Polska szkoła na skraju zapaści: brakuje 20 tys. nauczycieli. Smutne, kto we wrześniu będzie nauczał
Już za miesiąc uczniowie wrócą do szkół, ale w wielu placówkach wciąż nie wiadomo, kto poprowadzi część lekcji. W całej Polsce brakuje około 20 tys. nauczycieli, a dyrektorzy ratują się nadgodzinami i zatrudnianiem emerytów oraz osób bez pełnych kwalifikacji. Związek Nauczycielstwa Polskiego ostrzega, że tak źle jeszcze nie było.
Do rozpoczęcia roku szkolnego zostało już niewiele czasu, a wielu dyrektorów nadal szuka nauczycieli. Dane pokazują, że problem nie dotyczy pojedynczych szkół, lecz całego kraju. W połowie lipca w banku ofert pracy było ponad 20 tys. ogłoszeń dla nauczycieli, a Związek Nauczycielstwa Polskiego szacuje, że do obsadzenia pozostaje około 300 tys. godzin lekcyjnych. To oznacza, że dla wielu dyrektorów wakacje nie są czasem odpoczynku, lecz gorączkowego kompletowania kadry przed 1 września. Ponad 20 tys. wakatów. Nowe ogłoszenia pojawiają się niemal bez przerwy Od początku lipca szkoły opublikowały blisko 11 tys. nowych ofert pracy. Najwięcej wakatów odnotowano w województwach mazowieckim, małopolskim, dolnośląskim i śląskim, jednak problem dotyczy całej Polski. Rodzice i uczniowie mogą odczuć skutki tych braków już we wrześniu. Im trudniej znaleźć nauczyciela, tym większe ryzyko zmian planu lekcji, zastępstw czy łączenia klas. Dyrektorzy szukają rozwiązań, które pozwolą zapewnić ciągłość nauki, choć nie rozwiązują problemu na stałe. Najczęściej decydują się na: zwiększanie liczby nadgodzin obecnym nauczycielom, zatrudnianie emerytowanych pedagogów, łączenie etatów między kilkoma szkołami, zatrudnianie osób bez pełnych kwalifikacji – po uzyskaniu zgody kuratora. Prawie 49 tys. wniosków o zatrudnienie osób bez kwalifikacji Najbardziej wymowne są dane dotyczące zatrudniania osób niespełniających wszystkich wymogów formalnych. Coraz częściej przed tablicą stają również studenci ostatnich lat studiów lub osoby, które dopiero zdobywają kwalifikacje pedagogiczne. Jak poinformował w rozmowie z Bankier.pl prezes ZNP Sławomir Broniarz, dyrektorzy szkół złożyli do kuratoriów około 49 tys. wniosków o zgodę na zatrudnienie osób niebędących nauczycielami. Zdecydowana większość z nich otrzymała pozytywną decyzję. Broniarz nie kryje, że jego zdaniem jest to jedynie doraźne łatanie systemu. – W tej chwili na stronach Kuratorium Oświaty mamy około 49 tys. wniosków o zgodę na zatrudnienie w szkołach osób niebędących nauczycielami. Warto jednak zwrócić uwagę, że jak brakowało lekarzy, to podniesiono im pensję. Natomiast w oświacie próbuje się łatać ową dziurę, zatrudniając osoby bez kwalifikacji – mówił. Emeryci i nadgodziny ratują sytuację Coraz większą rolę odgrywają również nauczyciele, którzy osiągnęli już wiek emerytalny, ale nadal pracują w szkołach. Wielu z nich pozostaje w zawodzie, ponieważ bez ich pomocy dyrektorzy nie byliby w stanie ułożyć planu lekcji. Jednocześnie obecni nauczyciele coraz częściej zgadzają się na dodatkowe godziny. Przepisy pozwalają na pracę nawet w wymiarze przekraczającym standardowy etat, co dla wielu szkół stało się jedynym sposobem na rozpoczęcie roku bez odwoływania zajęć. Eksperci od dawna wskazują, że problem nie sprowadza się wyłącznie do wynagrodzeń. Znaczenie mają również rosnąca liczba obowiązków, biurokracja, odpowiedzialność oraz wypalenie zawodowe. ZNP od miesięcy apeluje o systemowe rozwiązania, które zachęcą młodych ludzi do wyboru zawodu nauczyciela. Bez tego – jak podkreślają związkowcy – szkoły będą coraz częściej opierały się na nadgodzinach, emerytach i osobach bez pełnych kwalifikacji. Na razie wszystko wskazuje na to, że właśnie w taki sposób wiele placówek rozpocznie rok szkolny 2026/2027. Choć uczniowie prawdopodobnie usiądą w ławkach zgodnie z planem, za kulisami dyrektorzy nadal będą kompletować kadrę i szukać osób, które przejmą kolejne lekcje. Źródła: bankier.pl, dziennik.pl, radiozet.pl Zobacz także: Zmiany w szkołach od 1 września. Nauczycielom już słabo na samą myśl: „Czeka nas istny meksyk” Pedagog proponuje: szkoły powinny być otwarte w wakacje. „Rodzice mieliby co zrobić z dziećmi” Afera wokół krzyży w szkołach. Stanowisko MEN jest jasne: wielu rodziców poczuje się urażonych
Rodzice załamani rekrutacją do liceów. „Syn miał średnią 5,0 i się nie dostał”
Dla ósmoklasistów wakacje miały być czasem odpoczynku. Zamiast tego tysiące rodzin z niepokojem śledziły listy przyjętych do liceów. Wielu rodziców przyznaje, że tegoroczna rekrutacja była ostrzejsza, niż się spodziewali.
Dla wielu rodzin druga połowa lipca zamiast spokojnych wakacji oznaczała nerwowe odświeżanie systemu rekrutacyjnego. Wyniki naboru do liceów i techników przyniosły nie tylko radość, ale też sporo rozczarowań. W mediach społecznościowych nie brakowało wpisów rodziców, którzy pisali, że ich dzieci miały bardzo dobre oceny, świetnie zdały egzamin ósmoklasisty, a mimo to nie dostały się do wymarzonej szkoły. Eksperci zwracają uwagę, że sam próg punktowy nie jest ustalany z góry. Powstaje dopiero po zakończeniu rekrutacji i zależy od wyników kandydatów oraz liczby miejsc. W tym roku w wielu popularnych liceach progi ponownie okazały się bardzo wysokie, a o przyjęciu decydowały pojedyncze punkty. Dodatkowo znaczenie miały wysoki poziom wyników egzaminu ósmoklasisty oraz duża liczba kandydatów do najbardziej prestiżowych szkół. „Syn zrobił wszystko, co mógł” Pani Katarzyna przyznaje, że przez wiele miesięcy cała rodzina żyła przygotowaniami do egzaminu. – Syn naprawdę ciężko pracował. Miał średnią 5,0, bardzo dobre wyniki z egzaminu ósmoklasisty, angażował się w życie szkoły. Wydawało nam się, że zrobił wszystko, co było w jego mocy. Dlatego, kiedy zobaczyliśmy, że nie dostał się do liceum pierwszego wyboru, byliśmy w szoku. Najtrudniejsza okazała się rozmowa z synem. – Powiedział tylko: „Mamo, to po co ja się tak starałem?”. Jak podkreśla, nie ma pretensji do szkoły ani do innych uczniów. – Wiem, że system jest oparty na punktach i wszystkich obowiązują te same zasady. Ale kiedy widzisz rozczarowanie własnego dziecka, trudno podejść do tego wyłącznie racjonalnie. Dla niego to była osobista porażka. Musieliśmy mu tłumaczyć, że nie został gorszym uczniem tylko dlatego, że w tym roku do tej szkoły zgłosiło się więcej osób z równie wysokimi wynikami. To było trudniejsze niż sama rekrutacja. Coraz wyższe progi, coraz większy stres Rodzice przyznają, że rekrutacja do szkół średnich coraz bardziej przypomina wyścig. Już na etapie składania dokumentów analizują progi z poprzednich lat, liczą punkty i zastanawiają się, czy wymarzona szkoła nie okaże się zbyt ambitnym wyborem. Specjaliści przypominają jednak, że historyczne progi są jedynie wskazówką. Nie można na ich podstawie przewidzieć wyniku kolejnej rekrutacji, ponieważ wszystko zależy od liczby kandydatów i ich rezultatów. To sprawia, że nawet uczniowie z bardzo dobrymi wynikami do końca nie mają pewności, czy dostaną się do wybranej klasy. Rodzice, którzy znaleźli się w podobnej sytuacji, nie powinni jednak tracić nadziei. Po zakończeniu pierwszego etapu rekrutacji część uczniów rezygnuje z miejsc, a szkoły prowadzą rekrutację uzupełniającą dla kandydatów, którzy nie zostali przyjęci do wybranych placówek. Oznacza to, że dla wielu nastolatków droga do wymarzonej szkoły nie kończy się wraz z publikacją pierwszych list. Zobacz także: Już jest kalendarz roku szkolnego 2026/2027: więcej laby niż nauki. Będą dłuższe wakacje, zmiany w organizacji ferii Zmiany w ocenianiu od 1 września. MEN wprowadza nowe zasady dla wszystkich szkół Będą nagradzać uczniów za patriotyzm. Rodzice boją się, że nauczyciele będą faworyzować dzieci
Będą nagradzać uczniów za patriotyzm. Rodzice boją się, że nauczyciele będą faworyzować dzieci
Czy udział w szkolnym apelu albo sposób zachowania podczas hymnu może mieć wpływ na ocenę zachowania? Takie pytania zadaje sobie wielu rodziców po opublikowaniu projektu zmian przygotowanego przez MEN. Jedno z nowych kryteriów już wywołało gorącą dyskusję.
Ocena zachowania od lat budzi emocje, bo choć nie decyduje o promocji do następnej klasy, często przesądza o świadectwie z wyróżnieniem. Teraz Ministerstwo Edukacji Narodowej chce zmienić zasady jej wystawiania. Pojawia się nowe kryterium – postawa patriotyczna. Część ekspertów uważa, że to dobry kierunek, inni obawiają się, że nauczyciele będą oceniać uczniów zbyt uznaniowo. Ocena zachowania po nowemu. MEN proponuje zmiany Ministerstwo Edukacji Narodowej przedstawiło projekt zmian w zasadach oceniania uczniów. Jedna z propozycji dotyczy oceny zachowania, która ma być oparta na bardziej szczegółowych kryteriach. Najwięcej dyskusji wywołuje zapis dotyczący postawy patriotycznej. Resort podkreśla, że nie chodzi wyłącznie o udział w szkolnych apelach czy znajomość symboli narodowych. Według MEN patriotyzm powinien być rozumiany szerzej – jako szacunek dla Polski, jej historii i tradycji, ale również dla lokalnej społeczności oraz innych narodów i kultur. Nowe kryteria oceny zachowania. Co chce zmienić MEN? Ocena zachowania jest wystawiana uczniom od klasy IV szkoły podstawowej. Nie wpływa na promocję do następnej klasy, ale ma znaczenie przy uzyskaniu świadectwa z wyróżnieniem. Aby otrzymać tzw. czerwony pasek, uczeń musi mieć co najmniej bardzo dobrą ocenę z zachowania. Projekt MEN zakłada doprecyzowanie kryteriów, którymi będą kierować się nauczyciele. Wśród nich znalazły się m.in.: przestrzeganie norm społecznych, szacunek wobec innych osób, odpowiedzialność za własne postępowanie, zaangażowanie w życie szkoły i społeczności, postawa patriotyczna. Ministerstwo wyjaśnia, że przez postawę patriotyczną rozumie m.in. szacunek dla kraju, historii, tradycji i symboli narodowych, ale również dla lokalnej społeczności oraz innych kultur. W praktyce może to oznaczać uwzględnianie takich zachowań jak: godne zachowanie podczas hymnu państwowego, udział w szkolnych uroczystościach i obchodach świąt narodowych, angażowanie się w wydarzenia związane z historią szkoły, miasta lub regionu. Eksperci mają wątpliwości. „To może być zbyt uznaniowe” Choć część środowiska edukacyjnego pozytywnie ocenia propozycję MEN, nie brakuje również głosów krytycznych. Jeszcze w maju były minister edukacji Dariusz Piontkowski uważa, że postawa wobec ojczyzny i tradycji od zawsze była ważnym elementem wychowania i powinna znaleźć odzwierciedlenie w ocenie zachowania. Innego zdania jest Marek Konopczyński, który zwraca uwagę, że patriotyzm trudno jednoznacznie zdefiniować. Jego zdaniem istnieje ryzyko, że takie kryterium będzie interpretowane różnie przez poszczególnych nauczycieli, co może prowadzić do niejednolitych ocen. Rodzice pytają, jak będzie wyglądała ocena w praktyce Nowe propozycje MEN rodzą wiele pytań. Rodzice zastanawiają się przede wszystkim, jakie zachowania będą rzeczywiście wpływać na ocenę i czy wszyscy nauczyciele będą interpretować nowe przepisy w taki sam sposób. Pojawiają się również wątpliwości dotyczące dzieci, które niechętnie uczestniczą w publicznych uroczystościach lub są bardziej wycofane. Czy brak aktywnego udziału w szkolnych akademiach może wpłynąć na ocenę zachowania? Tego projekt nie wyjaśnia. Na razie nowe przepisy nie zostały jeszcze przyjęte. Projekt znajduje się na etapie konsultacji publicznych, dlatego jego ostateczny kształt może się jeszcze zmienić. Już dziś wiadomo jednak, że proponowane zmiany należą do najbardziej dyskutowanych elementów Reformy26. Kompas Jutra. Źródła: reforma26.men.gov.pl, gazetaprawna.pl Zobacz także: Afera wokół krzyży w szkołach. Stanowisko MEN jest jasne: wielu rodziców poczuje się urażonych Już jest kalendarz roku szkolnego 2026/2027: więcej laby niż nauki. Będą dłuższe wakacje, zmiany w organizacji ferii Zmiany w szkołach od 1 września. Nauczycielom już słabo na samą myśl: „Czeka nas istny meksyk”
Pedagog proponuje: szkoły powinny być otwarte w wakacje. „Rodzice mieliby co zrobić z dziećmi”
Czy szkoły powinny być otwarte także w wakacje? Takie pytanie postawił na Instagramie pedagog Damian Chudycki. Jego zdaniem szkolne budynki nie muszą przez całe lato stać puste. Mogłyby stać się miejscem zajęć dla dzieci, wsparciem dla pracujących rodziców, a jednocześnie przestrzenią praktyk dla studentów pedagogiki.
