Tacy nauczyciele nie powinni uczyć w szkole. Matka: „SMS o 22 mnie załamał. Czy ona nie ma co robić?”
Nie mogłam zmrużyć oka ze złości, zastanawiając się, czy ta kobieta naprawdę nie ma co robić ze swoim życiem prywatnym, tylko nękać zmęczonych rodziców po nocach. Tacy nauczyciele moim zdaniem w ogóle nie powinni uczyć w szkole, bo kompletnie nie szanują cudzych granic i zachowują się, jakby było im wolno absolutnie wszystko.
Droga Redakcjo mamotoja.pl! Mój dziesięcioletni syn chodzi do czwartej klasy i do tej pory jakoś dawaliśmy radę z tym całym szkolnym kieratem, chociaż łatwo nie jest. Jednak to, co wydarzyło się wczoraj wieczorem, po prostu rozłożyło mnie na łopatki i sprawiło, że straciłam resztki szacunku do jego wychowawczyni. Wyobraźcie sobie sytuację: dom ogarnięty, młody od dawna śpi, ja zmęczona po całym dniu wreszcie leżę w łóżku i próbuję złapać chwilę oddechu. Nagle, dokładnie o godzinie dwudziestej drugiej, mój telefon na szafce nocnej zaczyna wibrować jak szalony, budząc przy okazji mojego męża. Zszokowana łapię za komórkę, myśląc, że stało się coś złego, a na ekranie wyświetla się długi, urzędowy SMS od pani od matematyki. SMS o 22, czyli brak szacunku dla czasu prywatnego rodziców Wiadomość, którą dostałam od pani w środku nocy, brzmiała dokładnie tak: „Przypominam, że jutro mija ostateczny termin oddania projektów z geometrii i brak pracy będzie skutkował oceną niedostateczną bez możliwości poprawy, proszę przypilnować syna”. Kiedy to przeczytałam, poczułam, jak mi ciśnienie skacze. Fakt, jeszcze nie wszystkie oceny na koniec roku są wystawione, no ale bez przesady! Ludzie święci, czy ona naprawdę urwała się z choinki, żeby wysyłać takie ponaglenia w porze, kiedy normalni ludzie śpią lub odpoczywają po ciężkim dniu? Przecież to jest jawne wchodzenie z butami w czyjeś życie prywatne i traktowanie rodziców jak podwładnych na zawołanie, którzy mają na baczność meldować się na każde piknięcie telefonu. Mój syn projekt zrobił i spakował do plecaka już po południu, więc ten nocny straszak był nam niepotrzebny. Nauczycielka wysyła wiadomości po nocach i udaje wielką troskę Najbardziej wkurza mnie fakt, że tacy pedagodzy zawsze próbują się zasłaniać troską o dobrostan ucznia i jego wyniki w nauce. Gdy dzisiaj rano odpisałam jej krótko, że godzina dwudziesta druga to nie jest pora na służbowe komunikaty, ona bezczelnie mi odparła, że przecież chciała dobrze i przypomniała mi o obowiązku szkolnym. A dla mnie to jest zła organizacja pracy własnej tej pani, która widocznie przypomniała sobie o swoich obowiązkach przy wieczornym oglądaniu serialu i postanowiła natychmiast zwalić problem na głowy rodziców. Szkoła publiczna powinna mieć swoje sztywne ramy czasowe, a Librus, WhatsApp czy zwykłe SMS-y nie mogą służyć do całodobowej komunikacji. Kim ona w ogóle jest, żeby robić mi pobudki w nocy z powodu jakiegoś rysunku z geometrii, który i tak był gotowy? To jest po prostu totalny brak profesjonalizmu u osoby, która ma rzekomo wychowywać młode pokolenie i uczyć je szacunku do innych. Nie dam sobie wejść na głowę Tego tematu na pewno nie odpuszczę, bo jak teraz damy sobie wejść na głowę, to za chwilę będziemy dostawać telefony z uwagami o trzeciej nad ranem. Dzisiaj po pracy idę prosto do gabinetu dyrektora z jasnym żądaniem: albo ta pani dostanie oficjalną naganę za nękanie rodziców po godzinach pracy, albo przenoszę młodego do równoległej klasy. Spotkałam się już na korytarzu z innymi matkami z naszej grupy i okazuje się, że ta matematyczka regularnie urządza sobie takie nocne maratony smsowe. Przestańmy się wreszcie bać i godzić na każdy absurd ze szkolnych murów. Mamy pełne prawo wymagać, by po godzinie 17 szkoła przestawała dla nas istnieć, a telefon służył do kontaktu z bliskimi, a nie do odbierania wiadomości od niespełnionych życiowo nauczycielek. Czas postawić twardą i grubą kreskę między szkołą a domem, bo inaczej wykończymy nerwowo i siebie, i nasze dzieci. Mama Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: 1100 zł dla rodzica uczącego się dziecka. Złóż wniosek jak najszybciej, a przelew przyjdzie w wakacje
Nauczycielka: „Za prezenty od uczniów jeżdżę na all inclusive. Przynajmniej coś mam z tej marnej roboty”
Najpierw był wstyd. Potem zażenowanie. Dziś jest już tylko kalkulacja. Nauczycielka, która napisała do naszej redakcji, twierdzi, że coraz droższe prezenty od rodziców przestały ją szokować. Znalazła za to sposób, by przynajmniej częściowo zamienić je na coś, czego naprawdę potrzebuje.
Do naszej redakcji napisała nauczycielka klas 4-8 szkoły podstawowej z ponad 20-letnim stażem. W swoim mailu opowiada nie tylko o coraz droższych prezentach wręczanych pedagogom przez rodziców, ale też o zmęczeniu zawodem, który – jak twierdzi – dawno stracił dawny prestiż. Publikujemy anonimowo jej wiadomość. „Nie mam już złudzeń co do tego zawodu” Pracuję w szkole tak długo, żeby zauważać, że przez ten czas zmieniło się wszystko. Kiedy zaczynałam, byłam pełna energii i przekonana, że nauczyciel może naprawdę wpływać na życie dzieci. Zostawałam po godzinach, przygotowywałam dodatkowe materiały, wymyślałam projekty i szukałam sposobów, by zainteresować uczniów przedmiotem (polskim). Wierzyłam, że jeśli dam z siebie więcej, to zobaczę efekty. Dziś nadal wykonuję swoją pracę najlepiej, jak potrafię. Przygotowuję lekcje, sprawdzam kartkówki, rozmawiam z uczniami i pomagam im, kiedy tego potrzebują. Różnica polega na tym, że nie mam już w sobie tej dawnej wiary, że warto walczyć o coś więcej. Zrozumiałam, że nauczyciel przestał być zawodem, który cieszy się szczególnym szacunkiem. Coraz częściej spotykam się z podważaniem kompetencji, pretensjami i oczekiwaniem, że szkoła rozwiąże wszystkie problemy wychowawcze, a jednocześnie nie będzie miała prawa niczego wymagać. Nie chcę nikogo oskarżać ani narzekać na uczniów czy rodziców. Po prostu jestem zmęczona. Nie mam już siły udowadniać, że nauczyciel też jest człowiekiem. Nie mam ochoty uczestniczyć w kolejnych internetowych dyskusjach o tym, że pracujemy za mało albo mamy za dużo wolnego. Robię swoje, wracam do domu i staram się nie myśleć o tym, jak bardzo zmienił się ten zawód. „Prezenty zaczęły przypominać pokaz możliwości rodziców” Jedną z rzeczy, które najbardziej mnie zaskoczyły w ostatnich latach, są prezenty dla nauczycieli. Kiedyś były to głównie kwiaty, czekoladki. Były symboliczne, ale miały ogromną wartość, bo rzeczywiście stanowiły wyraz wdzięczności. Dzisiaj coraz częściej mam wrażenie, że niektóre klasy organizują nie podziękowanie dla nauczyciela, lecz pokaz możliwości finansowych rodziców. Z roku na rok upominki stają się coraz bardziej kosztowne, zwłaszcza te po 8 klasie (kiedyś 6). Zdarzają się markowe kosmetyki, biżuteria, vouchery do drogich restauracji, pakiety zabiegów w spa czy rozbudowane kosze prezentowe. Patrzę na to wszystko i zastanawiam się, kiedy przekroczyliśmy granicę między miłym gestem a niezdrową rywalizacją. Na początku było mi bardzo niezręcznie. Wręcz czułam zażenowanie. Nie wiedziałam, jak reagować, kiedy dostawałam coś, co kosztowało kilkaset złotych. Miałam poczucie, że taki prezent jest po prostu niepotrzebny. Jednocześnie trudno odmówić jego przyjęcia, kiedy wręcza go cała klasa. „Zrozumiałam, że mogę przynajmniej coś z tego mieć” Po kilku latach przestałam się jednak tym przejmować. Skoro rodzice i tak organizują coraz droższe prezenty, niezależnie od tego, co nauczyciel na ten temat myśli, postanowiłam przestać udawać, że wszystkie te rzeczy są mi potrzebne. W tym roku z okazji Dnia Nauczyciela dostałam voucher do spa o wartości 500 zł. Sprzedałam go za 400 zł, a pieniądze trafiły do słoika, który od dawna stoi w mojej kuchni. Na słoiku jest napis „wakacje” i regularnie wrzucam tam drobne kwoty, kiedy uda mi się coś odłożyć. W zeszłym roku dostałam pozłacaną bransoletkę. Była ładna, ale kompletnie nie w moim stylu. Po kilku tygodniach wystawiłam ją na Vinted i sprzedałam. Pieniądze znowu zasiliły mój wakacyjny fundusz. Nie robię tego ze złośliwości ani chciwości. Po prostu nie potrzebuję tych wszystkich drogich przedmiotów. O wiele bardziej cieszy mnie bukiet kwiatów, który mogę postawić w salonie, niż kosztowny gadżet wybrany przez komitet rodzicielski. Skoro jednak taki trend już istnieje i nic nie wskazuje na to, by miał się skończyć, postanowiłam przynajmniej wyciągnąć z niego jakąś korzyść. Czasami żartuję do koleżanek, że wakacje all inclusive fundują mi rodzice moich uczniów. Oczywiście jest w tym spora przesada, bo z takich prezentów nie uzbiera się na luksusowe życie. Ale jest też odrobina prawdy. W pewnym momencie przestałam patrzeć na te upominki jak na wyraz wdzięczności, a zaczęłam traktować je jak kolejny dziwny element rzeczywistości szkolnej. Komentarz redakcji List tej nauczycielki można odczytać jako historię o zmęczeniu zawodem, ale także jako sygnał, że kultura wręczania prezentów w szkołach zaczyna wymykać się spod kontroli. Coraz częściej słyszymy o kosztownych voucherach, markowych kosmetykach czy biżuterii wręczanej nauczycielom przy okazji różnych szkolnych uroczystości. Trudno oprzeć się wrażeniu, że w niektórych klasach przestaje chodzić o podziękowanie, a zaczyna o demonstrację możliwości finansowych rodziców. Być może warto wrócić do tego, co przez lata sprawdzało się najlepiej. Do kwiatów, własnoręcznie wykonanych laurek, symbolicznych upominków i szczerych słów wdzięczności. Takie gesty nie stawiają nikogo w niezręcznej sytuacji, nie wywołują presji i nie zamieniają szkolnych podziękowań w konkurs na najdroższy prezent. Nauczyciele zasługują na szacunek i docenienie swojej pracy, ale nie powinno się go mierzyć wartością vouchera ani ceną biżuterii. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Wrócił z wycieczki i zapytał, czy pójdzie do piekła. „Zamarłam na wieść o tym, co robiła nauczycielka”
To już koniec czerwonych pasków na świadectwie. Są nowe kolory: zielony, żółty, niebieski. Co oznaczają?
Zmartwionych uspokajam: czerwony (a właściwie biało-czerwony) pasek nie znika ze szkolnych świadectw. Coraz więcej szkół dołącza jednak do akcji doceniania kolorowymi paskami wszystkich uczniów.
