. Aktor w mocnych słowach broni nauczycieli i ostrzega: ślepe zaufanie dziecku może je skrzywdzić.
encoded: Cezary Pazura, znany aktor i ojciec trojga dzieci, w rozmowie z Wirtualną Polską otwarcie przyznał, że przestał uczestniczyć w szkolnych wywiadówkach. Cezary Pazura ujawnia, dlaczego nie chodzi na wywiadówki Powodem tej decyzji nie były obowiązki zawodowe ani brak zainteresowania życiem szkolnym potomstwa, ale – jak zaznaczył – nieakceptowalne postawy niektórych rodziców obecnych na spotkaniach. Według Pazury to jego żona przejęła obowiązek uczestniczenia w zebraniach, ponieważ on sam nie mógł znieść atmosfery panującej na spotkaniach z rodzicami w szkole. „Edytka chodzi na wywiadówki. Nie mam cierpliwości” − przyznał. Aktor ostro o rodzicach: „Zapatrzeni w dzieci, nie widzą prawdy” W udzielonym wywiadzie aktor nie przebierał w słowach, krytykując zachowanie rodziców, którzy – jego zdaniem – bezkrytycznie akceptują wszystko, co mówią ich dzieci. Pazura zauważył, że zdarzają się sytuacje, gdy rodzice odrzucają informacje przekazywane przez nauczycieli, uparcie trzymając się wersji przedstawionej przez dziecko, niezależnie od jej prawdziwości. „Czasami rodzice są tak zapatrzeni w to, co mówi dziecko, że nie dociera do nich nic z zewnątrz. To jest też niedobrze dla dzieci. Jeżeli wychowamy dziecko w tym, że ono ma zawsze rację, to się dziecko wcześniej czy później zapędzi. Bo nie ma takich ludzi na świecie, którzy by mieli zawsze rację” − wyjaśnił. Jego wypowiedzi wskazują na głęboki niepokój związany z postępującym trendem ślepego zaufania wobec dzieci, który – jak podkreślił – może prowadzić do wypaczonego obrazu rzeczywistości i problemów wychowawczych. Wsparcie dla nauczycieli i gorzka prawda o wychowaniu Aktor, wychowany w rodzinie związanej z edukacją, przyznał, że rozumie trud pracy nauczycieli. Jego zdaniem pedagodzy coraz częściej stają się ofiarami niesłusznych oskarżeń, które wynikają z nieumiejętnego podejścia rodziców do wychowania. Pazura stwierdził, że mimo miłości i zaufania do własnych dzieci, rodzic powinien zachować zdrowy dystans i umiejętność kryty…

cezary-pazura-bdda74e.png
width: 1600
height: 1200

Polonistki nie ma w szkole od 2 tygodni. Rodzice grzmią: „Powinna myśleć o dzieciach”
type: item
date: 2025-12-01T13:13:21.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nauczyciel
subject: szkoła
description: Nie wiem już, co mam powiedzieć córce, kiedy znów wraca ze szkoły po kolejnym zastępstwie. Dwa tygodnie bez normalnej lekcji języka polskiego to nie jest drobiazg, tylko wyrwa, której nikt nam potem nie odda.
encoded: Jestem mamą piątoklasistki, która od dwóch tygodni nie ma swoich lekcji polskiego. Zamiast tego są zastępstwa, czasem ktoś przyjdzie, czasem dzieci siedzą cicho i „robią coś z podręcznika”, a czasem oglądają film, bo nie ma planu. Dwa tygodnie bez polskiego to dla dzieci wieczność Ja rozumiem, że w życiu mogą zdarzyć się różne rzeczy. Nauczyciele też chorują, mają rodziny, problemy, stres. Tylko że nikt nam nawet nie mówi wprost, co się dzieje. Słyszymy po kątach, że polonistka poszła na zwolnienie zdrowotne, ale pewności nie ma. A ta niepewność jeszcze bardziej podkręca złość. Bo jeśli to zdrowie, to chcę wiedzieć, że szkoła ma plan, żeby dzieci nie zostały z niczym. Jeśli to inny powód, też chcę, żeby ktoś wreszcie powiedział prawdę. Nieobecność nauczyciela a dobro uczniów Najbardziej boli mnie to, że w całej tej sytuacji dzieci są na końcu. Moja córka zaczęła się martwić, że nie nadąży z lekturami, że za chwilę będzie sprawdzian, do którego nikt ich nie przygotował. W domu widzę, jak traci pewność siebie. A ja nie mogę jej obiecać, że jutro będzie normalnie, bo sama tego nie wiem. Uczniowie potrzebują ciągłości. To nie są dorośli, którzy coś sobie doczytają. To są dzieci, które uczą się systematycznie, krok po kroku, z konkretną osobą. Brak polonistki przez dwa tygodnie rozwala ten rytm. Kto powinien wziąć odpowiedzialność za odwołane lekcje? Mam wrażenie, że w szkołach za łatwo przywyka się do tego, że „jakoś to będzie”. A nie powinno. Jeśli ktoś wybiera zawód nauczyciela, to bierze na siebie odpowiedzialność większą niż w wielu innych pracach. Bo tu nie chodzi o tabelki, raporty ani wynik firmy, tylko o dzieci. I jasne, zdrowie jest ważne, nikt nie ma prawa wymagać bohaterstwa za wszelką cenę. Tylko że dobro uczniów też powinno być częścią tej rozmowy, nie dodatkiem. Szkoła ma obowiązek zorganizować realne zastępstwo, nie wypełniacz. Kogoś, kto poprowadzi normalne lekcje, przerobi materiał, da pracę domową, odpowie na pytania. Bez tego te tygodnie stają się pus…

odwolane-lekcje-35658bc.png
width: 1600
height: 1200

Klasowa kłótnia o mikołajki. Nauczycielka: „Wyzywają mnie od złodziejek”
type: item
date: 2025-12-01T11:07:42.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: Mikołajki
subject: nauczycielka
subject: szkoła
description: Mikołajki w szkolnej klasie zwykle kojarzą się z radością, drobnymi upominkami i miłą atmosferą. Tymczasem w jednej z trzecich klas wybuchł prawdziwy konflikt. Nauczycielka, która zorganizowała zbiórkę na wspólne prezenty, została przez część rodziców nazwana… złodziejką.
encoded: Nauczycielka zaproponowała proste i praktyczne rozwiązanie: po 20 zł od dziecka, aby przygotować mikołajki dla całej klasy. Plan obejmował coś słodkiego, małe upominki i wspólną zabawę. Nie były to wygórowane koszty, a większość rodziców przyjęła pomysł z wdzięcznością. W końcu dla wielu nauczycieli organizacja takich atrakcji to dodatkowa praca – planowanie, zakupy, przygotowanie aktywności. Wszystko uzgodniono z trójką klasową, wiadomości wysłano z wyprzedzeniem, nikt nie ukrywał żadnych wydatków. A jednak wystarczyło kilka głosów sprzeciwu, by cała inicjatywa zmieniła się w konflikt. „Pani chce się na tym dorobić” – absurdalne oskarżenia Kilku rodziców otwarcie zarzuciło nauczycielce, że „bierze pieniądze dla siebie”, że „pewnie połowa trafi do jej kieszeni”, a sama zbiórka to „naciąganie rodzin”. Te słowa – wypowiadane zarówno na grupie klasowej, jak i między drzwiami szkoły – były dla niej szokiem. Jak relacjonuje, nikt nie zapytał, jakie dokładnie będą koszty, nikt nie chciał wysłuchać wyjaśnień ani zobaczyć planu wydatków. Wystarczyło kilka podejrzliwych komentarzy, by rozpętać klasową burzę. Nauczycielka przyznaje, że nigdy wcześniej nie spotkała się z taką agresją: „Wyzywają mnie od złodziejek, jakbym naprawdę miała zabrać te 20 zł na własne potrzeby. To bardzo przykre, szczególnie że wszystko było omawiane z trójką klasową”. Z kolei pozostali rodzice byli oburzeni zachowaniem mniejszości. W ich opinii to próba ośmieszenia nauczycielki i tworzenia problemu tam, gdzie go nie ma. „Przecież to normalna, szkolna tradycja” – podkreślają. Kto tu naprawdę traci? Najsmutniejsze jest to, że w tej całej sytuacji zapomniano o dzieciach. Mikołajki miały być dla nich – jako symboliczna przerwa od szkolnej rutyny i okazja do wspólnej zabawy. Zamiast tego maluchy usłyszały od rodziców, że „pani chce ich okraść”, albo że „nie damy złotówki, bo nie wiadomo, gdzie to pójdzie”. Nauczycielka przeżywa sprawę bardzo osobiście i zastanawia się, czy w przyszłości w ogóle podejmowa…

