MEN zmienia zasady gry od 1 września. Oceny uczniów polecą w dół? Wszystko przez 1 zapis
MEN przygotował projekt nowych zasad dotyczących prac domowych, oceny zachowania oraz egzaminów klasyfikacyjnych i poprawkowych. Najwięcej emocji budzi propozycja, by systematyczność w pracach domowych mogła mieć znaczenie przy rocznej ocenie z przedmiotu.
W projekcie MEN utrzymuje dotychczasowy kierunek: w klasach I–III nie będzie można zadawać pisemnych oraz praktyczno-technicznych prac domowych. Wyjątek mają stanowić ćwiczenia rozwijające motorykę małą. Dla wielu rodziców to ważny sygnał, bo najmłodsi uczniowie często dopiero uczą się rytmu szkolnego dnia i odpoczynku po zajęciach. Prace domowe bez stopni, ale z konsekwencją na koniec roku W klasach IV–VIII prace domowe mają pozostać nieobowiązkowe i bez tradycyjnych ocen. Jednocześnie MEN chce doprecyzować, po co w ogóle zadaje się pracę po lekcjach: ma ona służyć utrwalaniu, rozwijaniu lub praktycznemu stosowaniu treści z zajęć. Dochodzi też twardy obowiązek po stronie szkoły: każda wykonana praca ma zostać sprawdzona, a uczeń ma dostać informację zwrotną o tym, jak zadanie zostało wykonane. Najbardziej dyskutowany punkt dotyczy końcówki roku. Projekt zakłada możliwość uwzględniania systematyczności wykonywania prac domowych przy ustalaniu rocznej oceny klasyfikacyjnej z przedmiotu. To nie jest powrót do stawiania jedynek za pojedyncze „braki”, ale raczej narzędzie, które ma pozwolić nauczycielowi docenić regularność i wysiłek ucznia w dłuższej perspektywie. Zachowanie pod lupą: nowe kryteria Ocena zachowania ma dalej opierać się na rozwiązaniach zapisanych w statucie szkoły, ale projekt MEN wskazuje nowe, bardziej opisowe kryteria, które placówki mają brać pod uwagę. W praktyce może to oznaczać nacisk na codzienne, powtarzalne sytuacje: wywiązywanie się z obowiązków, okazywanie szacunku innym, odpowiedzialność za własny rozwój, dbanie o bezpieczeństwo, przestrzeganie norm społecznych, współpracę oraz troskę o relacje. MEN zwraca też uwagę na zastrzeżenia dotyczące punktowych systemów oceniania zachowania. Podnoszono, że takie mechanizmy mogą nie uwzględniać wystarczająco indywidualnej sytuacji ucznia. Dla rodziców to ważny kontekst: zasady, które dobrze działają „w tabeli”, nie zawsze pasują do realnego życia klasy. Wśród kryteriów ma się pojawić również postawa patriotyczna, rozumiana jako szacunek dla narodu i ojczyzny, społeczności lokalnej i regionalnej oraz poszanowanie historii, tradycji i kultury innych narodów. Sama skala ocen zachowania ma pozostać bez zmian (sześciostopniowa). Egzaminy tylko na miejscu: koniec z próbami zdalnego zdawania Projekt MEN obejmuje także egzaminy klasyfikacyjne i poprawkowe oraz sprawdziany organizowane po zgłoszeniu zastrzeżeń do sposobu ustalenia oceny. Kluczowa zmiana organizacyjna to obowiązek przeprowadzania ich wyłącznie stacjonarnie w szkole, do której uczeń został przyjęty, przy bezpośredniej obecności komisji. Wprost zapisano zakaz korzystania z urządzeń służących do komunikacji zdalnej podczas sprawdzania wiedzy. Uregulowano też czas trwania egzaminu lub sprawdzianu z jednego przedmiotu: szkoła podstawowa: od 30 do 45 minut szkoła ponadpodstawowa: od 40 do 60 minut Dodatkowo wprowadzono limit dzienny: uczeń będzie mógł zdawać egzaminy klasyfikacyjne maksymalnie z trzech zajęć edukacyjnych jednego dnia. To istotne z punktu widzenia obciążenia ucznia i organizacji całej procedury. Terminy są znane, ale to wciąż projekt, który może się zmienić Warto pamiętać o statusie tych propozycji. Projekt został skierowany do konsultacji publicznych i uzgodnień 8 maja 2026 r., a termin konsultacji wyznaczono do 10 czerwca. W lipcu swoje uwagi przekazywała również Rzeczniczka Praw Dziecka, m.in. w sprawie obowiązku stacjonarnego przeprowadzania egzaminów klasyfikacyjnych. Planowany termin wejścia w życie zmian to 1 września 2026 r., czyli start roku szkolnego 2026/2027. Do tego czasu przepisy nie są jeszcze obowiązującym prawem, a ich ostateczny kształt może zostać zmodyfikowany. Jeśli masz dziecko w klasach I–VIII albo w szkole ponadpodstawowej, warto śledzić komunikaty szkoły i zapisy w statucie placówki, bo to one przełożą ogólne zasady na codzienną praktykę. Źródło: Infor Zobacz też: Chcą wskazywać przyszłych bezrobotnych już w podstawówce. Będzie ostra selekcja uczniów? Rodzice w szoku
Jakie kary dla uczniów może zastosować szkoła 2026/2027? Zmiany od września, rodzice się wściekną
Jakie kary może zastosować szkoła od 1 września 2026 roku? Prezydent zawetował ustawę o prawach i obowiązkach ucznia, więc obowiązują dotychczasowe przepisy – katalog kar i tryb odwołania określa statut każdej szkoły z osobna, na podstawie art. 98 ustawy Prawo oświatowe.
Przed wakacjami w mediach społecznościowych krążyła informacja o „nowych karach dla uczniów od nowego roku szkolnego”. Tymczasem prezydent zawetował ustawę, która miała to zmienić – więc od 1 września 2026 r. w szkołach obowiązują te same zasady co dotychczas. Sprawdziliśmy, co dokładnie zniknęło z planów, a co realnie znajdziesz w statucie szkoły dziecka. Ustawa, która miała zmienić szkołę, nie weszła w życie 29 maja 2026 r. Sejm uchwalił ustawę o prawach i obowiązkach ucznia – nowelizację Prawa oświatowego (druk sejmowy nr 2449). Prezydent Karol Nawrocki zdecydował się jednak na weto. Oznacza to, że żaden przepis z tej ustawy nie wejdzie w życie, dopóki Sejm go nie odrzuci. Kancelaria Prezydenta argumentowała, że nowe przepisy zwiększyłyby biurokrację w szkołach i mogły osłabić autorytet nauczyciela. Co zawierał projekt, który ostatecznie nie wszedł w życie? Zawetowana ustawa miała między innymi: wprowadzić jednolity dla wszystkich szkół, ustawowy katalog praw i obowiązków ucznia oraz kar, powołać system rzeczników praw uczniowskich – krajowego, wojewódzkich, gminnych i szkolnych, uprościć procedurę kar, z reżimem decyzji administracyjnej tylko dla skreślenia i przeniesienia do innej szkoły, skrócić okres przechowywania informacji o karze z trzech lat do jednego roku, wprowadzić od 1 września 2028 r. obowiązkowe rady szkół. Żaden z tych punktów nie obowiązuje od 1 września 2026 r. – i na razie nie wiadomo, czy i kiedy wejdzie w życie. Jaki dokument reguluje, za co i jak można ukarać ucznia? W praktyce nic się nie zmieniło: prawa i obowiązki ucznia, rodzaje kar oraz tryb odwoływania się od nich określa – tak jak dotychczas – statut konkretnej szkoły, a nie jedna ustawa dla całego kraju. Obowiązek ten nakłada art. 98 ust. 1 pkt 18 i 19 ustawy z 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe. Oznacza to, że katalog kar w sąsiedniej szkole może się różnić od tego w placówce dziecka – warto zajrzeć do statutu konkretnej szkoły, zwykle dostępnego na jej stronie internetowej. Skreślenie z listy uczniów – najsurowsza kara i jej granice Uczeń objęty obowiązkiem szkolnym, czyli w praktyce przez okres całej szkoły podstawowej, nie może zostać skreślony z listy uczniów. Zamiast tego kurator oświaty – na wniosek dyrektora – może przenieść go do innej szkoły. Sama procedura skreślenia, dotycząca głównie starszych uczniów, przebiega w kilku krokach: wniosek, opinia samorządu uczniowskiego, uchwała rady pedagogicznej, a na końcu decyzja administracyjna dyrektora zgodna z Kodeksem postępowania administracyjnego. Rodzice albo pełnoletni uczeń mogą się od niej odwołać do kuratora oświaty za pośrednictwem dyrektora – w terminie 14 dni od doręczenia decyzji. Dyrektor ma 7 dni na przekazanie odwołania kuratorowi, a od jego decyzji przysługuje jeszcze skarga do sądu administracyjnego. Co zrobić, gdy nie zgadzasz się z karą nałożoną na dziecko? Punktem wyjścia zawsze jest statut szkoły – to on określa, jakie kary wolno zastosować i jaki jest tryb odwołania od nich (art. 98 Prawa oświatowego wymaga, by taki tryb w ogóle istniał). Jeśli statut przewiduje odwołanie do dyrektora, rady pedagogicznej albo organu prowadzącego – warto z niego skorzystać na piśmie, w terminie wskazanym w dokumencie. Przy decyzjach administracyjnych, takich jak skreślenie, obowiązują terminy z KPA opisane wyżej. W razie wątpliwości można też zwrócić się o wyjaśnienia do kuratorium oświaty właściwego dla regionu. Zasady mogą się różnić między placówkami, dlatego odpowiedzią na pytanie „jakie kary grożą mojemu dziecku” jest zawsze statut konkretnej szkoły – nie ogólnokrajowe doniesienia sprzed wakacji. Źródło: ePedagogika Zobacz też: Smutne słowa 8-latka po powrocie z kolonii. Tego pokolenia nic już nie cieszy? Matka: „Zrobiło mi się przykro”
Chcą wskazywać przyszłych bezrobotnych już w podstawówce. Będzie ostra selekcja uczniów? Rodzice w szoku
W Anglii pojawił się pomysł, by pod koniec szkoły podstawowej wskazywać dzieci szczególnie zagrożone przyszłym statusem bezrobotnych, na podstawie m.in. frekwencji i wyników. Zwolennicy mówią o szybszej pomocy i mentoringu, przeciwnicy ostrzegają przed stygmatyzacją i przerzucaniem odpowiedzialności na szkoły.
W Anglii wraca pomysł, by jeszcze pod koniec szkoły podstawowej wychwytywać dzieci, które mogą w przyszłości wypaść jednocześnie z edukacji i rynku pracy. Chodzi o wczesną identyfikację ryzyka statusu NEET na podstawie danych, które szkoły i tak w dużej mierze widzą na co dzień, takich jak frekwencja czy wyniki w nauce. Zwolennicy liczą na szybciej uruchamiane wsparcie, krytycy ostrzegają, że łatwo tu o etykietę, z którą dziecko i rodzina zostaną na lata. Wczesny sygnał alarmowy czy etykieta na całe dzieciństwo? Status NEET obejmuje młodych ludzi, którzy nie pracują, nie uczą się i nie uczestniczą w szkoleniach. To ważne rozróżnienie dla rodziców: nie mówimy wyłącznie o bezrobociu, ale także o sytuacji, w której młoda osoba nie podejmuje aktywności zawodowej i jednocześnie traci kontakt z edukacją. W Wielkiej Brytanii skala zjawiska jest duża: niemal milion osób w wieku 16–24 lata to NEET, czyli około co ósma młoda osoba. Dodatkowo 6 na 10 z nich nigdy wcześniej nie pracowało. Te liczby stoją w tle rządowego raportu „Young people and work”, przygotowanego pod kierunkiem Alana Milburna (byłego ministra zdrowia), który zapowiada rekomendację: szkoły podstawowe w Anglii miałyby rozpoznawać uczniów szczególnie zagrożonych takim scenariuszem. Kluczowe jest jedno: to nie jest jeszcze obowiązujące rozwiązanie. To propozycja, która dopiero ma trafić do końcowych rekomendacji. Co szkoła miałaby sprawdzać i co dalej z taką informacją? Wstępna koncepcja zakłada wskazywanie ryzyka pod koniec podstawówki, m.in. na podstawie frekwencji. Dalej pojawia się obietnica wsparcia: dodatkowe środki dla uczniów z mniej uprzywilejowanych środowisk mogłyby finansować korepetycje i mentoring, czyli realną pomoc zanim trudności się utrwalą. Raport i towarzysząca mu dyskusja wymieniają też inne sygnały ostrzegawcze, które mogą się na siebie nakładać: trwała absencja i narastające problemy z frekwencją, słabsze wyniki w nauce, ubóstwo, problemy ze zdrowiem psychicznym, specjalne potrzeby edukacyjne, doświadczenie pieczy zastępczej, zawieszenia i wykluczenie ze szkoły. W praktyce brzmi to jak lista spraw, które wielu rodziców zna z codzienności: dłuższe nieobecności, spadek motywacji, wycofanie, przeciążenie emocjonalne. Zwolennicy wczesnej identyfikacji ryzyka podkreślają, że system często reaguje za późno albo wcale, mimo że część danych już posiada. Dane, które robią wrażenie, i luka, która budzi niepokój Za pomysłem stoją konkretne wyniki badań. W analizie obejmującej ponad 8 tys. dzieci z Bradford 11 proc. uczniów, którzy w wieku 4–5 lat nie osiągnęli oczekiwanego poziomu gotowości szkolnej, znalazło się później w grupie NEET. Wśród dzieci uznanych za gotowe do rozpoczęcia nauki odsetek ten wynosił 4 proc. Jeszcze mocniej wybija się wątek frekwencji: trwała absencja szkolna wiązała się z 3,9 razy większym prawdopodobieństwem bycia poza edukacją, szkoleniem i zatrudnieniem w wieku 16–18 lat. To są argumenty, które wielu rodziców może odczytać jako zachętę: warto reagować szybko, gdy coś zaczyna się sypać. Jednocześnie krytycy zwracają uwagę na ryzyko błędów klasyfikacji. Część dzieci „wysokiego ryzyka” poradzi sobie dobrze, a część potrzebujących pomocy nie spełni kryteriów i pozostanie niezauważona. W debacie najmocniej wybrzmiewa obawa, że w dokumentacji ucznia pojawi się prognoza porażki zamiast opisu tego, jakiej pomocy dziecko potrzebuje tu i teraz. Taka etykieta może wpływać na oczekiwania dorosłych, relacje rodziny ze szkołą i na to, jak dziecko zacznie myśleć o sobie. Nauczyciele: wsparcie tak, ale nie kolejne zadanie bez pieniędzy Drugi spór dotyczy odpowiedzialności. Nauczyciele i część ekspertów ostrzegają przed mechanizmem, w którym szkoła dostaje kolejną rolę do odegrania, ale bez adekwatnego finansowania i bez zmian w systemie. Samo dopisanie rubryki w szkolnych papierach nie rozwiąże problemów, które często leżą poza klasą: ubóstwa, kryzysów rodzinnych, braków w dostępnej pomocy psychologicznej, słabych ścieżek zawodowych czy trudności na rynku pracy. W tym kontekście pojawia się też argument, że podstawówka najlepiej „zabezpiecza przyszłość” poprzez solidne fundamenty: czytanie, pisanie i liczenie. Jeśli do tego dojdzie biurokracja, szkoły mogą mieć mniej czasu na to, co najbardziej działa. Równocześnie nawet bardzo dobre wyniki edukacyjne nie tworzą miejsc pracy, jeśli zawodzi system przejścia z edukacji do zatrudnienia. To nie jest tylko problem Wielkiej Brytanii Wątek NEET wykracza poza Wielką Brytanię. Według Eurostatu w 2025 roku do grupy NEET należało 9,2 proc. mieszkańców Polski w wieku 15–29 lat, przy średniej UE na poziomie 11 proc. Te dane nie są w pełni porównywalne z brytyjskimi (inna grupa wieku), ale przypominają, że także u nas część młodych ludzi traci jednocześnie kontakt z nauką i rynkiem pracy. Wspólny mianownik w tej dyskusji jest dość przyziemny, ale dla rodzin kluczowy: szkoła może wcześnie zauważać absencję, trudności w nauce i kryzys psychiczny, ale za rozpoznaniem musi iść konkretna, finansowana pomoc. Bez tego ryzyko stygmatyzacji rośnie, a odpowiedzialność zbyt łatwo spada na nauczycieli i rodziców, którzy i tak próbują składać codzienność w całość. Źródło: The Guardian Zobacz też: Cena korepetycji wzrosła o 10 zł za godzinę. Oburzona matka wypisała dziecko. „Nie gryzie się ręki, która karmi”
Nerwówka w szkołach. Dyrektorka próbuje przekupić kandydatów na nauczycieli. „Matematyka podkupiła mi szkoła społeczna, dali 1000 zł więcej”
Końcówka sierpnia to dla większości rodzin czas kompletowania wyprawek, kupowania ostatnich podręczników i powolnego przestawiania dzieci na wczesne, poranne wstawanie. Niestety, w tym samym momencie za zamkniętymi drzwiami szkolnych gabinetów rozgrywa się cichy, ale niezwykle dramatyczny wyścig z czasem, o którym rodzice dowiadują się zazwyczaj dopiero podczas pierwszego zebrania.