Jeszcze kilka, może kilkanaście lat temu nikt nie kwestionował symboliki czerwonego paska: był wyróżnieniem dla najlepszych uczniów o wysokiej średniej i co najmniej bardzo dobrym zachowaniu. Był powodem do dumy: często nie tylko dla wyróżnionego ucznia, ale także dla jego rodziców. Dziś, w czasach, gdy coraz więcej mówi się o emocjach dzieci, o wywoływanej na nich presji, paskowe status quo zaczyna się kwestionować. Pojawiają się pytania, czy czerwony pasek nie stał się narzędziem dzielenia dzieci na lepsze i gorsze? Czy przypadkiem nie przywiązujemy zbyt dużej wagi do ocen, choć nie są one żadnym wyznacznikiem wartości człowieka? Kolorowe paski coraz częściej pojawiają się w szkołach W związku z tymi rozważaniami co roku przy okazji oficjalnego zakończenia roku szkolnego i rozdania świadectw słyszy się o pedagogach, którzy decydują się docenić wszystkich uczniów, nie tylko tych z oficjalnym wyróżnieniem. Do końca roku szkolnego jeszcze chwila, ale w mediach społecznościowych już pojawiają się zdjęcia świadectw z kolorowymi paskami. Takie świadectwa pojawiły się na profilu Egzamin Ósmoklasisty Gryzie na Facebooku razem z wyjaśnieniem symboliki każdego koloru. Według założeń inicjatywy czerwony pasek nie znika, ale zamiast niego pojawiają się inne kolory. Każdy z nich ma symbolizować konkretną postawę lub osiągnięcie: niebieski – za koleżeńskość i życzliwość, pomarańczowy – za osiągnięcia sportowe, fioletowy – za kreatywność, granatowy – za systematyczność i wysoką frekwencję, zielony – za zaangażowanie w ochronę środowiska, żółty – za działalność społeczną i wolontariat, różowy – za wyjątkowo pogodne usposobienie. „Brzmi super, co nie? Można wreszcie poczuć się docenionym za to, kim się jest, a nie tylko za to, jakie ma się stopnie. Ale uwaga – nie wszyscy są zachwyceni. Niektórzy uważają, że to sprawia, iż tradycyjny czerwony pasek przestaje mieć jakiekolwiek znaczenie i jest to wręcz niesprawiedliwe dla osób, które zarywały noce na naukę” – czytamy w poście. Czy czerwony pasek dzieli dzieci na lepsze i gorsze? Pomysł kolorowych pasków ma swoich gorących zwolenników. Wielu rodziców zwraca uwagę, że nie każde dziecko ma szansę zdobyć czerwony pasek z uwagi na predyspozycje, talenty, ale też sytuacje losowe, które czasem uniemożliwiają pilną, systematyczną naukę. Z drugiej strony: zdaniem przeciwników tej inicjatywy szkoła zaczyna iść w stronę nagradzania wszystkich za wszystko, a czerwony pasek traci przez to swoje wyjątkowe znaczenie i sprawia, że uzdolnieni uczniowie nie mają motywacji do nauki. Dla jednych kolorowe paski są symbolem bardziej nowoczesnej szkoły. Dla innych dowodem na to, że coraz trudniej mówić dzieciom, że nie zawsze można być najlepszym. Zapytałam kilku znajomych mam, co one myślą o tej inicjatywie i czy zgadzają się z tezą, że wyścigi o czerwony pasek rodzin stały się też źródłem presji, porównań i niepotrzebnej rywalizacji. Matki o kolorowych paskach. „Moje dziecko pierwszy raz poczuło się docenione” – Mam dwóch synów, 11 i 14 lat. W zeszłym roku polonistka starszego wprowadziła w klasie symboliczne kolorowe paski, każdy oznaczał coś innego. Mój syn wrócił do domu z fioletowym paskiem, za głowę pełną pomysłów, i był dumny jak nigdy wcześniej. Nie miał czerwonego, ale pierwszy raz usłyszał od szkoły, że chociaż nie jest orłem z matmy i może nie ma pamięci do dat, to też jest wyjątkowy, też ma jakiś talent. Dla mnie to było bardzo wartościowe – mówi mi Monika. Podobnego zdania jest Katarzyna. Choć w szkole jej córki nie ma takiej akcji, sam pomysł uważa za strzał w dziesiątkę. – Mam córkę, która ma 12 lat. U nas w szkole czegoś takiego nie było, ale słyszałam o tej akcji i bardzo mi się podoba. Nie każde dziecko jest wybitne z matematyki czy języka polskiego. Jedne dzieci świetnie organizują pomoc dla innych, inne angażują się w wolontariat albo sport. Dlaczego tego nie doceniać? Przecież życie też nie polega wyłącznie na ocenach – uważa Katarzyna. Nie wszyscy jednak podzielają ten entuzjazm. – Mam syna 13-letniego i nie ukrywam, że jestem przeciwna. Czerwony pasek od zawsze oznaczał konkretną rzecz: bardzo dobre wyniki w nauce, bardzo dobre zachowanie. Jeśli zaczniemy rozdawać paski za wszystko, to za chwilę samo wyróżnienie straci sens. Nie każdy musi dostać nagrodę. Mój syn ciężko pracował na swoją średnią i uważam, że takie kombinowanie trochę odbiera wartość jego wysiłkowi – mówi Anna. Spór, który szybko się nie skończy Pojawienie się kolorowych pasków na świadectwach to kolejny głos w dyskusji o tym, jak wychowywać dzieci. Czy szkoła ma promować przede wszystkim wyniki, czy może także charakter, zaangażowanie i społeczne kompetencje? Czy czerwony pasek motywuje do pracy, czy niepotrzebnie dzieli uczniów? A może jedno nie wyklucza drugiego? Jedno jest pewne – gdy zbliża się koniec roku szkolnego, temat świadectw wywołuje emocje nie tylko wśród uczniów. Coraz częściej równie gorąco dyskutują o nim rodzice. I wygląda na to, że kolorowe paski dopiero rozpoczynają tę debatę. Czytaj także: W czerwcu szkoły świecą pustkami. MEN: „Jest obowiązek szkolny. Rodzica można zatrzymać na lotnisku”
Jak obliczyć średnią ocen na koniec roku, na półrocze? Pamiętaj o ważnej zasadzie
Średnia ocen ma znaczenie dla tych uczniów, którzy mają szansę na świadectwo z czerwonym paskiem i wyróżnienie, np. nagrody czy stypendium związane z dobrymi wynikami w nauce. Przyznaje się je uczniom, którzy uzyskają wysoką średnią na zakończenie roku szkolnego. Sprawdź, jak obliczyć średnią ocen i jaka średnia gwarantuje pasek na świadectwie.
Średnia ocen decyduje o tym, czy dziecko otrzyma na zakończenie roku świadectwo z czerwonym paskiem. Świadectwo to przyznawane jest od czwartej klasy szkoły podstawowej. W niższych klasach nie oblicza się średniej. Uczniowie klas 1-3 otrzymują na świadectwie oceny opisowe, a nie stopnie. Spis treści: Jak obliczyć średnią ocen na koniec roku szkolnego? Średnia ocen arytmetyczna i średnia ważona Jakie przedmioty wliczają się do średniej ocen? Średnia ocen na świadectwo z paskiem Jak obliczyć średnią ocen na koniec roku szkolnego? Obliczanie średniej ocen jest bardzo proste. Wystarczy zsumować wartość wszystkich ocen wystawionych przez nauczycieli na koniec roku szkolnego (które znajdą się na świadectwie). Uzyskaną sumę należy podzielić przez liczbę ocen. Wartość ocen: celujący – 6 bardzo dobry – 5 dobry – 4 dostateczny – 3 dopuszczający – 2 niedostateczny – 1 Jeśli uczeń był z jakiegoś przedmiotu zwolniony, np. z WF, przedmiotu tego nie bierze się pod uwagę przy obliczaniu średniej ocen – średnią oblicza się wtedy z mniejszej liczby przedmiotów. Średnia ocen arytmetyczna i średnia ważona Średnia ocen jest tak zwaną średnią arytmetyczną, co oznacza, że każda ocena ma taką samą wagę (jest tak samo ważna). Dlatego przy średniej arytmetycznej sumuje się wszystkie wartości (wszystkie oceny) i uzyskany wynik dzieli się przez liczbę użytych do zsumowania wartości. Z kolei oceny końcowe nauczyciele często wystawiają z użyciem średniej ważonej, w której oceny mają różną wagę. Większą – mają sprawdziany i kartkówki, mniejszą na przykład prace domowe. Dlatego ocena końcowa nie jest średnią arytmetyczną wszystkich ocen zebranych przez ucznia z danego przedmiotu na przestrzeni roku szkolnego. Ważne: Średnią ocen zaokrągla się w dół, jeśli pierwsza odrzucona cyfra wynosi od 0 do 4, oraz w górę (zwiększając zaokrąglaną cyfrę o jeden), jeśli wynosi od 5 do 9. Zazwyczaj zaokrąglenia dokonuje się do dwóch miejsc po przecinku. Zaokrąglenie w dół: 4,744 → 4,74 Zaokrąglenie w górę: 4,745 → 4,75 Jakie przedmioty liczyć do średniej ocen? Nie wiesz, czy ocena z religii jest wliczana do średniej? Zastanawiasz się, czy zachowanie liczy się do średniej? Od roku szkolnego 2024/2025 oceny klasyfikacyjne z religii i etyki nie są wliczane do średniej rocznych i końcowych ocen klasyfikacyjnych. Zatem nie, religia i etyka nie liczą się do średniej. Do średniej nie wlicza się również oceny zachowania. Uwaga! Na świadectwie ukończenia szkoły wpisuje się także oceny z przedmiotów, które uczeń miał w szkole, ale niekoniecznie w ostatniej klasie. Dlatego na świadectwie z 8. klasy szkoły podstawowej widnieje technika, muzyka i plastyka, których w 8 klasie już nie było, ale były w klasach 6 i 7. Oceny z tych przedmiotów wliczane są do średniej ocen ze świadectwa z klasy 8. Średnia ocen na świadectwo z paskiem Średnia ocen na świadectwo z paskiem wynosi 4,75 lub więcej. Ale to niejedyny warunek, aby otrzymać pasek na świadectwie. Ocena z zachowania nie jest wliczana do średniej, ale bierze się ją pod uwagę, przyznając świadectwo z czerwonym paskiem. Otrzyma je uczeń, którego średnia ocen wynosi minimum 4,75 i który z zachowania otrzymał ocenę wzorową lub bardzo dobrą. Można zatem mieć średnią ocen na świadectwie powyżej 4,75 i świadectwa z czerwonym paskiem nie otrzymać przez niewystarczająco dobre lub złe zachowanie. Zobacz także: To 3 najpiękniejsze podziękowania na zakończenie roku. Dyrektor usłyszy i zaniemówi Życzenia na Dzień Nauczyciela: oficjalne, eleganckie, poważne, piękne Te piękne cytaty o nauczycielach to najlepsze podziękowanie. Aż łzy cisną się do oczu
40 mocnych cytatów na zakończenie roku szkolnego. Pierwszy da do myślenia wszystkim uczniom
Warto wykorzystać te cytaty na zakończenie roku, by wypowiedzieć je podczas uroczystości albo wpisać do nagrody książkowej dla uczniów. Cytaty Jana Pawła II, Bolesława Prusa czy Alberta Einsteina pomogą przekazać dziecku ważne przesłanie na koniec szkoły.
