Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-03-28T16:01:05.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Szkoła to laboratorium wstydu. „Najgorsze są te sekundy, gdy wszyscy patrzą”
items: Dzień wagarowicza 2026: kiedy jest i czy można nie iść do szkoły?
items: Nauczycielka bojkotuje lekturę szkolną. „Matki piszą w e-dzienniku, że ich dzieci płaczą”
items: Szkoła nie ma prawa organizować rekolekcji. A czy można sprawdzać obecność?
items: Przerwa wielkanocna w szkole 2026: kiedy wypada i czy w Wielki Czwartek jest wolne?
items: Nauczycielka: „Szkoda mi dzisiejszych dzieci. Ich zachowanie to wina bezstresowego wychowania”
items: Szkoła kpi z rodziców i nauczycieli. „Wiadomość w Librusie przyszła o 7:30 w poniedziałek”
items: Na 25 uczniów w klasie 22 chodzi na korepetycje. Nauczycielka: „To wina dzieci i rodziców”
items: Córka napisała kartkówkę najlepiej w klasie. Zamiast pochwały, spotkała ją kara
items: Wiadomość od nauczycielki pojawiła się w Librusie w wigilię. Matka: „Zatkało mnie”
items: Zadała uczniom wypracowanie o lekturze. „Byłam przerażona, gdy zaczęłam czytać”
items: Nauczycielka dostała w wigilię SMS-a od matki ucznia. „Zdumiało mnie jej żądanie”
items: Tak polska szkoła niszczy uczniów. „Syn jest zdolny, więc prawie codziennie wraca z płaczem”
items: Uczniów czeka laba, rodzice załamani. Matka: „W styczniu nikt o nas nie myśli”
items: Te dzieci nie będą miały przerwy świątecznej. Matka: „Wszystko przez polonistkę”
items: Kościół i roraty ważniejsze od nauki i pieniędzy. „Syn teraz boi się iść do szkoły”
items: Nie tylko leniwi obrywają w szkole. „Córka chciała poprawić 4+ i przez tydzień nie miała spokoju”
items: Pochwała z zachowania za udział w roratach. „Myślałam, że syn chodzi do świeckiej szkoły”
items: W grudniu nauczyciele powinni odciążyć rodziców. „Na tym polega ich praca”
items: Cezary Pazura nie chodzi na zebrania w szkole. „Edytka chodzi. Ja nie mam cierpliwości”
items: Polonistki nie ma w szkole od 2 tygodni. Rodzice grzmią: „Powinna myśleć o dzieciach”
items: Klasowa kłótnia o mikołajki. Nauczycielka: „Wyzywają mnie od złodziejek”
items: Moje dziecko zrobiło własnoręczny prezent na szkolne mikołajki. „W klasie mnie wyśmiali”
items: Tak nauczyciele zawstydzają dzieci przy całej klasie. „Zaczynają się bóle brzucha i wybuchy złości”
items: 6 błędów wychowawczych szkoły. „Teraz muszę wszystko naprawiać w domu”

Szkoła to laboratorium wstydu. „Najgorsze są te sekundy, gdy wszyscy patrzą”
type: item
date: 2026-03-28T16:00:38.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: szkoła
description: Cisza. Nauczyciel patrzy w dziennik i pada nazwisko. Czasem: losuje numerek. Serce przyspiesza, ręce zaczynają drżeć. Nagle wiedza przestaje mieć znaczenie – zostaje tylko strach, że zaraz wydarzy się coś upokarzającego.
encoded: Dla wielu uczniów w Polsce to codzienność. Wywoływanie do tablicy wciąż działa jak szkolne „laboratorium wstydu”. Choć wielu nauczycieli traktuje odpytywanie przy tablicy jako standardową metodę sprawdzania wiedzy, dla dzieci bywa to doświadczenie szczególnie stresujące, przeprowadzone w atmosferze napięcia i oceny. – Mój syn jest w szóstej klasie i naprawdę dobrze się uczy. Ale kiedy ma iść do szkoły, mówi: ‘oby dziś mnie nie wzięli do tablicy’. On nie boi się nauki. On boi się tej chwili, kiedy stoi i nagle ma pustkę w głowie, a cała klasa na niego patrzy, niektórzy w dodatku się podśmiechują – opowiada mama 12-latka. To właśnie ten moment sprawia, że uczniowie zaczynają kojarzyć szkołę nie z rozwojem, ale z lękiem. Wiedza znika, wstyd zostaje Problem nie polega wyłącznie na samym odpytywaniu. Kluczowy jest kontekst: koledzy jako publiczność, presja czasu i świadomość, że każdy błąd zostanie zauważony. – Córka jest w siódmej klasie. Powiedziała mi kiedyś: ‘Mamo, ja to umiem w domu, ale jak stoję przy tablicy, to jakby ktoś wymazał mi wszystko z głowy’. I potem wraca zapłakana, bo dostała jedynkę. Nie za brak wiedzy, tylko za stres – mówi inna mama. Psychologowie od lat zwracają uwagę, że silny stres blokuje dostęp do wiedzy. W praktyce oznacza to, że szkoła często nie sprawdza tego, co uczeń umie, tylko jak radzi sobie pod presją. „To nie sprawdzian wiedzy, tylko odporności” Jeszcze mocniej widać to na późniejszych etapach edukacji, gdy dochodzi wizja egzaminu maturalnego. – Mój syn jest w liceum i mówi wprost: ‘To nie sprawdzian wiedzy, tylko odporności’. Nauczyciel potrafi komentować odpowiedzi, poprawiać przy całej klasie, czasem ironizować. Dla niektórych to mobilizujące, ale dla wielu – paraliżujące – przyznaje mama licealisty. W efekcie uczniowie uczą się nie tyle rozumienia materiału, ile strategii przetrwania: jak nie dać się wywołać, jak zniknąć w tłumie, jak przeczekać. Czy naprawdę musi tak być? Wywoływanie do tablicy nie musi być problemem samo w sobie…

uczen-zglasza-sie-do-odpowiedzi-8ac975e.jpg
width: 1600
height: 1200

Dzień wagarowicza 2026: kiedy jest i czy można nie iść do szkoły?
type: item
date: 2026-03-18T13:02:00.000Z
creator: Dominika Bielas
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: szkoła
subject: szkoła podstawowa
subject: uczeń
subject: wiosna
description: Dzień wagarowicza obchodzony jest w Polsce od lat – tego dnia ze szkoły uciekali zarówno nasi rodzice, jak i dziadkowie, choć może nie zawsze chcą się do tego przyznać. Podpowiadamy, kiedy jest dzień wagarowicza i podajemy kilka pomysłów na to, jak go spędzić – i to bez nieobecności i uwagi w dzienniku!
encoded: Uczniowie z chęcią dowiedzą się, kiedy jest dzień wagarowicza. W 2026 roku święto wypada dość niefortunnie. Poniżej wyjaśniamy, którego marca jest dzień wagarowicza i jak można obchodzić to święto. Czy można nie iść do szkoły w dzień wagarowicza? Wagary oznaczają nieusprawiedliwioną nieobecność w szkole. W niektórych przypadkach mogą nawet oznaczać wysoki mandat dla rodziców. Warto jednak pamiętać, że tego dnia nauczyciele zazwyczaj z przymrużeniem oka podchodzą do nauki. Spis treści: Dzień wagarowicza 2026 – kiedy jest i skąd się wziął? Czy w dzień wagarowicza można nie iść do szkoły? Pomysły na dzień wagarowicza Kiedy jest dzień wagarowicza 2026 i skąd się wziął ten zwyczaj? Dzień wagarowicza obchodzony jest 21 marca, czyli w pierwszy dzień kalendarzowej wiosny. W 2026 roku święto to wypada w sobotę. Pochodzenie dnia wagarowicza nie jest dokładnie znane. Może jest to nawiązanie do dawnej tradycji, zgodnie z którą pierwszego dnia wiosny wszyscy wybierali się nad rzekę, gdzie odbywało się topienie marzanny? W ten sposób żegnano zimę i witano nadchodzącą wiosnę. Pierwsze wiosenne dni prawdopodobnie zachęcały dzieci do opuszczenia szkolnych ławek, a skoro nie można było udać się do domu (by nie podpaść rodzicom), czas ten spędzano na łonie natury. Dla uczniów początek wiosny to też dobry moment, gdy można już zacząć odliczanie do końca roku szkolnego. Tradycja wagarowania pierwszego dnia wiosny jest przekazywana z pokolenia na pokolenie od dziesiątek lat. Warto też podkreślić: dzień wagarowicza nie jest oficjalnym świętem i nie jest też dniem wolnym od nauki. Obecnie dzień wagarowicza obchodzony jest w Polsce i w niektórych regionach Litwy. Samo słowo „wagary” pochodzi od łacińskiego „vagari”, czyli „włóczyć się, błąkać, wałęsać”. Określenie to zostało rozpowszechnione w Polsce na przełomie XIX i XX wieku. Co ciekawe, początkowo używano określenia „wagusy” (mogliście na nie trafić, czytając „Przedwiośnie” Stefana Żeromskiego). Czy w dzień wagarowicza można nie iść do …

