Wyniki matur 2026 już są: szokujące, ile osób nie zdało. „Moją siostrę musieli podmienić”
„Musieli ją podmienić w szpitalu” – to była moja pierwsza myśl po tym, jak siostra podzieliła się ze mną swoimi wynikami matur. Ja matmę ledwo zdałam, ona uzyskała aż 96 proc. Jak poradzili sobie tegoroczni maturzyści i co teraz ich czeka?
Tegoroczni maturzyści poznali wyniki 8 lipca 2026 r. Centralna Komisja Egzaminacyjna opublikowała ogólnopolskie dane, a od godz. 8:30 każdy zdający może sprawdzić swój rezultat w systemie ZIU. Do egzaminu przystąpiło 321 314 osób, a świadectwa dojrzałości są wydawane tego samego dnia w szkołach. Wyniki matur 2026. Jedni odetchnęli z ulgą, inni liczą dni do sierpnia Z danych CKE wynika, że 81,1 proc. zdających zaliczyło wszystkie egzaminy i ma temat zamknięty. Dla części rodzin to moment, w którym naprawdę można na chwilę zwolnić: rekrutacje na studia, przeprowadzki, plany wakacyjne nagle stają się łatwiejsze do poukładania. Tegoroczny wynik jest też nieco lepszy niż w 2025 r., gdy maturę zdało 80 proc. osób. Jednocześnie 12,3 proc. abiturientów nie zdało jednego przedmiotu obowiązkowego. Ta grupa ma prawo podejść do egzaminu poprawkowego w sierpniu. W praktyce oznacza to kilka dodatkowych tygodni nauki w środku lata, często w trybie „plan minimum”: powtórki, arkusze, konsultacje. Rok wcześniej prawo do poprawki miało 13 proc. maturzystów. Jest też trzecia, najtrudniejsza informacja: 6,6 proc. osób nie zaliczyło co najmniej dwóch egzaminów. W takim przypadku nie ma poprawki w tym roku, a kolejne podejście jest możliwe dopiero w przyszłym roku. W 2025 r. ten odsetek wynosił 7 proc. Wyniki mocno różnią się między szkołami, a angielski znów wygrywa Różnice między typami szkół widać bardzo wyraźnie. W liceach ogólnokształcących zdawalność wyniosła 85,9 proc., w technikach 71,3 proc., a w szkołach branżowych II stopnia 15,4 proc. W niektórych zestawieniach doprecyzowano też skalę poprawek: w liceach prawo do poprawki ma 9,5 proc., a 4,6 proc. nie zdało więcej niż jednego egzaminu; w technikach odpowiednio 18,5 proc. i 10,2 proc. W szkołach branżowych II stopnia do poprawki może podejść 28,4 proc. Jeśli chodzi o średnie wyniki na poziomie podstawowym, język polski i matematyka zakończyły się średnio na poziomie 59 proc. W matematyce to spadek względem ubiegłego roku (61 proc.). Najlepiej wypadł język angielski ze średnią 78 proc. To też najczęściej wybierany język obcy: zdaje go ponad 98 proc. maturzystów. W rozszerzeniach widać różne wybory zależnie od ścieżki. W liceach najczęściej wybierano angielski (78 proc.), matematykę (30 proc.) i biologię (27 proc.). W technikach dominowały: angielski (66 proc.), matematyka (23 proc.) oraz geografia (21 proc.). Sprawdzenie wyniku matury 2026 w ZIU Wyniki indywidualne są dostępne online w systemie ZIU. Do logowania potrzebne są dane przekazane wcześniej przez szkołę. Dla wielu rodziców to moment, kiedy warto być obok: nie po to, by oceniać, tylko żeby pomóc spokojnie przejść przez formalności i kolejne kroki. Warto też pamiętać o zasadach samego egzaminu. Matura obejmuje obowiązkowo trzy egzaminy pisemne na poziomie podstawowym (język polski, matematyka, język obcy nowożytny) oraz dwa ustne (polski i język obcy). Każdy zdający musi podejść także do co najmniej jednego egzaminu pisemnego na poziomie rozszerzonym, ale tam nie ma progu zaliczeniowego. O zdaniu matury decyduje uzyskanie minimum 30 proc. z każdego przedmiotu obowiązkowego. Poprawka w sierpniu dotyczy tych, którym powinęła się noga tylko na jednym egzaminie obowiązkowym. Mapa Polski też ma znaczenie, choć wynik zawsze jest „czyjś” W danych regionalnych najwyższą zdawalność odnotowano w województwie małopolskim (85 proc.), a kolejne miejsca zajęły świętokrzyskie (84 proc.) i mazowieckie (83 proc.). Najniższa zdawalność została wskazana w województwach wielkopolskim i lubelskim (po 78 proc.). To liczby, które pokazują tło, ale w domu i tak najważniejszy jest jeden, konkretny wynik i decyzja, co dalej: rekrutacja, poprawka albo plan na kolejny rok. Źródła: rp.pl polsatnews.pl, onet.pl Zobacz także: Matura 2026: o ile wzrosła lokata w banku? To zadanie z haczykiem przerasta dorosłych Aneks do świadectwa dojrzałości: co to jest i kto dostaje aneks do świadectwa maturalnego? Numer świadectwa dojrzałości: gdzie znaleźć numer matury?
Rodzice żądają świetlic otwartych w wakacje. „Nauczyciele i tak mają wolne, mogliby zrobić coś pożytecznego”
„A z kim mam zostawić dziecko przez dwa miesiące?” – to pytanie wraca wśród rodziców każdego lata. Tym razem dyskusja poszła o krok dalej. Coraz więcej osób uważa, że szkoły powinny organizować wakacyjne dyżury w świetlicach. O pedagogach, jak zwykle, nikt nie myśli.
Jeszcze kilka lat temu wakacyjna organizacja pracy szkół nie budziła aż takich emocji. Dziś wystarczy jedno pytanie w rodzicielskiej grupie na Facebooku, by rozpętała się prawdziwa burza. Czy szkoły powinny zapewniać dzieciom opiekę także w lipcu i sierpniu, skoro wielu rodziców pracuje przez całe wakacje? Wakacyjne świetlice coraz częściej pojawiają się w dyskusjach rodziców Każdego lata w mediach społecznościowych wraca ten sam temat. Rodzice pytają, dlaczego przedszkola organizują wakacyjne dyżury, a szkoły podstawowe w większości przypadków zamykają drzwi już po zakończeniu roku szkolnego. W grupach parentingowych nie brakuje głosów, że system nie nadąża za rzeczywistością. Model rodziny bardzo się zmienił. Coraz częściej pracują oboje rodzice, wielu z nich nie ma możliwości wzięcia dwóch miesięcy urlopu ani wsparcia ze strony dziadków. Kolonie czy półkolonie rozwiązują problem tylko częściowo – zwykle trwają tydzień lub dwa i wiążą się z dodatkowymi kosztami. Pozostaje więc pytanie: co zrobić z dzieckiem przez pozostałe tygodnie wakacji? Właśnie dlatego coraz więcej osób postuluje wprowadzenie wakacyjnych dyżurów świetlic szkolnych. Nie chodzi o prowadzenie normalnych lekcji, ale o zapewnienie dzieciom bezpiecznego miejsca, w którym mogłyby spędzić kilka godzin dziennie pod opieką dorosłych. Zwolennicy takiego rozwiązania przekonują, że szkoły dysponują odpowiednimi salami, zapleczem i personelem, więc organizacyjnie byłoby to możliwe. – Mam dwójkę dzieci w wieku 8 i 10 lat. Oboje z mężem pracujemy na pełen etat i co roku przeżywamy ten sam koszmar. Urlopu mamy w sumie trzy tygodnie, wakacje trwają ponad dwa miesiące. Przedszkola mają dyżury, więc dlaczego szkoły nie mogłyby zrobić tego samego? Nie oczekuję lekcji ani zajęć edukacyjnych. Chciałabym po prostu mieć miejsce, gdzie dzieci będą bezpieczne przez kilka godzin. – Magda, mama dzieci w wieku 8 i 10 lat – Mam córkę, która skończyła 7 lat. To był jej pierwszy rok w szkole i nagle okazało się, że od lipca zostajemy bez żadnej opieki. Półkolonie kosztują fortunę, a miejsc jest mało. Szczerze? Nie rozumiem, dlaczego szkoły całkowicie znikają z życia rodzin na dwa miesiące. Dyżurna świetlica naprawdę rozwiązałaby problem wielu pracujących rodziców. – Karolina, mama 7-latki „Nauczyciele mają dwa miesiące wolnego”? Ten argument wraca co roku W internetowych dyskusjach regularnie pojawia się też znacznie bardziej kontrowersyjny argument. Niektórzy rodzice twierdzą, że skoro nauczyciele mają wakacje, mogliby w tym czasie prowadzić świetlice lub opiekować się dziećmi. To właśnie takie komentarze wywołują największe emocje. Część internautów uważa, że szkoła jest instytucją publiczną i powinna odpowiadać na potrzeby rodzin. Inni przypominają, że praca nauczyciela nie kończy się wraz z rozdaniem świadectw, a przekonanie o dwóch miesiącach pełnego urlopu jest jednym z najczęściej powtarzanych mitów. Warto pamiętać, że po zakończeniu zajęć dydaktycznych nauczyciele uczestniczą w radach pedagogicznych, przygotowują dokumentację, biorą udział w egzaminach poprawkowych, szkoleniach czy planowaniu kolejnego roku szkolnego. Ich urlop również jest regulowany przepisami i nie oznacza dwóch miesięcy całkowitej swobody. – Mam syna w wieku 11 lat i naprawdę rozumiem rodziców, którzy mają problem z organizacją wakacji. Sama go mam. Ale obarczanie tym nauczycieli jest po prostu niesprawiedliwe. Ciągle słyszę, że mają dwa miesiące wolnego, a to zwyczajnie nie jest prawda. Każdy pracownik zasługuje na urlop, a jeśli państwo chce organizować wakacyjne świetlice, powinno stworzyć do tego osobny system i zatrudnić chętnych opiekunów, a nie dokładać obowiązków nauczycielom. – Joanna, mama 11-latka Rodzice są podzieleni, ale problem pozostaje W tej dyskusji trudno znaleźć rozwiązanie, które zadowoli wszystkich. Z jednej strony są rodzice próbujący pogodzić pracę zawodową z opieką nad dziećmi i liczący na większe wsparcie ze strony państwa. Z drugiej – nauczyciele, którzy od lat mierzą się z krzywdzącymi stereotypami dotyczącymi czasu swojej pracy. Jedno wydaje się pewne. Wakacyjne funkcjonowanie szkół coraz częściej staje się tematem publicznej debaty, a wraz z rosnącymi kosztami życia i zmianami na rynku pracy podobnych głosów będzie tylko przybywać. Pytanie nie brzmi już, czy problem istnieje. Coraz więcej rodziców zastanawia się raczej, kto powinien go rozwiązać i gdzie kończy się odpowiedzialność szkoły, a zaczyna odpowiedzialność całego systemu. Zobacz także: Nauczyciele powinni dyżurować w szkołach w lipcu i sierpniu? „Rodzicom należy się trochę oddechu”
Kuchenne rewolucje w szkołach. Od 1 września dieta roślinna będzie obowiązkowa raz w tygodniu
Dieta roślinna w szkołach pojawi się w szkolnych jadłospisach od 1 września. Po podpisaniu w połowie lutego rozporządzenia przez minister zdrowia Jolantę Sobierańską‑Grendę stołówki mają serwować co najmniej raz w tygodniu w pełni roślinny obiad oparty na strączkach. Dla szkół oznacza to zmianę organizacji pracy, a dla rodziców i dzieci – nowe smaki oraz potrzebę uważnego bilansowania diety.
Od 1 września szkolne stołówki w całej Polsce dostaną nowe zadanie: co najmniej raz w tygodniu podać dzieciom obiad w pełni roślinny, oparty na nasionach roślin strączkowych. Zmiana wynika z rozporządzenia podpisanego w połowie lutego przez minister zdrowia Jolantę Sobierańską‑Grendę. Dla uczniów to test smaku, dla kuchni szkolnych – sprawdzian organizacji, a dla rodziców kolejny temat do rozmów o tym, jak mądrze układać codzienne menu. Roślinny obiad w szkole to nie tylko „dzień bez mięsa” Nowe zasady nie kończą się na jednym roślinnym daniu w tygodniu. Rozporządzenie porządkuje też kilka innych elementów żywienia zbiorowego, które rodzice szybko odczują w szkolnych jadłospisach. W praktyce szkoły mają: preferować podawanie do picia wody, przygotowywać co najmniej dwa razy w tygodniu zupy na wywarach warzywnych, zwracać większą uwagę na produkty sezonowe i lokalne, dopuszczać zamianę produktów mlecznych na ich roślinne odpowiedniki, podkreślać rolę produktów zbożowych pełnoziarnistych. Najwięcej emocji budzi jednak punkt o strączkach. Fasola, soczewica czy ciecierzyca bywają w domach dobrze znane, ale nie wszędzie są codziennością. W szkole liczy się coś jeszcze: danie ma być przygotowane tak, żeby dzieci w ogóle chciały spróbować. I tu zaczyna się praca po stronie stołówki. Kuchenne rewolucje w szkole Zmiana jadłospisu w żywieniu zbiorowym to nie tylko wymiana składników na liście zakupów. Żeby dieta roślinna w szkołach nie kojarzyła się dzieciom z „czymś dziwnym”, potrzebne są umiejętności i dobre przepisy. Wyzwanie dotyczy całego zaplecza: intendentek, kucharek, kucharzy i osób, które planują menu oraz pilnują kosztów. Właśnie dlatego Fundacja ProVeg uruchamia program „Szkoła na roślinach”, zapowiadany jako kompleksowe wsparcie dla szkół i przedszkoli. W pakiecie mają znaleźć się szkolenia dla personelu kuchennego i intendentek, materiały edukacyjne i komunikacyjne oraz działania edukacyjne dla całych społeczności szkolnych. Dla rodziców to ważny sygnał: wprowadzenie roślinnego obiadu ma być stopniowe i przystępne, a nie oparte na przypadkowych zamiennikach. Jeśli szkoła komunikuje zmiany, warto dopytać, jak będzie wyglądał jadłospis i czy dzieci dostaną realną szansę oswojenia nowych smaków. Zdrowie pod lupą: korzyści są, ale bilans nadal ma znaczenie Dieta roślinna może zmniejszać ryzyko chorób sercowo‑naczyniowych, ale w wersji źle zaplanowanej potrafi zostawić braki – w okresie intensywnego wzrastania. W badaniu prowadzonym przez naukowców z UCL Great Ormond Street w Londynie i Instytutu „Pomnik‑Centrum Zdrowia Dziecka” w Warszawie wskazano, że dzieci na diecie wegańskiej były średnio o 3 cm niższe, miały o 4–6% mniejszą zawartość minerałów w kościach i były ponad trzykrotnie bardziej narażone na niedobór witaminy B12. Jednocześnie miały o 25% niższy poziom LDL i niższą zawartość tkanki tłuszczowej. To zestaw liczb, który przypomina o jednej rzeczy: nie chodzi o etykietkę „wegańskie” czy „bezmięsne”, tylko o to, co realnie ląduje na talerzu w skali tygodnia. Przy dietach wykluczających szczególnie wraca temat witaminy B12 i witaminy D oraz uważnego zastępowania wykluczonych produktów innymi. Warto też pamiętać o szerszym kontekście: młodzi coraz częściej ograniczają mięso. W badaniu opisanym w „Atlasie Mięsa” w grupie 15–29 lat 44% deklaruje zmniejszanie ilości spożywanego mięsa, a 8% stosuje dietę całkowicie bezmięsną. Wśród nastolatków 15–17 lat 37% ogranicza jedzenie mięsa, a 7% nie je go wcale. Dla wielu rodzin szkolny roślinny obiad może więc być nie rewolucją, a kolejnym elementem codziennej układanki: jak nakarmić dziecko smacznie, sycąco i rozsądnie. Źródło: Newseria Zobacz także: ZUS przypomina o dodatkowych pieniądzach na dziecko. Przelew przyjdzie jeszcze w wakacje
Po apelu przyszła wiadomość od nauczycielki. „Przeczytałam ją 3 razy, bo nie mogłam uwierzyć”
Do naszej redakcji przyszedł mail od mamy ucznia szkoły podstawowej. Kobieta opisuje gest nauczycielki, który – jak twierdzi – przywrócił jej wiarę w to, że w szkolnej codzienności wciąż jest miejsce na zwykłą życzliwość.