Cytaty na zakończenie roku szkolnego to często słowa patrona szkoły, jednak nie zawsze musi tak być. Dlatego wśród naszych propozycji znajdziesz słowa nie tylko Jana Pawła II, Bolesława Prusa czy Henryka Sienkiewicza. Polecamy również piękne cytaty na zakończenie szkoły znanych pisarzy, artystów i naukowców. Poniższe cytaty można napisać na karteczce i włożyć do książki. Można je też przytoczyć, żegnając się z uczniami w ostatni dzień nauki. Cytaty na zakończenie roku szkolnego: cytaty Jana Pawła II cytaty kard. Stefana Wyszyńskiego cytaty Bolesława Prusa cytaty pisarzy, polityków i naukowców (do książki na koniec szkoły i nie tylko) Cytaty Jana Pawła II na zakończenie roku szkolnego W poszukiwaniu cytatów na zakończenie szkoły z pewnością warto wziąć pod uwagę słowa Jana Pawła II. Wśród nich nie brakuje takich, które idealnie pasują właśnie na tę okazję. Nie wystarczy przekroczyć próg, trzeba iść w głąb. *** Pamięć o przeszłości oznacza zaangażowanie w przyszłość. *** Nie bój się, nie lękaj! Wypłyń na głębię! *** Nie ma większego bogactwa w narodzie nad światłych obywateli. *** Człowiek nie może być tylko wychowywany. Musi wychowywać samego siebie, być dla siebie wychowawcą. *** Poznaj zatem, człowiecze, jak jesteś wielki i czuwaj nad sobą (cytat za św. Ambrożym). Cytaty kard. Stefana Wyszyńskiego na koniec szkoły Kardynał Wyszyński to po Janie Pawle II osoba, która patronuje w Polsce największej liczbie szkół. Zastanawiając się nad tym, co wpisać do książki na zakończenie szkoły, można jednak wybrać słowa kardynała, nawet gdy patronem szkoły jest inna ważna postać. Jeśli wasza światłość, wiedza, nauka, mądrość prowadzi do uczynków dobrych, wówczas pochodzi z miłości. Jeśli jest użyta na mnożenie zła, nie jest ani światłością, ani nauką, ani prawdą, ani miłością. *** Mamy obowiązek pracować przy pomocy tych talentów, jakie otrzymaliśmy. *** Każda rzecz wielka musi kosztować i musi być trudna. Tylko rzeczy małe i liche są łatwe. *** Kto chce wejść na szczyt, musi zaczynać od dołu, a potem iść krok za krokiem, nie przyspieszając go. Zły to taternik czy alpinista, który zaczyna wspinaczkę w góry od zrywu i wielkiego wysiłku. Dobry — idzie krok za krokiem, powoli, spokojnie. *** Nie to jest ważne, by krytykować przeszłość, lecz aby swój własny wysiłek włożyć w lepszą przyszłość. *** Od siebie trzeba wymagać najwięcej. Cytaty Bolesława Prusa na zakończenie roku szkolnego Wybierając cytat na zakończenie roku, warto sięgnąć do cytatów Bolesława Prusa, który uchodzi za jednego z najmądrzejszych polskich aforystów. Najciężej w życiu ma ten, kto usiłuje unikać trudności. *** Praca rozumna i wytrwała, która nie myśli o zbieraniu owoców w tydzień po posiewie, przebija góry, nad przepaściami przerzuca mosty. *** Więcej znaczy odważny rozum aniżeli siła. Cytaty pisarzy, polityków i naukowców (do książki na koniec szkoły i nie tylko) Poniżej zebraliśmy cytaty innych wyjątkowych osób. Słowa te z pewnością pięknie będą prezentować się na karteczce załączonej do książki na zakończenie szkoły. Wystarczy wybrać cytat, którego przekaz uznasz za najbardziej wartościowy. Przyszłość należy do tych, którzy wierzą w piękno swoich marzeń. Eleanor Roosvelt *** Choćbyś poznał ziemię całą Milion gwiazd jeszcze zostało Choćbyś gwiazdy znał na niebie, Jeszcze musisz poznać siebie. M. Konopnicka *** Wiele czyni, kto czyni, co może. W. I. Makarewicz *** Szczęściem jest móc wszystko, czego chcemy a wielkością – chcieć wszystko, co możemy. K. Brodziński *** Strzeżmy się czynić rzeczy dobre – czyńmy rzeczy najlepsze. T. Kordyasz *** Chmury zakrywają szczyt góry tylko tym, co są na dole. J. Drobnik *** Jest to dziwne, że człowiek jest dumny raczej z tego, co mu dała natura, niż z własnych zasług. Nawet gdy się szczyci zasługami, często przy tym słychać: „Taki jestem”, a nie: „Takim się stałem”. K. Irzykowski *** Ale gdy pożyjesz dłużej, poznasz, że gdy ktoś chce czegoś na świecie dokazać, temu nie wolno ni własnej, ni cudzej słabości folgować, nie wolno większych spraw dla mniejszych poświęcać. H. Sienkiewicz *** Dobroć serca jest tym, czym ciepło słońca: ona daje życie. H. Sienkiewicz *** Ludzie z natury dobrzy pragną wiedzy. ​L​. da Vinci *** Logika zabierze cię z punktu A do punktu B. Wyobraźnia zabierze cię wszędzie. A. Einstein *** Są dwie drogi, aby przeżyć życie. Jedna to żyć tak, jakby nic nie było cudem. Druga to żyć tak, jakby cudem było wszystko. A. Einstein *** Jeżeli robisz to co łatwe, Twoje życie będzie trudne. Jeśli robisz to co trudne, Twoje życie będzie łatwe. L. Brown *** Zawsze idź przez życie tak, jakbyś miał coś nowego do nauczenia się, a tak się stanie. V. Howard *** Sukces jest sumą małych wysiłków, powtarzanych dzień po dniu. R. Collier *** Nauka jest jak niezmierne morze. Im więcej jej pijesz, tym bardziej jesteś spragniony. S. Żeromski *** Najpiękniejszą rzeczą, jakiej możemy doświadczyć, jest oczarowanie tajemnicą. Jest to uczucie, które stoi u kolebki prawdziwej sztuki i prawdziwej nauki. A. Einstein *** Najważniejszym i największym triumfem człowieka jest zwycięstwo nad samym sobą. Platon *** Przeciwności losu powodują, że jedni się załamują, a inni łamią rekordy. Wiliam A. Ward *** Najpiękniejszą rzeczą, jakiej możemy doświadczyć, jest oczarowanie tajemnicą. Jest to uczucie, które stoi u kolebki prawdziwej sztuki i prawdziwej nauki. Ten, kto go nie zna i nie potrafi się dziwić, nie potrafi doznawać zachwytu, jest martwy, niczym zdmuchnięta świeczka. A. Einstein *** Edukacja jest najpotężniejszą bronią, której możesz użyć, aby zmienić świat Nelson Mandela *** Edukacja jest kluczem do otwarcia bram wolności. George Washington Carver *** Wszystkie nasze marzenia mogą się ziścić, jeżeli tylko będziemy mieli odwagę, by do nich dążyć. Walt Disney *** Talent określa, co człowiek robi, nie określa, kim człowiek jest. […] Kiedy wiesz, kim jesteś, możesz dokonać wszystkiego. Terry Pratchett *** Pamiętaj, że wszystko można zacząć od nowa. Jutro jest zawsze świeże i wolne od błędów. Lucy Maud Montgomery Zobacz też: Cytaty o tacie: mądre, wzruszające i śmieszne. Rozmiękczą nawet największego twardziela Cytaty o szczęściu i miłości: mądre z klasyki literatury i krótkie do życzeń Te piękne cytaty o nauczycielach to najlepsze podziękowanie. Aż łzy cisną się do oczu
W czerwcu szkoły świecą pustkami. MEN: „Jest obowiązek szkolny. Rodzica można zatrzymać na lotnisku”
Frekwencja w szkołach w czerwcu spada z tygodnia na tydzień, bo coraz więcej uczniów wyjeżdża na wakacje jeszcze przed zakończeniem zajęć. Według „DGP” decydują głównie rodzice, kuszeni tańszymi wyjazdami poza sezonem. W tle wraca temat egzekwowania obowiązku szkolnego i zapowiedzi zmian.
Czerwiec w wielu szkołach wygląda podobnie: część klas zaczyna świecić pustkami, a nauczyciele i dyrekcje mierzą się z nagłymi nieobecnościami uczniów jeszcze przed zakończeniem zajęć dydaktycznych. Zjawisko dotyczy dzieci w różnym wieku, w tym ósmoklasistów, którzy mają już za sobą egzaminy. Spadek obecności staje się na tyle widoczny, że znów pojawiają się pytania o to, jak realnie egzekwować obowiązek szkolny. Wakacje zaczynają się wcześniej, a szkoła zostaje z pustymi ławkami Najczęściej chodzi o proste kalkulacje rodzinne. Wcześniejsze wyjazdy bywają sporo tańsze niż w środku sezonu, a gdy oceny są praktycznie ustalone, pokusa jest duża. Do tego dochodzi poczucie, że „to już końcówka”, więc nie wydarzy się nic kluczowego. W efekcie szkoły obserwują, że im bliżej końca roku, tym trudniej utrzymać normalny rytm pracy. W czerwcu problem staje się szczególnie widoczny w klasach, w których część uczniów ma już zamknięte najważniejsze sprawy: ósmoklasiści po egzaminach, starsze roczniki po zaliczeniach, młodsze dzieci po wystawieniu ocen. Dla nauczycieli oznacza to wyzwanie organizacyjne: trudno planować powtórki, projekty czy wyjścia, gdy skład grupy zmienia się z dnia na dzień. A dla tych uczniów, którzy zostają, „luźniejszy” miesiąc potrafi być w praktyce mniej przewidywalny, niż rodzice zakładają. MEN przypomina o obowiązku szkolnym i rozważa ostrzejsze zasady W tle coraz częściej wybrzmiewa pytanie: gdzie kończy się rodzinna decyzja, a zaczyna obowiązek, który państwo powinno egzekwować. Część ekspertów wskazuje, że jedną z dróg do poprawy sytuacji byłoby przyznanie szkołom większego wpływu na egzekwowanie obowiązku szkolnego. Pod koniec 2024 r. przedstawiciele Ministerstwa Edukacji Narodowej zapowiadali zaostrzenie przepisów dotyczących obowiązku szkolnego. Wiceszefowa MEN Katarzyna Lubnauer zwracała uwagę na zmianę podejścia części rodziców i mówiła w Radiu ZET: „Mamy głosy ze szkół, że rodzice traktują szkołę jako miejsce, gdzie dziecko może chodzić albo może nie chodzić. Jest obowiązek szkolny. W wielu krajach rodzica mogą zatrzymać na lotnisku”. Według niej po pandemii szczególnie zwiększyła się „dowolność wyboru” tego, ile dni dziecko spędza w szkole. Rodzice są podzieleni, a zakaz wyjazdów budzi opór W dyskusji pojawia się też pomysł ograniczeń dotyczących wyjazdów w trakcie roku szkolnego. Sondaż IBRiS dla Radia ZET z lipca 2024 r. pokazał jednak, że społeczne nastroje są w tej sprawie dalekie od jednomyślności. Na pytanie o zakaz wyjazdów na wakacje lub urlop z rodzicami w trakcie roku szkolnego odpowiedzi rozkładały się następująco: 13,1 proc. – „zdecydowanie tak”, 17,1 proc. – „raczej tak”, 21,6 proc. – „raczej nie”, 38,7 proc. – „zdecydowanie nie”, 9,5 proc. – „nie wiem/trudno powiedzieć”. Te liczby dobrze oddają rodzinny dylemat: z jednej strony jest budżet, logistyka pracy i realne oszczędności, z drugiej – szkolna obecność, ciągłość nauki i zasady, które mają obowiązywać wszystkich. Dla wielu rodziców pomocne może być jedno praktyczne kryterium: jeśli wyjazd jest planowany jeszcze przed zakończeniem zajęć, warto sprawdzić, co dziecko rzeczywiście ominie w ostatnich tygodniach, i czy da się to spokojnie nadrobić bez stresu po powrocie. Źródło: DGP Zobacz też: Państwo rozdaje nawet 600 zł na wakacje dla babci i dziadka. Wystarczy 1 wniosek
Rekordowo krótki rok szkolny 2026/27: ponad 26 tygodni laby. Rodzice płaczą: „To będzie półrok”
Kalendarz roku szkolnego 2026/2027 ogłoszony przez MEN może ucieszyć uczniów: w całym roku ma wypaść nawet 187 dni bez zajęć dydaktycznych. Start zaplanowano na 1 września 2026, a zakończenie na 25 czerwca 2027. Święta w środku tygodnia i długa przerwa zimowa sprzyjają planowaniu wyjazdów.
Ministerstwo Edukacji Narodowej ogłosiło kalendarz roku szkolnego 2026/2027, a układ dni wolnych może mocno wpłynąć na rodzinne planowanie. Zajęcia mają ruszyć 1 września 2026 (we wtorek), a zakończyć się 25 czerwca 2027 (w piątek). W całym roku szkolnym może wypaść nawet 187 dni bez zajęć dydaktycznych, m.in. dzięki świętom wpadającym w środku tygodnia i długiej przerwie na przełomie grudnia i stycznia. Rok szkolny 2026/27: dużo świąt i długich weekendów Daty ramowe są jasne: początek 1 września 2026 i zakończenie 25 czerwca 2027. To, co zwraca uwagę rodziców i uczniów, to „rozsypane” w kalendarzu pojedyncze dni wolne, które często zachęcają szkoły do łączenia przerw. W roku szkolnym 2026/2027 kilka ważnych świąt wypada w środę: 14 października (Dzień Edukacji Narodowej) 11 listopada (Narodowe Święto Niepodległości) 6 stycznia (Święto Trzech Króli) Taki układ może oznaczać jeden dzień przerwy w środku tygodnia, a dla wielu rodzin także pytanie: co z opieką, jeśli szkoła „dorzuci” dodatkowy wolny dzień? Tu wchodzą w grę dni dyrektorskie, czyli dni wolne od zajęć dydaktycznych ustalane przez szkołę. Każda placówka ma własny plan, dlatego realny układ dłuższych przerw warto sprawdzać w ogłoszeniach szkolnych. Przerwa zimowa może być najdłuższą labą w całym roku Najbardziej korzystnie wygląda zimowa przerwa świąteczna. W kalendarzu roku szkolnego 2026/2027 zaczyna się ona 23 grudnia (w środę). Dodatkowo w styczniu wypada Trzech Króli (6 stycznia, również w środę), co sprzyja wydłużaniu odpoczynku. W wariancie z weekendami przerwa może dać nawet 19 dni bez zajęć. Dla uczniów to perspektywa dłuższego odpoczynku i wyjazdów. Dla rodziców młodszych dzieci bywa to z kolei czas intensywnej logistyki: domowa opieka, praca, zajęcia dodatkowe. Jeśli w Waszej rodzinie zwykle ratują sytuację urlopy „na zakładkę”, ten kalendarz może pomóc w planowaniu z dużym wyprzedzeniem. Już teraz słychać jednak głosy oburzonych rodziców, którzy martwią się, że nowy rok szkolny będzie tak naprawdę „półrokiem” z uwagi na dużo wolnych dni. Ferie zimowe 2027 w trzech terminach, a Wielkanoc wyjątkowo wcześnie Terminy ferii zimowych 2027 tradycyjnie są podzielone według województw. W roku szkolnym 2026/2027 zaplanowano trzy przedziały: 18 stycznia – 31 stycznia 2027: podkarpackie, podlaskie, dolnośląskie, łódzkie, śląskie, opolskie 1 lutego – 14 lutego 2027: mazowieckie, pomorskie, świętokrzyskie, lubelskie 15 lutego – 28 lutego 2027: lubuskie, kujawsko-pomorskie, warmińsko-mazurskie, wielkopolskie, zachodniopomorskie, małopolskie Wiosną uwagę przyciąga Wielkanoc, która w 2027 roku wypada 28 i 29 marca. Przerwa szkolna ma się zacząć już 25 marca, czyli w Wielki Czwartek. To wcześniejszy termin niż w wielu innych latach, więc planowanie wyjazdów lub opieki może wymagać szybszej i sprawniejszej organizacji. Na tym tle mniej korzystnie wygląda majówka 2027: 1 maja wypada w sobotę, a 3 maja w poniedziałek. W praktyce ma to dać tylko jeden dodatkowy dzień wolnego. Dla rodzin, które zwykle liczą na dłuższy majowy reset, to raczej sygnał, by poszukać odpoczynku w innych oknach kalendarza albo w porozumieniu ze szkołą sprawdzić, czy pojawią się dni dyrektorskie. Układ całego roku szkolnego 2026/2027 zapowiada sporo przerw, ale ich realny ciężar organizacyjny zależy od wieku dziecka i możliwości opieki. Warto jak najwcześniej zestawić szkolne daty z grafikiem pracy i planami rodzinnych wyjazdów, bo w tym kalendarzu okazji do „sklejania” wolnego jest naprawdę dużo. Źródło: gov.pl Zobacz też: Klikasz jeden przycisk i płacisz mniej za pociąg. Polacy nie wiedzą o tej ukrytej zniżce dla rodzin
„Moja córka ma średnią 4,72 i brakuje jej 0,03 do paska. Nauczyciele mają obowiązek jej pomóc”
Czy świadectwo z czerwonym paskiem jest warte proszenia nauczycieli o dodatkowe punkty i wyższe oceny? Końcówka roku szkolnego to czas, gdy w wielu szkołach rozgrywają się podobne scenariusze. List naszej czytelniczki pokazuje, jak wiele emocji potrafi wzbudzić zaledwie... ułamek.
