Darmowe obiady w szkołach? „To wstyd, jeśli matka nie gotuje w domu”
Uważam, że pomysł darmowych posiłków w szkole to ogromny błąd, który promuje lenistwo, zdejmuje z rodziców odpowiedzialność za własne potomstwo i sprawia, że zaczynamy zapominać o fundamentalnych wartościach rodzinnych.
Odkąd pamiętam, w moim rodzinnym domu zapach domowego, ciepłego posiłku był symbolem miłości, troski i bezpieczeństwa, a nie jakimś przykrym obowiązkiem, który można bezdusznie zrzucić na szkolną stołówkę. Dzisiaj, jako mama dwójki dzieci, nie wyobrażam sobie dnia, w którym moje maluchy wróciłyby ze szkoły najedzone masową, bezosobową zupą ze wspólnego kotła, podczas gdy w domu na stole nie czekałby na nie świeży obiad ugotowany moimi własnymi rękami. Dla mnie to jest po prostu wielki wstyd, jeśli dorosła, sprawna kobieta nie potrafi lub po prostu nie chce ugotować porządnego posiłku dla własnej rodziny, czekając, aż państwo zrobi to za nią za darmo. Finansowanie obiadów wszystkim uczniom z naszych podatków to tworzenie społeczeństwa roszczeniowego, w którym rodzice stają się jedynie pionkami, a nie prawdziwymi opiekunami dbającymi o domowe ognisko. Domowy obiad to fundament i najpiękniejsza tradycja każdej rodziny Nie rozumiem, dlaczego współczesny świat próbuje nam wmówić, że codzienne gotowanie dla dzieci to udręka i strata czasu, którą należy jak najszybciej wyeliminować za pomocą państwowych dotacji. Wspólne jedzenie posiłku po powrocie ze szkoły to najważniejszy moment naszego dnia, czas, kiedy siadamy razem przy stole, rozmawiamy o ocenach, o problemach w klasie i po prostu jesteśmy blisko siebie. Posiłek przygotowany przez mamę ma zupełnie inny smak, bo stoi za nim uwaga, znajomość smaków własnego dziecka i chęć podarowania mu tego, co najlepsze i najzdrowsze. Szkolna stołówka, choćby nie wiem jak nowoczesna, nigdy nie zastąpi dziecku ciepła rodzinnego domu i poczucia, że ktoś na nie czekał z ciepłą zupą. Darmowe obiady dla każdego, bez względu na to, czy rodzice zarabiają mało, czy pękają od nadmiaru gotówki, to odbieranie nam tej pięknej tradycji i sprowadzanie matki do roli kogoś, kto tylko rano wypycha dziecko za drzwi. Jeśli od małego będziemy uczyć dzieci, że jedzenie dostaje się w szkole z automatu, to wyrosną one w przekonaniu, że dom to tylko sypialnia, a rodzina nie musi o siebie nawzajem dbać w tak podstawowych sprawach jak codzienne wyżywienie. Finansowanie posiłków bogatym to niesprawiedliwość społeczna Kolejną kwestią, która budzi mój głęboki sprzeciw, jest absurdalne założenie, że darmowe posiłki miałyby przysługiwać absolutnie każdemu uczniowi, bez względu na status materialny jego rodziców. Rozumiem i w pełni popieram pomoc dzieciom z rodzin ubogich, wielodzietnych czy tych, które znalazły się w trudnej sytuacji życiowej − im państwo ma obowiązek pomóc, by żadne dziecko w Polsce nie chodziło głodne. Ale dlaczego z moich ciężko zarobionych pieniędzy i podatków mają być opłacane obiady dla dzieci lokalnych biznesmenów, dyrektorów korporacji czy ludzi, którzy bez problemu mogą pozwolić sobie na prywatnego kucharza? To jest rażąca niesprawiedliwość i marnowanie publicznych środków, które zamiast na modernizację sal, lepsze podręczniki czy wyższe pensje dla nauczycieli, pójdą na darmowe kotlety dla rodzin, które tego wsparcia w ogóle nie potrzebują. Jeśli kogoś stać na drogie wakacje, nowoczesny samochód i markowe ubrania dla dziecka, to stać go również na opłacenie szkolnego abonamentu obiadowego lub po prostu na zrobienie zakupów i ugotowanie posiłku w domu. Państwo nie powinno wyręczać zamożnych ludzi z ich podstawowych obowiązków rodzicielskich, bo to prowadzi do sytuacji, w której bogaci stają się jeszcze bardziej roszczeniowi, a budżet oświatowy pęka w szwach od nieprzemyślanych wydatków. Powrót do odpowiedzialności za wychowanie własnych dzieci Musimy w końcu głośno powiedzieć, że bycie rodzicem to nie jest tylko dawanie życia, ale przede wszystkim codzienna, ciężka praca, której elementem jest dbanie o to, co nasze dzieci jedzą. Jeśli matka ma czas na przeglądanie internetu, zakupy w galerii czy spotkania z koleżankami, a twierdzi, że nie ma godziny na ugotowanie rosołu czy upieczenie kurczaka, to dla mnie jest to zwyczajne lenistwo i brak odpowiedzialności. Przestańmy szukać wymówek w braku czasu i nowoczesnym stylu życia, bo nasze prababki pracowały fizycznie w polu, nie miały blenderów ani zmywarek, a na stole zawsze stał ciepły posiłek dla całej gromadki dzieci. Mądre wychowanie polega na uczeniu dzieci szacunku do pracy rodziców, do wysiłku włożonego w przygotowanie posiłku i do wartości, jakie niesie ze sobą wspólny domowy stół. Nie dajmy się zwariować i nie pozwólmy, by szkoła przejęła każdą sferę życia naszych dzieci, bo na końcu obudzimy się w świecie, w którym instytucje państwowe będą robić wszystko, a rola rodzica ograniczy się do płacenia rachunków. Brońmy tradycji domowego gotowania, bo to właśnie z tych prostych, codziennych gestów rodzi się najsilniejsza więź, której żaden darmowy szkolny posiłek nigdy nie będzie w stanie zastąpić. Mama Asia Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wychowujemy pokolenie dzieci na łańcuchu. Sytuacja z komunii najlepszym dowodem”
MEN postawiło na swoim: będzie nowy przedmiot w szkole i to na ocenę. Zdecyduje o promocji
Nowe przedmioty mają wejść do szkół od września. MEN przekazało projekty do opiniowania i zapowiada obowiązkową edukację zdrowotną oraz osobny przedmiot o dorastaniu i relacjach. Jedne z tych zajęć mają być oceniane i wpływać na średnią.
Jesień 2026 może przynieść uczniom w całej Polsce zupełnie nowy układ zajęć. Ministerstwo Edukacji Narodowej przekazało do opiniowania projekty zmian, które mają obowiązywać od początku roku szkolnego 2026/2027. W planach są dwa nowe przedmioty: edukacja zdrowotna oraz wyodrębniona edukacja zdrowotna w zakresie zdrowia intymnego. Co ważne dla uczniów i rodziców, pierwszy z nich ma być oceniany, a stopnie mają trafić na świadectwo i do średniej. Oceny z nowego przedmiotu mają realnie „ważyć” na świadectwie Edukacja zdrowotna ma wejść do szkół jako pełnoprawny przedmiot obowiązkowy, a nie jedynie zestaw luźnych tematów omawianych przy okazji innych lekcji. MEN zakłada, że będzie on oceniany − z konkretnymi stopniami wpisywanymi na świadectwo. Dla rodzin to sygnał, że nie będzie to „zapychacz planu”, tylko zajęcia traktowane serio i rozliczane tak samo, jak inne przedmioty. Założenie jest proste: szkoła ma pomóc uczniom porządkować wiedzę o zdrowiu i codziennym funkcjonowaniu w świecie, w którym informacji jest dużo, a nie wszystkie są rzetelne. W ramach edukacji zdrowotnej mają pojawić się m.in. zagadnienia z obszaru zdrowia fizycznego i psychicznego, relacji społecznych oraz praktycznego radzenia sobie z wyzwaniami współczesności. Zdrowie w wersji „na co dzień”: od jedzenia po bezpieczeństwo w sieci Planowana edukacja zdrowotna ma obejmować tematy, z którymi dzieci i nastolatki stykają się każdego dnia − także poza szkołą. Wśród zapowiadanych obszarów znalazły się m.in. odżywianie, aktywność fizyczna i profilaktyka uzależnień. Do tego dochodzi zdrowie psychiczne, które coraz częściej jest realnym wyzwaniem dla uczniów w różnym wieku. W programie mają się też pojawić treści związane z bezpieczeństwem w sieci. Dla rodziców brzmi to znajomo: presja online, ryzykowne treści, podszywanie się pod innych czy chaotyczny zalew „porad” z mediów społecznościowych. MEN zapowiada, że uczniowie mają uczyć się nie tylko podejmowania świadomych decyzji, ale też rozpoznawania wiarygodnych informacji. To ważne zwłaszcza wtedy, gdy dziecko próbuje samodzielnie szukać odpowiedzi na trudne pytania. Drugi przedmiot ma dotyczyć dojrzewania i granic Równolegle MEN planuje osobny, nieobowiązkowy przedmiot: edukację zdrowotną dotyczącą dojrzewania. Zgodnie z zapowiedziami ma on obejmować m.in. relacje i bezpieczeństwo. Kluczowe jest to, że treści mają być dopasowane do wieku. W młodszych klasach szkoły podstawowej nacisk ma być położony na bezpieczeństwo dziecka i ochronę granic. W wymaganiach dla klasy IV pojawia się m.in. temat tzw. „złego dotyku” − wraz z informacją, jak reagować i gdzie szukać pomocy, gdy ktoś przekroczy granice intymne. W starszych klasach mają dochodzić zagadnienia takie jak stereotypy płciowe, cyberprzemoc oraz presja obecna w mediach społecznościowych. Program ma też poruszać kwestie świadomej zgody, asertywności i odpowiedzialnych relacji − czyli tematów, o które młodzi często zahaczają w rozmowach między sobą, ale nie zawsze mają bezpieczną przestrzeń, by je uporządkować. W szkołach ponadpodstawowych program ma się rozszerzyć o konkretne ryzyka i odpowiedzialność W liceach i technikach treści mają być jeszcze szersze. MEN wskazuje m.in. na antykoncepcję oraz rodzicielstwo. Intencją ma być wyposażenie młodych ludzi w wiedzę potrzebną do budowania trwałych relacji i bardziej świadomego wchodzenia w dorosłość. Resort podkreśla też w projektach dbałość o komfort uczniów i sposób omawiania wrażliwych tematów na lekcjach. To detal, na który wielu rodziców zwraca uwagę: nie chodzi wyłącznie o to, „co” ma być w programie, ale też „jak” zajęcia mają być prowadzone. Szkoły i nauczyciele mają się przygotować przed startem w 2026/2027 Zmiany nie mają wejść z dnia na dzień. MEN wskazuje, że trwają przygotowania, a tysiące nauczycieli ma już kwalifikacje do prowadzenia edukacji zdrowotnej, a kolejni kończą studia podyplomowe. Jeśli przepisy zostaną przyjęte, nowe zasady mają zacząć obowiązywać od początku roku szkolnego 2026/2027, czyli od września 2026. Źródło: Gazeta Prawna Zobacz też: 40 tys. zł na start dla młodych małżeństw. Kiedy ruszy program Ślub Plus?
„Napisałam w weekend do nauczycielki SMS-a, a ona mnie wyśmiała. Przecież to jej obowiązek”
Czy nauczyciel powinien być dostępny dla rodziców także w sobotni wieczór? A może granica między szkołą a życiem prywatnym dawno już się zatarła? Do naszej redakcji napisała mama ucznia czwartej klasy, która nie kryje oburzenia po wymianie wiadomości z nauczycielką swojego syna. Naszym zdaniem nie miała racji.
Do naszej redakcji napisała pani Monika. Kobieta tłumaczy w mailu, że jej syn nie zrozumiał polecenia w zadaniu domowym z języka polskiego. Chciała szybko wyjaśnić sprawę, dlatego zdecydowała się napisać do nauczycielki SMS-a w weekend. Reakcja pedagożki kompletnie ją zaskoczyła. „Naprawdę nie widzę w tym nic złego” „Była sobota, koło 19. Syn siedział przy stole i już prawie płakał, bo nie wiedział, o co chodzi w tym zadaniu. Ja też czytałam to polecenie trzy razy i nie wiedziałam, co on ma właściwie zrobić. Pomyślałam, że napiszę do nauczycielki szybkiego SMS-a. Bez wydzwaniania, bez zawracania głowy. Dosłownie dwa zdania. Napisałam: ‘Dzień dobry, Kuba nie rozumie polecenia z zadania 3. Czy mogłaby pani wyjaśnić, co dzieci mają zrobić?’. I tyle. Po kilkunastu minutach dostałam odpowiedź, która mnie zatkała. Pani odpisała: ‘W czasie poniedziałkowego dyżuru kontaktuję się z rodzicami za pośrednictwem e-dziennika. Nauczyciele też mają weekend :)’. Ten uśmieszek na końcu? Serio? Poczułam się jak idiotka. Jak jakaś natrętna matka, która nie wiadomo czego żąda. A ja tylko chciałam pomóc dziecku. Przecież nauczyciel chyba jest od tego, żeby tłumaczyć dzieciom materiał? Jeśli dziecko czegoś nie rozumie, to do kogo mam się zwrócić? Do internetu? Do sąsiadki? Najbardziej wkurza mnie to, że szkoły ciągle mówią o współpracy z rodzicami. Zebrania, wiadomości, przypomnienia, milion komunikatów dziennie. Ale kiedy rodzic naprawdę potrzebuje pomocy, to nagle okazuje się problemem. Ja pracuję w sklepie i też czasem ktoś dzwoni po godzinach. Nie przewracam oczami, tylko odpowiadam. Dzisiaj każdy ma telefon przy sobie. Odpisanie na jednego SMS-a zajmuje minutę. Mam wrażenie, że nauczyciele coraz częściej zachowują się tak, jakby rodzic był intruzem. A przecież wszyscy jesteśmy po tej samej stronie. Chodzi o dzieci”. Rodzice i nauczyciele coraz częściej wchodzą sobie w kompetencje Ta historia pokazuje, jak bardzo zmieniły się granice kontaktu między rodzicami a szkołą. Z jednej strony trudno dziwić się emocjom mamy, która chciała pomóc zestresowanemu dziecku. Z drugiej – coraz więcej nauczycieli otwarcie mówi o przemęczeniu i o tym, że rodzice oczekują dostępności praktycznie przez całą dobę. Warto też pamiętać, że nauczyciel nie ma obowiązku odpowiadania na prywatne SMS-y, szczególnie w weekend. Oficjalnym kanałem kontaktu pozostaje najczęściej e-dziennik i to właśnie tam powinny trafiać pytania dotyczące szkoły. Coraz częściej zapominamy, że po drugiej stronie też jest człowiek – zmęczony, mający rodzinę i własny czas wolny. Jednocześnie trudno nie zauważyć, że wielu rodziców działa pod wpływem emocji i zwyczajnie chce pomóc dziecku tu i teraz. A wtedy granice bardzo łatwo się zacierają. Zobacz także: Nauczyciele nie chcą drogich prezentów na koniec roku. „Lepiej skupcie się na wychowaniu, bo jest dramat”
„Na przerwach muszę wiązać 11-latkom buty”. Nauczyciele wyznają, gdzie rodzice popełnili błąd
Pokolenie alfa nie umie sznurować butów, nie odczyta godziny na zegarze ze wskazówkami. Podstawowe działania arytmetyczne sprawiają problemy nawet licealistom. Nauczyciele ze smutkiem przyglądają się współczesnym dzieciakom.