Zwykle rodzice nawet nie pamiętają ostatniej wiadomości od nauczyciela. Tym razem było zupełnie inaczej. „Myślałam, że to kolejny szkolny komunikat” Mam syna, który właśnie skończył czwartą klasę. Po uroczystym zakończeniu roku wróciliśmy do domu, zjedliśmy obiad i zaczęliśmy planować pierwszy dzień wakacji. Byłam w szoku, kiedy dostałam powiadomienie z e-dziennika. Pomyślałam, że może chodzi o odbiór rzeczy z klasy albo przypomnienie o dokumentach. Otworzyłam wiadomość i po kilku zdaniach zorientowałam się, że to nie jest zwykłe ogłoszenie. Nauczycielka napisała, że dziękuje rodzicom za współpracę przez cały rok szkolny. Podkreśliła, że bez naszego zaangażowania wiele rzeczy byłoby po prostu niemożliwych. Napisała też, że mamy wspaniałe dzieci, z których możemy być dumni. „Jedno zdanie szczególnie zapadło mi w pamięć” Najbardziej poruszyły mnie jednak słowa, które znalazły się na końcu wiadomości. Pani wychowawczyni życzyła wszystkim spokojnych wakacji i poprosiła rodziców o jedno – żeby pozwolili dzieciom na prawdziwie beztroskie lato. Napisała, że przez cały rok ciężko pracowały, uczyły się, przeżywały sukcesy i porażki, dlatego teraz zasługują na odpoczynek, nudę, lody, zabawę i długie dni bez szkolnego pośpiechu. To było napisane tak zwyczajnie, a jednocześnie tak pięknie, że zrobiło mi się ciepło na sercu. Nie pamiętam, żebym kiedykolwiek dostała podobną wiadomość od nauczyciela. Bez oceniania, bez wymagań, bez listy obowiązków. Po prostu kilka serdecznych słów skierowanych do rodziców. „Tak niewiele trzeba, żeby zrobić komuś dzień” Wiem, że nauczyciele często słyszą głównie pretensje. Rodzice narzekają na zadania domowe, oceny, organizację nauki czy sposób komunikacji. Tym bardziej doceniam, że komuś chciało się poświęcić kilka minut, żeby napisać wiadomość, która nie była obowiązkiem, tylko miłym gestem. Może dla niektórych to drobiazg. Dla mnie nie. Po przeczytaniu tej wiadomości pomyślałam, że mój syn miał naprawdę szczęście do wychowawczyni. Przez cały rok była wymagająca, ale jednocześnie życzliwa. A ten krótki wpis w e-dzienniku tylko mnie w tym utwierdził. Dlatego postanowiłam napisać. Na co dzień dużo mówi się o konfliktach między rodzicami a szkołą. Tymczasem warto czasem pokazać, że są też nauczyciele, którzy potrafią zostawić rodzicom kilka dobrych słów na początek wakacji. To nic nie kosztuje, a naprawdę zostaje w pamięci. Komentarz redakcji Choć e-dziennik większości rodziców kojarzy się przede wszystkim z ocenami, uwagami i organizacyjnymi komunikatami, czasem pojawiają się w nim wiadomości, które wywołują zupełnie inne emocje. Kilka serdecznych zdań od wychowawcy może stać się pięknym zwieńczeniem całego roku szkolnego i przypomnieniem, że szkoła to przede wszystkim ludzie. Nawet jeśli rodzice widzą czasem w nauczycielach roboty. Czytaj też: To już koniec czerwonych pasków na świadectwie. Są nowe kolory: zielony, żółty, niebieski. Co oznaczają? Świetlice szkolne powinny działać w lipcu i sierpniu nawet do wieczora? „Rodzice mają prawo do wakacji” „Zapytała, czy poczekam do 20, bo idzie na paznokcie”. Nauczycielka przedszkolna wymienia 3 najgorsze zachowania rodziców
„Wróciłam z zakończenia roku zażenowana. Rodzicom żal urlopu albo mają w nosie własne dzieci”
„Mnie byłoby wstyd” – pisze mama ucznia piątej klasy po zakończeniu roku szkolnego. Kobieta zwraca uwagę na nowy, smutny trend wśród rodziców uczniów.
Po uroczystym zakończeniu roku szkolnego otrzymaliśmy mail od czytelniczki. Kobieta opisuje sytuację, która – jej zdaniem – staje się coraz bardziej powszechna. Nie wszyscy zgodzą się z jej opinią, ale trudno odmówić jej emocji. „Na palcach jednej ręki policzyłam rodziców” Mam syna, który właśnie skończył piątą klasę. Jak co roku wzięłam wolne w pracy i poszłam z nim na zakończenie roku szkolnego. Nie dlatego, że muszę. Po prostu uważam, że to jeden z tych dni, kiedy dziecko powinno czuć, że rodzic jest obok. To nie jest przecież zwykły piątek. Dla dzieci to symboliczne zamknięcie całego roku wysiłku, sprawdzianów, kartkówek, sukcesów i porażek. Nawet jeśli ktoś nie dostał świadectwa z paskiem, to i tak ma prawo poczuć, że ten dzień jest ważny. Kiedy weszłam na salę gimnastyczną, aż mnie zamurowało. Z klasy mojego syna rodziców można było policzyć na palcach jednej ręki. Dosłownie. Reszta dzieci była sama. „Naprawdę tak trudno wziąć jeden dzień urlopu?” Nie chcę nikogo oceniać pochopnie. Wiem, że są rodzice pracujący zmianowo, są lekarze, kierowcy, ludzie, którzy naprawdę nie mogą wyjść z pracy. Ale czy naprawdę wszyscy pozostali też nie mogli? Mam wrażenie, że coraz częściej po prostu się nie chce. Urlopu szkoda, obowiązki ważniejsze, a przecież dziecko „i tak sobie poradzi”. Tylko czy naprawdę o to chodzi? Słyszę czasem argument, że zakończenie roku trwa godzinę i nie ma sensu brać wolnego. Dla dorosłego może to tylko godzina. Dla dziecka to wydarzenie, które będzie pamiętać znacznie dłużej. Pamiętam swoje szkolne zakończenia. Do dziś pamiętam, kiedy mama przyszła, a kiedy nie mogła. To zostaje w głowie. „Mnie byłoby zwyczajnie wstyd” Najbardziej zabolało mnie to, co widziałam po rozdaniu świadectw. Dzieci biegły do rodziców z uśmiechem, przytulały się, robiły zdjęcia. A kilka osób z klasy mojego syna po prostu schowało świadectwo do plecaka i wyszło ze szkoły samotnie. Może rodzice czekali w samochodzie. Może mieli ważne powody. Ale z perspektywy dziecka wyglądało to po prostu smutno. Nie twierdzę, że dobrego rodzica poznaje się po obecności na zakończeniu roku. To byłoby niesprawiedliwe. Jednak jeśli ktoś może przyjść i świadomie z tego rezygnuje, bo szkoda mu jednego dnia urlopu albo zwyczajnie nie chce mu się ruszyć z domu, to mnie byłoby wstyd. Mam wrażenie, że coraz częściej mówimy dzieciom, jak są ważne, ale kiedy przychodzi moment, żeby poświęcić im swój czas, nagle znajdujemy sto powodów, dlaczego się nie da. Być może jestem staroświecka. Być może przesadzam. Ale patrząc na niemal pustą salę podczas zakończenia roku, wróciłam do domu naprawdę zażenowana. Komentarz redakcji Każda rodzina funkcjonuje inaczej i nieobecność rodzica na szkolnym zakończeniu roku nie musi oznaczać braku zainteresowania dzieckiem. Wielu opiekunów pracuje w zawodach, w których wzięcie wolnego dnia jest zwyczajnie niemożliwe. Jednocześnie trudno nie zauważyć, że dla wielu uczniów obecność mamy lub taty podczas takich uroczystości ma ogromne znaczenie. A wy – jak to wyglądało w szkołach waszych dzieci? Czytaj też: Świetlice szkolne powinny działać w lipcu i sierpniu nawet do wieczora? „Rodzice mają prawo do wakacji”
Świetlice szkolne powinny działać w lipcu i sierpniu nawet do wieczora? „Rodzice mają prawo do wakacji”
Właśnie układam wakacyjny grafik dla moich dzieci – sześcioletniego Leona i dziewięcioletniej Weroniki. I powiem Wam szczerze: mam ochotę rzucić tym wszystkim i po prostu się rozpłakać. Kolejny rok z rzędu państwo funduje nam ten sam, absurdalny surwiwal. Szkoła zamyka drzwi na klucz, a pracujący rodzice zostają zepchnięci na margines. Uważam, że czas skończyć z tym fikcyjnym systemem, który udaje, że we współczesnym świecie matka i ojciec mogą nagle zniknąć z pracy na dwa miesiące. Świetlice szkolne powinny działać w lipcu i sierpniu nawet do wieczora, bo my, rodzice, też mamy prawo do normalnego życia, do pracy bez wiecznego poczucia winy i do odrobiny prawdziwego urlopu.
Gdzie upchnąć dzieciaki, żeby przetrwać lipiec i sierpień? Oferty prywatnych firm zalewają skrzynki mailowe, ale ich ceny to jakaś totalna abstrakcja. Półkolonie jeździeckie, obozy programowania, warsztaty artystyczne − brzmi to wszystko pięknie, dopóki człowiek nie dostanie faktury do zapłacenia. A państwo mówi nam wprost: masz dzieci, to płać albo kombinuj. Opieka nad dziećmi w wakacje to finansowy koszmar dla rodziców My z mężem zarabiamy normalne, przeciętne pieniądze, spłacamy kredyt hipoteczny. Przy obecnych cenach jedzenia i rachunków wydanie kilku tysięcy złotych na komercyjne dyżury dla dwójki dzieciaków na dwa miesiące to po prostu czyste wariactwo. Przez to nasze lato od lat przypomina smutną sztafetę. Mąż bierze urlop na początku lipca, ja na początku sierpnia. W efekcie mijamy się w przedpokoju jak obcy ludzie. Od lat nie spędziliśmy jako małżeństwo ani jednego wspólnego dnia na plaży czy w lesie. Jesteśmy wiecznie zmęczeni, poirytowani i spłukani z oszczędności, które w całości pożera ten wakacyjny potwór logistyczny. To nie jest normalne rodzicielstwo, to jest ciągła walka o przetrwanie. Świetlice szkolne powinny ratować rodziców w wakacje Zastanawiam się, dlaczego gigantyczne, bezpieczne budynki publicznych podstawówek stoją puste i bezużyteczne przez ponad sześćdziesiąt dni w roku. Przecież to są obiekty utrzymywane z naszych podatków! Dlaczego nikt w ministerstwie nie pójdzie po rozum do głowy i nie zrozumie, że świetlice szkolne w wakacje uratują budżety młodych rodzin? Gdyby państwo zorganizowało w szkołach miejskie, rotacyjne dyżury, gdzie dzieci miałyby zapewnioną opiekę, obiad i bezpieczną zabawę z rówieśnikami chociaż do godziny osiemnastej, odetchnęłyby miliony ludzi w tym kraju. Moglibyśmy normalnie pracować, bez strachu, że szef straci cierpliwość, kiedy po raz kolejny próbujemy robić telekonferencję z dzieckiem wiszącym na ramieniu. Dzieciaki spędzałyby ten czas w znanym sobie, bezpiecznym otoczeniu, zamiast gapić się w ekrany tabletów w dusznych mieszkaniach. Taka świetlica nie musi być przecież całkiem darmowa. Z pocałowaniem ręki zapłacę rozsądną kwotę za posiłki i materiały do zajęć, ale niech to będą stawki dla ludzi, a nie ceny z kosmosu dyktowane przez prywatny rynek, który żeruje na naszej desperacji. Jak sobie radzić bez pomocy dziadków? Najbardziej dobija mnie jednak ten powszechny, społeczny chłód i komentarze, które słyszę od starszego pokolenia. Kiedy mówię mojej mamie czy teściowej, że nie mam już siły na to wakacyjne kombinowanie, słyszę ciągle tę samą śpiewkę: za naszych czasów dzieci biegały z kluczem na szyi od rana do nocy i nikt nie robił problemu. Tylko że świat się zmienił. Jak zorganizować czas dziecku w mieście bez pomocy dziadków, kiedy oboje musimy wyrobić swoje osiem godzin przy biurku, a puszczenie sześcio- czy dziewięciolatka samopas na osiedle to skrajna nieodpowiedzialność? Jesteśmy zakładnikami systemu, który udaje, że nas nie widzi. Rodzice też mają prawo do wakacji, do oddechu i do tego, by nie spędzać lata na skraju załamania nerwowego, kombinując z fałszywymi zwolnieniami lekarskimi, żeby tylko dociągnąć do września. Piszę ten list do Waszego portalu, bo wiem, że na internetowych forach jest nas cała masa. Dziewczyny, powiedzcie mi szczerze, jak Wy to ogarniacie? Też czujecie, że państwo zostawiło Was z tym całkiem same, czy macie jakieś swoje patenty na przetrwanie lipca i sierpnia w mieście bez bankructwa? Bo ja w tym roku naprawdę opadam już z sił. Pozdrawiam, Marta z Poznania Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Nasze jedyne wakacyjne atrakcje to lody i boisko pod blokiem. Nie wiem, kogo stać na obozy i kolonie przez bite 2 miesiące”
„SMS od nauczycielki dzień przed zakończeniem roku przelał czarę goryczy. Nie miała prawa”
Dzień przed zakończeniem roku szkolnego nauczycielka wysłała do rodziców krótką wiadomość z przypomnieniem o wodzie i nakryciu głowy przed apelem w pełnym słońcu. Dla jednej z mam to jednak nie była zwykła troska, ale kolejny dowód na to, że szkoła coraz bardziej ingeruje w sprawy rodziców.
Nauczycielka postanowiła przypomnieć rodzicom, że apel przy okazji końca roku odbędzie się na boisku, a prognozy zapowiadają prawdziwy skwar. Jedna z mam odebrała tę wiadomość jak osobisty atak i postanowiła opisać sprawę naszej redakcji. Publikujemy jej maila, ale nie ukrywamy, że w tej historii trudno nam podzielić jej oburzenie. „Nie potrzebuję, żeby nauczycielka instruowała mnie, jak mam zadbać o własne dziecko” Szanowna Redakcjo, piszę do Państwa, bo już naprawdę mam dość tego, jak nauczyciele coraz bardziej wchodzą w kompetencje rodziców. Mam wrażenie, że wielu z nich kompletnie zapomina, gdzie kończy się ich rola. Nie wystarczy już uczenie dzieci i organizowanie szkolnych spraw. Teraz najwyraźniej trzeba jeszcze instruować rodziców, jak mają zadbać o własne dzieci. Dzień przed zakończeniem roku szkolnego dostaliśmy wiadomość od wychowawczyni mojego syna. Napisała, że przypomina, iż apel odbędzie się na boisku, że zapowiadane są upały i żeby dzieci miały ze sobą wodę, nakrycie głowy, lekkie ubranie, a najlepiej też były posmarowane kremem z filtrem. I może dla kogoś to brzmi jak zwykła wiadomość organizacyjna, ale dla mnie to już było po prostu za dużo. Przepraszam bardzo, ale ja naprawdę nie potrzebuję, żeby nauczycielka tłumaczyła mi, że w upał dziecko powinno mieć wodę i czapkę. Jestem matką, nie osobą przypadkową, która pierwszy raz wypuszcza dziecko z domu. Naprawdę wiem, jak wygląda czerwiec, umiem sprawdzić pogodę i jestem w stanie sama pomyśleć, że jeśli dzieci stoją na boisku w pełnym słońcu, to warto dać im coś do picia. „Zwykły komunikat? Dla mnie to było zwykłe pouczanie” Najbardziej zirytował mnie ton tej wiadomości. Cały pakiet rad, jak rodzic ma przygotować dziecko. Woda, czapka, lekkie ubranie, krem z filtrem. Jeszcze chwila i szkoła będzie rozsyłać instrukcje, co dzieci mają zjeść na śniadanie i o której powinny pójść spać. Może ktoś powie, że przesadzam, ale ja odebrałam to po prostu jako wtrącanie się. Bo jeśli nauczycielka pisze do wszystkich rodziców w taki sposób, to znaczy, że z góry zakłada, że my sami nie potrafimy zadbać o własne dzieci. A ja sobie nie życzę, żeby ktoś traktował mnie jak osobę nieodpowiedzialną albo niesamodzielną tylko dlatego, że jest wychowawcą mojego syna. Mam wrażenie, że nauczyciele coraz częściej przekraczają granicę. Zaczyna się od „proszę pamiętać o wodzie”, potem jest „proszę ograniczyć dziecku słodycze”, „proszę dopilnować, żeby wcześniej chodziło spać”, „proszę ćwiczyć czytanie w wakacje”, a za chwilę dojdziemy do momentu, w którym wychowawczyni będzie urządzać rodzicom kurs życia codziennego. „Naprawdę tylko ja uważam, że nauczycielka nie miała prawa?” Najlepsze jest to, że moje dziecko i tak miało wszystko, co trzeba. Miało wodę, miało czapkę, było lekko ubrane. Ale to nie zmienia faktu, że sama wiadomość była dla mnie nie na miejscu. Nie chodzi o to, czy rada była słuszna, tylko o samą zasadę. Ja nie mówię nauczycielce, jak ma prowadzić lekcję, więc oczekuję tego samego. Naprawdę nie rozumiem, skąd u niektórych pedagogów przekonanie, że mogą wychowywać już nie tylko dzieci, ale też ich rodziców. Być może wiele osób stanie po stronie nauczycielki, bo przecież „chciała dobrze”. Tylko że dobrymi chęciami też można przekroczyć granicę. Dla mnie ta wiadomość była zwyczajnie bezczelna i niepotrzebna. Nie po to jestem matką, żeby obca kobieta dzień przed zakończeniem roku szkolnego wysyłała mi instrukcję obsługi upału. Pozdrawiam. Komentarz redakcji Tym razem nie podzielamy oburzenia naszej czytelniczki. Wiadomość od nauczycielki nie wygląda na bezczelność ani próbę „wychowywania rodziców”, tylko na zwykłe, odpowiedzialne przypomnienie przed apelem organizowanym w pełnym słońcu. Trudno mieć pretensje do wychowawczyni, że chciała upewnić się, iż dzieci będą miały wodę i nakrycie głowy, zwłaszcza gdy mowa o kilkudziesięciu uczniach stojących na boisku w upale. Taki komunikat nie jest przecież wysyłany po to, by kogokolwiek upokorzyć czy pouczać. To raczej standardowa troska o bezpieczeństwo dzieci, bo nauczycielka dobrze wie, że w szkolnym chaosie końca roku łatwo o czymś zapomnieć. W tej historii znacznie bardziej razi nas ton listu matki niż sama wiadomość od wychowawczyni. Jeśli mamy wybierać między nauczycielką, która „za bardzo się przejęła”, a taką, która macha ręką na zdrowie dzieci w 30-stopniowym upale, to zdecydowanie wolimy tę pierwszą. Czytaj też: Nauczycielka: „Zapytałam 3-latka, dlaczego chodzi w porwanych spodniach. Odpowiedź odebrała mi mowę” „Wiadomość od nauczycielki przyszła o 6.32 rano. Przeczytałam pierwsze zdanie i zaczęłam się trząść” „Gdy syna ktoś zaczepia w szkole, każę mu oddać i się nie cackać. Nie będę wychowywać ciamajdy”
Tacy nauczyciele nie powinni uczyć w szkole. Matka: „SMS o 22 mnie załamał. Czy ona nie ma co robić?”