dzien-wagarowicza-0713c02.jpeg
width: 5471
height: 3647

Nauczycielka bojkotuje lekturę szkolną. „Matki piszą w e-dzienniku, że ich dzieci płaczą”
type: item
date: 2026-03-10T11:01:58.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: lektury
subject: nauczycielka
subject: szkoła
description: Lektura „Asiunia” Joanny Papuzińskiej wywołała silne emocje wśród uczniów klas 1-3. Nauczycielka informuje, że po przeczytaniu książki dzieci płakały, a rodzice wysyłali do niej wiadomości z pretensjami.
encoded: Nauczycielka edukacji wczesnoszkolnej, będąca jednocześnie mamą, zabrała głos na temat lektury „Asiunia” Joanny Papuzińskiej, czytanej przez uczniów klas 1-3 szkoły podstawowej. Po wspólnej lekturze w klasie dzieci zaczęły płakać i okazywać smutek, a część z nich bała się później zasnąć. Sprawa odbiła się szerokim echem wśród rodziców – nauczycielka otrzymała liczne maile z pretensjami, w których podkreślano, że książka wywołała u najmłodszych silny lęk i niepokój. Trudne tematy w lekturach – czy są odpowiednie dla najmłodszych uczniów? Nauczycielka przyznaje, że rozumie wartość historyczną i literacką książki „Asiunia”, ale jej zdaniem przekaz tej lektury jest zbyt trudny emocjonalnie dla ośmioletnich dzieci. Podkreśla, że nie każde dziecko rozumie kontekst wojny, a zetknięcie z tak poważną tematyką często wywołuje niepokój i łzy. Wielu rodziców nie wie, jak rozmawiać z dzieckiem po takiej lekturze, a pozostawienie dzieci sam na sam z trudnymi emocjami jest według nauczycielki zbyt dużym obciążeniem. Kobieta apeluje, by książki poruszające bolesne wydarzenia historyczne były wprowadzane w bardziej przemyślany sposób i nie trafiały do samodzielnego czytania w domu. Dlaczego nauczycielka postuluje wycofanie „Asiuni” z kanonu lektur szkolnych? W opinii nauczycielki, kanon lektur szkolnych jest przestarzały i powinien być dostosowany do wrażliwości współczesnych dzieci. Zwraca uwagę, że książki rekomendowane dla uczniów klas 1-3 nie powinny wywoływać strachu i przygnębienia, lecz raczej wzbudzać ciekawość, zachęcać do samodzielnego czytania oraz budować pozytywne skojarzenia z literaturą. Zdaniem nauczycielki pielęgnowanie wrażliwości dzieci jest ważne, ale równie istotne jest zadbanie o ich poczucie bezpieczeństwa. Proponuje, by trudne tematy historyczne poruszać dopiero w starszych klasach i w odpowiednim kontekście, najlepiej z pomocą nauczyciela, który pomoże przepracować emocje i wyjaśni zawiłości opisywanych wydarzeń. Alternatywne propozycje w sprawie kanonu lekt…

uczen-w-bibliotece-szkolnej-0910ed5.jpg
width: 1600
height: 1200

Szkoła nie ma prawa organizować rekolekcji. A czy można sprawdzać obecność?
type: item
date: 2026-03-02T15:01:06.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: kościół
subject: religia
subject: szkoła
description: „Rekolekcje są nieobowiązkowe” – tak mówią przepisy. „Wszyscy idą do kościoła” – słyszą uczniowie i rodzice w wielu szkołach. Gdzie kończy się prawo, a zaczyna szkolna presja? Sprawdzamy, czy naprawdę można nie posłać dziecka na rekolekcje i czy szkoła ma obowiązek zapewnić opiekę tym dzieciom, które na rekolekcje nie idą.
encoded: Rekolekcje szkolne to kilkudniowe spotkania o charakterze religijnym organizowane dla uczniów w okresie Wielkiego Postu. Zgodnie z obowiązującymi w Polsce przepisami rekolekcje dotyczą uczniów uczęszczających na lekcje religii danego wyznania, a udział w nich jest dobrowolny. Kto organizuje rekolekcje i jaka jest rola dyrektora szkoły? Rekolekcje szkolne nie są wydarzeniem organizowanym przez szkołę. Ich organizatorem jest parafia lub inny związek wyznaniowy. Dyrektor szkoły otrzymuje informację o terminie rekolekcji od organizatora co najmniej miesiąc przed rozpoczęciem. To organizator rekolekcji ustala szczegóły z dyrektorem, ale szkoła nie ma prawa sama ich organizować ani zmieniać w tym celu planu lekcji dla całej placówki. Ważne: Dyrektor szkoły nie powinien wymagać od nauczycieli uczestnictwa w rekolekcjach, odprowadzania uczniów do kościoła ani sprawowania nad nimi opieki podczas praktyk religijnych. Odpowiedzialność za dzieci na rekolekcjach ponosi organizator – najczęściej parafia. Zwolnienie z lekcji podczas rekolekcji – kto ma do tego prawo? Prawo do zwolnienia z lekcji podczas rekolekcji przysługuje wyłącznie uczniom, którzy uczęszczają na lekcje religii i których wyznanie przewiduje taką praktykę. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z 14 kwietnia 1992 r. uczeń może zostać zwolniony z zajęć na trzy dni rekolekcji wielkopostnych, jeśli są one elementem wyznania. Jeśli dziecko nie uczęszcza na religię lub nie należy do wyznania praktykującego rekolekcje, nie przysługuje mu zwolnienie z lekcji. Uczniowie, którzy nie chodzą na religię, powinni być obecni na zajęciach według stałego planu. Nie są automatycznie zwalniani z lekcji w czasie rekolekcji i ich nieobecność musi być usprawiedliwiona zgodnie ze zwykłymi zasadami. Obecność tych dzieci na lekcjach odnotowuje się w dzienniku. Co z uczniami, którzy nie uczestniczą w rekolekcjach? Szkoła, mimo odbywających się rekolekcji, nie jest zwolniona z obowiązku zapewnienia opieki i prowadzenia zaj…

uczen-w-kosciele-podczas-rekolekcji-d0a3797.jpg
width: 1600
height: 1200

Przerwa wielkanocna w szkole 2026: kiedy wypada i czy w Wielki Czwartek jest wolne?
type: item
date: 2026-02-26T13:40:00.000Z
creator: Joanna Biegaj
subject: Rodzina
subject: Święta i uroczystości
subject: szkoła
subject: uczeń
subject: wielkanoc
description: Przerwa wielkanocna w szkole za każdym razem trwa tyle samo dni. W 2026 roku, zgodnie z kalendarzem roku szkolnego 2025/2026 opublikowanym przez Ministerstwo Edukacji Narodowej, przerwa świąteczna wypada w pierwszym tygodniu kwietnia. Wyjaśniamy, czy w Wielki Czwartek i Wielki Piątek idzie się do szkoły oraz czy wtorek po Wielkanocy jest wolny.
encoded: Przerwa wielkanocna w szkole to coś, na co większość uczniów czeka z niecierpliwością. Warto wiedzieć, ile dni wolnych od szkoły wypada z okazji Świąt Wielkanocnych w 2026 roku. Wolny będzie bowiem nie tylko weekend wielkanocny, ale także dwa dni przed nim i dwa dni po nim, w tym Wielki Czwartek oraz wtorek po Wielkanocy. Poniżej znajdziesz specjalną rozpiskę dni wolnych od nauki w kwietniu 2026 roku, która ułatwi zaplanowanie wolnego czasu w święta. Przerwa wielkanocna 2026: Czy w Wielki Czwartek idzie się do szkoły? Kiedy do szkoły po Wielkanocy? Przerwa wielkanocna w szkole: wszystkie dni wolne Dni wolne w szkole po Wielkanocy Czy w Wielki Czwartek idzie się do szkoły? Rodzice zastanawiają się, do kiedy dzieci chodzą do szkoły przed świętami wielkanocnymi. Odpowiedź jest prosta: dzieci chodzą do szkoły do Wielkiej Środy włącznie. W Wielki Czwartek nie idzie się już do szkoły. Wielki Piątek również jest wolny. W tym roku Wielkanoc wypada w niedzielę 5 kwietnia. Uczniowie zaczną więc przerwę świąteczną od czwartku 2 kwietnia. Kiedy do szkoły po Wielkanocy? To częste pytanie rodziców uczniów: czy wtorek po Wielkanocy jest wolny? Odpowiedź brzmi: tak, to dzień wolny od szkoły, choć wcale nie jest to dzień świąteczny. Po świętach wielkanocnych dzieci idą do szkoły dopiero w środę, 8 kwietnia. Przerwa wielkanocna w szkole 2026: wszystkie dni wolne Poniżej wyjaśniamy, które dni są wolne od szkoły z okazji świąt wielkanocnych. Dzieci czeka długi odpoczynek od nauki. Przerwa wielkanocna w szkole będzie trwać od 2 do 7 kwietnia włącznie, czyli aż 6 dni. Dni wolne od szkoły w kwietniu 2026: 2.04.2026 r. – Wielki Czwartek 3.04.2026 r. – Wielki Piątek 4.04.2026 r. – Wielka Sobota 5.04.2026 r. – Wielka Niedziela 6.04.2026 r. – Lany Poniedziałek (drugi dzień świąt) 7.04.2026 r. – wtorek po Wielkanocy (pierwszy dzień po świętach) Dni wolne w szkole po Wielkanocy Kilka tygodni po przerwie świątecznej dzieci znów będą mieć wolne od nauki – z okazji majowego weekendu, a potem egzam…

dzieci-podczas-przerwy-wielkanocnej-w-szkole-2026-6bd2f9b.jpg
width: 1600
height: 1200