Nauczyciele coraz częściej przyznają, że ich praca wygląda zupełnie inaczej niż jeszcze kilka, kilkanaście lat temu. Oprócz realizowania programu muszą dziś uczyć dzieci rzeczy, które kiedyś były oczywistością już na etapie przedszkola. Pedagodzy mówią nie tylko o problemach z nauką, ale też kompletnym braku samodzielności wśród pokolenia alfa. Ostatnio ogromne zainteresowanie wzbudził artykuł opublikowany przez BuzzFeed. Pedagodzy – od przedszkola po szkoły średnie i uczelnie wyższe – opowiedzieli o swoich doświadczeniach związanych z dziećmi i nastolatkami. Oto kilka z nich. „Wiążę buty dzieciom do piątej klasy” Na przerwach wciąż muszę wiązać buty uczniom od drugiej do piątej klasy. Nadal zapinam kurtki starszym dzieciom. Mam drugoklasistów, którzy nie potrafią otworzyć nowej książki i odpowiednio jej zagiąć, żeby się nie zamykała. Czwartoklasiści mają problem ze znalezieniem kolejnej strony w spiętym zestawie kartek. Pierwszoklasiści nie znają alfabetu, a trzecioklasiści wpadają w ogromne histerie, gdy nie uda im się skorzystać z huśtawki podczas przerwy. Przedszkolaki przewracają ławki, bo nie dostały niebieskiej kredki, a dzieci z pierwszej klasy nie umieją poprawnie trzymać nożyczek ani ołówków. Ta lista nie ma końca i wszystko sprowadza się do rodziców”. „Nie wiedzą, jak używać długopisu” „Dzieci nie mają pojęcia o wielkich literach ani interpunkcji. Pisane przez nich zdania nie mają sensu, a estetyczne pismo nie ma dla nich znaczenia. Wielu uczniów nie trzyma poprawnie przyborów do pisania i nie potrafi wiązać butów. Kiedy pytam, czy ktoś uczył ich tego w domu, odpowiadają, że nie”. „Licealiści nie potrafią dodawać i odejmować” „Mój zięć uczy matematyki w liceum i jest załamany tym, że dzieci nie potrafią wykonywać podstawowych działań, takich jak dodawanie, odejmowanie czy liczenie ułamków. Uważa też, że w dużej mierze to wina rodziców. Do tego dochodzą wszystkie te różne metody nauczania matematyki. Bardzo mi go szkoda. Jest absolwentem Akademii Marynarki Wojennej i specjalistą od matematyki”. „Nie potrafią odkręcić butelki” „Dzieciom brakuje dziś podstawowych umiejętności i powinno się to dokładnie zbadać! Mam uczniów, którzy nie potrafią zawiązać butów, otworzyć zwykłej butelki z wodą ani używać spinaczy do papieru, a uczę czwartej klasy! Obawiam się, że pokolenie obecnych studentów może być naszą ostatnią nadzieją, jeśli millenialsi chcą mieć dobrych lekarzy, prawników i nauczycieli dla swoich dzieci, bo kolejne pokolenia są – mówiąc delikatnie – kompletnie ugotowane, jak to dziś mówią młodzi!”. Crocsy zamiast sznurówek „Uczniów nie uczy się już podstawowych umiejętności na wcześniejszych etapach edukacji. Nie wiedzą, jak wiązać buty – dlatego tak wiele dzieci nosi crocsy albo wsuwane buty – bo rodzice nie chcą poświęcić czasu na naukę wiązania. Nie uczą się też czytać ani pisać odręcznie”. „Nie potrafią odczytać godziny na zegarze analogowym” „Jestem nauczycielem liceum. Reakcje emocjonalne uczniów na frustrację są na poziomie małych dzieci, a oni naprawdę nie potrafią już odczytywać godziny z tradycyjnego zegara. To aż krępujące”. Nauczyciele obwiniają rodziców Choć część rodziców może uważać te opinie za przesadzone, podobne głosy coraz częściej pojawiają się także w polskich szkołach. Nauczyciele zwracają uwagę, że dzieci spędzają dziś znacznie mniej czasu na ćwiczeniu samodzielności, a więcej przed ekranami. Pedagodzy podkreślają jednak, że nie chodzi o obwinianie dzieci. Problemem ma być raczej to, że coraz rzadziej daje im się przestrzeń do nauki codziennych czynności i popełniania błędów. A bez tego nawet najprostsze sytuacje mogą stać się dla dziecka ogromnym wyzwaniem. Zobacz także: „8-klasista nie wiedział, kim był Mickiewicz”. Nauczyciele boją się o dzisiejszą młodzież
Nie laurka, nie kwiatek. Te podziękowania od dzieci zrobią furorę wśród nauczycieli i wychowawców
Podziękowania dla nauczycieli powinny wyrażać wdzięczność i szacunek. Jeśli brakuje Ci pomysłu, zainspiruj się naszymi propozycjami. Znajdziesz tu cytaty oraz piękne, krótkie teksty podziękowań od uczniów i ich rodziców.
Podziękowania dla nauczyciela mogą być krótkie lub dłuższe. Przede wszystkim warto zadbać jednak o to, by były oryginalne. Wówczas nauczyciel poczuje, że jego zaangażowanie naprawdę zostało dostrzeżone. Sprawdź, co możesz napisać na ozdobnej kartce, laurce lub na bileciku dołączonym do bukietu kwiatów. Spis treści: Podziękowanie dla nauczyciela – jak napisać? [WZÓR] Oryginalne teksty podziękowań dla nauczycieli Krótkie podziękowania dla nauczycieli Piękne podziękowania dla nauczyciela Podziękowania dla nauczyciela: cytaty Wzruszające podziękowania dla wychowawcy od rodziców Życzenia dla nauczyciela na koniec roku szkolnego Gotowe podziękowania dla nauczycieli w przedszkolu Podziękowanie dla nauczyciela: jak napisać? [WZÓR] Pisząc samodzielnie podziękowanie dla nauczyciela lub nauczycielki, w tym dla wychowawcy, pamiętajmy, by nasze słowa były szczere i płynęły prosto z serca. Zobacz, jak dziękować i czego życzyć nauczycielowi. W tym celu przygotowaliśmy kilka wskazówek. Krok 1. Tekst powinien zawierać formy grzecznościowe oraz formułkę podziękowania, np.: Szanowna Pani Kasiu, z całego serca chcę Pani podziękować za… Krok 2. Następnie należy wpisać to, za co chcesz podziękować. Miłym gestem będzie nawiązanie do konkretnych wydarzeń (np. wstawienie się u innego nauczyciela, wspólne przygotowywanie szkolnej uroczystości, pomoc w trudnej sytuacji). Jeśli jednak zastanawiasz się, za co dziękować nauczycielom, mamy małą podpowiedź: za nieocenioną pomoc w trudnych chwilach, za zaangażowanie i empatię, za konsekwencję w działaniu, za okazane ciepło, za motywację, za inspirację, za otwartość na drugiego człowieka, za pokazanie nowej drogi, za rozbudzenie pasji, nowych możliwości rozwoju, za rozmowy, za mądre słowa, za traktowanie jak partnera, za wiarę w to, co robisz, za wsparcie i cierpliwość. Krok 3. Złóż swój podpis, np. Asia Kowalska z 8 c. Można na zakończenie podziękowania raz jeszcze podkreślić swoją wdzięczność (ale nie jest to konieczne). Krok 4. Warto dopisać datę i miejscowość. Po latach będzie to miła pamiątka. Oryginalne teksty podziękowań dla nauczycieli W dniu końca naszej edukacji zatrzymujemy się na chwilę na końcowej stacji by spojrzeć wstecz, a co tam widzimy? Wspaniałe chwile i kolegów miny. Lecz o tym wspomnieć obowiązek mamy, że naszej Pani wiele zawdzięczamy. W podziękowaniach dziś się łączymy, naszej najlepszej Pani życzymy by o nas dobre raczyła mieć wspomnienie, by jej najskrytsze spełniło się marzenie, by łatwą dla niej była ta sztuka żeby fachowca zrobić z nieuka. *** Słowo miłość – za ich troski, Słowo wdzięczność – za ich trud. Dar to skromny, dar uczniowski, Wyśpiewany z serc, jak z nut. Dziękujemy za wszystkie starania, które wkładacie w nasze wychowanie i edukację. Wierzymy, że Wasz wysiłek uczyni z nas ludzi mądrych i szlachetnych! *** Dziękuję za pokazanie, że porażki mogą mnie czegoś pożytecznego nauczyć, że gdy przeżywam trudności, mogę odkryć swą siłę, że miłość i życzliwość często można znaleźć w najciemniejsze dni. *** Za uśmiech, dobre słowo, zachętę do pracy, gdy nic się nie udawało i pochwałę, gdy wszystko szło dobrze. Za pomoc w odkrywaniu tego, w czym jesteśmy najlepsi i przekonywanie, że możemy zrobić więcej, niż się spodziewamy. Za pokazanie nam, że się liczymy i jesteśmy ważni. Za przełamanie strachu do rzeczy nieznanych i niezrozumiałych. Za to, że mogliśmy zawsze na Panią/Pana liczyć! Za kolorowe lata nauki, które wniosły w nasze życie tak wiele radości... Dziękujemy! *** Dziękujemy, że była Pani/był Pan z nami przez te wszystkie lata. Za rady, wskazówki, pochwały, ale i słowa krytyki. Dzięki Pani/Panu odkryliśmy, że nauka może być również wspaniałą przygodą. *** Dziękujemy za Pani/Pana wkład w naszą edukację – mamy dla Pani/Pana najpiękniejszy bukiet słów. Bzy, tulipany i róże. Niech wszystko, co dobre doczeka się spełnienia. Składamy najszczersze życzenia prosto z serca. Jesteśmy wdzięczni, że możemy być Pani/Pana uczniami. Krótkie podziękowania dla nauczycieli Słowa wdzięczności i uznania uczniowie mogą wyrazić np. poprzez wierszyki. Oto nasze propozycje: Za wszystko, co Pani powiedziała Za wszystko, czego wysłuchała Za wszystko, co Pani zrozumiała Dziękuję. Jest Pani wspaniała *** Dziś składamy naszej Pani pełne życzenia wypełnione pomyślnościami: dużo zdrowia, szczęścia i cierpliwości. Niech się Pani na nas nigdy nie złości. *** Za wielki trud włożony w naszą edukację, za wszystkie lata starań, abyśmy mogli powoli wkraczać w dorosłe życie, za przekazaną wiedzę, cierpliwość, serce, dobre słowo i wychowanie... Dziękujemy! *** Pani niesie wiedzy kaganek, prowadzi przez życia ulice… Proszę przyjąć poezji wianek – spleciony z serdecznych życzeń. *** Dziękujemy za ten rok szkolny, za radość z naszych sukcesów, wsparcie w trudnych chwilach i nieustającą motywację do zdobywania wiedzy. *** Dziękujemy za ten rok szkolny, za radość z naszych sukcesów, wsparcie w trudnych chwilach i nieustającą motywację do zdobywania wiedzy. Piękne podziękowania dla nauczyciela Uczniowie mogą zainspirować się również gotowymi tekstami pięknych i wzruszających podziękowań. Dziękuję za wszystkie porady i przekazaną wiedzę. Dziękuję za każdą pochwałę i krytykę, które pozwoliły mi być lepszym człowiekiem i lepszym uczniem. Pani sprawiła/Pan sprawił, że jestem dumna/dumny z każdego mojego osiągnięcia. *** Dziękujemy za to, że była Pani/był Pan naszym przewodnikiem. Pomagał(a) odkrywać nasze mocne strony, cieszył(a) się z sukcesów, a w trudnych chwilach zawsze nas wspierał(a). I za ten uśmiech, dzięki któremu ciepło robiło się w naszych sercach. *** Tym prezentem, jak i tymi słowami chcemy przekazać najserdeczniejsze podziękowania za wielką cierpliwość, niesłychaną wyrozumiałość i ogromny trud włożony w kształtowanie naszego światopoglądu. *** Dziękujemy za wszystkie starania, które wkłada Pani/Pan w nasze wychowanie i edukację. Wierzymy, że ten wysiłek uczyni z nas ludzi mądrych i szlachetnych. Dziękujemy za codzienne, niezwykle trudne i mozolne wzmacnianie naszych charakterów. Zdajemy sobie sprawę, że na efekty tej pracy trzeba będzie czekać długo i cierpliwie, ale przyjdzie czas, kiedy stanie się ona widoczna. *** Mamy nadzieję, że kiedy będziemy już dorośli, będzie Pan/i z nas dumna/y. Ponieważ właśnie Pan/i uczy nas nie tylko języka polskiego (matematyki, biologii, historii...), ale i tego, co jest w życiu najważniejsze. Dziękujemy i życzymy cudownych wakacji. Podziękowania dla nauczyciela: cytaty Dziękując nauczycielowi lub wychowawczyni, możesz skorzystać z pięknych sentencji. Czasem to właśnie cytat może sprawić, że belfer poczuje się doceniony. „Nauczyciel to jedna z najbardziej wyjątkowych postaci na całym świecie, bo któż inny mógłby każdego dnia ofiarowywać to, co w nim najlepszego, cudzym dzieciom?”, Deanna Beisser *** „Nauczyciel, który potrafi wzbudzić wyższe uczucia dla jednego choćby dobrego czynu, jednego dobrego wiersza – osiąga więcej aniżeli ten, który zapełnia naszą pamięć nieskończonymi rzędami przedmiotów naturalnych, sklasyfikowanych pod względem nazwy i kształtu”, Johann Wolfgang Goethe *** „W Chinach nauczycieli nazywa się budowniczymi narodu; czas, byśmy naszych nauczycieli nazywali tak samo”, Barack Obama *** „Świat byłby lepszym miejscem, gdyby medale przyznawano wspaniałym nauczycielom, a nie żołnierzom, którzy zabijali wrogów na wojnie”, Matthew Quick *** „Nauczyciel to ktoś, kto widzi w każdym dziecku wyjątkową osobę i zachęca je do rozwijania jego indywidualnych talentów oraz mocnych stron”, Barbara Cage *** „Życie jest cudem, a nauczyciel powinien być przygotowywany do bycia medium dla tego cudu”, Edward Blishen *** „Zacną rzeczą jest uczyć się, lecz jeszcze zacniejszą – nauczać”, Mark Twain *** „Nauczyciel to ktoś bardzo wyjątkowy, kto potrafi wykorzystać swoją pomysłowość, dobroć i dociekliwy umysł do wypracowania rzadkiej umiejętności zachęcania innych do myślenia, marzenia, poznawania, próbowania, działania”, Beverly Conklin Sprawdź też więcej cytatów o nauczycielach, które pozwolą wyrazić wdzięczność dla ulubionego pedagoga. Wzruszające podziękowania dla wychowawcy od rodziców Podziękowania od rodziców z pewnością bardzo ucieszą nauczyciela. Mamy i tatusiowie uczniów mogą w sposób mogą wyrazić uznanie osobie, która włożyła wiele trudu w naukę i wychowanie ich dzieci. Dobrze byłoby, gdyby tekst był spersonalizowany – warto poświęcić chwilę i zastanowić się, jakie słowa temu konkretnemu nauczycielowi sprawią najwięcej radości. Jeśli jednak brakuje wam pomysłów – możecie skorzystać z gotowych wzorów podziękowań dla nauczycieli od rodziców. Oto przykład: Rodzice uczniów klasy X składają serdeczne podziękowania za zaangażowanie, życzliwość oraz wysiłek włożony w naukę naszych dzieci. Jednocześnie życzymy samych radości i sukcesów, spełnienia