– Tak się zastanawiam, czy nie lepszym rozwiązaniem byłoby, aby mimo wszystko szkoła była otwarta, np. dla studentów pedagogiki? – pyta na Instagramie pedagog. – Po pierwsze studenci mieliby szansę zweryfikować, czy ten zawód w ogóle jest dla nich. Po drugie rodzice mieliby co zrobić z dziećmi podczas pracy, kiedy urlopy się skończą. Po trzecie dzieci miałyby miejsce, gdzie mogłyby się realizować w zabawach, ćwiczeniach czy edukacji w przedmiotach, które lubią – zaproponował Chudycki. Choć wielu internautów uznało pomysł za ciekawy, równie szybko pojawiły się głosy, że jego realizacja wcale nie byłaby taka prosta. Zamiast pustych klas – zajęcia dla dzieci? Inspiracją dla Chudyckiego był widok zamkniętej szkoły w środku wakacji. Zwrócił uwagę, że przez blisko dwa miesiące wiele dobrze wyposażonych budynków pozostaje niewykorzystanych, podczas gdy rodzice gorączkowo szukają opieki dla swoich dzieci. W jego wizji szkoła nie miałaby latem prowadzić normalnych lekcji. Zamiast tego mogłaby organizować: zajęcia sportowe, warsztaty rozwijające zainteresowania, spotkania integracyjne, zajęcia wyrównawcze dla uczniów, którzy chcą nadrobić zaległości, bezpieczną przestrzeń do spędzania czasu. Skorzystaliby nie tylko rodzice Autor pomysłu zwraca uwagę, że otwarte szkoły mogłyby przynieść korzyści kilku grupom. Dzieci zyskałyby dostęp do sal sportowych, boisk i pracowni, a także możliwość uczestniczenia w ciekawych zajęciach bez konieczności wyjazdu na kosztowne półkolonie. Rodzice otrzymaliby dodatkowe wsparcie w organizacji wakacyjnej opieki, zwłaszcza w czasie, gdy nie mogą skorzystać z urlopu. Na rozwiązaniu mogliby skorzystać również studenci pedagogiki. Wakacyjne zajęcia byłyby dla nich okazją do zdobycia praktycznego doświadczenia w pracy z dziećmi jeszcze przed rozpoczęciem kariery zawodowej. Pomysł wpisuje się także w szerszą dyskusję o przyszłości szkół. W związku z niżem demograficznym coraz częściej pojawiają się propozycje, aby szkolne budynki służyły lokalnym społecznościom również po zakończeniu lekcji – jako miejsca spotkań, warsztatów czy aktywności mieszkańców. W komentarzach szybko pojawiły się wątpliwości Choć idea spotkała się z dużym zainteresowaniem, wielu internautów zwróciło uwagę na problemy, które należałoby rozwiązać. Najczęściej powtarzały się trzy argumenty: organizacja wakacyjnego wypoczynku dzieci podlega przepisom i wymaga spełnienia określonych wymogów, ktoś musiałby ponosić odpowiedzialność za bezpieczeństwo uczestników, nauczyciele również mają prawo do urlopu i odpoczynku. Wielu komentujących podkreślało, że nawet jeśli część zajęć prowadziliby studenci, szkoła nie mogłaby funkcjonować bez udziału nauczycieli, dyrekcji czy pracowników administracji. Czy szkoły będą otwarte w wakacje? Na razie propozycja Damiana Chudyckiego pozostaje jedynie głosem w publicznej dyskusji. Nie ma planów wprowadzenia podobnego rozwiązania na poziomie krajowym. Jednak sama liczba komentarzy pokazuje, że temat budzi duże emocje. Coraz więcej osób zastanawia się, czy dobrze wyposażone szkoły powinny przez dwa miesiące pozostawać niemal puste, podczas gdy rodziny szukają miejsc, w których dzieci mogłyby bezpiecznie i ciekawie spędzać czas. Jeśli kiedyś taki model miałby zostać wprowadzony, musiałby uwzględniać obowiązujące przepisy, zapewniać bezpieczeństwo dzieci i jednocześnie nie odbywać się kosztem czasu wolnego nauczycieli. To właśnie znalezienie równowagi między potrzebami rodzin a realiami funkcjonowania szkoły wydaje się dziś największym wyzwaniem. Zobacz także: Zmiany w ocenianiu od 1 września. MEN wprowadza nowe zasady dla wszystkich szkół Nauczyciele zapowiadają zebrania do 15. Matka: „Kpina. Mam brać urlop w pracy, żeby zdążyć do szkoły?” Już jest kalendarz roku szkolnego 2026/2027: więcej laby niż nauki. Będą dłuższe wakacje, zmiany w organizacji ferii
Afera wokół krzyży w szkołach. Stanowisko MEN jest jasne: wielu rodziców poczuje się urażonych
Jedni uważają, że krzyże powinny pozostać w szkołach, inni domagają się ich usunięcia. Dyskusja trwa od lat, a teraz do sprawy odniosło się Ministerstwo Edukacji Narodowej. Stanowisko resortu jest jednoznaczne.
Czy krzyże mogą wisieć w szkolnych klasach? To pytanie po raz kolejny wróciło do debaty publicznej po interpelacji poselskiej skierowanej do Ministerstwa Edukacji Narodowej. Resort odpowiedział, że obowiązujące przepisy pozwalają na umieszczanie krzyży w pomieszczeniach szkolnych, a jednocześnie podkreślił, że nie prowadzi prac nad zmianą prawa w tym zakresie. MEN: nie będzie zmian dotyczących krzyży w szkołach W odpowiedzi na interpelację poselską z 17 czerwca 2026 r., podpisanej przez ministrę edukacji Barbarę Nowacką, resort przypomniał, że kwestie obecności symboli religijnych w szkołach publicznych są już uregulowane przepisami. Podstawą jest rozporządzenie z 14 kwietnia 1992 r. dotyczące organizacji nauki religii w publicznych szkołach i przedszkolach. Zgodnie z jego zapisami w pomieszczeniach szkolnych może być umieszczony krzyż. Ministerstwo zaznaczyło jednocześnie, że nie przygotowuje nowych przepisów, które miałyby zmienić obecne zasady. Czy MEN może nakazać zdjęcie krzyży? Resort zwrócił uwagę jeszcze na jedną ważną kwestię. Minister edukacji nie ma kompetencji do wydawania dyrektorom szkół wiążących poleceń, które nakazywałyby wieszanie lub zdejmowanie symboli religijnych w konkretnych placówkach. Oznacza to, że ewentualne spory dotyczące obecności krzyży muszą być rozpatrywane indywidualnie, z uwzględnieniem obowiązujących przepisów oraz okoliczności danej sprawy. Ministerstwo podkreśliło również, że szkoła publiczna powinna być miejscem, w którym szanuje się prawa wszystkich członków społeczności szkolnej – niezależnie od ich religii, światopoglądu czy przekonań. Głośna sprawa z Kielna wróciła w dyskusji Temat krzyży w szkołach ponownie zyskał rozgłos m.in. za sprawą wydarzeń, do których doszło pod koniec 2025 roku w Szkole Podstawowej z Oddziałami Integracyjnymi im. Bohaterów Westerplatte w Kielnie. Media informowały wówczas o nauczycielce, która wyrzuciła do kosza przedmiot przypominający krzyż. Kobieta tłumaczyła, że był to element halloweenowego przebrania. Sprawa wywołała szeroką dyskusję w całej Polsce. W maju 2026 roku postępowanie dyscyplinarne wobec nauczycielki zostało umorzone. Nadal prowadzone jest natomiast postępowanie prokuratorskie dotyczące podejrzenia obrazy uczuć religijnych. Według dostępnych informacji nikomu nie postawiono dotąd zarzutów. Co to oznacza dla rodziców i szkół? Stanowisko MEN oznacza, że od nowego roku szkolnego nie zmienią się przepisy dotyczące obecności krzyży w szkołach. Resort uważa, że obecne regulacje są wystarczające i nie wymagają nowelizacji. Ministerstwo przypomina jednocześnie, że szkoła powinna pozostawać miejscem dialogu, wzajemnego szacunku i poszanowania różnych przekonań. To właśnie dyrektorzy oraz społeczności szkolne będą nadal rozwiązywać ewentualne spory związane z symbolami religijnymi, kierując się obowiązującym prawem oraz konkretną sytuacją danej placówki. Źródła: portaloswiatowy.pl, infor.pl Zobacz także: Zmiany w szkołach od 1 września. Nauczycielom już słabo na samą myśl: „Czeka nas istny meksyk” Nauczyciele zapowiadają strajk. Rodzice mają dość: „Niech pracują też w wakacje. My musimy uczyć dzieci, żeby coś umiały” Już jest kalendarz roku szkolnego 2026/2027: więcej laby niż nauki. Będą dłuższe wakacje, zmiany w organizacji ferii
Nauczyciele zapowiadają zebrania do 15. Matka: „Kpina. Mam brać urlop w pracy, żeby zdążyć do szkoły?”
Czy szkoła powinna dostosowywać się do czasu pracy rodziców, czy rodzice do czasu pracy szkoły? Dyskusja o zebraniach organizowanych do godziny 15 wywołuje coraz większe emocje. Każda ze stron ma mocne argumenty i żadna nie chce ustąpić.
Do tej pory zebrania w godzinach popołudniowych były w szkołach normą. Rodzice kończyli pracę, odbierali dzieci, jedli szybki obiad i biegli na wywiadówkę. Ostatnio pisaliśmy o propozycji, by spotkania z rodzicami wyłącznie do godziny 15, czyli w czasie pracy nauczycieli. Dla jednych to oczywisty krok w stronę uszanowania czasy pracy nauczycieli. Dla innych – rozwiązanie kompletnie oderwane od rzeczywistości pracujących rodzin. Związki zawodowe od dawna podkreślają, że zebrania organizowane późnym popołudniem oznaczają wykonywanie obowiązków po godzinach. W wielu szkołach dyrektorzy próbują więc planować spotkania wcześniej albo zachęcają do kontaktu przez e-dziennik czy konsultacji indywidualnych. Problem w tym, że rodzice również mają swoje obowiązki zawodowe. „Mam brać urlop, żeby porozmawiać z wychowawcą?” Dla wielu rodzin zebranie o godzinie 14 czy 15 jest praktycznie niemożliwe do pogodzenia z pracą. – Pracuję do 16:30. Mój mąż jeszcze dłużej. Jeśli wywiadówka będzie o 14:30, to co mam zrobić? Brać urlop za każdym razem? Tłumaczyć szefowi, że muszę wyjść, bo szkoła nie organizuje spotkań po południu? To jest po prostu kpina z pracujących rodziców – mówi Marta, mama uczennicy z trzeciej klasy szkoły podstawowej. Podobne komentarze pojawiają się również w mediach społecznościowych. Rodzice zwracają uwagę, że szkoła oczekuje ich obecności, ale jednocześnie proponuje godziny, w których większość osób jest jeszcze w pracy. – Nie każdy pracuje zdalnie albo ma elastyczne godziny. Są ludzie, którzy stoją przy kasie, pracują na produkcji, prowadzą autobusy czy przyjmują pacjentów. Nie da się po prostu wyjść godzinę wcześniej – dodaje Marta. „Nauczyciele też mają prawo do życia po pracy” Nie wszyscy rodzice patrzą jednak na sprawę w ten sam sposób. – Sama pracuję w biurze i jeśli potrzebuję załatwić coś w urzędzie albo pójść do lekarza, muszę wziąć wolne albo odrobić godziny. Dlaczego nauczyciele mieliby regularnie zostawać w pracy do 18 czy 19? Oni też mają dzieci, rodziny i swoje życie – mówi Paulina, mama dwóch chłopców w wieku 9 i 12 lat. Jej zdaniem problem nie wynika ze złej woli nauczycieli. – Mam wrażenie, że od szkoły oczekuje się dostępności praktycznie przez całą dobę. E-dziennik wieczorem, wiadomości w weekend, zebrania po godzinach. To też nie jest zdrowe. Eksperci od rynku pracy zwracają uwagę, że zgodnie z przepisami każdy pracownik ma określony czas pracy, a wykonywanie obowiązków poza nim powinno być odpowiednio rozliczane. Nauczyciele od lat podnoszą, że zebrania z rodzicami często odbywają się kosztem ich czasu prywatnego. Szkoła i rodzice mają ten sam problem Być może największym paradoksem tej dyskusji jest to, że obie strony mówią właściwie o tym samym. – Jestem mamą czwartoklasisty i jednocześnie kierowniczką sklepu. Doskonale rozumiem nauczycieli, bo sama nie lubię zostawać po godzinach. Ale rozumiem też rodziców, którzy nie mogą pojawić się o 15. Może, zamiast przerzucać się argumentami, trzeba po prostu znaleźć nowe rozwiązanie? Jedno zebranie stacjonarne, drugie online albo więcej indywidualnych konsultacji – proponuje Agnieszka. I właśnie takie pomysły pojawiają się coraz częściej. Część szkół organizuje konsultacje w różnych godzinach, inne umożliwiają rozmowy online lub wydłużają dostępność wychowawców w wybrane dni. W końcu ani rodzice nie chcą zaniedbywać pracy, ani nauczyciele nie chcą spędzać kolejnych wieczorów w szkole. Spór o zebrania do godziny 15 pokazuje coś jeszcze. Dzisiejszy świat pracy zmienił się tak bardzo, że rozwiązania, które jeszcze kilkanaście lat temu wydawały się oczywiste, przestają pasować do rzeczywistości. A znalezienie kompromisu może być trudniejsze, niż wydaje się na pierwszy rzut oka. Zobacz także: Nauczyciele zapowiadają strajk. Rodzice mają dość: „Niech pracują też w wakacje. My musimy uczyć dzieci, żeby coś umiały”
Zmiany w ocenianiu od 1 września. MEN wprowadza nowe zasady dla wszystkich szkół
Nowy rok szkolny przyniesie zmiany nie tylko w podstawie programowej. Ministerstwo Edukacji Narodowej przygotowało również nowe zasady oceniania uczniów. Zmienią się m.in. reguły egzaminów poprawkowych, oceny zachowania oraz podejście do prac domowych.
Od 1 września w szkołach mają zacząć obowiązywać nowe przepisy dotyczące oceniania uczniów. Ministerstwo Edukacji Narodowej przygotowało projekt nowelizacji rozporządzenia, który ma ujednolicić zasady stosowane w szkołach i rozwiać wątpliwości pojawiające się w ostatnich latach. Zmiany obejmują m.in. egzaminy klasyfikacyjne i poprawkowe, ocenę zachowania oraz sposób sprawdzania prac domowych. Najważniejsze zmiany w ocenianiu od 1 września Nowe przepisy mają uporządkować kwestie, które do tej pory często były różnie interpretowane przez poszczególne szkoły. Najważniejsze zmiany dotyczą: egzaminów klasyfikacyjnych i poprawkowych, zasad korzystania z telefonów podczas egzaminów, czasu trwania egzaminów, terminu przekazywania wyników, kryteriów oceny zachowania, sprawdzania prac domowych, organizacji zajęć praktyczno-technicznych. Egzaminy tylko w szkole i bez telefonów Projekt zakłada, że egzaminy klasyfikacyjne, poprawkowe oraz sprawdziany wiadomości i umiejętności będą odbywać się wyłącznie stacjonarnie w szkole, w obecności komisji. MEN chce w ten sposób ujednolicić procedury i wyeliminować wątpliwości dotyczące przeprowadzania egzaminów w innych formach. Podczas egzaminu uczniowie nie będą mogli korzystać z telefonów komórkowych ani innych urządzeń telekomunikacyjnych. Wyjątek przewidziano jedynie dla sprzętu wykorzystywanego do monitorowania stanu zdrowia, np. przez osoby chorujące na cukrzycę. Zmieniają się również zasady dotyczące czasu egzaminów. Ministerstwo zrezygnowało z określania maksymalnej długości sprawdzianów, wprowadzając jednocześnie minimalny czas ich trwania: 30 minut – w klasach I–III szkoły podstawowej, 45 minut – w klasach IV–VIII, 60 minut – w szkołach ponadpodstawowych. Jednego dnia uczeń będzie mógł zdawać maksymalnie trzy egzaminy, a szkoła będzie musiała przekazać wynik najpóźniej następnego dnia. Zmieni się ocena zachowania Nowelizacja przewiduje także nowe podejście do oceny zachowania. MEN chce, aby większe znaczenie miały kompetencje społeczne i obywatelskie, czyli m.in.: odpowiedzialność za własne działania, umiejętność współpracy, budowanie dobrych relacji z innymi, zaangażowanie w życie klasy i szkoły, przestrzeganie zasad współżycia społecznego. Projekt zmienia również jedno z dotychczasowych kryteriów. Zamiast ogólnego zapisu dotyczącego „postawy patriotycznej” pojawi się bardziej precyzyjne sformułowanie odnoszące się do szacunku dla własnego narodu i ojczyzny oraz tradycji i kultury innych narodów. Zdaniem resortu nowe przepisy mają sprawić, że ocena zachowania będzie opierała się na bardziej konkretnych i czytelnych kryteriach. Co z pracami domowymi? Ministerstwo nie planuje powrotu do obowiązkowych pisemnych prac domowych w klasach IV–VIII szkoły podstawowej. Nadal będą one dobrowolne i mają służyć przede wszystkim utrwalaniu materiału. Pojawia się jednak ważna zmiana. Jeśli uczeń wykona pracę domową, nauczyciel będzie miał obowiązek ją sprawdzić i przekazać dziecku informację zwrotną. Dzięki temu wykonane zadania nie będą trafiały do szuflady bez żadnego komentarza. Projekt zakłada również, że systematyczne wykonywanie prac domowych będzie mogło zostać uwzględnione przy rocznej ocenie klasyfikacyjnej, jeśli takie rozwiązanie przewidzi statut szkoły. Jednocześnie nauczyciele nie będą mogli zadawać do domu prac praktyczno-technicznych. Takie zadania mają być wykonywane podczas zajęć szkolnych. Mniej niejasności, bardziej jednolite zasady Ministerstwo Edukacji podkreśla, że celem zmian nie jest zaostrzenie oceniania, ale uporządkowanie przepisów i ujednolicenie zasad obowiązujących we wszystkich szkołach. Dzięki temu uczniowie, rodzice i nauczyciele mają dokładnie wiedzieć, jakie prawa i obowiązki obowiązują podczas egzaminów, oceniania zachowania czy wykonywania prac domowych. Jeśli projekt zostanie przyjęty zgodnie z planem, nowe przepisy zaczną obowiązywać od 1 września, czyli wraz z rozpoczęciem roku szkolnego 2026/2027. Źródła: rp.pl, wp.pl, wprost.pl Zobacz także: Już jest kalendarz roku szkolnego 2026/2027: więcej laby niż nauki. Będą dłuższe wakacje, zmiany w organizacji ferii Nauczyciele nie biorą jeńców: od września zmiany w szkołach. „Żadnych wycieczek, festynów, zebrania z rodzicami do 15” Kiedyś nauczyciel miał prawa, dziś boi się ucznia. Pedagog: „Czas przestać przepraszać za to, że wychowujemy”
300+ już dawno nie starcza na wyprawkę. „Syn idzie do 2 klasy. Mówi, że to obciach mieć ten sam plecak”
Plecak, piórnik, zeszyty, trampki na WF... Lista zakupów przed początkiem roku szkolnego wydaje się nie mieć końca, a rodzice coraz częściej mówią, że 300+ stało się tylko symbolicznym dodatkiem. Czy świadczenie powinno zostać zwaloryzowane?