Do redakcji napisała mama uczennicy ósmej klasy szkoły podstawowej. Kobieta nie ukrywa, że od kilku tygodni walczy o czerwony pasek dla swojej córki. Jej zdaniem nauczyciele powinni wykazać więcej zrozumienia i pomóc dziewczynce osiągnąć wymarzony wynik. „Brakuje jej tylko 0,03. Naprawdę tak trudno to zrozumieć?” Moja córka kończy właśnie ósmą klasę. Od lat jest bardzo dobrą uczennicą. Nigdy nie sprawiała problemów wychowawczych, zawsze odrabiała lekcje, uczestniczyła w konkursach i angażowała się w życie szkoły. Kiedy wyliczyłyśmy średnią ocen, okazało się, że ma 4,72. Do czerwonego paska brakuje jej zaledwie 0,03. Gdy to zobaczyłam, poczułam ogromny żal. Przecież to praktycznie nic. Kilka setnych decyduje o tym, czy zostanie doceniona za osiem lat nauki. Nie rozumiem, dlaczego nauczyciele nie potrafią spojrzeć na takie sytuacje bardziej po ludzku. Mówimy o dziecku, które przez lata ciężko pracowało. Czy naprawdę nie da się znaleźć rozwiązania? „Chodzę po nauczycielach i proszę o pomoc” Nie ukrywam, że rozmawiałam już z kilkoma nauczycielami. Pytałam, czy córka mogłaby poprawić jakąś ocenę, wykonać dodatkowe zadanie albo zdobyć dodatkowe punkty. Nie widzę w tym nic złego. Niektórzy nauczyciele od razu odmówili. Usłyszałam, że oceny są już wystawione albo że wszyscy uczniowie mieli takie same możliwości przez cały rok. Szczerze mówiąc, takie podejście wydaje mi się bardzo sztywne. Mam wrażenie, że część nauczycieli zapomina, że za tymi ocenami stoją prawdziwe dzieci i ich emocje. Dla mojej córki to ostatnie świadectwo w podstawówce. Chciałabym, żeby miała piękną pamiątkę i poczucie, że jej wysiłek został zauważony. „Nauczyciele mają obowiązek wspierać uczniów” Najbardziej denerwuje mnie argument, że nic nie da się zrobić. Przecież szkoła nie jest urzędem. Nauczyciele są od wspierania uczniów i pomagania im w osiąganiu sukcesów. Moim zdaniem, jeśli dziecku brakuje kilku setnych do paska, nauczyciel powinien szukać rozwiązania, a nie zasłaniać się regulaminem. Tym bardziej że mówimy o uczennicy ambitnej i pracowitej. Nie walczę o ocenę dla leniwego dziecka, które przez cały rok nic nie robiło. Walczę o sprawiedliwość. Naprawdę trudno mi zrozumieć, dlaczego część nauczycieli nie chce zrobić tak niewiele, żeby uszczęśliwić młodego człowieka. Komentarz redakcji Końcówka roku szkolnego od lat wygląda podobnie. Nauczyciele przyznają, że w czerwcu regularnie odbierają wiadomości od rodziców proszących o podniesienie ocen, dodatkowe zadania czy „szansę na pasek”. Problem polega na tym, że oceny nie powinny być wynikiem negocjacji ani skuteczności rodzica w przekonywaniu nauczyciela. Świadectwo z wyróżnieniem jest nagrodą za konkretne wyniki osiągnięte w ciągu całego roku szkolnego. Jeśli uczeń spełnił wymagania, otrzymuje pasek. Jeśli zabrakło kilku setnych, może to być rozczarowujące, ale nie oznacza automatycznie, że nauczyciel powinien zmieniać zasady oceniania. Coraz częściej zwraca się też uwagę na presję wywieraną przez rodziców. Dzieci słyszą, że czerwony pasek jest obowiązkowy, że musi być „piątka więcej” albo „kilka punktów do średniej”. Tymczasem dla wielu uczniów dużo ważniejsze od koloru paska na świadectwie powinno być poczucie własnej wartości niezależne od ocen. Nauczyciele mają obowiązek wspierać uczniów, ale nie oznacza to obowiązku podwyższania ocen na życzenie rodziców. Wsparcie polega na rzetelnym nauczaniu, jasnych zasadach i dawaniu szans przez cały rok szkolny. Końcówka czerwca nie powinna zamieniać się w targowanie o każdą setną średniej. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: MEN leci w kulki i kpi z rodziców. Od września aż 3 nowe przedmioty, a nie ma kto uczyć
Od jakiej średniej jest czerwony pasek? Możesz mieć średnią 4,75 i go nie dostać
Świadectwo z czerwonym paskiem to cel wielu uczniów i marzenie ich rodziców. Aby jednak zasłużyć na promocję do następnej klasy z wyróżnieniem i otrzymać świadectwo z czerwonym paskiem, trzeba spełnić konkretne wymagania. Liczą się wyniki w nauce i ocena z zachowania. Sprawdź, od jakiej średniej jest pasek na świadectwie i czy ocena z religii (etyki) wlicza się do średniej.
Czerwony pasek na świadectwie mogą uzyskać uczniowie od czwartej klasy szkoły podstawowej aż do ukończenia szkoły średniej, zawodowej lub technikum. Świadectw z czerwonym paskiem nie ma w klasach 1-3. Podpowiadamy, jak obliczyć średnią do czerwonego paska na świadectwie oraz jakie wymagania należy spełnić w 2026 roku, by dostać promocję do następnej klasy z wyróżnieniem. Spis treści: Jaka średnia na czerwony pasek? Czerwony pasek: zachowanie też się liczy (kryteria) Średnia do świadectwa z czerwonym paskiem: jak obliczyć Jaka średnia na czerwony pasek? Od jakiej średniej jest pasek? Aby otrzymać świadectwo z czerwonym paskiem, należy uzyskać średnią z ocen nie mniejszą niż 4,75. Warto pamiętać, że czerwonego paska na świadectwie nie otrzyma uczeń, którego średnia ocen wynosi np. 4,73 – w tym przypadku nie wchodzą w grę żadne zaokrąglenia. Oceny z poszczególnych przedmiotów to jednak tylko jedno z kryteriów. Wymagania, które należy spełnić, by dostać świadectwo z wyróżnieniem, określono w Rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 Lutego 2019 r. w sprawie oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy w szkołach publicznych. Czerwony pasek na świadectwie: zachowanie też się liczy (kryteria) Świadectwo z paskiem otrzymują jedynie uczniowie z bardzo dobrymi wynikami w nauce. Wpływ na promocję z wyróżnieniem do następnej klasy ma również ocena zachowania. Warunkiem otrzymania świadectwa z wyróżnieniem jest więc: Średnia arytmetyczna ocen – żeby uzyskać czerwony pasek na świadectwie, średnia arytmetyczna ocen musi wynosić co najmniej 4,75. Ocena zachowania – żeby otrzymać promocję do następnej klasy z wyróżnieniem, trzeba także wykazać się co najmniej bardzo dobrą oceną z zachowania. Mimo wysokich wyników w nauce uczeń, który nie jest zdyscyplinowany, nie może liczyć na świadectwo z czerwonym paskiem. Czy można mieć czerwony pasek z jedną trójką na świadectwie? Czy można mieć kilka czwórek? Owszem, ponieważ liczy się średnia arytmetyczna wszystkich ocen. Jedynym warunkiem jest uzupełnienie „braku” wyższymi ocenami z innych przedmiotów (np. ocena celująca może pokryć ocenę dobrą). Najważniejsze jest to, by uzyskać łączną średnią 4,75. O czerwonym pasku może jednak zapomnieć uczeń, który pomimo takiej średniej, ma jedynie dobre lub poprawne zachowanie. By uniknąć sytuacji, w której uczeń nie dostanie świadectwa z czerwonej paskiem, bo zabraknie mu do tego naprawdę niewiele punktów — warto popracować nad podciągnięciem którejś z ocen lub (gdy w grę wchodzi zbyt niska ocena ze sprawowania) poprawić zachowanie na bardzo dobre. Średnia do czerwonego paska: jak obliczyć? Aby sprawdzić, czy możliwe jest otrzymanie świadectwa z czerwonym paskiem, należy wyliczyć średnią arytmetyczną ze wszystkich ocen końcowych. Jak to zrobić? Najpierw trzeba wypisać wszystkie przewidywane oceny z danych przedmiotów, zsumować je, a otrzymany wynik podzielić przez liczbę wszystkich przedmiotów szkolnych. Uzyskany wynik będzie średnią arytmetyczną wszystkich ocen. Dzięki temu uczeń lub rodzic będzie mógł w łatwy sposób sprawdzić, czy spełni się marzenie o czerwonym pasku na świadectwie. Przypominamy, że w roku szkolnym 2025/2026 ocena z religii (lub etyki) nie wlicza się do średniej ocen. Czerwony pasek na świadectwie Czerwony pasek na świadectwie szkolnym, często nazywany też „paskiem czerwonym”, jest tradycyjnie stosowany w Polsce jako oznaczenie szczególnych osiągnięć ucznia. Oto główne korzyści związane z takim wyróżnieniem: Docenienie osiągnięć naukowych – czerwony pasek jest przyznawany uczniom za wysokie wyniki w nauce, co potwierdza ich systematyczną pracę i zaangażowanie. Motywacja do dalszej nauki – uzyskanie takiego wyróżnienia może zachęcać uczniów do dalszego rozwoju, pogłębiania wiedzy i osiągania kolejnych sukcesów. Pozytywna ocena w oczach szkoły i otoczenia – czerwony pasek jest dowodem na uznanie przez nauczycieli i dyrekcję, co może mieć pozytywny wpływ na samopoczucie i pewność siebie ucznia. Możliwość lepszego startu w przyszłości – wyróżnienia mogą być brane pod uwagę przy rekrutacji do szkół średnich, na konkursy czy olimpiady. Uznanie wśród rówieśników – czerwony pasek może również symbolizować prestiż i stanowić źródło dumy dla ucznia. Zobacz też: Usprawiedliwienie nieobecności w szkole: jak je napisać? [WZÓR] Prawa ucznia. Spis praw i obowiązków każdego ucznia [KODEKS UCZNIA] Jak jest oceniane zachowanie w szkole? Kryteria
Oceny dawno wystawione, a dzieci zbijają bąki. Matka oburzona: „Robią ze szkoły świetlicę”
Koniec roku szkolnego w teorii przypada na końcówkę czerwca, jednak w rzeczywistości realna nauka w klasach zamiera o wiele wcześniej. Poznaj pełną emocji i frustracji relację mamy, która nie zgadza się na to, by jej dziecko przez niemal miesiąc chodziło do placówki wyłącznie po to, by bezcelowo siedzieć w ławce.