marzeń, realizacji wszystkich wymarzonych celów i tego, by podejmowany trud zawsze był źródłem satysfakcji. *** Jako rodzice uczniów z klasy X pragniemy podziękować za wszystko, co zrobił/a Pan/i dla naszych dzieci w kończącym się roku szkolnym. Taki wychowawca/wychowawczyni to prawdziwy skarb. Życzymy udanego, wakacyjnego wypoczynku. Niech wakacje pozwolą Pani/Panu odpocząć od codziennych trudów i nabrać sił przed 1 września. *** Dziękujemy za cały wkład w kształcenie i wychowanie naszych dzieci. Mamy świadomość, że praca nauczyciela nie zawsze jest łatwa, tym bardziej pragniemy wyrazić swoją wdzięczność. Z życzeniami udanych, spokojnych i słonecznych wakacji – rodzice uczniów z klasy X Życzenia dla nauczyciela na koniec roku szkolnego Z okazji zakończenia roku szkolnego warto również złożyć nauczycielowi życzenia. Z pewnością bardzo ucieszy go ten miły gest! Nasza Pani Jest mądra jak więcej nikt. Chce, byśmy byli zgrani. Wie, jak bardzo nie warto się ranić. I wie, jak grzecznie ochrzanić Wie, kiedy jesteśmy niewyspani Kiedy do lekcji przygotowani A kiedy nieprzytomni, jak zakochani Za to wszystko dziękujemy naszej Pani Wszystkimi naszymi sercami *** Nauczycielu nasz drogi, kochany, dziś szkoły opuszczamy bramy, z odwagą i nadzieją w świat wyruszamy, pamiętając, jak wiele Tobie zawdzięczamy! *** Wszyscy nasi kochani nauczyciele, dla swoich uczniów cierpliwości mają wiele. Za naukę, za trud, jaki jest wkładany przeogromny bukiet życzeń składamy. Życzenia szczere, prawdziwe z uczniowskich serc płynące jak świeże kwiaty pachnące, kwitnące na polskiej łące. *** Niech Pani nie zbraknie nigdy zdrowia, niech szkoła w dom się wspólny zmienia! Praca wychowawcy to praca niełatwa, bo często leniwa i krnąbrna jest dziatwa. Kocha ona figle i chętnie się czubi, lecz stroni od książki, uczyć się nie lubi. Trzeba dużo zdrowia, dużo czasu stracić, aby umysł ucznia rozwinąć, wzbogacić, który gdy dorośnie, dopiero zrozumie, jak jest w życiu ciężko, gdy się mało umie. *** Życzę naszej drogiej Pani, by każdy dzień był miły dla niej, by ranny budzik srebrne dźwięki układał dla niej w takt piosenki, by zaczynała dzień wesoła i żeby znikła zmarszczka z czoła, by wiatr jej pachniał, śmiech jej szumiał, by każdy w klasie ją rozumiał. *** Dla najlepszego nauczyciela i wychowawcy, najserdeczniejsze, najcieplejsze życzenia: zdrowia, wyrozumiałości oraz cierpliwości. W podzięce za zachęcanie do myślenia tak dobrze i uczciwie, jak tylko to możliwe spełnienia najskrytszych marzeń życzy... *** Naszej Pani dziś składamy słoneczne życzenia: zdrowia, szczęścia i radości i marzeń spełnienia. Aby zawsze było słońce i uśmiech na twarzy, aby wszystko się spełniło, o czym Pani marzy! Najszczersze życzenia sukcesów, cierpliwości i radości życzy klasa... *** Dziękujemy za te lata wspólnie spędzone, za poświęcony czas, zaangażowanie i wytrwałość. Dziękujemy za dobre słowa, które dodawały nam skrzydeł i pozwalały uwierzyć we własne siły. Dziękujemy za codzienny przykład, jak być mądrym i dobrym człowiekiem. Gotowe podziękowania dla nauczycieli w przedszkolu Koniec roku w przedszkolu to świetny moment, żeby podziękować nauczycielkom za ich ciężką pracę i serce. Poniżej znajdziesz gotowe podziękowania, które wyrażą wdzięczność i szacunek. Dla naszej Pani/naszego Pana Za każdy uśmiech I mądre słowo pięĘkne należą się Kwiaty ze wszystkich kwiaciarni Ukłony do ziemi Jak największy szacunek i... Ekstra wakacje Mamy nadzieję, że będzie Pan/i trochę za nami tęsknić, bo... Yyyy... my bardzo :) *** Naszej Pani dziś składamy słoneczne życzenia: zdrowia, szczęścia, full radości i marzeń spełnienia. Aby zawsze było słońce i uśmiech na twarzy, aby wszystko się spełniło, o czym Pani marzy. *** Gdybyśmy byli milionerami Kupilibyśmy Pani jacht I wyspę za siedmioma morzami Z całym lasem palm. I plażą jak marzenie I willą z basenem A to wciąż było mało By podziękować się udało Pani za wszystko *** Życzymy Pani tak jak nikt nie życzy Spełnienia wszystkich marzeń, Zdrowia, szczęścia i słodyczy. I życzymy tak, jak życzy dobra wróżka By spełniły się życzenia Z samego końca Pani serduszka. Materiał został zaktualizowany przez redakcję w 2026 roku. Zobacz także: To 3 najpiękniejsze podziękowania na zakończenie roku. Dyrektor usłyszy i zaniemówi 40 mocnych cytatów na zakończenie roku szkolnego. Pierwszy da do myślenia wszystkim uczniom Życzenia dla ucznia: od wychowawcy, od nauczyciela, na zakończenie roku szkolnego
Wynajęła mieszkanie, by zapisać dziecko do szkoły. Matka: „Rejonizacja to pomyłka”
„Mój syn miał trafić do przepełnionego kołchozu, więc musieliśmy skombinować nowy adres” – pisze autorka listu.
Szanowna Redakcjo, piszę do Was, bo to, co dzieje się w polskim systemie edukacji, to absolutny skandal, który zmusza rodziców do kombinowania i podejmowania decyzji, o jakie nigdy byśmy się nie podejrzewali. Wynajęłam mieszkanie w zupełnie innej części miasta tylko po to, by mój syn mógł pójść do normalnej, kameralnej szkoły, bo rejonizacja, która obowiązuje w naszym kraju, to jedna wielka pomyłka. Mój Adaś jest wrażliwym dzieckiem, a szkoła, do której przypisano nas z automatu ze względu na miejsce zamieszkania, to gigantyczny, przeładowany kołchoz na ogromnym osiedlu, gdzie dzieci uczą się na trzy zmiany. Kiedy poszłam tam na dni otwarte i zobaczyłam te tłumy na korytarzach, ten hałas i anonimowość, serce mi zamarło, bo wiedziałam, że mój syn po prostu zniknie w tym tłumie, a jego talenty i potrzeby zostaną zmielone przez system. Rejonizacja to pomyłka, która odbiera rodzicom prawo wyboru Nie rozumiem, dlaczego w wolnym kraju o tym, gdzie moje dziecko spędzi najważniejsze osiem lat życia, ma decydować kawałek papieru z adresem zameldowania, a nie realne potrzeby małego człowieka. Nasza szkoła rejonowa ma słabe wyniki w rankingach, świetlica pęka w szwach, a dzieci z klas pierwszych kończą lekcje o godzinie 17. To nie jest edukacja, to jest przechowalnia, w której nikt nie ma czasu na indywidualne podejście. System rejonizacji jest sztywny, niesprawiedliwy i kompletnie nie bierze pod uwagę tego, że nie każda placówka pasuje do każdego dziecka. Poczułam się uwięziona we własnym domu, bo adres, z którego byłam tak dumna, nagle stał się przeszkodą w zapewnieniu Adasiowi bezpiecznej przyszłości. Wynajęte mieszkanie to dla nas jedyny sposób na ucieczkę z kołchozu Podjęliśmy z mężem trudną decyzję − skoro system nas blokuje, musimy go obejść dla dobra syna. Znaleźliśmy piękną, małą szkołę w starej dzielnicy, gdzie w klasach jest po piętnaście osób, a pani dyrektor zna każdego ucznia z imienia. Problem polegał na tym, że nie było tam wolnych miejsc dla dzieci spoza rejonu. Co zrobiliśmy? Wynajęliśmy kawalerkę w tamtej okolicy, tylko po to, by mieć umowę najmu i móc legalnie zapisać Adasia do tej placówki. Płacimy teraz co miesiąc ogromne pieniądze za mieszkanie, w którym prawie nie bywamy, tylko po to, by syn mógł uczyć się w spokoju i komforcie. Czy to nie jest chore? Mamy swój dom, za który spłacamy kredyt, a musimy utrzymywać drugie lokum, bo państwo polskie uważa, że rejon to świętość. To jest haracz, który płacimy za marzenie o kameralnej edukacji. Walka o dobro dziecka w systemie, który promuje molocha Wielu znajomych mówi nam, że przesadzamy, że wszyscy chodzili do dużych szkół i żyją. Ale ja chcę, żeby moje dziecko rozwijało się w atmosferze szacunku i uważności. W tej małej szkole Adaś będzie się czuł jak w domu, a jego wrażliwość nie będzie tam problemem, lecz atutem. Rejonizacja promuje wielkie, bezosobowe placówki, w których łatwo przegapić problemy dziecka, a rodziców zmusza do takich desperackich kroków jak nasz. Jestem wściekła, że musiałam uciekać się do takich forteli, ale z drugiej strony czuję ulgę, bo widzę uśmiech na twarzy syna. Szkoda tylko, że w Polsce dobra, kameralna szkoła publiczna jest dostępna tylko dla tych, których stać na kombinowanie z adresem. Apeluję do Redakcji − piszcie o tym częściej! Rejonizacja w obecnym wydaniu to krzywda dla dzieci i upokorzenie dla rodziców. Każdy z nas powinien mieć prawo zapisać dziecko do szkoły, która mu odpowiada, bez konieczności wynajmowania mieszkań widm i płacenia za systemową nieudolność. Wiktoria Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Z 800 plus opłacam angielski i nic nie zostaje. Powinni dokładać jeszcze kilka stówek do korepetycji”
MEN nie ma litości: będzie zakaz telefonów także po lekcjach i na wycieczkach
Zakaz telefonów w szkołach znów jest przedmiotem dyskusji. MEN skierowało do dalszych prac nową wersję projektu ustawy po konsultacjach i opiniowaniu. Zmiany mają rozszerzyć ograniczenia także na część zajęć poza budynkiem szkoły, wprowadzić wyjątki (m.in. za zgodą nauczyciela) oraz dopuścić wyznaczenie miejsc na odkładanie urządzeń.
W szkołach znów robi się głośno o telefonach: Ministerstwo Edukacji Narodowej skierowało do dalszych prac nową wersję projektu ustawy, która ma ograniczyć korzystanie z komórek przez uczniów szkół podstawowych. Po konsultacjach publicznych i opiniowaniu resort uporządkował zapisy, doprecyzował wyjątki i dołożył ważny element: część zajęć realizowanych poza budynkiem szkoły także ma być objęta zasadami „offline”. Zakaz telefonów poza murami szkoły Najbardziej odczuwalna zmiana jest prosta: jeśli uczeń bierze udział w zajęciach edukacyjnych prowadzonych poza budynkiem szkoły, telefon ma nadal pozostawać poza użyciem. To odpowiedź na szkolną codzienność, w której lekcje nie kończą się zawsze w klasie. Jednocześnie projekt wprost rozdziela taką sytuację od wycieczek szkolnych. Te mają być wyłączone z rozszerzenia zakazu, ale z ważnym zastrzeżeniem: zasady używania telefonów podczas wyjazdów szkoły publiczne mają opisać w statutach – i mogą wskazać sytuacje, w których korzystanie z urządzeń zostanie zabronione również na wycieczce. Dla rodziców to ważna informacja: projekt nie idzie w stronę jednego, sztywnego scenariusza na wszystkie wyjścia i wyjazdy. Część reguł ma zostać uporządkowana ustawowo, a część – doprecyzowana w statucie szkoły. Wyjątki są spisane czarno na białym i mają konkretne procedury Projekt przewiduje sytuacje, w których telefon może być użyty legalnie i bez nerwowego tłumaczenia się „dlaczego akurat teraz”. Po pierwsze, uczeń będzie mógł skorzystać z telefonu za zgodą nauczyciela, gdy jest to potrzebne do realizacji programu nauczania, sprawdzenia wiedzy albo zapewnienia kontaktu z rodzicami w nagłej sytuacji. Po drugie, w szczególnych przypadkach zgodę może wydać dyrektor szkoły – m.in. ze względu na chorobę, niepełnosprawność lub inne potrzeby wymagające specjalistycznego sprzętu czy aplikacji monitorujących zdrowie. Ta zgoda ma być: wydawana na czas określony, udzielana w formie papierowej lub elektronicznej, przekazywana w ciągu trzech dni roboczych od złożenia uzasadnionego wniosku przez rodziców (albo pełnoletniego ucznia). Dodatkowo projekt dopuszcza korzystanie z telefonu w sytuacjach, w których liczy się bezpieczeństwo: przy bezpośrednim zagrożeniu zdrowia lub życia osób na terenie szkoły albo podczas zajęć poza nią, a także w razie zagrożenia mienia uczniów lub szkoły. Telefon ma zniknąć także na przerwach, a szkoła może wskazać miejsce odkładania W projekcie jasno wybrzmiewa też kwestia czasu: zakaz korzystania z urządzeń ma dotyczyć całego pobytu ucznia w szkole, nie tylko lekcji. To oznacza również przerwy i inne momenty spędzane na terenie placówki. Żeby nie kończyło się to chaosem (telefon w kieszeni, w plecaku, „na chwilę” w ręku), szkoła może zorganizować miejsca do przechowywania urządzeń. Decyzję w tej sprawie ma podejmować dyrektor, ale dopiero po: uzyskaniu zgody rady pedagogicznej i rady rodziców, zasięgnięciu opinii samorządu uczniowskiego. Dyrektor będzie mógł wskazać jedno miejsce albo kilka punktów i opisać zasady odkładania oraz odbierania telefonów. Te reguły mają zostać wprowadzone aktem wewnętrznym dyrektora. Jeśli szkoła utworzy takie punkty, uczniowie będą zobowiązani zostawiać w nich telefony zgodnie z ustalonymi zasadami. Nowa wersja projektu została przygotowana po zebraniu uwag w konsultacjach i opiniowaniu; MEN skierowało dokument do Stałego Komitetu Rady Ministrów. Dla rodzin to sygnał, że przepisy są porządkowane na poziomie ogólnokrajowym, ale codzienna organizacja – zwłaszcza na wycieczkach i w sposobie odkładania urządzeń – nadal będzie wymagała jasnych, zrozumiałych reguł w samej szkole. Źródło: PAP Zobacz też: Płatny e-dziennik: zmiany od września 2026. Rodzice odczują to w portfelach
„Makbet” w liceum wywołał burzę. Matka: „Zgłosiłam to, a nauczycielka zaśmiała mi się w twarz”
Czy szkolne lektury powinny mieć jakieś granice? A może młodzież musi poznawać też te mniej cukierkowe historie, żeby lepiej rozumieć świat? Do naszej redakcji napisała mama ucznia 1 klasy liceum, która nie ukrywa oburzenia po lekcjach poświęconych „Makbetowi”. Jej zdaniem ta lektura wręcz „normalizuje chore zachowania”.