Nauczycielka: „Szkoda mi dzisiejszych dzieci. Ich zachowanie to wina bezstresowego wychowania”
type: item
date: 2026-01-21T08:24:49.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nastolatki
subject: rodzice
subject: szkoła
subject: wychowanie
description: Na redakcyjną skrzynkę trafił mail od nauczycielki szkoły podstawowej. Pracuje z dziećmi klas 4–8 i z coraz większym niepokojem obserwuje to, co dzieje się na lekcjach i przerwach. W swoim liście pisze wprost: problemem nie są dzieci, tylko dorośli.
encoded: Uczę w szkole od ponad 20 lat i widziałam już różne pokolenia uczniów. Zmieniały się programy, lektury, podstawy programowe, technologie. Jedno jednak nigdy nie było tak widoczne jak dziś: brak podstawowych granic. Dzieci nie buntują się – one po prostu nie wiedzą, gdzie te granice są. Krzyczą na lekcjach, wchodzą nauczycielowi w słowo, potrafią wyjść z klasy bez pytania. Gdy zwracam uwagę, słyszę: „Mam prawo”, „Tak czuję”, „Nie może mi pani tego zabronić”. I nie byłoby w tym nic złego, gdyby za tym szła umiejętność ponoszenia konsekwencji. A ta gdzieś zniknęła. O dogadywaniu się z rodzicami tych dzieci nawet nie mówię. Bezstresowe wychowanie w krzywym zwierciadle Bezstresowe wychowanie miało być odpowiedzią na przemoc, krzyk i upokarzanie dzieci. I bardzo dobrze, jestem całym sercem za wychowaniem bez przemocy. Problem w tym, że wielu rodziców zrozumiało je jako wychowanie bez zasad, bez wymagań i bez odpowiedzialności. Dziecko może wszystko, bo „tak czuje”. Nie musi przepraszać, bo „ma prawo wyrażać siebie i swoje emocje”. Nie ponosi konsekwencji, bo „to niszczy jego poczucie własnej wartości”. Efekt? Dzieci, które nie radzą sobie z porażką, nie znoszą sprzeciwu i nie potrafią funkcjonować w grupie, gdzie nie są w centrum uwagi. Szkoła nie jest w stanie tego naprawić. Zwłaszcza gdy każda próba postawienia granicy kończy się pretensjami rodziców. Rodzic kontra nauczyciel Coraz częściej mam wrażenie, że rodzice widzą w nauczycielach wrogów, a nie partnerów. Gdy dziecko zachowuje się agresywnie, przeszkadza na lekcji albo nie wykonuje poleceń, odpowiedzialność natychmiast spada na szkołę. „To pani go sprowokowała”, „On tak nie robi w domu”, „Może lekcja była nudna”. Rzadko pojawia się pytanie: „Co możemy zrobić wspólnie?”. A przecież bez porozumienia na linii rodzic–nauczyciel nie da się wychować stabilnych, empatycznych ludzi. Szkoda mi tych dzieci. Bo one nie są złe ani roszczeniowe z natury. One zostały same z emocjami, którym nikt nie nadał ram. Granice to nie ka…

znudzone-dziecko-zasnelo-na-lekcji-d91ceb9.jpg
width: 1600
height: 1200

Szkoła kpi z rodziców i nauczycieli. „Wiadomość w Librusie przyszła o 7:30 w poniedziałek”
type: item
date: 2026-01-12T15:44:10.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nauka
subject: szkoła
description: Jedna krótka wiadomość potrafi wywrócić poranek do góry nogami. Gdy szkoła komunikuje zmiany w ostatniej chwili, konsekwencje ponoszą nie tylko uczniowie, ale całe rodziny. Ten poniedziałek zaczął się od absurdu, który do dziś trudno mi zrozumieć.
encoded: Powiadomienie, które rozwaliło cały poranek O 7:30 rano zawibrował mi telefon. Szykowałam się do pracy, z kubkiem kawy w dłoni, zobaczyłam powiadomienie z Librusa. „Nowa wiadomość”. Otwieram i czytam, że zajęcia zaplanowane na 8:00, które kilka dni temu zostały oficjalnie odwołane, jednak się odbędą. Informacja wysłana trzydzieści minut przed rozpoczęciem lekcji. Przez chwilę myślałam, że to jakiś żart. Przecież plan dnia był już ustalony inaczej. Córka o 7:30 była w łazience – z rozczochranymi włosami, w piżamie, na etapie mycia zębów. Nagle mieliśmy się w pół godziny teleportować do szkoły. Czy ktoś w tej szkole myśli o rodzinach? To, co najbardziej mnie uderzyło, to nie sama zmiana decyzji, ale sposób jej przekazania. Jakby dyrekcja zakładała, że wszyscy siedzimy od świtu na baczność, tylko czekając na nowe komunikaty. A przecież rodzice planują poranki, pracę, dojazdy, opiekę nad młodszymi dziećmi. Nauczyciele też mają swoje życie i obowiązki. Jestem ciekawa, kiedy nauczyciel na zastępstwo się o tym dowiedział... Była długa przerwa świąteczna, tyle dni bez nauki i szkolnego chaosu. Ledwo dzieci wróciły do rytmu, a już na starcie taki bałagan. Jakby ktoś zapomniał, że po drugiej stronie dziennika elektronicznego są prawdziwi ludzie, nie pionki w planie lekcji. Nieobecność, której nikt nie cofnie Moja córka oczywiście dostała nieobecność. Nie zdążyłyśmy – fizycznie nie było to możliwe. I w systemie będzie to wyglądało tak, jakbyśmy to my zawiniłyśmy, jakbyśmy zlekceważyły obowiązek szkolny. A prawda jest zupełnie inna – zawiódł system i brak szacunku do czasu rodzin. Najgorsze jest poczucie bezsilności. Mogę napisać maila, mogę się oburzać, ale jutro znów mogę dostać podobne powiadomienie w ostatniej chwili. Chciałabym tylko odrobiny przewidywalności – takiej, która pozwala normalnie żyć, a nie reagować na szkolne komunikaty jak na alarm przeciwpożarowy. Zobacz także: 6 żelaznych zasad w fińskich szkołach. To dlatego dzieci w Finlandii świetnie się uczą

klasa-w-szkole-przed-lekcjami-3fb39f4.jpg
width: 1600
height: 1200

Na 25 uczniów w klasie 22 chodzi na korepetycje. Nauczycielka: „To wina dzieci i rodziców”
type: item
date: 2026-01-07T12:41:58.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: szkoła
subject: szkoła podstawowa
description: Widzę to codziennie, stojąc przy tablicy i patrząc na twarze dzieci, które są coraz bardziej zmęczone szkołą. Coraz częściej mam wrażenie, że korepetycje stały się łatwą ucieczką, a nie realną pomocą.
encoded: Piszę do Państwa ten list jako nauczycielka z wieloletnim stażem, ale też jako mama. I piszę go z bezsilności, bo system, w którym funkcjonujemy, coraz bardziej rozmija się z tym, co naprawdę służy dzieciom. Korepetycje zamiast uwagi na lekcji W mojej klasie na 25 uczniów aż 22 chodzi na płatne korepetycje. Z matematyki, języka polskiego, angielskiego. Czasem z kilku przedmiotów naraz. I nie są to dzieci z poważnymi trudnościami, orzeczeniami czy zaległościami po długich chorobach. To zwykli uczniowie, którzy siedzą na lekcjach, ale myślami są zupełnie gdzie indziej. Widzę, jak patrzą w zeszyt, ale nie słuchają. Widzę, jak przepisują z tablicy bez zrozumienia. A potem słyszę, że „i tak wszystko jest tłumaczone na korkach”. To boli najbardziej. Bo jeśli dziecko od początku zakłada, że szkoła jest tylko formalnością, a nauka zaczyna się dopiero po południu u prywatnego nauczyciela, to coś tu poszło bardzo nie tak. Rola rodziców w nauce dzieci Coraz częściej mam wrażenie, że rodzice oddali odpowiedzialność za naukę dzieci w obce ręce. Płacą i oczekują efektów. Bez rozmowy, bez sprawdzenia zeszytu, bez zapytania, czego dziecko nie rozumie. Korepetytor ma „załatwić sprawę”. A przecież wystarczyłoby czasem 20 minut wspólnego siedzenia przy biurku. Spokojnej rozmowy, przeczytania polecenia jeszcze raz, wytłumaczenia własnymi słowami. Nie każdy rodzic musi znać się na wszystkim, ale każdy może być obok. Zainteresowanie robi ogromną różnicę. Dziecko, które czuje wsparcie w domu, zupełnie inaczej podchodzi do nauki. Większość korepetycji jest zbędna Nie twierdzę, że korepetycje są złem. Są potrzebne w konkretnych sytuacjach. Ale dziś stały się normą, a nie wyjątkiem. I to jest problem. Większość tych płatnych lekcji byłaby po prostu niepotrzebna, gdyby dzieci uważały na lekcjach, a rodzice pomagali dzieciom w nauce w domach. Dzieci są przemęczone. Szkoła, potem korepetycje, prace domowe, brak czasu na odpoczynek. A wystarczyłoby zwolnić tempo i wrócić do podstaw. Skupić się n…

korepetycje-2-e56af15.png
width: 1600
height: 1200

Córka napisała kartkówkę najlepiej w klasie. Zamiast pochwały, spotkała ją kara
type: item
date: 2026-01-04T13:00:30.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: nauka
subject: szkoła
description: Moja córka dostała najlepszy wynik z kartkówki. I właśnie wtedy dowiedziała się, że sukces w szkole potrafi boleć bardziej niż porażka.
encoded: Szkoła powinna być miejscem, które ma wzmacniać dzieci. Tymczasem moja córka wróciła pewnego dnia ze szkoły blada, z drżącym głosem. „Mamo, pani powiedziała, że muszę dzisiaj jeszcze raz odpowiedzieć – na głos, przy biurku. Bo nie wierzy, że sama napisałam kartkówkę”. „Przecież ty nigdy tak dobrze nie piszesz” Nie będę udawać – moja córka nigdy nie była „tą najlepszą”. Z matematyką jej się nie układało. Trójki, czasem czwórki, sporo stresu i niepewności. Ale tym razem naprawdę siadła. Kilka wieczorów, dużo ćwiczeń, trochę mojej pomocy i jej uporu. Widziałam dumę w jej oczach, kiedy mówiła, że „chyba pierwszy raz wszystko rozumiała”. Kiedy przyszła z wynikiem – piątka, najlepsza w klasie – świętowałyśmy. To była ta jedna chwila, kiedy wreszcie uwierzyła, że może. A następnego dnia poszła do szkoły. „To niemożliwe, żebyś sama to napisała. Ty nigdy tak dobrze nie piszesz” – usłyszała. I zamiast gratulacji, dostała wezwanie do biurka. Miała jeszcze raz – ustnie – odpowiedzieć na pytania z kartkówki. Jeśli nie odpowie tak samo dobrze, ocena nie zostanie uznana. To nie była rozmowa. To był egzamin. Sam na sam, z napięciem, jakiego dorosły czasem nie udźwignie. Sukces, który trzeba było „udowodnić” Moja córka siedziała przy biurku i odpowiadała. Dłonie jej drżały, głos się łamał. Wiedziała, że każde potknięcie będzie dowodem winy. I że cała jej praca może pójść na marne. „Mamo, czułam się jak oszustka, choć nic złego nie zrobiłam” – powiedziała wieczorem. To zdanie najbardziej rozdarło mi serce. Bo kara w tej historii nie polegała na tym, że odebrano jej ocenę. Kara polegała na braku zaufania. Na zawstydzeniu. Na publicznym podważeniu jej wartości. I na tym, że dziecko musiało udowodnić swoją niewinność tylko dlatego, że… poradziło sobie lepiej niż zwykle. Dzieci bardzo szybko uczą się, że lepiej się nie wychylać Patrzę na to od lat – jako mama, redaktorka, obserwatorka świata rodziców. Dzieci uczą się błyskawicznie: jeśli jesteś słaby – masz wsparcie, jeśli nagle ci wycho…