W mediach społecznościowych, a dokładnie na popularnym profilu „NIE dla chaosu w szkole” na Facebooku, pojawił się poruszający wpis, który idealnie obnaża obecną rzeczywistość polskiej oświaty. Post odnosi się do głośnego wywiadu dla Radia ZET, w którym Danuta Kozakiewicz, dyrektorka Szkoły Podstawowej nr 103 w Warszawie, opowiedziała o ogromnej nerwówce towarzyszącej poszukiwaniu rąk do pracy. Sytuacja kadrowa w wielu placówkach publicznych stała się tak napięta, że szefowie szkół muszą uciekać się do metod, które do tej pory były domeną wyłącznie drapieżnego świata biznesu i wielkich korporacji. Brak nauczycieli zmusza dyrektorów do stosowania sprytnych wybiegów, finansowych negocjacji na krawędzi budżetu, a nawet otwartego podkupywania pracowników, byle tylko pierwszego września dzieci miały z kim realizować podstawę programową. Finansowe podchody na ostatniej prostej. Placówki prywatne wygrywają walkę o etaty Z relacji warszawskiej dyrektorki wyłania się obraz totalnego chaosu, w którym stabilny plan lekcji potrafi rozsypać się jak domek z kart w zaledwie kilka dni przed rozpoczęciem roku szkolnego. Okazuje się, że w publicznej oświacie trwa regularna walka o matematyków czy fizyków, a mniejsze placówki państwowe stoją na z góry przegranej pozycji w starciu z rynkiem komercyjnym. Dyrektorka stołecznej podstawówki wyznała wprost, że nauczyciela matematyki w ostatnich dniach podkupiła jej szkoła społeczna, która bez mrugnięcia okiem zaproponowała 1000 złotych więcej do comiesięcznej pensji. Do tego dochodzą zwykłe zdarzenia losowe, które przed wrześniem uderzają w dyrekcję z podwójną siłą. Dwie nauczycielki wspomagające zrezygnowały z pracy, bo wybrały placówkę położoną znacznie bliżej ich miejsca zamieszkania, kolejna osoba nagle się przeprowadziła, jedna zaszła w ciążę, a jeszcze inna po prostu przeszła na zasłużoną emeryturę. Jakby tego było mało, jeden z nauczycieli całkowicie pożegnał się z oświatą i odszedł do korporacji kuszącej lepszymi zarobkami. Czasu do pierwszego dzwonka zostało dramatycznie mało, a dyrekcja wciąż ma na liście aż pięć wakatów, których nie ma kim zapełnić. Rekrutacja z psychologiem i wyższe dodatki. Do czego zmuszeni są dyrektorzy szkół? Standardowe metody szukania pracowników przez oficjalne strony ministerstwa oświaty, tablice w urzędach pracy czy branżowe portale ogłoszeniowe w dzisiejszych czasach okazują się całkowicie bezskuteczne. Dyrektorzy muszą rozpuszczać wici przez wszystkich znajomych nauczycieli, a nawet zatrudniać do poszukiwań swoje rodziny i przyjaciół. W grę wchodzi już nawet desperackie wysyłanie e-maili z prośbą o pomoc bezpośrednio do rodziców uczniów oraz wieszanie ogłoszeń w gablotach na wyższych uczelniach z hasłem, że chętnie zatrudnią absolwentów lub nawet studentów ostatnich lat kierunków pedagogicznych. Jednak najbardziej fascynujące i kontrowersyjne są kulisy samych rozmów kwalifikacyjnych. Warszawska dyrektorka przyznała, że próbuje po prostu przekupić kandydatów finansowymi bonusami na start, które normalnie przyznaje się dopiero za wybitne osiągnięcia po latach pracy. Standardowo dodatek motywacyjny na start wynosi około 200 złotych, ale zdesperowana dyrekcja proponuje nowym osobom aż 600 złotych, żeby tylko podpisały umowę i nie przeszły do konkurencyjnej placówki. Co więcej, rozmowy rekrutacyjne bywają prowadzone w obecności szkolnego psychologa, który na bieżąco analizuje zachowanie kandydata i podpowiada szefowej, jakie benefity, na przykład elastyczny grafik czy dogodne godziny lekcji, można jeszcze dorzucić, by zatrzymać pracownika. Etat dzielony na trzy placówki. Jak będzie wyglądała nauka naszych dzieci od września? Kiedy finansowe zachęty nie pomagają, bo budżet publicznej szkoły ma swoje nieprzekraczalne granice, dyrektorzy z całej Polski zmuszeni są do szukania innych, często bardzo karkołomnych rozwiązań logistycznych. Coraz popularniejsze staje się wracanie do kandydatów, którzy wcześniej kategorycznie odmówili pracy, i ponowne błaganie ich o przejęcie choćby kilku godzin w tygodniu. Szkoły masowo poszukują też osób gotowych na dzielenie jednego etatu między dwie, a nawet trzy różne placówki, co oznacza, że nauczyciel spędza dzień w ciągłym biegu i podróży między dzielnicami. Dla dyrekcji priorytetem staje się zaoferowanie grafiku dostosowanego wyłącznie do indywidualnych potrzeb pedagoga, nawet jeśli cierpi na tym komfort uczniów, którzy przez to muszą zaczynać lekcje bardzo wcześnie lub siedzieć na świetlicy w oczekiwaniu na okienka w planie. Oczywiście w tej kryzysowej sytuacji najlepiej radzą sobie placówki prywatne, które nie mają związanych rąk przez sztywne tabele płacowe i mogą zaoferować po prostu atrakcyjne wynagrodzenie rynkowe. Jako rodzice musimy przygotować się na to, że zbliżający się rok szkolny będzie ogromnym testem elastyczności dla nas i dla naszych dzieci, a wakaty personalne mogą oznaczać częste zastępstwa i nagłe zmiany w planach zajęć, z którymi przyjdzie nam się mierzyć przez kolejne miesiące. Zobacz też: Nauczyciele idą na całość i zapowiadają wywiadówki online. „Za użeranie się z rodzicami mi nie płacą”
Szkoły rozsyłają listy zakazów przed 1 września, a rodzice łapią się za głowy. „Zaraz zabronią im oddychać”
Rodzice kompletują wyprawkę, a szkoły rozsyłają kolejne wiadomości organizacyjne. Tylko że dziś coraz częściej nie są to już tylko informacje o podręcznikach czy strojach na WF, ale całe katalogi tego, czego dzieciom robić i przynosić nie wolno. Nie chodzi wyłącznie o zakaz telefonów w szkołach.
Rodzice dostają już pierwsze wytyczne dotyczące zasad w roku szkolnym 2026/2027. Najczęściej powtarzają się apele o niewkładanie do śniadaniówek słodyczy, chipsów i słodzonych napojów, nieprzynoszenie napojów energetycznych, przestrzeganie szkolnych zasad dotyczących telefonów komórkowych (w związku z zakazem wnoszenia telefonów do szkół), a także zakazy przynoszenia ostrych przedmiotów, zabawek rozpraszających podczas lekcji czy produktów mogących zagrażać dzieciom z alergiami. W wielu szkołach przypomina się również o noszeniu obuwia na zmianę czy odpowiednim stroju. Równolegle od września 2026 r. zaczną obowiązywać nowe przepisy dotyczące żywności sprzedawanej w szkolnych sklepikach i automatach, które jeszcze bardziej ograniczają zawartość cukru w oferowanych produktach. „Za chwilę będą sprawdzać każdą kanapkę” Pani Monika, mama ucznia trzeciej klasy, przyznaje, że z każdym rokiem jest coraz bardziej zaskoczona. – Kiedy szkoła zaczyna mówić mi, co mam zapakować dziecku do śniadaniówki, mam wrażenie, że przekraczamy pewną granicę. Najbardziej irytuje ją sposób formułowania komunikatów. – Czasami brzmią tak, jakby rodzice nie mieli zdrowego rozsądku. Zaraz zabronią dzieciom oddychać albo będą liczyć, ile plasterków pomidora jest w kanapce – ironizuje. Jak podkreśla, jej syn dostaje słodycze sporadycznie. – Jeśli raz na jakiś czas włożę mu do plecaka małego batonika, to naprawdę nie oznacza, że źle go karmię i ma jakieś niedobory. „Szkoła nie zastąpi rodziców” Podobnego zdania jest pan Tomasz, tata dwóch córek. – Coraz częściej mam wrażenie, że szkoła chce wychowywać nie tylko dzieci, ale również rodziców. Jego zdaniem edukacja zdrowotna jest potrzebna, ale decyzja powinna należeć do rodzin. – Można zachęcać do zdrowych kanapek, owoców czy wody. Natomiast tworzenie list rzeczy zakazanych budzi we mnie sprzeciw. Za chwilę okaże się, że nauczyciel będzie zaglądał do każdego pudełka ze śniadaniem. Dodaje, że dzieci i tak szybko zauważają różnice. – Jedno ma domowe placuszki, drugie drożdżówkę. Tego nie da się całkowicie uregulować. „To naprawdę ma sens” Z kolei pani Anna, mama pierwszoklasisty i szóstoklasistki, nie widzi w takich zasadach nic kontrowersyjnego. – W klasie mojej starszej córki codziennie ktoś przynosił chipsy, słodkie bułki albo kolorowe napoje. Kiedy szkoła poprosiła rodziców o zdrowsze śniadania, naprawdę było widać zmianę. Jej zdaniem szkoła nie odbiera rodzicom prawa do decydowania. – To raczej prośba o wspólne dbanie o zdrowie dzieci. Jeśli jedno dziecko wyciąga czekoladowe ciastka, za chwilę połowa klasy chce mieć to samo. W tym wieku presja rówieśników działa bardzo mocno. Uważa też, że podobnie jest z telefonami. – Dzieci potrzebują jasnych zasad. Im mniej wyjątków, tym mniej niepotrzebnych konfliktów. Gdzie kończy się troska, a zaczyna przesada? Szkoły od lat prowadzą działania promujące zdrowe odżywianie. Sanepid i eksperci ds. żywienia zachęcają, aby drugie śniadanie składało się z pełnoziarnistego pieczywa, warzyw, owoców i wody, a słodycze oraz słodzone napoje pojawiały się jak najrzadziej. Jednocześnie coraz częściej pojawia się pytanie, gdzie przebiega granica między edukacją a ingerowaniem w decyzje rodziców. Bo choć większość mam i ojców zgadza się, że dzieci powinny jeść zdrowiej, nie wszyscy chcą, aby szkoła zaglądała do ich śniadaniówek. A sądząc po emocjach, jakie co roku wywołują przedwrześniowe wiadomości od wychowawców, ten spór jeszcze długo się nie skończy. Zobacz także: Nauczyciele idą na całość i zapowiadają wywiadówki online. „Za użeranie się z rodzicami mi nie płacą” Co może zrobić szkoła z telefonem twojego dziecka po 1 września? 3 rzeczy, których absolutnie nie wolno nauczycielom Już jest kalendarz roku szkolnego 2026/2027: więcej laby niż nauki. Będą dłuższe wakacje, zmiany w organizacji ferii
Czy nauczycielka ma prawo wymagać kredek konkretnej marki? Matka: „Wybrała najdroższe, więc może sama nam zafunduje?”
Gdy spróbowałam poruszyć ten temat na forum, reszta matek spojrzała na mnie, jakbym co najmniej żałowała dziecku na edukację. A ja po prostu nie znoszę dawać się naciągać.
Moja córka Hania od września debiutuje w pierwszej klasie. Byłam przygotowana na wydatki − strój na wf, worek na kapcie, porządny plecak, to jasne. Jednak to, co pani wychowawczyni rozdała nam na kartkach pod hasłem „wyprawka”, zwaliło mnie z nóg. Nie chodzi nawet o samą liczbę rzeczy, ale o fakt, że obok każdego punktu widniała nazwa konkretnego, zagranicznego producenta. Czy nauczycielka ma prawo wymagać kredek konkretnej marki, i to tych najdroższych, z półki dla profesjonalnych plastyków? Wybrała produkty premium, więc może sama nam zafunduje te zakupy, skoro zwykłe przybory z marketu kłują ją w oczy? Lista wyprawkowa do szkoły − dlaczego musimy kupować produkty premium? Rozumiem, że tanie kredki za dwa złote potrafią frustrować, bo łamią się przy mocniejszym docisku. Ale między chińskim bublem a profesjonalnymi, ergonomicznymi kredkami artystycznymi za kilkadziesiąt złotych jest cała masa przyzwoitych, polskich produktów w normalnych cenach. Na naszej liście pani wychowawczyni pogrubioną czcionką zaznaczyła jednak, że farby mają być wyłącznie w tubkach od jednego producenta, nożyczki z ergonomicznym oczkiem, a plastelina tylko ta, która nie brudzi rąk, z logiem znanej francuskiej firmy. Kiedy z ciekawości wrzuciłam te wszystkie pozycje do koszyka w sklepie internetowym, rachunek wyniósł mnie blisko dwieście pięćdziesiąt złotych. Przypominam, mówimy o publicznej placówce, do której chodzą dzieci z różnych domów, a nie o elitarnej szkole z internatem. Finanse wielu rodzin przed wrześniem i tak są napięte, a tu z góry narzuca nam się standardy, na które nie każdego stać. Najgorszym dla mnie zaskoczeniem był fakt, że nikt nie zapytał nas, rodziców, o zdanie − dostaliśmy gotowy nakaz i zero alternatywy. Wspólny karton w klasie − jak szkoły rozliczają przybory dzieci? Moje wątpliwości potęguje kolejny fakt, o którym dowiedziałam się od starszych stażem mam. Otóż w klasie mojej Hani wszystkie te markowe, drogie przybory pierwszego września wylądują w jednym, wielkim wspólnym koszu w szafie. Dzieci będą z nich korzystać rotacyjnie podczas lekcji plastyki czy zajęć na świetlicy. Oznacza to, że ja wydam fortunę na porządne, miękkie kredki, a moje dziecko dostanie do ręki ogryzek przyniesiony przez kogoś, kto kupił najtańszą marketową tandetę, bo zignorował listę pani. Gdzie tu jest sens i jakakolwiek logika? Skoro kupuję dziecku porządne narzędzia, to chciałabym, żeby służyły one jemu, uczyły go dbania o swoją własność i szacunku do rzeczy. Wrzucanie wszystkiego do wspólnego worka sprawia, że te luksusowe wymagania nauczycielki tracą jakikolwiek sens. Wychodzi na to, że fundujemy wyposażenie plastyczne dla całej klasy, a pani po prostu wygodnie pracuje się na drogich materiałach, za które zapłacił ktoś inny. Koszty wyprawki przed wrześniem − jak asertywnie stawiać granice w szkole? Po powrocie do domu wywiązała się u nas ostra dyskusja. Mąż stwierdził, że powinnam odpuścić dla świętego spokoju, bo nie chce, żeby Hania od pierwszych dni miała pod górkę u wychowawczyni. Ale we mnie wszystko się buntuje. Uważam, że edukacja państwowa powinna być neutralna finansowo i dostępna, a narzucanie konkretnych marek to gruba przesada i przekroczenie kompetencji pedagoga. Chciałam zapytać inne mamy czytające ten portal: jak radzicie sobie z takimi listami życzeń? Czy kupujecie potulnie wszystko według wytycznych, czy potraficie asertywnie odmówić i przynieść tańsze zamienniki o podobnych parametrach? Pomóżcie, bo nie wiem, czy popadać w konflikt ze szkołą już na starcie, czy zacisnąć zęby i płacić za czyjeś widzimisię. Pozdrawiam całą Redakcję, Zuzanna Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Ani jedno dziecko nie przyszło na urodziny mojej Zosi. Gdy poznałam powód, moje serce rozpadło się na kawałki”
Nauczyciele idą na całość i zapowiadają wywiadówki online. „Za użeranie się z rodzicami mi nie płacą”
Wydawało się, że propozycja organizowania zebrań wyłącznie w godzinach pracy nauczycieli wywołała już wystarczająco dużo emocji. Tymczasem coraz częściej pojawia się kolejny postulat – skoro większość spraw i tak załatwiamy przez e-dziennik, to może wywiadówki również powinny odbywać się online.