Napisała do nas mama ucznia pierwszej klasy liceum. Jej syn oomawia na języku polskim „Makbeta” Williama Szekspira. Kobieta uważa, że szkoła posuwa się za daleko, a sama lektura „powinna zniknąć z listy obowiązkowych książek”. Najbardziej zabolała ją jednak reakcja nauczycielki, gdy postanowiła zgłosić swoje zastrzeżenia. Przeczytajcie wiadomość, która trafiła do naszej skrzynki: „To ma być edukacja? Przecież tam jest samo zło” Jestem matką licealisty i naprawdę nie rozumiem, co się dzieje ze szkołą. Syn przyniósł do domu „Makbeta” i zaczął mi opowiadać, o czym jest ta książka. Morderstwa, zdrady, obsesja władzy, manipulacja, namawianie. Ja pytam: to ma być lektura dla dzieci? Najgorsze jest to, że nauczycielka przedstawia tę historię niemal jak coś fascynującego. Dyskusje o tym, czy Makbet miał wybór. Analizowanie, co czuł po tym wszystkim. Przepraszam bardzo, ale czy my naprawdę musimy wczuwać się w psychikę kogoś takiego? Syn powiedział mi też, że na lekcji rozmawiali o tym, jak ambicja może „usprawiedliwiać” różne zachowania. Ja aż usiadłam. Od kiedy szkoła bawi się w tłumaczenie zbrodni? Zgłosiłam swoje uwagi nauczycielce. I wiecie, co usłyszałam? Że „to klasyka literatury” i że młodzież musi poznawać trudne emocje. A potem kobieta dosłownie się zaśmiała. Jakby moje obawy były śmieszne. Mam wrażenie, że dziś w szkołach coraz częściej przekracza się granice. Wszystko tłumaczy się „sztuką”, „rozwojem”, „psychologią”. Tylko że to nadal są dzieci. Naprawdę nie widzę powodu, żeby 15-latek czytał o takich rzeczach. Potem dziwimy się, że młodzież jest zobojętniała na przemoc. Może problem zaczyna się właśnie tutaj – od lektur, które pokazują zło w tak intensywny sposób. Dla mnie „Makbet” nie jest żadną wartościową książką. To historia o ludziach moralnie zepsutych i uważam, że szkoła nie powinna robić z tego obowiązkowej lektury. Czy „Makbet” naprawdę szkodzi młodzieży? Głos redakcji Trudno nie zauważyć emocji tej mamy. Wielu rodziców reaguje podobnie, gdy szkolne lektury poruszają tematy przemocy, śmierci czy manipulacji. Zwłaszcza dziś, gdy coraz częściej rozmawiamy o zdrowiu psychicznym młodzieży i wpływie treści na młodych ludzi. Warto jednak pamiętać, że „Makbet” od lat znajduje się w kanonie lektur nie po to, by gloryfikować zło, ale by pokazywać jego konsekwencje. Uczniowie analizują mechanizmy manipulacji, wpływ ambicji na człowieka, poczucie winy i moralny upadek bohaterów. To także okazja do rozmowy o odpowiedzialności za własne decyzje i o tym, jak łatwo przekroczyć granicę między dobrem a złem. Dla wielu nauczycieli „Makbet” jest punktem wyjścia do ważnych dyskusji o emocjach, presji i konsekwencjach wyborów. Nie zmienia to jednak faktu, że część rodziców może odczuwać dyskomfort wobec tak trudnych tematów. I o tych emocjach również warto rozmawiać – spokojnie, bez wyśmiewania i wzajemnych oskarżeń. Zobacz także: „Moje dziecko nie będzie czytać Mikołajka ani innych lektur. Nie zrobię z niego pachołka systemu” Makbet bohaterowie: charakterystyka i analiza moralna postaci Moralna odpowiedzialność Makbeta za czyny w świetle etyki
Płatny e-dziennik: zmiany od września 2026. Rodzice odczują to w portfelach
Bezpłatny eDziennik ma trafić do szkół jako alternatywa dla komercyjnych systemów. MEN przygotowuje projekt ustawy, a rozwiązanie ma być zasilane danymi z publicznych rejestrów, m.in. SIO. Pilotaż zaplanowano na rok szkolny 2026/2027 we wszystkich województwach, a pełny dostęp ma ruszyć w 2027/2028.
MEN przygotowuje zmiany, które mogą wywrócić do góry nogami codzienną szkolną rutynę wielu rodzin: ma powstać bezpłatny eDziennik, czyli państwowy moduł dziennika lekcyjnego w wersji elektronicznej. Projekt ma trafić do przepisów przez nowelizację Prawa oświatowego oraz ustawy o systemie informacji oświatowej. Harmonogram jest już rozpisany: pilotaż w roku szkolnym 2026/2027 w wybranych szkołach w każdym województwie, a powszechne udostępnienie od 2027/2028. Ogólnopolski eDziennik zamiast płatnych platform Dziś rynek dzienników elektronicznych działa komercyjnie, a w wielu domach dochodzą opłaty za dostęp do pełnych funkcji w aplikacjach mobilnych. MEN wskazuje, że właśnie komercjalizacja usług jest jednym z kluczowych problemów, bo dziennik to nie tylko oceny i frekwencja, ale też bieżące informacje organizacyjne, takie jak zmiany w rozkładzie dnia. Bezpłatny eDziennik ma być alternatywą, z której będą mogły korzystać: publiczne i niepubliczne szkoły podstawowe, publiczne i niepubliczne szkoły ponadpodstawowe, szkoły artystyczne. Ważne jest też to, jak mają zapadać decyzje po stronie szkoły. Obecnie przepisy pozwalają prowadzić dziennik w formie elektronicznej, a za zgodą organu prowadzącego − nawet wyłącznie w tej formie. Wybór dostawcy należy do szkoły i w tym samym trybie ma być podejmowana decyzja o korzystaniu z nowego rozwiązania albo rezygnacji z niego. Bezpieczeństwo danych ma być w centrum, a logowanie ma zmniejszać ryzyko nadużyć MEN zapowiada, że fundamentem projektu ma być bezpieczeństwo: zarówno po stronie technicznej, jak i w ochronie przetwarzanych danych, w tym danych wrażliwych. Resort zakłada m.in. wzmocnioną ochronę informacji oraz ograniczenie ryzyka nieuprawnionego dostępu. W praktyce mają o tym zdecydować dwa filary: zasilanie systemu danymi z publicznych rejestrów, w tym z systemu informacji oświatowej (SIO), co ma zapewniać poprawność i bezpieczeństwo danych, uwierzytelnianie użytkownika środkiem identyfikacji elektronicznej przyłączonym do węzła krajowego, w tym z wykorzystaniem profilu mObywatel. Dla rodzica to może oznaczać mniej „kombinowania” z kolejnymi loginami i hasłami oraz większą kontrolę nad dostępem do konta. MEN podkreśla też cel, który łatwo zrozumieć bez specjalistycznego słownictwa: ograniczenie sytuacji, w których ktoś niepowołany zagląda do danych uczniów. Pilotaż we wszystkich województwach: szkoły mają być wskazywane przez kuratorów Pierwszym testem nowego rozwiązania ma być pilotaż w roku szkolnym 2026/2027. MEN planuje go we wszystkich województwach. W każdym z nich kuratorzy oświaty, w porozumieniu z dyrektorami, mają rekomendować do udziału co najmniej dwie szkoły podstawowe (publiczne i niepubliczne). Jeśli pozwolą na to warunki organizacyjne i techniczne, do pilotażu mogą dołączyć również wybrane szkoły artystyczne prowadzące kształcenie ogólne w zakresie szkoły podstawowej. W ich przypadku rekomendacje ma przygotować minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, z uwzględnieniem zróżnicowanego poziomu cyfrowego rozwoju tych placówek. Po etapie testów plan jest prosty: od roku szkolnego 2027/2028 system ma być w pełni udostępniony. Skala jest ogromna, bo e-dzienniki ma już prawie każda szkoła Zmiana dotyczy rynku, który jest już powszechny. Według danych z SIO (stan na 31 grudnia 2025 r.), z dzienników elektronicznych korzysta ponad 97 proc. publicznych szkół podstawowych i ponadpodstawowych, które przekazały tę informację. To 14 030 szkół. MEN zwraca uwagę, że przy takiej skali szczególnie widoczne są skutki modelu w pełni komercyjnego, z dominacją dwóch podmiotów. W tle pojawiają się też sygnały i działania Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: wskazywany jest m.in. szerszy problem rozbieżności między funkcjami dostępnymi bezpłatnie w przeglądarce i w aplikacji mobilnej oraz odpłatność za część funkcji w aplikacji, np. moduł wiadomości lub usprawiedliwień. Dla rodzin z więcej niż jednym dzieckiem dodatkowym obciążeniem bywa też fakt, że opłaty mogą dotyczyć każdego ucznia osobno. Za przygotowanie projektu po stronie MEN odpowiada wiceszefowa resortu Katarzyna Lubnauer. Planowany termin przyjęcia projektu przez rząd to III kwartał 2026 r., a całość ma wpisywać się w cele Polityki Cyfrowej Transformacji Edukacji. Źródło: portalsamorzadowy.pl Zobacz też: „Z 800 plus opłacam angielski i nic nie zostaje. Powinni dokładać jeszcze kilka stówek do korepetycji”
MEN: dodatkowe ferie w środku nowego roku szkolnego. Dwa tygodnie laby
Kalendarz roku szkolnego 2026/2027 został ogłoszony przez MEN i pokazuje, kiedy uczniowie będą mieć przerwy w nauce: od zimowej przerwy świątecznej, przez ferie zimowe w trzech turach, po wakacje. W kalendarium brakuje jeszcze dat egzaminów, które ma wskazać CKE do 20 sierpnia 2026 r.
Ministerstwo Edukacji Narodowej podało kalendarz roku szkolnego 2026/2027, dzięki któremu łatwiej ułożyć rodzinne plany z wyprzedzeniem: od pierwszego dzwonka 1 września 2026 r. (wtorek), przez przerwy świąteczne i ferie w trzech turach, aż po zakończenie zajęć 25 czerwca 2027 r. W zestawieniu nie ma jeszcze terminów egzaminów zewnętrznych – ma je ogłosić dyrektor CKE do 20 sierpnia 2026 r. Długa przerwa świąteczna przed feriami Zimowa przerwa świąteczna została wyznaczona od 23 do 31 grudnia 2026 r. Tuż po niej wypada 1 stycznia 2027 r. (Nowy Rok – dzień wolny), a następnie weekend 2–3 stycznia. W praktyce kalendarz daje szkołom przestrzeń, by wydłużyć odpoczynek na początku stycznia, ale nie jest to automatyczne. Kluczowe są tzw. dni dyrektorskie, które dyrektor szkoły może ustalić jako dodatkowe dni wolne od zajęć dydaktyczno-wychowawczych. W kalendarzu wskazano 4 i 5 stycznia 2027 r. jako dni, które mogą zostać wykorzystane właśnie w ten sposób. Dodatkowo 6 stycznia (Święto Trzech Króli) jest dniem ustawowo wolnym, co sprawia, że pierwsze dni stycznia mogą okazać się dla wielu rodzin wyjątkowo „poszatkowane” między wolnym a powrotem do rytmu. Warto pamiętać o dwóch rzeczach: limit dni dyrektorskich zależy od typu szkoły: do 8 w szkołach podstawowych oraz do 10 w liceach ogólnokształcących i technikach; nawet gdy nie ma lekcji, szkoła powinna zapewnić uczniom zajęcia opiekuńczo-wychowawcze. Dla rodziców to często najważniejsza informacja organizacyjna: jeśli w domu nie da się wziąć wolnego, szkoła powinna zapewnić opiekę, choć w praktyce częściej dotyczy to podstawówek. Trzy tury ferii zimowych i wiosenna przerwa zgrana z Wielkanocą Ferie zimowe w 2027 r. zostały rozpisane na trzy terminy – w zależności od województwa. To oznacza, że w części kraju wypoczynek zacznie się jeszcze w styczniu, a w innych regionach dopiero w połowie lutego. Terminy ferii zimowych 2027: 18–31 stycznia 2027: podkarpackie, podlaskie, dolnośląskie, łódzkie, śląskie, opolskie; 1–14 lutego 2027: mazowieckie, pomorskie, świętokrzyskie, lubelskie; 15–28 lutego 2027: lubuskie, kujawsko-pomorskie, warmińsko-mazurskie, wielkopolskie, zachodniopomorskie, małopolskie. Wiosenna przerwa świąteczna też ma już konkretną datę: 25–30 marca 2027 r. Nie jest przypadkowa – Wielkanoc wypada w 2027 r. 28 marca. Dla rodzin to wygodna „kotwica” do planowania, zwłaszcza jeśli w ciągu roku trzeba pogodzić pracę, opiekę nad dziećmi i dojazdy. Daty egzaminów dopiero zostaną ogłoszone W kalendarium nie ma terminów egzaminu ósmoklasisty, matury ani egzaminu zawodowego. Daty ma ustalić dyrektor Centralnej Komisji Egzaminacyjnej do 20 sierpnia 2026 r. To ważne także dla młodszych roczników: gdy w szkole odbywają się egzaminy, część klas może mieć zawieszone zajęcia dydaktyczne, a wtedy znowu kluczowe staje się zorganizowanie opieki dla młodszych dzieci. W końcówce roku szkolnego widać jeszcze jeden punkt, o który rodzice często pytają, planując długie weekendy. Boże Ciało w 2027 r. wypada 27 maja (czwartek). Nie jest to święto wpisane w szkolny kalendarz przerw, ale w wielu szkołach piątek bywa wtedy organizowany jako dzień dyrektorski. Zwieńczenie roku jest już pewne: zajęcia dydaktyczno-wychowawcze w szkołach zakończą się 25 czerwca 2027 r. (piątek), a wakacje potrwają od 26 czerwca do 31 sierpnia 2027 r. To układ, który daje rodzinom pełne lato na odpoczynek, wyjazdy lub półkolonie przed kolejnym rokiem szkolnym. Źródło: Rzeczpospolita Zobacz też: Państwo dokłada aż 1500 zł do 800 plus. Nie popełnij tego błędu przy składaniu wniosku
Poprawianie ocen na ostatnią chwilę. „Syn wstaje o 4. Nauczycielka się uwzięła”
Końcówka roku szkolnego w wielu domach wygląda dziś podobnie: nerwy, poprawianie ocen i dzieci, które nagle próbują nadrobić cały semestr. Gdzie kończy się ambicja, a zaczyna presja? I czy walka o czerwony pasek naprawdę jest tego warta?
Do naszej redakcji napisała mama ucznia 5 klasy szkoły podstawowej. Kobieta nie ukrywa frustracji i twierdzi, że nauczyciele „specjalnie utrudniają dzieciom poprawianie ocen” tuż przed końcem roku. Jej syn marzy o czerwonym pasku i – jak opisuje matka – robi wszystko, żeby go zdobyć. Chłopiec ma wstawać nawet o 4 lub 5 rano, żeby jeszcze przed lekcjami zdążyć się pouczyć. Publikujemy fragment listu. „Nauczycielka chyba chce mu pokazać miejsce w szeregu” „Mam już serdecznie dosyć tego całego gadania, że dzieci są leniwe i nic nie robią. Mój syn od miesiąca praktycznie żyje szkołą. Wstaje o 4 rano, siedzi nad zeszytami jeszcze przed lekcjami, zasypia nad książką, a i tak ciągle słyszy, że ma za mało. On jest w 5 klasie, ma 11 lat, a wygląda już jak student przed sesją. I po co? Bo nauczycielka od matematyki chyba się na niego uwzięła. Syn miał kilka słabszych ocen w ciągu roku, ale teraz wszystko poprawia. Naprawdę się stara. A ona ciągle wynajduje jakieś problemy. Najpierw powiedziała, że może poprawić sprawdzian. Potem, że jednak już nie ten termin. Potem, że kartkówki się nie liczą. Człowiek nie nadąża za tymi zasadami. Dziecko wraca do domu i płacze, bo słyszy, że zabraknie mu do czerwonego paska. Ja się pytam: po co oni tak cisną dzieci? To jest podstawówka, a nie wyścig szczurów. Syn nastawia sobie budzik na 4:50, żeby jeszcze rano poczytać historię i angielski. Ja już sama mu mówię, żeby odpuścił, ale on słyszy od nauczycieli, że „każdy pracuje na oceny cały rok”. No dobrze, ale skoro chce poprawić, to chyba powinno się mu pomóc, a nie rzucać kłody pod nogi? Mam wrażenie, że niektórym nauczycielom sprawia przyjemność pokazanie dzieciom, że i tak są od nich zależne. Trochę empatii by nie zaszkodziło. To są jeszcze dzieci, a nie maszyny do zdobywania średniej”. Koniec roku to zawsze emocje Historie podobne do tej wracają co roku wraz z końcówką roku szkolnego. Rodzice obserwują przemęczone dzieci i coraz częściej zastanawiają się, czy szkolne ambicje nie wymykają się spod kontroli. Z drugiej strony nauczyciele przypominają, że oceny są efektem pracy z całego roku, a nie kilku intensywnych tygodni w maju i czerwcu. Trudno nie współczuć dziecku, które zarywa poranki, żeby spełnić swoje marzenie o czerwonym pasku. Warto jednak pamiętać, że za ocenami stoją też zasady, których szkoła musi przestrzegać. Być może największym wyzwaniem pozostaje dziś znalezienie równowagi między motywowaniem dzieci a dokładaniem im kolejnej presji. Zobacz także: Zakaz smartfonów na wycieczkach szkolnych. „Skąd będę wiedzieć, że mój Antoś jest bezpieczny?”