Świadczenie „Dobry Start”, potocznie nazywane 300+, wydawało się realnym wsparciem dla rodzin przygotowujących dzieci do nowego roku szkolnego. Dziś wielu rodziców patrzy na tę kwotę z rozgoryczeniem. Ceny przyborów szkolnych, plecaków, butów i ubrań wzrosły tak bardzo, że 300 zł często znika po pierwszych zakupach. Program „Dobry Start” nadal zapewnia jednorazowe świadczenie w wysokości 300 zł na każde uczące się dziecko. Jego wysokość od momentu wprowadzenia programu nie uległa zmianie, mimo że w ostatnich latach inflacja i rosnące ceny mocno wpłynęły na koszty życia. Rodzice coraz częściej zadają więc pytanie: czy kwota ustalona kilka lat temu nadal odpowiada dzisiejszym realiom? „Dzisiaj bardziej przydałoby się 500+ na wyprawkę” Niektórzy przyznają wprost, że świadczenie przestało spełniać swoją pierwotną funkcję. – Nie chcę narzekać, bo każda pomoc się przydaje. Ale prawda jest taka, że 300 zł nie robi już takiej różnicy jak kiedyś. Wystarczy kupić porządny plecak, buty na zmianę i piórnik, a pieniędzy praktycznie nie ma. Mam wrażenie, że dziś bardziej przydałoby się 500+, bo dopiero taka kwota rzeczywiście odciążyłaby rodziców – mówi Sylwia, mama dwóch córek w wieku 7 i 11 lat. Jak podkreśla, najbardziej zaskakują ją ceny rzeczy, które jeszcze kilka lat temu kosztowały znacznie mniej. – Zwykły plecak potrafi kosztować ponad 200 zł. Do tego zeszyty, bloki, farby, kredki, worki na buty... Człowiek nawet nie zauważa, kiedy przekracza tysiąc złotych. „Syn mówi, że drugi rok z tym samym plecakiem to obciach” Koszty to jedno. Drugim problemem okazuje się presja rówieśnicza. – Mój syn idzie do drugiej klasy i od kilku tygodni powtarza, że chce nowy plecak. Tłumaczy, że wszyscy kupują nowe rzeczy i że chodzenie drugi rok z tym samym jest obciachem. A jego obecny plecak jest praktycznie jak nowy – opowiada Joanna, mama 8-letniego Kuby. Przyznaje, że sama ma mieszane uczucia. – Z jednej strony rozumiem, że dzieci chcą być takie jak koledzy. Z drugiej próbuję nauczyć syna, że nie wszystko trzeba wymieniać tylko dlatego, że zaczął się nowy rok szkolny. Mam wrażenie, że presja konsumpcyjna zaczyna się dziś naprawdę wcześnie. Coraz więcej rodziców mówi, że największym wyzwaniem nie są już same wydatki, ale pogodzenie rozsądku z oczekiwaniami dzieci. „Mam troje dzieci. 300+ wystarczyło na same zeszyty i przybory” Im więcej dzieci w rodzinie, tym większym wyzwaniem staje się skompletowanie wyprawki. – Mam troje dzieci: córkę w pierwszej klasie, syna w czwartej i najstarszą córkę w siódmej. Co roku obiecuję sobie, że będę kupować wszystko wcześniej. A potem i tak wydajemy fortunę w sierpniu. W tym roku 300+ praktycznie poszło na zeszyty, bloki, kredki, plastelinę i pozostałe przybory. Plecaki, buty i ubrania musieliśmy kupić z własnych pieniędzy – mówi Katarzyna. Dodaje, że najbardziej zaskoczyły ją ceny drobnych rzeczy. – Każda pojedyncza rzecz wydaje się niedroga. Pięć złotych tu, osiem złotych tam, kilkanaście za okładki, kilkadziesiąt za strój na WF. Ale kiedy dochodzi się do kasy, nagle okazuje się, że rachunek wynosi ponad tysiąc złotych. Rodzice nie oczekują, że państwo sfinansuje całą szkolną wyprawkę. Wielu z nich podkreśla jednak, że świadczenie, które kilka lat temu rzeczywiście odciążało domowy budżet, dziś ma znacznie mniejszą wartość. Nie dlatego, że dzieci potrzebują więcej, ale dlatego, że wszystko wokół po prostu kosztuje więcej. Właśnie dlatego coraz częściej słychać głosy, że program „Dobry Start” sam potrzebuje... dobrego startu. A konkretnie waloryzacji, która pozwoliłaby mu znów spełniać rolę realnego wsparcia, a nie jedynie symbolicznego dodatku do coraz droższej wyprawki szkolnej. Zobacz także: ZUS przypomina rodzicom o 300 plus. Ta data może zdecydować o terminie wypłaty Już jest kalendarz roku szkolnego 2026/2027: więcej laby niż nauki. Będą dłuższe wakacje, zmiany w organizacji ferii Nauczyciele nie biorą jeńców: od września zmiany w szkołach. „Żadnych wycieczek, festynów, zebrania z rodzicami do 15”
Zmiany w szkołach od 1 września. Nauczycielom już słabo na samą myśl: „Czeka nas istny meksyk”
Od 1 września uczniów i rodziców czeka jedna z największych zmian w polskiej szkole od wielu lat. Nowe przedmioty, nowa podstawa programowa, zmiany w stołówkach i planowany zakaz telefonów to dopiero początek. Nauczyciele przyznają, że obawiają się pierwszych tygodni nowego roku szkolnego.
Nowy rok szkolny 2026/2027 będzie wyglądał inaczej niż wszystkie poprzednie. Od 1 września rusza kolejny etap Reformy26 „Kompas Jutra”, która stopniowo zmienia sposób nauczania w polskich szkołach. Nowa podstawa programowa obejmie przedszkola oraz klasy I i IV szkół podstawowych, pojawią się nowe rozwiązania w planach lekcji, zmienią się zasady żywienia dzieci, a rząd planuje również wprowadzenie zakazu korzystania z telefonów komórkowych w szkołach podstawowych. Choć Ministerstwo Edukacji przekonuje, że celem reformy jest nowoczesna szkoła nastawiona na rozwijanie kompetencji, wielu nauczycieli podchodzi do zmian z dużą rezerwą. – Czeka nas istny meksyk – powiedziała mi znajoma nauczycielka szkoły podstawowej. Jej zdaniem w pierwszych miesiącach roku szkolnego trudno będzie uniknąć organizacyjnego chaosu. – Zmian jest bardzo dużo i wszystkie wchodzą praktycznie jednocześnie. Coraz więcej nauczycieli mówi też, że kolejne reformy, zamiast zachęcać do pracy, jeszcze bardziej skłaniają do odejścia z zawodu – przyznaje. Reforma26. Co zmieni się od 1 września? Największe zmiany odczują dzieci rozpoczynające edukację oraz uczniowie klas IV. To właśnie oni jako pierwsi rozpoczną naukę według nowych podstaw programowych. Reforma będzie wdrażana etapami – od września 2027 roku obejmie również pierwsze klasy szkół ponadpodstawowych. Ministerstwo zapowiada odejście od nauki opartej głównie na pamięciowym opanowywaniu materiału. Większy nacisk ma zostać położony na rozwijanie umiejętności praktycznych, współpracę, krytyczne myślenie oraz świadome korzystanie z nowych technologii. W przedszkolach pojawi się również większy nacisk na ograniczanie czasu spędzanego przed ekranami i rozwijanie tzw. higieny cyfrowej. Najważniejsze zmiany od września 2026 Rodzice powinni przygotować się na kilka istotnych nowości: nowa podstawa programowa w przedszkolach oraz klasach I i IV szkoły podstawowej, obowiązkowa edukacja zdrowotna z tematami dotyczącymi zdrowia fizycznego, psychicznego, odżywiania, bezpieczeństwa w internecie i profilaktyki uzależnień, powrót przyrody jako przedmiotu integrującego biologię, geografię, chemię i fizykę, wprowadzenie modułów poświęconych m.in. finansom, mediom, klimatowi, kulturze i bezpieczeństwu, rozpoczęcie realizacji tygodnia projektowego rozwijającego współpracę i kompetencje społeczne, nowe zasady żywienia w szkolnych stołówkach i przedszkolach, czyli wprowadzenie tzw. diety planetarnej, planowany zakaz korzystania z telefonów komórkowych w szkołach podstawowych i przedszkolach, wdrażanie oceny funkcjonalnej dla uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi jako narzędzia lepszego planowania wsparcia. Edukacja zdrowotna i przyroda wracają do szkół Jedną z największych nowości będzie obowiązkowa edukacja zdrowotna. Uczniowie mają rozmawiać nie tylko o zdrowiu fizycznym, ale również o dobrostanie psychicznym, aktywności fizycznej, prawidłowym odżywianiu, bezpieczeństwie w sieci czy profilaktyce uzależnień. Jednocześnie moduł dotyczący zdrowia seksualnego ma być realizowany fakultatywnie. Do planów lekcji wróci także przyroda. Przedmiot ma łączyć wiedzę z biologii, geografii, chemii i fizyki, a większy nacisk zostanie położony na doświadczenia i zajęcia praktyczne zamiast samej teorii. Zdrowsze obiady i mniej smażonych potraw Zmiany obejmą również szkolne stołówki i przedszkolne kuchnie. Od września obowiązywać będą nowe normy żywienia. W jadłospisach pojawi się więcej warzyw, obowiązkowa porcja ryby raz w tygodniu oraz dania z roślin strączkowych. Ograniczona zostanie liczba potraw smażonych, a do ich przygotowania będzie można używać wyłącznie określonych tłuszczów roślinnych. Celem zmian jest poprawa jakości posiłków serwowanych dzieciom. Co z telefonami? Duże emocje budzi również planowany zakaz korzystania ze smartfonów w przedszkolach i szkołach podstawowych. Nowe przepisy mają objąć nie tylko lekcje, ale również przerwy oraz inne zajęcia odbywające się na terenie szkoły. Trzeba jednak pamiętać, że obecnie ustawa znajduje się jeszcze na końcowym etapie procesu legislacyjnego. Jeśli zakończy się on zgodnie z planem, nowe zasady zaczną obowiązywać od 1 września. Co zmieni Reforma26? Reforma26 to największa przebudowa szkoły od lat. Zwolennicy przekonują, że dzięki niej uczniowie będą zdobywać bardziej praktyczne umiejętności potrzebne we współczesnym świecie. Krytycy obawiają się jednak, że tempo zmian jest zbyt duże, a nauczyciele nie dostali wystarczająco dużo czasu na przygotowanie się do nowych obowiązków. O tym, która z tych wizji okaże się bliższa rzeczywistości, przekonamy się już w pierwszych tygodniach nowego roku szkolnego. Źródło: portaloswiatowy.pl Zobacz także: Nauczyciele nie biorą jeńców: od września zmiany w szkołach. „Żadnych wycieczek, festynów, zebrania z rodzicami do 15” Już jest kalendarz roku szkolnego 2026/2027: więcej laby niż nauki. Będą dłuższe wakacje, zmiany w organizacji ferii Nauczyciele zapowiadają strajk. Rodzice mają dość: „Niech pracują też w wakacje. My musimy uczyć dzieci, żeby coś umiały”
Kiedyś nauczyciel miał prawa, dziś boi się ucznia. Pedagog: „Czas przestać przepraszać za to, że wychowujemy”
Współczesna szkoła coraz mocniej przypomina tor pełen przeszkód i pułapek, na którym dorośli muszą ważyć każde słowo, by nie naruszyć kruchej konstrukcji młodego człowieka. Choć od lat dyskutujemy o potrzebie empatii, podmiotowości i zrozumienia w edukacji, to rzeczywistość szkolnych korytarzy zaczyna wymykać się spod kontroli, budząc potężne emocje zarówno wśród pedagogów, jak i samych rodziców.
W sieci wybuchła gigantyczna dyskusja po niezwykle mocnym wpisie nauczyciela Jacka Suligi, który bez owijania w bawełnę zdiagnozował to, co aktualnie dzieje się w polskich klasach. Pedagog zauważa, że tradycyjne, znane nam z własnego dzieciństwa metody dyscyplinowania zostały zepchnięte do defensywy przez system, który boi się jakiejkolwiek konfrontacji z uczniem. Dzisiaj zwykła próba zaprowadzenia ładu w klasie potrafi uruchomić machinę urzędniczą, w którą niemal natychmiast angażuje się całe otoczenie dziecka. Analizując jego słowa, trudno nie odnieść wrażenia, że dorośli zaczęli po prostu bać się wychowywać. Kryzys autorytetu w szkole − dlaczego nauczyciel boi się zwrócić uwagę Tradycyjna, publiczna reprymenda bywa dziś na szkolnych korytarzach traktowana niemal jak wykroczenie. Zamiast krótkiego zdania, które dawniej ucinało chamskie zaczepki czy rzucanie papierkami, od pedagogów oczekuje się prowadzenia długich, indywidualnych dyskusji. Jacek Suliga w swoim manifeście ostro krytykuje ten stan rzeczy, zauważając, że „zwykła reprymenda urosła dziś do rangi oświatowego przestępstwa”. Zwrócenie uwagi na forum klasy bywa określane mianem stygmatyzacji, a próba wyegzekwowania podstawowych zasad kultury osobistej kończy się oskarżeniami o naruszanie granic nastolatka. Moim zdaniem autor posta dotyka tu niezwykle bolesnej prawdy. Kiedy nauczyciel traci prawo do natychmiastowej, asertywnej reakcji, traci też kontrolę nad grupą. W efekcie, jak słusznie zauważa Suliga, współczesny „uczeń potrafi jednym tchem wymienić wszystkie swoje prawa − ale gdy zapytamy o obowiązki, zapada niezręczna cisza”. Nauczyciele, przerażeni wizją łatki oprawcy oraz awantury z roszczeniowym rodzicem, wolą po prostu zacisnąć zęby. Udają, że nie widzą arogancji, przez co młodzi ludzie przejmują całkowitą kontrolę nad grupą. To ślepy zaułek, w którym fałszywie pojęta empatia uderza rykoszetem w same dzieci, odbierając im szansę na naukę elementarnych zasad współżycia społecznego. Trend partnerskiego wychowania − dlaczego dziecko nie jest dorosłym Zdaniem Suligi główną przyczyną tego stanu rzeczy jest lansowany od kilku lat szkodliwy trend, który każe nam traktować dzieci jak równorzędnych partnerów dorosłych. Wmawiamy młodym ludziom, że ich samopoczucie i wygoda są absolutną świętością, niezależnie od okoliczności. Czytając wpis pedagoga, trudno nie zgodzić się z jego argumentacją. Przypomina on nam rzecz oczywistą, o której w oparach nowoczesnych teorii parentingowych często zapominamy: dziecko nie jest dorosłym i nie ma jeszcze w pełni ukształtowanego mózgu. Właśnie dlatego młody człowiek nie potrzebuje w dorosłym kumpla do wiecznych negocjacji. Potrzebuje mądrego przewodnika, kogoś, kto potrafi z pełną stanowczością powiedzieć, gdzie znajduje się granica. Kiedy zdejmujemy z dzieci jakąkolwiek odpowiedzialność za niewłaściwe zachowanie, stale tłumacząc ich wybryki przebodźcowaniem, robimy z nich ofiary losu. Jako rodzice musimy zrozumieć, że chroniąc malucha przed każdą, nawet najmniejszą krytyką, odbieramy mu sprawczość i umiejętność radzenia sobie z frustracją, która jest przecież nieodłącznym elementem ludzkiej egzystencji. Pokolenie ludzi ze szkła − jak rynek pracy weryfikuje bezstresowe wychowanie Kiedy przyglądam się dzisiejszym nastolatkom, uderza mnie ich potworna emocjonalna kruchość. Jacek Suliga użył w swoim poście brutalnego, ale boleśnie trafnego sformułowania: zdejmując z młodych ludzi jakąkolwiek odpowiedzialność, „hodujemy pokolenie ludzi ze szkła”. Jako matka doskonale rozumiem chęć ochrony własnego dziecka przed stresem, ale tworzenie wokół niego sterylnego klosza to niedźwiedzia przysługa. Życie nie jest pasmem nieustannych komplementów i głaskania po głowie. Jeśli szesnastolatek potrzebuje interwencji psychologicznej tylko dlatego, że nauczyciel kazał mu schować telefon i zacząć pracować, to jako społeczeństwo popełniliśmy gigantyczny błąd. Reagowanie histerią na zwykłe, codzienne wymagania to prosta droga do życiowej bezradności. Musimy wreszcie spojrzeć prawdzie w oczy i zdjąć z nosa różowe okulary. Prawdziwy, dorosły świat nie będzie przypominał przedszkolnego kółka wsparcia, w którym każdy krok konsultuje się z terapeutą. Rynek pracy to twarda gra, w której liczą się efekty, terminowość i odporność na stres. Żaden pracodawca nie zaangażuje się w głębokie dyskusje o emocjach dwudziestolatka, który nie potrafi przyjąć konstruktywnej krytyki na temat źle przygotowanego raportu. Zamiast tego po prostu go zwolni i zatrudni kogoś, kto potrafi udźwignąć odpowiedzialność. Stawianie dziecku granic, wymaganie szacunku i asertywne wyciąganie konsekwencji z jego wybryków to nie jest łamanie praw − to, jak pisze Suliga, „najważniejsza szczepionka uodparniająca na dorosłe życie”. Czas, aby dorośli wrócili do roli autorytetów i przestali przepraszać za to, że po prostu wychowują. Zobacz też: Matka obwinia „bezczelną nauczycielkę”. „Syn całe wakacje siedzi z nosem w lekturze, a przecież wystarczy zobaczyć film”
Już jest kalendarz roku szkolnego 2026/2027: więcej laby niż nauki. Będą dłuższe wakacje, zmiany w organizacji ferii
To jeden z tych komunikatów, na które co roku czekają tysiące rodziców. Ministerstwo Edukacji Narodowej podało już terminy ferii, przerw świątecznych i zakończenia roku szkolnego 2026/2027. Sprawdź, kiedy twoje dziecko będzie miało wolne.