Nie mogłam zmrużyć oka ze złości, zastanawiając się, czy ta kobieta naprawdę nie ma co robić ze swoim życiem prywatnym, tylko nękać zmęczonych rodziców po nocach. Tacy nauczyciele moim zdaniem w ogóle nie powinni uczyć w szkole, bo kompletnie nie szanują cudzych granic i zachowują się, jakby było im wolno absolutnie wszystko.
Droga Redakcjo mamotoja.pl! Mój dziesięcioletni syn chodzi do czwartej klasy i do tej pory jakoś dawaliśmy radę z tym całym szkolnym kieratem, chociaż łatwo nie jest. Jednak to, co wydarzyło się wczoraj wieczorem, po prostu rozłożyło mnie na łopatki i sprawiło, że straciłam resztki szacunku do jego wychowawczyni. Wyobraźcie sobie sytuację: dom ogarnięty, młody od dawna śpi, ja zmęczona po całym dniu wreszcie leżę w łóżku i próbuję złapać chwilę oddechu. Nagle, dokładnie o godzinie dwudziestej drugiej, mój telefon na szafce nocnej zaczyna wibrować jak szalony, budząc przy okazji mojego męża. Zszokowana łapię za komórkę, myśląc, że stało się coś złego, a na ekranie wyświetla się długi, urzędowy SMS od pani od matematyki. SMS o 22, czyli brak szacunku dla czasu prywatnego rodziców Wiadomość, którą dostałam od pani w środku nocy, brzmiała dokładnie tak: „Przypominam, że jutro mija ostateczny termin oddania projektów z geometrii i brak pracy będzie skutkował oceną niedostateczną bez możliwości poprawy, proszę przypilnować syna”. Kiedy to przeczytałam, poczułam, jak mi ciśnienie skacze. Fakt, jeszcze nie wszystkie oceny na koniec roku są wystawione, no ale bez przesady! Ludzie święci, czy ona naprawdę urwała się z choinki, żeby wysyłać takie ponaglenia w porze, kiedy normalni ludzie śpią lub odpoczywają po ciężkim dniu? Przecież to jest jawne wchodzenie z butami w czyjeś życie prywatne i traktowanie rodziców jak podwładnych na zawołanie, którzy mają na baczność meldować się na każde piknięcie telefonu. Mój syn projekt zrobił i spakował do plecaka już po południu, więc ten nocny straszak był nam niepotrzebny. Nauczycielka wysyła wiadomości po nocach i udaje wielką troskę Najbardziej wkurza mnie fakt, że tacy pedagodzy zawsze próbują się zasłaniać troską o dobrostan ucznia i jego wyniki w nauce. Gdy dzisiaj rano odpisałam jej krótko, że godzina dwudziesta druga to nie jest pora na służbowe komunikaty, ona bezczelnie mi odparła, że przecież chciała dobrze i przypomniała mi o obowiązku szkolnym. A dla mnie to jest zła organizacja pracy własnej tej pani, która widocznie przypomniała sobie o swoich obowiązkach przy wieczornym oglądaniu serialu i postanowiła natychmiast zwalić problem na głowy rodziców. Szkoła publiczna powinna mieć swoje sztywne ramy czasowe, a Librus, WhatsApp czy zwykłe SMS-y nie mogą służyć do całodobowej komunikacji. Kim ona w ogóle jest, żeby robić mi pobudki w nocy z powodu jakiegoś rysunku z geometrii, który i tak był gotowy? To jest po prostu totalny brak profesjonalizmu u osoby, która ma rzekomo wychowywać młode pokolenie i uczyć je szacunku do innych. Nie dam sobie wejść na głowę Tego tematu na pewno nie odpuszczę, bo jak teraz damy sobie wejść na głowę, to za chwilę będziemy dostawać telefony z uwagami o trzeciej nad ranem. Dzisiaj po pracy idę prosto do gabinetu dyrektora z jasnym żądaniem: albo ta pani dostanie oficjalną naganę za nękanie rodziców po godzinach pracy, albo przenoszę młodego do równoległej klasy. Spotkałam się już na korytarzu z innymi matkami z naszej grupy i okazuje się, że ta matematyczka regularnie urządza sobie takie nocne maratony smsowe. Przestańmy się wreszcie bać i godzić na każdy absurd ze szkolnych murów. Mamy pełne prawo wymagać, by po godzinie 17 szkoła przestawała dla nas istnieć, a telefon służył do kontaktu z bliskimi, a nie do odbierania wiadomości od niespełnionych życiowo nauczycielek. Czas postawić twardą i grubą kreskę między szkołą a domem, bo inaczej wykończymy nerwowo i siebie, i nasze dzieci. Mama Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: 1100 zł dla rodzica uczącego się dziecka. Złóż wniosek jak najszybciej, a przelew przyjdzie w wakacje
Nauczycielka: „Za prezenty od uczniów jeżdżę na all inclusive. Przynajmniej coś mam z tej marnej roboty”
Najpierw był wstyd. Potem zażenowanie. Dziś jest już tylko kalkulacja. Nauczycielka, która napisała do naszej redakcji, twierdzi, że coraz droższe prezenty od rodziców przestały ją szokować. Znalazła za to sposób, by przynajmniej częściowo zamienić je na coś, czego naprawdę potrzebuje.
Do naszej redakcji napisała nauczycielka klas 4-8 szkoły podstawowej z ponad 20-letnim stażem. W swoim mailu opowiada nie tylko o coraz droższych prezentach wręczanych pedagogom przez rodziców, ale też o zmęczeniu zawodem, który – jak twierdzi – dawno stracił dawny prestiż. Publikujemy anonimowo jej wiadomość. „Nie mam już złudzeń co do tego zawodu” Pracuję w szkole tak długo, żeby zauważać, że przez ten czas zmieniło się wszystko. Kiedy zaczynałam, byłam pełna energii i przekonana, że nauczyciel może naprawdę wpływać na życie dzieci. Zostawałam po godzinach, przygotowywałam dodatkowe materiały, wymyślałam projekty i szukałam sposobów, by zainteresować uczniów przedmiotem (polskim). Wierzyłam, że jeśli dam z siebie więcej, to zobaczę efekty. Dziś nadal wykonuję swoją pracę najlepiej, jak potrafię. Przygotowuję lekcje, sprawdzam kartkówki, rozmawiam z uczniami i pomagam im, kiedy tego potrzebują. Różnica polega na tym, że nie mam już w sobie tej dawnej wiary, że warto walczyć o coś więcej. Zrozumiałam, że nauczyciel przestał być zawodem, który cieszy się szczególnym szacunkiem. Coraz częściej spotykam się z podważaniem kompetencji, pretensjami i oczekiwaniem, że szkoła rozwiąże wszystkie problemy wychowawcze, a jednocześnie nie będzie miała prawa niczego wymagać. Nie chcę nikogo oskarżać ani narzekać na uczniów czy rodziców. Po prostu jestem zmęczona. Nie mam już siły udowadniać, że nauczyciel też jest człowiekiem. Nie mam ochoty uczestniczyć w kolejnych internetowych dyskusjach o tym, że pracujemy za mało albo mamy za dużo wolnego. Robię swoje, wracam do domu i staram się nie myśleć o tym, jak bardzo zmienił się ten zawód. „Prezenty zaczęły przypominać pokaz możliwości rodziców” Jedną z rzeczy, które najbardziej mnie zaskoczyły w ostatnich latach, są prezenty dla nauczycieli. Kiedyś były to głównie kwiaty, czekoladki. Były symboliczne, ale miały ogromną wartość, bo rzeczywiście stanowiły wyraz wdzięczności. Dzisiaj coraz częściej mam wrażenie, że niektóre klasy organizują nie podziękowanie dla nauczyciela, lecz pokaz możliwości finansowych rodziców. Z roku na rok upominki stają się coraz bardziej kosztowne, zwłaszcza te po 8 klasie (kiedyś 6). Zdarzają się markowe kosmetyki, biżuteria, vouchery do drogich restauracji, pakiety zabiegów w spa czy rozbudowane kosze prezentowe. Patrzę na to wszystko i zastanawiam się, kiedy przekroczyliśmy granicę między miłym gestem a niezdrową rywalizacją. Na początku było mi bardzo niezręcznie. Wręcz czułam zażenowanie. Nie wiedziałam, jak reagować, kiedy dostawałam coś, co kosztowało kilkaset złotych. Miałam poczucie, że taki prezent jest po prostu niepotrzebny. Jednocześnie trudno odmówić jego przyjęcia, kiedy wręcza go cała klasa. „Zrozumiałam, że mogę przynajmniej coś z tego mieć” Po kilku latach przestałam się jednak tym przejmować. Skoro rodzice i tak organizują coraz droższe prezenty, niezależnie od tego, co nauczyciel na ten temat myśli, postanowiłam przestać udawać, że wszystkie te rzeczy są mi potrzebne. W tym roku z okazji Dnia Nauczyciela dostałam voucher do spa o wartości 500 zł. Sprzedałam go za 400 zł, a pieniądze trafiły do słoika, który od dawna stoi w mojej kuchni. Na słoiku jest napis „wakacje” i regularnie wrzucam tam drobne kwoty, kiedy uda mi się coś odłożyć. W zeszłym roku dostałam pozłacaną bransoletkę. Była ładna, ale kompletnie nie w moim stylu. Po kilku tygodniach wystawiłam ją na Vinted i sprzedałam. Pieniądze znowu zasiliły mój wakacyjny fundusz. Nie robię tego ze złośliwości ani chciwości. Po prostu nie potrzebuję tych wszystkich drogich przedmiotów. O wiele bardziej cieszy mnie bukiet kwiatów, który mogę postawić w salonie, niż kosztowny gadżet wybrany przez komitet rodzicielski. Skoro jednak taki trend już istnieje i nic nie wskazuje na to, by miał się skończyć, postanowiłam przynajmniej wyciągnąć z niego jakąś korzyść. Czasami żartuję do koleżanek, że wakacje all inclusive fundują mi rodzice moich uczniów. Oczywiście jest w tym spora przesada, bo z takich prezentów nie uzbiera się na luksusowe życie. Ale jest też odrobina prawdy. W pewnym momencie przestałam patrzeć na te upominki jak na wyraz wdzięczności, a zaczęłam traktować je jak kolejny dziwny element rzeczywistości szkolnej. Komentarz redakcji List tej nauczycielki można odczytać jako historię o zmęczeniu zawodem, ale także jako sygnał, że kultura wręczania prezentów w szkołach zaczyna wymykać się spod kontroli. Coraz częściej słyszymy o kosztownych voucherach, markowych kosmetykach czy biżuterii wręczanej nauczycielom przy okazji różnych szkolnych uroczystości. Trudno oprzeć się wrażeniu, że w niektórych klasach przestaje chodzić o podziękowanie, a zaczyna o demonstrację możliwości finansowych rodziców. Być może warto wrócić do tego, co przez lata sprawdzało się najlepiej. Do kwiatów, własnoręcznie wykonanych laurek, symbolicznych upominków i szczerych słów wdzięczności. Takie gesty nie stawiają nikogo w niezręcznej sytuacji, nie wywołują presji i nie zamieniają szkolnych podziękowań w konkurs na najdroższy prezent. Nauczyciele zasługują na szacunek i docenienie swojej pracy, ale nie powinno się go mierzyć wartością vouchera ani ceną biżuterii. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Wrócił z wycieczki i zapytał, czy pójdzie do piekła. „Zamarłam na wieść o tym, co robiła nauczycielka”
To już koniec czerwonych pasków na świadectwie. Są nowe kolory: zielony, żółty, niebieski. Co oznaczają?
Zmartwionych uspokajam: czerwony (a właściwie biało-czerwony) pasek nie znika ze szkolnych świadectw. Coraz więcej szkół dołącza jednak do akcji doceniania kolorowymi paskami wszystkich uczniów.
Jeszcze kilka, może kilkanaście lat temu nikt nie kwestionował symboliki czerwonego paska: był wyróżnieniem dla najlepszych uczniów o wysokiej średniej i co najmniej bardzo dobrym zachowaniu. Był powodem do dumy: często nie tylko dla wyróżnionego ucznia, ale także dla jego rodziców. Dziś, w czasach, gdy coraz więcej mówi się o emocjach dzieci, o wywoływanej na nich presji, paskowe status quo zaczyna się kwestionować. Pojawiają się pytania, czy czerwony pasek nie stał się narzędziem dzielenia dzieci na lepsze i gorsze? Czy przypadkiem nie przywiązujemy zbyt dużej wagi do ocen, choć nie są one żadnym wyznacznikiem wartości człowieka? Kolorowe paski coraz częściej pojawiają się w szkołach W związku z tymi rozważaniami co roku przy okazji oficjalnego zakończenia roku szkolnego i rozdania świadectw słyszy się o pedagogach, którzy decydują się docenić wszystkich uczniów, nie tylko tych z oficjalnym wyróżnieniem. Do końca roku szkolnego jeszcze chwila, ale w mediach społecznościowych już pojawiają się zdjęcia świadectw z kolorowymi paskami. Takie świadectwa pojawiły się na profilu Egzamin Ósmoklasisty Gryzie na Facebooku razem z wyjaśnieniem symboliki każdego koloru. Według założeń inicjatywy czerwony pasek nie znika, ale zamiast niego pojawiają się inne kolory. Każdy z nich ma symbolizować konkretną postawę lub osiągnięcie: niebieski – za koleżeńskość i życzliwość, pomarańczowy – za osiągnięcia sportowe, fioletowy – za kreatywność, granatowy – za systematyczność i wysoką frekwencję, zielony – za zaangażowanie w ochronę środowiska, żółty – za działalność społeczną i wolontariat, różowy – za wyjątkowo pogodne usposobienie. „Brzmi super, co nie? Można wreszcie poczuć się docenionym za to, kim się jest, a nie tylko za to, jakie ma się stopnie. Ale uwaga – nie wszyscy są zachwyceni. Niektórzy uważają, że to sprawia, iż tradycyjny czerwony pasek przestaje mieć jakiekolwiek znaczenie i jest to wręcz niesprawiedliwe dla osób, które zarywały noce na naukę” – czytamy w poście. Czy czerwony pasek dzieli dzieci na lepsze i gorsze? Pomysł kolorowych pasków ma swoich gorących zwolenników. Wielu rodziców zwraca uwagę, że nie każde dziecko ma szansę zdobyć czerwony pasek z uwagi na predyspozycje, talenty, ale też sytuacje losowe, które czasem uniemożliwiają pilną, systematyczną naukę. Z drugiej strony: zdaniem przeciwników tej inicjatywy szkoła zaczyna iść w stronę nagradzania wszystkich za wszystko, a czerwony pasek traci przez to swoje wyjątkowe znaczenie i sprawia, że uzdolnieni uczniowie nie mają motywacji do nauki. Dla jednych kolorowe paski są symbolem bardziej nowoczesnej szkoły. Dla innych dowodem na to, że coraz trudniej mówić dzieciom, że nie zawsze można być najlepszym. Zapytałam kilku znajomych mam, co one myślą o tej inicjatywie i czy zgadzają się z tezą, że wyścigi o czerwony pasek rodzin stały się też źródłem presji, porównań i niepotrzebnej rywalizacji. Matki o kolorowych paskach. „Moje dziecko pierwszy raz poczuło się docenione” – Mam dwóch synów, 11 i 14 lat. W zeszłym roku polonistka starszego wprowadziła w klasie symboliczne kolorowe paski, każdy oznaczał coś innego. Mój syn wrócił do domu z fioletowym paskiem, za głowę pełną pomysłów, i był dumny jak nigdy wcześniej. Nie miał czerwonego, ale pierwszy raz usłyszał od szkoły, że chociaż nie jest orłem z matmy i może nie ma pamięci do dat, to też jest wyjątkowy, też ma jakiś talent. Dla mnie to było bardzo wartościowe – mówi mi Monika. Podobnego zdania jest Katarzyna. Choć w szkole jej córki nie ma takiej akcji, sam pomysł uważa za strzał w dziesiątkę. – Mam córkę, która ma 12 lat. U nas w szkole czegoś takiego nie było, ale słyszałam o tej akcji i bardzo mi się podoba. Nie każde dziecko jest wybitne z matematyki czy języka polskiego. Jedne dzieci świetnie organizują pomoc dla innych, inne angażują się w wolontariat albo sport. Dlaczego tego nie doceniać? Przecież życie też nie polega wyłącznie na ocenach – uważa Katarzyna. Nie wszyscy jednak podzielają ten entuzjazm. – Mam syna 13-letniego i nie ukrywam, że jestem przeciwna. Czerwony pasek od zawsze oznaczał konkretną rzecz: bardzo dobre wyniki w nauce, bardzo dobre zachowanie. Jeśli zaczniemy rozdawać paski za wszystko, to za chwilę samo wyróżnienie straci sens. Nie każdy musi dostać nagrodę. Mój syn ciężko pracował na swoją średnią i uważam, że takie kombinowanie trochę odbiera wartość jego wysiłkowi – mówi Anna. Spór, który szybko się nie skończy Pojawienie się kolorowych pasków na świadectwach to kolejny głos w dyskusji o tym, jak wychowywać dzieci. Czy szkoła ma promować przede wszystkim wyniki, czy może także charakter, zaangażowanie i społeczne kompetencje? Czy czerwony pasek motywuje do pracy, czy niepotrzebnie dzieli uczniów? A może jedno nie wyklucza drugiego? Jedno jest pewne – gdy zbliża się koniec roku szkolnego, temat świadectw wywołuje emocje nie tylko wśród uczniów. Coraz częściej równie gorąco dyskutują o nim rodzice. I wygląda na to, że kolorowe paski dopiero rozpoczynają tę debatę. Czytaj także: W czerwcu szkoły świecą pustkami. MEN: „Jest obowiązek szkolny. Rodzica można zatrzymać na lotnisku”
Jak obliczyć średnią ocen na koniec roku, na półrocze? Pamiętaj o ważnej zasadzie
Średnia ocen ma znaczenie dla tych uczniów, którzy mają szansę na świadectwo z czerwonym paskiem i wyróżnienie, np. nagrody czy stypendium związane z dobrymi wynikami w nauce. Przyznaje się je uczniom, którzy uzyskają wysoką średnią na zakończenie roku szkolnego. Sprawdź, jak obliczyć średnią ocen i jaka średnia gwarantuje pasek na świadectwie.