Ferie zimowe 2026/2027: nowe terminy. MEN podało oficjalne daty
MEN podało oficjalne terminy ferii zimowych 2026/2027. W przyszłym roku szkolnym, podobnie jak w tym, obowiązuje zmieniony układ ferii i trzy tury zamiast czterech.
Ministerstwo Edukacji Narodowej podało kalendarz roku szkolnego 2026/2027, a w nim oficjalne terminy zimowego odpoczynku dla uczniów. Po wielu latach czterech tur ferii zimowych, w przyszłym roku szkolnym przerwa będzie podzielona na trzy tury i potrwa w sumie od 18 stycznia do 28 lutego 2027 roku, w zależności od województwa. Ferie zimowe 2026/2027: terminy dla wszystkich województw Ferie zimowe 2026/2027 potrwają dwa tygodnie, ale nie dla wszystkich w tym samym czasie. MEN utrzymało podział na trzy grupy. Terminy ferii w roku szkolnym 2026/2027 wyglądają tak: 18 stycznia – 31 stycznia 2027: podkarpackie, podlaskie, dolnośląskie, łódzkie, śląskie, opolskie 1 lutego – 14 lutego 2027: mazowieckie, pomorskie, świętokrzyskie, lubelskie 15 lutego – 28 lutego 2027: lubuskie, kujawsko-pomorskie, warmińsko-mazurskie, wielkopolskie, zachodniopomorskie, małopolskie W praktyce ten układ bywa dla rodzin wygodny, bo pozwala dopasować wyjazd do szkolnego grafiku. Jednocześnie część rodziców sygnalizuje, że przy trzech turach łatwiej o większy tłok w popularnych miejscowościach i trudniej o spokojną rezerwację w dobrym terminie. W takich warunkach wcześniejsze planowanie może po prostu oszczędzić nerwów. Kalendarz roku szkolnego 2026/2027: kiedy będzie wolne? Nie tylko ferie zimowe ustawiają rytm domowego życia. W kalendarzu MEN są też inne przerwy, które potrafią przesądzić o tym, jak rozkłada się urlop, opieka i codzienna logistyka. Najważniejsze daty roku szkolnego 2026/2027: rozpoczęcie roku szkolnego: 1 września 2026 zimowa przerwa świąteczna (Boże Narodzenie): 23–31 grudnia 2026 wiosenna przerwa świąteczna (Wielkanoc): 25–30 marca 2027 zakończenie zajęć dla maturzystów: 30 kwietnia 2027 zakończenie zajęć dydaktycznych dla większości uczniów: 25 czerwca 2027 wakacje: 26 czerwca – 31 sierpnia 2027 Rok szkolny 2026/2027. Terminy matur i E8 W kalendarzu opublikowanym przez MEN nie ma konkretnych dat egzaminów: ósmoklasisty, maturalnego ani zawodowego. To często rodzi pytania już na etapie planowania wyjazdów w maju i czerwcu. Warto zapamiętać jedno: terminy egzaminów ma ogłosić dyrektor Centralnej Komisji Egzaminacyjnej do 20 sierpnia 2026 roku. Źródło: infor.pl Zobacz także: „Syn ma 18 lat, a ja wciąż piorę mu skarpetki. Wychowuję prezesa, któremu kobiety będą usługiwać”
Żałosny SMS od rodzica w weekend. Nauczyciel: „Tylko usiąść i płakać”
Piszę ten list tuż po tym, jak sobotni wieczór z rodziną przerwał mi natrętny sygnał powiadomienia w telefonie. Gdy zobaczyłam treść wiadomości, poczułam tylko bezsilność i ogromny smutek, bo zrozumiałam, że dla wielu rodziców przestałam być człowiekiem, a stałam się całodobową infolinią.
Była sobota, godzina 20:30. Siedziałam z mężem przy kolacji, próbowaliśmy choć na chwilę zapomnieć o trudnym tygodniu w szkole, o hałasie i setkach sprawdzianów. Nagle ekran rozświetlił SMS od matki jednego z moich czwartoklasistów: „Dobry wieczór, pani z plastyki coś mówiła o materiałach na poniedziałek, co to było? Bo my nic nie wiemy i nie mamy zakupów zrobionych”. W pierwszej chwili chciało mi się krzyczeć, a w drugiej po prostu usiąść i płakać nad tym, jak bardzo współcześni rodzice stali się nieporadni i roszczeniowi. Czy ja naprawdę muszę w swój wolny czas, w środku weekendu, pilnować czyjegoś bloku rysunkowego i kleju w sztyfcie? Szkoła stała się dla rodziców biurem obsługi klienta To nie jest odosobniony przypadek, to plaga, która niszczy nasz zawód od środka. Rodzice oczekują, że wszystko zostanie im podane na tacy, najlepiej trzy razy przypomniane i jeszcze indywidualnie dostarczone do rąk własnych. Informacja o materiałach na plastykę wisiała w dzienniku elektronicznym od wtorku, dzieci miały ją zapisaną w zeszytach przedmiotowych, a dodatkowo wspomniałam o tym na lekcji wychowawczej. Mimo to matka ucznia uważa za stosowne atakować moją prywatność w sobotnią noc, bo oni nic nie wiedzą. Ta bezradność dorosłych ludzi jest dla mnie przerażająca − zamiast nauczyć dziecko odpowiedzialności i sprawdzania planu, wolą przerzucić ten ciężar na nauczyciela. Czuję się nie jak pedagog, ale jak darmowa asystentka, która ma obowiązek być pod telefonem 24 godziny na dobę, by ratować kogoś przed skutkami własnego zapominalstwa. Tylko usiąść i płakać nad brakiem granic Najgorsze w tym wszystkim jest poczucie, że moje prawo do odpoczynku kompletnie się nie liczy. Kiedy nie odpisuję na takie wiadomości w weekend, w poniedziałek rano często spotykam się z pretensjami: „Przecież pisałam do pani, dlaczego pani nie pomogła?”. To jest emocjonalny szantaż, który sprawia, że nauczyciel nigdy nie wychodzi z pracy. Rodzice zapominają, że my też mamy dzieci, zakupy do zrobienia, starszych rodziców pod opieką i prawo do tego, by w sobotę wieczorem nie myśleć o tym, czy dany uczeń ma farby plakatowe. Ta granica między sferą zawodową a prywatną została całkowicie zatarta przez komunikatory i roszczeniową postawę „Płacę podatki, więc wymagam”. Płakać mi się chce, gdy widzę, że dorośli ludzie nie potrafią zorganizować prostych zakupów bez prowadzenia za rękę przez wychowawcę. Rodzice oczekują, że wszystko zrobi się za nich Wychowujemy pokolenie dzieci, które o niczym nie muszą pamiętać, bo mama i tata załatwią to SMS-em do pani. Jeśli rodzic nie pilnuje terminów, nie sprawdza ogłoszeń i nie uczy dziecka samodzielności, to jaką lekcję dostaje ten młody człowiek? Że zawsze znajdzie się ktoś, kogo można obciążyć winą za własne gapiostwo. Ten żałosny SMS o liście zakupów to tylko czubek góry lodowej − dostaję pytania o to, co było zadane (choć jest w systemie), o której kończą lekcje (choć plan jest stały) i dlaczego dziecko dostało uwagę za brak przygotowania (choć materiały były zapowiedziane tydzień wcześniej). Proszę Was, rodzice, opamiętajcie się. My, nauczyciele, kochamy swoją pracę i Wasze dzieci, ale nie jesteśmy robotami. Chcemy mieć prawo do niedzielnego spaceru bez drżenia na dźwięk telefonu i bez poczucia winy, że ktoś znowu o czymś zapomniał. Aleksandra O. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Ugotowała dziecku suchy makaron, bo nie chciało kotlecika. Oburzona babcia: „Dzisiejsi rodzice są słabi”
Przygotowują szkoły do nauczania zdalnego. Ministerstwo wydało komunikat
Zestawy do nauczania zdalnego mają trafić do ponad 14 tys. szkół w całej Polsce. Dostawy zaplanowano na przełom maja i czerwca 2026 r. Sprzęt ma pomóc nauczycielom w prowadzeniu lekcji online, gdyby pojawiła się taka konieczność.
W wielu domach zdalne lekcje kojarzą się z walką o słuchawki, kamerę i stabilne połączenie. Naukowa i Akademicka Sieć Komputerowa – Państwowy Instytut Badawczy (NASK-PIB) ogłosił wyniki postępowania wykonawczego na zakup sprzętu, który ma wesprzeć szkoły w organizacji lekcji online. Wsparcie ma trafić bezpośrednio do szkół: kompletne zestawy mają być gotowe do użycia i ułatwiać prowadzenie zajęć, a uczniom pozwolić aktywnie w nich uczestniczyć. Sprzęt ma wspierać także pracę hybrydową. Ministerstwo Cyfryzacji przeznaczyło na ten cel ponad 118 milionów złotych. Nauka online: sprzęt ma pomóc w prowadzeniu lekcji bez nerwów W zestawach do lakcji zdalnych znajdują się: tablet graficzny, słuchawki z mikrofonem, mikrofon ze stacją do zbierania dźwięku z sali, kamerę, statyw, hub USB. Dystrybucja ma odbywać się według zasad przygotowanych przez Ministerstwo Edukacji Narodowej. To ważne, bo w praktyce oznacza, że szkoły mają otrzymać sprzęt w uporządkowany sposób, a nie „kto pierwszy, ten lepszy”. Dla rodziców może to być sygnał, że w razie przejścia klasy na tryb zdalny lub mieszany nauczyciel będzie miał do dyspozycji narzędzia, które realnie poprawiają jakość dźwięku i obrazu. Dostawcy wybrani w większości kraju, ale dwa podregiony czekają na ponowienie zamówień Na tym etapie wyłoniono dostawców dla 15 z 17 podregionów. Jednocześnie zapowiedziano ponowienie zamówień wykonawczych dla dwóch obszarów: podregionu warmińsko-mazurskiego oraz podregionu mazowieckiego regionalnego. Całe postępowanie jest realizowane w ramach inwestycji C2.2.1 „Technologie cyfrowe w nauczaniu” z Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (KPO). Wskazanym elementem jest wskaźnik C12L dotyczący dostarczenia zestawów ICT na potrzeby nauczania zdalnego. W praktyce to po prostu konkret: sprzęt ma dotrzeć do szkół, a nie zostać na poziomie deklaracji. Warto też wiedzieć, że oferty mogły składać firmy, które wcześniej spełniły wymogi przetargu „Dostawa Zestawów do Nauczania Zdalnego (ZNZ)” i miały podpisane umowy ramowe. To ogranicza listę wykonawców do podmiotów, które przeszły wcześniejszą weryfikację. Podział na podregiony: gdzie trafi najwięcej zestawów Zestawy mają zostać rozdzielone pomiędzy podregiony w następujących liczbach: dolnośląskie: 6 142 lubuskie: 3 031 zachodniopomorskie: 3 331 kujawsko-pomorskie: 6 627 łódzkie: 7 679 małopolskie: 9 426 pomorskie: 5 123 świętokrzyskie: 3 516 wielkopolskie: 8 634 lubelskie: 6 996 podkarpackie: 7 666 podlaskie: 3 614 śląskie: 7 269 opolskie: 2 410 warszawski stołeczny: 6 132 warmińsko-mazurskie: 3 987 mazowieckie regionalne: 8 417 Jeśli w Waszej szkole pojawiają się pytania, „czy damy radę, gdy znów trzeba będzie przejść na zdalne”, ten zakup może być jednym z elementów, które zdejmą część presji z nauczycieli i uczniów. Kluczowe będą jednak dwa terminy: dostawy planowane na przełom maja i czerwca 2026 r. oraz skuteczna dystrybucja do konkretnych placówek zgodnie z zasadami przygotowanymi dla szkół. Źródło: dziennik.pl Zobacz także: Wyślij dziecko na te studia. 3 najlepsze kierunki, po których zarabia się krocie
MEN: będą nowe kryteria oceniania uczniów. Świadectwo z paskiem tylko dla patriotów
Nowe kryteria oceny zachowania pojawiły się w projekcie MEN, który trafił do konsultacji. Wśród zapisów znalazła się m.in. „postawa patriotyczna”, rozumiana jako szacunek do kraju, historii i tradycji. Eksperci ostrzegają jednak, że nauczycielom może być trudno to jednoznacznie zdefiniować i ocenić.
Ocena zachowania nie decyduje o promocji do następnej klasy, ale dla wielu rodzin wciąż ma praktyczne znaczenie. To ona może przesądzić o świadectwie z wyróżnieniem, a więc o tzw. świadectwie z czerwonym paskiem: otrzymują je jedynie uczniowie z oceną „bardzo dobrą” lub „celującą” z zachowania. Czerwony pasek zależy od zachowania W codziennym szkolnym życiu ta ocena bywa źródłem napięć: rodzice chcą jasnych zasad, a uczniowie potrzebują poczucia, że są oceniani sprawiedliwie i przewidywalnie. Dlatego każda zmiana w kryteriach natychmiast wywołuje pytania nie tylko o cele wychowawcze szkoły, ale też o to, jak nowe zapisy będą działały w praktyce na lekcjach, na przerwach i podczas szkolnych uroczystości. MEN dopisuje „postawę patriotyczną” i podaje przykłady Ministerstwo Edukacji Narodowej przygotowało projekt zmian w przepisach dotyczących oceniania uczniów i skierowało go do konsultacji oraz uzgodnień. Wśród zapisów, które najmocniej przyciągają uwagę, są kryteria wystawiania oceny zachowania. Do tej pory nauczyciele, wystawiając ocenę zachowania, brali pod uwagę m.in. wywiązywanie się ucznia z obowiązków, postępowanie zgodne z dobrem społeczności szkolnej, dbałość o honor i tradycje szkoły czy o piękno mowy ojczystej. Projekt zakłada poszerzenie listy o kolejne elementy, w tym szacunek wobec innych oraz przestrzeganie norm społecznych. Nowym punktem jest również „postawa patriotyczna”. Według wyjaśnienia MEN ma to oznaczać szacunek do własnego kraju, jego historii i tradycji, a jednocześnie także szacunek do lokalnej społeczności oraz innych kultur. Resort wskazuje też praktyczne przykłady zachowań, które w szkolnej rzeczywistości mogą być kojarzone z taką postawą: udział w szkolnych uroczystościach i obchodach świąt narodowych, godne zachowanie podczas hymnu oraz zaangażowanie w działania związane z historią i tradycją szkoły, miasta lub regionu. Nauczyciele i eksperci pytają: jak to ocenić bez uznaniowości? W debacie pojawiają się dwa równoległe wątki. Z jednej strony słychać głos, że podobne kwestie już wcześniej były obecne w szkolnym wychowaniu i w praktyce mogły wpływać na ocenę z zachowania. W tym tonie wypowiada się m.in. były minister edukacji Dariusz Piontkowski, podkreślając, że niezależnie od nazwy taki element powinien mieć znaczenie zarówno w procesie wychowania, jak i przy ocenianiu zachowania. Z drugiej strony pada ważna wątpliwość, szczególnie istotna dla rodziców: czy szkoła dostanie narzędzie, które pozwoli oceniać równo i bez przypadkowości? Prof. Marek Konopczyński z Kolegium Nauk Pedagogicznych PAN zwraca uwagę, że patriotyzm nie jest jednorazowym gestem. Jeśli kryterium ma być elementem oceny, nauczycielom może być bardzo trudno jednoznacznie je zdefiniować i przełożyć na szkolną skalę ocen. Dla rodzin może to oznaczać więcej pytań podczas zebrań i rozmów indywidualnych: co w danej szkole będzie uznawane za spełnienie kryterium, jak będą brane pod uwagę różnice temperamentu dzieci, a także jak ocena ma uwzględniać sytuacje, w których uczeń jest obecny, ale przeżywa uroczystość „po swojemu”. Projekt jest na etapie konsultacji, więc to moment, w którym szczegóły zapisów i ich praktyczne konsekwencje będą szczególnie uważnie analizowane. Źródło: Wprost Zobacz też: 10-latek otworzył koperty komunijne i się wściekł. Matka: „Nigdy nie zapomnę jego słów”
„Jak było w szkole?”: gdy to mówisz, dziecko słyszy coś całkiem innego. Tak niszczysz waszą więź
Wydaje nam się, że jesteśmy wspaniałymi, zaangażowanymi rodzicami, którzy trzymają rękę na pulsie. Przecież pytamy, interesujemy się, dajemy przestrzeń. Prawda jest jednak znacznie bardziej bolesna.