Kara-za-dobra-ocene--0dfe1b0.jpg
width: 1600
height: 1200

Wiadomość od nauczycielki pojawiła się w Librusie w wigilię. Matka: „Zatkało mnie”
type: item
date: 2025-12-27T15:00:26.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: edukacja
subject: nauczycielka
subject: rodzice
subject: szkoła
description: W wigilijny poranek wiele osób odruchowo zerka jeszcze w telefon – z przyzwyczajenia, z niepokoju, z obawy, że „coś znowu przyszło ze szkoły”. Jedna z naszych czytelniczek napisała do redakcji o wiadomości, która przyszła właśnie wtedy i zupełnie wytrąciła ją z tego schematu.
encoded: Nie ukrywam – gdy w wigilię zobaczyłam powiadomienie z Librusa, serce zabiło mi szybciej. Automatycznie pomyślałam o ocenach, poprawkach, czymś „na już”. Przez głowę przeleciało mi nawet: „czy naprawdę w taki dzień trzeba?”. Kliknęłam jednak – z czystej ciekawości i odruchu. I wtedy mnie zatkało. Wiadomość była od wychowawczyni mojej córki. Krótka, spokojna, bez oficjalnego tonu. Pisała, że chce życzyć uczniom i ich rodzicom pięknych, spokojnych świąt – takich z prawdziwą obecnością, rozmową, bliskością. Dodała, że ma nadzieję, iż każdemu z nas uda się choć na chwilę odłożyć telefony i pobyć naprawdę razem. Czytałam to kilka razy. Bez pośpiechu. Bez irytacji. Bez tego szkolnego napięcia, które zwykle towarzyszy komunikatom z dziennika. To było napisane od serca Najbardziej poruszyło mnie to, że ta wiadomość nie była „obowiązkowa”. Nauczycielka nie musiała jej pisać. Nie musiała poświęcać na to swojego czasu w wigilię. A jednak to zrobiła – spokojnie, bez patosu, bez wielkich słów. Nie było tam moralizowania ani pouczania. Raczej delikatne zaproszenie do zatrzymania się. Przypomnienie, że szkoła to nie tylko sprawdziany, średnie i czerwone paski, ale też relacje – międzyludzkie, prawdziwe, zwyczajne. Pomyślałam wtedy, że moje dziecko ma szczęście. Bo trafiło na osobę, która widzi w uczniach coś więcej niż numer w dzienniku. I która pamięta, że po drugiej stronie są rodziny – zmęczone, zabiegane, często przeciążone. Mały gest, wielka różnica Ta jedna wiadomość zmieniła mi nastrój na cały dzień. Naprawdę. Zamiast irytacji pojawiła się wdzięczność. Zamiast szkolnego dystansu – poczucie, że ktoś po drugiej stronie też jest człowiekiem. Wieczorem opowiedziałam o niej przy stole. Córka uśmiechnęła się i powiedziała: „Ona jest fajna”. I chyba właśnie o to chodzi. O takie drobne gesty, które budują zaufanie i pokazują dzieciom, że dorośli potrafią być uważni, ciepli i normalni. W czasach, gdy tak wiele mówi się o kryzysie relacji w szkole – ta jedna, prosta wiadomość była ja…

matka-czyta-wiadomosc-w-Librusie-od-nauczycielki-6c2f0ea.jpg
width: 1600
height: 1200

Zadała uczniom wypracowanie o lekturze. „Byłam przerażona, gdy zaczęłam czytać”
type: item
date: 2025-12-27T05:00:01.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja dziecka
subject: szkoła
description: Nie spodziewałam się, że jedno zwykłe zadanie domowe zmieni mój sposób patrzenia na szkołę. Dziś piszę do państwa z ciężkim sercem i ogromnym niepokojem o to, dokąd zmierzamy.
encoded: Jestem nauczycielką języka polskiego od ponad dwudziestu lat i wydawało mi się, że niewiele jest w stanie mnie zaskoczyć. Poprosiłam moich uczniów o krótkie wypracowanie na temat lektury, którą wspólnie omawialiśmy. Nic trudnego, zwyczajna praca, którą piątoklasiści powinni wykonać bez problemu. Co odkryłam w zeszytach moich piątoklasistów? Kiedy jednak zaczęłam czytać ich zeszyty, poczułam, jak coś ściska mnie w gardle. Styl prac był nienaturalnie gładki, zdania za bardzo „dorosłe”, a słownictwo tak wyszukane, że nawet moi najlepsi uczniowie by po nie nie sięgnęli. W kilku miejscach zauważyłam charakterystyczne powtórzenia i konstrukcje, których nie używa żadne dziecko. Zorientowałam się wtedy, że to teksty napisane przez sztuczną inteligencję. I to niemal wszystkie w klasie. Nie wiedziałam, czy mam się złościć, czy płakać. Zeszyty leżały przede mną jak dowód na to, że coś bardzo ważnego umyka nam wszystkim – samodzielne myślenie. Dlaczego dzieci przestają pisać same? Zaczęłam rozmawiać z uczniami. Jedno z dzieci powiedziało mi szeptem, że „tak jest szybciej”. Inne, że „wszyscy tak robią”. Kolejne przyznało, że bało się, że napisze gorzej niż koledzy. Najbardziej uderzyło mnie to, że oni nawet nie widzą w tym nic złego. Dla nich czat GPT to po prostu narzędzie, które odrabia za nich lekcje. Nikt im nie wytłumaczył, że pisanie to nie kara, tylko sposób uczenia się myślenia, wyrażania siebie, budowania własnego głosu. Zrozumiałam, że nie mam przed sobą leniwych dzieci. Mam przed sobą dzieci zagubione, żyjące w świecie, który daje szybkie odpowiedzi i nie zostawia miejsca na samodzielność. Mój apel do rodziców i nauczycieli Piszę ten list, bo czuję, że musimy reagować, zanim będzie za późno. Proszę rodziców – zaglądajcie do zeszytów swoich dzieci, pytajcie, jak piszą i czy piszą naprawdę. Proszę nauczycieli – rozmawiajmy o tym otwarcie, nie traktujmy AI jak wroga, ale nie udawajmy, że problemu nie ma. Chciałabym, żebyśmy wszyscy przypomnieli dzieciom, jak ważne jest t…

wypracowanie-81831c1.png
width: 1600
height: 1200

Nauczycielka dostała w wigilię SMS-a od matki ucznia. „Zdumiało mnie jej żądanie”
type: item
date: 2025-12-26T13:00:03.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: rodzice
subject: szkoła
description: Na redakcyjną skrzynkę trafił e-mail od nauczycielki, która pracuje w jednej z warszawskich szkół podstawowych. Wiadomość dotyczy granic – a właściwie ich całkowitego braku. To historia o oczekiwaniach rodziców, presji na wyniki i o tym, że nawet w wigilię nauczyciel nie zawsze ma prawo do spokoju.
encoded: Jestem nauczycielką historii w klasach 4–8. Lubię swoją pracę, choć bywa wyczerpująca – emocjonalnie bardziej niż fizycznie. Wigilia to dla mnie jeden z nielicznych momentów w roku, kiedy naprawdę odcinam się od szkoły. Odkładam dziennik, wyciszam powiadomienia, skupiam się na bliskich. W tym roku było podobnie. Około godziny 16, gdy kończyliśmy przygotowania do wieczerzy, usłyszałam dźwięk SMS-a. Spojrzałam na telefon z ciekawości – i wtedy poczułam, jak coś we mnie opada. Wiadomość była od matki jednego z moich uczniów. Napisała, czy mogłabym „na chwilę” zajrzeć do dziennika i sprawdzić, czy jej syn ma jeszcze szansę poprawić ocenę ze sprawdzianu. Na ten moment wychodzi mu na semestr 4, a jej bardzo zależy, żeby było 5. Dodała, że syn celuje w czerwony pasek na koniec roku... To nie była prośba – to było żądanie Najbardziej zdumiało mnie nie to, że rodzic interesuje się ocenami dziecka. To akurat normalne. Zaskoczył mnie ton i moment. Wigilia. Wieczór. Prywatny numer telefonu. Oczekiwanie natychmiastowej reakcji. To nie było „przepraszam, że zawracam głowę”. To było założenie, że skoro jestem nauczycielką, to jestem dostępna zawsze – także w święta. Że mój czas prywatny nie ma znaczenia, bo przecież chodzi o ocenę. Przez chwilę naprawdę zastanawiałam się, czy odpisać. Z jednej strony – empatia. Rozumiem ambicje, presję, porównywanie dzieci. Z drugiej – zmęczenie. I poczucie, że coś tu bardzo się przesunęło. Nie odpisałam tego wieczoru. I do dziś uważam, że to była dobra decyzja. Granice w szkole przestały istnieć Coraz częściej mam wrażenie, że dla części rodziców nauczyciel przestał być człowiekiem. Jesteśmy funkcją – od ocen, od wyników, od realizowania cudzych oczekiwań. Bez prawa do wolnego, do odpoczynku, do bycia offline. SMS w wigilię nie jest wyjątkiem. Dostajemy wiadomości późnymi wieczorami, w weekendy, w dni wolne od pracy. O poprawki, o dodatkowe zadania, o „sprawdzenie, czy da się coś jeszcze zrobić”. Tylko że szkoła ma swoje zasady. Oceny mają swoje …