Średnia ocen decyduje o tym, czy dziecko otrzyma na zakończenie roku świadectwo z czerwonym paskiem. Świadectwo to przyznawane jest od czwartej klasy szkoły podstawowej. W niższych klasach nie oblicza się średniej. Uczniowie klas 1-3 otrzymują na świadectwie oceny opisowe, a nie stopnie. Spis treści: Jak obliczyć średnią ocen na koniec roku szkolnego? Średnia ocen arytmetyczna i średnia ważona Jakie przedmioty wliczają się do średniej ocen? Średnia ocen na świadectwo z paskiem Jak obliczyć średnią ocen na koniec roku szkolnego? Obliczanie średniej ocen jest bardzo proste. Wystarczy zsumować wartość wszystkich ocen wystawionych przez nauczycieli na koniec roku szkolnego (które znajdą się na świadectwie). Uzyskaną sumę należy podzielić przez liczbę ocen. Wartość ocen: celujący – 6 bardzo dobry – 5 dobry – 4 dostateczny – 3 dopuszczający – 2 niedostateczny – 1 Jeśli uczeń był z jakiegoś przedmiotu zwolniony, np. z WF, przedmiotu tego nie bierze się pod uwagę przy obliczaniu średniej ocen – średnią oblicza się wtedy z mniejszej liczby przedmiotów. Średnia ocen arytmetyczna i średnia ważona Średnia ocen jest tak zwaną średnią arytmetyczną, co oznacza, że każda ocena ma taką samą wagę (jest tak samo ważna). Dlatego przy średniej arytmetycznej sumuje się wszystkie wartości (wszystkie oceny) i uzyskany wynik dzieli się przez liczbę użytych do zsumowania wartości. Z kolei oceny końcowe nauczyciele często wystawiają z użyciem średniej ważonej, w której oceny mają różną wagę. Większą – mają sprawdziany i kartkówki, mniejszą na przykład prace domowe. Dlatego ocena końcowa nie jest średnią arytmetyczną wszystkich ocen zebranych przez ucznia z danego przedmiotu na przestrzeni roku szkolnego. Ważne: Średnią ocen zaokrągla się w dół, jeśli pierwsza odrzucona cyfra wynosi od 0 do 4, oraz w górę (zwiększając zaokrąglaną cyfrę o jeden), jeśli wynosi od 5 do 9. Zazwyczaj zaokrąglenia dokonuje się do dwóch miejsc po przecinku. Zaokrąglenie w dół: 4,744 → 4,74 Zaokrąglenie w górę: 4,745 → 4,75 Jakie przedmioty liczyć do średniej ocen? Nie wiesz, czy ocena z religii jest wliczana do średniej? Zastanawiasz się, czy zachowanie liczy się do średniej? Od roku szkolnego 2024/2025 oceny klasyfikacyjne z religii i etyki nie są wliczane do średniej rocznych i końcowych ocen klasyfikacyjnych. Zatem nie, religia i etyka nie liczą się do średniej. Do średniej nie wlicza się również oceny zachowania. Uwaga! Na świadectwie ukończenia szkoły wpisuje się także oceny z przedmiotów, które uczeń miał w szkole, ale niekoniecznie w ostatniej klasie. Dlatego na świadectwie z 8. klasy szkoły podstawowej widnieje technika, muzyka i plastyka, których w 8 klasie już nie było, ale były w klasach 6 i 7. Oceny z tych przedmiotów wliczane są do średniej ocen ze świadectwa z klasy 8. Średnia ocen na świadectwo z paskiem Średnia ocen na świadectwo z paskiem wynosi 4,75 lub więcej. Ale to niejedyny warunek, aby otrzymać pasek na świadectwie. Ocena z zachowania nie jest wliczana do średniej, ale bierze się ją pod uwagę, przyznając świadectwo z czerwonym paskiem. Otrzyma je uczeń, którego średnia ocen wynosi minimum 4,75 i który z zachowania otrzymał ocenę wzorową lub bardzo dobrą. Można zatem mieć średnią ocen na świadectwie powyżej 4,75 i świadectwa z czerwonym paskiem nie otrzymać przez niewystarczająco dobre lub złe zachowanie. Zobacz także: To 3 najpiękniejsze podziękowania na zakończenie roku. Dyrektor usłyszy i zaniemówi Życzenia na Dzień Nauczyciela: oficjalne, eleganckie, poważne, piękne Te piękne cytaty o nauczycielach to najlepsze podziękowanie. Aż łzy cisną się do oczu
40 mocnych cytatów na zakończenie roku szkolnego. Pierwszy da do myślenia wszystkim uczniom
Warto wykorzystać te cytaty na zakończenie roku, by wypowiedzieć je podczas uroczystości albo wpisać do nagrody książkowej dla uczniów. Cytaty Jana Pawła II, Bolesława Prusa czy Alberta Einsteina pomogą przekazać dziecku ważne przesłanie na koniec szkoły.
Cytaty na zakończenie roku szkolnego to często słowa patrona szkoły, jednak nie zawsze musi tak być. Dlatego wśród naszych propozycji znajdziesz słowa nie tylko Jana Pawła II, Bolesława Prusa czy Henryka Sienkiewicza. Polecamy również piękne cytaty na zakończenie szkoły znanych pisarzy, artystów i naukowców. Poniższe cytaty można napisać na karteczce i włożyć do książki. Można je też przytoczyć, żegnając się z uczniami w ostatni dzień nauki. Cytaty na zakończenie roku szkolnego: cytaty Jana Pawła II cytaty kard. Stefana Wyszyńskiego cytaty Bolesława Prusa cytaty pisarzy, polityków i naukowców (do książki na koniec szkoły i nie tylko) Cytaty Jana Pawła II na zakończenie roku szkolnego W poszukiwaniu cytatów na zakończenie szkoły z pewnością warto wziąć pod uwagę słowa Jana Pawła II. Wśród nich nie brakuje takich, które idealnie pasują właśnie na tę okazję. Nie wystarczy przekroczyć próg, trzeba iść w głąb. *** Pamięć o przeszłości oznacza zaangażowanie w przyszłość. *** Nie bój się, nie lękaj! Wypłyń na głębię! *** Nie ma większego bogactwa w narodzie nad światłych obywateli. *** Człowiek nie może być tylko wychowywany. Musi wychowywać samego siebie, być dla siebie wychowawcą. *** Poznaj zatem, człowiecze, jak jesteś wielki i czuwaj nad sobą (cytat za św. Ambrożym). Cytaty kard. Stefana Wyszyńskiego na koniec szkoły Kardynał Wyszyński to po Janie Pawle II osoba, która patronuje w Polsce największej liczbie szkół. Zastanawiając się nad tym, co wpisać do książki na zakończenie szkoły, można jednak wybrać słowa kardynała, nawet gdy patronem szkoły jest inna ważna postać. Jeśli wasza światłość, wiedza, nauka, mądrość prowadzi do uczynków dobrych, wówczas pochodzi z miłości. Jeśli jest użyta na mnożenie zła, nie jest ani światłością, ani nauką, ani prawdą, ani miłością. *** Mamy obowiązek pracować przy pomocy tych talentów, jakie otrzymaliśmy. *** Każda rzecz wielka musi kosztować i musi być trudna. Tylko rzeczy małe i liche są łatwe. *** Kto chce wejść na szczyt, musi zaczynać od dołu, a potem iść krok za krokiem, nie przyspieszając go. Zły to taternik czy alpinista, który zaczyna wspinaczkę w góry od zrywu i wielkiego wysiłku. Dobry — idzie krok za krokiem, powoli, spokojnie. *** Nie to jest ważne, by krytykować przeszłość, lecz aby swój własny wysiłek włożyć w lepszą przyszłość. *** Od siebie trzeba wymagać najwięcej. Cytaty Bolesława Prusa na zakończenie roku szkolnego Wybierając cytat na zakończenie roku, warto sięgnąć do cytatów Bolesława Prusa, który uchodzi za jednego z najmądrzejszych polskich aforystów. Najciężej w życiu ma ten, kto usiłuje unikać trudności. *** Praca rozumna i wytrwała, która nie myśli o zbieraniu owoców w tydzień po posiewie, przebija góry, nad przepaściami przerzuca mosty. *** Więcej znaczy odważny rozum aniżeli siła. Cytaty pisarzy, polityków i naukowców (do książki na koniec szkoły i nie tylko) Poniżej zebraliśmy cytaty innych wyjątkowych osób. Słowa te z pewnością pięknie będą prezentować się na karteczce załączonej do książki na zakończenie szkoły. Wystarczy wybrać cytat, którego przekaz uznasz za najbardziej wartościowy. Przyszłość należy do tych, którzy wierzą w piękno swoich marzeń. Eleanor Roosvelt *** Choćbyś poznał ziemię całą Milion gwiazd jeszcze zostało Choćbyś gwiazdy znał na niebie, Jeszcze musisz poznać siebie. M. Konopnicka *** Wiele czyni, kto czyni, co może. W. I. Makarewicz *** Szczęściem jest móc wszystko, czego chcemy a wielkością – chcieć wszystko, co możemy. K. Brodziński *** Strzeżmy się czynić rzeczy dobre – czyńmy rzeczy najlepsze. T. Kordyasz *** Chmury zakrywają szczyt góry tylko tym, co są na dole. J. Drobnik *** Jest to dziwne, że człowiek jest dumny raczej z tego, co mu dała natura, niż z własnych zasług. Nawet gdy się szczyci zasługami, często przy tym słychać: „Taki jestem”, a nie: „Takim się stałem”. K. Irzykowski *** Ale gdy pożyjesz dłużej, poznasz, że gdy ktoś chce czegoś na świecie dokazać, temu nie wolno ni własnej, ni cudzej słabości folgować, nie wolno większych spraw dla mniejszych poświęcać. H. Sienkiewicz *** Dobroć serca jest tym, czym ciepło słońca: ona daje życie. H. Sienkiewicz *** Ludzie z natury dobrzy pragną wiedzy. ​L​. da Vinci *** Logika zabierze cię z punktu A do punktu B. Wyobraźnia zabierze cię wszędzie. A. Einstein *** Są dwie drogi, aby przeżyć życie. Jedna to żyć tak, jakby nic nie było cudem. Druga to żyć tak, jakby cudem było wszystko. A. Einstein *** Jeżeli robisz to co łatwe, Twoje życie będzie trudne. Jeśli robisz to co trudne, Twoje życie będzie łatwe. L. Brown *** Zawsze idź przez życie tak, jakbyś miał coś nowego do nauczenia się, a tak się stanie. V. Howard *** Sukces jest sumą małych wysiłków, powtarzanych dzień po dniu. R. Collier *** Nauka jest jak niezmierne morze. Im więcej jej pijesz, tym bardziej jesteś spragniony. S. Żeromski *** Najpiękniejszą rzeczą, jakiej możemy doświadczyć, jest oczarowanie tajemnicą. Jest to uczucie, które stoi u kolebki prawdziwej sztuki i prawdziwej nauki. A. Einstein *** Najważniejszym i największym triumfem człowieka jest zwycięstwo nad samym sobą. Platon *** Przeciwności losu powodują, że jedni się załamują, a inni łamią rekordy. Wiliam A. Ward *** Najpiękniejszą rzeczą, jakiej możemy doświadczyć, jest oczarowanie tajemnicą. Jest to uczucie, które stoi u kolebki prawdziwej sztuki i prawdziwej nauki. Ten, kto go nie zna i nie potrafi się dziwić, nie potrafi doznawać zachwytu, jest martwy, niczym zdmuchnięta świeczka. A. Einstein *** Edukacja jest najpotężniejszą bronią, której możesz użyć, aby zmienić świat Nelson Mandela *** Edukacja jest kluczem do otwarcia bram wolności. George Washington Carver *** Wszystkie nasze marzenia mogą się ziścić, jeżeli tylko będziemy mieli odwagę, by do nich dążyć. Walt Disney *** Talent określa, co człowiek robi, nie określa, kim człowiek jest. […] Kiedy wiesz, kim jesteś, możesz dokonać wszystkiego. Terry Pratchett *** Pamiętaj, że wszystko można zacząć od nowa. Jutro jest zawsze świeże i wolne od błędów. Lucy Maud Montgomery Zobacz też: Cytaty o tacie: mądre, wzruszające i śmieszne. Rozmiękczą nawet największego twardziela Cytaty o szczęściu i miłości: mądre z klasyki literatury i krótkie do życzeń Te piękne cytaty o nauczycielach to najlepsze podziękowanie. Aż łzy cisną się do oczu
W czerwcu szkoły świecą pustkami. MEN: „Jest obowiązek szkolny. Rodzica można zatrzymać na lotnisku”
Frekwencja w szkołach w czerwcu spada z tygodnia na tydzień, bo coraz więcej uczniów wyjeżdża na wakacje jeszcze przed zakończeniem zajęć. Według „DGP” decydują głównie rodzice, kuszeni tańszymi wyjazdami poza sezonem. W tle wraca temat egzekwowania obowiązku szkolnego i zapowiedzi zmian.