Ministerstwo Edukacji Narodowej opublikowało oficjalny kalendarz roku szkolnego 2026/2027. Rodzice mogą już zaplanować urlopy, zimowe wyjazdy czy opiekę nad dziećmi podczas przerw w nauce. Wiadomo, kiedy rozpocznie się rok szkolny, w jakich terminach odbędą się ferie zimowe w poszczególnych województwach oraz kiedy uczniowie rozpoczną wakacje. Kalendarz roku szkolnego 2026/2027. Najważniejsze daty Zgodnie z komunikatem MEN zajęcia dydaktyczno-wychowawcze rozpoczną się 1 września 2026 roku (wtorek), a zakończą 25 czerwca 2027 roku (piątek). Wakacje rozpoczną się dzień później i potrwają do końca sierpnia. Najważniejsze terminy roku szkolnego 2026/2027: 1 września 2026 r. (wtorek) – rozpoczęcie roku szkolnego, 23–31 grudnia 2026 r. – zimowa przerwa świąteczna, 18–31 stycznia 2027 r. – ferie zimowe w województwach: podkarpackim, podlaskim, dolnośląskim, łódzkim, śląskim i opolskim, 1–14 lutego 2027 r. – ferie zimowe w województwach: mazowieckim, pomorskim, świętokrzyskim i lubelskim, 15–28 lutego 2027 r. – ferie zimowe w województwach: lubuskim, kujawsko-pomorskim, warmińsko-mazurskim, wielkopolskim, zachodniopomorskim i małopolskim, 25–30 marca 2027 r. – wiosenna przerwa świąteczna, 30 kwietnia 2027 r. – zakończenie zajęć dla klas programowo najwyższych liceów, techników i szkół branżowych II stopnia, 25 czerwca 2027 r. (piątek) – zakończenie roku szkolnego, 26 czerwca – 31 sierpnia 2027 r. – wakacje. Ferie zimowe 2027. Sprawdź termin dla swojego województwa Podobnie jak w poprzednich latach ferie zimowe zostaną podzielone na trzy tury. Dzięki temu ruch turystyczny rozkłada się w czasie, a rodziny mogą łatwiej zaplanować wyjazdy. Terminy ferii wyglądają następująco: 18–31 stycznia 2027 r. – województwa: podkarpackie, podlaskie, dolnośląskie, łódzkie, śląskie i opolskie, 1–14 lutego 2027 r. – województwa: mazowieckie, pomorskie, świętokrzyskie i lubelskie, 15–28 lutego 2027 r. – województwa: lubuskie, kujawsko-pomorskie, warmińsko-mazurskie, wielkopolskie, zachodniopomorskie i małopolskie. Warto pamiętać, że terminy ferii wpływają nie tylko na organizację życia rodzinnego, ale również na ceny noclegów i dostępność miejsc w popularnych kurortach. Przerwy świąteczne i zakończenie roku szkolnego W roku szkolnym 2026/2027 uczniowie będą mieli dwie dłuższe przerwy świąteczne. Zimowa potrwa od 23 do 31 grudnia 2026 roku, natomiast wiosenna została zaplanowana na 25–30 marca 2027 roku. Starsi uczniowie zakończą naukę wcześniej. Klasy programowo najwyższe liceów, techników i szkół branżowych II stopnia zakończą zajęcia 30 kwietnia 2027 roku, aby przygotować się do egzaminów. Ministerstwo przypomina również, że szczegółowy harmonogram egzaminu ósmoklasisty, matur i egzaminów zawodowych Centralna Komisja Egzaminacyjna opublikuje do 20 sierpnia 2026 roku. Dopiero wtedy uczniowie i rodzice poznają dokładne terminy egzaminów. Ważne informacje dla rodziców Według wyliczeń rok szkolny 2026/2027 będzie oznaczał nawet 187 dni bez zajęć dydaktycznych, jeśli uwzględnić wakacje, ferie, święta, weekendy oraz dni ustawowo wolne od pracy. Dla uczniów to dobra wiadomość, natomiast rodzice już teraz mogą wykorzystać opublikowany przez MEN kalendarz, aby z odpowiednim wyprzedzeniem zaplanować urlopy, wyjazdy i opiekę nad dziećmi. Źródło: gov.pl Zobacz także: Nauczyciele nie biorą jeńców: od września zmiany w szkołach. „Żadnych wycieczek, festynów, zebrania z rodzicami do 15”
Nauczyciele zapowiadają strajk. Rodzice mają dość: „Niech pracują też w wakacje. My musimy uczyć dzieci, żeby coś umiały”
Napięcie między nauczycielami a rodzicami rośnie. Po informacji, że pedagodzy nie dostaną kolejnych podwyżek, pojawiły się zapowiedzi protestu i pomysłu ograniczenia pracy do absolutnego minimum. Dyskusja, która rozgorzała pod tekstem o „cichym strajku”, pokazała, jak bardzo Polacy różnią się w ocenie pracy nauczycieli.
Nauczyciele liczyli na podwyżki, ale ich postulaty nie zostaną spełnione. Rada Ministrów nie przyjęła propozycji zwiększenia wynagrodzeń, a Ministerstwo Edukacji tłumaczyło decyzję ograniczeniami finansowymi. W odpowiedzi Związek Nauczycielstwa Polskiego zapowiedział protest 31 sierpnia przed gmachem Ministerstwa Edukacji. To jednak niejedyny sposób, w jaki część środowiska nauczycielskiego chce wyrazić swoje niezadowolenie. Coraz częściej mówi się o tzw. cichym strajku, czyli ograniczeniu pracy wyłącznie do obowiązków wynikających z przepisów. „Minimum, tak jak wypłata”. Nauczyciele chcą postawić granice O pomyśle nauczycieli zrobiło się głośno po komentarzu opublikowanym na profilu „NIE dla chaosu w szkole”. Jego autor napisał, by zrezygnować z wycieczek, festynów, a zebrania organizować wyłącznie do 15, w godzinach pracy nauczycieli. Pomysł szybko wywołał ogromne emocje. Zwolennicy takiego rozwiązania przekonują, że nauczyciele od lat wykonują wiele obowiązków, za które nie otrzymują dodatkowego wynagrodzenia. Ich zdaniem organizacja wycieczek, konkursów, wydarzeń szkolnych czy kontakt z rodzicami po godzinach nie powinny być traktowane jako coś oczywistego. Przeciwnicy odpowiadają natomiast, że ograniczenie dodatkowych aktywności najbardziej odczują uczniowie i rodzice. Rodzice zabrali głos. Jedni popierają nauczycieli, inni są oburzeni Pod naszym tekstem dotyczącym planowanego „cichego protestu” opublikowanym w mediach społecznościowych pojawiły się setki komentarzy. Dyskusja szybko pokazała, jak bardzo podzielone są opinie na temat pracy nauczycieli. Część rodziców uważa, że pedagodzy mają prawo postawić granice i przestać wykonywać obowiązki po godzinach. „No i bardzo dobrze. Dodałabym do tego zero przygotowywania w domu materiałów z własnej kieszeni, kserowania, drukowania na własny koszt, zero odbierania telefonów po godzinach pracy. Nikt nie pracuje po pracy charytatywnie, nauczyciele też powinni przestać” – napisała jedna z internautek. Podobne głosy zwracały uwagę, że problemem nie są same dodatkowe wydarzenia, ale oczekiwanie, że nauczyciel będzie stale dostępny. „Kiedyś nauczyciel był osobą szanowaną i ten zawód miał wysoką rangę społeczną. A teraz? Teraz każdy rodzic uważa, że wie wszystko lepiej, że dzieci są zawsze i wszędzie grzeczne, tylko nauczyciel sobie nie radzi” – komentował inny rodzic. „Zawsze możecie zmienić zawód”. Nie wszyscy stanęli po stronie pedagogów Niektórzy rodzice zwracali również uwagę na to, że ich zdaniem nauczyciele zbyt często skupiają się na własnych trudnościach, zapominając o przywilejach związanych z tym zawodem. Inni porównywali dzisiejszą szkołę z tą sprzed lat i przekonywali, że kiedyś nauczyciele wykonywali wiele dodatkowych obowiązków bez narzekania. „Nie rozumiem, dlaczego dawniej nauczyciele sprawdzali klasówki, jeździli na wycieczki, byli mili i uśmiechnięci w stosunku do uczniów, a teraz wciąż mało i niedobrze? Większość z was jest nauczycielami nie z powołania, tylko z konieczności. Nawet uczyć nie potraficie, skoro większość uczniów ma korepetycje. Leniuchy i obiboki z was i tyle” – napisał jeden z internautów. Niektórzy zwracali uwagę na wakacje i czas pracy nauczycieli: „Też niech mają tylko 30 dni urlopu w ciągu roku. Większość chciałaby mieć pobory nauczycieli, trzy miesiące wakacji i pracować najwyżej pięć godzin dziennie” albo „Niech pracują też od 8 do 16 podczas wakacji!” – pisali internauci. Pojawiły się również zarzuty dotyczące jakości nauczania: „Niech oni tak uczą, jak zakłada ich zawód. Prawda jest taka, że rodzice i tak muszą siedzieć i uczyć dzieci, żeby coś umiały”. Spór o nauczycieli pokazuje większy problem polskiej szkoły Dyskusja wokół „cichego strajku” nie dotyczy wyłącznie wycieczek czy festynów. W tle jest znacznie większy problem – pytanie o to, czym właściwie powinna być praca nauczyciela i czego społeczeństwo ma prawo od niego oczekiwać. Dla jednych nauczyciel to osoba, która powinna nie tylko przekazywać wiedzę, ale także angażować się w życie szkoły i wspierać uczniów na wielu poziomach. Dla innych – to pracownik, który ma określony zakres obowiązków i nie powinien stale wykonywać dodatkowej, często niewidocznej pracy. Jedno jest pewne – wrzesień 2026 może przynieść kolejną odsłonę konfliktu wokół polskiej edukacji. A emocje, które wywołał jeden internetowy komentarz, pokazują, że problem dawno przestał dotyczyć wyłącznie nauczycieli. Zobacz także: Nauczycielka: „Drugiego dnia urlopu dostałam SMS-a od matki ucznia. Aż oplułam się kawą mrożoną, gdy zobaczyłam, czego żąda”
Nauczyciele nie biorą jeńców: od września zmiany w szkołach. „Żadnych wycieczek, festynów, zebrania z rodzicami do 15”
Nauczyciele mają dość – i trudno im się dziwić. Nowy rok szkolny jeszcze się nie rozpoczął, a wśród nauczycieli coraz częściej słychać zapowiedzi cichego protestu. Zamiast strajku – praca ograniczona wyłącznie do obowiązków wynikających z przepisów. Jeden wpis w mediach społecznościowych pokazał, jak głęboki jest kryzys zaufania do polskiej szkoły.
Nowy rok szkolny 2026/2027 ma przynieść kolejne zmiany w polskiej edukacji. W szkołach pojawią się nowe rozwiązania wprowadzane przez Ministerstwo Edukacji, nauczyciele będą pracować z odchudzoną podstawą programową w części przedmiotów, a równolegle przygotowywane są kolejne etapy reformy. Jednak wielu pedagogów przekonuje, że największym problemem nie są nowe przepisy, lecz narastające zmęczenie i poczucie, że od lat oczekuje się od nich coraz więcej przy niewystarczającym wsparciu. Symbolicznym wyrazem tych nastrojów stał się wpis opublikowany na facebookowym profilu „NIE dla chaosu w szkole”, społecznej inicjatywy działaczy, którzy od lat komentują zmiany w oświacie i publikują analizy dotyczące funkcjonowania polskich szkół. Nauczyciele będą pracować tak, jak im płacą To właśnie tam opublikowano zrzut anonimowego komentarza, którego autor – z kontekstu wynika, że jest nauczycielem – napisał: „U nas od września będziemy realizować tylko to, co w podstawie. Żadnych wycieczek, festynów, zebrania z rodzicami tylko w godzinach pracy do 15:00. Z tego, co mi wiadomo, nauczyciele w niektórych szkołach okolicznych też będą tak robić. Minimum, tak jak wypłata”. Choć nie ma dowodów, że podobne działania będą prowadzone na szeroką skalę, sam wpis wywołał ogromne emocje. Pod postem pojawiło się ponad 1000 komentarzy. Część internautów stanęła po stronie nauczycieli, argumentując, że od lat wykonują wiele obowiązków wykraczających poza pensum i formalny zakres pracy. Inni nie kryli oburzenia, twierdząc, że to uczniowie i rodzice zapłacą za frustrację dorosłych. Nie zabrakło też głosów, że jeśli ktoś nie jest zadowolony z pracy w szkole, powinien po prostu... zmienić zawód. Cichy protest uderzy w uczniów? Skąd bierze się tak silne rozgoryczenie? Nauczyciele od dawna zwracają uwagę, że ich praca nie kończy się wraz z ostatnim dzwonkiem. Przygotowywanie lekcji, sprawdzanie klasówek, dokumentacja, szkolenia, zebrania z rodzicami, organizacja wycieczek, akademii, festynów czy konkursów bardzo często odbywają się poza godzinami pracy w szkole. Wielu pedagogów podkreśla, że znaczna część tych działań nie jest dodatkowo wynagradzana, a jednocześnie społeczne oczekiwania wobec szkoły stale rosną. Na nastroje wpływają również kolejne reformy. Od września 2026 roku szkoły funkcjonują już po następnych zmianach w podstawach programowych i organizacji nauczania, a środowisko nauczycielskie przygotowuje się do wdrażania kolejnych elementów zapowiadanej reformy edukacji. Wielu pedagogów przyznaje, że zamiast stabilności od lat muszą dostosowywać się do nowych wymagań, często bez odpowiedniego czasu na przygotowanie. Dyskusja pod wpisem pokazała, jak bardzo podzielone są opinie na temat kondycji polskiej szkoły. Dla jednych nauczyciele od dawna pracują ponad siły i mają prawo postawić granice. Dla innych szkoła to nie tylko realizacja podstawy programowej, ale także wycieczki, wydarzenia, rozmowy z rodzicami i budowanie szkolnej wspólnoty. Jeśli podobne głosy będą pojawiać się coraz częściej, jesień 2026 może okazać się kolejnym trudnym sprawdzianem dla całego systemu edukacji. Zobacz także: Nauczycielka: „Drugiego dnia urlopu dostałam SMS-a od matki ucznia. Aż oplułam się kawą mrożoną, gdy zobaczyłam, czego żąda” To już nieodwołalne: od września dieta planetarna wejdzie do szkół. Co zniknie z talerzy dzieci? Nauczyciele powinni opiekować się dziećmi w wakacje? „Dorobiliby 500 zł do pensji, dla nich to przecież dużo”
To już nieodwołalne: od września dieta planetarna wejdzie do szkół. Co zniknie z talerzy dzieci?
Zmiany w szkolnych stołówkach od września 2026 obejmą niemal 36 tys. szkół i przedszkoli oraz ponad 6,8 mln uczniów. Nowe rozporządzenie Ministerstwa Zdrowia narzuca m.in. co najmniej jeden w pełni roślinny obiad tygodniowo, ogranicza smażenie i zmienia zasady w sklepikach. Zaskoczenie? Kawa nie zniknie.