Przez lata nikogo nie dziwiło, że nauczyciel wraca do domu późnym wieczorem po kolejnej wywiadówce. Dziś coraz więcej pedagogów pyta: dlaczego mają się na to godzić? Zamiast tego proponują rozwiązanie, które dla jednych jest przyszłością szkoły, a dla innych – kolejnym krokiem w stronę całkowitego odczłowieczenia edukacji. „Za użeranie się z rodzicami nikt mi nie płaci” Pan Michał uczy historii w szkole podstawowej od dwunastu lat. Nie ukrywa, że jest zwolennikiem wywiadówek online. – Jeśli moje godziny pracy kończą się po południu, to dlaczego mam regularnie siedzieć w szkole do 19 albo 20? Rodzice też nie zostają kilka godzin dłużej w swoich biurach za darmo. Jak mówi, problemem nie jest samo spotkanie. – Chętnie rozmawiam z rodzicami o dzieciach. To część mojej pracy. Problem zaczyna się wtedy, kiedy wywiadówka zamienia się w dwugodzinną dyskusję o wszystkim. Jedna osoba chce rozmawiać o ocenach sprzed trzech miesięcy, druga o wycieczce, trzecia o tym, dlaczego syn siedzi w trzeciej ławce. Najbardziej męczą go jednak indywidualne pretensje. – Powiem brutalnie: za użeranie się z rodzicami nikt mi dodatkowo nie płaci. Chcę wykonywać swoją pracę rzetelnie, ale nie kosztem własnego życia rodzinnego. Spotkanie online trwa krócej, jest bardziej konkretne i każdy wraca do swoich obowiązków. „Wreszcie nie musiałabym brać wolnego” Pomysł bardzo podoba się pani Annie, mamie uczniów drugiej i szóstej klasy. – Pracuję do 17. Żeby zdążyć na zebranie, muszę kombinować z wyjściem z pracy. Potem jeszcze korki, szukanie miejsca parkingowego i godzina słuchania informacji, z których połowa dotyczy innych dzieci. Jej zdaniem większość spraw można przekazać przez internet. – Jeśli potrzebuję indywidualnej rozmowy z wychowawcą, mogę umówić się osobno. Natomiast informacje organizacyjne spokojnie da się omówić podczas spotkania online. Oszczędzamy czas wszyscy – nauczyciele i rodzice. Dodaje, że pandemia pokazała, iż takie rozwiązania są możliwe. – Wtedy się dało. Nie rozumiem, dlaczego teraz nagle miałoby się nie dać. „Szkoła to nie kolejny wideoczat” Zupełnie inaczej uważa pani Katarzyna, mama czwartoklasisty. – Mam dość załatwiania wszystkiego przez ekran. Pracuję zdalnie, robię zakupy przez internet, wizyty umawiam online. Chciałabym przynajmniej raz na jakiś czas porozmawiać z nauczycielem twarzą w twarz. Jej zdaniem osobiste spotkania mają wartość, której nie da się zastąpić. – Podczas wywiadówki widzę atmosferę klasy, mogę chwilę porozmawiać z innymi rodzicami, zamienić kilka słów z nauczycielem. Przez komputer wszystko staje się bezosobowe. Obawia się również problemów technicznych. – Wystarczy, że komuś zerwie internet albo połowa rodziców będzie miała wyłączone kamery. To nie będzie prawdziwa rozmowa. Czy szkoła jest gotowa na kolejną zmianę? Coraz więcej spraw związanych z edukacją przenosi się do świata cyfrowego. Oceny, frekwencja, usprawiedliwienia czy wiadomości od nauczycieli od dawna funkcjonują w e-dziennikach. Dla części pedagogów naturalnym krokiem wydaje się więc również przeniesienie zebrań do internetu. Nie brakuje jednak głosów, że szkoła powinna pozostać miejscem spotkań, a nie tylko wymiany komunikatów przez ekran. Jedno jest pewne – dyskusja o czasie pracy nauczycieli i organizacji wywiadówek dopiero się zaczyna. A skoro coraz więcej pedagogów otwarcie mówi o przeciążeniu obowiązkami, podobnych pomysłów może pojawić się jeszcze więcej. Zobacz także: Już jest kalendarz roku szkolnego 2026/2027: więcej laby niż nauki. Będą dłuższe wakacje, zmiany w organizacji ferii Rekordowo krótki rok szkolny 2026/27: ponad 26 tygodni laby. Rodzice płaczą: „To będzie półrok” Ferie zimowe 2026/2027: nowe terminy. MEN podało oficjalne daty
Matka załamana klasą córki. „Miałam nadzieję na klasę A, a Karolcia trafiła do C. Wszyscy wiedzą, co znaczą te literki”
Poczułam się potwornie oszukana, bo moja córka to bystra, wrażliwa dziewczynka, która już teraz płacze, że trafiła do takiej klasy.
Droga Redakcjo, pewnie wiecie, że od lat w środowisku rodziców krąży jedna, nieoficjalna prawda, o której nauczyciele wolą głośno nie mówić, żeby nie wywoływać wojen na korytarzach. Klasa A to zawsze grupa pokazowa, zbieranina dzieci z tak zwanych dobrych domów, gdzie rodzice są zaangażowani, pilnują ocen, a wychowawcą zostaje najbardziej doświadczony, chwalony pedagog w całej placówce. Tam idą dzieci znajomych królika, lokalnych biznesmenów i matek, które potrafiły wychodzić swoje ścieżki w gabinecie dyrektora jeszcze w czerwcu. Przydział dzieci do klas pierwszych − czy litera klasy naprawdę decyduje o poziomie? Z kolei klasy C czy D to w większości szkół grupy z przypadku, gorszy sort, do którego wrzuca się dzieci z rejonowych marginesów, maluchy z problemami wychowawczymi oraz te, których rodzice po prostu nie mieli znajomości ani siły przebicia. Nikt mi nie wmówi, że jest inaczej. Doskonale wiem, że otoczenie rówieśnicze w pierwszych latach nauki ma gigantyczny wpływ na rozwój dziecka, a zamykanie bystrego malucha w klasie o niższych oczekiwaniach to prosta droga do zmarnowania jego potencjału. Nie chcę, żeby moja Karolcia była ciągnięta w dół przez dzieciaki, które na lekcjach będą rozwalać dyscyplinę, podczas gdy w klasie A rówieśnicy będą ścigać się na wiedzę i rozwijać skrzydła. Poziom nauczania w szkole podstawowej − system oświaty dzieli uczniów? Moja koleżanka z pracy miała rok temu dokładnie to samo ze swoim synem − trafił do klasy C i przez cały rok pani wychowawczyni, zamiast realizować program, musiała uciszać i dyscyplinować trójkę agresywnych chłopców, którzy ustawiali po kątach resztę grupy. Moja Karolcia już pyta, dlaczego jej najlepsza przyjaciółka dostała się do tej rzekomo lepszej grupy, a ona została odrzucona. Zdecydowałam więc, że pójdę prosto do gabinetu dyrektora z oficjalnym podaniem o przeniesienie małej do klasy A lub chociaż B. Kochane mamy, czy u Was w miastach podział klas jest całkowicie sprawiedliwy i bez podtekstów? Czy spotkałyście się z sytuacją, że klasa C była tą najtrudniejszą i najbardziej zaniedbaną przez nauczycieli? Nie wiem, co teraz robić. Pozdrawiam, Izabela Komentarz Redakcji: List naszej czytelniczki doskonale pokazuje, jak ogromne emocje towarzyszą rodzicom tuż przed pierwszym dzwonkiem. Strach o poziom nauczania i środowisko rówieśnicze jest w pełni zrozumiały − każda mama chce dla swojego dziecka jak najlepszego startu. Warto jednak pamiętać, że przypisywanie ukrytych znaczeń literom klas (A, B czy C) to w zdecydowanej większości przypadków miejska legenda, która nie ma odzwierciedlenia w rzeczywistości. Współczesne szkoły publiczne dzielą dzieci obiektywnie, dbając o to, by grupy były zrównoważone. Każda klasa realizuje dokładnie tę samą podstawę programową, a o sukcesie ucznia decyduje jego własne zaangażowanie oraz wsparcie rodziców, a nie litera w dzienniku. Zamiast ulegać korytarzowym plotkom, warto dać szansę nowej grupie i od pierwszych dni budować dobrą współpracę z wychowawcą. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Co może zrobić szkoła z telefonem twojego dziecka po 1 września? 3 rzeczy, których absolutnie nie wolno nauczycielom
Co może zrobić szkoła z telefonem twojego dziecka po 1 września? 3 rzeczy, których absolutnie nie wolno nauczycielom
Od 1 września 2026 roku w polskich placówkach wchodzi w życie odgórny zakaz używania telefonów komórkowych przez uczniów. Chociaż nauczyciele zyskują pełne prawo do deponowania sprzętu na czas lekcji i przerw, ich uprawnienia mają granice. Poznaj 3 kluczowe rzeczy, których pedagogom absolutnie nie wolno zrobić z zarekwirowanym smartfonem dziecka.
Od nowego roku szkolnego w placówkach oświatowych w całym kraju zaczyna obowiązywać oficjalny, ogólnopolski zakaz używania telefonów komórkowych przez uczniów. Nowe odgórne wytyczne mają ujednolicić procedury we wszystkich województwach, wspomóc koncentrację dzieci podczas lekcji oraz zmniejszyć przebodźcowanie ekranami. Choć większość rodziców w pełni popiera ideę ograniczenia czasu spędzanego z technologią w murach szkoły, to wokół procedur związanych z egzekwowaniem tego zakazu narosło wiele wątpliwości. Aby współpraca na linii dom-szkoła przebiegała harmonijnie, warto dokładnie poznać ramy prawne i dowiedzieć się, jakie działania ze strony pedagogów są w pełni legalne, a które stanowią przekroczenie uprawnień. Prawa i obowiązki szkoły − co nauczyciel może zrobić z telefonem ucznia? Wprowadzenie odgórnego, ogólnopolskiego zakazu oznacza, że każda placówka musi dostosować swój wewnętrzny statut do nowych realiów prawnych. Wychowawcy i dyrekcja otrzymali jasne narzędzia do tego, by skutecznie dbać o cyfrową higienę w klasach. W ramach obowiązującego od 1 września 2026 roku prawa pracownicy szkoły mogą: Nakazać wyciszenie lub wyłączenie telefonu przed przekroczeniem progu sali lekcyjnej i bezwzględne schowanie go na dno plecaka. Wprowadzić obowiązek deponowania urządzeń w specjalnie przygotowanych, zamykanych szafkach klasowych lub bezpiecznych pudełkach na cały czas trwania zajęć lekcyjnych oraz przerw. Czasowo odebrać smartfon uczniowi, który w rażący sposób łamie zakaz, na przykład potajemnie gra pod ławką, rozprasza rówieśników lub korzysta z sieci w trakcie lekcji. Wezwać do placówki rodziców lub opiekunów prawnych w celu osobistego odebrania urządzenia, jeśli uczeń notorycznie ignoruje nowe przepisy i upomnienia. Granice dyscypliny − 3 rzeczy, których nauczycielom absolutnie nie wolno robić Choć nowe prawo jednoznacznie nakazuje ograniczenie elektroniki w szkołach, smartfon w świetle przepisów kodeksu cywilnego wciąż pozostaje własnością prywatną chronioną Konstytucją. Personel szkoły, egzekwując ogólnokrajowe przepisy, musi poruszać się w ściśle określonych granicach. Oto trzy kluczowe kwestie, w których nauczycielom absolutnie nie wolno podejmować samodzielnych działań: Przetrzymywanie telefonu po zakończeniu zajęć. Szkoła ma prawo zabezpieczyć sprzęt w depozycie wyłącznie na czas trwania lekcji w danym dniu. Niedopuszczalne jest konfiskowanie smartfona na cały tydzień, weekend czy do momentu poprawienia ocen przez ucznia. Po ostatnim dzwonku urządzenie musi zostać wydane nastolatkowi lub jego opiekunom. Przeglądanie zawartości urządzenia. Nauczyciel, pedagog ani dyrektor nie mają prawa żądać odblokowania ekranu, czytać SMS-ów, przeglądać galerii zdjęć ani sprawdzać kont w mediach społecznościowych dziecka. Smartfon jest nośnikiem danych objętych tajemnicą korespondencji oraz ochroną prywatności. Jeśli zachodzi poważne podejrzenie o cyberbullying, nękanie czy inne przestępstwo, szkoła ma obowiązek powiadomić rodziców i wezwać policję, która jako jedyna posiada stosowne uprawnienia do weryfikacji cyfrowych dowodów. Uciekanie od odpowiedzialności za uszkodzenie sprzętu. W momencie, gdy nauczyciel decyduje się na przymusowe zdeponowanie telefonu w klasowej szafce lub szufladzie, placówka przejmuje pełną odpowiedzialność materialną za ten przedmiot. Jeśli podczas przerwy smartfon zostanie skradziony, zalany lub spadnie na podłogę i pęknie w nim szybka, szkoła nie może zasłonić się zapisem w statucie, że nie odpowiada za rzeczy wartościowe. Koszty naprawy lub odkupienia urządzenia muszą zostać pokryte przez placówkę. Budowanie kompromisu − jak wspólnie zadbać o cyfrową higienę w klasie? Wprowadzenie ogólnopolskiego zakazu używania telefonów w szkołach nie musi być zarzewiem konfliktów, o ile obie strony − zarówno rodzice, jak i nauczyciele − wykażą się wzajemnym zrozumieniem i znajomością przepisów. Szkoła powinna jasno zakomunikować zasady deponowania sprzętu już na pierwszym zebraniu, zapewniając bezpieczne miejsce do przechowywania wartościowych urządzeń. Z kolei rodzice powinni uświadamiać dzieci, że przestrzeganie nowych odgórnych przepisów to wyraz szacunku dla pracy nauczyciela i reszty klasy. Jasne określenie granic i wzajemnych praw pozwala uniknąć niedomówień. Nauczyciele zyskują komfort pracy w skupionej grupie, a rodzice pewność, że prywatność i własność ich dzieci są w pełni szanowane. Edukacja w duchu poszanowania prawa to najlepsza lekcja, jaką szkoła może dać młodemu pokoleniu w tych zmieniających się czasach. Zobacz też: 690 zł na dziecko od 1 września. Rodzice nie mają pojęcia o tym świadczeniu
Nauczycielka: „Dzisiejsze 7-latki nie znają liter i imion rodziców. We wrześniu czeka nas armagedon”
Za kilka tygodni tysiące dzieci po raz pierwszy usiądą w szkolnych ławkach. Jedne przekroczą próg klasy z ciekawością, może nawet ekscytacją, inne zasiądą w ławkach pełne lęku i napięcia. Nauczycielka, która napisała do naszej redakcji, przekonuje jednak, że coraz częściej największym wyzwaniem nie są emocje pierwszaków, lecz oczekiwania dorosłych wobec szkoły.