nauczycielka-czyta-SMS-a-od-matki-e115e54.jpg
width: 1600
height: 1200

Tak polska szkoła niszczy uczniów. „Syn jest zdolny, więc prawie codziennie wraca z płaczem”
type: item
date: 2025-12-25T11:00:19.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: szkoła
description: Mój syn chodzi do 5 klasy i jest naprawdę wyjątkowo zdolnym dzieckiem. Nigdy nie musiałam go prosić o naukę, sam z siebie siada, czyta, rozwiązuje zadania, dopytuje, szuka odpowiedzi. A mimo to – albo właśnie dlatego – prawie codziennie wraca ze szkoły z płaczem.
encoded: Zawsze słyszałam, że szkoła jest dla wszystkich. Że każde dziecko znajdzie tam swoje miejsce. Naiwnie w to wierzyłam, dopóki nie zobaczyłam, jak wygląda codzienność syna, który nie ma żadnych problemów z nauką, ale ma za to ogromny problem z byciem sobą. Jest ambitny, ciekawy świata, chętnie zgłasza się na lekcjach, zadaje pytania, zgłasza się do konkursów. Co z tego? Dla części klasy to powód, by mu dogryzać. Słyszy, że jest „kujonem”, że „podlizuje się nauczycielom”. Czasem ktoś rzuci głupi tekst, czasem ktoś go popchnie, czasem cała grupa się śmieje, kiedy odpowiada na pytanie, bo „przecież i tak się zgłosi”. Najgorsze jest to, że on to widzi, czuje i bierze na siebie. Chce być lubiany, a zaczyna się bać wychylać. I mówi, że chyba przestanie się zgłaszać, „bo po co”. Zgłosiłam problem. Wychowawczyni: „Każde dziecko musi sobie radzić” W końcu podeszłam do wychowawczyni. Miałam nadzieję, że zrozumie, że to nie jest zwykłe szkolne przekomarzanie, tylko realne wykluczanie dziecka za… dobre oceny. Usłyszałam: „Proszę pani, dzieci zawsze tak robią. Każde dziecko musi sobie radzić”. Te słowa mnie zmroziły. Jak to „radzić sobie”? Czy pięcioklasista ma sam rozwiązać problem, kiedy jest obśmiewany i wytykany palcami? A dorośli mają stać z boku i mówić, że „tak już jest”? Gdy dopytałam, czy może porozmawiać z klasą, usłyszałam, że nie ma sensu robić afery, bo „to minie”. Tylko że nie mija. Jest coraz gorzej. Syn zaczął się zamykać. Mówi, że czasem woli nie iść do szkoły, choć naukę kocha całym sobą. Polska szkoła pozwala na to, by zdolne dzieci cierpiały Zaczęłam szukać wsparcia u innych rodziców. Okazało się, że nie jestem wyjątkiem. Wielu rodziców zdolnych dzieci mówi, że intelekt to w polskiej szkole… obciążenie. Zamiast być powodem do dumy, jest powodem do żartów, izolowania i komentarzy typu „daj innym szansę”. Dzieci zdolne uczą się szybciej, ale jednocześnie szybciej czują, że odstają. Nie od materiału, tylko od grupy rówieśniczej. A szkoła, zamiast zabezpieczyć ich …

przygnebiony-chlopiec-na-szkolnym-korytarzu-5cc77c5.jpg
width: 1600
height: 1200

Uczniów czeka laba, rodzice załamani. Matka: „W styczniu nikt o nas nie myśli”
type: item
date: 2025-12-20T07:00:22.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: szkoła
description: Koleżanka wpadła do mnie na kawę i od progu powiedziała, że ma już dość szkolnych „lab”. W tym roku przerwa świąteczno-noworoczna jest wyjątkowo długa i choć dzieci się cieszą, dla niej oznacza to stres, nerwy i łamigłówkę, z której nikt jej nie pomoże wybrnąć. „W styczniu nikt o nas nie myśli” – powtarzała, kręcąc głową.
encoded: Rozmowa zaczęła się niewinnie, ale szybko przerodziła się w emocjonalny monolog. Koleżanka, mama samotnie wychowująca dziewięciolatka, usiadła na kanapie i westchnęła tak ciężko, że aż się przestraszyłam. – Wiesz, ile to dni? Osiemnaście! – powiedziała, jakby właśnie ogłosiła werdykt sądu. – A szkoła tylko wysyła komunikaty, że „przerwa świąteczna to czas rodzinny”. Super, tylko że ja w tych dniach pracuję. Zazdrości, nie złośliwie, ale tak po ludzku. Zazdrości tym, którzy mają dziadków za rogiem, cioć na zawołanie albo możliwość wzięcia urlopu. – Ty masz babcię. A ja mam kalendarz i długą listę problemów – ironizowała. Dzieci odpoczną, ale dorośli nie mają kiedy Opowiadała, że próbowała wszystkiego. Pytała sąsiadkę, umawiała się z mamą kolegi syna, nawet szukała półkolonii na ostatnią chwilę. – Albo już nie ma miejsc, albo kosztują tyle, że musiałabym sprzedać nerkę – rzuciła. I choć żartowała, widziałam, że jest jej zwyczajnie ciężko. W pracy nie może wziąć L4, bo „dziecko zdrowe”. Urlop dawno rozdrobniła między wakacje a nagłe sytuacje typu „dziecko ma gorączkę, muszę lecieć”. A teraz – patowa sytuacja. Syn ma prawie trzy tygodnie wolnego, a ona ani jednego luźniejszego dnia. – Mam wrażenie, że ktoś tam w ministerstwie zakłada, że rodzice to taka gumowa masa, którą da się rozciągać bez końca – wyrzuciła z siebie. – Dzieci mają odpocząć, jasne, ale dlaczego nikt nie pomyśli o tym, że dorośli nie mają kiedy? „Styczeń to będzie koszmar” Najbardziej boi się stycznia. – Syn wróci do szkoły wypoczęty, a ja będę wymęczona bardziej niż przed świętami – powiedziała. – Tylko że w styczniu nikt o nas nie myśli. Nie ma żadnych rozwiązań, żadnej alternatywy, żadnego wsparcia. Słuchałam jej i widziałam, że to temat, który dotyka wielu rodziców. Przerwy są cudowne dla dzieci, wiadomo – świąteczna atmosfera, spotkania, zabawa, luz. Tylko że szkoła to nie jedyna instytucja w tym kraju. Rodzice nie działają na innym kalendarzu. Oni pracują, próbują jakoś łączyć życie zawodowe z ro…

chlopiec-w-drodze-do-szkoly-b69ad22.jpg
width: 1600
height: 1200

Te dzieci nie będą miały przerwy świątecznej. Matka: „Wszystko przez polonistkę”
type: item
date: 2025-12-13T15:00:29.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nauka
subject: święta Bożego narodzenia
subject: szkoła
description: Wystarczyło jedno zdanie, podsłuchane przypadkiem w sklepie, żeby zrozumieć, jak bardzo zmieniło się podejście rodziców do szkoły: „Moja córka nie będzie miała przerwy świątecznej, bo polonistka zadała lekturę!”. A ja stałam obok i zastanawiałam się: naprawdę? Lektura na święta to już powód, by ogłaszać stan wyjątkowy?
encoded: Scena wyglądała tak: dwie kobiety stały na dziale z ozdobami świątecznymi, jedna oburzona, druga kiwająca głową ze współczuciem. – Wyobrażasz sobie? Zadała na święta. Lekturę! Ona nawet nie odpocznie! – żaliła się jedna z nich. Gdyby ktoś nie wiedział, co dokładnie „zadała ta straszna polonistka”, mógłby pomyśleć, że chyba projekt naukowy, trzy rozdziały z matematyki i prezentację multimedialną. Ale nie. Zadała przeczytanie książki, która od września widnieje w wykazie lektur. Książki, której omawianie zaplanowane jest tuż po przerwie świątecznej. I książki, o której każdy rodzic – tak samo jak dziecko – wiedział od początku roku szkolnego. Tyle że teraz nastał grudzień. Grudzień, miesiąc emocji i… roszczeń. Przerwa świąteczna nie jest „wakacjami od wszystkiego” W tym roku dzieci zaczynają wolne wyjątkowo wcześnie – już 22 grudnia. Do szkół wracają dopiero 7 stycznia. To aż 16 dni wolnego. 18, jeśli doliczyć weekend 20-21. Czy naprawdę przeczytanie jednej książki w ciągu prawie trzech tygodni to „koniec świata”? Może to zabrzmi kontrowersyjnie, ale mam wrażenie, że część rodziców traktuje szkołę jak dyskomfort, z którego trzeba dziecko wyzwolić, a nie jak normalną część życia. Jakby każde zadanie domowe było aktem agresji, a każda lektura – zamachem na święty spokój. Tymczasem obowiązki ucznia nie znikają tylko dlatego, że jest grudzień. Przerwa ma dać oddech, jasne. Ale nie ma przecież sensu udawać, że szkoła przestaje istnieć. Spis lektur był od września. Naprawdę ktoś jest zaskoczony? I to jest sedno sprawy. Lektury nie pojawiają się z dnia na dzień jak kometa. Nauczycielki i nauczyciele przedstawiają harmonogram na cały rok już we wrześniu. Nikt nie trzyma tego w tajemnicy. W większości szkół lektury są nawet omawiane zgodnie z kolejnością, przerabianą od lat. Jeśli polonistka przypomniała przed świętami: „Po powrocie omawiamy książkę”, to zrobiła dokładnie to, co powinna. Z odpowiednim wyprzedzeniem. Bez nerwów. Bez presji. To nie jest zadawanie na święta. To k…