Ma być więcej warzyw, większy wybór i mniej smażenia. Od września 2026 roku szkolne stołówki w całej Polsce przejdą systemową zmianę. Nowe rozporządzenie Ministerstwa Zdrowia wprowadza obowiązkowe posiłki roślinne, standardy diety planetarnej oraz ostrzejsze wymogi jakościowe. Zmiany obejmą niemal 36 tysięcy szkół i przedszkoli. Roślinny obiad wchodzi do grafiku i przestaje być wyjątkiem Nowe zasady dotyczą żywienia zbiorowego w publicznych szkołach i przedszkolach, a więc realnie obejmą ponad 6,8 miliona uczniów oraz personel stołówek. Rozporządzenie ma zastąpić przepisy z 2016 roku i wprowadzić bardziej uporządkowany schemat planowania jadłospisów. Najbardziej odczuwalna zmiana dla rodzin to obowiązkowy, w pełni roślinny obiad co najmniej raz w tygodniu. Taki posiłek ma być bez produktów odzwierzęcych i oparty na nasionach roślin strączkowych, takich jak soczewica, fasola czy ciecierzyca. Jednocześnie w dniach, gdy w menu pojawi się mięso lub ryba, szkoła ma zapewnić roślinną alternatywę dla chętnych. W tygodniowej strukturze jadłospisu wskazano: minimum 1 dzień z obiadem w pełni roślinnym na bazie strączków, 2 dni z obiadem na bazie świeżego mięsa, z równoległą opcją roślinną, 1 dzień z rybą, również z alternatywą roślinną, 1 dzień „elastyczny”, gdy placówka może postawić na obiad roślinny, mączny albo rybny. Dla rodzica to ważna informacja praktyczna: jeśli dziecko nie je mięsa lub dopiero oswaja nowe smaki, w założeniu ma dostać wybór, a nie „albo to, albo nic”. Dużo będzie tu zależało od tego, jak konkretna kuchnia szkolna poradzi sobie z planowaniem i przygotowaniem potraw. Warzywa na pierwszym planie, a smażenie pod kontrolą Rozporządzenie mocno akcentuje jakość i sposób przygotowania posiłków. W każdym posiłku mają pojawiać się warzywa lub owoce, z wyraźnym naciskiem na to, by warzyw było więcej niż owoców. W menu ma wzrosnąć udział produktów pełnoziarnistych oraz tłuszczów roślinnych. Zmieniają się też zasady dotyczące technik kulinarnych: dania smażone będą mogły pojawiać się maksymalnie dwa razy w tygodniu. W praktyce może to oznaczać mniej klasycznych „smażonych hitów” z dzieciństwa, a więcej pieczenia, duszenia czy gotowania. Dodatkowy wymóg dotyczy zup: co najmniej dwa razy w tygodniu mają być przygotowane wyłącznie na wywarach warzywnych. To detal, który może umknąć w dyskusjach o „dniu bez mięsa”, a dla części dzieci właśnie zupa jest tym elementem obiadu, który jedzą najchętniej. Resort promuje też korzystanie z produktów sezonowych, lokalnych oraz z upraw ekologicznych. Brzmi dobrze, ale rodzice i szkoły mogą się zastanawiać, jak to będzie wyglądało w budżecie. Na poziomie przepisów jest to jednak kierunek jasno wpisany w nowe standardy. Dieta planetarna w praktyce: mniej wyrzucania, lepsze porcje i większy wybór dodatków W rozporządzeniu pojawia się pojęcie diety planetarnej. W szkolnej codzienności ma się ono przekładać nie tylko na skład talerza, ale też na ograniczanie marnowania żywności. Chodzi zarówno o straty w trakcie przygotowania posiłków, jak i o tzw. resztki talerzowe. Szkoły mają być zachęcane do rozwiązań, które brzmią bardzo „życiowo”: porcje dopasowane do wieku, możliwość wyboru dodatków (np. rodzaj kaszy czy ilość warzyw), dbałość o estetykę podania, częstsze obiady jednodaniowe, monitorowanie ilości wyrzucanego jedzenia. W praktyce to może pomóc szczególnie młodszym dzieciom, które często jedzą „oczami” albo szybko się zniechęcają, gdy na talerzu ląduje zbyt dużo. Z drugiej strony szkoły będą musiały to dobrze zorganizować, bo elastyczność w wydawaniu posiłków wymaga czasu i sprawnej obsługi. Ważny jest też wymóg żywieniowy: obiad ma dostarczać 20–30 procent dziennego zapotrzebowania energetycznego, a planowanie ma być monitorowane w ujęciu dekadowym. To sygnał, że jadłospis ma być układany w szerszej perspektywie niż wg zasady: „co się uda kupić w tym tygodniu”. Sklepiki dostają nową listę produktów, a kawa ostatecznie zostaje Zmiany obejmą nie tylko stołówki, ale też szkolne sklepiki. Nowe zasady dopuszczają sprzedaż napojów roślinnych i roślinnych alternatyw produktów mlecznych, pod warunkiem że będą wzbogacone w wapń i witaminę B12 oraz spełnią limity cukru, tłuszczu i soli. Wątek, który budził sporo emocji, dotyczył kawy. W finalnej wersji rozporządzenia resort zdrowia rezygnuje z planowanego zakazu sprzedaży kawy w placówkach oświatowych. W konsultacjach publicznych wpłynęło blisko 800 opinii, a wycofanie zakazu było jednym z najczęściej zgłaszanych postulatów. O zmianę apelowało m.in. Polskie Stowarzyszenie Vendingu. Swoje stanowisko przedstawił też Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego PZH – Państwowy Instytut Badawczy, zwracając uwagę, że w Polsce brak stanowiska gremium naukowego dotyczącego wieku bezpiecznego spożycia kawy, a tylko 3 z 81 analizowanych krajów mają oficjalne rekomendacje. Dla rodziców to informacja o tyle istotna, że temat kawy w szkole wraca zwykle wtedy, gdy dziecko zaczyna mówić o „modnych napojach” i rówieśniczych zwyczajach. Przepisy nie zamykają dyskusji, ale przesądzają jedno: kawa nie zniknie ze szkolnych korytarzy. Wdrożenie to nie tylko przepisy: mają być szkolenia i wsparcie dla stołówek Ministerstwo Zdrowia wskazuje, że tak szerokie zmiany wymagają przygotowania. Wprost mowa o potrzebie szkoleń personelu kuchennego i wsparcia dyrekcji. W proces ma włączać się Fundacja ProVeg w ramach programu „Szkoła na Roślinach”, oferując warsztaty m.in. z planowania menu opartego na strączkach i warzywach sezonowych oraz z atrakcyjnego podawania potraw. W praktyce właśnie to może przesądzić o sukcesie: nawet najlepsze założenia nie zadziałają, jeśli danie będzie mdłe, źle skomponowane albo podane w sposób, który zniechęca dzieci. Zmiany w szkolnym żywieniu wejdą od września 2026 roku. Dla wielu rodzin to dobry moment, żeby wcześniej porozmawiać z dzieckiem o nowych smakach i sprawdzić, co w roślinnych daniach naprawdę mu pasuje. Dzięki temu szkolna „nowa normalność” ma szansę być mniej zaskoczeniem, a bardziej kolejnym krokiem w nauce zdrowego odżywiania. Źródło: TVN24 Zobacz też: Niecodzienna scena w gdańskiej restauracji. „Ludzie odwracali głowy na widok tej matki z 10-latkiem”
Matka obwinia „bezczelną nauczycielkę”. „Syn całe wakacje siedzi z nosem w lekturze, a przecież wystarczy zobaczyć film”
„Siedzieliśmy na plaży nad Bałtykiem. Mąż z młodszą córką budowali zamek z piasku, dzieci wokół biegały z dmuchanymi kołami, wszędzie gwar, śmiech, a mój syn siedział za parawanem z nosem w książce. Nie mogłam na to patrzeć. Pomyślałam, że jedna osoba skutecznie odebrała mojemu dziecku wakacje” – pisze nasza czytelniczka.
Rodzice od lat spierają się o to, czy dzieci powinny w wakacje całkowicie odciąć się od nauki. Jedni uważają, że dwa miesiące to czas wyłącznie na odpoczynek. Inni przekonują, że dobra książka nie jest szkolnym obowiązkiem, lecz przygodą. List naszej czytelniczki pokazuje, jak cienka potrafi być granica między jednym a drugim. „Byłam przekonana, że nauczycielka przesadziła” Dzień dobry, mój syn Kuba skończył właśnie czwartą klasę. To był dla niego naprawdę intensywny rok. Wrócił do domu ze świadectwem z czerwonym paskiem, ale wiem, ile kosztowało go to wysiłku. Kiedy wreszcie nadszedł dzień zakończenia roku, odetchnęliśmy z ulgą. Wydawało mi się, że szkoła zostaje za nami przynajmniej na dwa miesiące. Na zakończeniu roku polonistka, wychowawczyni mojego syna, powiedziała dzieciom, że bardzo zachęca je do przeczytania w wakacje „Hobbita”. Nie rozdawała żadnych kartek z zadaniami, nie zapowiedziała kartkówki we wrześniu, ale zaznaczyła, że to piękna książka i warto po nią sięgnąć jeszcze przed rozpoczęciem piątej klasy, bo to w końcu lektura. Mój syn potraktował te słowa bardzo poważnie. Ja z kolei uznałam, że nauczycielka zwyczajnie nie potrafi odpuścić dzieciom nawet podczas wakacji. „Na plaży nie mogłam na to patrzeć” Kilka dni później wyjechaliśmy nad Bałtyk. Czekaliśmy na ten urlop od miesięcy. Wynajęliśmy niewielki apartament, dzieci odliczały dni do wyjazdu, a ja marzyłam o tym, żeby przez dwa tygodnie nikt nie wspominał o szkole. Pierwszego dnia rozłożyliśmy się na plaży. Mąż bawił się z naszą młodszą córką, ja wyciągnęłam ręcznik i zaczęłam się cieszyć, że wreszcie nic nie muszę. Po chwili zauważyłam, że Kuba sięga do plecaka. Byłam przekonana, że wyciąga komiks albo karty. Zamiast tego wyjął „Hobbita”, schował się za parawanem i zaczął czytać. Patrzyłam na niego z rosnącą irytacją. Wokół dzieci budowały zamki z piasku, pluskały się w morzu, jadły lody i korzystały z wakacji. Mój syn siedział z lekturą, bo uznał, że skoro pani powiedziała, że warto ją przeczytać, to trzeba to zrobić jak najszybciej. Nie wytrzymałam. Zamknęłam książkę i powiedziałam, że nie po to wydaliśmy tyle pieniędzy na rodzinny wyjazd, żeby siedział na plaży z lekturą. „Przecież można obejrzeć film” Naprawdę nie rozumiem, dlaczego szkoła wciąż tak mocno trzyma się książek. Dziś dzieci mogą poznawać historie na wiele sposobów. Są filmy, audiobooki, słuchowiska i świetnie przygotowane materiały edukacyjne. Pomyślałam wtedy, że jeśli już koniecznie musi wiedzieć, o czym jest „Hobbit”, to obejrzymy ekranizację. Będzie miał tę samą historię, a wakacje pozostaną wakacjami. Byłam przekonana, że mam rację. Wieczorem zapytałam Kubę, czy naprawdę tak bardzo przejął się tym, co powiedziała nauczycielka. Spojrzał na mnie i odpowiedział: „Mamo, ale ja nie czytam dlatego, że muszę. Ta książka jest po prostu ciekawa. Chcę wiedzieć, co będzie dalej”. To zdanie kompletnie mnie zaskoczyło. Nagle przypomniałam sobie słowa polonistki. Ona przecież nie powiedziała dzieciom: „Macie obowiązek przeczytać tę lekturę”. Powiedziała tylko, że warto. Całą presję dopisałam sobie sama, chociaż nadal uważam, że nauczyciele powinni bardzo ostrożnie formułować takie zachęty, bo dzieci często odbierają je jak polecenie. Komentarz redakcji Tym razem trudno nie stanąć po stronie nauczycielki. Z opisu wynika, że nie zadała dzieciom obowiązkowej lektury na wakacje, lecz poleciła książkę, którą warto przeczytać przed kolejnym rokiem nauki. To zasadnicza różnica. Warto też zwrócić uwagę na coś jeszcze. Chłopiec nie schował się z książką dlatego, że bał się kary czy złej oceny. Czytał, bo historia go zaciekawiła. W czasach, gdy wielu rodziców martwi się, że dzieci nie chcą sięgać po książki, taki widok na plaży wcale nie musi oznaczać zmarnowanych wakacji. Być może jest dowodem na to, że nauczycielce udało się zrobić coś znacznie cenniejszego niż „zadać lekturę” – obudzić w uczniu zwykłą czytelniczą ciekawość. Zobacz także: „Zafundowałam 14-letniemu synowi wakacje marzeń w Egipcie. Gdy zobaczyłam, co ten niewdzięcznik robi w pokoju, serce mi pękło” „Dziadkowie zabrali Julkę do Krynicy Morskiej, a wrócili sami”. Mama nie może wybaczyć teściom tego, co się wydarzyło Nauczyciele powinni opiekować się dziećmi w wakacje? „Dorobiliby 500 zł do pensji, dla nich to przecież dużo”
Wyniki matur 2026 już są: szokujące, ile osób nie zdało. „Moją siostrę musieli podmienić”
„Musieli ją podmienić w szpitalu” – to była moja pierwsza myśl po tym, jak siostra podzieliła się ze mną swoimi wynikami matur. Ja matmę ledwo zdałam, ona uzyskała aż 96 proc. Jak poradzili sobie tegoroczni maturzyści i co teraz ich czeka?
Tegoroczni maturzyści poznali wyniki 8 lipca 2026 r. Centralna Komisja Egzaminacyjna opublikowała ogólnopolskie dane, a od godz. 8:30 każdy zdający może sprawdzić swój rezultat w systemie ZIU. Do egzaminu przystąpiło 321 314 osób, a świadectwa dojrzałości są wydawane tego samego dnia w szkołach. Wyniki matur 2026. Jedni odetchnęli z ulgą, inni liczą dni do sierpnia Z danych CKE wynika, że 81,1 proc. zdających zaliczyło wszystkie egzaminy i ma temat zamknięty. Dla części rodzin to moment, w którym naprawdę można na chwilę zwolnić: rekrutacje na studia, przeprowadzki, plany wakacyjne nagle stają się łatwiejsze do poukładania. Tegoroczny wynik jest też nieco lepszy niż w 2025 r., gdy maturę zdało 80 proc. osób. Jednocześnie 12,3 proc. abiturientów nie zdało jednego przedmiotu obowiązkowego. Ta grupa ma prawo podejść do egzaminu poprawkowego w sierpniu. W praktyce oznacza to kilka dodatkowych tygodni nauki w środku lata, często w trybie „plan minimum”: powtórki, arkusze, konsultacje. Rok wcześniej prawo do poprawki miało 13 proc. maturzystów. Jest też trzecia, najtrudniejsza informacja: 6,6 proc. osób nie zaliczyło co najmniej dwóch egzaminów. W takim przypadku nie ma poprawki w tym roku, a kolejne podejście jest możliwe dopiero w przyszłym roku. W 2025 r. ten odsetek wynosił 7 proc. Wyniki mocno różnią się między szkołami, a angielski znów wygrywa Różnice między typami szkół widać bardzo wyraźnie. W liceach ogólnokształcących zdawalność wyniosła 85,9 proc., w technikach 71,3 proc., a w szkołach branżowych II stopnia 15,4 proc. W niektórych zestawieniach doprecyzowano też skalę poprawek: w liceach prawo do poprawki ma 9,5 proc., a 4,6 proc. nie zdało więcej niż jednego egzaminu; w technikach odpowiednio 18,5 proc. i 10,2 proc. W szkołach branżowych II stopnia do poprawki może podejść 28,4 proc. Jeśli chodzi o średnie wyniki na poziomie podstawowym, język polski i matematyka zakończyły się średnio na poziomie 59 proc. W matematyce to spadek względem ubiegłego roku (61 proc.). Najlepiej wypadł język angielski ze średnią 78 proc. To też najczęściej wybierany język obcy: zdaje go ponad 98 proc. maturzystów. W rozszerzeniach widać różne wybory zależnie od ścieżki. W liceach najczęściej wybierano angielski (78 proc.), matematykę (30 proc.) i biologię (27 proc.). W technikach dominowały: angielski (66 proc.), matematyka (23 proc.) oraz geografia (21 proc.). Sprawdzenie wyniku matury 2026 w ZIU Wyniki indywidualne są dostępne online w systemie ZIU. Do logowania potrzebne są dane przekazane wcześniej przez szkołę. Dla wielu rodziców to moment, kiedy warto być obok: nie po to, by oceniać, tylko żeby pomóc spokojnie przejść przez formalności i kolejne kroki. Warto też pamiętać o zasadach samego egzaminu. Matura obejmuje obowiązkowo trzy egzaminy pisemne na poziomie podstawowym (język polski, matematyka, język obcy nowożytny) oraz dwa ustne (polski i język obcy). Każdy zdający musi podejść także do co najmniej jednego egzaminu pisemnego na poziomie rozszerzonym, ale tam nie ma progu zaliczeniowego. O zdaniu matury decyduje uzyskanie minimum 30 proc. z każdego przedmiotu obowiązkowego. Poprawka w sierpniu dotyczy tych, którym powinęła się noga tylko na jednym egzaminie obowiązkowym. Mapa Polski też ma znaczenie, choć wynik zawsze jest „czyjś” W danych regionalnych najwyższą zdawalność odnotowano w województwie małopolskim (85 proc.), a kolejne miejsca zajęły świętokrzyskie (84 proc.) i mazowieckie (83 proc.). Najniższa zdawalność została wskazana w województwach wielkopolskim i lubelskim (po 78 proc.). To liczby, które pokazują tło, ale w domu i tak najważniejszy jest jeden, konkretny wynik i decyzja, co dalej: rekrutacja, poprawka albo plan na kolejny rok. Źródła: rp.pl polsatnews.pl, onet.pl Zobacz także: Matura 2026: o ile wzrosła lokata w banku? To zadanie z haczykiem przerasta dorosłych Aneks do świadectwa dojrzałości: co to jest i kto dostaje aneks do świadectwa maturalnego? Numer świadectwa dojrzałości: gdzie znaleźć numer matury?