nauczycielka-obchodzi-w-klasie-mikojalki-9fefd07.jpg
width: 1600
height: 1200

Moje dziecko zrobiło własnoręczny prezent na szkolne mikołajki. „W klasie mnie wyśmiali”
type: item
date: 2025-11-28T15:05:55.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: Mikołajki
subject: szkoła
description: Kiedy córka wróciła ze szkoły z karteczką, na której było imię koleżanki wylosowanej na mikołajki, aż podskoczyła z radości. Od razu zaczęła planować prezent, a ja byłam pewna, że poprosi o pieniądze i razem coś zamówimy. Tymczasem ona usiadła przy stole i powiedziała spokojnie: „mamo, ja zrobię coś sama”.
encoded: Przez kilka wieczorów wycinała, kleiła, zawijała krepinę, szukała w internecie inspiracji. Powstała mała choinka z papieru, ozdobiona gwiazdkami i wstążką, do tego drobny liścik z życzeniami. Patrzyłam na to z ciepłem w sercu, bo widziałam, ile pracy w to wkłada. Nie było w tym przypadkowości. Ona naprawdę chciała sprawić radość. Gdy skończyła, zapytała, co myślę. Odpowiedziałam, że to najpiękniejszy prezent, jaki można dać, bo jest od serca i zrobiony z myślą o tej jednej osobie. Córka była dumna jak paw. Rodzice na szkolnej grupie nie zgodzili się na prezenty robione samodzielnie Pomyślałam, że warto napisać o tym na klasowej grupie rodziców. Tak po prostu, żeby podsunąć pomysł. Że nie trzeba wydawać pieniędzy, że dzieci mogą zrobić coś same, że to uczy kreatywności i troski o innych. Nie napisałam tego z wyższością. Raczej z radością, że dzieci potrafią takie rzeczy wymyślać. I wtedy spadł na mnie kubeł zimnej wody. W odpowiedzi pojawiły się śmiechy, żarty, docinki. Ktoś napisał, że „rękodzieło to miłe, ale nie na mikołajki”. Ktoś inny, że „kupny prezent jest porządniejszy”. Że „dzieci będą zawiedzione, jak dostaną coś z papieru”. Nikt nie zapytał, co córka zrobiła, jak to wygląda. Nikt nie zauważył jej wysiłku. W jednej chwili poczułam się, jakbym zrobiła coś głupiego, coś niestosownego. Najbardziej zabolało mnie to, że rozmowa poszła w stronę oceniania, kto daje lepsze, bardziej wartościowe upominki. Jakby chodziło o cenę, a nie o gest. „W klasie mnie wyśmieją”. Jak rozmawiać z dzieckiem o odrzuceniu Wieczorem córka zauważyła, że jestem przygaszona. Zapytała, co się stało, więc powiedziałam prawdę, delikatnie. Że rodzice wolą prezenty kupowane, że nie wszyscy rozumieją taki pomysł. Ona na chwilę zamilkła, potem wyszeptała: „to pewnie w klasie mnie wyśmieją”. I choć nie wiemy jeszcze, jak dzieci zareagują, jej lęk złapał mnie za gardło. Powiedziałam jej wtedy, że nie ma nic złego w tym, że zrobiła prezent własnymi rękami. Że odwaga w byciu sobą czasem spotyka si…

wlasnoreczny-prezent-na-mikolajki-07e6b05.png
width: 1600
height: 1200

Tak nauczyciele zawstydzają dzieci przy całej klasie. „Zaczynają się bóle brzucha i wybuchy złości”
type: item
date: 2025-11-27T09:03:05.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nauczyciel
subject: szkoła
subject: szkoła podstawowa
description: List od naszej czytelniczki pokazuje, jak jedno zdanie rzucone na forum klasy potrafi być jak plama, której długo nie da się sprać. Mama opisuje, że po publicznym upokorzeniu syn zaczął reagować lękiem i złością, a szkoła przestała być dla niego bezpieczna.
encoded: „Mamo, ja nie chcę już tam chodzić” – tak, według mamy, zaczął mówić jej syn po sprawdzianie z polskiego. W liście kobieta opisuje sytuację, która wydarzyła się na oczach całej klasy. „Nie piszcie tak jak Józio”. Jedno zdanie, a w domu lawina „Nauczycielka oddała prace, zatrzymała się na sprawdzianie mojego syna i powiedziała głośno: ‘Nie piszcie tak jak Józio’. Potem zaczęła wyliczać, co zrobił źle. Wszyscy patrzyli na niego jak na winnego czegoś strasznego”. Chłopiec miał dostać informację zwrotną, a dostał etykietkę. Mama pisze wprost, że to było „karygodne zachowanie”, bo skrytykowanie pracy przy całej klasie nie tylko boli, lecz też odbiera dziecku zaufanie do szkoły. „On wrócił do domu czerwony na twarzy, milczący. Następnego dnia zaczął narzekać na ból brzucha. Potem pojawiły się wybuchy złości, których wcześniej nie było. Jak mam mu wytłumaczyć, że szkoła jest fajna, skoro ktoś go tam ośmiesza?”. W takich historiach najbardziej uderza to, że upokorzenie nie musi być wielkie i teatralne. Wystarczy jedno wtrącenie. Dla dorosłego to może być „motywowanie”, dla dziecka sygnał: jesteś gorszy, jesteś przykładem błędu. I nawet jeśli klasa po chwili o tym zapomina, w głowie ucznia ten komentarz zostaje na długo. Publiczne porównywanie. Najczęstsza broń, która trafia w samoocenę Autorka listu podkreśla też, że podobnych momentów w szkole jest więcej, często mają formę niby-żartu albo „dyscypliny”. Wskazuje, że nauczyciele czasem nie zauważają, że mówią do dzieci z pozycji siły. I że te słowa nie wiszą w powietrzu, tylko spadają na konkretnego ucznia. Jakie zachowania potrafią zawstydzać dzieci najbardziej? Z rozmów z rodzicami wynika, że wciąż powtarzają się takie teksty jak: „Zobacz, Kasia umie, a ty dalej nic”. „Taki duży, a zachowujesz się jak maluch”. „Nie odzywaj się, bo tylko przeszkadzasz”. „Kto się nie nauczył, niech wstanie”. Najgorsze są porównania, które robi się publicznie. Dorosłym może się wydawać, że to „mobilizuje klasę”, w praktyce uruchamia rywaliza…

zawstydzanie-dziecka-w-szkole-a486d02.png
width: 1600
height: 1200

6 błędów wychowawczych szkoły. „Teraz muszę wszystko naprawiać w domu”
type: item
date: 2025-11-26T15:22:51.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: błędy wychowawcze
subject: szkoła
description: Kiedy słucham znajomych rodziców i czytam listy, które przychodzą do redakcji, często łapię się za głowę. W tych opowieściach powtarza się kilka szkolnych nawyków, które zostają z dziećmi na długo, a potem to my próbujemy je odkręcać w domowych warunkach.
encoded: Wiem, że szkoła potrafi dać dzieciom skrzydła. Widzę też, że czasem, zupełnie niechcący, robi coś odwrotnego. I nie chodzi o pojedyncze wpadki konkretnego nauczyciela, tylko o systemowe błędy wychowawcze, które krążą po szkołach jak nieproszony gość. Poniżej zebrałam sześć najczęściej powtarzających się problemów, opartych na rozmowach z rodzicami z mojego otoczenia i na listach od was. 1. Ocenianie wszystkiego, zamiast uczenia procesu „Moja córka boi się próbować, bo od razu myśli, że dostanie słabą ocenę” − powiedziała mi ostatnio Paulina, mama piątoklasistki. W listach do redakcji to zdanie wraca jak echo. Szkoła nadal zbyt często skupia się na efekcie, a nie na drodze, jaką dziecko do niego dochodzi. Jeśli liczy się tylko wynik, dziecko uczy się, że błąd to wstyd, a nie element nauki. W domu potem musimy to mozolnie odwracać, tłumaczyć, że pomyłka jest normalna, że próby są ważniejsze niż perfekcja. 2. Porównywanie uczniów między sobą „Wiem, że pani nie robi tego złośliwie, ale kiedy mówi: 'zobacz, jak Marysia ładnie pisze', czuję, jak mój syn gaśnie” − napisała do nas jedna z czytelniczek. Porównania czasem padają mimochodem, czasem są pakietem motywacyjnym w złym stylu. Skutek jest ten sam: dziecko zaczyna wierzyć, że jego wartość zależy od tego, jak wypada na tle innych. Zamiast budować wewnętrzną motywację, szkoła niechcący uczy rywalizacji i lęku. My w domu próbujemy wrócić do prostego przekazu: jesteś w porządku taki, jaki jesteś, a rozwijasz się własnym tempem. 3. Brak realnej edukacji emocjonalnej To temat, który pojawia się w niemal każdej rozmowie między rodzicami. Dzieci uczą się liczb, dat i definicji, ale nikt nie uczy ich nazywania emocji, stawiania granic, rozwiązywania konfliktów. Znajoma, Magda, opowiadała mi o synu, który w trzeciej klasie nie potrafił powiedzieć, że jest zawstydzony albo przestraszony, więc reagował agresją. W szkole usłyszał tylko, że „zachowuje się niegrzecznie”. Bez rozmowy o emocjach i narzędzi do radzenia sobie z nimi, dz…