Piszę do Państwa, ponieważ jako matka siódmoklasisty czuję, że z każdym kolejnym dniem czerwca wzbiera we mnie coraz większa złość i totalna bezsilność wobec tego, jak funkcjonuje nasz system edukacji. Jesteśmy na początku czerwca, pogoda za oknem jest przepiękna, a w szkole mojego syna właśnie nastąpił moment, który co roku budzi we mnie ten sam potężny bunt. Rady klasyfikacyjne zaraz się odbędą, oceny końcowe zostały wystawione, co oznacza, że dla nauczycieli i dyrekcji rok szkolny w gruncie rzeczy dobiegł końca. Od tego momentu moje dziecko oraz cała jego klasa codziennie chodzą do szkoły wyłącznie po to, by przez siedem godzin lekcyjnych zbijać bąki, nudzić się i patrzeć w sufit. Jestem tym faktem głęboko oburzona i chcę to głośno wykrzyczeć: robią ze szkoły świetlicę i darmową przechowalnię, kompletnie marnując potencjał oraz cenny czas młodych ludzi, którzy mogliby w tym okresie robić mnóstwo rozwijających rzeczy. Czerwcowa fikcja w szkołach, czyli maraton filmowy zamiast lekcji Codzienny poranek mojego syna wygląda teraz jak ponury żart z instytucji, za którą przecież wszyscy płacimy podatki. Budzę go o siódmej rano, on z ciężkim westchnieniem bierze pusty plecak, bo podręczniki i ćwiczenia zostały już oddane do biblioteki, po czym idzie na lekcje, na których nie dzieje się absolutnie nic merytorycznego. Zamiast matematyki, geografii czy języka polskiego, uczniowie mają włączany rzutnik i po raz dziesiąty w tym miesiącu oglądają jakieś losowe filmy animowane albo komedie, podczas gdy nauczyciel siedzi przy biurku i wypełnia dokumentację w komputerze. Gdy pytam syna po powrocie do domu, czego się dzisiaj dowiedział, tylko macha ręką i mówi, że znowu grali w karty, siedzieli na telefonach albo pan pozwolił im po prostu rozmawiać, byle tylko zachowywali się w miarę cicho. Rozumiem, że nauczyciele są zmęczeni po całym roku i mają mnóstwo biurokracji do ogarnięcia przed radą pedagogiczną. Jednak trzymanie nastolatków w zamkniętych, dusznych salach lekcyjnych przez niemal cztery tygodnie po to, by udawać, że proces dydaktyczny wciąż trwa, to zwyczajna kpina z rodziców i z samych uczniów. W szkole marnują cenny czas uczniów Najbardziej przeraża mnie fakt, jak potężne ilości czasu marnujemy w tym chorym schemacie i nikt nie próbuje go zmienić. Skoro program nauczania został zrealizowany, a oceny są już niezmienne, dlaczego ten czerwcowy czas nie może zostać wykorzystany na zupełnie inne, nieszablonowe formy edukacji? Szkoła mogłaby w te dni organizować warsztaty z pierwszej pomocy, lekcje przedsiębiorczości, wyjścia do muzeów, kin, teatrów, wspólne projekty ekologiczne w plenerze czy chociażby turnieje sportowe na świeżym powietrzu. Zamiast tego mamy do czynienia z totalnym bezwładem i podejściem pod tytułem: odsiedź swoje i daj nam święty spokój, dopóki nie zabrzmi ostatni dzwonek przed wakacjami. To uczy młodzież najgorszych możliwych nawyków, pokazuje im, że instytucja publiczna może legalnie marnować ich energię i że chodzenie do pracy czy szkoły bywa jedynie bezcelowym obowiązkiem polegającym na mechanicznym zaliczaniu godzin. Moje dziecko wraca do domu skrajnie zmęczone tą bezczynnością, rozdrażnione i znudzone, a ja muszę stawać na rzęsach, by motywować go do porannego wstawania, skoro on sam doskonale wie, że jego obecność tam nie ma żadnego głębszego sensu. Szkoła w czerwcu zmienia się w przechowalnię Ta czerwcowa świetlica rodzi również ogromne frustracje logistyczne w wielu domach, bo rodzice muszą na siłę organizować opiekę i zmuszać dzieci do uczestnictwa w tym udawanym procesie szkolnym. Jeśli jako matka zdecyduję, że nie puszczę syna do szkoły przez ostatnie dwa tygodnie czerwca, bo wolę, żeby odpoczął w domu lub pojechał do dziadków na wieś, natychmiast łapię się na myśli, że spadnie mu frekwencja i będą problemy z zachowaniem. Apeluję do Ministerstwa Edukacji oraz do dyrektorów placówek za pośrednictwem tego listu: skończcie z tą czerwcową fikcją, która niszczy resztki szacunku do polskiej szkoły. Jeśli nie potraficie zorganizować dzieciom wartościowego, bezpiecznego i kreatywnego czasu po wystawieniu stopni, to po prostu skróćcie rok szkolny do końca maja albo pozwólcie rodzicom na legalne wypisywanie dzieci z tych bezcelowych zajęć. Przestańmy udawać, że oglądanie filmów z internetu w dusznej klasie to jest realizowanie obowiązku szkolnego, bo czerwiec w obecnym wydaniu to po prostu katorga i gigantyczne marnotrawstwo potencjału młodego pokolenia. Lena, mama siódmoklasisty Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Nauczycielka: „Współcześni rodzice wychowują pokolenie fajtłap. Wystarczy zajrzeć do ich walizek”
Życzenia na Dzień Nauczyciela 2026: oficjalne, eleganckie, poważne, piękne
Życzenia na Dzień Nauczyciela powinny mieć oficjalny, elegancki charakter. W końcu to święto wszystkich pracowników oświaty, którzy wkładają ogrom pracy, miłości i cierpliwości w kształtowanie kolejnych pokoleń Polek i Polaków. Sprawdź nasze niezawodne propozycje życzeń dla nauczycieli.
14 października obchodzimy Dzień Nauczyciela, znany pod oficjalną nazwą jako Dzień Edukacji Narodowej. Z tej okazji uczniowie wręczają swoim nauczycielom i nauczycielkom, wychowawcom klas, opiekunom szkolnym i przedszkolnym, a także pozostałym pracownikom oświaty drobne upominki wyrażające podziękowanie za trud i serce włożone w pracę. Nieodłącznym elementem tego święta są życzenia dla nauczycieli. Sprawdź nasze oryginalne propozycje życzeń z okazji Dnia Nauczyciela. Znajdziesz wśród nich wzory różnych życzeń: oficjalne, eleganckie, poważne, piękne, oryginalne i wzruszające. Życzenia na Dzień Nauczyciela: Życzenia oficjalne od: uczniów, rodziców, rady pedagogicznej Życzenia piękne i wzruszające Oryginalne życzenia dla nauczycieli Życzenia na Dzień Nauczyciela – oficjalne od uczniów, rodziców i rady pedagogicznej Zainspiruj się poniższymi życzeniami dla nauczycieli i pracowników szkoły. Ze względu na swój oficjalny charakter będę też odpowiednie jako życzenia od rady rodziców. Z okazji Dnia Nauczyciela składamy najserdeczniejsze podziękowanie za niestrudzony wkład w nasze wychowanie i naukę. Niech wykonywana praca będzie dla Pani/Pana źródłem satysfakcji zawodowej. *** Z okazji Dnia Nauczyciela życzmy Panu licznych sukcesów zawodowych. Mamy nadzieję, że wykonywana przez Pana praca w końcu stanie się źródłem społecznego uznania. *** Z okazji Dnia Nauczyciela wręczamy Pani ten skromny podarek, który jest symbolem naszej wdzięczności i podziękowaniem za niekończące się pokłady empatii. Dzięki takim ludziom jak Pani świat jest lepszy! *** Z okazji Dnia Edukacji Narodowej z największą przyjemnością mamy zaszczy złożyć wyrazy najszczerszego uznania za trud i pracę całego Grona Pedagogicznego. Wszystkim osobom życzymy zdrowia oraz sukcesów w pracy zawodowej. *** Z okazji Dnia Nauczyciela składamy ogromne podziękowania dla całego Grona Pedagogicznego za włożone serce, niegasnący zapał, ogromne pokłady cierpliwości i dar wprowadzania młodych ludzi w dorosłe życie. Dziękujemy! *** Z okazji Dnia Nauczyciela życzę Panu dużo zdrowia, wielkiej satysfakcji z wykonywanej pracy oraz licznych sukcesów w życiu zawodowym. *** Z okazji Dnia Edukacji Narodowej składamy Pani szczere wyrazy podziękowania za wszelkie rady, pochwały, a także słowa konstruktywnej krytyki. Dzięki nim jesteśmy dumni z naszych osiągnięć! *** W Dniu Edukacji Narodowej chcemy powiedzieć, jak bardzo jesteśmy wdzięczni za Pani/Pana pracę. Chcemy podziękować za wszystkie uśmiechy, miłe słowa i dobre rady. Dzięki Pani/Panu szkoła staje się dla nas miejscem przyjaznym, czujemy się tu, jak w domu. Piękne i wzruszające życzenia na Dzień Nauczyciela Szukasz słów, które w piękny i wzruszający sposób wyrażą wdzięczność nauczycielowi za jego pracę i zaangażowanie? Oto nasze propozycje. Życzenia dla nauczyciela możesz wypisać na ozdobnej kartce lub jako treść bileciku przyczepionego do kwiatów. W tym wyjątkowym dniu z serca drogi Nauczycielu: Dziękuję Ci za naukę i porady. Dziękuję za to, że nigdy nie mówisz, że nie dam rady. Dziękuję za cierpliwość i nienaganną uczciwość. Dziękuję za wsparcie i że rozwiązujesz każde starcie. *** Jakże nie pisać wierszy, jakże nie płonąć w podzięce. Za dar najpiękniejszy, za SERCE. Tymi słowami pragniemy przekazać najserdeczniejsze życzenia za wielką cierpliwość, wyrozumiałość i trud włożony w nasze wychowanie! Z okazji zbliżającego się Dnia Nauczyciela składamy serdeczne życzenia dla naszej oraz całego grona pedagogicznego, dyrekcji oraz pracowników szkoły. *** Słowo miłość – za Ich troski, Słowo wdzięczność – za Ich trud. Dar to skromny, dar uczniowski, Wyśpiewany z serc jak z nut. Dziękujemy za wszystkie starania, które wkładacie w nasze wychowanie i edukację. Wierzymy, że Wasz wysiłek uczyni z nas ludzi mądrych i szlachetnych. Dziękujemy za codzienne, niezwykle trudne i mozolne budowanie naszych wnętrz. *** Wszyscy nasi kochani Nauczyciele, dla swoich uczniów cierpliwości mają wiele. Za naukę, za trud, jaki jest wkładany, przeogromny bukiet życzeń składamy. Życzenia szczere, prawdziwe z uczniowskich serc płynące jak świeże kwiaty pachnące, kwitnące na polskiej łące *** Z okazji Dnia Nauczyciela życzymy takich myśli i marzeń które dają się urzeczywistnić, pięknych i szlachetnych pomysłów, które podszeptuje serce, cierpliwości i wytrwałości, aby służba dzieciom tym starszym i tym młodszym zrodziła wiele szlachetnych owoców. *** Niejeden zły zwalczyłaś nałóg, w naszych działaniach idziemy śladem Twoich nauk, szlachetnych dążeń Twych. Więc w Twoje święto przyjmij nasz szacunek i podziękę, że nas prowadzisz w jasne bramy, podałaś nam swą rękę. Oryginalne życzenia na Dzień Nauczyciela Chcesz złożyć wyjątkowe życzenia wychowawczyni lub nauczycielowi ulubionego przedmiotu? W tym przypadku mogą sprawdzić się wyszukane cytaty, ale nie tylko... „Nauczyciel to ktoś bardzo wyjątkowy, kto potrafi wykorzystać swoją pomysłowość, dobroć i dociekliwy umysł do wypracowania rzadkiej umiejętności zachęcania innych do myślenia, marzenia, poznawania, próbowania, działania!” (B. Conkin). Dziękujemy, że Pani jest naszą Nauczycielką. *** „Nauczyciel to jedna z najbardziej wyjątkowych postaci na całym świecie, bo któż inny mógłby każdego dnia ofiarowywać to, co w nim najlepszego, cudzym dzieciom?” (Deanna Beisser). Dziękujemy, w poczuciu, że wcale nie traktuje nas Pan/i jak cudze dzieci. *** Mark Twain miał rację: „Zacną rzeczą jest uczyć się, lecz jeszcze zacniejszą – nauczać.” Wszystkiego najlepszego z okazji Dnia Nauczyciela. *** Z okazji Dnia Nauczyciela dziękujemy za pokazanie, że nauka bywa ciekawsza od bajek i zapewniamy, że na zawsze zostaniecie w naszych myślach i sercach. A nauka bywa ciekawsza od bajek, trzeba tylko słuchać i uważnie patrzeć. Gdy wiedzy przybywa, to życie się staje o ileż piękniejsze, ciekawsze, bogatsze. Więc po latach, kiedy będziemy dorośli i skończywszy szkołę – pójdziemy przez życie w naszych myślach i sercach pełnych wdzięczności Zostaną na zawsze – nasi Nauczyciele. J. Ficowski: Kwiaty dla nauczyciela *** W Dzień Nauczyciela (i nie tylko): Spełnienia marzeń Zdrowia Y… Stu lat Talentów (odkrywania wśród nas, uczniów) Kilkakrotnie wyższej pensji I Elastyczności Gładkiego przepuszczania do kolejnej klasy Obecności (naszej, na wszystkich lekcjach) Niespożytej energii Anielskiej cierpliwości Jako wdzięczni uczniowie życzymy. Zobacz także: Te piękne cytaty o nauczycielach to najlepsze podziękowanie. Aż łzy cisną się do oczu Czy Dzień Nauczyciela jest wolny? Życzenia na Dzień Nauczyciela od przedszkolaków - krótkie mądre, rymowane, łatwe do zapamiętania
Do kiedy wystawianie ocen w 2026? Dzieci nie mają dużo czasu na poprawki
Do kiedy wystawiane są oceny na koniec roku szkolnego? Zanim nauczyciele wystawią oceny końcowe, muszą najpierw przekazać uczniom propozycje ocen. Sprawdź, kiedy można się ich spodziewać i ile czasu uczniowie mają na poprawki.