dziewczynka-czyta-lekture-szkolna-039ca79.jpg
width: 1600
height: 1200

Kościół i roraty ważniejsze od nauki i pieniędzy. „Syn teraz boi się iść do szkoły”
type: item
date: 2025-12-11T10:13:59.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: kościół
subject: szkoła
description: Roraty o godzinie 17? W naszej parafii to nie tylko propozycja, ale – jak twierdzi ksiądz proboszcz – „obowiązek”. A dzieci, które nie pojawią się wystarczająco często, mogą liczyć na niższą ocenę z religii. Jako mama czwartoklasisty jestem zbulwersowana i proszę o nagłośnienie tej sytuacji.
encoded: „To obowiązek, nie propozycja” – usłyszeliśmy w parafii Piszę do Państwa jako zatroskana mama ucznia czwartej klasy szkoły podstawowej w niewielkim mieście, gdzie – jak się okazuje – nawet zwykłe roraty potrafią zamienić się w źródło niepotrzebnej presji i stresu. W tym roku ksiądz proboszcz wpadł na pomysł, by organizować roraty o godzinie 17. Niby nic nadzwyczajnego, gdyby nie fakt, że dla większości dzieci to czas zajęć dodatkowych, treningów, korepetycji albo po prostu chwili odpoczynku po długim dniu w szkole. Najgorsze przyszło potem. Ksiądz ogłosił, że obecność na roratach jest obowiązkowa dla wszystkich uczniów klas 4-8 uczęszczających na religię, a udział będzie sprawdzany w specjalnych książeczkach z naklejkami. Dzieci, które uzbierają co najmniej 85 procent frekwencji, mają dostać „wyższą ocenę”. Pozostali – niższą. Nie wiem, kto wpadł na pomysł takiej motywacji, ale dla mnie to jawne wymuszanie praktyk religijnych pod groźbą pogorszenia ocen. Presja zamiast radości z uczestnictwa Mój syn wrócił do domu wyraźnie przygnębiony. Tłumaczył, że jeśli nie będzie chodził na roraty, „nie dostanie piątki” i „będzie gorszy od innych”. Dla dziesięciolatka ocena to bardzo realna i namacalna forma nagrody albo kary. I choć religia nie wlicza się do średniej, dzieci doskonale czują, że oceny to pewien rodzaj etykiety. A teraz w naszej parafii mają być one przyznawane na podstawie czegoś, co powinno wynikać z indywidualnej wiary i decyzji rodziny, a nie szkolnego obowiązku. Co więcej, roraty zawsze kojarzyły się z poranną atmosferą, z dobrowolnym uczestnictwem i piękną adwentową tradycją. Tymczasem wprowadzenie sztywnych zasad, naklejek i progów procentowych sprawia, że dzieci patrzą na to jak na kolejny test, zadanie do odhaczenia. Zamiast budować duchowość, budujemy stres. Gdzie w tym wszystkim miejsce na wybór rodziny? Rozumiem, że ksiądz chciał zachęcić dzieci do uczestnictwa, ale forma tej „zachęty” jest dla mnie absolutnie nie do zaakceptowania. Rodzice powinni de…

dziecko-w-wieku-szkolnym-w-kosciele-7c5b384.jpg
width: 1600
height: 1200

Nie tylko leniwi obrywają w szkole. „Córka chciała poprawić 4+ i przez tydzień nie miała spokoju”
type: item
date: 2025-12-10T11:56:22.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nauka
subject: szkoła
description: Wciąż słyszę, że tylko dzieci, które „nie przykładają się do nauki”, mają pod górkę. Ale mam wrażenie, że w tej opowieści brakuje tych uczniów, którzy naprawdę się starają, bo chcą. Którzy mają ambicje, wewnętrzną motywację, marzenia o czerwonym pasku, nie dlatego, że ktoś im kazał, tylko dlatego, że lubią czuć dumę z własnej pracy. Moja córka jest jedną z nich. I o dziwo to właśnie takie dzieci potrafią oberwać najbardziej.
encoded: Moja córka chodzi do 4 klasy. Zdolna, ciekawa świata, uwielbia matematykę. Nigdy jej nie gonię do nauki, bo nie muszę – ona sama stawia sobie poprzeczkę bardzo wysoko. Teraz, tuż przed przerwą świąteczną, gdy nauczyciele szykują się do wystawiania ocen, córka zaczęła sama podliczać średnią. No i się zaczęło. Z ostatniego sprawdzianu z matmy dostała 4+. Świetna ocena, dla większości w pełni satysfakcjonująca. Ale moja córka uznała, że skoro zna materiał lepiej, to dlaczego nie spróbować poprawić? Dlaczego nie zawalczyć o piątkę, a może nawet szóstkę, skoro czuje, że ją stać? Poszła więc do nauczycielki z prostą prośbą. I właśnie wtedy wszystko się posypało. „To już przesada” – słowa, które zabolały bardziej niż zła ocena Nauczycielka zareagowała szybko, ale nie tak, jak ktokolwiek by się spodziewał. Przy całej klasie powiedziała głośno: „Nie poprawia się takich ocen. To już przesada”. Klasa zachichotała, ktoś coś skomentował. Moja córka stała obok biurka, czerwona jak burak. Wróciła do domu i od razu powiedziała, że nigdy więcej nie zapyta o poprawę, choćby miała tróję. Przez cały tydzień chodziła przygaszona. Niby to tylko jedno zdanie, niby nie było w nim ostrego tonu, ale sposób, w jaki zostało wypowiedziane, zabolał ją bardziej niż najniższa ocena. Zamiast wesprzeć dziecko, które chce pracować więcej, niż musi, publicznie je skarcono za ambicję. Za to, że chciało „za dobrze”. Zdałam sobie wtedy sprawę, że ambitne dzieci też mają ciężko. Są oceniane nie tylko na papierze, ale też przez pryzmat oczekiwań dorosłych, którzy czasem wolą święty spokój niż dodatkową pracę. I to mnie najbardziej zasmuciło – że można zniechęcić kogoś, kto naprawdę chce się uczyć. Między presją a ambicją jest cienka granica. Ale dzieci nie powinny bać się starać Zamiast cieszyć się nadchodzącą przerwą świąteczną, moja córka stresowała się tym jednym incydentem. Bała się, że znów ktoś ją wyśmieje, że znów usłyszy, że „przesadza”. A przecież szkoła powinna doceniać wysiłek, nawet jeśli pocho…

dziewczynka-uczy-sie-podczas-przerwy-swiatecznej-256c890.jpg
width: 1600
height: 1200

Pochwała z zachowania za udział w roratach. „Myślałam, że syn chodzi do świeckiej szkoły”
type: item
date: 2025-12-05T09:42:07.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: kościół
subject: szkoła
description: Nie jestem osobą, która szuka awantury. Jestem mamą, która wróciła z pracy, usiadła z herbatą i nagle poczuła, że coś w tej naszej szkolnej codzienności poszło nie tak.
encoded: Mój syn przyszedł ze szkoły trochę podekscytowany. Powiedział, że pani ogłosiła coś ważnego przed świętami. Otóż w najbliższych dniach będą odbywać się roraty, a nauczyciel zapowiedział, że każde dziecko, które pójdzie do kościoła, dostanie pochwałę z zachowania w dzienniku. Syn spojrzał na mnie z nadzieją, bo pochwała to dla niego coś wielkiego. A ja poczułam, jak robi mi się gorąco w środku. Roraty w szkole i obietnica pochwały Nie mam nic do rorat jako takich. Wiem, że dla wielu rodzin to piękna tradycja, wstawanie o świcie, lampiony, wspólne przeżywanie adwentu. Tylko że to się staje szkolną „akcją z nagrodą”. Pochwała z zachowania nie jest przecież prywatnym uśmiechem od pani, tylko wpisem do dokumentów ucznia. To sygnał, że szkoła ocenia nie tylko to, jak dziecko się zachowuje na co dzień, ale też to, co robi poza nią, w dodatku w sferze wiary. W klasie mojego syna są dzieci z różnych domów. Jedne chodzą do kościoła regularnie, inne rzadko, jeszcze inne wcale. I nagle pojawia się informacja: pójdziecie na roraty, będzie pochwała. Nie pójdziecie, pochwały nie będzie. Dla dzieci to prosty komunikat o tym, kto zasługuje na plus, a kto nie. Świecka szkoła a nacisk na udział w roratach Miałam wrażenie, że posyłając syna do publicznej, świeckiej szkoły, wybieram miejsce neutralne. Takie, które nie stawia żadnej religii wyżej od innej i nie wiąże ocen z praktykami wiary. A tu nagle słyszę, że zachowanie ma być nagradzane za udział w nabożeństwie. I od razu pojawia się we mnie pytanie: co z dzieckiem, które nie pójdzie, bo nie chce albo nie może. Co z tym, które jest z rodziny niewierzącej. Co z tym, które wierzy inaczej. Ono ma mieć gorsze zachowanie, bo nie zjawi się na mszy o szóstej rano. Przecież to nie ma związku z tym, jak jest koleżeńskie, uczciwe, pomocne. Nie chodzimy do kościoła i nie pójdziemy na roraty U nas w domu do kościoła nie chodzimy. Nie z buntu, nie na pokaz. Po prostu tak żyjemy od lat. Rozmawiamy o wartościach, uczymy syna szacunku do ludzi i ic…