„Jak było w szkole?”. Kiedy wypowiadamy te słowa, w głowie dziecka nie uruchamia się chęć do zwierzeń. Wręcz przeciwnie − natychmiast włącza się tryb obronny. Dlaczego? Ponieważ dla małego człowieka to pytanie ma ciężar emocjonalnego obowiązku, z którego trzeba się jak najszybciej i jak najprościej rozliczyć. Dlaczego rutynowe pytania blokują emocje dziecka? W wielu domach powtarza się schemat, który przypomina biurokrację, a nie budowanie bliskości. „Jak było w szkole?” stało się współczesnym odpowiednikiem korporacyjnego „Co słychać?” przy ekspresie do kawy. To zwrot-wytrych, za którym rzadko stoi autentyczna gotowość na przyjęcie pełnej, skomplikowanej prawdy. Dzieci, będące genialnymi obserwatorami rzeczywistości, doskonale wyczuwają tę powierzchowność. Słyszą w naszym głosie nie ciekawość ich wewnętrznego świata, ale chęć odhaczenia rodzicielskiego obowiązku. „Zapytałam, odhaczone, jestem dobrą mamą, teraz mogę iść robić obiad”. Dla młodego człowieka szkoła to nie tylko budynek i oceny − to poligon doświadczalny, na którym każdego dnia ważą się losy jego poczucia własnej wartości. Gdy rzucamy tak ogólne, rozmyte pytanie, dziecko czuje się przytłoczone. Nie wie, od czego zacząć: od zgubionego piórnika, kłótni z Antkiem, strachu przed kartkówką z matematyki czy może od tego, że pani w świetlicy krzyknęła? Wybiera więc strategię bezpieczną, ucinania tematu: „Normalnie” albo „Dobrze”. W ten sposób, dzień po dniu, cementujemy mur milczenia, zza którego coraz trudniej będzie nam dostrzec to, co naprawdę dzieje się u naszego dziecka. Co słyszy dziecko, gdy pytasz o szkołę w ten sposób? Musimy wreszcie spojrzeć prawdzie w oczy i przetłumaczyć ten dorosły komunikat na język dziecięcych emocji. Gdy mówisz „Jak było w szkole?”, dziecko bardzo często słyszy: „Czy byłeś grzeczny i czy nie będę miała przez ciebie kłopotów?”. Szkoła w oczach dzieci to system wymagań i oceniania. Pytając o nią w tak bezpośredni, systemowy sposób, nieświadomie stawiamy się w roli kontrolera lub recenzenta, a nie sprzymierzeńca. Dziecko podświadomie zakłada, że interesuje nas wyłącznie jego skuteczność w tym systemie, a nie to, jak ono samo się w nim czuje. Więź między rodzicem a dzieckiem karmi się szczegółami i autentyczną obecnością, a nie globalnymi raportami z całego dnia. Kiedy sprowadzamy popołudniowy rytuał do jednego, mechanicznego zapytania, wysyłamy sygnał, że jego głęboki, skomplikowany świat nie jest dla nas wart dłuższego zatrzymania. To potężny cios w relację, zwłaszcza że robimy to w absolutnie dobrej wierze. Dziecko uczy się, że dorosły nie oczekuje prawdy o lękach czy samotności na przerwie, więc daje nam dokładnie to, czego chcemy − święty spokój zapakowany w jedno słowo. Jak rozmawiać z dzieckiem po szkole, by usłyszeć prawdę? Przełamanie tego impasu wymaga od nas porzucenia utartych ścieżek i wykazania się odrobiną kreatywności. Przede wszystkim dajmy dziecku czas na odetchnięcie. Wyobraźmy sobie, że po ciężkim, stresującym dniu w pracy, tuż po przekroczeniu progu domu partner pyta nas: „Jak raport?”. Absurdalne, prawda? Dokładnie tak samo czuje się uczeń bombardowany pytaniami, zanim jeszcze zdejmie buty. Czasem najlepszym, co możemy zrobić, jest po prostu ciepłe powitanie, przytulenie i podanie ciepłego posiłku w ciszy. Kiedy emocje już opadną, a przestrzeń zapełni się domowym ciepłem, zamiast ogólników postawmy na pytania celowane, które pokazują, że interesuje nas człowiek, a nie instytucja. Zapytajmy: „Co cię dzisiaj najbardziej rozśmieszyło?”, „Czy ktoś zrobił dziś coś miłego dla ciebie?”, albo „Z kim siedziałeś na obiedzie?”. Tak sformułowane komunikaty zdejmują z barków dziecka ciężar podsumowywania całego dnia i pozwalają skupić się na konkretnym, łatwym do odtworzenia fragmencie rzeczywistości. To właśnie z takich małych puzzli, układanych każdego popołudnia, buduje się najpiękniejsza, nierozerwalna więź, w której dziecko wie, że jego głos ma znaczenie. Zobacz też: Jak rozpoznać, że wychowujesz wysoko wrażliwe dziecko? Psycholog: to 4 mocne sygnały
Ranking liceów 2026. W tych szkołach najlepiej uczą kompetencji przyszłości: liczyły się 3 kryteria
Właśnie opublikowano ranking szkół 2026. Fundacja Zwolnieni z Teorii zestawiła 507 szkół ponadpodstawowych z całej Polski, oceniając realne efekty działań uczniów: liczbę finalistów olimpiady, ich udział w społeczności szkoły oraz jakość projektów. Na podium znalazły się Warszawa, Ruda Śląska i Słupsk.
Fundacja Zwolnieni z Teorii ogłosiła ogólnopolski ranking szkół ponadpodstawowych na 2026 rok, obejmujący 507 placówek z całej Polski. Zestawienie powstało na podstawie efektów pracy uczniów i uczennic w Olimpiadzie Zwolnieni z Teorii: liczyło się, ilu finalistów kończy projekty społeczne, jak duży to odsetek w danej szkole oraz jaka jest jakość zrealizowanych działań. W czołówce znalazły się szkoły z Warszawy, Rudy Śląskiej i Słupska, a publikacja zbiegła się w czasie ze startem Egzaminu Ósmoklasisty. Podium bez niespodzianek? Tym razem liczy się to, co uczniowie dowożą w praktyce W tej edycji pierwsze miejsce zajęło XIX Liceum Ogólnokształcące im. Powstańców Warszawy w Warszawie. Szkoła ma na koncie 53 ukończone projekty społeczne, a liczba finalistów i finalistek to 223 osoby. Drugą pozycję zdobyło III Liceum Ogólnokształcące im. Jana Pawła II w Rudzie Śląskiej: 39 ukończonych projektów oraz 178 finalistów i finalistek. Trzecie miejsce przypadło II Liceum Ogólnokształcącemu im. Adama Mickiewicza w Słupsku, gdzie zrealizowano 21 projektów społecznych, a liczba finalistów i finalistek sięgnęła 127. Jak szkoły zdobywają punkty i dlaczego sama „dobra średnia” to dziś za mało? Dla rodziców ósmoklasistów takie rankingi bywają pomocne, bo pokazują coś innego niż wyniki testów. Tu nie chodzi o jednorazowy sprawdzian, tylko o konsekwencję: doprowadzenie pomysłu do końca, pracę w zespole i mierzalny efekt. W Rankingu Szkół Zwolnieni z Teorii 2026 punktacja opiera się na trzech elementach: 60% wyniku to całkowita liczba finalistów i finalistek z danej szkoły (czyli uczniów, którzy ukończyli projekt społeczny w tegorocznej edycji Olimpiady), 20% to stosunek liczby finalistów i finalistek do ogólnej liczby uczniów szkoły (na podstawie danych z Systemu Informacji Oświatowej), 20% stanowi wskaźnik jakości projektów, rozumiany jako średnia punktów uzyskanych przez zespoły projektowe za zrealizowane działania. To podejście premiuje szkoły, które potrafią „uruchomić” większą część uczniów, a nie tylko wąską grupę najbardziej aktywnych. Kto trafia do zestawienia i co to mówi o wsparciu szkoły na co dzień? W rankingu nie ma miejsca na deklaracje „na papierze”. Żeby szkoła w ogóle została ujęta w zestawieniu, musi być wskazana jako instytucja przypisana do co najmniej jednego projektu, a minimum dwoje uczniów lub uczennic z danej placówki musi taki projekt zrealizować w ramach Olimpiady. Za ranking odpowiada Fundacja Zwolnieni z Teorii, która rozwija model edukacji przez działanie od 13 lat. Łącznie, w dotychczasowych edycjach, blisko 50 tys. uczestników i uczestniczek zrealizowało ponad 10,5 tys. projektów. Sprawdź pełną listę szkół. Jeśli jesteście właśnie na etapie wyboru szkoły, takie dane mogą być jednym z elementów układanki: obok dojazdów, atmosfery i profilu klasy. Warto wiedzieć, czy dziecko ma w danym miejscu realną przestrzeń, żeby próbować, działać i uczyć się odpowiedzialności. Źródło: zwolnienizteorii.pl Zobacz też: „8-klasista nie wiedział, kim był Mickiewicz”. Nauczyciele boją się o dzisiejszą młodzież
Nowy obowiązek dla nauczycieli za te same pieniądze. MEN chce wprowadzić zmiany już od września
Ministerstwo Edukacji Narodowej opracowało projekt zmian w przepisach dotyczących oceniania, klasyfikacji i promowania uczniów, który został skierowany do konsultacji publicznych. Wśród najważniejszych propozycji znalazły się nowe zasady odnoszące się do prac domowych.
Zmiany proponowane przez MEN mają wejść w życie już od września 2026. Część z nich wiąże się z kolejnymi obowiązkami dla nauczycieli. Co z pracami domowymi? Nowe przepisy MEN Projekt nowelizacji przepisów dotyczących oceniania, klasyfikowania i egzaminowania uczniów trafił do konsultacji publicznych (i uzgodnień międzyresortowych). Zgodnie z założeniami pisemne oraz praktyczno-techniczne prace domowe w klasach IV–VIII szkoły podstawowej nadal nie mają być obowiązkowe. Jednocześnie MEN chce, by nauczyciel mógł brać pod uwagę systematyczność wykonywania takich zadań przy ustalaniu rocznej oceny klasyfikacyjnej z przedmiotu. Część rodziców (i uczniów) może tę zmianę interpretować jako powrót do punktu wyjścia: skoro odrobienie pracy domowej może pomóc na koniec roku, to łatwo o presję i codzienne negocjacje przy biurku. Z perspektywy ucznia oznacza to, że regularność może zostać zauważona i doceniona, nawet bez stawiania stopni za konkretne zadanie. MEN podkreśla, że nie planuje powrotu do wcześniejszego modelu obowiązkowych prac domowych. Jednocześnie temat budzi emocje, bo po wprowadzonych wcześniej ograniczeniach część nauczycieli zwracała uwagę na spadek motywacji uczniów do regularnej nauki, a w badaniu CBOS większość ankietowanych opowiadała się za przywróceniem obowiązkowych zadań. Nowy obowiązek dla nauczycieli: każda oddana praca ma być sprawdzona i omówiona Projekt zakłada, że każdą wykonaną pracę domową (pisemną oraz praktyczną) nauczyciel będzie musiał sprawdzić i przekazać uczniowi informację zwrotną. To ważne doprecyzowanie, bo samo odnotowanie, czy uczeń odrobił zadanie domowe (lub nie), nie spełnia tego wymogu. Dla ucznia informacja zwrotna może oznaczać konkret: co jest zrobione dobrze, co wymaga poprawy, co warto przećwiczyć jeszcze raz. W praktyce to także przesunięcie akcentu z samej kontroli na uczenie się. MEN sygnalizowało wcześniej, że w tym podejściu ważniejszy ma być komentarz nauczyciela niż stopień w e-dzienniku. Jeśli dziecko dostaje jasny komunikat od nauczyciela, łatwiej budować plan: co poprawić, kiedy wrócić do tematu, czy trzeba dopytać o coś na lekcji. Prace domowe to nie wszystko. Co jeszcze się zmieni? Projekt obejmuje też organizację sprawdzianów i egzaminów klasyfikacyjnych oraz poprawkowych. MEN chce, by odbywały się stacjonarnie, w szkole, i by obowiązywał zakaz korzystania z urządzeń telekomunikacyjnych (z wyjątkiem sprzętu do monitorowania stanu zdrowia). Zaproponowano też ramy czasu trwania egzaminów: w szkołach podstawowych 30–45 minut, a w ponadpodstawowych 40–60 minut. Dodatkowo uczeń miałby zdawać maksymalnie trzy egzaminy jednego dnia. W projekcie pojawiają się również zmiany dotyczące oceny zachowania: MEN chce doprecyzować obszary, które szkoły mają brać pod uwagę. Wśród nich wskazano m.in. wywiązywanie się z obowiązków ucznia, okazywanie szacunku, przestrzeganie norm społecznych, dbanie o bezpieczeństwo, współpracę oraz relacje. Na marginesie zapowiedziano też rozwiązanie dotyczące szkół branżowych: dyrektor będzie mógł zwolnić ucznia z zajęć przygotowujących do uzyskania prawa jazdy określonej kategorii, jeśli uczeń wcześniej ukończył szkolenie i przedstawi zaświadczenie. Konsultacje publiczne mają potrwać do 10 czerwca 2026 r., a planowany termin wejścia przepisów w życie to 1 września 2026 r. Jeśli zmiany wejdą w proponowanym kształcie, warto zawczasu przyjrzeć się szkolnym zasadom i temu, jak w danej klasie będzie rozumiana „systematyczność” oraz jak ma wyglądać informacja zwrotna dla dziecka. Źródła: wprost.pl, dziennik.pl, gazetaolsztynska.pl Zobacz także: Ten typ rodzica wyprowadza nauczycieli z równowagi. „Przez nich płaczę po nocach”
Ten typ rodzica wyprowadza nauczycieli z równowagi. „Przez nich płaczę po nocach”
Jeszcze dekadę, dwie temu zmorą nauczycieli byli tzw. trudni uczniowie, nad którymi trudno było zapanować w klasie. Dziś pedagodzy coraz częściej mówią wprost, że większym problemem są... rodzice.