bledy-wychowawcze-szkoly-ba2487e.png
width: 1600
height: 1200

Nauczycielka: „Dostałam SMS-a od rodzica w poniedziałkowy wieczór. To brak kultury”
type: item
date: 2025-11-26T14:44:35.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nauczycielka
subject: rodzice
subject: szkoła
description: Coraz więcej nauczycieli skarży się, że rodzice traktują ich jak całodobowy punkt informacyjny. Późne wiadomości, oczekiwanie natychmiastowej reakcji i brak poszanowania prywatności stają się nową normą. Jedna z nauczycielek opowiedziała, jak wyglądała sytuacja, która przelała czarę – i trudno się dziwić jej oburzeniu.
encoded: Nauczycielka wspomina, że tamtego poniedziałku kończyła już przygotowania do zajęć. Telefon zabrzęczał, a ona odruchowo złapała go w dłoń. „Pomyślałam, że to coś pilnego, może jakaś sytuacja kryzysowa” – opowiada. Wiadomość jednak dotyczyła… bloku rysunkowego. „Mama ucznia zapytała, czy na jutro trzeba przynieść format A3, bo nie jest pewna i nie chce rano jechać do sklepu. Była godzina 22.14. Wtedy pomyślałam: to już naprawdę przesada”. Pedagog przyznaje, że takie sytuacje zdarzają się coraz częściej. Rodzice piszą późnym wieczorem, nocą, w weekendy, a nawet w święta. Często sądzą, że skoro oni mają wtedy chwilę spokoju, to nauczyciel też. Rodzice tłumaczą się brakiem czasu, ale skutki są poważne Zdaniem nauczycielki wielu rodziców nie robi tego złośliwie – po prostu nie widzi problemu. „Słyszę: ‘Bo ja dopiero wieczorem mam czas usiąść i coś sprawdzić’. Rozumiem to jako człowiek, ale jako pracownik szkoły mam też prawo do prywatności” – mówi. Podkreśla też, że samo zobaczenie powiadomienia wywołuje stres. „Nawet jeśli mówię sobie, że nie odpowiem, to i tak sprawdzam. A potem myślę, czy to dotyczy jutrzejszych zajęć, czy coś muszę zmienić. To nie jest higieniczne ani zdrowe”. Nauczycielka przyznaje, że część wiadomości bywa wręcz roszczeniowa: prośby o przepisanie notatek, wyjaśnienie zadania, doprecyzowanie treści lekcji, poprawę ocen czy szczegółowe relacje z dnia dziecka. „To są rzeczy, które powinny przejść przez dziecko – nie przez telefon nauczyciela” – zaznacza. Potrzebne są granice. „To zwykły brak kultury” Coraz więcej szkół wprowadza zasady kontaktu: określone godziny, zakaz pisania w nocy, a nawet specjalne skrzynki do spraw mniej pilnych. Tam, gdzie tego nie ma, nauczyciele muszą ratować się sami. „Nie chodzi o to, że nie chcę rozmawiać z rodzicami. Chcę – i robię to codziennie. Ale po godzinie 20 też mam prawo odłożyć telefon. SMS o 22.14 to dla mnie brak kultury” – mówi nauczycielka. Podkreśla też, że rodzice powinni pamiętać, że szkoła nie jest infoli…

zmeczona-nauczycielka-e5012f8.jpg
width: 1600
height: 1200

„W grudniu świetlice powinny być czynne również w weekendy”. O nauczycielach nikt nie myśli
type: item
date: 2025-11-26T08:49:37.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: edukacja
subject: rodzice
subject: szkoła
description: Ostatnio, stojąc w szkolnej szatni i próbując zapanować nad logistyką trójki dzieci, mimowolnie przysłuchałam się rozmowie dwóch mam. Narzekały na nadmiar obowiązków i napięty grafik przed świętami. W pewnym momencie padło zdanie, które sprawiło, że aż westchnęłam: „W grudniu świetlice powinny być czynne również w weekendy”. Brzmiało jak żart, ale nim nie było.
encoded: Nie da się ukryć, że grudzień potrafi zmielić każdego rodzica. Listy prezentów, jasełka, kiermasze, firmowe spotkania, organizacja Wigilii, kartkówki dzieci i codzienne obowiązki. Te dwa głosy z szatni były pełne zmęczenia, frustracji i realnej potrzeby oddechu – doskonale to rozumiem. Sama wiem, że czasem człowiek marzy o tym, aby ktoś „przechował” dzieci na dwie godziny, żeby móc kupić prezenty bez gonitwy i kłótni przy półkach z zabawkami. Ale im dłużej słuchałam, tym trudniej było mi zgodzić się z kierunkiem tej rozmowy. Bo od oczekiwania więcej wsparcia dla rodziców bardzo blisko do stwierdzenia, że szkoła powinna przejąć kolejne obowiązki. Problem w tym, że ktoś te „weekendowe świetlice” musiałby poprowadzić. Nauczycielki też mają swoje życie – i święta Gdy słyszę pomysły o dodatkowych godzinach pracy nauczycielek – i to w grudniu, kiedy same wracają po lekcjach do domu, gdzie też czekają dzieci, zakupy, przepisy, porządki – coś mi zgrzyta. Jako społeczeństwo zapominamy, że szkoła nie jest instytucją całodobowej opieki. Nauczycielki pracują więcej, niż się wielu osobom wydaje, a w okresie przedświątecznym ich obowiązków też przybywa: konkursy, dekoracje, wywiadówki, próby jasełek, zebrania. A jednak w tej rozmowie było jakby oczywiste, że można by je „dołożyć” jeszcze na weekend. Jakby były elementem infrastruktury, a nie żywymi ludźmi, którzy również mają rodziny, zmęczenie i prawo do soboty bez gwarnych sal i pełnej energii grupy dzieci. Zmęczeni rodzice kontra zmęczeni nauczyciele Rozumiem tamte mamy – naprawdę. Grudzień jest duszny, wymagający i każde wsparcie wydaje się na wagę złota. Ale medal ma dwie strony. Jeżeli my, rodzice, czujemy się na granicy wytrzymałości, to jak czują się nauczyciele, którzy od września pracują w rytmie maratonu? Czy naprawdę receptą na zmęczenie jest dorzucenie kolejnej grupy „tych, którzy powinni zrobić więcej”? Być może, zamiast rozmawiać o weekendowych świetlicach, powinniśmy zacząć mówić o realnym wsparciu dla rodziców i …

dzieci-w-swietlicy-szkolnej-1-6f2a723.jpg
width: 1600
height: 1200

„Mój syn chodzi na religię, a na lekcji wychowawczej leje wosk. Nie ma na to mojej zgody”
type: item
date: 2025-11-26T07:46:02.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: Andrzejki
subject: szkoła
description: Szkolne andrzejki to niby nic nadzwyczajnego – tradycyjne lanie wosku, trochę zabawy, trochę śmiechu. Nie wszystkim się to podoba. Jedna z mam nie kryje złości i pisze do redakcji, że takie praktyki w klasie, w której większość dzieci uczęszcza na religię, są dla niej całkowicie nie do przyjęcia.
encoded: „Pogańskie zabawy na obowiązkowej lekcji? Dlaczego nikt nie zapytał o zgodę?” Szanowna Redakcjo, Piszę jako mama ucznia czwartej klasy i osoba, która stara się zachować zdrowy dystans do szkolnych rewelacji. Niestety, to, co wydarzyło się ostatnio, wywołało we mnie ogromną frustrację. Mój syn wrócił ze szkoły i powiedział, że na godzinie wychowawczej… lali wosk przez klucz. Bez uprzedzenia, bez informacji w Librusie, bez pytania rodziców o zgodę. Mój syn chodzi na religię. To nasza świadoma decyzja. Dlatego nie rozumiem, dlaczego szkoła organizuje aktywności, które – jakkolwiek by je nie nazywać – mają charakter światopoglądowy. Wróżby, przepowiednie, „odczytywanie przyszłości” – to przecież nie są treści neutralne. A jednak dzieci zostały w to wprowadzone w ramach obowiązkowych zajęć. „Szkoła wymaga zgody na wszystko, tylko nie na to, co naprawdę kontrowersyjne” Od lat podpisujemy zgody: na zdjęcia, na konkursy, na dodatkowe zajęcia, na wyjścia do kina. Każdy drobiazg wymaga akceptacji rodzica. Tym bardziej dziwi mnie, że kiedy w grę wchodzą wróżby – coś, co dla wielu rodzin ma zupełnie nieakceptowalny charakter – szkoła uznaje to za „zwykłą zabawę”. Syn wrócił zaciekawiony i pełen pytań: „Mamo, a jak kształt wyjdzie dziwny, to coś znaczy? Czy to naprawdę mówi, kim będę?”. To dla mnie jasny sygnał, że takie aktywności wpływają na dziecięcą wyobraźnię bardziej, niż nauczycielom się wydaje. „Chcę mieć wpływ na to, jakie treści trafiają do mojego dziecka” Nie jestem przeciwniczką tradycji. Ale szkoła powinna być miejscem neutralnym, a nie takim, które miesza zabawę z symboliką, której nie wszyscy rodzice chcą dla swoich dzieci. Jeśli religia wymaga zgody, to dlaczego andrzejkowe wróżby już nie? Zgłosiłam sprawę wychowawczyni i czekam na odpowiedź. Mam nadzieję, że szkoła zrozumie, że rodzice mają prawo do informacji – i do decydowania, na co się zgadzają. Nie chcę, by moje dziecko uczyło się o „przepowiadaniu przyszłości” w ramach planowych zajęć. I absolutnie nie wyr…