Przygotowanie dziecka do szkoły nie oznacza, że przyszły pierwszoklasista powinien biegle czytać czy liczyć. Znacznie ważniejsze są umiejętności rozwijane na co dzień – ciekawość świata, sprawność manualna, umiejętność skupienia uwagi, rozmowy z dorosłymi czy znajomość podstawowych informacji o sobie i swojej rodzinie. Specjaliści od lat podkreślają, że największy wpływ na gotowość szkolną mają codzienne, pozornie zwyczajne aktywności: wspólne czytanie książek, zabawy słowne, rysowanie, układanie klocków czy rozmowy podczas spaceru. Szkoła odgrywa w edukacji ogromną rolę, ale nie jest w stanie zastąpić tego, co dziecko wynosi z domu. Zdaniem naszej czytelniczki wielu rodziców o tym nie pamięta. „Nie chodzi o to, żeby sześciolatek czytał książki” Przeczytałam u was na Facebooku tekst o tym, że rodzice coraz częściej zrzucają odpowiedzialność za edukację na szkołę. Przez chwilę zastanawiałam się, czy naprawdę jest aż tak źle, ale szybko doszłam do wniosku, że niestety mogłabym dopisać do tego artykułu jeszcze kilkanaście własnych historii. Pracuję w szkole podstawowej od kilkunastu lat i naprawdę lubię swoją pracę. Każdy wrzesień jest dla mnie nowym początkiem, bo do klasy trafiają dzieci z różnymi temperamentami, doświadczeniami i możliwościami. Nigdy nie oczekiwałam, że wszystkie będą umiały czytać albo liczyć do stu. Mam jednak wrażenie, że z roku na rok coraz częściej zaczynamy od rzeczy, które jeszcze niedawno wydawały się oczywiste. Od razu chcę podkreślić, że nie oczekuję od dzieci cudów. Pierwsza klasa właśnie po to istnieje, żeby uczyć czytania, pisania i liczenia. Problem polega na tym, że coraz częściej trafiają do nas dzieci, które nigdy wcześniej nie miały książki w ręku, nie rozpoznają większości liter, a trzymanie kredki sprawia im ogromną trudność. Nie martwi mnie to, że czegoś jeszcze nie potrafią. Martwi mnie raczej to, że wielu rodziców jest przekonanych, iż przygotowanie dziecka do szkoły w ogóle ich nie dotyczy. Słyszę później: „Od tego jest szkoła”, jakby przekroczenie progu klasy miało w kilka tygodni zastąpić lata wspólnego czytania, rozmów i codziennego zainteresowania dzieckiem. „Szkoła może bardzo wiele, ale nie zrobi wszystkiego” Każdego roku podczas pierwszych zajęć poznaję dzieci i staram się dowiedzieć o nich jak najwięcej. Coraz częściej zdarzają się jednak sytuacje, które naprawdę mnie zaskakują. Niektóre dzieci nie potrafią powiedzieć, jak nazywa się ich mama lub tata, mylą nazwę miejscowości, w której mieszkają, albo nie wiedzą, jaki mają adres... Wiem, że nie dotyczy to wszystkich rodzin, ale takich przypadków jest więcej niż jeszcze kilka lat temu. Mam wrażenie, że wielu dorosłych żyje dziś w nieustannym pośpiechu. Po pracy trzeba zrobić zakupy, ugotować obiad, posprzątać, odebrać dziecko z zajęć dodatkowych. Najłatwiej więc wręczyć tablet albo telefon, bo wtedy przez chwilę jest cisza. Problem w tym, że żaden ekran nie zastąpi wspólnego czytania książeczki, rozmowy o obrazkach, zabawy w wyszukiwanie literek na szyldach czy odpowiadania na setki dziecięcych pytań. To właśnie podczas takich zwyczajnych chwil dzieci rozwijają słownictwo, ciekawość świata i gotowość do nauki. Nauczyciel naprawdę jest w stanie nauczyć dziecko czytać. Może pomóc mu polubić książki, odkryć matematykę i uwierzyć we własne możliwości. Nie jest jednak w stanie w kilka miesięcy nadrobić wszystkiego, czego zabrakło przez poprzednie lata. Piszę ten list nie po to, żeby kogokolwiek zawstydzić. Chciałabym tylko przypomnieć rodzicom, że edukacja nie zaczyna się pierwszego września. Ona zaczyna się dużo wcześniej – wtedy, gdy dziecko siada mamie na kolanach z książeczką, pyta o litery na opakowaniu płatków śniadaniowych albo chce opowiedzieć, co wydarzyło się w przedszkolu. To są chwile, których żadna szkoła nie jest w stanie zastąpić. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Od 1 września koniec tradycyjnych lekcji i siedzenia w ławkach. Nauczycielka: „To może być niezły chaos” Nauczyciele nawet w wakacje nie mają życia: „Matka ucznia powiedziała, że mi zapłaci” Już jest kalendarz roku szkolnego 2026/2027: więcej laby niż nauki. Będą dłuższe wakacje, zmiany w organizacji ferii
Nauczyciel kazał kupić papier xero, ręczniki i chusteczki. Matka nie wytrzymała: „To na co idą nasze podatki, skoro rodzice muszą jeszcze wyposażyć szkołę?”
Spojrzałam na listę i pomyślałam sobie tylko jedno: to na co właściwie idą te wszystkie nasze podatki, skoro musimy sami zaopatrzyć budynek szkolny w środki czystości?
Trzymam właśnie w rękach spis zakupów i przecieram oczy ze zdumienia. Moja sześcioletnia Gabrysia od września dumnie maszeruje do pierwszej klasy państwowej podstawówki. Wiadomo, że nowy etap oznacza spore wydatki − buty z jasną podeszwą, plecak, dres na w-f, nie ma z tym dyskusji. Jednak lista, którą wręczyła nam wychowawczyni, totalnie mną tąpnęła. Zamiast tradycyjnych przyborów do piórnika, na kartce czarno na białym stoi, że każdy uczeń musi dostarczyć ryzy papieru do drukarki, wielkie paczki chusteczek higienicznych oraz mydło. Wyposażenie szkoły − dlaczego rodzice mają kupować artykuły gospodarcze? W pełni rozumiem, że dzieci podczas zajęć zużywają sporo materiałów. Jednak wrzucanie do jednego worka zeszytów i bloków rysunkowych z chemią gospodarczą to gruba przesada. Szkoła wymaga, aby przynieść papier ksero, kartony wyciąganych chusteczek w pudełkach oraz butle detergentów antybakteryjnych. Mamy rok 2026 i wydawałoby się, że państwowe placówki mają zapewnione elementarne finansowanie na bieżące utrzymanie łazienek czy sekretariatu, a nie przerzucają koszty na portfele i tak już obciążonych rodziców. Gdy sprawdziłam ceny tych wszystkich pozycji w drogerii, okazało się, że muszę wydać kilkadziesiąt złotych tylko po to, by Gabrysia miała na czym pisać sprawdziany i czym wytrzeć nos. Nikt nie pyta nas o zgodę − dostajemy od nauczycieli gotowy nakaz i oczekuje się, że bez mrugnięcia okiem przytaszczymy te wszystkie paczki pierwszego września do sali. Finansowanie oświaty z budżetu − gdzie znikają zapasy z wyprawek? Najbardziej absurdalny w tym wszystkim jest system rozliczania tych rzeczy. Te wszystkie ryzy, mydła i ręczniki papierowe lądują w klasowym magazynku, z którego czerpie się bez żadnych ograniczeń. Doświadczone mamy otwarcie przyznają, że te zapasy idą na bieżące potrzeby całej placówki − od kserowania materiałów dla wyższych klas po sprzątanie korytarza. W rezultacie rodzice, którzy sumiennie wydają pieniądze na lepszej jakości, delikatne chusteczki czy gruby papier, fundują darmowe materiały dla osób ignorujących zalecenia dyrekcji. Uważam, że to jawna niesprawiedliwość. Odprowadzam co miesiąc wysokie składki z mojej pensji i mam pełne prawo oczekiwać, że podstawowe środki czystości w toaletach oraz papier do drukarki są gwarantowane przez gminę i państwo. Przerzucanie odpowiedzialności za niedofinansowanie oświaty na budżety domowe rodzin to pójście na łatwiznę, które staje się już u nas niebezpieczną normą. Prawa rodzica w szkole − jak zareagować na ukryte opłaty? Wszystko się we mnie buntuje przeciwko takiemu cichemu przyzwoleniu na naciąganie. Szkoła publiczna z założenia ma być bezpłatna, a wymuszanie dostarczania towarów pierwszej potrzeby dla sprawnego działania instytucji to naruszenie wszelkich zasad. Chciałam zapytać inne mamy: jak podchodzicie do takich list od nauczycieli przed nowym rokiem? Czy bezdyskusyjnie niesiecie do klas te wszystkie kartony i detergenty, czy potraficie asertywnie odmówić i spakować dziecku wyłącznie to, co jest mu potrzebne do nauki? Zastanawiam się, czy zgłosić te praktyki bezpośrednio do kuratorium, czy zacisnąć zęby i zapłacić dla świętego spokoju. Pozdrawiam całą Redakcję Mamotoja, Ania Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Złożyli w porę wniosek i już cieszą się pieniędzmi. ZUS wypłaca po kilkaset złotych na dziecko
Od września uczniowie muszą wyłączyć i oddać telefony. MEN ostrzega: to obowiązek, nikt nie będzie się cackał
Zakaz smartfonów w szkołach zacznie obowiązywać od 1 września. Wiceszefowa MEN Katarzyna Lubnauer przypomina, że przepisy obejmą też przedszkola, a w wielu szkołach telefony mają trafić do depozytu. Ustawa przewiduje jednak trzy wyjątki, m.in. sytuacje alarmowe, cele edukacyjne i kwestie zdrowotne.
Nowe przepisy mają uporządkować codzienność w szkołach − także w tych, które już wcześniej ograniczały telefony. Jeśli placówka dysponuje odpowiednim miejscem, uczniowie powinni zostawiać urządzenia w depozycie na czas zajęć, tak aby nie mieć ich przy sobie. W praktyce oznacza to prosty schemat: telefon jest odkładany na początku dnia, a odbierany po zakończeniu lekcji. Depozyt albo inne rozwiązanie: szkoły muszą się przygotować Nie każda szkoła ma jednak warunki, by zorganizować depozyt. W takim przypadku ma wdrożyć inne, realne do skontrolowania rozwiązanie. Przykłady? Trzymanie wyłączonego telefonu na dnie plecaka albo korzystanie ze specjalnych „skarpetek” na telefony, które stosują już niektóre placówki. Warto dopytać wychowawcę lub dyrekcję, jakie zasady będą obowiązywać u was, żeby dziecko od pierwszych dni wiedziało, co robić i nie stresowało się w szatni. Przedszkola i szkoły grają według różnych reguł, ale cel jest jeden W szkołach zakaz dotyczy korzystania z telefonu, ale w przedszkolach wprowadzony zostaje zakaz wnoszenia smartfonów. To istotna różnica, bo inaczej wygląda organizacja dnia kilkulatka, a inaczej nastolatka, który sam wraca do domu i bywa, że telefon pełni też funkcję „łącznika” z rodzicem. Dodatkowo szkoły ponadpodstawowe mają obowiązek wpisać odpowiednie regulacje do statutu, czyli jasno określić zasady dotyczące telefonów w swojej placówce. Zasady te mają być jednakowe dla wszystkich uczniów w danej szkole. MEN zwraca uwagę, że zakaz obejmuje nie tylko telefony, ale także smartwatche. Warto o tym pamiętać, jeśli dziecko używa zegarka z funkcjami komunikacji. Trzy wyjątki, które trzeba znać: 112, edukacja i zdrowie Ustawa przewiduje trzy sytuacje, w których zakaz nie ma zastosowania. Po pierwsze: gdy sytuacja wymaga wezwania pomocy pod numerem 112. Po drugie: gdy nauczyciel wyraźnie poleci użycie telefonu w celach edukacyjnych (na przykład do konkretnego zadania na lekcji). Po trzecie: gdy chodzi o zagrożenie medyczne – za zgodą dyrektora uczeń może mieć przy sobie smartfon, jeśli jest potrzebny z powodów zdrowotnych, na przykład działa jako odbiornik miernika cukru. W tle tych zmian MEN wskazuje też na szerszy plan: szkoła ma być miejscem budowania społeczności i relacji, a nie rozpraszania uwagi przez ekrany. Warto więc przygotować dzieci na te zmiany i zawczasu ustalić: gdzie odkładają telefon, kiedy go odbierają i co robią, jeśli naprawdę potrzebują pilnego kontaktu. Źródło: Polskie Radio Zobacz też: Wychowawczyni kolonijna nigdy czegoś takiego nie widziała. „Antek wyjął z portfela 200 zł. Gdy zobaczyłam, co robi, od razu zadzwoniłam do rodziców”
Wreszcie będą darmowe obiady w szkołach dla wszystkich dzieci? Padła konkretna data
Darmowe obiady w szkołach miały być dostępne dla wszystkich uczniów podstawówek, ale sejmowe komisje zatrzymały prace nad poselskim projektem Razem. Po krótkim posiedzeniu 30 lipca ogłoszono przerwę do czasu, aż MEN przedstawi własne rozwiązania. Nie podano terminu ani tego, czy rząd zagwarantuje brak opłat za posiłki.