Rodzice żądają świetlic otwartych w wakacje. „Nauczyciele i tak mają wolne, mogliby zrobić coś pożytecznego”
„A z kim mam zostawić dziecko przez dwa miesiące?” – to pytanie wraca wśród rodziców każdego lata. Tym razem dyskusja poszła o krok dalej. Coraz więcej osób uważa, że szkoły powinny organizować wakacyjne dyżury w świetlicach. O pedagogach, jak zwykle, nikt nie myśli.
Jeszcze kilka lat temu wakacyjna organizacja pracy szkół nie budziła aż takich emocji. Dziś wystarczy jedno pytanie w rodzicielskiej grupie na Facebooku, by rozpętała się prawdziwa burza. Czy szkoły powinny zapewniać dzieciom opiekę także w lipcu i sierpniu, skoro wielu rodziców pracuje przez całe wakacje? Wakacyjne świetlice coraz częściej pojawiają się w dyskusjach rodziców Każdego lata w mediach społecznościowych wraca ten sam temat. Rodzice pytają, dlaczego przedszkola organizują wakacyjne dyżury, a szkoły podstawowe w większości przypadków zamykają drzwi już po zakończeniu roku szkolnego. W grupach parentingowych nie brakuje głosów, że system nie nadąża za rzeczywistością. Model rodziny bardzo się zmienił. Coraz częściej pracują oboje rodzice, wielu z nich nie ma możliwości wzięcia dwóch miesięcy urlopu ani wsparcia ze strony dziadków. Kolonie czy półkolonie rozwiązują problem tylko częściowo – zwykle trwają tydzień lub dwa i wiążą się z dodatkowymi kosztami. Pozostaje więc pytanie: co zrobić z dzieckiem przez pozostałe tygodnie wakacji? Właśnie dlatego coraz więcej osób postuluje wprowadzenie wakacyjnych dyżurów świetlic szkolnych. Nie chodzi o prowadzenie normalnych lekcji, ale o zapewnienie dzieciom bezpiecznego miejsca, w którym mogłyby spędzić kilka godzin dziennie pod opieką dorosłych. Zwolennicy takiego rozwiązania przekonują, że szkoły dysponują odpowiednimi salami, zapleczem i personelem, więc organizacyjnie byłoby to możliwe. – Mam dwójkę dzieci w wieku 8 i 10 lat. Oboje z mężem pracujemy na pełen etat i co roku przeżywamy ten sam koszmar. Urlopu mamy w sumie trzy tygodnie, wakacje trwają ponad dwa miesiące. Przedszkola mają dyżury, więc dlaczego szkoły nie mogłyby zrobić tego samego? Nie oczekuję lekcji ani zajęć edukacyjnych. Chciałabym po prostu mieć miejsce, gdzie dzieci będą bezpieczne przez kilka godzin. – Magda, mama dzieci w wieku 8 i 10 lat – Mam córkę, która skończyła 7 lat. To był jej pierwszy rok w szkole i nagle okazało się, że od lipca zostajemy bez żadnej opieki. Półkolonie kosztują fortunę, a miejsc jest mało. Szczerze? Nie rozumiem, dlaczego szkoły całkowicie znikają z życia rodzin na dwa miesiące. Dyżurna świetlica naprawdę rozwiązałaby problem wielu pracujących rodziców. – Karolina, mama 7-latki „Nauczyciele mają dwa miesiące wolnego”? Ten argument wraca co roku W internetowych dyskusjach regularnie pojawia się też znacznie bardziej kontrowersyjny argument. Niektórzy rodzice twierdzą, że skoro nauczyciele mają wakacje, mogliby w tym czasie prowadzić świetlice lub opiekować się dziećmi. To właśnie takie komentarze wywołują największe emocje. Część internautów uważa, że szkoła jest instytucją publiczną i powinna odpowiadać na potrzeby rodzin. Inni przypominają, że praca nauczyciela nie kończy się wraz z rozdaniem świadectw, a przekonanie o dwóch miesiącach pełnego urlopu jest jednym z najczęściej powtarzanych mitów. Warto pamiętać, że po zakończeniu zajęć dydaktycznych nauczyciele uczestniczą w radach pedagogicznych, przygotowują dokumentację, biorą udział w egzaminach poprawkowych, szkoleniach czy planowaniu kolejnego roku szkolnego. Ich urlop również jest regulowany przepisami i nie oznacza dwóch miesięcy całkowitej swobody. – Mam syna w wieku 11 lat i naprawdę rozumiem rodziców, którzy mają problem z organizacją wakacji. Sama go mam. Ale obarczanie tym nauczycieli jest po prostu niesprawiedliwe. Ciągle słyszę, że mają dwa miesiące wolnego, a to zwyczajnie nie jest prawda. Każdy pracownik zasługuje na urlop, a jeśli państwo chce organizować wakacyjne świetlice, powinno stworzyć do tego osobny system i zatrudnić chętnych opiekunów, a nie dokładać obowiązków nauczycielom. – Joanna, mama 11-latka Rodzice są podzieleni, ale problem pozostaje W tej dyskusji trudno znaleźć rozwiązanie, które zadowoli wszystkich. Z jednej strony są rodzice próbujący pogodzić pracę zawodową z opieką nad dziećmi i liczący na większe wsparcie ze strony państwa. Z drugiej – nauczyciele, którzy od lat mierzą się z krzywdzącymi stereotypami dotyczącymi czasu swojej pracy. Jedno wydaje się pewne. Wakacyjne funkcjonowanie szkół coraz częściej staje się tematem publicznej debaty, a wraz z rosnącymi kosztami życia i zmianami na rynku pracy podobnych głosów będzie tylko przybywać. Pytanie nie brzmi już, czy problem istnieje. Coraz więcej rodziców zastanawia się raczej, kto powinien go rozwiązać i gdzie kończy się odpowiedzialność szkoły, a zaczyna odpowiedzialność całego systemu. Zobacz także: Nauczyciele powinni dyżurować w szkołach w lipcu i sierpniu? „Rodzicom należy się trochę oddechu”
Kuchenne rewolucje w szkołach. Od 1 września dieta roślinna będzie obowiązkowa raz w tygodniu
Dieta roślinna w szkołach pojawi się w szkolnych jadłospisach od 1 września. Po podpisaniu w połowie lutego rozporządzenia przez minister zdrowia Jolantę Sobierańską‑Grendę stołówki mają serwować co najmniej raz w tygodniu w pełni roślinny obiad oparty na strączkach. Dla szkół oznacza to zmianę organizacji pracy, a dla rodziców i dzieci – nowe smaki oraz potrzebę uważnego bilansowania diety.
Od 1 września szkolne stołówki w całej Polsce dostaną nowe zadanie: co najmniej raz w tygodniu podać dzieciom obiad w pełni roślinny, oparty na nasionach roślin strączkowych. Zmiana wynika z rozporządzenia podpisanego w połowie lutego przez minister zdrowia Jolantę Sobierańską‑Grendę. Dla uczniów to test smaku, dla kuchni szkolnych – sprawdzian organizacji, a dla rodziców kolejny temat do rozmów o tym, jak mądrze układać codzienne menu. Roślinny obiad w szkole to nie tylko „dzień bez mięsa” Nowe zasady nie kończą się na jednym roślinnym daniu w tygodniu. Rozporządzenie porządkuje też kilka innych elementów żywienia zbiorowego, które rodzice szybko odczują w szkolnych jadłospisach. W praktyce szkoły mają: preferować podawanie do picia wody, przygotowywać co najmniej dwa razy w tygodniu zupy na wywarach warzywnych, zwracać większą uwagę na produkty sezonowe i lokalne, dopuszczać zamianę produktów mlecznych na ich roślinne odpowiedniki, podkreślać rolę produktów zbożowych pełnoziarnistych. Najwięcej emocji budzi jednak punkt o strączkach. Fasola, soczewica czy ciecierzyca bywają w domach dobrze znane, ale nie wszędzie są codziennością. W szkole liczy się coś jeszcze: danie ma być przygotowane tak, żeby dzieci w ogóle chciały spróbować. I tu zaczyna się praca po stronie stołówki. Kuchenne rewolucje w szkole Zmiana jadłospisu w żywieniu zbiorowym to nie tylko wymiana składników na liście zakupów. Żeby dieta roślinna w szkołach nie kojarzyła się dzieciom z „czymś dziwnym”, potrzebne są umiejętności i dobre przepisy. Wyzwanie dotyczy całego zaplecza: intendentek, kucharek, kucharzy i osób, które planują menu oraz pilnują kosztów. Właśnie dlatego Fundacja ProVeg uruchamia program „Szkoła na roślinach”, zapowiadany jako kompleksowe wsparcie dla szkół i przedszkoli. W pakiecie mają znaleźć się szkolenia dla personelu kuchennego i intendentek, materiały edukacyjne i komunikacyjne oraz działania edukacyjne dla całych społeczności szkolnych. Dla rodziców to ważny sygnał: wprowadzenie roślinnego obiadu ma być stopniowe i przystępne, a nie oparte na przypadkowych zamiennikach. Jeśli szkoła komunikuje zmiany, warto dopytać, jak będzie wyglądał jadłospis i czy dzieci dostaną realną szansę oswojenia nowych smaków. Zdrowie pod lupą: korzyści są, ale bilans nadal ma znaczenie Dieta roślinna może zmniejszać ryzyko chorób sercowo‑naczyniowych, ale w wersji źle zaplanowanej potrafi zostawić braki – w okresie intensywnego wzrastania. W badaniu prowadzonym przez naukowców z UCL Great Ormond Street w Londynie i Instytutu „Pomnik‑Centrum Zdrowia Dziecka” w Warszawie wskazano, że dzieci na diecie wegańskiej były średnio o 3 cm niższe, miały o 4–6% mniejszą zawartość minerałów w kościach i były ponad trzykrotnie bardziej narażone na niedobór witaminy B12. Jednocześnie miały o 25% niższy poziom LDL i niższą zawartość tkanki tłuszczowej. To zestaw liczb, który przypomina o jednej rzeczy: nie chodzi o etykietkę „wegańskie” czy „bezmięsne”, tylko o to, co realnie ląduje na talerzu w skali tygodnia. Przy dietach wykluczających szczególnie wraca temat witaminy B12 i witaminy D oraz uważnego zastępowania wykluczonych produktów innymi. Warto też pamiętać o szerszym kontekście: młodzi coraz częściej ograniczają mięso. W badaniu opisanym w „Atlasie Mięsa” w grupie 15–29 lat 44% deklaruje zmniejszanie ilości spożywanego mięsa, a 8% stosuje dietę całkowicie bezmięsną. Wśród nastolatków 15–17 lat 37% ogranicza jedzenie mięsa, a 7% nie je go wcale. Dla wielu rodzin szkolny roślinny obiad może więc być nie rewolucją, a kolejnym elementem codziennej układanki: jak nakarmić dziecko smacznie, sycąco i rozsądnie. Źródło: Newseria Zobacz także: ZUS przypomina o dodatkowych pieniądzach na dziecko. Przelew przyjdzie jeszcze w wakacje
Po apelu przyszła wiadomość od nauczycielki. „Przeczytałam ją 3 razy, bo nie mogłam uwierzyć”
Do naszej redakcji przyszedł mail od mamy ucznia szkoły podstawowej. Kobieta opisuje gest nauczycielki, który – jak twierdzi – przywrócił jej wiarę w to, że w szkolnej codzienności wciąż jest miejsce na zwykłą życzliwość.
Zwykle rodzice nawet nie pamiętają ostatniej wiadomości od nauczyciela. Tym razem było zupełnie inaczej. „Myślałam, że to kolejny szkolny komunikat” Mam syna, który właśnie skończył czwartą klasę. Po uroczystym zakończeniu roku wróciliśmy do domu, zjedliśmy obiad i zaczęliśmy planować pierwszy dzień wakacji. Byłam w szoku, kiedy dostałam powiadomienie z e-dziennika. Pomyślałam, że może chodzi o odbiór rzeczy z klasy albo przypomnienie o dokumentach. Otworzyłam wiadomość i po kilku zdaniach zorientowałam się, że to nie jest zwykłe ogłoszenie. Nauczycielka napisała, że dziękuje rodzicom za współpracę przez cały rok szkolny. Podkreśliła, że bez naszego zaangażowania wiele rzeczy byłoby po prostu niemożliwych. Napisała też, że mamy wspaniałe dzieci, z których możemy być dumni. „Jedno zdanie szczególnie zapadło mi w pamięć” Najbardziej poruszyły mnie jednak słowa, które znalazły się na końcu wiadomości. Pani wychowawczyni życzyła wszystkim spokojnych wakacji i poprosiła rodziców o jedno – żeby pozwolili dzieciom na prawdziwie beztroskie lato. Napisała, że przez cały rok ciężko pracowały, uczyły się, przeżywały sukcesy i porażki, dlatego teraz zasługują na odpoczynek, nudę, lody, zabawę i długie dni bez szkolnego pośpiechu. To było napisane tak zwyczajnie, a jednocześnie tak pięknie, że zrobiło mi się ciepło na sercu. Nie pamiętam, żebym kiedykolwiek dostała podobną wiadomość od nauczyciela. Bez oceniania, bez wymagań, bez listy obowiązków. Po prostu kilka serdecznych słów skierowanych do rodziców. „Tak niewiele trzeba, żeby zrobić komuś dzień” Wiem, że nauczyciele często słyszą głównie pretensje. Rodzice narzekają na zadania domowe, oceny, organizację nauki czy sposób komunikacji. Tym bardziej doceniam, że komuś chciało się poświęcić kilka minut, żeby napisać wiadomość, która nie była obowiązkiem, tylko miłym gestem. Może dla niektórych to drobiazg. Dla mnie nie. Po przeczytaniu tej wiadomości pomyślałam, że mój syn miał naprawdę szczęście do wychowawczyni. Przez cały rok była wymagająca, ale jednocześnie życzliwa. A ten krótki wpis w e-dzienniku tylko mnie w tym utwierdził. Dlatego postanowiłam napisać. Na co dzień dużo mówi się o konfliktach między rodzicami a szkołą. Tymczasem warto czasem pokazać, że są też nauczyciele, którzy potrafią zostawić rodzicom kilka dobrych słów na początek wakacji. To nic nie kosztuje, a naprawdę zostaje w pamięci. Komentarz redakcji Choć e-dziennik większości rodziców kojarzy się przede wszystkim z ocenami, uwagami i organizacyjnymi komunikatami, czasem pojawiają się w nim wiadomości, które wywołują zupełnie inne emocje. Kilka serdecznych zdań od wychowawcy może stać się pięknym zwieńczeniem całego roku szkolnego i przypomnieniem, że szkoła to przede wszystkim ludzie. Nawet jeśli rodzice widzą czasem w nauczycielach roboty. Czytaj też: To już koniec czerwonych pasków na świadectwie. Są nowe kolory: zielony, żółty, niebieski. Co oznaczają? Świetlice szkolne powinny działać w lipcu i sierpniu nawet do wieczora? „Rodzice mają prawo do wakacji” „Zapytała, czy poczekam do 20, bo idzie na paznokcie”. Nauczycielka przedszkolna wymienia 3 najgorsze zachowania rodziców
„Wróciłam z zakończenia roku zażenowana. Rodzicom żal urlopu albo mają w nosie własne dzieci”
„Mnie byłoby wstyd” – pisze mama ucznia piątej klasy po zakończeniu roku szkolnego. Kobieta zwraca uwagę na nowy, smutny trend wśród rodziców uczniów.