Zbliża się koniec roku szkolnego, a wraz z nim jedno z ważniejszych pytań dla uczniów i rodziców: kiedy nauczyciele wystawią oceny? To właśnie teraz ważą się losy świadectw, czerwonych pasków i ewentualnych poprawek. Sprawdź, do kiedy wystawiane są oceny końcowe i ile czasu dzieci mają na ewentualne poprawki. Spis treści: Do kiedy wystawianie ocen na koniec roku szkolnego 2025/2026? Kiedy w 2026 roku nauczyciel wystawi propozycje ocen? Uczniowi grozi jedynka na koniec roku - co robić? Do kiedy wystawianie ocen na koniec roku szkolnego 2025/2026? Nie ma jednego terminu wystawiania ocen dla wszystkich szkół. To kiedy nauczyciele wystawiają oceny na koniec roku, zależy od konkretnej placówki – termin ten zgodnie z ustawą o systemie oświaty ustala dyrekcja wraz z radą pedagogiczną. Może się on więc różnić w zależności od placówki, a także terminu rady klasyfikacyjnej. Kiedy wystawiane są oceny w szkole podstawowej? W szkole podstawowej oraz ponadpodstawowej (poza klasami programowo najwyższymi) zakończenie roku szkolnego 2026 nastąpi 26 czerwca. Zanim jednak uczniowie odbiorą świadectwa, nauczyciele muszą wystawić oceny końcowe – zazwyczaj dzieje się to na początku czerwca. Wszystko po to, by zdążyć przed radą klasyfikacyjną, która wypada około dwa tygodnie przed zakończeniem roku szkolnego. Konkretna data zależy jednak od ustaleń wewnątrzszkolnych. Kiedy maturzyści poznają oceny? Uczniowie najstarszych klas liceów ogólnokształcących, techników i branżowych szkół ll stopnia rok szkolny w 2026 roku kończą 24 kwietnia. Ostateczny termin wystawiania ocen w klasach programowo najwyższych przypadł więc najwcześniej – nauczyciele wystawili oceny jeszcze w kwietniu. Do kiedy wystawienie ocen proponowanych 2026? Przed wystawieniem ocen końcowych nauczyciele muszą podać uczniom wcześniejsze propozycje tych ocen. Zazwyczaj ma to miejsce około miesiąca przed wystawieniem ocen końcowych, czyli w maju. Ten czas daje uczniom możliwość poprawy swoich ocen. Jak poprawić ocenę z przedmiotu? W tym okresie dzieci często realizują dodatkowe projekty, robią prezentacje lub zadania, które mogą wpłynąć na podwyższenie oceny końcowej z danego przedmiotu. To ostatnia szansa, by zawalczyć o lepszy stopień na świadectwie. Dodatkowo około dwa tygodnie przed wystawieniem propozycji ocen końcowych, nauczyciel informuje o przewidywanych ocenach niedostatecznych. Uczniowi grozi jedynka na koniec roku: co robić? Jeśli uczniowi grozi jedynka na koniec roku, nie warto się poddawać. Przede wszystkim warto jak najszybciej porozmawiać z nauczycielem, aby ustalić konkretne powody zagrożenia oceną niedostateczną. Często nie jest jeszcze za późno, by poprawić wyniki – nauczyciele mogą zaproponować dodatkowe zadania, kartkówki lub projekty, które pomogą uczniowi podnieść ocenę. Kluczowe jest zaangażowanie i chęć współpracy – zarówno ze strony ucznia, jak i rodziców. Warto także zadbać o regularną naukę i spokojne rozmowy z dzieckiem. Wsparcie ze strony rodzica jest nieocenione. Warto również dowiedzieć się, czym jest nieklasyfikowanie ucznia i jakie może mieć konsekwencje. Materiał został zaktualizowany przez redakcję w 2026 roku. Piszemy też o: Kiedy jest zakończenie roku szkolnego? W 2026 dzieci wypada wcześniej niż rok temu Od jakiej średniej jest czerwony pasek na świadectwie? Wymagania 2025 zaskoczą uczniów! Rezygnacja z przedszkola może mieć przykre skutki. Czy nadal trzeba płacić czesne?
MEN leci w kulki i kpi z rodziców. Od września aż 3 nowe przedmioty, a nie ma kto uczyć
Od września 2026 roku uczniów czekają kolejne zmiany w szkołach. W planach lekcji pojawią się nowe przedmioty, a Ministerstwo Edukacji Narodowej już przygotowuje przepisy określające, kto będzie mógł je prowadzić. Dla dyrektorów to wyzwanie organizacyjne, dla nauczycieli szansa na nowe godziny pracy, a dla rodziców kolejna reforma, której skutki dzieci odczują na co dzień.
W nowym roku szkolnym 2026/2027 uczniowie znajdą w planach lekcji trzy nowe przedmioty: przyrodę, edukację zdrowotną i edukację obywatelską. To jedna z największych zmian programowych, jakie czekają szkoły w najbliższych latach. Na ten moment wątpliwości wzbudza fakt, że brakuje nauczycieli dedykowanych konkretnym przedmiotom. Nowe przedmioty od września: przyroda wraca do szkół Jedną z najbardziej zauważalnych zmian będzie powrót przedmiotu „przyroda”. Ma on połączyć wiedzę z kilku dziedzin nauk przyrodniczych i pomóc uczniom lepiej rozumieć otaczający świat. Ministerstwo nie chce jednak tworzyć od podstaw nowej grupy nauczycieli. Zamiast tego planuje wykorzystać kadrę, która już pracuje w szkołach. Zgodnie z projektem przyrody będą mogli uczyć nie tylko nauczyciele posiadający odpowiednie studia kierunkowe lub podyplomowe, ale także nauczyciele biologii, geografii, chemii i fizyki. To rozwiązanie ma pomóc zwłaszcza mniejszym szkołom, które od lat zmagają się z problemami kadrowymi. Dzięki temu dyrektorzy nie będą musieli szukać nowych specjalistów, których na rynku często po prostu brakuje. Edukacja zdrowotna stanie się obowiązkowa Drugą dużą zmianą będzie wprowadzenie edukacji zdrowotnej jako obowiązkowego przedmiotu. To właśnie wokół niego od miesięcy toczy się najwięcej dyskusji. MEN zakłada, że zajęcia będą mogły prowadzić osoby posiadające kwalifikacje do nauczania edukacji zdrowotnej, ale również nauczyciele edukacji dla bezpieczeństwa oraz dawnego kształcenia obronnego. Program ma obejmować między innymi zagadnienia związane ze zdrowym stylem życia, bezpieczeństwem, pierwszą pomocą, zagrożeniami społecznymi, cyberbezpieczeństwem oraz zdrowiem psychicznym. W projekcie znalazł się jednak ważny wyjątek. Treści dotyczące zdrowia seksualnego będą mogły prowadzić wyłącznie osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje z zakresu edukacji zdrowotnej oraz nauczyciele wychowania do życia w rodzinie. Edukacja obywatelska zamiast części dotychczasowych treści Od roku szkolnego 2026/2027 w szkołach pojawi się również edukacja obywatelska. Przedmiot ma rozwijać wiedzę uczniów o funkcjonowaniu państwa, prawach obywatelskich oraz życiu społecznym. Według projektu MEN zajęcia będą mogli prowadzić przede wszystkim nauczyciele historii oraz wiedzy o społeczeństwie. Resort uznał, że właśnie oni posiadają kompetencje najbardziej zbliżone do zakresu nowego przedmiotu. Szkoły mają niewiele czasu na przygotowania Projekt rozporządzenia dotyczącego kwalifikacji nauczycieli został skierowany do konsultacji społecznych i międzyresortowych. Po zakończeniu procedury nowe przepisy mają wejść w życie już po 14 dniach od ogłoszenia. Dla rodziców najważniejsze jest jednak to, że szkoły będą musiały w krótkim czasie przygotować nowe plany lekcji i obsadę kadrową. Choć MEN przekonuje, że poszerzenie uprawnień obecnych nauczycieli ma ułatwić wdrożenie zmian, wielu dyrektorów już teraz zastanawia się, jak pogodzić nowe obowiązki z problemem braków kadrowych. Źródła: infor.pl, rp.pl Zobacz także: Koniec z szybkim usprawiedliwianiem nieobecności w szkole. MEN: rodzice muszą podać powód
Kiedy jest zakończenie roku szkolnego? W 2026 dzieci wypada wcześniej niż rok temu
Kiedy jest zakończenie roku szkolnego – to pytanie coraz częściej pojawia się w naszych głowach, zwłaszcza gdy za oknem robi się coraz cieplej, a myślami jesteśmy już na wakacjach. W tym roku część uczniów znów pożegna się ze szkołą nieco wcześniej. Sprawdź, kiedy w 2026 wypada koniec roku szkolnego i kiedy rozpoczną się wakacje!
Kiedy koniec roku szkolnego? To pytanie coraz częściej zadają sobie nie tylko uczniowie, ale także rodzice, którzy już planują wakacyjne wyjazdy i zakup strojów galowych na zbliżające się uroczystości z okazji zakończenia roku szkolnego 2026. Zgodnie z harmonogramem Ministerstwa Edukacji Narodowej na rok 2025/2026, część uczniów zakończy zajęcia dydaktyczno-wychowawcze już w kwietniu, a pozostali dopiero w czerwcu. Przypominamy, kto w 2026 roku wcześniej zakończy naukę i co czeka ósmoklasistów po egzaminach. Spis treści: Kiedy zakończenie roku w szkole podstawowej? Kiedy jest koniec roku szkolnego w liceum? Kiedy koniec roku w przedszkolu? Kiedy zakończenie roku w szkole podstawowej? Zakończenie roku szkolnego we wszystkich szkołach podstawowych zaplanowane jest na 26 czerwca 2026 roku. Kiedy koniec roku szkolnego mają ósmoklasiści? Ten termin dotyczy również uczniów ostatniej klasy szkoły podstawowej. W 2026 wakacje rozpoczną się w sobotę, 27 czerwca i będą trwały aż do poniedziałku 31 sierpnia. Zanim zaczniecie planować wymarzony urlop, upewnijcie się, że pamiętacie o wszystkich terminach. Sprawdźcie, do kiedy trzeba wystawić oceny na zakończenie roku szkolnego – ta wiedza jest bardzo ważna, ponieważ może się okazać, że uczeń ma znacznie mniej czasu na ewentualną poprawę, niż mu się wydaje. Kiedy jest koniec roku szkolnego w liceum? Podobnie jak w szkołach podstawowych, rok szkolny w liceum (i innych szkołach średnich) kończy się w piątek, 26 czerwca 2026 roku. Natomiast dla uczniów najstarszych klas liceów ogólnokształcących, techników i branżowych szkół II stopnia (niezależnie od tego, czy przystąpią do matury, czy nie) koniec roku szkolnego w 2026 roku wypadał w piątek, 24 kwietnia. Wszystkim uczniom oraz ich rodzicom życzymy samych sukcesów, a później wspaniałego i w pełni zasłużonego wypoczynku! Choć obecnie drogie prezenty nie są dozwolone, z okazji zakończenia roku szkolnego warto pamiętać o podziękowaniach dla nauczycieli – z pewnością ucieszą ich słowa prosto z serca. Kiedy koniec roku w przedszkolu? Rok przedszkolny zazwyczaj kończy się w ostatnim tygodniu czerwca, choć dokładna data może się różnić w zależności od placówki. W dużych miastach, takich jak Warszawa czy Gdańsk, organizowane są tzw. dyżury wakacyjne – w wybranych tygodniach przedszkola zapewniają opiekę dla dzieci. W okresie wakacyjnym warszawskie przedszkola mają obowiązek zapewnić dzieciom opiekę przez trzy tygodnie. Rodzice mogą złożyć wnioski do więcej niż jednej placówki. Prywatne przedszkola często funkcjonują przez cały rok, z wyjątkiem krótkiej przerwy wakacyjnej. Materiał został zaktualizowany przez redakcję w 2026 roku. Źródło: gov.pl Zobacz także: Te piękne cytaty o nauczycielach to najlepsze podziękowanie. Aż łzy cisną się do oczu Od jakiej średniej jest czerwony pasek na świadectwie? Wymagania 2026 zaskoczą uczniów! 40 mocnych cytatów na zakończenie roku szkolnego. Pierwszy da do myślenia wszystkim uczniom
Wyścig szczurów także w wakacje. „Córka będzie chodzić na matmę, żeby trochę podgonić”
„Wiem, że Zuzka wolałaby jechać na obóz, ale do orła z matematyki jej daleko. Musi podgonić materiał” – usłyszałam w tramwaju i zrobiło mi się żal Zuzi. Rodzice tylko nakręcają wakacyjny wyścig szczurów.