W Sejmie wrócił temat, który wielu rodzicom kojarzy się z codzienną logistyką i domowym budżetem: powszechne, bezpłatne obiady dla uczniów podstawówek. 30 lipca, na wspólnym posiedzeniu Komisji Edukacji i Nauki oraz Komisji Samorządu Terytorialnego i Polityki Regionalnej, odbyło się pierwsze czytanie poselskiego projektu (złożonego 26 września 2025 r.). Obrady trwały od 10:00 do 11:14 i zakończyły się przerwą do czasu, aż Ministerstwo Edukacji Narodowej przedstawi własne propozycje. Daty wznowienia prac nie wskazano. Darmowe obiady w szkole: co dalej? Projekt przygotowany przez Razem zakłada prostą zmianę w zasadach, które dziś obowiązują w szkołach podstawowych: szkoła ma zapewniać gorący posiłek, ale korzystanie z niego jest dobrowolne i odpłatne. Po nowelizacji bezpłatny, ciepły posiłek miałby przysługiwać każdemu uczniowi publicznej szkoły podstawowej (z wyjątkiem szkół dla dorosłych) oraz uczniom szkół artystycznych realizujących kształcenie ogólne na poziomie podstawowym. Choć dokument trafił do Sejmu jesienią 2025 r., a 4 listopada skierowano go do pierwszego czytania w dwóch komisjach, na długo utknął. Dopiero wniosek złożony 8 lipca 2026 r. przez grupę stanowiącą co najmniej jedną trzecią członków obu komisji doprowadził do zwołania posiedzenia. W trakcie obrad nie podjęto jednak decyzji o przejściu do szczegółowego rozpatrywania zapisów. Przewodniczący komisji samorządu Michał Krawczyk poinformował o piśmie ministry edukacji Barbary Nowackiej do marszałka Sejmu Włodzimierza Czarzastego i ogłosił przerwę. W praktyce oznacza to, że projekt nie został odrzucony, ale realne prace nad nim znowu stanęły. MEN mówi o jakości posiłków, a co z dostępnością? Z zapowiedzi przedstawionych podczas posiedzenia wynika, że MEN prowadzi analizy dotyczące warunków przygotowywania i jakości szkolnych posiłków. Resort rozważa też uregulowanie żywienia dzieci ze szczególnymi potrzebami zdrowotnymi, m.in. przy alergiach i dietach eliminacyjnych. To kierunek, który wielu rodzinom może ułatwić codzienność, bo w praktyce szkolne żywienie bywa trudne do pogodzenia z zaleceniami dietetycznymi. Jednocześnie w tym miejscu pojawia się najważniejsze pytanie, które wraca w rozmowach rodziców: czy rządowy projekt ma zapewnić bezpłatny obiad każdemu dziecku, czy skupi się na organizacji i standardach? Z informacji przekazanych w trakcie posiedzenia nie wynika, by decyzja o bezpłatnych obiadach dla każdego dziecka była przesądzona. A bez takiej gwarancji sama poprawa jakości nie rozwiązuje problemu opłat, które w wielu domach są odczuwalne. Koszty, kuchnie i kadry, czyli najtrudniejsza część tej układanki Autorzy projektu wskazali finansowanie z budżetu państwa poprzez kwotę potrzeb oświatowych przekazywaną samorządom. W ocenie skutków regulacji roczny koszt oszacowano na 6 mld 16 mln zł, przy założeniach: 3,2 mln uczniów, 10 zł za obiad i 188 dni nauki. Biuro Ekspertyz i Oceny Skutków Regulacji Kancelarii Sejmu zwróciło uwagę, że wyliczenia mogą obejmować przede wszystkim sam koszt produktów, bez pełnego ujęcia wydatków takich jak: wynagrodzenia personelu, energia i woda, wyposażenie kuchni, transport i catering, przygotowanie diet specjalistycznych, inwestycje w szkołach bez zaplecza gastronomicznego. Jeśli te elementy nie zostaną realnie doszacowane, część obciążeń może spaść na samorządy, a to z kolei często przekłada się na tempo i skalę wdrożenia. W konsultacjach sejmowych poparcie było bardzo wysokie: 650 spośród 673 uczestników opowiedziało się za projektem. Również ZNP oraz oświatowa „Solidarność” poparły sam cel, ale krytycznie oceniły obecny kształt propozycji. Zwracano uwagę m.in. na braki stołówek w wielu szkołach, koszty zatrudnienia pracowników kuchni i zbyt krótki czas na przygotowanie placówek. „Solidarność” proponowała pilotaż, etapowe wdrażanie i odrębne źródło finansowania. Warto też pamiętać, że dziś bezpłatne posiłki są dostępne m.in. w programie „Posiłek w szkole i w domu”, ale zależą od kryteriów dochodowych i procedur. Projekt zakładał odejście od tej selektywności, m.in. po to, by ograniczyć ryzyko stygmatyzacji dzieci. Projekt przewidywał wejście w życie 1 września 2026 r., ale ten termin jest już nierealny. Obecnie wskazano, że przy sprawnym procedowaniu nowe rozwiązanie mogłoby obowiązywać najwcześniej w połowie 2027 r. albo od kolejnego roku szkolnego. Na razie jednak nie ma ani daty wznowienia prac komisji, ani terminu przedstawienia propozycji MEN. Źródło: Strefa Edukacji Zobacz też: ZUS przypomina rodzicom o 300 plus. Ta data może zdecydować o terminie wypłaty
Od 1 września koniec tradycyjnych lekcji i siedzenia w ławkach. Nauczycielka: „To może być niezły chaos”
Wyobraźmy sobie szkołę, w której przez cały tydzień nie ma tradycyjnych lekcji, odpytywania przy tablicy ani siedzenia w jednej ławce od dzwonka do dzwonka. Zamiast tego uczniowie pracują w grupach nad wspólnym projektem. Taki pomysł ma stopniowo trafić do polskich szkół i już teraz budzi sporo emocji.
Jednym z elementów reformy MEN jest tzw. tydzień projektowy, podczas którego uczniowie mają uczyć się zupełnie inaczej niż dotychczas. Sama idea nie jest jednak nowa i wiele szkół organizowało podobne przedsięwzięcia już wcześniej. Tydzień projektowy: pięć dni bez tradycyjnych lekcji Tydzień projektowy nie oznacza dodatkowych dni wolnych ani skrócenia nauki. Wręcz przeciwnie – uczniowie nadal będą przychodzić do szkoły, ale zamiast uczestniczyć w zwykłych lekcjach, mają pracować nad projektami łączącymi wiedzę z różnych przedmiotów. W praktyce może to wyglądać tak, że jedna grupa będzie badać stan lokalnej rzeki, analizować wyniki pomiarów, przygotowywać mapy, opracowywać rozwiązania i na koniec prezentować efekty swojej pracy. Tego typu zadania mają rozwijać współpracę, samodzielność i umiejętność rozwiązywania problemów. Co ważne, nie wszystkie zajęcia znikną z planu. Nadal mają odbywać się m.in. lekcje wychowania fizycznego, edukacji zdrowotnej, religii lub etyki, a także zajęcia rewalidacyjne i pomoc psychologiczno-pedagogiczna. „Na początku może być niezły chaos” Nauczyciele podkreślają, że sama idea pracy projektowej nie jest im obca. Wielu z nich organizowało podobne przedsięwzięcia już wcześniej. Obawiają się jednak pierwszych miesięcy po wprowadzeniu zmian. – Uczniowie są tak bardzo przyzwyczajeni do tradycyjnych lekcji, że pierwsze takie tygodnie projektowe to może być niezły chaos. Ale jest to dobra, a przede wszystkim niezwykle potrzebna zmiana – powiedziała jedna z nauczycielek w rozmowie z „Nową Trybuną Opolską”. Jej zdaniem największym wyzwaniem będzie nie sam projekt, ale zmiana przyzwyczajeń. Przez lata uczniowie funkcjonowali według bardzo podobnego schematu – dzwonek, lekcja, sprawdzian, dzwonek, krótka przerwa i kolejny przedmiot. Teraz będą musieli nauczyć się współpracować, planować zadania i samodzielnie organizować swoją pracę. Kiedy tydzień projektowy stanie się obowiązkowy? Ministerstwo Edukacji zaplanowało stopniowe wdrażanie tygodnia projektowego. Oznacza to, że nie wszystkie klasy zostaną nim objęte od razu. Rok szkolny 2026/2027 – szkoły mogą organizować tydzień projektowy fakultatywnie dla uczniów klas IV–VIII. Nie jest to jeszcze obowiązek. Rok szkolny 2027/2028 – tydzień projektowy stanie się obowiązkowy w klasach IV–V, a szkoły będą mogły dodatkowo organizować go w klasach VI–VIII. Rok szkolny 2028/2029 – obowiązek obejmie uczniów klas IV–VI. Rok szkolny 2029/2030 – tydzień projektowy będzie obowiązkowy w klasach IV–VII. Rok szkolny 2030/2031 – reforma obejmie już wszystkie klasy IV–VIII, a tydzień projektowy stanie się stałym elementem organizacji nauki w szkołach podstawowych. Rodzice też mogą odczuć zmiany Jeśli szkoła zdecyduje się na organizację tygodnia projektowego, rodzice prawdopodobnie wcześniej otrzymają informacje dotyczące tematów projektów, potrzebnych materiałów czy sposobu pracy uczniów. Warto też wiedzieć, że udział dziecka w projekcie oraz jego temat mają być wpisywane na świadectwie szkolnym. Nie będzie to dodatkowa ocena, ale informacja potwierdzająca udział ucznia w takim przedsięwzięciu. Tydzień projektowy jest tylko jednym z elementów większych zmian planowanych w szkołach podstawowych. Wśród zapowiedzi pojawiają się także nowe przedmioty i dłuższe, dwugodzinne bloki zajęć, które mają odejść od tradycyjnego modelu nauczania. To, jak reforma będzie wyglądała w praktyce, pokażą dopiero pierwsze miesiące jej wdrażania. Jedno wydaje się jednak pewne – zarówno uczniowie, jak i nauczyciele będą musieli przyzwyczaić się do szkoły, która ma wyglądać zupełnie inaczej niż ta, którą znaliśmy przez ostatnie lata. Źródła: edukacja.dziennik.pl, obserwatoriumedukacji.pl, educhat.pl Zobacz także: Będą nagradzać uczniów za patriotyzm. Rodzice boją się, że nauczyciele będą faworyzować dzieci
Nauczyciele nawet w wakacje nie mają życia: „Matka ucznia powiedziała, że mi zapłaci”
Czy Ty też myślisz, że wakacje są jedynym momentem w roku, kiedy nauczyciele naprawdę mogą przestać być nauczycielami? Niestety, ale rzeczywistość daleka jest od tego wyobrażenia. Ostatnio usłyszałam historię, która uświadomiła mi, że to bujda.
Moja koleżanka od kilku lat udziela korepetycji z języka angielskiego. Ma stałych uczniów, z którymi pracuje przez cały rok szkolny, ale kiedy zaczynają się wakacje, robi sobie przerwę. Wyjeżdża, odpoczywa, ładuje baterie. Tak jak większość z nas. Kilka dni temu opowiadała mi, że podczas urlopu zadzwonił do niej nieznany numer. Początkowo nie odebrała. Pomyślała, że skoro jest na wakacjach, to nic nie musi. Telefon jednak zadzwonił ponownie. I ponownie... Dzwoniła mama dziewczynki, z którą nigdy wcześniej nie rozmawiała. Dziewczynka od września idzie do szóstej klasy. Jej mama od razu przeszła do rzeczy. Powiedziała, że dostała numer od mamy jednej z uczennic mojej koleżanki i chciałaby jak najszybciej zapisać córkę na korepetycje. Najlepiej jeszcze teraz, w wakacje. Dodała nawet, że jest gotowa zapłacić podwójną stawkę, bo – jak tłumaczyła – nie ma czasu do stracenia. Przecież za dwa lata dziewczynkę czeka egzamin ósmoklasisty. Moja koleżanka przez chwilę nie wiedziała, co powiedzieć. Nie dlatego, że propozycja była finansowo nieatrakcyjna. Po prostu była na urlopie. Kiedy numer telefonu przestaje być prywatny To, co najbardziej uderzyło w tej sytuacji moją koleżankę, to to, z jaką łatwością jej numer został przekazany dalej. Bez uprzedzenia. Bez pytania, czy może. Bez zwykłego: „Słuchaj, znajoma szuka korepetytorki, mogę dać jej twój numer?”. To drobny gest, który pokazuje szacunek do prywatności. A jednocześnie daje drugiej osobie wybór. Mnie zastanowiło coś innego: czy naprawdę szósta klasa nie może poczekać do września? Dziewczynka nie szła do ósmej klasy. Nie miała egzaminu za kilka miesięcy. Nie poprawiała ocen po nieudanym roku szkolnym. Nie była maturzystką przygotowującą się do egzaminu poprawkowego. Nauczyciele i dzieci wakacji nie mają Kiedyś wakacje kojarzyły się z odpoczynkiem, nudą, rowerem, wyjazdami i lodami jedzonymi codziennie bez większych wyrzutów sumienia. Dziś coraz częściej stają się kolejnym etapem wyścigu. Dodatkowy angielski, matematyka, programowanie, treningi, warsztaty. Wszystko po to, żeby nie zostać w tyle. Tylko... przed kim właściwie uciekamy? Kto nas goni? Przecież dziecko, które za chwilę rozpocznie szóstą klasę, naprawdę nie przegra życia dlatego, że przez kilka tygodni nie będzie rozwiązywało kart pracy z angielskiego. Za to może zyskać coś znacznie cenniejszego – zwyczajne wakacje. A moja koleżanka? Ona też ma do nich prawo. Bo choć jest nauczycielką i korepetytorką, nie oznacza to, że przez dwanaście miesięcy w roku pozostaje w gotowości do pracy. Chyba nie powinniśmy dokładać do tego przekonania, że wystarczy zaoferować wyższą stawkę, żeby czyjś urlop przestał się liczyć. Czasem największym wyrazem szacunku jest po prostu zaakceptowanie, że ktoś nie odbierze telefonu, oddzwoni dopiero po wakacjach albo powie: „Przykro mi, ale teraz odpoczywam”. I naprawdę nie powinien mieć z tego powodu żadnych wyrzutów sumienia. Zobacz także: Nauczycielka: „Drugiego dnia urlopu dostałam SMS-a od matki ucznia. Aż oplułam się kawą mrożoną, gdy zobaczyłam, czego żąda”
Nowy obowiązkowy przedmiot od 1 września wzbudza kontrowersje. MEN podało, czego będą uczyć się dzieci
Od 1 września uczniów czeka kolejna duża zmiana. Do planów lekcji na stałe trafi edukacja zdrowotna. Większość zajęć będzie obowiązkowa, ale od jednej części rodzice będą mogli zrezygnować.