Po uroczystym zakończeniu roku szkolnego otrzymaliśmy mail od czytelniczki. Kobieta opisuje sytuację, która – jej zdaniem – staje się coraz bardziej powszechna. Nie wszyscy zgodzą się z jej opinią, ale trudno odmówić jej emocji. „Na palcach jednej ręki policzyłam rodziców” Mam syna, który właśnie skończył piątą klasę. Jak co roku wzięłam wolne w pracy i poszłam z nim na zakończenie roku szkolnego. Nie dlatego, że muszę. Po prostu uważam, że to jeden z tych dni, kiedy dziecko powinno czuć, że rodzic jest obok. To nie jest przecież zwykły piątek. Dla dzieci to symboliczne zamknięcie całego roku wysiłku, sprawdzianów, kartkówek, sukcesów i porażek. Nawet jeśli ktoś nie dostał świadectwa z paskiem, to i tak ma prawo poczuć, że ten dzień jest ważny. Kiedy weszłam na salę gimnastyczną, aż mnie zamurowało. Z klasy mojego syna rodziców można było policzyć na palcach jednej ręki. Dosłownie. Reszta dzieci była sama. „Naprawdę tak trudno wziąć jeden dzień urlopu?” Nie chcę nikogo oceniać pochopnie. Wiem, że są rodzice pracujący zmianowo, są lekarze, kierowcy, ludzie, którzy naprawdę nie mogą wyjść z pracy. Ale czy naprawdę wszyscy pozostali też nie mogli? Mam wrażenie, że coraz częściej po prostu się nie chce. Urlopu szkoda, obowiązki ważniejsze, a przecież dziecko „i tak sobie poradzi”. Tylko czy naprawdę o to chodzi? Słyszę czasem argument, że zakończenie roku trwa godzinę i nie ma sensu brać wolnego. Dla dorosłego może to tylko godzina. Dla dziecka to wydarzenie, które będzie pamiętać znacznie dłużej. Pamiętam swoje szkolne zakończenia. Do dziś pamiętam, kiedy mama przyszła, a kiedy nie mogła. To zostaje w głowie. „Mnie byłoby zwyczajnie wstyd” Najbardziej zabolało mnie to, co widziałam po rozdaniu świadectw. Dzieci biegły do rodziców z uśmiechem, przytulały się, robiły zdjęcia. A kilka osób z klasy mojego syna po prostu schowało świadectwo do plecaka i wyszło ze szkoły samotnie. Może rodzice czekali w samochodzie. Może mieli ważne powody. Ale z perspektywy dziecka wyglądało to po prostu smutno. Nie twierdzę, że dobrego rodzica poznaje się po obecności na zakończeniu roku. To byłoby niesprawiedliwe. Jednak jeśli ktoś może przyjść i świadomie z tego rezygnuje, bo szkoda mu jednego dnia urlopu albo zwyczajnie nie chce mu się ruszyć z domu, to mnie byłoby wstyd. Mam wrażenie, że coraz częściej mówimy dzieciom, jak są ważne, ale kiedy przychodzi moment, żeby poświęcić im swój czas, nagle znajdujemy sto powodów, dlaczego się nie da. Być może jestem staroświecka. Być może przesadzam. Ale patrząc na niemal pustą salę podczas zakończenia roku, wróciłam do domu naprawdę zażenowana. Komentarz redakcji Każda rodzina funkcjonuje inaczej i nieobecność rodzica na szkolnym zakończeniu roku nie musi oznaczać braku zainteresowania dzieckiem. Wielu opiekunów pracuje w zawodach, w których wzięcie wolnego dnia jest zwyczajnie niemożliwe. Jednocześnie trudno nie zauważyć, że dla wielu uczniów obecność mamy lub taty podczas takich uroczystości ma ogromne znaczenie. A wy – jak to wyglądało w szkołach waszych dzieci? Czytaj też: Świetlice szkolne powinny działać w lipcu i sierpniu nawet do wieczora? „Rodzice mają prawo do wakacji”
Świetlice szkolne powinny działać w lipcu i sierpniu nawet do wieczora? „Rodzice mają prawo do wakacji”
Właśnie układam wakacyjny grafik dla moich dzieci – sześcioletniego Leona i dziewięcioletniej Weroniki. I powiem Wam szczerze: mam ochotę rzucić tym wszystkim i po prostu się rozpłakać. Kolejny rok z rzędu państwo funduje nam ten sam, absurdalny surwiwal. Szkoła zamyka drzwi na klucz, a pracujący rodzice zostają zepchnięci na margines. Uważam, że czas skończyć z tym fikcyjnym systemem, który udaje, że we współczesnym świecie matka i ojciec mogą nagle zniknąć z pracy na dwa miesiące. Świetlice szkolne powinny działać w lipcu i sierpniu nawet do wieczora, bo my, rodzice, też mamy prawo do normalnego życia, do pracy bez wiecznego poczucia winy i do odrobiny prawdziwego urlopu.
Gdzie upchnąć dzieciaki, żeby przetrwać lipiec i sierpień? Oferty prywatnych firm zalewają skrzynki mailowe, ale ich ceny to jakaś totalna abstrakcja. Półkolonie jeździeckie, obozy programowania, warsztaty artystyczne − brzmi to wszystko pięknie, dopóki człowiek nie dostanie faktury do zapłacenia. A państwo mówi nam wprost: masz dzieci, to płać albo kombinuj. Opieka nad dziećmi w wakacje to finansowy koszmar dla rodziców My z mężem zarabiamy normalne, przeciętne pieniądze, spłacamy kredyt hipoteczny. Przy obecnych cenach jedzenia i rachunków wydanie kilku tysięcy złotych na komercyjne dyżury dla dwójki dzieciaków na dwa miesiące to po prostu czyste wariactwo. Przez to nasze lato od lat przypomina smutną sztafetę. Mąż bierze urlop na początku lipca, ja na początku sierpnia. W efekcie mijamy się w przedpokoju jak obcy ludzie. Od lat nie spędziliśmy jako małżeństwo ani jednego wspólnego dnia na plaży czy w lesie. Jesteśmy wiecznie zmęczeni, poirytowani i spłukani z oszczędności, które w całości pożera ten wakacyjny potwór logistyczny. To nie jest normalne rodzicielstwo, to jest ciągła walka o przetrwanie. Świetlice szkolne powinny ratować rodziców w wakacje Zastanawiam się, dlaczego gigantyczne, bezpieczne budynki publicznych podstawówek stoją puste i bezużyteczne przez ponad sześćdziesiąt dni w roku. Przecież to są obiekty utrzymywane z naszych podatków! Dlaczego nikt w ministerstwie nie pójdzie po rozum do głowy i nie zrozumie, że świetlice szkolne w wakacje uratują budżety młodych rodzin? Gdyby państwo zorganizowało w szkołach miejskie, rotacyjne dyżury, gdzie dzieci miałyby zapewnioną opiekę, obiad i bezpieczną zabawę z rówieśnikami chociaż do godziny osiemnastej, odetchnęłyby miliony ludzi w tym kraju. Moglibyśmy normalnie pracować, bez strachu, że szef straci cierpliwość, kiedy po raz kolejny próbujemy robić telekonferencję z dzieckiem wiszącym na ramieniu. Dzieciaki spędzałyby ten czas w znanym sobie, bezpiecznym otoczeniu, zamiast gapić się w ekrany tabletów w dusznych mieszkaniach. Taka świetlica nie musi być przecież całkiem darmowa. Z pocałowaniem ręki zapłacę rozsądną kwotę za posiłki i materiały do zajęć, ale niech to będą stawki dla ludzi, a nie ceny z kosmosu dyktowane przez prywatny rynek, który żeruje na naszej desperacji. Jak sobie radzić bez pomocy dziadków? Najbardziej dobija mnie jednak ten powszechny, społeczny chłód i komentarze, które słyszę od starszego pokolenia. Kiedy mówię mojej mamie czy teściowej, że nie mam już siły na to wakacyjne kombinowanie, słyszę ciągle tę samą śpiewkę: za naszych czasów dzieci biegały z kluczem na szyi od rana do nocy i nikt nie robił problemu. Tylko że świat się zmienił. Jak zorganizować czas dziecku w mieście bez pomocy dziadków, kiedy oboje musimy wyrobić swoje osiem godzin przy biurku, a puszczenie sześcio- czy dziewięciolatka samopas na osiedle to skrajna nieodpowiedzialność? Jesteśmy zakładnikami systemu, który udaje, że nas nie widzi. Rodzice też mają prawo do wakacji, do oddechu i do tego, by nie spędzać lata na skraju załamania nerwowego, kombinując z fałszywymi zwolnieniami lekarskimi, żeby tylko dociągnąć do września. Piszę ten list do Waszego portalu, bo wiem, że na internetowych forach jest nas cała masa. Dziewczyny, powiedzcie mi szczerze, jak Wy to ogarniacie? Też czujecie, że państwo zostawiło Was z tym całkiem same, czy macie jakieś swoje patenty na przetrwanie lipca i sierpnia w mieście bez bankructwa? Bo ja w tym roku naprawdę opadam już z sił. Pozdrawiam, Marta z Poznania Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Nasze jedyne wakacyjne atrakcje to lody i boisko pod blokiem. Nie wiem, kogo stać na obozy i kolonie przez bite 2 miesiące”
„SMS od nauczycielki dzień przed zakończeniem roku przelał czarę goryczy. Nie miała prawa”
Dzień przed zakończeniem roku szkolnego nauczycielka wysłała do rodziców krótką wiadomość z przypomnieniem o wodzie i nakryciu głowy przed apelem w pełnym słońcu. Dla jednej z mam to jednak nie była zwykła troska, ale kolejny dowód na to, że szkoła coraz bardziej ingeruje w sprawy rodziców.
Nauczycielka postanowiła przypomnieć rodzicom, że apel przy okazji końca roku odbędzie się na boisku, a prognozy zapowiadają prawdziwy skwar. Jedna z mam odebrała tę wiadomość jak osobisty atak i postanowiła opisać sprawę naszej redakcji. Publikujemy jej maila, ale nie ukrywamy, że w tej historii trudno nam podzielić jej oburzenie. „Nie potrzebuję, żeby nauczycielka instruowała mnie, jak mam zadbać o własne dziecko” Szanowna Redakcjo, piszę do Państwa, bo już naprawdę mam dość tego, jak nauczyciele coraz bardziej wchodzą w kompetencje rodziców. Mam wrażenie, że wielu z nich kompletnie zapomina, gdzie kończy się ich rola. Nie wystarczy już uczenie dzieci i organizowanie szkolnych spraw. Teraz najwyraźniej trzeba jeszcze instruować rodziców, jak mają zadbać o własne dzieci. Dzień przed zakończeniem roku szkolnego dostaliśmy wiadomość od wychowawczyni mojego syna. Napisała, że przypomina, iż apel odbędzie się na boisku, że zapowiadane są upały i żeby dzieci miały ze sobą wodę, nakrycie głowy, lekkie ubranie, a najlepiej też były posmarowane kremem z filtrem. I może dla kogoś to brzmi jak zwykła wiadomość organizacyjna, ale dla mnie to już było po prostu za dużo. Przepraszam bardzo, ale ja naprawdę nie potrzebuję, żeby nauczycielka tłumaczyła mi, że w upał dziecko powinno mieć wodę i czapkę. Jestem matką, nie osobą przypadkową, która pierwszy raz wypuszcza dziecko z domu. Naprawdę wiem, jak wygląda czerwiec, umiem sprawdzić pogodę i jestem w stanie sama pomyśleć, że jeśli dzieci stoją na boisku w pełnym słońcu, to warto dać im coś do picia. „Zwykły komunikat? Dla mnie to było zwykłe pouczanie” Najbardziej zirytował mnie ton tej wiadomości. Cały pakiet rad, jak rodzic ma przygotować dziecko. Woda, czapka, lekkie ubranie, krem z filtrem. Jeszcze chwila i szkoła będzie rozsyłać instrukcje, co dzieci mają zjeść na śniadanie i o której powinny pójść spać. Może ktoś powie, że przesadzam, ale ja odebrałam to po prostu jako wtrącanie się. Bo jeśli nauczycielka pisze do wszystkich rodziców w taki sposób, to znaczy, że z góry zakłada, że my sami nie potrafimy zadbać o własne dzieci. A ja sobie nie życzę, żeby ktoś traktował mnie jak osobę nieodpowiedzialną albo niesamodzielną tylko dlatego, że jest wychowawcą mojego syna. Mam wrażenie, że nauczyciele coraz częściej przekraczają granicę. Zaczyna się od „proszę pamiętać o wodzie”, potem jest „proszę ograniczyć dziecku słodycze”, „proszę dopilnować, żeby wcześniej chodziło spać”, „proszę ćwiczyć czytanie w wakacje”, a za chwilę dojdziemy do momentu, w którym wychowawczyni będzie urządzać rodzicom kurs życia codziennego. „Naprawdę tylko ja uważam, że nauczycielka nie miała prawa?” Najlepsze jest to, że moje dziecko i tak miało wszystko, co trzeba. Miało wodę, miało czapkę, było lekko ubrane. Ale to nie zmienia faktu, że sama wiadomość była dla mnie nie na miejscu. Nie chodzi o to, czy rada była słuszna, tylko o samą zasadę. Ja nie mówię nauczycielce, jak ma prowadzić lekcję, więc oczekuję tego samego. Naprawdę nie rozumiem, skąd u niektórych pedagogów przekonanie, że mogą wychowywać już nie tylko dzieci, ale też ich rodziców. Być może wiele osób stanie po stronie nauczycielki, bo przecież „chciała dobrze”. Tylko że dobrymi chęciami też można przekroczyć granicę. Dla mnie ta wiadomość była zwyczajnie bezczelna i niepotrzebna. Nie po to jestem matką, żeby obca kobieta dzień przed zakończeniem roku szkolnego wysyłała mi instrukcję obsługi upału. Pozdrawiam. Komentarz redakcji Tym razem nie podzielamy oburzenia naszej czytelniczki. Wiadomość od nauczycielki nie wygląda na bezczelność ani próbę „wychowywania rodziców”, tylko na zwykłe, odpowiedzialne przypomnienie przed apelem organizowanym w pełnym słońcu. Trudno mieć pretensje do wychowawczyni, że chciała upewnić się, iż dzieci będą miały wodę i nakrycie głowy, zwłaszcza gdy mowa o kilkudziesięciu uczniach stojących na boisku w upale. Taki komunikat nie jest przecież wysyłany po to, by kogokolwiek upokorzyć czy pouczać. To raczej standardowa troska o bezpieczeństwo dzieci, bo nauczycielka dobrze wie, że w szkolnym chaosie końca roku łatwo o czymś zapomnieć. W tej historii znacznie bardziej razi nas ton listu matki niż sama wiadomość od wychowawczyni. Jeśli mamy wybierać między nauczycielką, która „za bardzo się przejęła”, a taką, która macha ręką na zdrowie dzieci w 30-stopniowym upale, to zdecydowanie wolimy tę pierwszą. Czytaj też: Nauczycielka: „Zapytałam 3-latka, dlaczego chodzi w porwanych spodniach. Odpowiedź odebrała mi mowę” „Wiadomość od nauczycielki przyszła o 6.32 rano. Przeczytałam pierwsze zdanie i zaczęłam się trząść” „Gdy syna ktoś zaczepia w szkole, każę mu oddać i się nie cackać. Nie będę wychowywać ciamajdy”
Tacy nauczyciele nie powinni uczyć w szkole. Matka: „SMS o 22 mnie załamał. Czy ona nie ma co robić?”
Nie mogłam zmrużyć oka ze złości, zastanawiając się, czy ta kobieta naprawdę nie ma co robić ze swoim życiem prywatnym, tylko nękać zmęczonych rodziców po nocach. Tacy nauczyciele moim zdaniem w ogóle nie powinni uczyć w szkole, bo kompletnie nie szanują cudzych granic i zachowują się, jakby było im wolno absolutnie wszystko.