Kiedy byłam dzieckiem, wakacje były świętością. Przez dwa miesiące nikt nie myślał o kartkówkach, sprawdzianach ani ocenach. Pamiętam brudne włosy i zdarte kolana, wycieczki rowerowe, długie dni nad jeziorem i wybłagiwanie u mam z osiedla, bo pozwoliły nam się bawić jeszcze trochę dłużej. Wspomnienia wróciły przypadkiem, podczas jazdy stołecznym tramwajem. Obok mnie siedziały dwie kobiety, dzieliło nas przejście. Rozmawiały o świadectwach swoich dzieci, ocenach i planach na lato. Jedna z nich wspomniała, że córka nie pojedzie na wymarzony obóz, na który jeździła co roku. W tym rodzice postanowili przeznaczyć te pieniądze na wakacyjne korepetycje. Nie znam tej rodziny. Nie wiem, jakie oceny ma Zuzia i czy rzeczywiście ma takie problemy z matematyką. Mam jednak wrażenie, że wielu dorosłych zaczęło patrzeć na dzieci przez pryzmat osiągnięć. Dobra szkoła, wysoki wynik egzaminu, konkursy, certyfikaty językowe, zajęcia dodatkowe. Wszystko ma prowadzić do sukcesu, który kiedyś zaprocentuje. Kiedy odpoczynek stał się stratą czasu? Problem polega na tym, że w tej układance coraz częściej nie ma miejsca na zwykłe dzieciństwo. Na wspinanie się na drzewa, na grę w klasy. Nawet na gry komputerowe czy nagrywanie niezrozumiałych dla starszych pokoleń tiktoków. Dziś nawet wakacje muszą być produktywne. Jedno dziecko chodzi na intensywny angielski, drugie ćwiczy matematykę, trzecie przygotowuje się do egzaminów, które będą dopiero za 2 lata. Rodzice tłumaczą to troską o przyszłość swoich dzieci. Czasem mam jednak wrażenie, że bardziej chodzi o lęk przed tym, że ich dziecko zostanie w tyle. Tylko w tyle za kim? Za kolegą, który ma lepsze oceny? Za córką znajomych, która już zdobyła certyfikat językowy? Za dziećmi, które od września będą o rozdział dalej w podręczniku? W pewnym momencie przestajemy mówić o rozwoju, a zaczynamy mówić o presji. Najważniejszych rzeczy nie uczą korepetytorzy Najbardziej zdziwiło mnie to, że matka była gotowa zrezygnować z obozu córki na rzecz dodatkowych lekcji matematyki. Tymczasem właśnie podczas takich wyjazdów dzieci uczą się rzeczy, których nie znajdą w żadnym podręczniku. Uczą się samodzielności. Budowania relacji. Rozwiązywania konfliktów. Wychodzenia ze swojej strefy komfortu. Radzenia sobie bez rodziców przez kilka czy kilkanaście dni. To kompetencje, które przydają się przez całe życie. Nie chcę umniejszać znaczenia edukacji. Sama uważam, że wiedza jest ważna. Nie potrafię jednak zgodzić się z myśleniem, że kolejna godzina nad równaniami zawsze będzie cenniejsza od doświadczeń, wspomnień i relacji. Dzieci nie są maszynami do zdobywania punktów. Nie da się ich rozwijać wyłącznie poprzez dokładanie kolejnych zajęć. Nowy trend wśród rodziców? Po tej rozmowie zadzwoniłam do znajomej korepetytorki, która od ponad dekady uczy dzieci języka angielskiego. Zapytałam, czy rzeczywiście coraz więcej rodziców chce organizować dzieciom naukę również w wakacje. Przyznała, że pierwszy raz spotkała się z taką prośbą w zeszłym roku. W poprzednich latach wakacje były czasem odpoczynku, a rodzice sami zawieszali zajęcia do września. W tym roku podobne pytanie padło ponownie, od innej osoby. Podobnie jak rok wcześniej: odmówiła. Może to przypadek. Może pojedyncze historie. Jednak coraz częściej rodzice zachowują się tak, jakby bali się, że dwa miesiące bez nauki sprawią, że dziecko zaprzepaści swoją szansę na sukces. Tymczasem psychologowie od lat przypominają, że odpoczynek nie jest przeciwieństwem rozwoju. Jest jego niezbędnym elementem. Dziecko nie potrzebuje być efektywne przez dwanaście miesięcy w roku. Potrzebuje także czasu na nudę, zabawę, spontaniczność i regenerację. Potrzebuje wakacji, które będą wakacjami. Kiedy wysiadałam z tramwaju, cały czas myślałam o Zuzi. Nie o jej matematyce, ale o obozie, na który nie pojedzie. Bo może za kilka lat nie będzie pamiętać wzorów, które powtarzała w lipcu. Za to bardzo dobrze zapamięta lato, którego nie miała. Zobacz także: To dlatego szwedzkie dzieci lubią szkołę. Polscy uczniowie nie mają szans na taki luksus
„To moje dziecko i moja sprawa”. Matka nie zamierza spowiadać się z nieobecności w szkole
Nowe przepisy oświatowe, które wejdą w życie wraz z nowym rokiem szkolnym, już teraz budzą ogromne kontrowersje wśród rodziców. Poznaj pełne buntu i emocji stanowisko mamy, która uważa, że zmuszanie do ujawniania powodów absencji dziecka to jawne naruszenie prywatności rodziny.
Droga Redakcjo! Piszę do Państwa, ponieważ zaledwie kilka dni temu na zebraniu podsumowującym rok szkolny w klasie mojego syna usłyszałam informację, która dosłownie zagotowała we mnie krew. Wychowawczyni z pełną powagą zapowiedziała nam, że od września prawdopodobnie wejdą w życie nowe, o wiele bardziej rygorystyczne zasady dotyczące usprawiedliwiania nieobecności uczniów w szkole podstawowej. Do tej pory sprawa była prosta i opierała się na wzajemnym zaufaniu: pisałam w systemie Librus krótką wiadomość, że proszę o usprawiedliwienie syna w danym dniu z przyczyn osobistych, podpisując się jako rodzic. Od nowego roku szkolnego takie ogólne formułki mają jednak przestać przechodzić, a system wymusi na nas szczegółowe podanie konkretnego powodu, dla którego dziecko nie pojawiło się na lekcjach. Dla mnie to jest jawne przekroczenie wszelkich dopuszczalnych granic oraz traktowanie dorosłych, odpowiedzialnych ludzi jak niesfornych nastolatków. Chcę powiedzieć to głośno i z pełnym przekonaniem: to moje dziecko i moja sprawa, a szkoła nie jest instytucją śledczą, przed którą mam obowiązek spowiadać się z każdego kroku i intymnego szczegółu z życia naszej rodziny. Nowe zasady usprawiedliwiania nieobecności to jawna inwigilacja Moje oburzenie wynika z faktu, że szkoła coraz mocniej próbuje wchodzić buciorami w sferę, która powinna być absolutnie nietykalna i chroniona prawnie. Dlaczego obcy ludzie, jakimi w gruncie rzeczy są nauczyciele, mają wiedzieć, czy mój syn opuścił lekcje, bo jechaliśmy na pogrzeb w odległej części kraju, czy po prostu mieliśmy ważną wizytę u specjalisty, o której nie chcę rozpowiadać? Żyjemy w czasach, kiedy na każdym kroku mówi się o ochronie danych wrażliwych i prawie do prywatności, a tymczasem system oświaty próbuje zmusić mnie do publicznego obnażania naszych domowych problemów czy planów. Uważam, że jeśli jako prawny opiekun podejmuję decyzję, że moje dziecko w poniedziałek nie idzie do szkoły, to biorę za to pełną odpowiedzialność i nikt nie ma prawa żądać ode mnie raportu z tej decyzji. To ja odpowiadam za jego edukację, ja nadrabiam z nim zaległości w domu i ja dbam o to, by miał dobre oceny na koniec semestru. Zmuszanie matek i ojców do pisania wypracowań o tym, czy powodem absencji była rewolucja żołądkowa, kryzys emocjonalny czy po prostu chęć spędzenia jednego dnia razem po ciężkim tygodniu, to zwyczajne upokorzenie. Szkoła powinna skupić się na poziomie nauczania, który pozostawia dziś wiele do życzenia, a nie na tworzeniu kolejnych barier biurokratycznych, które mają na celu jedynie kontrolowanie i zastraszanie rodziców. Rodzic w szkole też ma prawa Wielu pedagogów twierdzi, że te nowe, restrykcyjne przepisy są wprowadzane po to, by walczyć z wagarami oraz samowolnym przedłużaniem wakacji czy weekendów przez zamożniejszych rodziców. Może i są tacy, którzy nadużywają systemu, ale dlaczego z powodu marginesu ma cierpieć cała reszta uczciwych, dbających o swoje dzieci ludzi? Dla mnie prawo rodzica do decydowania o losie swojego niepełnoletniego dziecka stoi o wiele wyżej niż jakikolwiek wewnętrzny regulamin placówki edukacyjnej, który od września zmieni nasze życie w ciągły stres i tłumaczenie się. Nie wyobrażam sobie sytuacji, w której nauczyciel będzie oceniał, czy powód, który wpisałam w Librusie, jest wystarczająco dobry, by zaszczycić mojego syna usprawiedliwieniem. Co się stanie, jeśli wpiszę, że syn był po prostu skrajnie zmęczony po maratonie sprawdzianów i pozwoliłam mu odespać, a szkoła uzna to za kaprys i wpisze mu godziny nieusprawiedliwione, co automatycznie obniży jego ocenę z zachowania? To jest mechanizm czystego szantażu emocjonalnego i urzędniczej bezduszności, który niszczy i tak już niezwykle napięte relacje na linii rodzice a grono pedagogiczne w naszym kraju. Będę walczyć o godność rodziny Chcę zadeklarować wprost na łamach Państwa portalu, że od września nie zamierzam podporządkować się tym nowym, absurdalnym wymogom i będę konsekwentnie bojkotować te przepisy. Jeśli system zmusi mnie do wpisania powodu, będę konsekwentnie wpisywać jedną i tę samą regułkę: przyczyny osobiste znane rodzicom, i niech dyrekcja robi z tym, co chce, łącznie z nasyłaniem na mnie kuratora oświaty. Nie dam się zastraszyć i nie pozwolę na to, by ktokolwiek łamał moją godność oraz suwerenność mojej rodziny w imię chorych, biurokratycznych procedur. Apeluję do wszystkich mam i ojców, którzy czują podobny bunt przed nadchodzącym rokiem szkolnym: nie bądźmy bierni i nie zgadzajmy się potulnie na każdą bzdurę, którą serwuje nam system. Nasze dzieci to nie są numery w dzienniku należące do państwa, to są nasi synowie i córki, i to my mamy wyłączne prawo decydować, kiedy i z jakiego powodu zostają w domu. Ewelina Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wakacje z dziećmi to nie odpoczynek, to katorga”. Rodzice drżą ze strachu przed urlopem
W czerwcówkę dostała bezczelnego SMS-a od matki ucznia. „Mało nie spadłam z krzesła”
Wygląda na to, że w czerwcu nauczyciel nie może zapomnieć o ocenach, świadectwach i szkolnych problemach nawet na kilka dni. Mail, który otrzymaliśmy od jednej z nauczycielek szkoły podstawowej, pokazuje, że dla niektórych rodziców granice po prostu nie istnieją.
Do naszej redakcji napisała nauczycielka z wieloletnim stażem. Jak przyznaje, końcówka roku szkolnego jest dla pedagogów jednym z najbardziej wyczerpujących okresów. Liczyła, że chociaż w czerwcówkę uda jej się złapać oddech, ale nic z tego: napisała do niej matka ucznia. Nie chodziło jednak o pilną sprawę ani problem wychowawczy. Powód kontaktu wprawił ją w osłupienie. Publikujemy jej list. „Pomyślałam, że wydarzyło się coś naprawdę ważnego” Jestem nauczycielką od kilkunastu lat i wydawało mi się, że niewiele rzeczy może mnie jeszcze zaskoczyć. Przez ten czas spotkałam rodziców, którzy próbowali negocjować oceny, obrażali się za zwrócenie uwagi ich dziecku albo oczekiwali natychmiastowych odpowiedzi na wiadomości wysyłane późnym wieczorem. Z każdym rokiem coraz bardziej przekonuję się jednak, że kreatywność niektórych osób nie zna granic. Długi weekend czerwcowy miał być dla mnie chwilą oddechu przed finiszem roku szkolnego. Siedziałam rano na tarasie z kubkiem kawy i pierwszy raz od wielu dni próbowałam nie myśleć o dokumentach, radach pedagogicznych i ocenach końcoworocznych. W pewnym momencie telefon zawibrował. Kiedy zobaczyłam nieznany numer, przez chwilę pomyślałam, że może wydarzyło się coś naprawdę ważnego. Po otwarciu wiadomości mało nie spadłam z krzesła. Nadawcą okazała się matka jednego z moich uczniów. Kontakt nie nastąpił przez e-dziennik ani służbową pocztę. Kobieta zdobyła mój prywatny numer telefonu i uznała, że długi weekend jest odpowiednim momentem na rozmowę o ocenach. „Proszę wystawić synowi piątkę” Treść wiadomości była krótka, ale wystarczyła, by skutecznie zepsuć mi humor. Matka napisała, że jej synowi brakuje niewiele do czerwonego paska i zapytała, czy mogłabym wystawić mu ocenę o stopień wyższą. Według niej byłoby to dla chłopca bardzo ważne i sprawiłoby mu ogromną radość na zakończenie roku. Najbardziej zdziwiło mnie to, że nie było tam ani słowa o poprawie ocen, dodatkowej pracy czy jakimkolwiek wysiłku ze strony ucznia. Nie padło pytanie, co może jeszcze zrobić, by zasłużyć na wyższą ocenę. Zamiast tego pojawiło się oczekiwanie, że po prostu zmienię swój werdykt, ponieważ dziecku brakuje kilku punktów do paska. Coraz częściej mam wrażenie, że część rodziców zaczyna traktować oceny jak nagrody, które można wyprosić albo wynegocjować. Tymczasem nauczyciel nie rozdaje świadectw według własnego humoru. Oceny wynikają z konkretnych osiągnięć ucznia i obowiązujących zasad. Trudno zrozumieć, dlaczego niektórzy dorośli oczekują od nas łamania tych reguł. „Jestem zmęczona bardziej rodzicami niż dziećmi” Nie ukrywam, że w czerwcu jadę na oparach. Wystawianie ocen, poprawy, dokumentacja, rady pedagogiczne i dziesiątki rozmów z rodzicami sprawiają, że wielu nauczycieli funkcjonuje w czerwcu na granicy wyczerpania. Wolny weekend miał być okazją do odzyskania energii przed ostatnią prostą. Wiadomość od tej matki była dla mnie czymś więcej niż tylko niestosownym SMS-em. Stała się symbolem problemu, który narasta od kilku lat. Coraz więcej rodziców uważa, że nauczyciel powinien być dostępny zawsze i wszędzie. Nie ma znaczenia, czy jest wieczór, weekend, święto czy urlop. Wystarczy przecież napisać wiadomość. Najbardziej przykre jest jednak przekonanie, że wszystko można załatwić rozmową albo naciskiem. Jeśli uczeń zasłużył na czwórkę, powinien dostać czwórkę. Jeśli zasłużył na piątkę, otrzyma piątkę. Czerwony pasek nie może być efektem próśb kierowanych do nauczyciela, tylko pracy dziecka przez cały rok. Po takich sytuacjach coraz częściej dochodzę do wniosku, że dzieci są dziś znacznie łatwiejsze we współpracy niż niektórzy dorośli. Komentarz redakcji Historia opisana przez naszą czytelniczkę pokazuje problem, o którym nauczyciele mówią od dawna. Szkoła nie może funkcjonować prawidłowo, jeśli część rodziców traktuje pedagogów jak osoby dostępne przez całą dobę. Prywatny numer telefonu nauczyciela nie powinien być narzędziem do prowadzenia negocjacji dotyczących ocen, szczególnie podczas weekendów i dni wolnych od pracy. Jeszcze większe wątpliwości budzi sama treść wiadomości. Oceny nie są prezentem ani formą nagrody przyznawanej na życzenie rodzica. Powinny odzwierciedlać wiedzę, umiejętności i zaangażowanie ucznia. Szacunek do szkoły zaczyna się od poszanowania zasad, które obowiązują wszystkich – zarówno dzieci, jak i dorosłych. Zobacz także: Nauczycielka: „Współcześni rodzice wychowują pokolenie fajtłap. Wystarczy zajrzeć do ich walizek”
To dlatego szwedzkie dzieci lubią szkołę. Polscy uczniowie nie mają szans na taki luksus
Jak wygląda szkoła w Szwecji i dlaczego tamtejszy system edukacji budzi tak ogromną zazdrość rodziców nad Wisłą? Podczas gdy w Polsce codziennością jest stres w szkole, kucie na pamięć i ciągły wyścig szczurów, skandynawscy uczniowie doświadczają luksusu, który u nas wydaje się niemożliwy – okazuje się, że można całkowicie zlikwidować oceny w pierwszych latach szkoły podstawowej, a dzieci i tak będą osiągać genialne wyniki.