Od 1 września 2026 roku w szkołach podstawowych i ponadpodstawowych pojawi się nowy obowiązkowy przedmiot – edukacja zdrowotna. Ministerstwo Edukacji Narodowej opublikowało rozporządzenie określające, kto będzie uczestniczył w zajęciach, ile godzin przewidziano w planie lekcji oraz jakie tematy obejmie program. Jednocześnie resort pozostawił możliwość rezygnacji z jednego z modułów – dotyczącego zdrowia seksualnego. Edukacja zdrowotna będzie obowiązkowa Nowy przedmiot ma stać się stałym elementem szkolnego planu lekcji. Obowiązkowe zajęcia obejmą uczniów klas IV–VIII szkół podstawowych oraz wybranych klas szkół ponadpodstawowych. Jak podkreśla MEN, celem wprowadzenia edukacji zdrowotnej jest lepsze przygotowanie dzieci i młodzieży do dbania o zdrowie – zarówno fizyczne, jak i psychiczne. Resort zwraca uwagę, że coraz więcej młodych osób zmaga się z problemami związanymi ze stresem, uzależnieniami czy nieprawidłowymi nawykami żywieniowymi. Szkoła ma więc uczyć nie tylko matematyki czy języka polskiego, ale także umiejętności potrzebnych w codziennym życiu. Czego będą uczyć się uczniowie? Program edukacji zdrowotnej będzie znacznie szerszy niż tylko rozmowy o zdrowym stylu życia. Uczniowie poznają zagadnienia związane z: zdrowiem fizycznym, zdrowiem psychicznym, aktywnością fizyczną, prawidłowym odżywianiem, relacjami społecznymi, dojrzewaniem, bezpieczeństwem w internecie, profilaktyką uzależnień, ochroną środowiska i wpływem otoczenia na zdrowie. W szkołach ponadpodstawowych pojawią się również treści dotyczące funkcjonowania systemu ochrony zdrowia. Ministerstwo podkreśla, że zajęcia mają mieć przede wszystkim praktyczny charakter i pomagać uczniom podejmować świadome decyzje dotyczące własnego zdrowia. Ile godzin nowego przedmiotu? Rozporządzenie określa również liczbę godzin przeznaczonych na edukację zdrowotną. W szkołach podstawowych uczniowie klas IV–VIII będą mieli jedną godzinę tygodniowo. W szkołach ponadpodstawowych przedmiot będzie realizowany przez jedną godzinę tygodniowo w dwóch klasach, które wskaże dyrektor szkoły. Z jednej części rodzice będą mogli zrezygnować Najwięcej emocji od początku budzi moduł dotyczący zdrowia seksualnego. MEN zdecydowało, że będzie on realizowany na innych zasadach niż pozostałe treści. Rodzice uczniów niepełnoletnich będą mogli złożyć pisemną rezygnację z udziału dziecka w tej części zajęć. W przypadku uczniów pełnoletnich decyzję podejmą oni samodzielnie. Moduł będzie obejmował zagadnienia dotyczące: życia seksualnego człowieka, świadomego i odpowiedzialnego rodzicielstwa, wartości rodziny, rozwoju dziecka w okresie prenatalnym, metod świadomej prokreacji. Co ważne, zajęcia z tego modułu nie będą oceniane. Rozporządzenie określa także liczbę godzin przeznaczonych na tę część programu: klasy IV–VI szkoły podstawowej – 1 godzina w roku, klasy VII–VIII – 2 godziny w roku, szkoły ponadpodstawowe – 3 godziny w roku w dwóch klasach. Szkoły będą musiały wcześniej poinformować rodziców Nowe przepisy nakładają na szkoły dodatkowe obowiązki informacyjne. Zanim rozpoczną się zajęcia, rodzice i uczniowie mają otrzymać informacje o celach przedmiotu, programie nauczania oraz materiałach dydaktycznych. W przypadku modułu dotyczącego zdrowia seksualnego dyrektor szkoły będzie musiał zorganizować spotkanie informacyjne z rodzicami. Wezmą w nim udział nauczyciel prowadzący zajęcia oraz wychowawca klasy. Takie spotkanie ma odbyć się co najmniej raz w roku, nie później niż miesiąc przed rozpoczęciem tej części programu. Co z ocenami? Jedną z kwestii, która nadal budzi pytania rodziców, jest sposób oceniania z nowego przedmiotu. Wiadomo już, że część dotycząca zdrowia seksualnego nie będzie oceniana. W przypadku pozostałych treści MEN zapowiada, że edukacja zdrowotna będzie przedmiotem obowiązkowym, jednak szczegółowe zasady oceniania i klasyfikowania uczniów mają zostać doprecyzowane w przepisach wykonawczych oraz dokumentach szkolnych. Dlatego przed rozpoczęciem roku szkolnego warto śledzić informacje przekazywane przez szkołę. Jedno jest pewne – od września edukacja zdrowotna stanie się jednym z najważniejszych nowych elementów szkolnego planu lekcji i będzie to zmiana, którą odczują zarówno uczniowie, jak i ich rodzice. Źródło: portalsamorzadowy.pl Zobacz także: Już jest kalendarz roku szkolnego 2026/2027: więcej laby niż nauki. Będą dłuższe wakacje, zmiany w organizacji ferii Nauczyciele zapowiadają strajk. Rodzice mają dość: „Niech pracują też w wakacje. My musimy uczyć dzieci, żeby coś umiały” Nauczycielka: „Drugiego dnia urlopu dostałam SMS-a od matki ucznia. Aż oplułam się kawą mrożoną, gdy zobaczyłam, czego żąda”
Polska szkoła na skraju zapaści: brakuje 20 tys. nauczycieli. Smutne, kto we wrześniu będzie nauczał
Już za miesiąc uczniowie wrócą do szkół, ale w wielu placówkach wciąż nie wiadomo, kto poprowadzi część lekcji. W całej Polsce brakuje około 20 tys. nauczycieli, a dyrektorzy ratują się nadgodzinami i zatrudnianiem emerytów oraz osób bez pełnych kwalifikacji. Związek Nauczycielstwa Polskiego ostrzega, że tak źle jeszcze nie było.
Do rozpoczęcia roku szkolnego zostało już niewiele czasu, a wielu dyrektorów nadal szuka nauczycieli. Dane pokazują, że problem nie dotyczy pojedynczych szkół, lecz całego kraju. W połowie lipca w banku ofert pracy było ponad 20 tys. ogłoszeń dla nauczycieli, a Związek Nauczycielstwa Polskiego szacuje, że do obsadzenia pozostaje około 300 tys. godzin lekcyjnych. To oznacza, że dla wielu dyrektorów wakacje nie są czasem odpoczynku, lecz gorączkowego kompletowania kadry przed 1 września. Ponad 20 tys. wakatów. Nowe ogłoszenia pojawiają się niemal bez przerwy Od początku lipca szkoły opublikowały blisko 11 tys. nowych ofert pracy. Najwięcej wakatów odnotowano w województwach mazowieckim, małopolskim, dolnośląskim i śląskim, jednak problem dotyczy całej Polski. Rodzice i uczniowie mogą odczuć skutki tych braków już we wrześniu. Im trudniej znaleźć nauczyciela, tym większe ryzyko zmian planu lekcji, zastępstw czy łączenia klas. Dyrektorzy szukają rozwiązań, które pozwolą zapewnić ciągłość nauki, choć nie rozwiązują problemu na stałe. Najczęściej decydują się na: zwiększanie liczby nadgodzin obecnym nauczycielom, zatrudnianie emerytowanych pedagogów, łączenie etatów między kilkoma szkołami, zatrudnianie osób bez pełnych kwalifikacji – po uzyskaniu zgody kuratora. Prawie 49 tys. wniosków o zatrudnienie osób bez kwalifikacji Najbardziej wymowne są dane dotyczące zatrudniania osób niespełniających wszystkich wymogów formalnych. Coraz częściej przed tablicą stają również studenci ostatnich lat studiów lub osoby, które dopiero zdobywają kwalifikacje pedagogiczne. Jak poinformował w rozmowie z Bankier.pl prezes ZNP Sławomir Broniarz, dyrektorzy szkół złożyli do kuratoriów około 49 tys. wniosków o zgodę na zatrudnienie osób niebędących nauczycielami. Zdecydowana większość z nich otrzymała pozytywną decyzję. Broniarz nie kryje, że jego zdaniem jest to jedynie doraźne łatanie systemu. – W tej chwili na stronach Kuratorium Oświaty mamy około 49 tys. wniosków o zgodę na zatrudnienie w szkołach osób niebędących nauczycielami. Warto jednak zwrócić uwagę, że jak brakowało lekarzy, to podniesiono im pensję. Natomiast w oświacie próbuje się łatać ową dziurę, zatrudniając osoby bez kwalifikacji – mówił. Emeryci i nadgodziny ratują sytuację Coraz większą rolę odgrywają również nauczyciele, którzy osiągnęli już wiek emerytalny, ale nadal pracują w szkołach. Wielu z nich pozostaje w zawodzie, ponieważ bez ich pomocy dyrektorzy nie byliby w stanie ułożyć planu lekcji. Jednocześnie obecni nauczyciele coraz częściej zgadzają się na dodatkowe godziny. Przepisy pozwalają na pracę nawet w wymiarze przekraczającym standardowy etat, co dla wielu szkół stało się jedynym sposobem na rozpoczęcie roku bez odwoływania zajęć. Eksperci od dawna wskazują, że problem nie sprowadza się wyłącznie do wynagrodzeń. Znaczenie mają również rosnąca liczba obowiązków, biurokracja, odpowiedzialność oraz wypalenie zawodowe. ZNP od miesięcy apeluje o systemowe rozwiązania, które zachęcą młodych ludzi do wyboru zawodu nauczyciela. Bez tego – jak podkreślają związkowcy – szkoły będą coraz częściej opierały się na nadgodzinach, emerytach i osobach bez pełnych kwalifikacji. Na razie wszystko wskazuje na to, że właśnie w taki sposób wiele placówek rozpocznie rok szkolny 2026/2027. Choć uczniowie prawdopodobnie usiądą w ławkach zgodnie z planem, za kulisami dyrektorzy nadal będą kompletować kadrę i szukać osób, które przejmą kolejne lekcje. Źródła: bankier.pl, dziennik.pl, radiozet.pl Zobacz także: Zmiany w szkołach od 1 września. Nauczycielom już słabo na samą myśl: „Czeka nas istny meksyk” Pedagog proponuje: szkoły powinny być otwarte w wakacje. „Rodzice mieliby co zrobić z dziećmi” Afera wokół krzyży w szkołach. Stanowisko MEN jest jasne: wielu rodziców poczuje się urażonych
Rodzice załamani rekrutacją do liceów. „Syn miał średnią 5,0 i się nie dostał”
Dla ósmoklasistów wakacje miały być czasem odpoczynku. Zamiast tego tysiące rodzin z niepokojem śledziły listy przyjętych do liceów. Wielu rodziców przyznaje, że tegoroczna rekrutacja była ostrzejsza, niż się spodziewali.
Dla wielu rodzin druga połowa lipca zamiast spokojnych wakacji oznaczała nerwowe odświeżanie systemu rekrutacyjnego. Wyniki naboru do liceów i techników przyniosły nie tylko radość, ale też sporo rozczarowań. W mediach społecznościowych nie brakowało wpisów rodziców, którzy pisali, że ich dzieci miały bardzo dobre oceny, świetnie zdały egzamin ósmoklasisty, a mimo to nie dostały się do wymarzonej szkoły. Eksperci zwracają uwagę, że sam próg punktowy nie jest ustalany z góry. Powstaje dopiero po zakończeniu rekrutacji i zależy od wyników kandydatów oraz liczby miejsc. W tym roku w wielu popularnych liceach progi ponownie okazały się bardzo wysokie, a o przyjęciu decydowały pojedyncze punkty. Dodatkowo znaczenie miały wysoki poziom wyników egzaminu ósmoklasisty oraz duża liczba kandydatów do najbardziej prestiżowych szkół. „Syn zrobił wszystko, co mógł” Pani Katarzyna przyznaje, że przez wiele miesięcy cała rodzina żyła przygotowaniami do egzaminu. – Syn naprawdę ciężko pracował. Miał średnią 5,0, bardzo dobre wyniki z egzaminu ósmoklasisty, angażował się w życie szkoły. Wydawało nam się, że zrobił wszystko, co było w jego mocy. Dlatego, kiedy zobaczyliśmy, że nie dostał się do liceum pierwszego wyboru, byliśmy w szoku. Najtrudniejsza okazała się rozmowa z synem. – Powiedział tylko: „Mamo, to po co ja się tak starałem?”. Jak podkreśla, nie ma pretensji do szkoły ani do innych uczniów. – Wiem, że system jest oparty na punktach i wszystkich obowiązują te same zasady. Ale kiedy widzisz rozczarowanie własnego dziecka, trudno podejść do tego wyłącznie racjonalnie. Dla niego to była osobista porażka. Musieliśmy mu tłumaczyć, że nie został gorszym uczniem tylko dlatego, że w tym roku do tej szkoły zgłosiło się więcej osób z równie wysokimi wynikami. To było trudniejsze niż sama rekrutacja. Coraz wyższe progi, coraz większy stres Rodzice przyznają, że rekrutacja do szkół średnich coraz bardziej przypomina wyścig. Już na etapie składania dokumentów analizują progi z poprzednich lat, liczą punkty i zastanawiają się, czy wymarzona szkoła nie okaże się zbyt ambitnym wyborem. Specjaliści przypominają jednak, że historyczne progi są jedynie wskazówką. Nie można na ich podstawie przewidzieć wyniku kolejnej rekrutacji, ponieważ wszystko zależy od liczby kandydatów i ich rezultatów. To sprawia, że nawet uczniowie z bardzo dobrymi wynikami do końca nie mają pewności, czy dostaną się do wybranej klasy. Rodzice, którzy znaleźli się w podobnej sytuacji, nie powinni jednak tracić nadziei. Po zakończeniu pierwszego etapu rekrutacji część uczniów rezygnuje z miejsc, a szkoły prowadzą rekrutację uzupełniającą dla kandydatów, którzy nie zostali przyjęci do wybranych placówek. Oznacza to, że dla wielu nastolatków droga do wymarzonej szkoły nie kończy się wraz z publikacją pierwszych list. Zobacz także: Już jest kalendarz roku szkolnego 2026/2027: więcej laby niż nauki. Będą dłuższe wakacje, zmiany w organizacji ferii Zmiany w ocenianiu od 1 września. MEN wprowadza nowe zasady dla wszystkich szkół Będą nagradzać uczniów za patriotyzm. Rodzice boją się, że nauczyciele będą faworyzować dzieci
Będą nagradzać uczniów za patriotyzm. Rodzice boją się, że nauczyciele będą faworyzować dzieci
Czy udział w szkolnym apelu albo sposób zachowania podczas hymnu może mieć wpływ na ocenę zachowania? Takie pytania zadaje sobie wielu rodziców po opublikowaniu projektu zmian przygotowanego przez MEN. Jedno z nowych kryteriów już wywołało gorącą dyskusję.
Ocena zachowania od lat budzi emocje, bo choć nie decyduje o promocji do następnej klasy, często przesądza o świadectwie z wyróżnieniem. Teraz Ministerstwo Edukacji Narodowej chce zmienić zasady jej wystawiania. Pojawia się nowe kryterium – postawa patriotyczna. Część ekspertów uważa, że to dobry kierunek, inni obawiają się, że nauczyciele będą oceniać uczniów zbyt uznaniowo. Ocena zachowania po nowemu. MEN proponuje zmiany Ministerstwo Edukacji Narodowej przedstawiło projekt zmian w zasadach oceniania uczniów. Jedna z propozycji dotyczy oceny zachowania, która ma być oparta na bardziej szczegółowych kryteriach. Najwięcej dyskusji wywołuje zapis dotyczący postawy patriotycznej. Resort podkreśla, że nie chodzi wyłącznie o udział w szkolnych apelach czy znajomość symboli narodowych. Według MEN patriotyzm powinien być rozumiany szerzej – jako szacunek dla Polski, jej historii i tradycji, ale również dla lokalnej społeczności oraz innych narodów i kultur. Nowe kryteria oceny zachowania. Co chce zmienić MEN? Ocena zachowania jest wystawiana uczniom od klasy IV szkoły podstawowej. Nie wpływa na promocję do następnej klasy, ale ma znaczenie przy uzyskaniu świadectwa z wyróżnieniem. Aby otrzymać tzw. czerwony pasek, uczeń musi mieć co najmniej bardzo dobrą ocenę z zachowania. Projekt MEN zakłada doprecyzowanie kryteriów, którymi będą kierować się nauczyciele. Wśród nich znalazły się m.in.: przestrzeganie norm społecznych, szacunek wobec innych osób, odpowiedzialność za własne postępowanie, zaangażowanie w życie szkoły i społeczności, postawa patriotyczna. Ministerstwo wyjaśnia, że przez postawę patriotyczną rozumie m.in. szacunek dla kraju, historii, tradycji i symboli narodowych, ale również dla lokalnej społeczności oraz innych kultur. W praktyce może to oznaczać uwzględnianie takich zachowań jak: godne zachowanie podczas hymnu państwowego, udział w szkolnych uroczystościach i obchodach świąt narodowych, angażowanie się w wydarzenia związane z historią szkoły, miasta lub regionu. Eksperci mają wątpliwości. „To może być zbyt uznaniowe” Choć część środowiska edukacyjnego pozytywnie ocenia propozycję MEN, nie brakuje również głosów krytycznych. Jeszcze w maju były minister edukacji Dariusz Piontkowski uważa, że postawa wobec ojczyzny i tradycji od zawsze była ważnym elementem wychowania i powinna znaleźć odzwierciedlenie w ocenie zachowania. Innego zdania jest Marek Konopczyński, który zwraca uwagę, że patriotyzm trudno jednoznacznie zdefiniować. Jego zdaniem istnieje ryzyko, że takie kryterium będzie interpretowane różnie przez poszczególnych nauczycieli, co może prowadzić do niejednolitych ocen. Rodzice pytają, jak będzie wyglądała ocena w praktyce Nowe propozycje MEN rodzą wiele pytań. Rodzice zastanawiają się przede wszystkim, jakie zachowania będą rzeczywiście wpływać na ocenę i czy wszyscy nauczyciele będą interpretować nowe przepisy w taki sam sposób. Pojawiają się również wątpliwości dotyczące dzieci, które niechętnie uczestniczą w publicznych uroczystościach lub są bardziej wycofane. Czy brak aktywnego udziału w szkolnych akademiach może wpłynąć na ocenę zachowania? Tego projekt nie wyjaśnia. Na razie nowe przepisy nie zostały jeszcze przyjęte. Projekt znajduje się na etapie konsultacji publicznych, dlatego jego ostateczny kształt może się jeszcze zmienić. Już dziś wiadomo jednak, że proponowane zmiany należą do najbardziej dyskutowanych elementów Reformy26. Kompas Jutra. Źródła: reforma26.men.gov.pl, gazetaprawna.pl Zobacz także: Afera wokół krzyży w szkołach. Stanowisko MEN jest jasne: wielu rodziców poczuje się urażonych Już jest kalendarz roku szkolnego 2026/2027: więcej laby niż nauki. Będą dłuższe wakacje, zmiany w organizacji ferii Zmiany w szkołach od 1 września. Nauczycielom już słabo na samą myśl: „Czeka nas istny meksyk”
Pedagog proponuje: szkoły powinny być otwarte w wakacje. „Rodzice mieliby co zrobić z dziećmi”
Czy szkoły powinny być otwarte także w wakacje? Takie pytanie postawił na Instagramie pedagog Damian Chudycki. Jego zdaniem szkolne budynki nie muszą przez całe lato stać puste. Mogłyby stać się miejscem zajęć dla dzieci, wsparciem dla pracujących rodziców, a jednocześnie przestrzenią praktyk dla studentów pedagogiki.