Czerwiec w wielu szkołach wygląda podobnie: część klas zaczyna świecić pustkami, a nauczyciele i dyrekcje mierzą się z nagłymi nieobecnościami uczniów jeszcze przed zakończeniem zajęć dydaktycznych. Zjawisko dotyczy dzieci w różnym wieku, w tym ósmoklasistów, którzy mają już za sobą egzaminy. Spadek obecności staje się na tyle widoczny, że znów pojawiają się pytania o to, jak realnie egzekwować obowiązek szkolny. Wakacje zaczynają się wcześniej, a szkoła zostaje z pustymi ławkami Najczęściej chodzi o proste kalkulacje rodzinne. Wcześniejsze wyjazdy bywają sporo tańsze niż w środku sezonu, a gdy oceny są praktycznie ustalone, pokusa jest duża. Do tego dochodzi poczucie, że „to już końcówka”, więc nie wydarzy się nic kluczowego. W efekcie szkoły obserwują, że im bliżej końca roku, tym trudniej utrzymać normalny rytm pracy. W czerwcu problem staje się szczególnie widoczny w klasach, w których część uczniów ma już zamknięte najważniejsze sprawy: ósmoklasiści po egzaminach, starsze roczniki po zaliczeniach, młodsze dzieci po wystawieniu ocen. Dla nauczycieli oznacza to wyzwanie organizacyjne: trudno planować powtórki, projekty czy wyjścia, gdy skład grupy zmienia się z dnia na dzień. A dla tych uczniów, którzy zostają, „luźniejszy” miesiąc potrafi być w praktyce mniej przewidywalny, niż rodzice zakładają. MEN przypomina o obowiązku szkolnym i rozważa ostrzejsze zasady W tle coraz częściej wybrzmiewa pytanie: gdzie kończy się rodzinna decyzja, a zaczyna obowiązek, który państwo powinno egzekwować. Część ekspertów wskazuje, że jedną z dróg do poprawy sytuacji byłoby przyznanie szkołom większego wpływu na egzekwowanie obowiązku szkolnego. Pod koniec 2024 r. przedstawiciele Ministerstwa Edukacji Narodowej zapowiadali zaostrzenie przepisów dotyczących obowiązku szkolnego. Wiceszefowa MEN Katarzyna Lubnauer zwracała uwagę na zmianę podejścia części rodziców i mówiła w Radiu ZET: „Mamy głosy ze szkół, że rodzice traktują szkołę jako miejsce, gdzie dziecko może chodzić albo może nie chodzić. Jest obowiązek szkolny. W wielu krajach rodzica mogą zatrzymać na lotnisku”. Według niej po pandemii szczególnie zwiększyła się „dowolność wyboru” tego, ile dni dziecko spędza w szkole. Rodzice są podzieleni, a zakaz wyjazdów budzi opór W dyskusji pojawia się też pomysł ograniczeń dotyczących wyjazdów w trakcie roku szkolnego. Sondaż IBRiS dla Radia ZET z lipca 2024 r. pokazał jednak, że społeczne nastroje są w tej sprawie dalekie od jednomyślności. Na pytanie o zakaz wyjazdów na wakacje lub urlop z rodzicami w trakcie roku szkolnego odpowiedzi rozkładały się następująco: 13,1 proc. – „zdecydowanie tak”, 17,1 proc. – „raczej tak”, 21,6 proc. – „raczej nie”, 38,7 proc. – „zdecydowanie nie”, 9,5 proc. – „nie wiem/trudno powiedzieć”. Te liczby dobrze oddają rodzinny dylemat: z jednej strony jest budżet, logistyka pracy i realne oszczędności, z drugiej – szkolna obecność, ciągłość nauki i zasady, które mają obowiązywać wszystkich. Dla wielu rodziców pomocne może być jedno praktyczne kryterium: jeśli wyjazd jest planowany jeszcze przed zakończeniem zajęć, warto sprawdzić, co dziecko rzeczywiście ominie w ostatnich tygodniach, i czy da się to spokojnie nadrobić bez stresu po powrocie. Źródło: DGP Zobacz też: Państwo rozdaje nawet 600 zł na wakacje dla babci i dziadka. Wystarczy 1 wniosek
Rekordowo krótki rok szkolny 2026/27: ponad 26 tygodni laby. Rodzice płaczą: „To będzie półrok”
Kalendarz roku szkolnego 2026/2027 ogłoszony przez MEN może ucieszyć uczniów: w całym roku ma wypaść nawet 187 dni bez zajęć dydaktycznych. Start zaplanowano na 1 września 2026, a zakończenie na 25 czerwca 2027. Święta w środku tygodnia i długa przerwa zimowa sprzyjają planowaniu wyjazdów.
Ministerstwo Edukacji Narodowej ogłosiło kalendarz roku szkolnego 2026/2027, a układ dni wolnych może mocno wpłynąć na rodzinne planowanie. Zajęcia mają ruszyć 1 września 2026 (we wtorek), a zakończyć się 25 czerwca 2027 (w piątek). W całym roku szkolnym może wypaść nawet 187 dni bez zajęć dydaktycznych, m.in. dzięki świętom wpadającym w środku tygodnia i długiej przerwie na przełomie grudnia i stycznia. Rok szkolny 2026/27: dużo świąt i długich weekendów Daty ramowe są jasne: początek 1 września 2026 i zakończenie 25 czerwca 2027. To, co zwraca uwagę rodziców i uczniów, to „rozsypane” w kalendarzu pojedyncze dni wolne, które często zachęcają szkoły do łączenia przerw. W roku szkolnym 2026/2027 kilka ważnych świąt wypada w środę: 14 października (Dzień Edukacji Narodowej) 11 listopada (Narodowe Święto Niepodległości) 6 stycznia (Święto Trzech Króli) Taki układ może oznaczać jeden dzień przerwy w środku tygodnia, a dla wielu rodzin także pytanie: co z opieką, jeśli szkoła „dorzuci” dodatkowy wolny dzień? Tu wchodzą w grę dni dyrektorskie, czyli dni wolne od zajęć dydaktycznych ustalane przez szkołę. Każda placówka ma własny plan, dlatego realny układ dłuższych przerw warto sprawdzać w ogłoszeniach szkolnych. Przerwa zimowa może być najdłuższą labą w całym roku Najbardziej korzystnie wygląda zimowa przerwa świąteczna. W kalendarzu roku szkolnego 2026/2027 zaczyna się ona 23 grudnia (w środę). Dodatkowo w styczniu wypada Trzech Króli (6 stycznia, również w środę), co sprzyja wydłużaniu odpoczynku. W wariancie z weekendami przerwa może dać nawet 19 dni bez zajęć. Dla uczniów to perspektywa dłuższego odpoczynku i wyjazdów. Dla rodziców młodszych dzieci bywa to z kolei czas intensywnej logistyki: domowa opieka, praca, zajęcia dodatkowe. Jeśli w Waszej rodzinie zwykle ratują sytuację urlopy „na zakładkę”, ten kalendarz może pomóc w planowaniu z dużym wyprzedzeniem. Już teraz słychać jednak głosy oburzonych rodziców, którzy martwią się, że nowy rok szkolny będzie tak naprawdę „półrokiem” z uwagi na dużo wolnych dni. Ferie zimowe 2027 w trzech terminach, a Wielkanoc wyjątkowo wcześnie Terminy ferii zimowych 2027 tradycyjnie są podzielone według województw. W roku szkolnym 2026/2027 zaplanowano trzy przedziały: 18 stycznia – 31 stycznia 2027: podkarpackie, podlaskie, dolnośląskie, łódzkie, śląskie, opolskie 1 lutego – 14 lutego 2027: mazowieckie, pomorskie, świętokrzyskie, lubelskie 15 lutego – 28 lutego 2027: lubuskie, kujawsko-pomorskie, warmińsko-mazurskie, wielkopolskie, zachodniopomorskie, małopolskie Wiosną uwagę przyciąga Wielkanoc, która w 2027 roku wypada 28 i 29 marca. Przerwa szkolna ma się zacząć już 25 marca, czyli w Wielki Czwartek. To wcześniejszy termin niż w wielu innych latach, więc planowanie wyjazdów lub opieki może wymagać szybszej i sprawniejszej organizacji. Na tym tle mniej korzystnie wygląda majówka 2027: 1 maja wypada w sobotę, a 3 maja w poniedziałek. W praktyce ma to dać tylko jeden dodatkowy dzień wolnego. Dla rodzin, które zwykle liczą na dłuższy majowy reset, to raczej sygnał, by poszukać odpoczynku w innych oknach kalendarza albo w porozumieniu ze szkołą sprawdzić, czy pojawią się dni dyrektorskie. Układ całego roku szkolnego 2026/2027 zapowiada sporo przerw, ale ich realny ciężar organizacyjny zależy od wieku dziecka i możliwości opieki. Warto jak najwcześniej zestawić szkolne daty z grafikiem pracy i planami rodzinnych wyjazdów, bo w tym kalendarzu okazji do „sklejania” wolnego jest naprawdę dużo. Źródło: gov.pl Zobacz też: Klikasz jeden przycisk i płacisz mniej za pociąg. Polacy nie wiedzą o tej ukrytej zniżce dla rodzin
„Moja córka ma średnią 4,72 i brakuje jej 0,03 do paska. Nauczyciele mają obowiązek jej pomóc”
Czy świadectwo z czerwonym paskiem jest warte proszenia nauczycieli o dodatkowe punkty i wyższe oceny? Końcówka roku szkolnego to czas, gdy w wielu szkołach rozgrywają się podobne scenariusze. List naszej czytelniczki pokazuje, jak wiele emocji potrafi wzbudzić zaledwie... ułamek.
Do redakcji napisała mama uczennicy ósmej klasy szkoły podstawowej. Kobieta nie ukrywa, że od kilku tygodni walczy o czerwony pasek dla swojej córki. Jej zdaniem nauczyciele powinni wykazać więcej zrozumienia i pomóc dziewczynce osiągnąć wymarzony wynik. „Brakuje jej tylko 0,03. Naprawdę tak trudno to zrozumieć?” Moja córka kończy właśnie ósmą klasę. Od lat jest bardzo dobrą uczennicą. Nigdy nie sprawiała problemów wychowawczych, zawsze odrabiała lekcje, uczestniczyła w konkursach i angażowała się w życie szkoły. Kiedy wyliczyłyśmy średnią ocen, okazało się, że ma 4,72. Do czerwonego paska brakuje jej zaledwie 0,03. Gdy to zobaczyłam, poczułam ogromny żal. Przecież to praktycznie nic. Kilka setnych decyduje o tym, czy zostanie doceniona za osiem lat nauki. Nie rozumiem, dlaczego nauczyciele nie potrafią spojrzeć na takie sytuacje bardziej po ludzku. Mówimy o dziecku, które przez lata ciężko pracowało. Czy naprawdę nie da się znaleźć rozwiązania? „Chodzę po nauczycielach i proszę o pomoc” Nie ukrywam, że rozmawiałam już z kilkoma nauczycielami. Pytałam, czy córka mogłaby poprawić jakąś ocenę, wykonać dodatkowe zadanie albo zdobyć dodatkowe punkty. Nie widzę w tym nic złego. Niektórzy nauczyciele od razu odmówili. Usłyszałam, że oceny są już wystawione albo że wszyscy uczniowie mieli takie same możliwości przez cały rok. Szczerze mówiąc, takie podejście wydaje mi się bardzo sztywne. Mam wrażenie, że część nauczycieli zapomina, że za tymi ocenami stoją prawdziwe dzieci i ich emocje. Dla mojej córki to ostatnie świadectwo w podstawówce. Chciałabym, żeby miała piękną pamiątkę i poczucie, że jej wysiłek został zauważony. „Nauczyciele mają obowiązek wspierać uczniów” Najbardziej denerwuje mnie argument, że nic nie da się zrobić. Przecież szkoła nie jest urzędem. Nauczyciele są od wspierania uczniów i pomagania im w osiąganiu sukcesów. Moim zdaniem, jeśli dziecku brakuje kilku setnych do paska, nauczyciel powinien szukać rozwiązania, a nie zasłaniać się regulaminem. Tym bardziej że mówimy o uczennicy ambitnej i pracowitej. Nie walczę o ocenę dla leniwego dziecka, które przez cały rok nic nie robiło. Walczę o sprawiedliwość. Naprawdę trudno mi zrozumieć, dlaczego część nauczycieli nie chce zrobić tak niewiele, żeby uszczęśliwić młodego człowieka. Komentarz redakcji Końcówka roku szkolnego od lat wygląda podobnie. Nauczyciele przyznają, że w czerwcu regularnie odbierają wiadomości od rodziców proszących o podniesienie ocen, dodatkowe zadania czy „szansę na pasek”. Problem polega na tym, że oceny nie powinny być wynikiem negocjacji ani skuteczności rodzica w przekonywaniu nauczyciela. Świadectwo z wyróżnieniem jest nagrodą za konkretne wyniki osiągnięte w ciągu całego roku szkolnego. Jeśli uczeń spełnił wymagania, otrzymuje pasek. Jeśli zabrakło kilku setnych, może to być rozczarowujące, ale nie oznacza automatycznie, że nauczyciel powinien zmieniać zasady oceniania. Coraz częściej zwraca się też uwagę na presję wywieraną przez rodziców. Dzieci słyszą, że czerwony pasek jest obowiązkowy, że musi być „piątka więcej” albo „kilka punktów do średniej”. Tymczasem dla wielu uczniów dużo ważniejsze od koloru paska na świadectwie powinno być poczucie własnej wartości niezależne od ocen. Nauczyciele mają obowiązek wspierać uczniów, ale nie oznacza to obowiązku podwyższania ocen na życzenie rodziców. Wsparcie polega na rzetelnym nauczaniu, jasnych zasadach i dawaniu szans przez cały rok szkolny. Końcówka czerwca nie powinna zamieniać się w targowanie o każdą setną średniej. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: MEN leci w kulki i kpi z rodziców. Od września aż 3 nowe przedmioty, a nie ma kto uczyć
Od jakiej średniej jest czerwony pasek? Możesz mieć średnią 4,75 i go nie dostać
Świadectwo z czerwonym paskiem to cel wielu uczniów i marzenie ich rodziców. Aby jednak zasłużyć na promocję do następnej klasy z wyróżnieniem i otrzymać świadectwo z czerwonym paskiem, trzeba spełnić konkretne wymagania. Liczą się wyniki w nauce i ocena z zachowania. Sprawdź, od jakiej średniej jest pasek na świadectwie i czy ocena z religii (etyki) wlicza się do średniej.
Czerwony pasek na świadectwie mogą uzyskać uczniowie od czwartej klasy szkoły podstawowej aż do ukończenia szkoły średniej, zawodowej lub technikum. Świadectw z czerwonym paskiem nie ma w klasach 1-3. Podpowiadamy, jak obliczyć średnią do czerwonego paska na świadectwie oraz jakie wymagania należy spełnić w 2026 roku, by dostać promocję do następnej klasy z wyróżnieniem. Spis treści: Jaka średnia na czerwony pasek? Czerwony pasek: zachowanie też się liczy (kryteria) Średnia do świadectwa z czerwonym paskiem: jak obliczyć Jaka średnia na czerwony pasek? Od jakiej średniej jest pasek? Aby otrzymać świadectwo z czerwonym paskiem, należy uzyskać średnią z ocen nie mniejszą niż 4,75. Warto pamiętać, że czerwonego paska na świadectwie nie otrzyma uczeń, którego średnia ocen wynosi np. 4,73 – w tym przypadku nie wchodzą w grę żadne zaokrąglenia. Oceny z poszczególnych przedmiotów to jednak tylko jedno z kryteriów. Wymagania, które należy spełnić, by dostać świadectwo z wyróżnieniem, określono w Rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 Lutego 2019 r. w sprawie oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy w szkołach publicznych. Czerwony pasek na świadectwie: zachowanie też się liczy (kryteria) Świadectwo z paskiem otrzymują jedynie uczniowie z bardzo dobrymi wynikami w nauce. Wpływ na promocję z wyróżnieniem do następnej klasy ma również ocena zachowania. Warunkiem otrzymania świadectwa z wyróżnieniem jest więc: Średnia arytmetyczna ocen – żeby uzyskać czerwony pasek na świadectwie, średnia arytmetyczna ocen musi wynosić co najmniej 4,75. Ocena zachowania – żeby otrzymać promocję do następnej klasy z wyróżnieniem, trzeba także wykazać się co najmniej bardzo dobrą oceną z zachowania. Mimo wysokich wyników w nauce uczeń, który nie jest zdyscyplinowany, nie może liczyć na świadectwo z czerwonym paskiem. Czy można mieć czerwony pasek z jedną trójką na świadectwie? Czy można mieć kilka czwórek? Owszem, ponieważ liczy się średnia arytmetyczna wszystkich ocen. Jedynym warunkiem jest uzupełnienie „braku” wyższymi ocenami z innych przedmiotów (np. ocena celująca może pokryć ocenę dobrą). Najważniejsze jest to, by uzyskać łączną średnią 4,75. O czerwonym pasku może jednak zapomnieć uczeń, który pomimo takiej średniej, ma jedynie dobre lub poprawne zachowanie. By uniknąć sytuacji, w której uczeń nie dostanie świadectwa z czerwonej paskiem, bo zabraknie mu do tego naprawdę niewiele punktów — warto popracować nad podciągnięciem którejś z ocen lub (gdy w grę wchodzi zbyt niska ocena ze sprawowania) poprawić zachowanie na bardzo dobre. Średnia do czerwonego paska: jak obliczyć? Aby sprawdzić, czy możliwe jest otrzymanie świadectwa z czerwonym paskiem, należy wyliczyć średnią arytmetyczną ze wszystkich ocen końcowych. Jak to zrobić? Najpierw trzeba wypisać wszystkie przewidywane oceny z danych przedmiotów, zsumować je, a otrzymany wynik podzielić przez liczbę wszystkich przedmiotów szkolnych. Uzyskany wynik będzie średnią arytmetyczną wszystkich ocen. Dzięki temu uczeń lub rodzic będzie mógł w łatwy sposób sprawdzić, czy spełni się marzenie o czerwonym pasku na świadectwie. Przypominamy, że w roku szkolnym 2025/2026 ocena z religii (lub etyki) nie wlicza się do średniej ocen. Czerwony pasek na świadectwie Czerwony pasek na świadectwie szkolnym, często nazywany też „paskiem czerwonym”, jest tradycyjnie stosowany w Polsce jako oznaczenie szczególnych osiągnięć ucznia. Oto główne korzyści związane z takim wyróżnieniem: Docenienie osiągnięć naukowych – czerwony pasek jest przyznawany uczniom za wysokie wyniki w nauce, co potwierdza ich systematyczną pracę i zaangażowanie. Motywacja do dalszej nauki – uzyskanie takiego wyróżnienia może zachęcać uczniów do dalszego rozwoju, pogłębiania wiedzy i osiągania kolejnych sukcesów. Pozytywna ocena w oczach szkoły i otoczenia – czerwony pasek jest dowodem na uznanie przez nauczycieli i dyrekcję, co może mieć pozytywny wpływ na samopoczucie i pewność siebie ucznia. Możliwość lepszego startu w przyszłości – wyróżnienia mogą być brane pod uwagę przy rekrutacji do szkół średnich, na konkursy czy olimpiady. Uznanie wśród rówieśników – czerwony pasek może również symbolizować prestiż i stanowić źródło dumy dla ucznia. Zobacz też: Usprawiedliwienie nieobecności w szkole: jak je napisać? [WZÓR] Prawa ucznia. Spis praw i obowiązków każdego ucznia [KODEKS UCZNIA] Jak jest oceniane zachowanie w szkole? Kryteria
Oceny dawno wystawione, a dzieci zbijają bąki. Matka oburzona: „Robią ze szkoły świetlicę”
Koniec roku szkolnego w teorii przypada na końcówkę czerwca, jednak w rzeczywistości realna nauka w klasach zamiera o wiele wcześniej. Poznaj pełną emocji i frustracji relację mamy, która nie zgadza się na to, by jej dziecko przez niemal miesiąc chodziło do placówki wyłącznie po to, by bezcelowo siedzieć w ławce.