andrzejki-w-szkole-e76dda7.jpg
width: 1600
height: 1200

Tak upokarzają uczniów na WF-ie. „Czy to właściwe zmuszać dziecko?”
type: item
date: 2025-11-25T15:39:34.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: sport dla dziecka
subject: szkoła
description: Znowu wróciłam myślami do szkolnej sali gimnastycznej, choć minęło tyle lat. Jeden wpis na Threads uruchomił lawinę wspomnień i pytań, które zbyt długo zamiataliśmy pod dywan.
encoded: Kiedy zobaczyłam ten krótki, emocjonalny post w Threads, poczułam znajome ukłucie w brzuchu. Autorka stawia pytanie, czy dziecko powinno grać na WF-ie w siatkówkę, mimo że każde odbicie piłki sprawia mu ból. Nie chodzi o zwyczajne „nie chce mi się”, tylko o realną reakcję ciała. Dalej pada drugie pytanie, równie niewygodne: czy to sprawiedliwe, że bardzo drobne dziecko, poniżej normy wzrostu według siatki centylowej, oceniane jest w rzucie piłką lekarską tak samo jak rówieśnik wysoki i silny? Czytam to i mam przed oczami nie tylko to jedno dziecko. Widzę też siebie, która na dźwięk gwizdka czuła wstyd, zanim zaczęły się ćwiczenia. WF w teorii miał być lekcją, na której ruch daje radość. W praktyce bywał – i wciąż bywa – testem odporności na upokorzenie. WF w szkole. Co się dzieje, gdy dziecko mówi: „to mnie boli” Najtrudniejsze w całej historii jest to, że ból dziecka zderza się z rutyną dorosłych. „Wszyscy grają, ty też masz grać”. „Nie przesadzaj, to tylko piłka”. „Za moich czasów nikt nie narzekał”. Słyszałam te zdania dziesiątki razy, a teraz słyszą je nasze dzieci. W komentarzach pod wpisem wracają te same wspomnienia: ktoś musiał skakać przez kozła wyższego od siebie, ktoś inny odbijał piłkę w siatkówce z dziećmi o głowę wyższymi, jeszcze ktoś dostawał złe oceny w biegach, bo był po prostu wolniejszy i szybciej łapał zadyszkę. To nie są drobne anegdoty. To zbiorowa pamięć o systemie, który gubi pojedynczego ucznia. Cały wpis i komentarze przeczytasz tutaj. Na WF-ie wciąż pokutuje założenie, że dyskomfort jest częścią procesu. I owszem, ruch bywa wyzwaniem, potrafi męczyć, czasem szczypie w płucach, gdy biegniemy szybciej niż zwykle. Jednak ból przy kontakcie z piłką, łzy po każdym odbiciu, strach przed kolejną lekcją nie mają nic wspólnego z „hartowaniem”. To sygnał, że dziecko potrzebuje innego sposobu ruchu, innego tempa albo zwyczajnie odpoczynku. W mojej głowie od razu pojawia się pytanie: co ma zrobić rodzic, kiedy słyszy w domu „mamo, boli mnie, nie chcę…

wf-w-szkole-77ebbf0.png
width: 1600
height: 1200

Wiadomość od nauczycielki przyszła o świcie. Tak 1 zdaniem przekreśliła przyszłość mojej córki
type: item
date: 2025-11-25T12:53:44.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Uczeń
subject: edukacja dziecka
subject: nauczyciel
subject: szkoła
description: Otworzyłam wiadomość od matematyczki o 5:48 rano i poczułam, jakby przygniatał mnie jakiś ciężar. Nie dlatego, że napisała o ocenach. Nie dlatego, że dziecko ma trudność. Tylko przez to jedno raniące zdanie. Nagle zobaczyłam, że przed moją córką stawia się mur.
encoded: Moja córka nie jest leniwa. Nie jest też „z tych, co im wszystko jedno”. Ona się stara. Siedzi nad tymi ułamkami, nad zadaniami z treścią, nad tabliczką mnożenia, która w jej głowie plącze się jak sznurki od słuchawek. Widziałam łzy z bezsilności, widziałam zaciskanie zębów, widziałam, jak po dziesiątym razie mówi: „mamo, ja nie umiem”. I ja wtedy mówię, że umie, tylko potrzebuje więcej czasu. Bo dzieci potrzebują czasu. Potrzebują dorosłych, którzy w nie wierzą, nawet jeśli wynik pozostawia wiele do życzenia. Nauczycielka przekreśliła dziecko jednym zdaniem „Nie każdy musi być orłem z matematyki”. To zdanie nie było neutralne. Ono było jak pieczątka. Jak wyrok bez rozprawy. Jak ten mały krzyżyk postawiony gdzieś przy nazwisku, po którym już nie szuka się drogi, tylko macha ręką. „Nie każdy musi być orłem”. Słyszę w tym: „twoje dziecko na pewno nie będzie, nie ma co się łudzić”. A przecież szkoła nie jest od tego, żeby dzieciom tłumaczyć, kim nie są. Jest po to, żeby wyciągać je na powierzchnię, kiedy toną. Nie chcę wierzyć, że tak wygląda podejście do ucznia w 2025 roku. Że nauczyciel ma prawo uznać, że już wie, na co dziecko stać. Jak można to wiedzieć, kiedy widzi się te dzieci w klasie przez kilkadziesiąt minut z przerwami na sprawdziany, kartkówki i gonitwę programu. Moja córka ma problemy z matematyką, ale ma prawo do wsparcia Tak, moja córka ma trudności. Wiem o tym. Rozmawiamy, ćwiczymy, szukamy sposobów. Chodzimy nawet na dodatkowe zajęcia, bo mi zależy. Jej też zależy. Tyle że w tym wszystkim najbardziej potrzebuje nauczyciela, który nie przewraca oczami, tylko mówi: „spróbujemy jeszcze raz, inaczej”. Nauczyciela, który widzi w dziecku człowieka, nie tabelkę. Córka zobaczyła tę wiadomość i była bardzo smutna. Jakby ktoś pozbawił ją resztek wiary w siebie. Powiedziała mi wieczorem: „no widzisz, pani też mówi, że ja nie muszę tego umieć”. I ja nie wiem, jak mam tłumaczyć dziecku, że dorosły w szkole się myli, kiedy ono ufa temu dorosłemu bardziej niż mnie w …

problemy-z-nauka-9a35676.png
width: 1600
height: 1200

Bezczelne oskarżenie ucznia. „Za tę wieczorną wiadomość w Librusie nauczycielka powinna przeprosić”
type: item
date: 2025-11-24T09:38:23.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nauczyciel
subject: szkoła
description: Dostałam wieczorem wiadomość w Librusie. Kilka zdań, a we mnie od razu coś pękło. Czytałam je kilka razy i nie mogłam uwierzyć, że tak łatwo można przykleić dziecku łatkę oszusta. Zamiast rozmowy był komunikat, zamiast pytania od razu kara.
encoded: Nauczycielka polskiego napisała, że ma podejrzenia, iż mój dwunastoletni syn ściągał na sprawdzianie. Z tego powodu nie zamierza wpisać mu dobrej oceny i dopisze uwagę do dziennika. Bez rozmowy z nim, bez pytania o wyjaśnienie, bez choćby spokojnej prośby o spotkanie. Wiadomość w Librusie: syn ściągał na sprawdzianie z polskiego Patrzyłam na telefon i miałam wrażenie, że ktoś właśnie osądził moje dziecko w cztery sekundy. Wiadomość była chłodna, urzędowa, jakby dotyczyła dorosłego, który świadomie oszukuje. A to przecież dzieciak, który ma prawo się pomylić, ma prawo stresować się sprawdzianem, ale nie zasługuje na wyrok bez wysłuchania. Wychowuję go na uczciwego chłopca i wiem, ile dla niego znaczy poczucie, że dorośli mu ufają. Nie pozwolę oczerniać mojego dziecka Kiedy wrócił do domu, zobaczyłam, że jest przygaszony. Pokazałam mu treść wiadomości i zapytałam, co się stało. On popatrzył na mnie z przestrachem i od razu powiedział, że nie ściągał. I ja wierzę własnemu dziecku. Wytłumaczył, że w pewnym momencie kolega obok nie miał czym pisać, więc poprosił o długopis. Mój syn po prostu mu go podał. Tyle. Żadnych karteczek, żadnych podpowiedzi, żadnego kombinowania. Znam swoje dziecko. Widzę, kiedy kręci, a kiedy mówi prosto z serca. Tym razem mówił spokojnie, bez nerwów, bardziej zdziwiony niż przestraszony, że coś takiego w ogóle mogło się stać. Powiedział mi jeszcze jedno zdanie, które mnie dobiło: „mamo, ja już nie wiem, co mam robić na lekcji, żeby pani nie pomyślała źle”. Serce mi się ścisnęło, bo pomyślałam, że on tę szkołę zaczyna kojarzyć z podejrzeniami i oskarżeniami o nieuczciwość, a nie z nauką. Nauczycielka powinna przeprosić za pochopne oskarżenia Nie chodzi mi o wojnę ze szkołą ani o podważanie autorytetu nauczycieli. Wiem, że mają trudną pracę, dużo dzieci w klasie i czasem są zmęczeni. Ale zmęczenie nie może oznaczać stawiania dziecka pod ścianą bez dowodów. Jeśli nauczycielka coś zauważyła, miała pełne prawo zapytać, poprosić o rozmowę, dać szansę…