– Tak się zastanawiam, czy nie lepszym rozwiązaniem byłoby, aby mimo wszystko szkoła była otwarta, np. dla studentów pedagogiki? – pyta na Instagramie pedagog. – Po pierwsze studenci mieliby szansę zweryfikować, czy ten zawód w ogóle jest dla nich. Po drugie rodzice mieliby co zrobić z dziećmi podczas pracy, kiedy urlopy się skończą. Po trzecie dzieci miałyby miejsce, gdzie mogłyby się realizować w zabawach, ćwiczeniach czy edukacji w przedmiotach, które lubią – zaproponował Chudycki. Choć wielu internautów uznało pomysł za ciekawy, równie szybko pojawiły się głosy, że jego realizacja wcale nie byłaby taka prosta. Zamiast pustych klas – zajęcia dla dzieci? Inspiracją dla Chudyckiego był widok zamkniętej szkoły w środku wakacji. Zwrócił uwagę, że przez blisko dwa miesiące wiele dobrze wyposażonych budynków pozostaje niewykorzystanych, podczas gdy rodzice gorączkowo szukają opieki dla swoich dzieci. W jego wizji szkoła nie miałaby latem prowadzić normalnych lekcji. Zamiast tego mogłaby organizować: zajęcia sportowe, warsztaty rozwijające zainteresowania, spotkania integracyjne, zajęcia wyrównawcze dla uczniów, którzy chcą nadrobić zaległości, bezpieczną przestrzeń do spędzania czasu. Skorzystaliby nie tylko rodzice Autor pomysłu zwraca uwagę, że otwarte szkoły mogłyby przynieść korzyści kilku grupom. Dzieci zyskałyby dostęp do sal sportowych, boisk i pracowni, a także możliwość uczestniczenia w ciekawych zajęciach bez konieczności wyjazdu na kosztowne półkolonie. Rodzice otrzymaliby dodatkowe wsparcie w organizacji wakacyjnej opieki, zwłaszcza w czasie, gdy nie mogą skorzystać z urlopu. Na rozwiązaniu mogliby skorzystać również studenci pedagogiki. Wakacyjne zajęcia byłyby dla nich okazją do zdobycia praktycznego doświadczenia w pracy z dziećmi jeszcze przed rozpoczęciem kariery zawodowej. Pomysł wpisuje się także w szerszą dyskusję o przyszłości szkół. W związku z niżem demograficznym coraz częściej pojawiają się propozycje, aby szkolne budynki służyły lokalnym społecznościom również po zakończeniu lekcji – jako miejsca spotkań, warsztatów czy aktywności mieszkańców. W komentarzach szybko pojawiły się wątpliwości Choć idea spotkała się z dużym zainteresowaniem, wielu internautów zwróciło uwagę na problemy, które należałoby rozwiązać. Najczęściej powtarzały się trzy argumenty: organizacja wakacyjnego wypoczynku dzieci podlega przepisom i wymaga spełnienia określonych wymogów, ktoś musiałby ponosić odpowiedzialność za bezpieczeństwo uczestników, nauczyciele również mają prawo do urlopu i odpoczynku. Wielu komentujących podkreślało, że nawet jeśli część zajęć prowadziliby studenci, szkoła nie mogłaby funkcjonować bez udziału nauczycieli, dyrekcji czy pracowników administracji. Czy szkoły będą otwarte w wakacje? Na razie propozycja Damiana Chudyckiego pozostaje jedynie głosem w publicznej dyskusji. Nie ma planów wprowadzenia podobnego rozwiązania na poziomie krajowym. Jednak sama liczba komentarzy pokazuje, że temat budzi duże emocje. Coraz więcej osób zastanawia się, czy dobrze wyposażone szkoły powinny przez dwa miesiące pozostawać niemal puste, podczas gdy rodziny szukają miejsc, w których dzieci mogłyby bezpiecznie i ciekawie spędzać czas. Jeśli kiedyś taki model miałby zostać wprowadzony, musiałby uwzględniać obowiązujące przepisy, zapewniać bezpieczeństwo dzieci i jednocześnie nie odbywać się kosztem czasu wolnego nauczycieli. To właśnie znalezienie równowagi między potrzebami rodzin a realiami funkcjonowania szkoły wydaje się dziś największym wyzwaniem. Zobacz także: Zmiany w ocenianiu od 1 września. MEN wprowadza nowe zasady dla wszystkich szkół Nauczyciele zapowiadają zebrania do 15. Matka: „Kpina. Mam brać urlop w pracy, żeby zdążyć do szkoły?” Już jest kalendarz roku szkolnego 2026/2027: więcej laby niż nauki. Będą dłuższe wakacje, zmiany w organizacji ferii
Afera wokół krzyży w szkołach. Stanowisko MEN jest jasne: wielu rodziców poczuje się urażonych
Jedni uważają, że krzyże powinny pozostać w szkołach, inni domagają się ich usunięcia. Dyskusja trwa od lat, a teraz do sprawy odniosło się Ministerstwo Edukacji Narodowej. Stanowisko resortu jest jednoznaczne.
Czy krzyże mogą wisieć w szkolnych klasach? To pytanie po raz kolejny wróciło do debaty publicznej po interpelacji poselskiej skierowanej do Ministerstwa Edukacji Narodowej. Resort odpowiedział, że obowiązujące przepisy pozwalają na umieszczanie krzyży w pomieszczeniach szkolnych, a jednocześnie podkreślił, że nie prowadzi prac nad zmianą prawa w tym zakresie. MEN: nie będzie zmian dotyczących krzyży w szkołach W odpowiedzi na interpelację poselską z 17 czerwca 2026 r., podpisanej przez ministrę edukacji Barbarę Nowacką, resort przypomniał, że kwestie obecności symboli religijnych w szkołach publicznych są już uregulowane przepisami. Podstawą jest rozporządzenie z 14 kwietnia 1992 r. dotyczące organizacji nauki religii w publicznych szkołach i przedszkolach. Zgodnie z jego zapisami w pomieszczeniach szkolnych może być umieszczony krzyż. Ministerstwo zaznaczyło jednocześnie, że nie przygotowuje nowych przepisów, które miałyby zmienić obecne zasady. Czy MEN może nakazać zdjęcie krzyży? Resort zwrócił uwagę jeszcze na jedną ważną kwestię. Minister edukacji nie ma kompetencji do wydawania dyrektorom szkół wiążących poleceń, które nakazywałyby wieszanie lub zdejmowanie symboli religijnych w konkretnych placówkach. Oznacza to, że ewentualne spory dotyczące obecności krzyży muszą być rozpatrywane indywidualnie, z uwzględnieniem obowiązujących przepisów oraz okoliczności danej sprawy. Ministerstwo podkreśliło również, że szkoła publiczna powinna być miejscem, w którym szanuje się prawa wszystkich członków społeczności szkolnej – niezależnie od ich religii, światopoglądu czy przekonań. Głośna sprawa z Kielna wróciła w dyskusji Temat krzyży w szkołach ponownie zyskał rozgłos m.in. za sprawą wydarzeń, do których doszło pod koniec 2025 roku w Szkole Podstawowej z Oddziałami Integracyjnymi im. Bohaterów Westerplatte w Kielnie. Media informowały wówczas o nauczycielce, która wyrzuciła do kosza przedmiot przypominający krzyż. Kobieta tłumaczyła, że był to element halloweenowego przebrania. Sprawa wywołała szeroką dyskusję w całej Polsce. W maju 2026 roku postępowanie dyscyplinarne wobec nauczycielki zostało umorzone. Nadal prowadzone jest natomiast postępowanie prokuratorskie dotyczące podejrzenia obrazy uczuć religijnych. Według dostępnych informacji nikomu nie postawiono dotąd zarzutów. Co to oznacza dla rodziców i szkół? Stanowisko MEN oznacza, że od nowego roku szkolnego nie zmienią się przepisy dotyczące obecności krzyży w szkołach. Resort uważa, że obecne regulacje są wystarczające i nie wymagają nowelizacji. Ministerstwo przypomina jednocześnie, że szkoła powinna pozostawać miejscem dialogu, wzajemnego szacunku i poszanowania różnych przekonań. To właśnie dyrektorzy oraz społeczności szkolne będą nadal rozwiązywać ewentualne spory związane z symbolami religijnymi, kierując się obowiązującym prawem oraz konkretną sytuacją danej placówki. Źródła: portaloswiatowy.pl, infor.pl Zobacz także: Zmiany w szkołach od 1 września. Nauczycielom już słabo na samą myśl: „Czeka nas istny meksyk” Nauczyciele zapowiadają strajk. Rodzice mają dość: „Niech pracują też w wakacje. My musimy uczyć dzieci, żeby coś umiały” Już jest kalendarz roku szkolnego 2026/2027: więcej laby niż nauki. Będą dłuższe wakacje, zmiany w organizacji ferii
Nauczyciele zapowiadają zebrania do 15. Matka: „Kpina. Mam brać urlop w pracy, żeby zdążyć do szkoły?”
Czy szkoła powinna dostosowywać się do czasu pracy rodziców, czy rodzice do czasu pracy szkoły? Dyskusja o zebraniach organizowanych do godziny 15 wywołuje coraz większe emocje. Każda ze stron ma mocne argumenty i żadna nie chce ustąpić.
Do tej pory zebrania w godzinach popołudniowych były w szkołach normą. Rodzice kończyli pracę, odbierali dzieci, jedli szybki obiad i biegli na wywiadówkę. Ostatnio pisaliśmy o propozycji, by spotkania z rodzicami wyłącznie do godziny 15, czyli w czasie pracy nauczycieli. Dla jednych to oczywisty krok w stronę uszanowania czasy pracy nauczycieli. Dla innych – rozwiązanie kompletnie oderwane od rzeczywistości pracujących rodzin. Związki zawodowe od dawna podkreślają, że zebrania organizowane późnym popołudniem oznaczają wykonywanie obowiązków po godzinach. W wielu szkołach dyrektorzy próbują więc planować spotkania wcześniej albo zachęcają do kontaktu przez e-dziennik czy konsultacji indywidualnych. Problem w tym, że rodzice również mają swoje obowiązki zawodowe. „Mam brać urlop, żeby porozmawiać z wychowawcą?” Dla wielu rodzin zebranie o godzinie 14 czy 15 jest praktycznie niemożliwe do pogodzenia z pracą. – Pracuję do 16:30. Mój mąż jeszcze dłużej. Jeśli wywiadówka będzie o 14:30, to co mam zrobić? Brać urlop za każdym razem? Tłumaczyć szefowi, że muszę wyjść, bo szkoła nie organizuje spotkań po południu? To jest po prostu kpina z pracujących rodziców – mówi Marta, mama uczennicy z trzeciej klasy szkoły podstawowej. Podobne komentarze pojawiają się również w mediach społecznościowych. Rodzice zwracają uwagę, że szkoła oczekuje ich obecności, ale jednocześnie proponuje godziny, w których większość osób jest jeszcze w pracy. – Nie każdy pracuje zdalnie albo ma elastyczne godziny. Są ludzie, którzy stoją przy kasie, pracują na produkcji, prowadzą autobusy czy przyjmują pacjentów. Nie da się po prostu wyjść godzinę wcześniej – dodaje Marta. „Nauczyciele też mają prawo do życia po pracy” Nie wszyscy rodzice patrzą jednak na sprawę w ten sam sposób. – Sama pracuję w biurze i jeśli potrzebuję załatwić coś w urzędzie albo pójść do lekarza, muszę wziąć wolne albo odrobić godziny. Dlaczego nauczyciele mieliby regularnie zostawać w pracy do 18 czy 19? Oni też mają dzieci, rodziny i swoje życie – mówi Paulina, mama dwóch chłopców w wieku 9 i 12 lat. Jej zdaniem problem nie wynika ze złej woli nauczycieli. – Mam wrażenie, że od szkoły oczekuje się dostępności praktycznie przez całą dobę. E-dziennik wieczorem, wiadomości w weekend, zebrania po godzinach. To też nie jest zdrowe. Eksperci od rynku pracy zwracają uwagę, że zgodnie z przepisami każdy pracownik ma określony czas pracy, a wykonywanie obowiązków poza nim powinno być odpowiednio rozliczane. Nauczyciele od lat podnoszą, że zebrania z rodzicami często odbywają się kosztem ich czasu prywatnego. Szkoła i rodzice mają ten sam problem Być może największym paradoksem tej dyskusji jest to, że obie strony mówią właściwie o tym samym. – Jestem mamą czwartoklasisty i jednocześnie kierowniczką sklepu. Doskonale rozumiem nauczycieli, bo sama nie lubię zostawać po godzinach. Ale rozumiem też rodziców, którzy nie mogą pojawić się o 15. Może, zamiast przerzucać się argumentami, trzeba po prostu znaleźć nowe rozwiązanie? Jedno zebranie stacjonarne, drugie online albo więcej indywidualnych konsultacji – proponuje Agnieszka. I właśnie takie pomysły pojawiają się coraz częściej. Część szkół organizuje konsultacje w różnych godzinach, inne umożliwiają rozmowy online lub wydłużają dostępność wychowawców w wybrane dni. W końcu ani rodzice nie chcą zaniedbywać pracy, ani nauczyciele nie chcą spędzać kolejnych wieczorów w szkole. Spór o zebrania do godziny 15 pokazuje coś jeszcze. Dzisiejszy świat pracy zmienił się tak bardzo, że rozwiązania, które jeszcze kilkanaście lat temu wydawały się oczywiste, przestają pasować do rzeczywistości. A znalezienie kompromisu może być trudniejsze, niż wydaje się na pierwszy rzut oka. Zobacz także: Nauczyciele zapowiadają strajk. Rodzice mają dość: „Niech pracują też w wakacje. My musimy uczyć dzieci, żeby coś umiały”
Zmiany w ocenianiu od 1 września. MEN wprowadza nowe zasady dla wszystkich szkół
Nowy rok szkolny przyniesie zmiany nie tylko w podstawie programowej. Ministerstwo Edukacji Narodowej przygotowało również nowe zasady oceniania uczniów. Zmienią się m.in. reguły egzaminów poprawkowych, oceny zachowania oraz podejście do prac domowych.