Napisała do nas nauczycielka historii pracująca w klasach 4-8 szkoły podstawowej. Po przeczytaniu naszego tekstu o toksycznych nauczycielach chciała zwrócić uwagę na drugą stronę medalu. Przyznała, że chociaż zdarzają się toksyczni nauczyciele, którzy już dawno powinni odejść z zawodu, rodzice... również bywają trudni. Przez jeden konkretny typ to ona chce czasem odejść z pracy. Jak twierdzi, coraz więcej pedagogów jest zwyczajnie zmęczonych rodzicami, którzy nie dopuszczają do siebie myśli, że ich dziecko mogło zachować się źle albo nie przygotować do zajęć. Jak to, ich dziecko? Ten aniołek, który nigdy nie przeklina, nigdy nie podnosi głosu, który z uśmiechem pomaga w domu i całe dnie siedzi nad książkami? Nieee, niemożliwe... Przeczytaj mail nauczycielki: „Dziś każde dziecko jest idealne” Mam wrażenie, że w oczach rodziców każde dziecko jest teraz wyjątkowe, najlepsze i praktycznie nieomylne. I jasne, każdy kocha swoje dziecko, to normalne. Sama jestem matką. Problem zaczyna się wtedy, gdy rodzic kompletnie przestaje patrzeć na sytuację obiektywnie. Uczeń przeszkadza na lekcji, rozmawia, rzuca głupimi komentarzami, śmieje się z innych. Wpisuję uwagę. Jeszcze tego samego dnia dostaję wiadomość: „To chyba pomyłka, bo syn w domu tak się nie zachowuje”. No dobrze, ale szkoła to nie dom. Czasami mam ochotę odpisać: „To może warto zapytać, jak zachowuje się poza domem?”. Ale nauczyciel już dziś musi bardzo uważać na każde słowo. „Przecież on cały wieczór się uczył” Oceny to osobny temat. Dziecko dostaje 2 albo 3 z klasówki i natychmiast pojawia się tłumaczenie. Rodzic pisze, że syn cały dzień się uczył, że córka była bardzo przygotowana, że to niesprawiedliwe. Tylko że siedzenie nad książką nie zawsze oznacza, że ktoś naprawdę umie materiał. Ale wielu rodziców w ogóle nie bierze tego pod uwagę. Dla nich zła ocena to automatycznie wina nauczyciela. Na pewno się pomyliłam albo „się uwzięłam”. Mam czasami wrażenie, że część rodziców oczekuje od szkoły samych dobrych ocen, pochwał i głaskania po głowie. A przecież szkoła nie na tym polega. „Coraz więcej nauczycieli ma dość” To dlatego nauczyciele odchodzą z zawodu. To dlatego nikt się nie garnie do tej pracy. Najgorsze jest to, że nauczyciel coraz częściej zostaje z tym wszystkim sam. Rodzic od razu zakłada, że jego dziecko mówi prawdę. Dyrekcja często boi się konfliktów z rodzicami. A nauczyciel ma siedzieć cicho i jeszcze wszystko spokojnie tłumaczyć. Po wielu takich sytuacjach człowiek wraca do domu wykończony psychicznie i naprawdę zaczyna się zastanawiać, czy warto dalej pracować w tym zawodzie. Więc tak, są toksyczni nauczyciele. Ale są też toksyczni rodzice, którzy zatruwają nam pracę każdego dnia. To przez nich w nocy nie mogę spać, tylko płaczę z tej bezsilności. Przez nich budzę się z bólem brzucha. Przez nich już w niedzielę myślę, czy przypadkiem nie wziąć L4. Ale przecież jestem nauczycielką. Nauczyciele nie biorą L4”. Od redakcji Coraz więcej nauczycieli mówi otwarcie, że problemem nie są już tylko uczniowie, ale także postawa części rodziców. Wsparcie dziecka jest ważne, ale jeśli zamienia się w ślepe bronienie go w każdej sytuacji, szkoła przestaje pełnić swoją funkcję. A młodzi ludzie dostają sygnał, że nigdy nie muszą brać odpowiedzialności za własne zachowanie. Jeśli chcesz do nas napisać, czekamy na maile: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „8-klasista nie wiedział, kim był Mickiewicz”. Nauczyciele boją się o dzisiejszą młodzież
Są już pierwsze przecieki z egzaminu ósmoklasisty z angielskiego. „Najłatwiejszy arkusz w historii”
Egzamin ósmoklasisty z języka angielskiego odbędzie się już dziś, w środę 13 maja. Egzamin startuje o 9:00 i trwa 110 minut. Już od wczoraj w mediach społecznościowych pojawiają się zdjęcia rzekomych zadań i sugestie, że to najłatwiejszy arkusz.
W środę 13 maja 2026 ósmoklasiści kończą trzydniową serię egzaminów testem z języka obcego nowożytnego, którym dla zdecydowanej większości jest angielski. W mediach społecznościowych, szczególnie na platformie X, wracają hasła o rzekomych „przeciekach” i „całym arkuszu do pobrania”, co podgrzewa atmosferę tuż przed wejściem do sal. Przecieki E8 2026 angielski: zdjęcia arkuszy Co roku, gdy zbliża się E8, w internecie pojawiają się podobne obietnice: gotowe arkusze, rzekome rozwiązania i sensacyjne zapowiedzi, że „wyciekło pytanie”. Dla wielu nastolatków to pokusa, bo stres przed ostatnim testem bywa duży, a część osób liczy na szybkie „ułatwienie” sprawy. Na X pojawiają się zdjęcia rzekomych arkuszy, w tym konkretnych pytań, z linkami do Discorda, na których uczniowie mają znaleźć całe testy. Pierwsze zadania były publikowane już w nocy. View oEmbed on the source website Uwaga! CKE podkreśla, że wycieki arkuszy przed rozpoczęciem się egzaminu są niemożliwe, bo testy są dobrze zabezpieczone. Tego typu oferty to najpewniej oszustwa. View oEmbed on the source website Egzamin ósmoklasisty z angielskiego. Co będzie w arkuszu? Egzamin z języka angielskiego sprawdza kilka obszarów umiejętności. Arkusz CKE składa się z części dotyczących: rozumienia ze słuchu, znajomości funkcji językowych, rozumienia tekstów pisanych, znajomości środków językowych, wypowiedzi pisemnej. W arkuszu pojawiają się zadania zamknięte i otwarte. Na końcu zwykle czeka dłuższa forma pisemna, a wśród przykładów wymienia się m.in. e-mail lub wpis na blogu. W tegorocznych zapowiedziach podkreślano też, że uczniowie przygotowują się szczególnie pod część słuchaną i zadanie pisemne, bo właśnie te elementy najczęściej budzą największe emocje. To dobry moment, by upewnić się, że dziecko pamięta o podstawach organizacyjnych: na egzamin można wziąć wyłącznie długopis albo pióro z czarnym tuszem. Resztę zapewnia szkoła, a spokój w sali często zależy od tego, czy poranek przebiegł bez nerwowych zwrotów akcji. E8 2026 angielski. Co musisz wiedzieć? W dniu egzaminu wiele rodzin układa plan dnia wokół szkoły i powrotu dziecka do domu. Najważniejsze informacje, o których musisz pamiętać: egzamin z angielskiego odbywa się w środę 13 maja 2026, startuje o 9:00, trwa 110 minut (arkusz standardowy), arkusze egzaminacyjne mają zostać opublikowane przez CKE około 13:00 tego samego dnia, wyniki egzaminu ósmoklasisty mają zostać ogłoszone 3 lipca. Warto też mieć z tyłu głowy jedną rzecz, która czasem uspokaja napięcie w domu: egzaminu ósmoklasisty nie da się „nie zdać” w klasycznym sensie, bo wystarczy do niego przystąpić. Jednocześnie wynik może mieć znaczenie w rekrutacji do wybranej szkoły, więc emocje są zrozumiałe. Powodzenia! Zobacz także: 3 najczęstsze błędy na egzaminie ósmoklasisty. Za to dostaniesz 0 pkt
Wakacje zaczną się wcześniej, nawet w maju. To już plaga wśród rodziców
Jeszcze niedawno rodzice pilnowali frekwencji i stresowali się każdą nieobecnością dziecka. Dziś coraz więcej rodzin traktuje zakończenie roku szkolnego dość... symbolicznie. Fundują dzieciom wakacje, jeszcze zanim zadzwoni ostatni dzwonek.
Do naszej redakcji napisała pani Monika, mama dwójki dzieci – jej syn chodzi do 3 klasy podstawówki, a córka uczy się w 1 klasie liceum. Kobieta przyznaje, że od trzech lat planuje rodzinne wyjazdy jeszcze przed oficjalnym zakończeniem roku szkolnego. I nie ukrywa, że kompletnie nie rozumie oburzenia: ani nauczycieli, ani innych rodziców. „Nie będę przepłacać tylko dlatego, że zaczynają się wakacje” „Naprawdę mam już dość tego udawania, że ostatnie tygodnie szkoły są jakieś święte i nienaruszalne. W tym roku znowu lecimy na dwa tygodnie na przełomie maja i czerwca. Już trzeci raz z rzędu. I nie, nie mam z tego powodu wyrzutów sumienia. Nie będę wydawać kilku tysięcy więcej tylko dlatego, że oficjalne wakacje zaczynają się 27 czerwca. Jak zaczęłam porównywać ceny, to byłam w szoku. Ten sam hotel w Egipcie czy Turcji potrafi kosztować nawet dwa razy więcej w lipcu niż pod koniec maja. Dla zwykłej rodziny to są ogromne pieniądze. Poza tym w maju jest po prostu lepiej. Nie ma takich tłumów, dzieci nie stoją godzinę po jedzenie, nie trzeba walczyć o leżaki przy basenie. I przede wszystkim nie ma tych koszmarnych upałów, przez które człowiek wraca bardziej zmęczony niż wypoczęty. „W szkole i tak już nic konkretnego się nie dzieje” Najbardziej śmieszy mnie robienie z tego wielkiego dramatu. Ludzie zachowują się tak, jakby moje dzieci opuszczały pół roku nauki. A prawda jest taka, że pod koniec maja i w czerwcu szkoła praktycznie już nie funkcjonuje normalnie. W podstawówce? Filmy na lekcjach, wycieczki, siedzenie na boisku albo sprzątanie sal. W liceum jest dokładnie to samo. Oceny wystawione, nauczyciele sami odliczają dni do wakacji, a uczniowie żyją już tylko planami na lato. Córka sama mówi, że po wystawieniu ocen połowa klasy przestaje przychodzić regularnie. Nagle okazuje się, że wszyscy mają ważne wyjazdy rodzinne albo problemy zdrowotne. Tylko oficjalnie nikt o tym głośno nie mówi. „Nauczyciele są oburzeni, bo rodzice przestali pytać o pozwolenie” Najbardziej irytuje mnie ton niektórych nauczycieli. Jakby szkoła miała decydować o całym życiu rodziny. Usłyszałam ostatnio, że to zły przykład. Serio? A jaki przykład daje szkoła, która przez ostatni miesiąc roku szkolnego właściwie już odpuszcza normalną naukę? Mam wrażenie, że część nauczycieli jest po prostu wściekła, że rodzice przestali traktować szkołę jak najwyższą władzę. Kiedyś wszyscy bali się wychowawcy i prosili o zgodę na każdy dzień nieobecności. Dzisiaj ludzie zaczynają patrzeć bardziej praktycznie. Ja naprawdę nie potrzebuję niczyjej akceptacji, żeby zabrać własne dzieci na wakacje. To ja za nie odpowiadam i ja wiem, jak wygląda nasz budżet. „To już normalne. Coraz więcej rodzin robi dokładnie to samo” Szczerze? W moim otoczeniu robi tak coraz więcej osób. Jedni lecą w maju, inni zaraz po wystawieniu ocen, jeszcze inni wracają kilka dni po rozpoczęciu roku szkolnego we wrześniu, bo wtedy też jest taniej. I trudno się dziwić. Wszystko jest drogie, ludzie liczą pieniądze. Jeśli można mieć lepsze wakacje za połowę ceny, to wiele rodzin po prostu z tego korzysta. Mam czasem wrażenie, że tylko szkoły jeszcze udają, że wszyscy żyją według kalendarza sprzed 20 lat. Rodzice coraz częściej traktują oficjalne zakończenie roku jako symboliczny termin, a nie obowiązek siedzenia w ławce do ostatniego dnia”. Komentarz reakcji: Dyskusja o wyjazdach przed zakończeniem roku szkolnego wraca co roku i za każdym razem budzi ogromne emocje. Dla jednych to zwykłe cwaniactwo i lekceważenie obowiązków szkolnych. Dla innych – rozsądna decyzja i sposób na realne oszczędności. Trudno jednak nie zauważyć, że coraz więcej rodziców otwarcie przyznaje: szkolny kalendarz przestaje wyznaczać rytm rodzinnego życia. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Wakacje 2026 rozpoczną się wcześniej. MEN podało oficjalną datę
Wakacje 2026 rozpoczną się wcześniej. MEN podało oficjalną datę
W tym roku szkolnym wakacje rozpoczną się nieco wcześniej niż w ubiegłym roku. To dobra informacja dla uczniów, którzy nie mogą się doczekać letniego wypoczynku.
MEN opublikowało kalendarz roku szkolnego 2025/2026, a wraz z nim datę, na którą czeka większość rodzin planujących letni odpoczynek. Zajęcia dydaktyczno-wychowawcze w szkołach kończą się 26 czerwca 2026 roku (piątek), a przerwa wakacyjna zaczyna się dzień później, 27 czerwca, i potrwa do 31 sierpnia. W tle rośnie jednak codzienny problem szkół: coraz więcej uczniów znika na urlop jeszcze w czerwcu, zanim wybrzmi ostatni dzwonek. Harmonogram roku szkolnego: kiedy zaczynają się wakacje 2026? Dla rodziców kluczowe są konkrety, bo od nich zależą rezerwacje i organizacja pracy. W 2026 roku świadectwa zostaną rozdane w ostatni piątek czerwca, czyli 26 czerwca, a formalny start wakacji wypada w sobotę 27 czerwca. To oznacza, że pierwszy wakacyjny weekend pojawia się od razu po zakończeniu zajęć. Wakacje 2026 zaczną się wcześniej niż rok temu Wakacje 2026 startują o jeden dzień wcześniej niż po roku szkolnym 2024/2025: wtedy zajęcia kończyły się 27 czerwca 2025 roku, a wakacje zaczynały 28 czerwca. To drobiazg na papierze, ale w domowym planowaniu bywa ważny. Jeden dzień może przesunąć początek wyjazdu, zmienić koszty noclegu albo zdecydować, czy da się ruszyć w trasę już w pierwszy wakacyjny weekend. Jeśli planujecie urlop z wyprzedzeniem, może pomóc prosta checklista: zapiszcie datę zakończenia zajęć (26 czerwca 2026) i start wakacji (27 czerwca 2026), dopytajcie w szkole, jak wygląda organizacja ostatnich dni czerwca w danej placówce. Czerwcowe wyjazdy dzielą rodziców i szkoły Choć oficjalna data wakacji 2026 jest jasna, część rodzin decyduje się na wyjazd jeszcze przed końcem czerwca. Powody są bardzo przyziemne: mniejsze tłumy, korzystniejsze ceny poza szczytem sezonu i urlop, który łatwiej dopasować do grafiku w pracy. Z perspektywy rodzica może to wyglądać jak rozsądny kompromis, zwłaszcza że końcówka roku szkolnego bywa mniej „lekcyjna”: wycieczki, zajęcia w plenerze, podsumowania. Szkoły patrzą na to inaczej. Nauczyciele zwracają uwagę, że skala wcześniejszych nieobecności przestaje być pojedynczymi przypadkami, a zaczyna wpływać na organizację zajęć, domykanie ocen i zwykłą ciągłość pracy w klasie. W praktyce dochodzi też do sytuacji, w której wychowawcy dostają krótkie prośby o usprawiedliwienie, a możliwości reagowania są ograniczone. W efekcie narasta napięcie: rodzice chcą wykorzystać dostępny termin i budżet, a szkoły próbują domknąć rok w sposób, który jest sprawiedliwy dla wszystkich uczniów, także tych obecnych do końca. Źródła: wprost.pl, dziennik.pl Zobacz także: MEN zdecydowało: religia buddyjska wejdzie do szkół. Zastąpi katechezę z księdzem?