Piszę do Państwa, ponieważ jako matka siódmoklasisty czuję, że z każdym kolejnym dniem czerwca wzbiera we mnie coraz większa złość i totalna bezsilność wobec tego, jak funkcjonuje nasz system edukacji. Jesteśmy na początku czerwca, pogoda za oknem jest przepiękna, a w szkole mojego syna właśnie nastąpił moment, który co roku budzi we mnie ten sam potężny bunt. Rady klasyfikacyjne zaraz się odbędą, oceny końcowe zostały wystawione, co oznacza, że dla nauczycieli i dyrekcji rok szkolny w gruncie rzeczy dobiegł końca. Od tego momentu moje dziecko oraz cała jego klasa codziennie chodzą do szkoły wyłącznie po to, by przez siedem godzin lekcyjnych zbijać bąki, nudzić się i patrzeć w sufit. Jestem tym faktem głęboko oburzona i chcę to głośno wykrzyczeć: robią ze szkoły świetlicę i darmową przechowalnię, kompletnie marnując potencjał oraz cenny czas młodych ludzi, którzy mogliby w tym okresie robić mnóstwo rozwijających rzeczy. Czerwcowa fikcja w szkołach, czyli maraton filmowy zamiast lekcji Codzienny poranek mojego syna wygląda teraz jak ponury żart z instytucji, za którą przecież wszyscy płacimy podatki. Budzę go o siódmej rano, on z ciężkim westchnieniem bierze pusty plecak, bo podręczniki i ćwiczenia zostały już oddane do biblioteki, po czym idzie na lekcje, na których nie dzieje się absolutnie nic merytorycznego. Zamiast matematyki, geografii czy języka polskiego, uczniowie mają włączany rzutnik i po raz dziesiąty w tym miesiącu oglądają jakieś losowe filmy animowane albo komedie, podczas gdy nauczyciel siedzi przy biurku i wypełnia dokumentację w komputerze. Gdy pytam syna po powrocie do domu, czego się dzisiaj dowiedział, tylko macha ręką i mówi, że znowu grali w karty, siedzieli na telefonach albo pan pozwolił im po prostu rozmawiać, byle tylko zachowywali się w miarę cicho. Rozumiem, że nauczyciele są zmęczeni po całym roku i mają mnóstwo biurokracji do ogarnięcia przed radą pedagogiczną. Jednak trzymanie nastolatków w zamkniętych, dusznych salach lekcyjnych przez niemal cztery tygodnie po to, by udawać, że proces dydaktyczny wciąż trwa, to zwyczajna kpina z rodziców i z samych uczniów. W szkole marnują cenny czas uczniów Najbardziej przeraża mnie fakt, jak potężne ilości czasu marnujemy w tym chorym schemacie i nikt nie próbuje go zmienić. Skoro program nauczania został zrealizowany, a oceny są już niezmienne, dlaczego ten czerwcowy czas nie może zostać wykorzystany na zupełnie inne, nieszablonowe formy edukacji? Szkoła mogłaby w te dni organizować warsztaty z pierwszej pomocy, lekcje przedsiębiorczości, wyjścia do muzeów, kin, teatrów, wspólne projekty ekologiczne w plenerze czy chociażby turnieje sportowe na świeżym powietrzu. Zamiast tego mamy do czynienia z totalnym bezwładem i podejściem pod tytułem: odsiedź swoje i daj nam święty spokój, dopóki nie zabrzmi ostatni dzwonek przed wakacjami. To uczy młodzież najgorszych możliwych nawyków, pokazuje im, że instytucja publiczna może legalnie marnować ich energię i że chodzenie do pracy czy szkoły bywa jedynie bezcelowym obowiązkiem polegającym na mechanicznym zaliczaniu godzin. Moje dziecko wraca do domu skrajnie zmęczone tą bezczynnością, rozdrażnione i znudzone, a ja muszę stawać na rzęsach, by motywować go do porannego wstawania, skoro on sam doskonale wie, że jego obecność tam nie ma żadnego głębszego sensu. Szkoła w czerwcu zmienia się w przechowalnię Ta czerwcowa świetlica rodzi również ogromne frustracje logistyczne w wielu domach, bo rodzice muszą na siłę organizować opiekę i zmuszać dzieci do uczestnictwa w tym udawanym procesie szkolnym. Jeśli jako matka zdecyduję, że nie puszczę syna do szkoły przez ostatnie dwa tygodnie czerwca, bo wolę, żeby odpoczął w domu lub pojechał do dziadków na wieś, natychmiast łapię się na myśli, że spadnie mu frekwencja i będą problemy z zachowaniem. Apeluję do Ministerstwa Edukacji oraz do dyrektorów placówek za pośrednictwem tego listu: skończcie z tą czerwcową fikcją, która niszczy resztki szacunku do polskiej szkoły. Jeśli nie potraficie zorganizować dzieciom wartościowego, bezpiecznego i kreatywnego czasu po wystawieniu stopni, to po prostu skróćcie rok szkolny do końca maja albo pozwólcie rodzicom na legalne wypisywanie dzieci z tych bezcelowych zajęć. Przestańmy udawać, że oglądanie filmów z internetu w dusznej klasie to jest realizowanie obowiązku szkolnego, bo czerwiec w obecnym wydaniu to po prostu katorga i gigantyczne marnotrawstwo potencjału młodego pokolenia. Lena, mama siódmoklasisty Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Nauczycielka: „Współcześni rodzice wychowują pokolenie fajtłap. Wystarczy zajrzeć do ich walizek”
Życzenia na Dzień Nauczyciela 2026: oficjalne, eleganckie, poważne, piękne
Życzenia na Dzień Nauczyciela powinny mieć oficjalny, elegancki charakter. W końcu to święto wszystkich pracowników oświaty, którzy wkładają ogrom pracy, miłości i cierpliwości w kształtowanie kolejnych pokoleń Polek i Polaków. Sprawdź nasze niezawodne propozycje życzeń dla nauczycieli.
14 października obchodzimy Dzień Nauczyciela, znany pod oficjalną nazwą jako Dzień Edukacji Narodowej. Z tej okazji uczniowie wręczają swoim nauczycielom i nauczycielkom, wychowawcom klas, opiekunom szkolnym i przedszkolnym, a także pozostałym pracownikom oświaty drobne upominki wyrażające podziękowanie za trud i serce włożone w pracę. Nieodłącznym elementem tego święta są życzenia dla nauczycieli. Sprawdź nasze oryginalne propozycje życzeń z okazji Dnia Nauczyciela. Znajdziesz wśród nich wzory różnych życzeń: oficjalne, eleganckie, poważne, piękne, oryginalne i wzruszające. Życzenia na Dzień Nauczyciela: Życzenia oficjalne od: uczniów, rodziców, rady pedagogicznej Życzenia piękne i wzruszające Oryginalne życzenia dla nauczycieli Życzenia na Dzień Nauczyciela – oficjalne od uczniów, rodziców i rady pedagogicznej Zainspiruj się poniższymi życzeniami dla nauczycieli i pracowników szkoły. Ze względu na swój oficjalny charakter będę też odpowiednie jako życzenia od rady rodziców. Z okazji Dnia Nauczyciela składamy najserdeczniejsze podziękowanie za niestrudzony wkład w nasze wychowanie i naukę. Niech wykonywana praca będzie dla Pani/Pana źródłem satysfakcji zawodowej. *** Z okazji Dnia Nauczyciela życzmy Panu licznych sukcesów zawodowych. Mamy nadzieję, że wykonywana przez Pana praca w końcu stanie się źródłem społecznego uznania. *** Z okazji Dnia Nauczyciela wręczamy Pani ten skromny podarek, który jest symbolem naszej wdzięczności i podziękowaniem za niekończące się pokłady empatii. Dzięki takim ludziom jak Pani świat jest lepszy! *** Z okazji Dnia Edukacji Narodowej z największą przyjemnością mamy zaszczy złożyć wyrazy najszczerszego uznania za trud i pracę całego Grona Pedagogicznego. Wszystkim osobom życzymy zdrowia oraz sukcesów w pracy zawodowej. *** Z okazji Dnia Nauczyciela składamy ogromne podziękowania dla całego Grona Pedagogicznego za włożone serce, niegasnący zapał, ogromne pokłady cierpliwości i dar wprowadzania młodych ludzi w dorosłe życie. Dziękujemy! *** Z okazji Dnia Nauczyciela życzę Panu dużo zdrowia, wielkiej satysfakcji z wykonywanej pracy oraz licznych sukcesów w życiu zawodowym. *** Z okazji Dnia Edukacji Narodowej składamy Pani szczere wyrazy podziękowania za wszelkie rady, pochwały, a także słowa konstruktywnej krytyki. Dzięki nim jesteśmy dumni z naszych osiągnięć! *** W Dniu Edukacji Narodowej chcemy powiedzieć, jak bardzo jesteśmy wdzięczni za Pani/Pana pracę. Chcemy podziękować za wszystkie uśmiechy, miłe słowa i dobre rady. Dzięki Pani/Panu szkoła staje się dla nas miejscem przyjaznym, czujemy się tu, jak w domu. Piękne i wzruszające życzenia na Dzień Nauczyciela Szukasz słów, które w piękny i wzruszający sposób wyrażą wdzięczność nauczycielowi za jego pracę i zaangażowanie? Oto nasze propozycje. Życzenia dla nauczyciela możesz wypisać na ozdobnej kartce lub jako treść bileciku przyczepionego do kwiatów. W tym wyjątkowym dniu z serca drogi Nauczycielu: Dziękuję Ci za naukę i porady. Dziękuję za to, że nigdy nie mówisz, że nie dam rady. Dziękuję za cierpliwość i nienaganną uczciwość. Dziękuję za wsparcie i że rozwiązujesz każde starcie. *** Jakże nie pisać wierszy, jakże nie płonąć w podzięce. Za dar najpiękniejszy, za SERCE. Tymi słowami pragniemy przekazać najserdeczniejsze życzenia za wielką cierpliwość, wyrozumiałość i trud włożony w nasze wychowanie! Z okazji zbliżającego się Dnia Nauczyciela składamy serdeczne życzenia dla naszej oraz całego grona pedagogicznego, dyrekcji oraz pracowników szkoły. *** Słowo miłość – za Ich troski, Słowo wdzięczność – za Ich trud. Dar to skromny, dar uczniowski, Wyśpiewany z serc jak z nut. Dziękujemy za wszystkie starania, które wkładacie w nasze wychowanie i edukację. Wierzymy, że Wasz wysiłek uczyni z nas ludzi mądrych i szlachetnych. Dziękujemy za codzienne, niezwykle trudne i mozolne budowanie naszych wnętrz. *** Wszyscy nasi kochani Nauczyciele, dla swoich uczniów cierpliwości mają wiele. Za naukę, za trud, jaki jest wkładany, przeogromny bukiet życzeń składamy. Życzenia szczere, prawdziwe z uczniowskich serc płynące jak świeże kwiaty pachnące, kwitnące na polskiej łące *** Z okazji Dnia Nauczyciela życzymy takich myśli i marzeń które dają się urzeczywistnić, pięknych i szlachetnych pomysłów, które podszeptuje serce, cierpliwości i wytrwałości, aby służba dzieciom tym starszym i tym młodszym zrodziła wiele szlachetnych owoców. *** Niejeden zły zwalczyłaś nałóg, w naszych działaniach idziemy śladem Twoich nauk, szlachetnych dążeń Twych. Więc w Twoje święto przyjmij nasz szacunek i podziękę, że nas prowadzisz w jasne bramy, podałaś nam swą rękę. Oryginalne życzenia na Dzień Nauczyciela Chcesz złożyć wyjątkowe życzenia wychowawczyni lub nauczycielowi ulubionego przedmiotu? W tym przypadku mogą sprawdzić się wyszukane cytaty, ale nie tylko... „Nauczyciel to ktoś bardzo wyjątkowy, kto potrafi wykorzystać swoją pomysłowość, dobroć i dociekliwy umysł do wypracowania rzadkiej umiejętności zachęcania innych do myślenia, marzenia, poznawania, próbowania, działania!” (B. Conkin). Dziękujemy, że Pani jest naszą Nauczycielką. *** „Nauczyciel to jedna z najbardziej wyjątkowych postaci na całym świecie, bo któż inny mógłby każdego dnia ofiarowywać to, co w nim najlepszego, cudzym dzieciom?” (Deanna Beisser). Dziękujemy, w poczuciu, że wcale nie traktuje nas Pan/i jak cudze dzieci. *** Mark Twain miał rację: „Zacną rzeczą jest uczyć się, lecz jeszcze zacniejszą – nauczać.” Wszystkiego najlepszego z okazji Dnia Nauczyciela. *** Z okazji Dnia Nauczyciela dziękujemy za pokazanie, że nauka bywa ciekawsza od bajek i zapewniamy, że na zawsze zostaniecie w naszych myślach i sercach. A nauka bywa ciekawsza od bajek, trzeba tylko słuchać i uważnie patrzeć. Gdy wiedzy przybywa, to życie się staje o ileż piękniejsze, ciekawsze, bogatsze. Więc po latach, kiedy będziemy dorośli i skończywszy szkołę – pójdziemy przez życie w naszych myślach i sercach pełnych wdzięczności Zostaną na zawsze – nasi Nauczyciele. J. Ficowski: Kwiaty dla nauczyciela *** W Dzień Nauczyciela (i nie tylko): Spełnienia marzeń Zdrowia Y… Stu lat Talentów (odkrywania wśród nas, uczniów) Kilkakrotnie wyższej pensji I Elastyczności Gładkiego przepuszczania do kolejnej klasy Obecności (naszej, na wszystkich lekcjach) Niespożytej energii Anielskiej cierpliwości Jako wdzięczni uczniowie życzymy. Zobacz także: Te piękne cytaty o nauczycielach to najlepsze podziękowanie. Aż łzy cisną się do oczu Czy Dzień Nauczyciela jest wolny? Życzenia na Dzień Nauczyciela od przedszkolaków - krótkie mądre, rymowane, łatwe do zapamiętania
Do kiedy wystawianie ocen w 2026? Dzieci nie mają dużo czasu na poprawki
Do kiedy wystawiane są oceny na koniec roku szkolnego? Zanim nauczyciele wystawią oceny końcowe, muszą najpierw przekazać uczniom propozycje ocen. Sprawdź, kiedy można się ich spodziewać i ile czasu uczniowie mają na poprawki.