sciaganie-w-szkole-e00a0ae.png
width: 1600
height: 1200

Szkolne wycieczki to dla rodziców sprawdzian z rachunkowości. „Moje dziecko cierpi”
type: item
date: 2025-11-23T13:00:26.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: pieniądze
subject: szkoła
description: Wycieczki szkolne miały być przyjemnością i sposobem na naukę poza klasą. Dziś dla wielu rodziców to test finansowy, a dla dzieci – źródło stresu i poczucia wykluczenia. Matka 6-klasisty opisuje, jak jej dziecko wraca z wycieczek przygnębione i zawstydzone.
encoded: „Moje dziecko często wraca ze szkoły smutne – nie chodzi o naukę, tylko o to, że nie ma tyle pieniędzy, co reszta klasy” – pisze mama w liście do redakcji. Wycieczki, które kiedyś były okazją do wspólnego spędzania czasu i poznawania nowych miejsc, coraz częściej stają się rankingiem możliwości finansowych rodziców. Koszty rosną, programy są przeładowane, a dzieci czują presję – chcą uczestniczyć, a nie mogą. „Czuję, że cierpi – wstydzi się, że nie może chodzić na dodatkowe atrakcje, że nie kupi tylu pamiątek co inni, nie kupi tylu przekąsek” – dodaje mama. Dzieci obserwują kolegów, porównują się, a to rodzi poczucie niesprawiedliwości i smutek. Portfele decydują, kto jest w grze Rodzice coraz częściej zgłaszają się na wycieczki, które kosztują kilkaset, a nawet ponad tysiąc złotych. Pakiety obejmują przewodników, bilety wstępu, posiłki, transport i dodatkowe atrakcje. To nie problem dla tych, którzy mogą sobie pozwolić, ale dla wielu rodzin – duże obciążenie. „Nie chodzi o to, że chcę oszczędzać. Chodzi o to, że uczę dziecko, że nie pieniądze są najważniejsze, a wycieczki szkolne to stresujący test portfela” – mówi matka. Niestety, nauczyciele i szkoły rzadko biorą pod uwagę sytuację finansową rodzin. Dzieci nie powinny ponosić konsekwencji dorosłych „Wszystko jest w porządku, dopóki nie patrzymy na dzieci. To one cierpią, a nie rodzice” – podkreśla kobieta. Wycieczka powinna integrować klasę, uczyć współpracy i ciekawości świata, a nie wywoływać poczucie niższości. Rodzice alarmują, że coraz częściej dzieci z biedniejszych rodzin czują się wykluczone. Uczestnictwo w zajęciach dodatkowych, wycieczkach, konkursach zależy od grubości portfela. A to – zdaniem wielu matek i ojców – nie ma nic wspólnego z wychowaniem, a wszystko z nierównością. Więcej uwagi na dzieci, mniej na portfele Wycieczki szkolne mają być przyjemnością, nauką i wspólnym doświadczeniem. Gdy zaczynają zależeć od pieniędzy rodziców, dzieci tracą radość, a szkoła, zamiast integrować – dzieli. Może wa…

uczen-na-wycieczce-szkolnej-a0130ee.jpg
width: 1600
height: 1200

Szkoła mojego dziecka uczy strachu, a nie odwagi. I mam dość
type: item
date: 2025-11-23T07:00:58.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Uczeń
subject: szkoła
subject: wychowanie
description: Dzieci w szkołach coraz częściej boją się popełnić błąd. Boją się mówić, boją się pytać, boją się nauczycieli. I nie, to nie jest tylko wina systemu. To wina dorosłych, którzy wciąż wierzą, że respekt równa się ciszy, a wychowanie – posłuszeństwu.
encoded: Kiedy mój syn przyszedł do domu z oceną niedostateczną, nie zapytałam go: „Dlaczego?”. Zapytałam: „Jak się z tym czujesz?”. Spojrzał na mnie z niedowierzaniem. „Nic nie czuję. Po prostu jestem głupi” – odpowiedział. I to zdanie wbiło mnie w fotel. Bo on tego nie wymyślił. On to usłyszał. Nie ode mnie, nie od ojca. Usłyszał to tam, gdzie miał czuć się bezpiecznie – w szkole. Szkoła, w której lepiej milczeć Zaczęło się niewinnie. „Nie zgłaszaj się tak często, daj szansę innym”, „Nie wymądrzaj się”, „Nie komentuj wszystkiego”. Małe słowa, rzucone mimochodem, niby nic. A potem to samo dziecko, które jeszcze rok temu chciało zostać naukowcem, zaczyna mówić: „Nie wiem, nie pamiętam, nie chcę mówić”. Widziałam, jak gaśnie. Jak przestaje się śmiać, jak unika rozmowy o szkole. Jak odrabia lekcje w milczeniu, z napiętymi ramionami i z ołówkiem, który łamie się od zbyt mocnego nacisku. I jak powoli uczy się jednej rzeczy: że lepiej się nie wychylać. To nie była nauka odwagi. To była tresura strachu. Dziecko, które przestaje wierzyć w siebie Pamiętam dzień, w którym przyniósł zeszyt z czerwonymi poprawkami. Wśród nich jedno zdanie nauczycielki: „Niepotrzebne rozwijanie myśli. Trzymaj się tematu”. A ja patrzyłam na to i myślałam: czy naprawdę chcemy dzieci, które piszą tylko to, co trzeba? Szkoła uczy go schematu: odpowiedz poprawnie, nie wychylaj się, nie myśl inaczej. I choć wiem, że są wspaniali nauczyciele – tacy, którzy widzą w dziecku człowieka – to system często ich tłamsi. Zamiast budować w dzieciach poczucie własnej wartości, uczymy je, że błędy są porażką. Że lepiej nie próbować niż się pomylić. Strach to nie motywacja Kiedy rozmawiam z innymi rodzicami, słyszę to samo: „Moje dziecko boi się odpowiedzi ustnych”, „Nie śpi przed sprawdzianami”, „Płacze, gdy dostanie czwórkę, bo myśli, że zawiodło”. Nie mówimy o lenistwie. Mówimy o lęku, który wchodzi w ich ciała i zostaje na lata. Pamiętam, jak jedna mama powiedziała: „Ja też się bałam w szkole, wyszłam na ludzi”. Ale cz…