3 najczęstsze błędy na egzaminie ósmoklasisty. Za to dostaniesz 0 pkt
Egzamin ósmoklasisty 2026 zbliża się wielkimi krokami. Uczniowie powtarzają lektury, rozwiązują arkusze i ćwiczą zadania z matematyki, ale wielu z nich nadal traci punkty przez proste, techniczne błędy. Co gorsza – niektóre pomyłki mogą sprawić, że odpowiedź w ogóle nie zostanie sprawdzona.
Egzamin ósmoklasisty ma ogromne znaczenie podczas rekrutacji do szkoły średniej. Wyniki liczą się przy naborze do liceów, techników i szkół branżowych, dlatego każdy punkt może zdecydować o dostaniu się do wymarzonej szkoły. Egzamin ósmoklasisty 2026 – najważniejsze informacje Egzamin ósmoklasisty w 2026 roku odbędzie się w terminie od 11 do 13 maja: 11 maja 2026 r. – język polski, 12 maja 2026 r. – matematyka, 13 maja 2026 r. – język obcy nowożytny. Każdy egzamin rozpocznie się o godzinie 9:00. Ile trwa egzamin ósmoklasisty z języka polskiego, matematyki i języka obcego? Czas trwania egzaminów wynosi: język polski – 150 minut, matematyka – 125 minut, język obcy nowożytny – 110 minut. Czy egzaminu ósmoklasisty można nie zdać? Egzaminu ósmoklasisty nie można nie zdać, ponieważ nie obowiązuje minimalny próg punktowy. Oznacza to, że uczeń kończy szkołę podstawową niezależnie od wyniku, ale musi przystąpić do egzaminu. Wyniki są jednak bardzo ważne podczas rekrutacji do szkoły średniej. Każdy punkt ma znaczenie, czyli najczęstsze błędy Choć egzaminu ósmoklasisty nie da się oblać, jego wynik ma ogromny wpływ na przyszłość ucznia. Punkty z egzaminu są brane pod uwagę podczas rekrutacji do szkół średnich razem z ocenami i dodatkowymi osiągnięciami. Właśnie dlatego warto pamiętać nie tylko o wiedzy, ale również o technicznych zasadach rozwiązywania arkusza. Jedno dodatkowe zaznaczenie, wyjście poza wyznaczone pole albo nieczytelny zapis mogą kosztować utratę punktów, których później zabraknie do wymarzonej szkoły. Oto najczęstsze błędy uczniów: 1. Zaznaczenie więcej niż jednej odpowiedzi w pytaniu zamkniętym To jeden z najczęstszych błędów, który regularnie pojawia się w raportach egzaminacyjnych. W zadaniach zamkniętych uczeń powinien zaznaczyć tylko jedną odpowiedź. Jeśli zakreśli dwie – nawet wtedy, gdy jedna z nich jest poprawna – otrzyma 0 punktów. Problem pojawia się często ze stresu. Uczniowie zmieniają zdanie w ostatniej chwili, poprawiają odpowiedzi w pośpiechu albo nieczytelnie zaznaczają kratki. Egzaminator nie może wtedy domyślać się, którą odpowiedź uczeń miał na myśli. Dlatego przed oddaniem arkusza warto poświęcić kilka minut na dokładne sprawdzenie kart odpowiedzi. Lepiej wykonać jedną wyraźną poprawkę niż zostawić kilka zaznaczeń. 2. Pisanie poza wyznaczonym miejscem Wielu uczniów nie zdaje sobie sprawy, że egzaminator sprawdza wyłącznie odpowiedzi zapisane w wyznaczonym polu. Jeśli fragment wypracowania, rozwiązania zadania lub argumentacji znajdzie się poza ramką, może zostać pominięty podczas oceniania. To szczególnie częsty problem na języku polskim. Uczniowie piszą szybko, brakuje im miejsca i kontynuują wypowiedź na marginesie albo pod zadaniem. Tymczasem egzaminator nie ma obowiązku tego sprawdzać. W praktyce oznacza to utratę punktów nawet za poprawną odpowiedź. Dlatego podczas egzaminu trzeba pilnować objętości wypowiedzi i pisać wyłącznie w miejscach do tego przeznaczonych. Jeśli uczeń widzi, że kończy się miejsce, powinien od razu zgłosić to komisji zgodnie z procedurami obowiązującymi w szkole. 3. Nieczytelne pismo Nieczytelne pismo to kolejny powód utraty punktów. Egzaminator ocenia to, co jest w stanie odczytać. Jeśli odpowiedź jest niewyraźna, pełna skreśleń lub zapisana w pośpiechu, może zostać uznana za błędną. Problem dotyczy szczególnie matematyki oraz języka polskiego. W matematyce niewyraźnie zapisane liczby i symbole mogą całkowicie zmienić wynik działania. Z kolei w wypracowaniu egzaminator może mieć trudność z odczytaniem argumentów lub pojedynczych słów. Warto pamiętać, że egzamin ósmoklasisty trwa długo i stres wpływa na charakter pisma. Dlatego uczniowie powinni ćwiczyć rozwiązywanie arkuszy w warunkach zbliżonych do egzaminacyjnych – z limitem czasu i pisaniem ręcznym. Czy egzamin ósmoklasisty można poprawić? W przeciwieństwie do matury egzaminu ósmoklasisty nie poprawia się w kolejnym terminie z powodu słabego wyniku. Termin dodatkowy przewidziano jedynie dla uczniów, którzy nie mogli przystąpić do egzaminu z powodów zdrowotnych lub losowych. W 2026 roku odbędzie się on od 8 do 10 czerwca. Dlatego tak ważne jest dopilnowanie wszystkich formalności i unikanie prostych błędów technicznych. Często to właśnie one decydują o utracie kilku cennych punktów podczas rekrutacji do liceum lub technikum. Zobacz także: Znamy 2 pewniaki na egzamin ósmoklasisty: te lektury trzeba znać na blachę
„Żądam, by nauczyciele sami organizowali wycieczki. Przez ich lenistwo słono płacę”
Kiedy zobaczyłam koszt wycieczki szkolnej mojej córki, naprawdę się wkurzyłam. Nie chodzi tylko o kwotę, ale o to, co się za nią kryje. Bo mam wrażenie, że coraz częściej płacimy za wygodę nauczycieli.
Jestem mamą szóstoklasistki i cały czas przeżywam wycieczkę, którą młoda ma zaplanowaną na połowę czerwca. 4 dni w górach, noclegi w jakimś schronisku czy czymś takim, w programie zwiedzanie skansenu, jakiegoś muzeum czy dwóch, do tego spacery, kąpiel w potoku. Żadne luksusy, taka trochę wycieczka, jakie ja pamiętam z czasów szkolnych. Tylko ta cena jak z kosmosu, jakby lecieli samolotem zagranicę, a nie jechali autokarem 350 km. Zaczęłam się zastanawiać, skąd to się bierze. I odpowiedź przyszła bardzo szybko. Biuro podróży zamiast szkoły Okazało się, że wycieczka nie jest organizowana przez szkołę, tylko przez zewnętrzną firmę. Gotowy pakiet: transport, noclegi, wyżywienie, plan dnia. Nauczyciele właściwie mają się tylko opiekować i pilnować, żeby nie było draki. I tu pojawia się moje pytanie – dlaczego nauczyciele sami nie zakasają rękawów i nie zaplanują wycieczki? Zawsze się tak robiła, a teraz jakaś dziwna moda z tymi biurami podróży czy zewnętrznymi organizatorami. Przecież szkoła ma doświadczenie, zna dzieci, wie, czego potrzebują. Można znaleźć noclegi, zamówić autokar, zaplanować atrakcje bez pośredników, którzy doliczają swoją marżę. Mam wrażenie, że dziś po prostu wybiera się najłatwiejszą opcję. Zamiast zaangażować się w organizację, zleca się wszystko firmie i problem znika. Tylko że koszt zostaje – po stronie rodziców. Płacimy za wygodę nauczycieli Nie mam nic przeciwko temu, żeby wycieczki były dobrze zorganizowane. Ale mam problem z tym, że za tę „wygodę” płacimy coraz więcej. Bo nie oszukujmy się – korzystanie z zewnętrznych organizatorów zawsze oznacza wyższe koszty. Naprawdę trudno mi uwierzyć, że nie dałoby się tego zrobić taniej. Przykro mi, ale uważam, że to nauczycielom się po prostu nie chce, leniwi są, mniej się starają, nie zależy im. Kiedy rozmawiam z innymi rodzicami, słyszę to samo – coraz więcej osób rezygnuje z wyjazdów, bo po prostu ich na to nie stać. Dzieci zostają w domu, bo wycieczka staje się luksusem. Czy naprawdę o to chodzi w szkolnych wyjazdach? Dla mnie wycieczka powinna być dostępna dla wszystkich, a nie tylko dla tych, których rodziców stać na kolejną wysoką opłatę. Kiedyś się dało Pamiętam swoje szkolne wycieczki. Nauczyciele sami wszystko organizowali – szukali noclegów, planowali trasę, załatwiali transport. Dało się, bo wykazywali się zaangażowaniem. Dziś mam wrażenie, że wygoda dorosłych wygrywa z realnymi możliwościami rodzin. Nie twierdzę, że nauczyciele nie mają dużo pracy. Mają – i to ogrom. Ale czy naprawdę organizacja jednej wycieczki w roku to aż tak wielkie obciążenie? Czy nie warto się zaangażować, żeby dzieci mogły pojechać bez obciążania rodziców dodatkowymi kosztami? Na końcu i tak to my płacimy rachunek. Komentarz redakcji: Rozumiemy frustrację związaną z rosnącymi kosztami wycieczek szkolnych, jednak warto pamiętać, że organizacja takich wyjazdów wiąże się dziś z dużą odpowiedzialnością prawną i logistyczną. Korzystanie z wyspecjalizowanych firm często wynika nie z „lenistwa”, lecz z troski o bezpieczeństwo dzieci oraz odciążenie nauczycieli, którzy i tak mają bardzo szeroki zakres obowiązków. Zamiast obarczać ich winą, warto rozmawiać o systemowych rozwiązaniach, które pomogą obniżyć koszty i jednocześnie zapewnić uczniom bezpieczne i wartościowe wyjazdy. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Nauczycielka: „W majówkę dostałam bezczelnego SMS-a od matki. Aż zakrztusiłam się przy grillu”
Wychowawczyni zasugerowała, co chce dostać na koniec roku, a rodzice są wściekli. „Nie zasłużyła”
Kiedy na grupie dla rodziców pojawiła się informacja o „wymarzonym” prezencie naszej wychowawczyni, w pierwszej chwili pomyślałam, że to żart. Niestety, ta tzw. propozycja okazała się realnym oczekiwaniem osoby, która przez ostatni rok robiła wszystko, by zniechęcić nasze dzieci do nauki.
Droga Redakcjo. Za chwilę koniec roku szkolnego − czas, który powinien być radosnym pożegnaniem i podziękowaniem za trud włożony w edukację. Ale u nas w klasie, zamiast wdzięczności, jest wielka awantura i poczucie ogromnej niesprawiedliwości. Wszystko zaczęło się od niewinnego pytania na czacie: „Co kupujemy pani na koniec?”. Jedna z mam, która ma lepszy kontakt z wychowawczynią, wypaliła prosto z mostu: „Pani wspomniała, że bardzo podobają jej się te nowe komplety ze złota w znanej sieciówce”. Padły konkretne modele, konkretne linki. Kwota? Prawie tysiąc złotych. Złoto za łzy, czyli dlaczego czujemy się oszukani Moja pierwsza myśl? Za co? Naprawdę, za co mamy kupować złoto kobiecie, która przez cały rok nie potrafiła wykrzesać z siebie ani odrobiny empatii? Może dla kogoś z boku to brzmi roszczeniowo, ale posłuchajcie, jak wygląda codzienność w naszej klasie. Ta pani nie jest nauczycielką z powołania. To osoba, dla której dzieci są problemem, a nie wyzwaniem czy radością. Moja córka wielokrotnie wracała ze szkoły z płaczem, bo pani przy całej klasie skomentowała, że chyba nigdy nie nauczy się tabliczki mnożenia, skoro jest taka oporna. To nie są tylko moje odczucia. Na zebraniach rodzice szeptali po kątach o tym, jak pani ignoruje konflikty w klasie, jak pozwala na dokuczanie słabszym dzieciom, a kiedy prosimy o interwencję, słyszymy tylko: „To są sprawy między dziećmi, proszę mi nie zawracać głowy”. I teraz ta sama osoba, która potrafiła ostentacyjnie westchnąć, gdy uczeń prosił o powtórzenie polecenia, sugeruje, że złota biżuteria będzie odpowiednim podziękowaniem? To nie jest wdzięczność, to jest opłacanie haraczu za święty spokój. Nauczycielka nie zasłużyła: tak nie zachowuje się dobry pedagog Najbardziej boli mnie to, jak ta pani niszczy w dzieciach pewność siebie. Pamiętam sytuację z grudnia, kiedy jeden z chłopców, bardzo nieśmiały, przygotował piękną ozdobę na szkolny kiermasz. Pani skwitowała to krótkim: „Trochę krzywo, ale niech będzie”. Chłopiec zamknął się w sobie na resztę dnia. Albo moment, gdy podczas wycieczki jedno z dzieci źle się poczuło. Zamiast opieki i ciepłego słowa, usłyszało, że zawsze musi psuć innym zabawę swoimi fochami. Czy tak zachowuje się pedagog, któremu chcemy dawać złoto? Rodzice na grupie są podzieleni, ale większość jest wściekła. Padają mocne słowa: „Nie zasłużyła”, „To bezczelność”, „Może najpierw niech zacznie szanować nasze dzieci”. Ale jest też ta garstka osób, która boi się wychylić. Mówią: „Dajmy, co chce, żeby w przyszłym roku się nie mściła”. I to jest w tym wszystkim najstraszniejsze − że prezent staje się formą łapówki, a nie symbolem uznania. Czy naprawdę do tego doszło w polskich szkołach, że nauczyciel zamawia sobie prezent, a my, dorośli ludzie, boimy się powiedzieć „nie”? Gdzie kończy się dobra wola, a zaczyna wymuszenie? Uważam, że kwiaty lub dobra książka to piękny gest. To symbol tego, że doceniamy czas poświęcony naszym dzieciom. Ale biżuteria? Złoto? To są prezenty dla osób bliskich, a nie dla kogoś, kto pełni funkcję publiczną i wykonuje swoją pracę − i to, w tym przypadku, wykonuje ją źle. Czuję się upokorzona tym, że w ogóle muszę brać udział w tej dyskusji. Czy nikt już nie widzi, jak bardzo to jest nieetyczne? Jako matka chcę uczyć moje dziecko, że szacunek zdobywa się postawą, a nie funkcją czy wymuszaniem prezentów. Jeśli teraz ulegniemy i złożymy się po 50 czy 70 złotych na to złoto, to co przekażemy naszym dzieciom? Że nieważne, jak cię traktują, ważne, żebyś się odwdzięczył drogim gadżetem? Ja się na to nie zgadzam. Wolę te pieniądze wpłacić na schronisko albo kupić córce książkę, która naprawdę ją czegoś nauczy. Tylko jak mam to powiedzieć na zebraniu, żeby moje dziecko nie stało się tym gorszym, bo mama nie chciała dorzucić się do łańcuszka? To błędne koło, w którym szkoła, zamiast uczyć wartości, uczy nas wszystkich hipokryzji i strachu. Iza Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Rekordowo krótki rok szkolny 2026/27: dzieci czeka mnóstwo wolnego. Rodzice będą musieli kombinować