Zbliża się koniec roku szkolnego, a wraz z nim jedno z ważniejszych pytań dla uczniów i rodziców: kiedy nauczyciele wystawią oceny? To właśnie teraz ważą się losy świadectw, czerwonych pasków i ewentualnych poprawek. Sprawdź, do kiedy wystawiane są oceny końcowe i ile czasu dzieci mają na ewentualne poprawki. Spis treści: Do kiedy wystawianie ocen na koniec roku szkolnego 2025/2026? Kiedy w 2026 roku nauczyciel wystawi propozycje ocen? Uczniowi grozi jedynka na koniec roku - co robić? Do kiedy wystawianie ocen na koniec roku szkolnego 2025/2026? Nie ma jednego terminu wystawiania ocen dla wszystkich szkół. To kiedy nauczyciele wystawiają oceny na koniec roku, zależy od konkretnej placówki – termin ten zgodnie z ustawą o systemie oświaty ustala dyrekcja wraz z radą pedagogiczną. Może się on więc różnić w zależności od placówki, a także terminu rady klasyfikacyjnej. Kiedy wystawiane są oceny w szkole podstawowej? W szkole podstawowej oraz ponadpodstawowej (poza klasami programowo najwyższymi) zakończenie roku szkolnego 2026 nastąpi 26 czerwca. Zanim jednak uczniowie odbiorą świadectwa, nauczyciele muszą wystawić oceny końcowe – zazwyczaj dzieje się to na początku czerwca. Wszystko po to, by zdążyć przed radą klasyfikacyjną, która wypada około dwa tygodnie przed zakończeniem roku szkolnego. Konkretna data zależy jednak od ustaleń wewnątrzszkolnych. Kiedy maturzyści poznają oceny? Uczniowie najstarszych klas liceów ogólnokształcących, techników i branżowych szkół ll stopnia rok szkolny w 2026 roku kończą 24 kwietnia. Ostateczny termin wystawiania ocen w klasach programowo najwyższych przypadł więc najwcześniej – nauczyciele wystawili oceny jeszcze w kwietniu. Do kiedy wystawienie ocen proponowanych 2026? Przed wystawieniem ocen końcowych nauczyciele muszą podać uczniom wcześniejsze propozycje tych ocen. Zazwyczaj ma to miejsce około miesiąca przed wystawieniem ocen końcowych, czyli w maju. Ten czas daje uczniom możliwość poprawy swoich ocen. Jak poprawić ocenę z przedmiotu? W tym okresie dzieci często realizują dodatkowe projekty, robią prezentacje lub zadania, które mogą wpłynąć na podwyższenie oceny końcowej z danego przedmiotu. To ostatnia szansa, by zawalczyć o lepszy stopień na świadectwie. Dodatkowo około dwa tygodnie przed wystawieniem propozycji ocen końcowych, nauczyciel informuje o przewidywanych ocenach niedostatecznych. Uczniowi grozi jedynka na koniec roku: co robić? Jeśli uczniowi grozi jedynka na koniec roku, nie warto się poddawać. Przede wszystkim warto jak najszybciej porozmawiać z nauczycielem, aby ustalić konkretne powody zagrożenia oceną niedostateczną. Często nie jest jeszcze za późno, by poprawić wyniki – nauczyciele mogą zaproponować dodatkowe zadania, kartkówki lub projekty, które pomogą uczniowi podnieść ocenę. Kluczowe jest zaangażowanie i chęć współpracy – zarówno ze strony ucznia, jak i rodziców. Warto także zadbać o regularną naukę i spokojne rozmowy z dzieckiem. Wsparcie ze strony rodzica jest nieocenione. Warto również dowiedzieć się, czym jest nieklasyfikowanie ucznia i jakie może mieć konsekwencje. Materiał został zaktualizowany przez redakcję w 2026 roku. Piszemy też o: Kiedy jest zakończenie roku szkolnego? W 2026 dzieci wypada wcześniej niż rok temu Od jakiej średniej jest czerwony pasek na świadectwie? Wymagania 2025 zaskoczą uczniów! Rezygnacja z przedszkola może mieć przykre skutki. Czy nadal trzeba płacić czesne?
MEN leci w kulki i kpi z rodziców. Od września aż 3 nowe przedmioty, a nie ma kto uczyć
Od września 2026 roku uczniów czekają kolejne zmiany w szkołach. W planach lekcji pojawią się nowe przedmioty, a Ministerstwo Edukacji Narodowej już przygotowuje przepisy określające, kto będzie mógł je prowadzić. Dla dyrektorów to wyzwanie organizacyjne, dla nauczycieli szansa na nowe godziny pracy, a dla rodziców kolejna reforma, której skutki dzieci odczują na co dzień.
W nowym roku szkolnym 2026/2027 uczniowie znajdą w planach lekcji trzy nowe przedmioty: przyrodę, edukację zdrowotną i edukację obywatelską. To jedna z największych zmian programowych, jakie czekają szkoły w najbliższych latach. Na ten moment wątpliwości wzbudza fakt, że brakuje nauczycieli dedykowanych konkretnym przedmiotom. Nowe przedmioty od września: przyroda wraca do szkół Jedną z najbardziej zauważalnych zmian będzie powrót przedmiotu „przyroda”. Ma on połączyć wiedzę z kilku dziedzin nauk przyrodniczych i pomóc uczniom lepiej rozumieć otaczający świat. Ministerstwo nie chce jednak tworzyć od podstaw nowej grupy nauczycieli. Zamiast tego planuje wykorzystać kadrę, która już pracuje w szkołach. Zgodnie z projektem przyrody będą mogli uczyć nie tylko nauczyciele posiadający odpowiednie studia kierunkowe lub podyplomowe, ale także nauczyciele biologii, geografii, chemii i fizyki. To rozwiązanie ma pomóc zwłaszcza mniejszym szkołom, które od lat zmagają się z problemami kadrowymi. Dzięki temu dyrektorzy nie będą musieli szukać nowych specjalistów, których na rynku często po prostu brakuje. Edukacja zdrowotna stanie się obowiązkowa Drugą dużą zmianą będzie wprowadzenie edukacji zdrowotnej jako obowiązkowego przedmiotu. To właśnie wokół niego od miesięcy toczy się najwięcej dyskusji. MEN zakłada, że zajęcia będą mogły prowadzić osoby posiadające kwalifikacje do nauczania edukacji zdrowotnej, ale również nauczyciele edukacji dla bezpieczeństwa oraz dawnego kształcenia obronnego. Program ma obejmować między innymi zagadnienia związane ze zdrowym stylem życia, bezpieczeństwem, pierwszą pomocą, zagrożeniami społecznymi, cyberbezpieczeństwem oraz zdrowiem psychicznym. W projekcie znalazł się jednak ważny wyjątek. Treści dotyczące zdrowia seksualnego będą mogły prowadzić wyłącznie osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje z zakresu edukacji zdrowotnej oraz nauczyciele wychowania do życia w rodzinie. Edukacja obywatelska zamiast części dotychczasowych treści Od roku szkolnego 2026/2027 w szkołach pojawi się również edukacja obywatelska. Przedmiot ma rozwijać wiedzę uczniów o funkcjonowaniu państwa, prawach obywatelskich oraz życiu społecznym. Według projektu MEN zajęcia będą mogli prowadzić przede wszystkim nauczyciele historii oraz wiedzy o społeczeństwie. Resort uznał, że właśnie oni posiadają kompetencje najbardziej zbliżone do zakresu nowego przedmiotu. Szkoły mają niewiele czasu na przygotowania Projekt rozporządzenia dotyczącego kwalifikacji nauczycieli został skierowany do konsultacji społecznych i międzyresortowych. Po zakończeniu procedury nowe przepisy mają wejść w życie już po 14 dniach od ogłoszenia. Dla rodziców najważniejsze jest jednak to, że szkoły będą musiały w krótkim czasie przygotować nowe plany lekcji i obsadę kadrową. Choć MEN przekonuje, że poszerzenie uprawnień obecnych nauczycieli ma ułatwić wdrożenie zmian, wielu dyrektorów już teraz zastanawia się, jak pogodzić nowe obowiązki z problemem braków kadrowych. Źródła: infor.pl, rp.pl Zobacz także: Koniec z szybkim usprawiedliwianiem nieobecności w szkole. MEN: rodzice muszą podać powód
Kiedy jest zakończenie roku szkolnego? W 2026 dzieci wypada wcześniej niż rok temu
Kiedy jest zakończenie roku szkolnego – to pytanie coraz częściej pojawia się w naszych głowach, zwłaszcza gdy za oknem robi się coraz cieplej, a myślami jesteśmy już na wakacjach. W tym roku część uczniów znów pożegna się ze szkołą nieco wcześniej. Sprawdź, kiedy w 2026 wypada koniec roku szkolnego i kiedy rozpoczną się wakacje!
Kiedy koniec roku szkolnego? To pytanie coraz częściej zadają sobie nie tylko uczniowie, ale także rodzice, którzy już planują wakacyjne wyjazdy i zakup strojów galowych na zbliżające się uroczystości z okazji zakończenia roku szkolnego 2026. Zgodnie z harmonogramem Ministerstwa Edukacji Narodowej na rok 2025/2026, część uczniów zakończy zajęcia dydaktyczno-wychowawcze już w kwietniu, a pozostali dopiero w czerwcu. Przypominamy, kto w 2026 roku wcześniej zakończy naukę i co czeka ósmoklasistów po egzaminach. Spis treści: Kiedy zakończenie roku w szkole podstawowej? Kiedy jest koniec roku szkolnego w liceum? Kiedy koniec roku w przedszkolu? Kiedy zakończenie roku w szkole podstawowej? Zakończenie roku szkolnego we wszystkich szkołach podstawowych zaplanowane jest na 26 czerwca 2026 roku. Kiedy koniec roku szkolnego mają ósmoklasiści? Ten termin dotyczy również uczniów ostatniej klasy szkoły podstawowej. W 2026 wakacje rozpoczną się w sobotę, 27 czerwca i będą trwały aż do poniedziałku 31 sierpnia. Zanim zaczniecie planować wymarzony urlop, upewnijcie się, że pamiętacie o wszystkich terminach. Sprawdźcie, do kiedy trzeba wystawić oceny na zakończenie roku szkolnego – ta wiedza jest bardzo ważna, ponieważ może się okazać, że uczeń ma znacznie mniej czasu na ewentualną poprawę, niż mu się wydaje. Kiedy jest koniec roku szkolnego w liceum? Podobnie jak w szkołach podstawowych, rok szkolny w liceum (i innych szkołach średnich) kończy się w piątek, 26 czerwca 2026 roku. Natomiast dla uczniów najstarszych klas liceów ogólnokształcących, techników i branżowych szkół II stopnia (niezależnie od tego, czy przystąpią do matury, czy nie) koniec roku szkolnego w 2026 roku wypadał w piątek, 24 kwietnia. Wszystkim uczniom oraz ich rodzicom życzymy samych sukcesów, a później wspaniałego i w pełni zasłużonego wypoczynku! Choć obecnie drogie prezenty nie są dozwolone, z okazji zakończenia roku szkolnego warto pamiętać o podziękowaniach dla nauczycieli – z pewnością ucieszą ich słowa prosto z serca. Kiedy koniec roku w przedszkolu? Rok przedszkolny zazwyczaj kończy się w ostatnim tygodniu czerwca, choć dokładna data może się różnić w zależności od placówki. W dużych miastach, takich jak Warszawa czy Gdańsk, organizowane są tzw. dyżury wakacyjne – w wybranych tygodniach przedszkola zapewniają opiekę dla dzieci. W okresie wakacyjnym warszawskie przedszkola mają obowiązek zapewnić dzieciom opiekę przez trzy tygodnie. Rodzice mogą złożyć wnioski do więcej niż jednej placówki. Prywatne przedszkola często funkcjonują przez cały rok, z wyjątkiem krótkiej przerwy wakacyjnej. Materiał został zaktualizowany przez redakcję w 2026 roku. Źródło: gov.pl Zobacz także: Te piękne cytaty o nauczycielach to najlepsze podziękowanie. Aż łzy cisną się do oczu Od jakiej średniej jest czerwony pasek na świadectwie? Wymagania 2026 zaskoczą uczniów! 40 mocnych cytatów na zakończenie roku szkolnego. Pierwszy da do myślenia wszystkim uczniom
Wyścig szczurów także w wakacje. „Córka będzie chodzić na matmę, żeby trochę podgonić”
„Wiem, że Zuzka wolałaby jechać na obóz, ale do orła z matematyki jej daleko. Musi podgonić materiał” – usłyszałam w tramwaju i zrobiło mi się żal Zuzi. Rodzice tylko nakręcają wakacyjny wyścig szczurów.
Kiedy byłam dzieckiem, wakacje były świętością. Przez dwa miesiące nikt nie myślał o kartkówkach, sprawdzianach ani ocenach. Pamiętam brudne włosy i zdarte kolana, wycieczki rowerowe, długie dni nad jeziorem i wybłagiwanie u mam z osiedla, bo pozwoliły nam się bawić jeszcze trochę dłużej. Wspomnienia wróciły przypadkiem, podczas jazdy stołecznym tramwajem. Obok mnie siedziały dwie kobiety, dzieliło nas przejście. Rozmawiały o świadectwach swoich dzieci, ocenach i planach na lato. Jedna z nich wspomniała, że córka nie pojedzie na wymarzony obóz, na który jeździła co roku. W tym rodzice postanowili przeznaczyć te pieniądze na wakacyjne korepetycje. Nie znam tej rodziny. Nie wiem, jakie oceny ma Zuzia i czy rzeczywiście ma takie problemy z matematyką. Mam jednak wrażenie, że wielu dorosłych zaczęło patrzeć na dzieci przez pryzmat osiągnięć. Dobra szkoła, wysoki wynik egzaminu, konkursy, certyfikaty językowe, zajęcia dodatkowe. Wszystko ma prowadzić do sukcesu, który kiedyś zaprocentuje. Kiedy odpoczynek stał się stratą czasu? Problem polega na tym, że w tej układance coraz częściej nie ma miejsca na zwykłe dzieciństwo. Na wspinanie się na drzewa, na grę w klasy. Nawet na gry komputerowe czy nagrywanie niezrozumiałych dla starszych pokoleń tiktoków. Dziś nawet wakacje muszą być produktywne. Jedno dziecko chodzi na intensywny angielski, drugie ćwiczy matematykę, trzecie przygotowuje się do egzaminów, które będą dopiero za 2 lata. Rodzice tłumaczą to troską o przyszłość swoich dzieci. Czasem mam jednak wrażenie, że bardziej chodzi o lęk przed tym, że ich dziecko zostanie w tyle. Tylko w tyle za kim? Za kolegą, który ma lepsze oceny? Za córką znajomych, która już zdobyła certyfikat językowy? Za dziećmi, które od września będą o rozdział dalej w podręczniku? W pewnym momencie przestajemy mówić o rozwoju, a zaczynamy mówić o presji. Najważniejszych rzeczy nie uczą korepetytorzy Najbardziej zdziwiło mnie to, że matka była gotowa zrezygnować z obozu córki na rzecz dodatkowych lekcji matematyki. Tymczasem właśnie podczas takich wyjazdów dzieci uczą się rzeczy, których nie znajdą w żadnym podręczniku. Uczą się samodzielności. Budowania relacji. Rozwiązywania konfliktów. Wychodzenia ze swojej strefy komfortu. Radzenia sobie bez rodziców przez kilka czy kilkanaście dni. To kompetencje, które przydają się przez całe życie. Nie chcę umniejszać znaczenia edukacji. Sama uważam, że wiedza jest ważna. Nie potrafię jednak zgodzić się z myśleniem, że kolejna godzina nad równaniami zawsze będzie cenniejsza od doświadczeń, wspomnień i relacji. Dzieci nie są maszynami do zdobywania punktów. Nie da się ich rozwijać wyłącznie poprzez dokładanie kolejnych zajęć. Nowy trend wśród rodziców? Po tej rozmowie zadzwoniłam do znajomej korepetytorki, która od ponad dekady uczy dzieci języka angielskiego. Zapytałam, czy rzeczywiście coraz więcej rodziców chce organizować dzieciom naukę również w wakacje. Przyznała, że pierwszy raz spotkała się z taką prośbą w zeszłym roku. W poprzednich latach wakacje były czasem odpoczynku, a rodzice sami zawieszali zajęcia do września. W tym roku podobne pytanie padło ponownie, od innej osoby. Podobnie jak rok wcześniej: odmówiła. Może to przypadek. Może pojedyncze historie. Jednak coraz częściej rodzice zachowują się tak, jakby bali się, że dwa miesiące bez nauki sprawią, że dziecko zaprzepaści swoją szansę na sukces. Tymczasem psychologowie od lat przypominają, że odpoczynek nie jest przeciwieństwem rozwoju. Jest jego niezbędnym elementem. Dziecko nie potrzebuje być efektywne przez dwanaście miesięcy w roku. Potrzebuje także czasu na nudę, zabawę, spontaniczność i regenerację. Potrzebuje wakacji, które będą wakacjami. Kiedy wysiadałam z tramwaju, cały czas myślałam o Zuzi. Nie o jej matematyce, ale o obozie, na który nie pojedzie. Bo może za kilka lat nie będzie pamiętać wzorów, które powtarzała w lipcu. Za to bardzo dobrze zapamięta lato, którego nie miała. Zobacz także: To dlatego szwedzkie dzieci lubią szkołę. Polscy uczniowie nie mają szans na taki luksus
„To moje dziecko i moja sprawa”. Matka nie zamierza spowiadać się z nieobecności w szkole
Nowe przepisy oświatowe, które wejdą w życie wraz z nowym rokiem szkolnym, już teraz budzą ogromne kontrowersje wśród rodziców. Poznaj pełne buntu i emocji stanowisko mamy, która uważa, że zmuszanie do ujawniania powodów absencji dziecka to jawne naruszenie prywatności rodziny.