roraty-0995220.png
width: 1600
height: 1200

W grudniu nauczyciele powinni odciążyć rodziców. „Na tym polega ich praca”
type: item
date: 2025-12-04T15:05:27.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nauczyciel
subject: święta z dzieckiem
subject: szkoła
description: Grudzień miał być u nas miesiącem ciepła i spokoju, a znowu zamienił się w domową gonitwę po sklepach i wieczorne siedzenie nad „szkolnymi świętami”. Gdy słyszę kolejne prośby ze szkoły, mam wrażenie, że ktoś zupełnie nie widzi, ile my już dźwigamy na co dzień.
encoded: Nie mam pretensji o to, że dzieci robią coś świątecznego. To miłe, potrzebne, buduje wspomnienia. Tylko że u nas w domu wygląda to tak: w poniedziałek karteczka w zeszycie, że na środę trzeba przynieść brokat, filc, wstążki, specjalny klej, kolorowe druciki i jeszcze coś, czego nazwy nawet nie znam. Wtorek po pracy lecę do papierniczego. Tam połowy rzeczy nie ma, więc jadę dalej. W domu rozkładam wszystko na stole, bo „bez tego pani nie zrobi z dziećmi ozdób”. Szkoła w grudniu zrzuca obowiązki na rodziców W tym samym tygodniu dostaję wiadomość, że klasa szykuje jarmark i rodzice mają zrobić w domu kartki albo stroiki na sprzedaż. Kto nie przyniesie, ten „nie wspiera klasy”. I znowu: wieczór, a ja, zamiast odpoczywać, kleję, wycinam, szukam w internecie pomysłów, chociaż naprawdę mam już dość ekranów i obowiązków. A, i jeszcze trzeba kupić i zapakować prezenty na klasowe mikołajki, wymyślić coś dla nauczycieli, zamówić, dostarczyć. Zaczynam się zastanawiać, na jakiej zasadzie szkoła uznaje, że grudzień to idealny czas, żeby rodzicom dokładać pracy. Przecież to miesiąc, w którym wszyscy próbujemy ogarnąć dom, zakupy, końcówkę roku w pracy, choroby dzieci, rodzinne sprawy. I jeszcze mamy być pomocnikami od zadań plastycznych oraz organizatorami wydarzeń. Świąteczne prace plastyczne kosztują i zabierają czas Najtrudniejsze jest to, że to wszystko kosztuje. Dla jednej osoby brokat czy filc to drobiazg, ale kiedy co tydzień trzeba kupować nowe zestawy, robi się z tego spora suma. Do tego dochodzi poczucie winy: jak nie kupię szybko, dziecko będzie jedyne bez materiałów. Jak nie usiądę z nim wieczorem, będzie płakało, że inni już mają gotowe. Ja nie chcę, żeby moje dziecko było gorsze. Tylko że w tym momencie to już nie są prace dzieci. To prace rodziców, robione po nocach. Dziecko często tylko podpisuje, a ja mam w środku złość, bo to nie tak miało wyglądać. Szkoła powinna mieć podstawowe materiały na takie zajęcia. Wiem, że budżety są różne, ale przecież nie mówimy o zak…

swieta-w-szkole-3-aac00d3.png
width: 1600
height: 1200

Cezary Pazura nie chodzi na zebrania w szkole. „Edytka chodzi. Ja nie mam cierpliwości”
type: item
date: 2025-12-02T12:32:59.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: szkoła
subject: szkoła podstawowa
description: Cezary Pazura przestał chodzić na wywiadówki. W emocjonalnym wywiadzie ujawnia powód – nie wytrzymał zachowań innych rodziców. Aktor w mocnych słowach broni nauczycieli i ostrzega: ślepe zaufanie dziecku może je skrzywdzić.
encoded: Cezary Pazura, znany aktor i ojciec trojga dzieci, w rozmowie z Wirtualną Polską otwarcie przyznał, że przestał uczestniczyć w szkolnych wywiadówkach. Cezary Pazura ujawnia, dlaczego nie chodzi na wywiadówki Powodem tej decyzji nie były obowiązki zawodowe ani brak zainteresowania życiem szkolnym potomstwa, ale – jak zaznaczył – nieakceptowalne postawy niektórych rodziców obecnych na spotkaniach. Według Pazury to jego żona przejęła obowiązek uczestniczenia w zebraniach, ponieważ on sam nie mógł znieść atmosfery panującej na spotkaniach z rodzicami w szkole. „Edytka chodzi na wywiadówki. Nie mam cierpliwości” − przyznał. Aktor ostro o rodzicach: „Zapatrzeni w dzieci, nie widzą prawdy” W udzielonym wywiadzie aktor nie przebierał w słowach, krytykując zachowanie rodziców, którzy – jego zdaniem – bezkrytycznie akceptują wszystko, co mówią ich dzieci. Pazura zauważył, że zdarzają się sytuacje, gdy rodzice odrzucają informacje przekazywane przez nauczycieli, uparcie trzymając się wersji przedstawionej przez dziecko, niezależnie od jej prawdziwości. „Czasami rodzice są tak zapatrzeni w to, co mówi dziecko, że nie dociera do nich nic z zewnątrz. To jest też niedobrze dla dzieci. Jeżeli wychowamy dziecko w tym, że ono ma zawsze rację, to się dziecko wcześniej czy później zapędzi. Bo nie ma takich ludzi na świecie, którzy by mieli zawsze rację” − wyjaśnił. Jego wypowiedzi wskazują na głęboki niepokój związany z postępującym trendem ślepego zaufania wobec dzieci, który – jak podkreślił – może prowadzić do wypaczonego obrazu rzeczywistości i problemów wychowawczych. Wsparcie dla nauczycieli i gorzka prawda o wychowaniu Aktor, wychowany w rodzinie związanej z edukacją, przyznał, że rozumie trud pracy nauczycieli. Jego zdaniem pedagodzy coraz częściej stają się ofiarami niesłusznych oskarżeń, które wynikają z nieumiejętnego podejścia rodziców do wychowania. Pazura stwierdził, że mimo miłości i zaufania do własnych dzieci, rodzic powinien zachować zdrowy dystans i umiejętność kryty…

cezary-pazura-bdda74e.png
width: 1600
height: 1200

Polonistki nie ma w szkole od 2 tygodni. Rodzice grzmią: „Powinna myśleć o dzieciach”
type: item
date: 2025-12-01T13:13:21.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nauczyciel
subject: szkoła
description: Nie wiem już, co mam powiedzieć córce, kiedy znów wraca ze szkoły po kolejnym zastępstwie. Dwa tygodnie bez normalnej lekcji języka polskiego to nie jest drobiazg, tylko wyrwa, której nikt nam potem nie odda.
encoded: Jestem mamą piątoklasistki, która od dwóch tygodni nie ma swoich lekcji polskiego. Zamiast tego są zastępstwa, czasem ktoś przyjdzie, czasem dzieci siedzą cicho i „robią coś z podręcznika”, a czasem oglądają film, bo nie ma planu. Dwa tygodnie bez polskiego to dla dzieci wieczność Ja rozumiem, że w życiu mogą zdarzyć się różne rzeczy. Nauczyciele też chorują, mają rodziny, problemy, stres. Tylko że nikt nam nawet nie mówi wprost, co się dzieje. Słyszymy po kątach, że polonistka poszła na zwolnienie zdrowotne, ale pewności nie ma. A ta niepewność jeszcze bardziej podkręca złość. Bo jeśli to zdrowie, to chcę wiedzieć, że szkoła ma plan, żeby dzieci nie zostały z niczym. Jeśli to inny powód, też chcę, żeby ktoś wreszcie powiedział prawdę. Nieobecność nauczyciela a dobro uczniów Najbardziej boli mnie to, że w całej tej sytuacji dzieci są na końcu. Moja córka zaczęła się martwić, że nie nadąży z lekturami, że za chwilę będzie sprawdzian, do którego nikt ich nie przygotował. W domu widzę, jak traci pewność siebie. A ja nie mogę jej obiecać, że jutro będzie normalnie, bo sama tego nie wiem. Uczniowie potrzebują ciągłości. To nie są dorośli, którzy coś sobie doczytają. To są dzieci, które uczą się systematycznie, krok po kroku, z konkretną osobą. Brak polonistki przez dwa tygodnie rozwala ten rytm. Kto powinien wziąć odpowiedzialność za odwołane lekcje? Mam wrażenie, że w szkołach za łatwo przywyka się do tego, że „jakoś to będzie”. A nie powinno. Jeśli ktoś wybiera zawód nauczyciela, to bierze na siebie odpowiedzialność większą niż w wielu innych pracach. Bo tu nie chodzi o tabelki, raporty ani wynik firmy, tylko o dzieci. I jasne, zdrowie jest ważne, nikt nie ma prawa wymagać bohaterstwa za wszelką cenę. Tylko że dobro uczniów też powinno być częścią tej rozmowy, nie dodatkiem. Szkoła ma obowiązek zorganizować realne zastępstwo, nie wypełniacz. Kogoś, kto poprowadzi normalne lekcje, przerobi materiał, da pracę domową, odpowie na pytania. Bez tego te tygodnie stają się pus…

odwolane-lekcje-35658bc.png
width: 1600
height: 1200

Klasowa kłótnia o mikołajki. Nauczycielka: „Wyzywają mnie od złodziejek”
type: item
date: 2025-12-01T11:07:42.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: Mikołajki
subject: nauczycielka
subject: szkoła
description: Mikołajki w szkolnej klasie zwykle kojarzą się z radością, drobnymi upominkami i miłą atmosferą. Tymczasem w jednej z trzecich klas wybuchł prawdziwy konflikt. Nauczycielka, która zorganizowała zbiórkę na wspólne prezenty, została przez część rodziców nazwana… złodziejką.
encoded: Nauczycielka zaproponowała proste i praktyczne rozwiązanie: po 20 zł od dziecka, aby przygotować mikołajki dla całej klasy. Plan obejmował coś słodkiego, małe upominki i wspólną zabawę. Nie były to wygórowane koszty, a większość rodziców przyjęła pomysł z wdzięcznością. W końcu dla wielu nauczycieli organizacja takich atrakcji to dodatkowa praca – planowanie, zakupy, przygotowanie aktywności. Wszystko uzgodniono z trójką klasową, wiadomości wysłano z wyprzedzeniem, nikt nie ukrywał żadnych wydatków. A jednak wystarczyło kilka głosów sprzeciwu, by cała inicjatywa zmieniła się w konflikt. „Pani chce się na tym dorobić” – absurdalne oskarżenia Kilku rodziców otwarcie zarzuciło nauczycielce, że „bierze pieniądze dla siebie”, że „pewnie połowa trafi do jej kieszeni”, a sama zbiórka to „naciąganie rodzin”. Te słowa – wypowiadane zarówno na grupie klasowej, jak i między drzwiami szkoły – były dla niej szokiem. Jak relacjonuje, nikt nie zapytał, jakie dokładnie będą koszty, nikt nie chciał wysłuchać wyjaśnień ani zobaczyć planu wydatków. Wystarczyło kilka podejrzliwych komentarzy, by rozpętać klasową burzę. Nauczycielka przyznaje, że nigdy wcześniej nie spotkała się z taką agresją: „Wyzywają mnie od złodziejek, jakbym naprawdę miała zabrać te 20 zł na własne potrzeby. To bardzo przykre, szczególnie że wszystko było omawiane z trójką klasową”. Z kolei pozostali rodzice byli oburzeni zachowaniem mniejszości. W ich opinii to próba ośmieszenia nauczycielki i tworzenia problemu tam, gdzie go nie ma. „Przecież to normalna, szkolna tradycja” – podkreślają. Kto tu naprawdę traci? Najsmutniejsze jest to, że w tej całej sytuacji zapomniano o dzieciach. Mikołajki miały być dla nich – jako symboliczna przerwa od szkolnej rutyny i okazja do wspólnej zabawy. Zamiast tego maluchy usłyszały od rodziców, że „pani chce ich okraść”, albo że „nie damy złotówki, bo nie wiadomo, gdzie to pójdzie”. Nauczycielka przeżywa sprawę bardzo osobiście i zastanawia się, czy w przyszłości w ogóle podejmowa…