Od 1 września w szkołach mają zacząć obowiązywać nowe przepisy dotyczące oceniania uczniów. Ministerstwo Edukacji Narodowej przygotowało projekt nowelizacji rozporządzenia, który ma ujednolicić zasady stosowane w szkołach i rozwiać wątpliwości pojawiające się w ostatnich latach. Zmiany obejmują m.in. egzaminy klasyfikacyjne i poprawkowe, ocenę zachowania oraz sposób sprawdzania prac domowych. Najważniejsze zmiany w ocenianiu od 1 września Nowe przepisy mają uporządkować kwestie, które do tej pory często były różnie interpretowane przez poszczególne szkoły. Najważniejsze zmiany dotyczą: egzaminów klasyfikacyjnych i poprawkowych, zasad korzystania z telefonów podczas egzaminów, czasu trwania egzaminów, terminu przekazywania wyników, kryteriów oceny zachowania, sprawdzania prac domowych, organizacji zajęć praktyczno-technicznych. Egzaminy tylko w szkole i bez telefonów Projekt zakłada, że egzaminy klasyfikacyjne, poprawkowe oraz sprawdziany wiadomości i umiejętności będą odbywać się wyłącznie stacjonarnie w szkole, w obecności komisji. MEN chce w ten sposób ujednolicić procedury i wyeliminować wątpliwości dotyczące przeprowadzania egzaminów w innych formach. Podczas egzaminu uczniowie nie będą mogli korzystać z telefonów komórkowych ani innych urządzeń telekomunikacyjnych. Wyjątek przewidziano jedynie dla sprzętu wykorzystywanego do monitorowania stanu zdrowia, np. przez osoby chorujące na cukrzycę. Zmieniają się również zasady dotyczące czasu egzaminów. Ministerstwo zrezygnowało z określania maksymalnej długości sprawdzianów, wprowadzając jednocześnie minimalny czas ich trwania: 30 minut – w klasach I–III szkoły podstawowej, 45 minut – w klasach IV–VIII, 60 minut – w szkołach ponadpodstawowych. Jednego dnia uczeń będzie mógł zdawać maksymalnie trzy egzaminy, a szkoła będzie musiała przekazać wynik najpóźniej następnego dnia. Zmieni się ocena zachowania Nowelizacja przewiduje także nowe podejście do oceny zachowania. MEN chce, aby większe znaczenie miały kompetencje społeczne i obywatelskie, czyli m.in.: odpowiedzialność za własne działania, umiejętność współpracy, budowanie dobrych relacji z innymi, zaangażowanie w życie klasy i szkoły, przestrzeganie zasad współżycia społecznego. Projekt zmienia również jedno z dotychczasowych kryteriów. Zamiast ogólnego zapisu dotyczącego „postawy patriotycznej” pojawi się bardziej precyzyjne sformułowanie odnoszące się do szacunku dla własnego narodu i ojczyzny oraz tradycji i kultury innych narodów. Zdaniem resortu nowe przepisy mają sprawić, że ocena zachowania będzie opierała się na bardziej konkretnych i czytelnych kryteriach. Co z pracami domowymi? Ministerstwo nie planuje powrotu do obowiązkowych pisemnych prac domowych w klasach IV–VIII szkoły podstawowej. Nadal będą one dobrowolne i mają służyć przede wszystkim utrwalaniu materiału. Pojawia się jednak ważna zmiana. Jeśli uczeń wykona pracę domową, nauczyciel będzie miał obowiązek ją sprawdzić i przekazać dziecku informację zwrotną. Dzięki temu wykonane zadania nie będą trafiały do szuflady bez żadnego komentarza. Projekt zakłada również, że systematyczne wykonywanie prac domowych będzie mogło zostać uwzględnione przy rocznej ocenie klasyfikacyjnej, jeśli takie rozwiązanie przewidzi statut szkoły. Jednocześnie nauczyciele nie będą mogli zadawać do domu prac praktyczno-technicznych. Takie zadania mają być wykonywane podczas zajęć szkolnych. Mniej niejasności, bardziej jednolite zasady Ministerstwo Edukacji podkreśla, że celem zmian nie jest zaostrzenie oceniania, ale uporządkowanie przepisów i ujednolicenie zasad obowiązujących we wszystkich szkołach. Dzięki temu uczniowie, rodzice i nauczyciele mają dokładnie wiedzieć, jakie prawa i obowiązki obowiązują podczas egzaminów, oceniania zachowania czy wykonywania prac domowych. Jeśli projekt zostanie przyjęty zgodnie z planem, nowe przepisy zaczną obowiązywać od 1 września, czyli wraz z rozpoczęciem roku szkolnego 2026/2027. Źródła: rp.pl, wp.pl, wprost.pl Zobacz także: Już jest kalendarz roku szkolnego 2026/2027: więcej laby niż nauki. Będą dłuższe wakacje, zmiany w organizacji ferii Nauczyciele nie biorą jeńców: od września zmiany w szkołach. „Żadnych wycieczek, festynów, zebrania z rodzicami do 15” Kiedyś nauczyciel miał prawa, dziś boi się ucznia. Pedagog: „Czas przestać przepraszać za to, że wychowujemy”
300+ już dawno nie starcza na wyprawkę. „Syn idzie do 2 klasy. Mówi, że to obciach mieć ten sam plecak”
Plecak, piórnik, zeszyty, trampki na WF... Lista zakupów przed początkiem roku szkolnego wydaje się nie mieć końca, a rodzice coraz częściej mówią, że 300+ stało się tylko symbolicznym dodatkiem. Czy świadczenie powinno zostać zwaloryzowane?
Świadczenie „Dobry Start”, potocznie nazywane 300+, wydawało się realnym wsparciem dla rodzin przygotowujących dzieci do nowego roku szkolnego. Dziś wielu rodziców patrzy na tę kwotę z rozgoryczeniem. Ceny przyborów szkolnych, plecaków, butów i ubrań wzrosły tak bardzo, że 300 zł często znika po pierwszych zakupach. Program „Dobry Start” nadal zapewnia jednorazowe świadczenie w wysokości 300 zł na każde uczące się dziecko. Jego wysokość od momentu wprowadzenia programu nie uległa zmianie, mimo że w ostatnich latach inflacja i rosnące ceny mocno wpłynęły na koszty życia. Rodzice coraz częściej zadają więc pytanie: czy kwota ustalona kilka lat temu nadal odpowiada dzisiejszym realiom? „Dzisiaj bardziej przydałoby się 500+ na wyprawkę” Niektórzy przyznają wprost, że świadczenie przestało spełniać swoją pierwotną funkcję. – Nie chcę narzekać, bo każda pomoc się przydaje. Ale prawda jest taka, że 300 zł nie robi już takiej różnicy jak kiedyś. Wystarczy kupić porządny plecak, buty na zmianę i piórnik, a pieniędzy praktycznie nie ma. Mam wrażenie, że dziś bardziej przydałoby się 500+, bo dopiero taka kwota rzeczywiście odciążyłaby rodziców – mówi Sylwia, mama dwóch córek w wieku 7 i 11 lat. Jak podkreśla, najbardziej zaskakują ją ceny rzeczy, które jeszcze kilka lat temu kosztowały znacznie mniej. – Zwykły plecak potrafi kosztować ponad 200 zł. Do tego zeszyty, bloki, farby, kredki, worki na buty... Człowiek nawet nie zauważa, kiedy przekracza tysiąc złotych. „Syn mówi, że drugi rok z tym samym plecakiem to obciach” Koszty to jedno. Drugim problemem okazuje się presja rówieśnicza. – Mój syn idzie do drugiej klasy i od kilku tygodni powtarza, że chce nowy plecak. Tłumaczy, że wszyscy kupują nowe rzeczy i że chodzenie drugi rok z tym samym jest obciachem. A jego obecny plecak jest praktycznie jak nowy – opowiada Joanna, mama 8-letniego Kuby. Przyznaje, że sama ma mieszane uczucia. – Z jednej strony rozumiem, że dzieci chcą być takie jak koledzy. Z drugiej próbuję nauczyć syna, że nie wszystko trzeba wymieniać tylko dlatego, że zaczął się nowy rok szkolny. Mam wrażenie, że presja konsumpcyjna zaczyna się dziś naprawdę wcześnie. Coraz więcej rodziców mówi, że największym wyzwaniem nie są już same wydatki, ale pogodzenie rozsądku z oczekiwaniami dzieci. „Mam troje dzieci. 300+ wystarczyło na same zeszyty i przybory” Im więcej dzieci w rodzinie, tym większym wyzwaniem staje się skompletowanie wyprawki. – Mam troje dzieci: córkę w pierwszej klasie, syna w czwartej i najstarszą córkę w siódmej. Co roku obiecuję sobie, że będę kupować wszystko wcześniej. A potem i tak wydajemy fortunę w sierpniu. W tym roku 300+ praktycznie poszło na zeszyty, bloki, kredki, plastelinę i pozostałe przybory. Plecaki, buty i ubrania musieliśmy kupić z własnych pieniędzy – mówi Katarzyna. Dodaje, że najbardziej zaskoczyły ją ceny drobnych rzeczy. – Każda pojedyncza rzecz wydaje się niedroga. Pięć złotych tu, osiem złotych tam, kilkanaście za okładki, kilkadziesiąt za strój na WF. Ale kiedy dochodzi się do kasy, nagle okazuje się, że rachunek wynosi ponad tysiąc złotych. Rodzice nie oczekują, że państwo sfinansuje całą szkolną wyprawkę. Wielu z nich podkreśla jednak, że świadczenie, które kilka lat temu rzeczywiście odciążało domowy budżet, dziś ma znacznie mniejszą wartość. Nie dlatego, że dzieci potrzebują więcej, ale dlatego, że wszystko wokół po prostu kosztuje więcej. Właśnie dlatego coraz częściej słychać głosy, że program „Dobry Start” sam potrzebuje... dobrego startu. A konkretnie waloryzacji, która pozwoliłaby mu znów spełniać rolę realnego wsparcia, a nie jedynie symbolicznego dodatku do coraz droższej wyprawki szkolnej. Zobacz także: ZUS przypomina rodzicom o 300 plus. Ta data może zdecydować o terminie wypłaty Już jest kalendarz roku szkolnego 2026/2027: więcej laby niż nauki. Będą dłuższe wakacje, zmiany w organizacji ferii Nauczyciele nie biorą jeńców: od września zmiany w szkołach. „Żadnych wycieczek, festynów, zebrania z rodzicami do 15”
Zmiany w szkołach od 1 września. Nauczycielom już słabo na samą myśl: „Czeka nas istny meksyk”
Od 1 września uczniów i rodziców czeka jedna z największych zmian w polskiej szkole od wielu lat. Nowe przedmioty, nowa podstawa programowa, zmiany w stołówkach i planowany zakaz telefonów to dopiero początek. Nauczyciele przyznają, że obawiają się pierwszych tygodni nowego roku szkolnego.
Nowy rok szkolny 2026/2027 będzie wyglądał inaczej niż wszystkie poprzednie. Od 1 września rusza kolejny etap Reformy26 „Kompas Jutra”, która stopniowo zmienia sposób nauczania w polskich szkołach. Nowa podstawa programowa obejmie przedszkola oraz klasy I i IV szkół podstawowych, pojawią się nowe rozwiązania w planach lekcji, zmienią się zasady żywienia dzieci, a rząd planuje również wprowadzenie zakazu korzystania z telefonów komórkowych w szkołach podstawowych. Choć Ministerstwo Edukacji przekonuje, że celem reformy jest nowoczesna szkoła nastawiona na rozwijanie kompetencji, wielu nauczycieli podchodzi do zmian z dużą rezerwą. – Czeka nas istny meksyk – powiedziała mi znajoma nauczycielka szkoły podstawowej. Jej zdaniem w pierwszych miesiącach roku szkolnego trudno będzie uniknąć organizacyjnego chaosu. – Zmian jest bardzo dużo i wszystkie wchodzą praktycznie jednocześnie. Coraz więcej nauczycieli mówi też, że kolejne reformy, zamiast zachęcać do pracy, jeszcze bardziej skłaniają do odejścia z zawodu – przyznaje. Reforma26. Co zmieni się od 1 września? Największe zmiany odczują dzieci rozpoczynające edukację oraz uczniowie klas IV. To właśnie oni jako pierwsi rozpoczną naukę według nowych podstaw programowych. Reforma będzie wdrażana etapami – od września 2027 roku obejmie również pierwsze klasy szkół ponadpodstawowych. Ministerstwo zapowiada odejście od nauki opartej głównie na pamięciowym opanowywaniu materiału. Większy nacisk ma zostać położony na rozwijanie umiejętności praktycznych, współpracę, krytyczne myślenie oraz świadome korzystanie z nowych technologii. W przedszkolach pojawi się również większy nacisk na ograniczanie czasu spędzanego przed ekranami i rozwijanie tzw. higieny cyfrowej. Najważniejsze zmiany od września 2026 Rodzice powinni przygotować się na kilka istotnych nowości: nowa podstawa programowa w przedszkolach oraz klasach I i IV szkoły podstawowej, obowiązkowa edukacja zdrowotna z tematami dotyczącymi zdrowia fizycznego, psychicznego, odżywiania, bezpieczeństwa w internecie i profilaktyki uzależnień, powrót przyrody jako przedmiotu integrującego biologię, geografię, chemię i fizykę, wprowadzenie modułów poświęconych m.in. finansom, mediom, klimatowi, kulturze i bezpieczeństwu, rozpoczęcie realizacji tygodnia projektowego rozwijającego współpracę i kompetencje społeczne, nowe zasady żywienia w szkolnych stołówkach i przedszkolach, czyli wprowadzenie tzw. diety planetarnej, planowany zakaz korzystania z telefonów komórkowych w szkołach podstawowych i przedszkolach, wdrażanie oceny funkcjonalnej dla uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi jako narzędzia lepszego planowania wsparcia. Edukacja zdrowotna i przyroda wracają do szkół Jedną z największych nowości będzie obowiązkowa edukacja zdrowotna. Uczniowie mają rozmawiać nie tylko o zdrowiu fizycznym, ale również o dobrostanie psychicznym, aktywności fizycznej, prawidłowym odżywianiu, bezpieczeństwie w sieci czy profilaktyce uzależnień. Jednocześnie moduł dotyczący zdrowia seksualnego ma być realizowany fakultatywnie. Do planów lekcji wróci także przyroda. Przedmiot ma łączyć wiedzę z biologii, geografii, chemii i fizyki, a większy nacisk zostanie położony na doświadczenia i zajęcia praktyczne zamiast samej teorii. Zdrowsze obiady i mniej smażonych potraw Zmiany obejmą również szkolne stołówki i przedszkolne kuchnie. Od września obowiązywać będą nowe normy żywienia. W jadłospisach pojawi się więcej warzyw, obowiązkowa porcja ryby raz w tygodniu oraz dania z roślin strączkowych. Ograniczona zostanie liczba potraw smażonych, a do ich przygotowania będzie można używać wyłącznie określonych tłuszczów roślinnych. Celem zmian jest poprawa jakości posiłków serwowanych dzieciom. Co z telefonami? Duże emocje budzi również planowany zakaz korzystania ze smartfonów w przedszkolach i szkołach podstawowych. Nowe przepisy mają objąć nie tylko lekcje, ale również przerwy oraz inne zajęcia odbywające się na terenie szkoły. Trzeba jednak pamiętać, że obecnie ustawa znajduje się jeszcze na końcowym etapie procesu legislacyjnego. Jeśli zakończy się on zgodnie z planem, nowe zasady zaczną obowiązywać od 1 września. Co zmieni Reforma26? Reforma26 to największa przebudowa szkoły od lat. Zwolennicy przekonują, że dzięki niej uczniowie będą zdobywać bardziej praktyczne umiejętności potrzebne we współczesnym świecie. Krytycy obawiają się jednak, że tempo zmian jest zbyt duże, a nauczyciele nie dostali wystarczająco dużo czasu na przygotowanie się do nowych obowiązków. O tym, która z tych wizji okaże się bliższa rzeczywistości, przekonamy się już w pierwszych tygodniach nowego roku szkolnego. Źródło: portaloswiatowy.pl Zobacz także: Nauczyciele nie biorą jeńców: od września zmiany w szkołach. „Żadnych wycieczek, festynów, zebrania z rodzicami do 15” Już jest kalendarz roku szkolnego 2026/2027: więcej laby niż nauki. Będą dłuższe wakacje, zmiany w organizacji ferii Nauczyciele zapowiadają strajk. Rodzice mają dość: „Niech pracują też w wakacje. My musimy uczyć dzieci, żeby coś umiały”