Droga Redakcjo! Piszę do Państwa, ponieważ zaledwie kilka dni temu na zebraniu podsumowującym rok szkolny w klasie mojego syna usłyszałam informację, która dosłownie zagotowała we mnie krew. Wychowawczyni z pełną powagą zapowiedziała nam, że od września prawdopodobnie wejdą w życie nowe, o wiele bardziej rygorystyczne zasady dotyczące usprawiedliwiania nieobecności uczniów w szkole podstawowej. Do tej pory sprawa była prosta i opierała się na wzajemnym zaufaniu: pisałam w systemie Librus krótką wiadomość, że proszę o usprawiedliwienie syna w danym dniu z przyczyn osobistych, podpisując się jako rodzic. Od nowego roku szkolnego takie ogólne formułki mają jednak przestać przechodzić, a system wymusi na nas szczegółowe podanie konkretnego powodu, dla którego dziecko nie pojawiło się na lekcjach. Dla mnie to jest jawne przekroczenie wszelkich dopuszczalnych granic oraz traktowanie dorosłych, odpowiedzialnych ludzi jak niesfornych nastolatków. Chcę powiedzieć to głośno i z pełnym przekonaniem: to moje dziecko i moja sprawa, a szkoła nie jest instytucją śledczą, przed którą mam obowiązek spowiadać się z każdego kroku i intymnego szczegółu z życia naszej rodziny. Nowe zasady usprawiedliwiania nieobecności to jawna inwigilacja Moje oburzenie wynika z faktu, że szkoła coraz mocniej próbuje wchodzić buciorami w sferę, która powinna być absolutnie nietykalna i chroniona prawnie. Dlaczego obcy ludzie, jakimi w gruncie rzeczy są nauczyciele, mają wiedzieć, czy mój syn opuścił lekcje, bo jechaliśmy na pogrzeb w odległej części kraju, czy po prostu mieliśmy ważną wizytę u specjalisty, o której nie chcę rozpowiadać? Żyjemy w czasach, kiedy na każdym kroku mówi się o ochronie danych wrażliwych i prawie do prywatności, a tymczasem system oświaty próbuje zmusić mnie do publicznego obnażania naszych domowych problemów czy planów. Uważam, że jeśli jako prawny opiekun podejmuję decyzję, że moje dziecko w poniedziałek nie idzie do szkoły, to biorę za to pełną odpowiedzialność i nikt nie ma prawa żądać ode mnie raportu z tej decyzji. To ja odpowiadam za jego edukację, ja nadrabiam z nim zaległości w domu i ja dbam o to, by miał dobre oceny na koniec semestru. Zmuszanie matek i ojców do pisania wypracowań o tym, czy powodem absencji była rewolucja żołądkowa, kryzys emocjonalny czy po prostu chęć spędzenia jednego dnia razem po ciężkim tygodniu, to zwyczajne upokorzenie. Szkoła powinna skupić się na poziomie nauczania, który pozostawia dziś wiele do życzenia, a nie na tworzeniu kolejnych barier biurokratycznych, które mają na celu jedynie kontrolowanie i zastraszanie rodziców. Rodzic w szkole też ma prawa Wielu pedagogów twierdzi, że te nowe, restrykcyjne przepisy są wprowadzane po to, by walczyć z wagarami oraz samowolnym przedłużaniem wakacji czy weekendów przez zamożniejszych rodziców. Może i są tacy, którzy nadużywają systemu, ale dlaczego z powodu marginesu ma cierpieć cała reszta uczciwych, dbających o swoje dzieci ludzi? Dla mnie prawo rodzica do decydowania o losie swojego niepełnoletniego dziecka stoi o wiele wyżej niż jakikolwiek wewnętrzny regulamin placówki edukacyjnej, który od września zmieni nasze życie w ciągły stres i tłumaczenie się. Nie wyobrażam sobie sytuacji, w której nauczyciel będzie oceniał, czy powód, który wpisałam w Librusie, jest wystarczająco dobry, by zaszczycić mojego syna usprawiedliwieniem. Co się stanie, jeśli wpiszę, że syn był po prostu skrajnie zmęczony po maratonie sprawdzianów i pozwoliłam mu odespać, a szkoła uzna to za kaprys i wpisze mu godziny nieusprawiedliwione, co automatycznie obniży jego ocenę z zachowania? To jest mechanizm czystego szantażu emocjonalnego i urzędniczej bezduszności, który niszczy i tak już niezwykle napięte relacje na linii rodzice a grono pedagogiczne w naszym kraju. Będę walczyć o godność rodziny Chcę zadeklarować wprost na łamach Państwa portalu, że od września nie zamierzam podporządkować się tym nowym, absurdalnym wymogom i będę konsekwentnie bojkotować te przepisy. Jeśli system zmusi mnie do wpisania powodu, będę konsekwentnie wpisywać jedną i tę samą regułkę: przyczyny osobiste znane rodzicom, i niech dyrekcja robi z tym, co chce, łącznie z nasyłaniem na mnie kuratora oświaty. Nie dam się zastraszyć i nie pozwolę na to, by ktokolwiek łamał moją godność oraz suwerenność mojej rodziny w imię chorych, biurokratycznych procedur. Apeluję do wszystkich mam i ojców, którzy czują podobny bunt przed nadchodzącym rokiem szkolnym: nie bądźmy bierni i nie zgadzajmy się potulnie na każdą bzdurę, którą serwuje nam system. Nasze dzieci to nie są numery w dzienniku należące do państwa, to są nasi synowie i córki, i to my mamy wyłączne prawo decydować, kiedy i z jakiego powodu zostają w domu. Ewelina Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wakacje z dziećmi to nie odpoczynek, to katorga”. Rodzice drżą ze strachu przed urlopem
W czerwcówkę dostała bezczelnego SMS-a od matki ucznia. „Mało nie spadłam z krzesła”
Wygląda na to, że w czerwcu nauczyciel nie może zapomnieć o ocenach, świadectwach i szkolnych problemach nawet na kilka dni. Mail, który otrzymaliśmy od jednej z nauczycielek szkoły podstawowej, pokazuje, że dla niektórych rodziców granice po prostu nie istnieją.
Do naszej redakcji napisała nauczycielka z wieloletnim stażem. Jak przyznaje, końcówka roku szkolnego jest dla pedagogów jednym z najbardziej wyczerpujących okresów. Liczyła, że chociaż w czerwcówkę uda jej się złapać oddech, ale nic z tego: napisała do niej matka ucznia. Nie chodziło jednak o pilną sprawę ani problem wychowawczy. Powód kontaktu wprawił ją w osłupienie. Publikujemy jej list. „Pomyślałam, że wydarzyło się coś naprawdę ważnego” Jestem nauczycielką od kilkunastu lat i wydawało mi się, że niewiele rzeczy może mnie jeszcze zaskoczyć. Przez ten czas spotkałam rodziców, którzy próbowali negocjować oceny, obrażali się za zwrócenie uwagi ich dziecku albo oczekiwali natychmiastowych odpowiedzi na wiadomości wysyłane późnym wieczorem. Z każdym rokiem coraz bardziej przekonuję się jednak, że kreatywność niektórych osób nie zna granic. Długi weekend czerwcowy miał być dla mnie chwilą oddechu przed finiszem roku szkolnego. Siedziałam rano na tarasie z kubkiem kawy i pierwszy raz od wielu dni próbowałam nie myśleć o dokumentach, radach pedagogicznych i ocenach końcoworocznych. W pewnym momencie telefon zawibrował. Kiedy zobaczyłam nieznany numer, przez chwilę pomyślałam, że może wydarzyło się coś naprawdę ważnego. Po otwarciu wiadomości mało nie spadłam z krzesła. Nadawcą okazała się matka jednego z moich uczniów. Kontakt nie nastąpił przez e-dziennik ani służbową pocztę. Kobieta zdobyła mój prywatny numer telefonu i uznała, że długi weekend jest odpowiednim momentem na rozmowę o ocenach. „Proszę wystawić synowi piątkę” Treść wiadomości była krótka, ale wystarczyła, by skutecznie zepsuć mi humor. Matka napisała, że jej synowi brakuje niewiele do czerwonego paska i zapytała, czy mogłabym wystawić mu ocenę o stopień wyższą. Według niej byłoby to dla chłopca bardzo ważne i sprawiłoby mu ogromną radość na zakończenie roku. Najbardziej zdziwiło mnie to, że nie było tam ani słowa o poprawie ocen, dodatkowej pracy czy jakimkolwiek wysiłku ze strony ucznia. Nie padło pytanie, co może jeszcze zrobić, by zasłużyć na wyższą ocenę. Zamiast tego pojawiło się oczekiwanie, że po prostu zmienię swój werdykt, ponieważ dziecku brakuje kilku punktów do paska. Coraz częściej mam wrażenie, że część rodziców zaczyna traktować oceny jak nagrody, które można wyprosić albo wynegocjować. Tymczasem nauczyciel nie rozdaje świadectw według własnego humoru. Oceny wynikają z konkretnych osiągnięć ucznia i obowiązujących zasad. Trudno zrozumieć, dlaczego niektórzy dorośli oczekują od nas łamania tych reguł. „Jestem zmęczona bardziej rodzicami niż dziećmi” Nie ukrywam, że w czerwcu jadę na oparach. Wystawianie ocen, poprawy, dokumentacja, rady pedagogiczne i dziesiątki rozmów z rodzicami sprawiają, że wielu nauczycieli funkcjonuje w czerwcu na granicy wyczerpania. Wolny weekend miał być okazją do odzyskania energii przed ostatnią prostą. Wiadomość od tej matki była dla mnie czymś więcej niż tylko niestosownym SMS-em. Stała się symbolem problemu, który narasta od kilku lat. Coraz więcej rodziców uważa, że nauczyciel powinien być dostępny zawsze i wszędzie. Nie ma znaczenia, czy jest wieczór, weekend, święto czy urlop. Wystarczy przecież napisać wiadomość. Najbardziej przykre jest jednak przekonanie, że wszystko można załatwić rozmową albo naciskiem. Jeśli uczeń zasłużył na czwórkę, powinien dostać czwórkę. Jeśli zasłużył na piątkę, otrzyma piątkę. Czerwony pasek nie może być efektem próśb kierowanych do nauczyciela, tylko pracy dziecka przez cały rok. Po takich sytuacjach coraz częściej dochodzę do wniosku, że dzieci są dziś znacznie łatwiejsze we współpracy niż niektórzy dorośli. Komentarz redakcji Historia opisana przez naszą czytelniczkę pokazuje problem, o którym nauczyciele mówią od dawna. Szkoła nie może funkcjonować prawidłowo, jeśli część rodziców traktuje pedagogów jak osoby dostępne przez całą dobę. Prywatny numer telefonu nauczyciela nie powinien być narzędziem do prowadzenia negocjacji dotyczących ocen, szczególnie podczas weekendów i dni wolnych od pracy. Jeszcze większe wątpliwości budzi sama treść wiadomości. Oceny nie są prezentem ani formą nagrody przyznawanej na życzenie rodzica. Powinny odzwierciedlać wiedzę, umiejętności i zaangażowanie ucznia. Szacunek do szkoły zaczyna się od poszanowania zasad, które obowiązują wszystkich – zarówno dzieci, jak i dorosłych. Zobacz także: Nauczycielka: „Współcześni rodzice wychowują pokolenie fajtłap. Wystarczy zajrzeć do ich walizek”
To dlatego szwedzkie dzieci lubią szkołę. Polscy uczniowie nie mają szans na taki luksus
Jak wygląda szkoła w Szwecji i dlaczego tamtejszy system edukacji budzi tak ogromną zazdrość rodziców nad Wisłą? Podczas gdy w Polsce codziennością jest stres w szkole, kucie na pamięć i ciągły wyścig szczurów, skandynawscy uczniowie doświadczają luksusu, który u nas wydaje się niemożliwy – okazuje się, że można całkowicie zlikwidować oceny w pierwszych latach szkoły podstawowej, a dzieci i tak będą osiągać genialne wyniki.
Wyobraź sobie poranek, w którym twoje dziecko nie budzi się ze łzami w oczach na myśl o klasówce z matematyki. Nie ma nerwowego przeglądania zeszytów przy śniadaniu, nie ma lęku przed porażką, która zaważy na całym tygodniu. Brzmi jak utopia? Dla milionów rodziców w Polsce to nieosiągalne marzenie, ale zaledwie kilkaset kilometrów na północ to po prostu szkolna codzienność. Szwecja od lat buduje system, który w centrum stawia człowieka, a nie tabelki w Excelu. Różnica tkwi w samej filozofii i podejściu do małego człowieka, który dopiero poznaje świat. Polskie realia od najmłodszych lat programują nas do rywalizacji, w której wygrywa ten, kto bezbłędnie wpasuje się w klucz odpowiedzi. Tymczasem szwedzka klasa wygląda zupełnie inaczej. To przestrzeń, w której błąd nie jest powodem do wstydu, ale naturalnym etapem nauki. Zamiast rywalizacji promuje się tam coś, co w dorosłym życiu jest absolutnie kluczowe: empatię, zrozumienie i wzajemne wsparcie. To luksus, o którym nasi uczniowie mogą obecnie jedynie pomarzyć. Dorastanie bez presji ocen, czyli szkoła wolna od strachu Najbardziej rewolucyjnym elementem skandynawskiego modelu, który u wielu polskich rodziców budzi niedowierzanie, jest całkowity brak tradycyjnego oceniania przez pierwsze lata edukacji. Oficjalne stopnie w sześciostopniowej skali od A do F pojawiają się w szwedzkich szkołach dopiero w szóstej klasie szkoły podstawowej. Do tego momentu dzieci nie są szufladkowane, porównywane ani dzielone na lepsze i gorsze. Zamiast czerwonego długopisu i stresujących trójek czy dwójek, uczniowie otrzymują regularną, budującą informację zwrotną. Nauczyciel skupia się na tym, co maluch już potrafi i nad jakimi elementami warto jeszcze wspólnie popracować. Taki system sprawia, że dzieci nie uczą się dla samej oceny, paska na świadectwie czy świętego spokoju w domu. Uczą się, bo są ciekawe świata. W Polsce pierwszoklasista błyskawicznie dowiaduje się, czym jest presja i jak bolesne może być porównywanie do rówieśników. W Szwecji ten kluczowy czas rozwoju emocjonalnego jest pod ochroną. Dziecko ma czas, by dojrzeć, polubić naukę i poczuć się pewnie w grupie rówieśniczej. To fundament, którego nie da się zastąpić żadną, nawet najlepszą szóstką w dzienniku. Zamiast kucia na pamięć: burza mózgów i siła zespołu Drugim filarem, który totalnie odróżnia tamtejszą edukację od naszej, jest rezygnacja z przestarzałego modelu pruskiego, w którym uczeń ma jedynie siedzieć cicho w ławce i potakiwać. Szwedzkie lekcje to w dużej mierze praca projektowa. Klasa rzadko przypomina rząd równo ustawionych stolików. Częściej to dynamiczne grupy, które wspólnie rozwiązują realne problemy, dyskutują i szukają nieszablonowych rozwiązań. Nacisk kładzie się na krytyczne myślenie, samodzielne wyciąganie wniosków oraz odwagę do wyrażania własnego zdania, nawet jeśli jest ono odmienne od opinii nauczyciela. W tym schemacie pedagog nie jest nieomylnym sędzią, ale przewodnikiem i partnerem w dyskusji. Dzieci uczą się, jak mądrze argumentować, jak słuchać innych z szacunkiem i jak radzić sobie z różnicą zdań w zespole. To nie jest bezcelowe kucie regułek na pamięć, które zostaną zapomniane dzień po sprawdzianie. To realne treningi kompetencji miękkich, które decydują o sukcesie w dorosłym życiu. Szwedzki uczeń kończący szkołę potrafi współpracować z ludźmi, nie boi się zadawać trudnych pytań i doskonale wie, jak weryfikować informacje w dobie internetowego szumu. Edukacja oparta na relacjach, a nie wyścigu szczurów Kiedy zestawimy te dwa światy, dociera do nas, jak bardzo polski system tkwi w przeszłości i jak wielką krzywdę wyrządza psychicznemu dobrostanowi młodych ludzi. U nas od pierwszej klasy trwa cichy, a czasem całkiem głośny wyścig szczurów. Rankingi szkół, średnie ocen, czerwone paski i wieczna pogoń za idealnym wynikiem generują u dzieci potężny poziom lęku, który często kończy się kryzysami psychicznymi. Szkoła staje się miejscem pełnym napięcia, w którym kolega z ławki jest rywalem, a nie partnerem do zabawy czy wspólnego projektu. Skandynawowie zrozumieli coś, co nam wciąż umyka: szczęśliwe i zrelaksowane dziecko uczy się szybciej, efektywniej i chętniej. Dobrostan psychiczny, czas na ruch na świeżym powietrzu bez względu na pogodę oraz budowanie silnych, zdrowych relacji społecznych są tam traktowane na równi z nauką czytania czy liczenia. Edukacja ma przygotować do życia w społeczeństwie, a nie do bezbłędnego rozwiązywania standaryzowanych testów. Patrząc na uśmiechnięte, pewne siebie dzieciaki ze Szwecji, trudno nie zadać sobie pytania, kiedy wreszcie pozwolimy naszym własnym dzieciom na taki sam komfort i luksus normalnego dzieciństwa. Zobacz też: Nowy rok szkolny dobije rodziców. „Aż 187 dni laby od nauki. Mam się zwolnić z pracy?”