Szkola-uczy-strachu-6dfe84e.jpg
width: 1600
height: 1200

Nauczyciele nie chcą wywiadówek online. „Wtedy rodzice mieliby za dużo do powiedzenia”
type: item
date: 2025-11-22T19:00:37.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: szkoła
description: Rodzice coraz częściej pytają, dlaczego w 2025 roku wciąż muszą siedzieć w szkolnej ławce. Przecież można by kliknąć link i załatwić to w pół godziny. Ale nauczyciele się bronią. I nie chodzi tylko o technologię.
encoded: Kiedy kolejny raz dostałam wiadomość z e-dziennika o „obowiązkowym spotkaniu z wychowawcą”, westchnęłam ciężko. To był czwartek, godzina 17:00 – czyli moment, w którym jednocześnie mam odebrać najmłodsze dziecko z angielskiego, przypilnować kolacji i udawać, że wciąż mam energię po całym dniu pracy. I wtedy zadałam sobie pytanie: dlaczego wciąż nie możemy zrobić tego online? Bo przecież można. Pandemia pokazała, że się da. Ale w wielu szkołach ten temat to wciąż tabu. „To nie to samo” – czyli argument, który wraca jak bumerang Kiedy zapytałam nauczycielkę mojej córki, dlaczego nie możemy spotkać się przez Teamsa, usłyszałam: „To nie to samo. W szkole można spojrzeć w oczy, porozmawiać spokojnie, poczuć kontakt”. Brzmiało pięknie. Tylko że po chwili przypomniałam sobie te spotkania – ścisk w sali, 30 rodziców na zbyt małej przestrzeni, szum, przekrzykiwanie się, a w tle dyskusja o tym, że „dzieci za dużo korzystają z telefonów”. To naprawdę ma być „spokojna rozmowa”? W rzeczywistości to raczej maraton pretensji i monologów. Nauczyciel mówi, rodzice słuchają. Czasem ktoś nieśmiało podniesie rękę, ale najczęściej po to, by zapytać, czy można wcześniej skończyć. W wersji online można by to skrócić, uporządkować, dać każdemu głos. Tyle że... wtedy trudniej byłoby utrzymać kontrolę. Kontrola, autorytet i „zbyt duża bliskość” To słowa, które padły w prywatnej rozmowie z nauczycielką, którą bardzo cenię. Powiedziała mi wprost: „Online rodzic czuje się zbyt pewnie. Włącza mikrofon, przerywa, komentuje. W szkole jest pewna granica, którą łatwiej utrzymać”. I to zdanie chyba najlepiej oddaje sedno problemu. Nie chodzi o technologię, tylko o władzę. W przestrzeni online znikają szkolne rytuały – ten dzwonek, tablica, rząd ławek, za którymi siedzimy z lekkim napięciem. A nauczyciel, który przez lata funkcjonował w roli autorytetu, nagle staje się po prostu kolejnym uczestnikiem spotkania na ekranie. Bez tła klasy, bez tablicy, z kotem przebiegającym w tle. Tylko że my, rodzice, …

Pierwsze-zebranie-1-2af9ab5.jpg
width: 1200
height: 900

Matka nie mogła już słuchać słów nauczycielki. „To było moje ostatnie zebranie”
type: item
date: 2025-11-22T09:00:07.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: szkoła
description: Zebrania klasowe miały być miejscem rozmowy, współpracy i wsparcia. Tymczasem – jak opisuje jedna z matek – stały się dla niej źródłem frustracji i smutku. „Wyszłam stamtąd z poczuciem, że nauczycielka widzi w naszych dzieciach tylko problemy. To było moje ostatnie zebranie” – pisze w liście do redakcji.
encoded: Matka uczennicy 4 klasy przyznaje, że na zebrania chodziła zawsze. Chciała wiedzieć, jak jej córka radzi sobie w szkole, co ją czeka, jak wygląda klasa. Tym razem jednak wyszła z poczuciem, że coś jest głęboko nie tak. „Nauczycielka przez ponad godzinę narzekała. Najpierw na dzieci, że rozkojarzone, że niewychowane, że nie chcą pracować. Potem na rodziców, że nie sprawdzają zeszytów, że nie pilnują prac domowych. A na koniec na system, że ona już nie ma siły. Wszystko było źle” – pisze kobieta. Nie padło ani jedno dobre słowo o klasie. Ani jedna informacja, co się udaje, gdzie dzieci robią postępy, co warto pochwalić. Matka przyznaje, że czuła rosnący ciężar każdego kolejnego zdania. „Miałam wrażenie, że widzi tylko to, co najgorsze” Według kobiety ton nauczycielki był nie tylko krytyczny, ale wręcz oskarżycielski. „Siedzieliśmy jak uczniowie na dywaniku. Zero rozmowy, zero dialogu. Tylko pretensje. Czułam się, jakbyśmy wszyscy zostali wrzuceni do jednego worka: nieodpowiedzialni rodzice wychowujący trudne dzieci” – opisuje matka. Nie padły żadne propozycje rozwiązań. Żadna zachęta do współpracy. Tylko narzekanie – na poziom klasy, na brak motywacji, na zachowania uczniów. „Zrozumiałabym, gdyby chciała o czymś porozmawiać, poprosić o pomoc, wskazać trudność. Ale to była czysta skarga. Ani jednej konstruktywnej informacji. Mój limit się wyczerpał” – dodaje. „To było ostatnie zebranie, na które poszłam” Matka twierdzi, że wyszła z sali przygnębiona. Po raz pierwszy poczuła, że zebranie wcale nie dotyczyło jej dziecka ani nawet całej klasy – tylko frustracji nauczycielki. „Nie mówię, że nauczyciele mają łatwo. Ale skoro my potrafimy przyjść, wysłuchać, włączyć się w życie szkoły, to chciałabym usłyszeć także coś pozytywnego. Albo chociaż konstruktywnego. Nie tylko narzekanie” – pisze. Po tej sytuacji podjęła decyzję: na zebrania już nie wróci. Będzie kontaktować się indywidualnie, mailowo lub przez dziennik elektroniczny. „Chcę wspierać moje dziecko, a nie wychodzić z …

pusta-sala-w-szkole-ff908e8.jpg
width: 1600
height: 1200

Nauczyciele powinni rozsądniej brać zwolnienia. „Moje dziecko od miesiąca nie miało polskiego”
type: item
date: 2025-11-21T12:50:13.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nauczyciel
subject: szkoła
description: Matka ósmoklasistki napisała do naszej redakcji list pełen niepokoju i rozczarowania. Jej córka od miesiąca nie ma lekcji języka polskiego, bo nauczycielka poszła na zwolnienie „żeby odpocząć”, a szkoła nie jest w stanie znaleźć zastępstwa.
encoded: Autorka listu nie kryje emocji. Jej córka przygotowuje się do egzaminu ósmoklasisty, a brak lekcji polskiego stał się dla rodziny źródłem ogromnego stresu. „To jest klasa 8, tu już nie ma miejsca na luz. Moje dziecko traci cenny czas, a polskiego nie ma od miesiąca” – pisze matka, dodając, że w przypadku innych przedmiotów sytuacja wygląda stabilnie, lecz język polski wypada z planu już trzeci tydzień z rzędu. „To jest klasa 8, a oni tracą cenny czas” Jak tłumaczy, szkoła nie ma możliwości zapewnienia zastępstw. Nauczycieli brakuje, a ci, którzy są, mają przepełnione plany. „Wszystko rozumiem: choroby, nagłe sytuacje, życie. Ale zwolnienie ‘na odpoczynek’ w takim momencie?” – podkreśla. Jej zdaniem niektóre decyzje powinny uwzględniać dobro uczniów, szczególnie w klasach, które mają przed sobą egzaminy. Gdzie kończy się prawo nauczyciela, a zaczyna odpowiedzialność? W liście, który otrzymaliśmy, pojawia się wątek szerszego problemu – rosnącego obciążenia systemu edukacji. Matka zauważa, że szkoły są przytłoczone brakami kadrowymi, a uczniowie są głównymi poszkodowanymi. „Nie mam pretensji do nikogo personalnie. Rozumiem, że każdy ma prawo do odpoczynku. Ale zawód nauczyciela to misja, zwłaszcza gdy pracuje się z tak młodymi ludźmi” – pisze. Jej zdaniem przedłużające się zwolnienia w okresach newralgicznych powinny być przemyślane, bo wpływają na całą klasę. „Proszę nie odbierać tego jako ataku. To wołanie matki, która widzi, że system się sypie, a dzieci mają z tego powodu ogromne zaległości”. Trudno odmówić jej racji – choć prawo do odpoczynku jest bezdyskusyjne, szkoły nie mają dziś narzędzi, żeby złagodzić skutki nieobecności nauczycieli. W efekcie uczniowie tracą godziny, które w klasie ósmej są nie do odzyskania. „Nikt nie patrzy na to, co dla nich najlepsze” Najbardziej bolesne dla autorki listu jest poczucie, że w całym chaosie gubi się dobro dziecka. „Moja córka sama mnie zapytała: mamo, a co jak na egzaminie będzie coś, czego nie przerobiliśmy?” – opisuje. …