nauczycielka-obchodzi-w-klasie-mikojalki-9fefd07.jpg
width: 1600
height: 1200

Moje dziecko zrobiło własnoręczny prezent na szkolne mikołajki. „W klasie mnie wyśmiali”
type: item
date: 2025-11-28T15:05:55.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: Mikołajki
subject: szkoła
description: Kiedy córka wróciła ze szkoły z karteczką, na której było imię koleżanki wylosowanej na mikołajki, aż podskoczyła z radości. Od razu zaczęła planować prezent, a ja byłam pewna, że poprosi o pieniądze i razem coś zamówimy. Tymczasem ona usiadła przy stole i powiedziała spokojnie: „mamo, ja zrobię coś sama”.
encoded: Przez kilka wieczorów wycinała, kleiła, zawijała krepinę, szukała w internecie inspiracji. Powstała mała choinka z papieru, ozdobiona gwiazdkami i wstążką, do tego drobny liścik z życzeniami. Patrzyłam na to z ciepłem w sercu, bo widziałam, ile pracy w to wkłada. Nie było w tym przypadkowości. Ona naprawdę chciała sprawić radość. Gdy skończyła, zapytała, co myślę. Odpowiedziałam, że to najpiękniejszy prezent, jaki można dać, bo jest od serca i zrobiony z myślą o tej jednej osobie. Córka była dumna jak paw. Rodzice na szkolnej grupie nie zgodzili się na prezenty robione samodzielnie Pomyślałam, że warto napisać o tym na klasowej grupie rodziców. Tak po prostu, żeby podsunąć pomysł. Że nie trzeba wydawać pieniędzy, że dzieci mogą zrobić coś same, że to uczy kreatywności i troski o innych. Nie napisałam tego z wyższością. Raczej z radością, że dzieci potrafią takie rzeczy wymyślać. I wtedy spadł na mnie kubeł zimnej wody. W odpowiedzi pojawiły się śmiechy, żarty, docinki. Ktoś napisał, że „rękodzieło to miłe, ale nie na mikołajki”. Ktoś inny, że „kupny prezent jest porządniejszy”. Że „dzieci będą zawiedzione, jak dostaną coś z papieru”. Nikt nie zapytał, co córka zrobiła, jak to wygląda. Nikt nie zauważył jej wysiłku. W jednej chwili poczułam się, jakbym zrobiła coś głupiego, coś niestosownego. Najbardziej zabolało mnie to, że rozmowa poszła w stronę oceniania, kto daje lepsze, bardziej wartościowe upominki. Jakby chodziło o cenę, a nie o gest. „W klasie mnie wyśmieją”. Jak rozmawiać z dzieckiem o odrzuceniu Wieczorem córka zauważyła, że jestem przygaszona. Zapytała, co się stało, więc powiedziałam prawdę, delikatnie. Że rodzice wolą prezenty kupowane, że nie wszyscy rozumieją taki pomysł. Ona na chwilę zamilkła, potem wyszeptała: „to pewnie w klasie mnie wyśmieją”. I choć nie wiemy jeszcze, jak dzieci zareagują, jej lęk złapał mnie za gardło. Powiedziałam jej wtedy, że nie ma nic złego w tym, że zrobiła prezent własnymi rękami. Że odwaga w byciu sobą czasem spotyka si…

wlasnoreczny-prezent-na-mikolajki-07e6b05.png
width: 1600
height: 1200

Tak nauczyciele zawstydzają dzieci przy całej klasie. „Zaczynają się bóle brzucha i wybuchy złości”
type: item
date: 2025-11-27T09:03:05.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nauczyciel
subject: szkoła
subject: szkoła podstawowa
description: List od naszej czytelniczki pokazuje, jak jedno zdanie rzucone na forum klasy potrafi być jak plama, której długo nie da się sprać. Mama opisuje, że po publicznym upokorzeniu syn zaczął reagować lękiem i złością, a szkoła przestała być dla niego bezpieczna.
encoded: „Mamo, ja nie chcę już tam chodzić” – tak, według mamy, zaczął mówić jej syn po sprawdzianie z polskiego. W liście kobieta opisuje sytuację, która wydarzyła się na oczach całej klasy. „Nie piszcie tak jak Józio”. Jedno zdanie, a w domu lawina „Nauczycielka oddała prace, zatrzymała się na sprawdzianie mojego syna i powiedziała głośno: ‘Nie piszcie tak jak Józio’. Potem zaczęła wyliczać, co zrobił źle. Wszyscy patrzyli na niego jak na winnego czegoś strasznego”. Chłopiec miał dostać informację zwrotną, a dostał etykietkę. Mama pisze wprost, że to było „karygodne zachowanie”, bo skrytykowanie pracy przy całej klasie nie tylko boli, lecz też odbiera dziecku zaufanie do szkoły. „On wrócił do domu czerwony na twarzy, milczący. Następnego dnia zaczął narzekać na ból brzucha. Potem pojawiły się wybuchy złości, których wcześniej nie było. Jak mam mu wytłumaczyć, że szkoła jest fajna, skoro ktoś go tam ośmiesza?”. W takich historiach najbardziej uderza to, że upokorzenie nie musi być wielkie i teatralne. Wystarczy jedno wtrącenie. Dla dorosłego to może być „motywowanie”, dla dziecka sygnał: jesteś gorszy, jesteś przykładem błędu. I nawet jeśli klasa po chwili o tym zapomina, w głowie ucznia ten komentarz zostaje na długo. Publiczne porównywanie. Najczęstsza broń, która trafia w samoocenę Autorka listu podkreśla też, że podobnych momentów w szkole jest więcej, często mają formę niby-żartu albo „dyscypliny”. Wskazuje, że nauczyciele czasem nie zauważają, że mówią do dzieci z pozycji siły. I że te słowa nie wiszą w powietrzu, tylko spadają na konkretnego ucznia. Jakie zachowania potrafią zawstydzać dzieci najbardziej? Z rozmów z rodzicami wynika, że wciąż powtarzają się takie teksty jak: „Zobacz, Kasia umie, a ty dalej nic”. „Taki duży, a zachowujesz się jak maluch”. „Nie odzywaj się, bo tylko przeszkadzasz”. „Kto się nie nauczył, niech wstanie”. Najgorsze są porównania, które robi się publicznie. Dorosłym może się wydawać, że to „mobilizuje klasę”, w praktyce uruchamia rywaliza…

zawstydzanie-dziecka-w-szkole-a486d02.png
width: 1600
height: 1200

6 błędów wychowawczych szkoły. „Teraz muszę wszystko naprawiać w domu”
type: item
date: 2025-11-26T15:22:51.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: błędy wychowawcze
subject: szkoła
description: Kiedy słucham znajomych rodziców i czytam listy, które przychodzą do redakcji, często łapię się za głowę. W tych opowieściach powtarza się kilka szkolnych nawyków, które zostają z dziećmi na długo, a potem to my próbujemy je odkręcać w domowych warunkach.
encoded: Wiem, że szkoła potrafi dać dzieciom skrzydła. Widzę też, że czasem, zupełnie niechcący, robi coś odwrotnego. I nie chodzi o pojedyncze wpadki konkretnego nauczyciela, tylko o systemowe błędy wychowawcze, które krążą po szkołach jak nieproszony gość. Poniżej zebrałam sześć najczęściej powtarzających się problemów, opartych na rozmowach z rodzicami z mojego otoczenia i na listach od was. 1. Ocenianie wszystkiego, zamiast uczenia procesu „Moja córka boi się próbować, bo od razu myśli, że dostanie słabą ocenę” − powiedziała mi ostatnio Paulina, mama piątoklasistki. W listach do redakcji to zdanie wraca jak echo. Szkoła nadal zbyt często skupia się na efekcie, a nie na drodze, jaką dziecko do niego dochodzi. Jeśli liczy się tylko wynik, dziecko uczy się, że błąd to wstyd, a nie element nauki. W domu potem musimy to mozolnie odwracać, tłumaczyć, że pomyłka jest normalna, że próby są ważniejsze niż perfekcja. 2. Porównywanie uczniów między sobą „Wiem, że pani nie robi tego złośliwie, ale kiedy mówi: 'zobacz, jak Marysia ładnie pisze', czuję, jak mój syn gaśnie” − napisała do nas jedna z czytelniczek. Porównania czasem padają mimochodem, czasem są pakietem motywacyjnym w złym stylu. Skutek jest ten sam: dziecko zaczyna wierzyć, że jego wartość zależy od tego, jak wypada na tle innych. Zamiast budować wewnętrzną motywację, szkoła niechcący uczy rywalizacji i lęku. My w domu próbujemy wrócić do prostego przekazu: jesteś w porządku taki, jaki jesteś, a rozwijasz się własnym tempem. 3. Brak realnej edukacji emocjonalnej To temat, który pojawia się w niemal każdej rozmowie między rodzicami. Dzieci uczą się liczb, dat i definicji, ale nikt nie uczy ich nazywania emocji, stawiania granic, rozwiązywania konfliktów. Znajoma, Magda, opowiadała mi o synu, który w trzeciej klasie nie potrafił powiedzieć, że jest zawstydzony albo przestraszony, więc reagował agresją. W szkole usłyszał tylko, że „zachowuje się niegrzecznie”. Bez rozmowy o emocjach i narzędzi do radzenia sobie z nimi, dz…

bledy-wychowawcze-szkoly-ba2487e.png
width: 1600
height: 1200