Droga Redakcjo mamotoja.pl! Mój dziesięcioletni syn chodzi do czwartej klasy i do tej pory jakoś dawaliśmy radę z tym całym szkolnym kieratem, chociaż łatwo nie jest. Jednak to, co wydarzyło się wczoraj wieczorem, po prostu rozłożyło mnie na łopatki i sprawiło, że straciłam resztki szacunku do jego wychowawczyni. Wyobraźcie sobie sytuację: dom ogarnięty, młody od dawna śpi, ja zmęczona po całym dniu wreszcie leżę w łóżku i próbuję złapać chwilę oddechu. Nagle, dokładnie o godzinie dwudziestej drugiej, mój telefon na szafce nocnej zaczyna wibrować jak szalony, budząc przy okazji mojego męża. Zszokowana łapię za komórkę, myśląc, że stało się coś złego, a na ekranie wyświetla się długi, urzędowy SMS od pani od matematyki. SMS o 22, czyli brak szacunku dla czasu prywatnego rodziców Wiadomość, którą dostałam od pani w środku nocy, brzmiała dokładnie tak: „Przypominam, że jutro mija ostateczny termin oddania projektów z geometrii i brak pracy będzie skutkował oceną niedostateczną bez możliwości poprawy, proszę przypilnować syna”. Kiedy to przeczytałam, poczułam, jak mi ciśnienie skacze. Fakt, jeszcze nie wszystkie oceny na koniec roku są wystawione, no ale bez przesady! Ludzie święci, czy ona naprawdę urwała się z choinki, żeby wysyłać takie ponaglenia w porze, kiedy normalni ludzie śpią lub odpoczywają po ciężkim dniu? Przecież to jest jawne wchodzenie z butami w czyjeś życie prywatne i traktowanie rodziców jak podwładnych na zawołanie, którzy mają na baczność meldować się na każde piknięcie telefonu. Mój syn projekt zrobił i spakował do plecaka już po południu, więc ten nocny straszak był nam niepotrzebny. Nauczycielka wysyła wiadomości po nocach i udaje wielką troskę Najbardziej wkurza mnie fakt, że tacy pedagodzy zawsze próbują się zasłaniać troską o dobrostan ucznia i jego wyniki w nauce. Gdy dzisiaj rano odpisałam jej krótko, że godzina dwudziesta druga to nie jest pora na służbowe komunikaty, ona bezczelnie mi odparła, że przecież chciała dobrze i przypomniała mi o obowiązku szkolnym. A dla mnie to jest zła organizacja pracy własnej tej pani, która widocznie przypomniała sobie o swoich obowiązkach przy wieczornym oglądaniu serialu i postanowiła natychmiast zwalić problem na głowy rodziców. Szkoła publiczna powinna mieć swoje sztywne ramy czasowe, a Librus, WhatsApp czy zwykłe SMS-y nie mogą służyć do całodobowej komunikacji. Kim ona w ogóle jest, żeby robić mi pobudki w nocy z powodu jakiegoś rysunku z geometrii, który i tak był gotowy? To jest po prostu totalny brak profesjonalizmu u osoby, która ma rzekomo wychowywać młode pokolenie i uczyć je szacunku do innych. Nie dam sobie wejść na głowę Tego tematu na pewno nie odpuszczę, bo jak teraz damy sobie wejść na głowę, to za chwilę będziemy dostawać telefony z uwagami o trzeciej nad ranem. Dzisiaj po pracy idę prosto do gabinetu dyrektora z jasnym żądaniem: albo ta pani dostanie oficjalną naganę za nękanie rodziców po godzinach pracy, albo przenoszę młodego do równoległej klasy. Spotkałam się już na korytarzu z innymi matkami z naszej grupy i okazuje się, że ta matematyczka regularnie urządza sobie takie nocne maratony smsowe. Przestańmy się wreszcie bać i godzić na każdy absurd ze szkolnych murów. Mamy pełne prawo wymagać, by po godzinie 17 szkoła przestawała dla nas istnieć, a telefon służył do kontaktu z bliskimi, a nie do odbierania wiadomości od niespełnionych życiowo nauczycielek. Czas postawić twardą i grubą kreskę między szkołą a domem, bo inaczej wykończymy nerwowo i siebie, i nasze dzieci. Mama Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: 1100 zł dla rodzica uczącego się dziecka. Złóż wniosek jak najszybciej, a przelew przyjdzie w wakacje
Nauczycielka: „Za prezenty od uczniów jeżdżę na all inclusive. Przynajmniej coś mam z tej marnej roboty”
Najpierw był wstyd. Potem zażenowanie. Dziś jest już tylko kalkulacja. Nauczycielka, która napisała do naszej redakcji, twierdzi, że coraz droższe prezenty od rodziców przestały ją szokować. Znalazła za to sposób, by przynajmniej częściowo zamienić je na coś, czego naprawdę potrzebuje.
Do naszej redakcji napisała nauczycielka klas 4-8 szkoły podstawowej z ponad 20-letnim stażem. W swoim mailu opowiada nie tylko o coraz droższych prezentach wręczanych pedagogom przez rodziców, ale też o zmęczeniu zawodem, który – jak twierdzi – dawno stracił dawny prestiż. Publikujemy anonimowo jej wiadomość. „Nie mam już złudzeń co do tego zawodu” Pracuję w szkole tak długo, żeby zauważać, że przez ten czas zmieniło się wszystko. Kiedy zaczynałam, byłam pełna energii i przekonana, że nauczyciel może naprawdę wpływać na życie dzieci. Zostawałam po godzinach, przygotowywałam dodatkowe materiały, wymyślałam projekty i szukałam sposobów, by zainteresować uczniów przedmiotem (polskim). Wierzyłam, że jeśli dam z siebie więcej, to zobaczę efekty. Dziś nadal wykonuję swoją pracę najlepiej, jak potrafię. Przygotowuję lekcje, sprawdzam kartkówki, rozmawiam z uczniami i pomagam im, kiedy tego potrzebują. Różnica polega na tym, że nie mam już w sobie tej dawnej wiary, że warto walczyć o coś więcej. Zrozumiałam, że nauczyciel przestał być zawodem, który cieszy się szczególnym szacunkiem. Coraz częściej spotykam się z podważaniem kompetencji, pretensjami i oczekiwaniem, że szkoła rozwiąże wszystkie problemy wychowawcze, a jednocześnie nie będzie miała prawa niczego wymagać. Nie chcę nikogo oskarżać ani narzekać na uczniów czy rodziców. Po prostu jestem zmęczona. Nie mam już siły udowadniać, że nauczyciel też jest człowiekiem. Nie mam ochoty uczestniczyć w kolejnych internetowych dyskusjach o tym, że pracujemy za mało albo mamy za dużo wolnego. Robię swoje, wracam do domu i staram się nie myśleć o tym, jak bardzo zmienił się ten zawód. „Prezenty zaczęły przypominać pokaz możliwości rodziców” Jedną z rzeczy, które najbardziej mnie zaskoczyły w ostatnich latach, są prezenty dla nauczycieli. Kiedyś były to głównie kwiaty, czekoladki. Były symboliczne, ale miały ogromną wartość, bo rzeczywiście stanowiły wyraz wdzięczności. Dzisiaj coraz częściej mam wrażenie, że niektóre klasy organizują nie podziękowanie dla nauczyciela, lecz pokaz możliwości finansowych rodziców. Z roku na rok upominki stają się coraz bardziej kosztowne, zwłaszcza te po 8 klasie (kiedyś 6). Zdarzają się markowe kosmetyki, biżuteria, vouchery do drogich restauracji, pakiety zabiegów w spa czy rozbudowane kosze prezentowe. Patrzę na to wszystko i zastanawiam się, kiedy przekroczyliśmy granicę między miłym gestem a niezdrową rywalizacją. Na początku było mi bardzo niezręcznie. Wręcz czułam zażenowanie. Nie wiedziałam, jak reagować, kiedy dostawałam coś, co kosztowało kilkaset złotych. Miałam poczucie, że taki prezent jest po prostu niepotrzebny. Jednocześnie trudno odmówić jego przyjęcia, kiedy wręcza go cała klasa. „Zrozumiałam, że mogę przynajmniej coś z tego mieć” Po kilku latach przestałam się jednak tym przejmować. Skoro rodzice i tak organizują coraz droższe prezenty, niezależnie od tego, co nauczyciel na ten temat myśli, postanowiłam przestać udawać, że wszystkie te rzeczy są mi potrzebne. W tym roku z okazji Dnia Nauczyciela dostałam voucher do spa o wartości 500 zł. Sprzedałam go za 400 zł, a pieniądze trafiły do słoika, który od dawna stoi w mojej kuchni. Na słoiku jest napis „wakacje” i regularnie wrzucam tam drobne kwoty, kiedy uda mi się coś odłożyć. W zeszłym roku dostałam pozłacaną bransoletkę. Była ładna, ale kompletnie nie w moim stylu. Po kilku tygodniach wystawiłam ją na Vinted i sprzedałam. Pieniądze znowu zasiliły mój wakacyjny fundusz. Nie robię tego ze złośliwości ani chciwości. Po prostu nie potrzebuję tych wszystkich drogich przedmiotów. O wiele bardziej cieszy mnie bukiet kwiatów, który mogę postawić w salonie, niż kosztowny gadżet wybrany przez komitet rodzicielski. Skoro jednak taki trend już istnieje i nic nie wskazuje na to, by miał się skończyć, postanowiłam przynajmniej wyciągnąć z niego jakąś korzyść. Czasami żartuję do koleżanek, że wakacje all inclusive fundują mi rodzice moich uczniów. Oczywiście jest w tym spora przesada, bo z takich prezentów nie uzbiera się na luksusowe życie. Ale jest też odrobina prawdy. W pewnym momencie przestałam patrzeć na te upominki jak na wyraz wdzięczności, a zaczęłam traktować je jak kolejny dziwny element rzeczywistości szkolnej. Komentarz redakcji List tej nauczycielki można odczytać jako historię o zmęczeniu zawodem, ale także jako sygnał, że kultura wręczania prezentów w szkołach zaczyna wymykać się spod kontroli. Coraz częściej słyszymy o kosztownych voucherach, markowych kosmetykach czy biżuterii wręczanej nauczycielom przy okazji różnych szkolnych uroczystości. Trudno oprzeć się wrażeniu, że w niektórych klasach przestaje chodzić o podziękowanie, a zaczyna o demonstrację możliwości finansowych rodziców. Być może warto wrócić do tego, co przez lata sprawdzało się najlepiej. Do kwiatów, własnoręcznie wykonanych laurek, symbolicznych upominków i szczerych słów wdzięczności. Takie gesty nie stawiają nikogo w niezręcznej sytuacji, nie wywołują presji i nie zamieniają szkolnych podziękowań w konkurs na najdroższy prezent. Nauczyciele zasługują na szacunek i docenienie swojej pracy, ale nie powinno się go mierzyć wartością vouchera ani ceną biżuterii. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Wrócił z wycieczki i zapytał, czy pójdzie do piekła. „Zamarłam na wieść o tym, co robiła nauczycielka”
To już koniec czerwonych pasków na świadectwie. Są nowe kolory: zielony, żółty, niebieski. Co oznaczają?
Zmartwionych uspokajam: czerwony (a właściwie biało-czerwony) pasek nie znika ze szkolnych świadectw. Coraz więcej szkół dołącza jednak do akcji doceniania kolorowymi paskami wszystkich uczniów.
Jeszcze kilka, może kilkanaście lat temu nikt nie kwestionował symboliki czerwonego paska: był wyróżnieniem dla najlepszych uczniów o wysokiej średniej i co najmniej bardzo dobrym zachowaniu. Był powodem do dumy: często nie tylko dla wyróżnionego ucznia, ale także dla jego rodziców. Dziś, w czasach, gdy coraz więcej mówi się o emocjach dzieci, o wywoływanej na nich presji, paskowe status quo zaczyna się kwestionować. Pojawiają się pytania, czy czerwony pasek nie stał się narzędziem dzielenia dzieci na lepsze i gorsze? Czy przypadkiem nie przywiązujemy zbyt dużej wagi do ocen, choć nie są one żadnym wyznacznikiem wartości człowieka? Kolorowe paski coraz częściej pojawiają się w szkołach W związku z tymi rozważaniami co roku przy okazji oficjalnego zakończenia roku szkolnego i rozdania świadectw słyszy się o pedagogach, którzy decydują się docenić wszystkich uczniów, nie tylko tych z oficjalnym wyróżnieniem. Do końca roku szkolnego jeszcze chwila, ale w mediach społecznościowych już pojawiają się zdjęcia świadectw z kolorowymi paskami. Takie świadectwa pojawiły się na profilu Egzamin Ósmoklasisty Gryzie na Facebooku razem z wyjaśnieniem symboliki każdego koloru. Według założeń inicjatywy czerwony pasek nie znika, ale zamiast niego pojawiają się inne kolory. Każdy z nich ma symbolizować konkretną postawę lub osiągnięcie: niebieski – za koleżeńskość i życzliwość, pomarańczowy – za osiągnięcia sportowe, fioletowy – za kreatywność, granatowy – za systematyczność i wysoką frekwencję, zielony – za zaangażowanie w ochronę środowiska, żółty – za działalność społeczną i wolontariat, różowy – za wyjątkowo pogodne usposobienie. „Brzmi super, co nie? Można wreszcie poczuć się docenionym za to, kim się jest, a nie tylko za to, jakie ma się stopnie. Ale uwaga – nie wszyscy są zachwyceni. Niektórzy uważają, że to sprawia, iż tradycyjny czerwony pasek przestaje mieć jakiekolwiek znaczenie i jest to wręcz niesprawiedliwe dla osób, które zarywały noce na naukę” – czytamy w poście. Czy czerwony pasek dzieli dzieci na lepsze i gorsze? Pomysł kolorowych pasków ma swoich gorących zwolenników. Wielu rodziców zwraca uwagę, że nie każde dziecko ma szansę zdobyć czerwony pasek z uwagi na predyspozycje, talenty, ale też sytuacje losowe, które czasem uniemożliwiają pilną, systematyczną naukę. Z drugiej strony: zdaniem przeciwników tej inicjatywy szkoła zaczyna iść w stronę nagradzania wszystkich za wszystko, a czerwony pasek traci przez to swoje wyjątkowe znaczenie i sprawia, że uzdolnieni uczniowie nie mają motywacji do nauki. Dla jednych kolorowe paski są symbolem bardziej nowoczesnej szkoły. Dla innych dowodem na to, że coraz trudniej mówić dzieciom, że nie zawsze można być najlepszym. Zapytałam kilku znajomych mam, co one myślą o tej inicjatywie i czy zgadzają się z tezą, że wyścigi o czerwony pasek rodzin stały się też źródłem presji, porównań i niepotrzebnej rywalizacji. Matki o kolorowych paskach. „Moje dziecko pierwszy raz poczuło się docenione” – Mam dwóch synów, 11 i 14 lat. W zeszłym roku polonistka starszego wprowadziła w klasie symboliczne kolorowe paski, każdy oznaczał coś innego. Mój syn wrócił do domu z fioletowym paskiem, za głowę pełną pomysłów, i był dumny jak nigdy wcześniej. Nie miał czerwonego, ale pierwszy raz usłyszał od szkoły, że chociaż nie jest orłem z matmy i może nie ma pamięci do dat, to też jest wyjątkowy, też ma jakiś talent. Dla mnie to było bardzo wartościowe – mówi mi Monika. Podobnego zdania jest Katarzyna. Choć w szkole jej córki nie ma takiej akcji, sam pomysł uważa za strzał w dziesiątkę. – Mam córkę, która ma 12 lat. U nas w szkole czegoś takiego nie było, ale słyszałam o tej akcji i bardzo mi się podoba. Nie każde dziecko jest wybitne z matematyki czy języka polskiego. Jedne dzieci świetnie organizują pomoc dla innych, inne angażują się w wolontariat albo sport. Dlaczego tego nie doceniać? Przecież życie też nie polega wyłącznie na ocenach – uważa Katarzyna. Nie wszyscy jednak podzielają ten entuzjazm. – Mam syna 13-letniego i nie ukrywam, że jestem przeciwna. Czerwony pasek od zawsze oznaczał konkretną rzecz: bardzo dobre wyniki w nauce, bardzo dobre zachowanie. Jeśli zaczniemy rozdawać paski za wszystko, to za chwilę samo wyróżnienie straci sens. Nie każdy musi dostać nagrodę. Mój syn ciężko pracował na swoją średnią i uważam, że takie kombinowanie trochę odbiera wartość jego wysiłkowi – mówi Anna. Spór, który szybko się nie skończy Pojawienie się kolorowych pasków na świadectwach to kolejny głos w dyskusji o tym, jak wychowywać dzieci. Czy szkoła ma promować przede wszystkim wyniki, czy może także charakter, zaangażowanie i społeczne kompetencje? Czy czerwony pasek motywuje do pracy, czy niepotrzebnie dzieli uczniów? A może jedno nie wyklucza drugiego? Jedno jest pewne – gdy zbliża się koniec roku szkolnego, temat świadectw wywołuje emocje nie tylko wśród uczniów. Coraz częściej równie gorąco dyskutują o nim rodzice. I wygląda na to, że kolorowe paski dopiero rozpoczynają tę debatę. Czytaj także: W czerwcu szkoły świecą pustkami. MEN: „Jest obowiązek szkolny. Rodzica można zatrzymać na lotnisku”