nauczycielka-8-f6efa55.jpg
width: 1600
height: 1200

Usłyszałam, jak nauczycielka mówi do ucznia. Zamarłam
type: item
date: 2025-11-19T14:16:21.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nauczycielka
subject: szkoła
subject: wychowanie
description: Stałam na korytarzu, czekając, aż skończy się lekcja mojego dziecka. I wtedy to usłyszałam – słowa, które nie powinny nigdy paść z ust dorosłego wobec dziecka. Zamarłam, bo przypomniałam sobie własną szkołę i to, jak długo zajęło mi uwierzenie, że nie jestem „problemem”.
encoded: Nie planowałam podsłuchiwać. Po prostu czekałam – jak dziesiątki innych rodziców – pod salą, z kubkiem zimnej kawy w dłoni, przewijając bezmyślnie telefon. Drzwi były uchylone. I nagle między jednym powiadomieniem a drugim usłyszałam ten ton – zimny, ostry, niosący w sobie coś więcej niż złość. Coś, co pachniało upokorzeniem. – Z tobą to zawsze jest problem. Inni potrafią, tylko ty znowu coś źle zrobiłeś. Zrobiło mi się gorąco. Zamarłam. Bo przecież to było do dziecka. „Inni potrafią” – słowa, które zostają na lata Nie znam chłopca, do którego to powiedziała. Ale wiem jedno – te słowa zostaną z nim na długo. Może będzie udawał, że ich nie słyszy. Może zrobi jeszcze sto rzeczy, żeby udowodnić, że potrafi. A może uwierzy, że nie potrafi nigdy. Znam to uczucie. Kiedy dorośli, zamiast pomóc, wbili szpilkę tam, gdzie i tak bolało. Kiedy ktoś, kto miał być przewodnikiem, stał się głosem, który wciąż słyszysz w głowie. I powtarzasz go sobie sam, już jako dorosły. Bo to nigdy nie jest tylko zdanie. To program, który zostaje w dziecku na lata. Szkoła, która wciąż uczy wstydu Mam wrażenie, że nasza szkoła – mimo całej nowoczesności, tablic multimedialnych i projektorów – nadal działa jak dawniej. Nadal nagradza ciche, posłuszne dzieci. Nadal karze za emocje, pytania, odmienność. Wciąż słyszę od rodziców, że ich dzieci boją się zgłaszać, że płaczą, kiedy nauczyciel podnosi głos. Że dostają „uwagi” za ziewanie, za brak zeszytu, za niewłaściwe spojrzenie. I zastanawiam się, gdzie w tym wszystkim miejsce na zrozumienie, relację, wsparcie. Przecież dziecko, które słyszy: „z tobą zawsze jest problem”, nie uczy się matematyki – uczy się wstydu. Zaufanie, które pęka jednym zdaniem Wychowawca, nauczyciel, opiekun – to dla dziecka nie tylko osoba z dziennikiem. To często ktoś, komu ufa bardziej niż własnym rodzicom. Kto widzi je codziennie, w momentach sukcesu i porażki. A zaufanie to bardzo krucha rzecz. Wystarczy jedno zdanie. Jeden niepotrzebny komentarz, wypowiedziany w emocjach al…

Szkola-wciaz-uczy-wstydu-521f564.jpg
width: 1600
height: 1200

Nauczycielka: „Tuż po 21 dostałam SMS-a od matki ucznia. Zdumiało mnie jej żądanie”
type: item
date: 2025-11-19T11:38:56.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nauczycielka
subject: rodzice
subject: szkoła
description: Na redakcyjną skrzynkę trafił e-mail od nauczycielki klas 1–3 z jednej z warszawskich podstawówek. Napisała, bo chciała podzielić się sytuacją, która – jak przyznała – zaskoczyła ją bardziej niż jakakolwiek szkolna wywiadówka. Po 21:00 dostała SMS-a od matki jednego z uczniów. „Myślałam, że chodzi o coś poważnego. Tymczasem to, co przeczytałam, wprawiło mnie w osłupienie” – pisze nauczycielka.
encoded: Dzień miałam wyjątkowo długi. Zostałam po lekcjach, bo przygotowywałam dekoracje na szkolną uroczystość. To było zaraz przed 11 listopada, przed apelem. Do domu wróciłam zmęczona, z bolącą głową i planem, że wieczór spędzę bez zerkania w ekran. Około 21:10 telefon jednak zawibrował. Zobaczyłam imię i nazwisko mamy jednego z moich drugoklasistów i pomyślałam, że stało się coś poważnego. Otworzyłam wiadomość i… zamarłam. Pisała mniej więcej: „Pani Aniu, mam taką sprawę. Młodszy synek się rozchorował, muszę iść rano z nim do przychodni. Nie mam jak odprowadzić jutro Stasia. Może podejdzie Pani rano do nas? Mieszka Pani przecież niedaleko. Proszę o potwierdzenie”. Przeczytałam raz. Przeczytałam drugi. I nadal nie wierzyłam, że ta prośba jest na serio. To jest praca, a nie dyspozycyjność 24/7 Od lat jestem nauczycielką, a rodziców uczniów lubię i szanuję. Z wieloma mam świetny kontakt, szanujemy swój czas, przestrzegamy granic, a dobro dzieci zawsze stawiamy na pierwszym miejscu. Ale żeby ktoś oczekiwał, że wyjdę rano z domu, pójdę na inne osiedle i odprowadzę czyjeś dziecko do szkoły? To nie była prośba typu „czy może Pani przypilnować na korytarzu?” albo „czy może Pani wysłać zadanie jeszcze raz?”. To było pełnoprawne żądanie prywatnej przysługi, która wykracza poza jakiekolwiek granice zawodowe. Wieczór. Mój prywatny numer telefonu. I oczekiwanie, że o 7:30 będę pod czyimś blokiem, trzymając za rękę ucznia, którego zadaniem jest po prostu dotrzeć do szkoły z rodzicem lub opiekunem. Jestem nauczycielką, a nie prywatną opiekunką Nie chciałam być niemiła. Rozumiem – choroba małego dziecka, stres, brak wsparcia. Pamiętam, jak moje nastolatki były maluchami. Ale to, że mieszkam trzy ulice dalej, nie oznacza, że można traktować mnie jak sąsiadkę, która wyświadczy przysługę, albo – co gorsza – jak darmową pomoc domową... W odpowiedzi napisałam krótko: „Niestety nie mogę spełnić tej prośby. To wykracza poza moje obowiązki i czas pracy. Proszę poszukać innego rozwiązania”. Nas…

nauczycielka-dostala-SMS-a-od-matki-ucznia-cf1aa33.jpg
width: 1600
height: 1200

Przykre, kto uczy dziś w szkołach. „Wiadomość od nauczycielki w Librusie mnie zażenowała”
type: item
date: 2025-11-19T08:09:18.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: szkoła
description: Matka ucznia klasy siódmej była zaskoczona, gdy zobaczyła w Librusie wiadomość od nauczycielki historii. „To był moment, w którym naprawdę zwątpiłam, kto dziś uczy nasze dzieci” – pisze Anna w mailu do naszej redakcji.
encoded: Kiedy zobaczyłam powiadomienie w Librusie, myślałam, że to zwykła informacja o zadaniu czy sprawdzianie. Niestety, po otwarciu wiadomości poczułam wstyd, złość i żal. Nauczycielka historii opublikowała w niej listę uczniów „notorycznie przeszkadzających na lekcji”, podając ich nazwiska i dodając, że „ostatecznie ostrzega”, bo „sytuacja zaczyna przekraczać granice”. Wśród tych nazwisk widniało również imię mojego syna. I to właśnie wtedy zrozumiałam, jak bardzo w szkołach brakuje dziś uważności, delikatności i zwykłego ludzkiego podejścia. Bo znam swoje dziecko. Publiczne piętnowanie zamiast rozmowy Nie potrafię pojąć, w jaki sposób nauczycielka — osoba z wieloletnim doświadczeniem — mogła uznać, że publiczne piętnowanie uczniów jest właściwą drogą. To nie była wiadomość do jednego rodzica, nie próba wyjaśnienia sytuacji, nie prośba o współpracę. To była lista nazwisk wysłana do wszystkich dorosłych mających dostęp do klasy. Jaki był cel? Zawstydzenie? Próba pokazania „kto tu rządzi”? Na pewno nie było to budowanie relacji ani zaufania. Nauczycielka jest osobą starszą, od lat pracuje w tej samej szkole i wyraźnie widać, że jest już zmęczona i sfrustrowana. Dla niej uczeń idealny to ten, który siedzi cicho, patrzy w tablicę i nie zadaje pytań. Każde odstępstwo od tej reguły to „przeszkadzanie”. Jej słynna fraza „proszę nie filozofować” pada podobno na każdej lekcji. Mój syn nie przeszkadzał. Mój syn… pytał Najbardziej boli mnie to, że moje dziecko zostało wrzucone do jednego worka z uczniami, którzy faktycznie przeszkadzają innym. Mój syn jest ciekawy świata. Uwielbia historię – do tego stopnia, że sam szuka informacji, ogląda dokumenty, czyta książki dla młodzieży. Jeśli zadaje pytania na lekcji, to nie po to, by przeszkadzać, ale po to, by zrozumieć więcej. I tak, czasem są to pytania pogłębione, dociekliwe, trudne. Tymczasem nauczycielka uznała je za „utrudnianie prowadzenia zajęć”. Gdy zapytałam syna, co dokładnie się wydarzyło, odpowiedział tylko: „Mamo, ona nie …

wiadomosc-od-nauczycielki-zazenowala-matke-ucznia-35a2721.jpg
width: 1600
height: 1200

Uczeń dostaje dwóję, a korepetytor ma kłopoty. „Rodzice zażądali zwrotu pieniędzy”
type: item
date: 2025-11-18T11:02:04.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja dziecka
subject: nauka
subject: szkoła
description: Coraz więcej nauczycieli prowadzących korepetycje skarży się na narastającą presję i oczekiwania niektórych rodziców. W liście do naszej redakcji jeden z nich opisuje sytuację, przez którą niemal zrezygnował z pracy dodatkowej.
encoded: Autor listu to nauczyciel z wieloletnim doświadczeniem, który wie, jak pracować z dziećmi. Pisze jednak, że w ostatnich latach coraz częściej spotyka się z przekonaniem, że korepetycje są gwarancją najwyższych ocen, a nie procesem, w którym sukces zależy od wielu czynników. „Kiedyś rodzice pytali, jak mogą wspierać swoje dziecko. Dziś niektórzy pytają, dlaczego zapłacili za lekcje, a dziecko nie ma szóstki” – relacjonuje. Korepetytor: roszczenia zamiast współpracy W liście opisuje historię jednego z uczniów, który miał problemy z matematyką. Był zaangażowany, ale brakowało mu czasu na systematyczne powtórki. Nauczyciel tłumaczył, prosił o krótkie ćwiczenia w domu, zachęcał chłopca do utrwalania materiału. „Niestety rodzice uznali, że skoro płacą, to ja mam sprawić, żeby syn był najlepszy w klasie” – pisze. Kiedy uczeń dostał dwóję ze sprawdzianu, rodzice zamiast rozmowy wybrali żądania. Zgłosili się do korepetytora z pretensją. „Usłyszałem, że nie wykonałem usługi należycie i że oczekują zwrotu pieniędzy za ostatni miesiąc. Poczułem się jak usługodawca, który odpowiada za wynik, nie za proces” – relacjonuje. Dziecko między ambicją rodziców a rzeczywistością W swoim liście nauczyciel podkreśla, że najbardziej szkoda mu ucznia. Atmosfera wokół korepetycji stała się napięta i chłopiec zaczął bać się błędów. „Zawsze powtarzam uczniom, że pomyłki są częścią nauki. Tym razem widziałem, że każdy błąd wywołuje w nim lęk” – wspomina. Rodzice, zamiast wspierać syna, zaczęli wywierać na niego presję. Oczekiwali natychmiastowych efektów, nie patrząc na trudności, które narastały już wcześniej. Korepetytor próbował tłumaczyć, że nauka to proces wymagający czasu. „Powiedziałem, że nie zastąpię systematyczności. Mogę pomóc, mogę prowadzić, ale nie jestem w stanie w tydzień naprawić braków z całego semestru” – pisze. Jak podkreśla, wielu rodziców zapomina, że korepetytor nie jest cudotwórcą ani osobą, która ma moc zmieniania ocen według potrzeb. Jego rolą jest towarzyszenie w eduka…

korepetycje-2-b8f088d.jpg
width: 1600
height: 1200

Zakazali używania telefonów w świetlicy. Nauczycielka: „Dawno czegoś takiego nie widziałam”
type: item
date: 2025-11-17T12:04:13.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: smartfon dla dziecka
subject: szkoła
subject: wychowanie
description: Kiedy we wrześniu wprowadzono zakaz telefonów w świetlicy, rodzice byli oburzeni, a dzieci wściekłe. Dziś nauczycielka mówi, że to jedna z najlepszych decyzji, jakie szkoła mogła podjąć: „Nie pamiętam, kiedy widziałam uczniów tak… żywych”.
encoded: Gdy dyrekcja ogłosiła nowe zasady, zaczęły się protesty. Dzieci pytały, czy „to jakiś żart”, rodzice pisali wiadomości, że „to ograniczanie swobód” i „w dzisiejszych czasach telefon to konieczność”. Przez pierwsze dni naprawdę było ciężko – dzieci chodziły po świetlicy jak po muzeum nudy, nie wiedząc, co zrobić z rękami. „A co ja mam robić, jak mi się nudzi?” – usłyszałam od jednego z uczniów. I to chyba najlepiej podsumowało problem. Na zmianę trzeba było poczekać. Ale przyszła Najpierw były westchnienia, marudzenie i próby wyjęcia telefonów „tylko na sekundkę”. Ale potem coś pękło. W pewien zwyczajny dzień zauważyłam, że dzieci… rozmawiają. Że śmieją się nad planszówkami, wspólnie układają puzzle, budują wieże z klocków, których wcześniej nikt nie chciał dotknąć. Nagle świetlica ożyła. Pojawił się ruch, gwar, śmiech – ten prawdziwy, nie ten spod memów i TikToków. „Dawno czegoś takiego nie widziałam” – pomyślałam, patrząc, jak trzech chłopców spiera się o zasady gry w Monopoly. Dzieci zaczęły bawić się tak, jakby odzyskały zapomnianą część dzieciństwa. A potem przyszli rodzice. I zaczęli mówić coś zupełnie innego niż na początku... Ci, którzy wcześniej jako pierwsi protestowali, teraz nie kryli zaskoczenia: „Córka prosiła, żebym kupiła jej planszówkę. Pierwszy raz!” „Syn w domu mniej siedzi w telefonie, bo w świetlicy nauczył się bawić z innymi” „Dziecko zaczęło mnie pytać, czy możemy wieczorem coś razem zagrać”. Jedna mama powiedziała wprost: „Myślałam, że to głupi zakaz. Ale to zmieniło nasze życie. Serio”. Dzieci potrzebują relacji, nie ekranów Po kilku miesiącach od wprowadzenia zakazu nauczycielka mówi, że efekty przerosły jej oczekiwania. Widać, że dzieci potrafią bawić się bez telefonów. Potrafią tworzyć grupy, wymyślać zabawy, rozmawiać o czymś innym niż gry. „To niesamowite, że trzeba było zakazu, żeby dzieci przypomniały sobie, że istnieją gry planszowe, klocki i rozmowy” – przyznaje. I dodaje, że dziś, zamiast widoku kilkunastu pochylonych głów w milczen…

dzieci-spedzaja-czas-w-swietlicy-bez-telefonow-ae5a924.jpg
width: 1600
height: 1200

Ten nawyk nauczyciela to sygnał ostrzegawczy. Gdy go dostrzeżesz – od razu reaguj
type: item
date: 2025-11-17T08:01:27.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: edukacja
subject: nauczyciel
subject: szkoła
description: Zawsze myślałam, że szkoła to miejsce współpracy. Że jeśli pojawia się problem, to wspólnie szukamy rozwiązań. Dopiero gdy moje dziecko trafiło na nauczyciela, który zamiast rozmawiać, tylko narzekał, zrozumiałam, że nie każdy pedagog działa w taki sposób. I że jest pewien nawyk, który powinien zapalić w głowie rodzica czerwoną lampkę.
encoded: Nauczyciel, który widzi tylko problemy Ten nawyk wydaje się niegroźny, bo na początku wygląda jak zwykła informacja zwrotna. Nauczyciel podchodzi i mówi: „Pani syn znowu nie uważa. Jest trudny, nie współpracuje”. Albo: „Córka chyba jest leniwa, nic się nie zmienia”. I tak tydzień za tygodniem, miesiąc za miesiącem. Zero konkretów, zero pomysłów, zero chęci, wsparcia. Z czasem zauważyłam, że te rozmowy stają się jak mantra – nieustanne powtarzanie problemów bez choćby próby ich przeanalizowania. Gdy pytałam, co możemy zrobić, słyszałam jedynie: „To państwa sprawa”. Jakby szkoła była miejscem zgłaszania usterek, a nie wspólnego działania. Jakby moje dziecko było projektem, który ktoś ocenia, ale nie zamierza pomóc naprawić. Brakuje chęci poznania przyczyn W pewnym momencie poczułam bezsilność. Bo zamiast dowiedzieć się, dlaczego moje dziecko zachowuje się w określony sposób, słyszałam tylko łatki. „Trudne”, „leniwe”, „niechętne”. Prosiłam: może warto porozmawiać, poszukać źródła problemu? Może to stres? Może brak pewności siebie? Może trudności w uczeniu się, które wymagają wizyty u logopedy albo psychologa? Odpowiedź znów była taka sama – narzekanie bez refleksji. I zrozumiałam, że to właśnie ten nawyk powinien zaniepokoić każdego rodzica. Nauczyciel, który jedynie wylicza problemy, ale nie szuka sposobów, by je rozwiązać, oddziela się grubą linią od rodziców i od dziecka. Tworzy mur, a nie most. I zostawia rodzinę samą z kłopotem, który wcale nie musi być nie do pokonania. Współpraca to nie przywilej – to obowiązek Dziś wiem jedno: kiedy nauczyciel powtarza tylko, co jest nie tak, ale nie proponuje żadnych kroków, nie pyta o kontekst, nie chce usiąść razem i poszukać przyczyny – trzeba reagować. Prosić o rozmowę, pytać dyrekcję, prosić o wsparcie specjalistów. Bo problem zachowania czy nauki to nie sygnał do narzekania, tylko do działania. I rodzic nie może być w tym działaniu sam. Moje dziecko wiele zyskało, gdy trafiło na pedagoga, który potrafił powiedzieć: „Co m…

nauczycielka-przygotowuje-z-uczniami-projekt-7eaecac.jpg
width: 1600
height: 1200