Wyobraź sobie poranek, w którym twoje dziecko nie budzi się ze łzami w oczach na myśl o klasówce z matematyki. Nie ma nerwowego przeglądania zeszytów przy śniadaniu, nie ma lęku przed porażką, która zaważy na całym tygodniu. Brzmi jak utopia? Dla milionów rodziców w Polsce to nieosiągalne marzenie, ale zaledwie kilkaset kilometrów na północ to po prostu szkolna codzienność. Szwecja od lat buduje system, który w centrum stawia człowieka, a nie tabelki w Excelu. Różnica tkwi w samej filozofii i podejściu do małego człowieka, który dopiero poznaje świat. Polskie realia od najmłodszych lat programują nas do rywalizacji, w której wygrywa ten, kto bezbłędnie wpasuje się w klucz odpowiedzi. Tymczasem szwedzka klasa wygląda zupełnie inaczej. To przestrzeń, w której błąd nie jest powodem do wstydu, ale naturalnym etapem nauki. Zamiast rywalizacji promuje się tam coś, co w dorosłym życiu jest absolutnie kluczowe: empatię, zrozumienie i wzajemne wsparcie. To luksus, o którym nasi uczniowie mogą obecnie jedynie pomarzyć. Dorastanie bez presji ocen, czyli szkoła wolna od strachu Najbardziej rewolucyjnym elementem skandynawskiego modelu, który u wielu polskich rodziców budzi niedowierzanie, jest całkowity brak tradycyjnego oceniania przez pierwsze lata edukacji. Oficjalne stopnie w sześciostopniowej skali od A do F pojawiają się w szwedzkich szkołach dopiero w szóstej klasie szkoły podstawowej. Do tego momentu dzieci nie są szufladkowane, porównywane ani dzielone na lepsze i gorsze. Zamiast czerwonego długopisu i stresujących trójek czy dwójek, uczniowie otrzymują regularną, budującą informację zwrotną. Nauczyciel skupia się na tym, co maluch już potrafi i nad jakimi elementami warto jeszcze wspólnie popracować. Taki system sprawia, że dzieci nie uczą się dla samej oceny, paska na świadectwie czy świętego spokoju w domu. Uczą się, bo są ciekawe świata. W Polsce pierwszoklasista błyskawicznie dowiaduje się, czym jest presja i jak bolesne może być porównywanie do rówieśników. W Szwecji ten kluczowy czas rozwoju emocjonalnego jest pod ochroną. Dziecko ma czas, by dojrzeć, polubić naukę i poczuć się pewnie w grupie rówieśniczej. To fundament, którego nie da się zastąpić żadną, nawet najlepszą szóstką w dzienniku. Zamiast kucia na pamięć: burza mózgów i siła zespołu Drugim filarem, który totalnie odróżnia tamtejszą edukację od naszej, jest rezygnacja z przestarzałego modelu pruskiego, w którym uczeń ma jedynie siedzieć cicho w ławce i potakiwać. Szwedzkie lekcje to w dużej mierze praca projektowa. Klasa rzadko przypomina rząd równo ustawionych stolików. Częściej to dynamiczne grupy, które wspólnie rozwiązują realne problemy, dyskutują i szukają nieszablonowych rozwiązań. Nacisk kładzie się na krytyczne myślenie, samodzielne wyciąganie wniosków oraz odwagę do wyrażania własnego zdania, nawet jeśli jest ono odmienne od opinii nauczyciela. W tym schemacie pedagog nie jest nieomylnym sędzią, ale przewodnikiem i partnerem w dyskusji. Dzieci uczą się, jak mądrze argumentować, jak słuchać innych z szacunkiem i jak radzić sobie z różnicą zdań w zespole. To nie jest bezcelowe kucie regułek na pamięć, które zostaną zapomniane dzień po sprawdzianie. To realne treningi kompetencji miękkich, które decydują o sukcesie w dorosłym życiu. Szwedzki uczeń kończący szkołę potrafi współpracować z ludźmi, nie boi się zadawać trudnych pytań i doskonale wie, jak weryfikować informacje w dobie internetowego szumu. Edukacja oparta na relacjach, a nie wyścigu szczurów Kiedy zestawimy te dwa światy, dociera do nas, jak bardzo polski system tkwi w przeszłości i jak wielką krzywdę wyrządza psychicznemu dobrostanowi młodych ludzi. U nas od pierwszej klasy trwa cichy, a czasem całkiem głośny wyścig szczurów. Rankingi szkół, średnie ocen, czerwone paski i wieczna pogoń za idealnym wynikiem generują u dzieci potężny poziom lęku, który często kończy się kryzysami psychicznymi. Szkoła staje się miejscem pełnym napięcia, w którym kolega z ławki jest rywalem, a nie partnerem do zabawy czy wspólnego projektu. Skandynawowie zrozumieli coś, co nam wciąż umyka: szczęśliwe i zrelaksowane dziecko uczy się szybciej, efektywniej i chętniej. Dobrostan psychiczny, czas na ruch na świeżym powietrzu bez względu na pogodę oraz budowanie silnych, zdrowych relacji społecznych są tam traktowane na równi z nauką czytania czy liczenia. Edukacja ma przygotować do życia w społeczeństwie, a nie do bezbłędnego rozwiązywania standaryzowanych testów. Patrząc na uśmiechnięte, pewne siebie dzieciaki ze Szwecji, trudno nie zadać sobie pytania, kiedy wreszcie pozwolimy naszym własnym dzieciom na taki sam komfort i luksus normalnego dzieciństwa. Zobacz też: Nowy rok szkolny dobije rodziców. „Aż 187 dni laby od nauki. Mam się zwolnić z pracy?”
„Moja córka nigdy nie da nauczycielce prezentu na koniec roku. To zwykłe przekupstwo”
Jeszcze kilka tygodni do zakończenia roku szkolnego, a na klasowym czacie już wrze. Rodzice dyskutują, co kupić wychowawczyni, ile zebrać pieniędzy i jaki prezent będzie „wystarczająco wyjątkowy”. Czytam te wiadomości i nie mogę uwierzyć. Moja córka jest w drugiej klasie i wiem jedno – nigdy nie dołożę się do takich prezentów. Uważam, że to zwykłe przekupstwo, choć wielu rodziców nie chce tego głośno powiedzieć.
Mam 40 lat i doskonale pamiętam swoje szkolne czasy. Na zakończenie roku nauczyciel dostawał bukiet kwiatów, czasem bombonierkę albo pudełko czekoladek. To był miły gest wdzięczności i nikt nie robił z tego wielkiego wydarzenia. Dziś mam wrażenie, że niektórzy rodzice całkowicie stracili poczucie umiaru. Trójki klasowe prześcigają się w pomysłach, jakby od prezentu dla nauczyciela zależało czyjeś życie. Padają propozycje drogich voucherów, biżuterii, markowych kosmetyków czy kosztownych zestawów prezentowych. W klasie mojej córki jest 28 uczniów. Rodzice chcą zrobić składkę po 40 zł od osoby. Łatwo policzyć, że daje to ponad tysiąc złotych. Naprawdę ktoś uważa, że nauczycielce potrzebny jest prezent za taką kwotę? Składka za składką, a końca nie widać Najbardziej irytuje mnie to, że te pieniądze nie pojawiają się znikąd. Przez cały rok szkolny rodzice regularnie słyszą o kolejnych wpłatach. Raz na wyjście do kina, innym razem na teatr, materiały plastyczne, upominki świąteczne, Dzień Nauczyciela czy klasowe wydarzenia. Oczywiście większość tych wydatków jest uzasadniona i nie mam z nimi problemu. Problem zaczyna się wtedy, gdy kolejna składka staje się obowiązkiem, którego niby nie trzeba płacić, ale każdy wie, jak patrzy się na rodzica, który odmówi. Nie rozumiem, dlaczego coraz częściej zakłada się, że każdy bez mrugnięcia okiem powinien dorzucić kilkadziesiąt złotych do prezentu. Dla jednej rodziny to drobiazg, dla innej kolejny nieplanowany wydatek. A przecież mówimy o geście, który z założenia powinien być symboliczny. Czy naprawdę chodzi o wdzięczność? Najbardziej niepokoi mnie jednak coś innego. Mam wrażenie, że część rodziców wierzy, że im droższy prezent, tym lepiej. Jakby wartość upominku miała przełożyć się na sympatię nauczyciela do dziecka. Nigdy nie powiem tego na klasowym czacie, ale właśnie dlatego uważam takie akcje za formę przekupstwa. Oczywiście nikt nie powie tego wprost. Wszyscy będą mówić o wdzięczności, szacunku i docenieniu pracy nauczyciela. Tylko dlaczego wdzięczność musi kosztować ponad tysiąc złotych? Nauczyciele wykonują ważny i odpowiedzialny zawód. Pracują, otrzymują za to wynagrodzenie i zasługują na szacunek. Nie mam nic przeciwko temu, żeby dzieci wręczyły wychowawczyni piękny bukiet kwiatów, własnoręcznie przygotowaną kartkę czy nawet symboliczne czekoladki. Ale uczestniczenie w wyścigu na coraz droższe prezenty? Nie, dziękuję. Moja ośmioletnia córka pójdzie na zakończenie roku z kwiatami i szczerym „dziękuję”. I jestem przekonana, że właśnie taki gest powinien znaczyć najwięcej. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Składam się już na dziesiąty prezent dla nauczyciela. Na kolejny chyba wezmę kredyt”
„Nauczyciele mają 2 miesiące wakacji i jeszcze narzekają”. Polonistka mówi, jak jest naprawdę
„Dwa miesiące wakacji, krótkie dni pracy i ciągłe narzekanie” – takie komentarze pod adresem nauczycieli pojawiają się regularnie. Ale czy rzeczywiście tak wygląda ich codzienność? Do naszej redakcji napisała polonistka, która nie kryje zmęczenia i rozgoryczenia. Jej list pokazuje zupełnie inną stronę pracy w szkole.
Do naszej redakcji napisała pani Marta, nauczycielka języka polskiego z wieloletnim stażem. Jak przyznaje, przez lata ignorowała przykre komentarze dotyczące swojego zawodu. Dziś jednak mówi wprost, że nie ma już na to siły. Poprosiła nas o publikację swojego listu. „Nie pamiętam, kiedy ostatnio wróciłam z pracy i naprawdę odpoczęłam” Jestem nauczycielką języka polskiego. Od kilkunastu lat pracuję w szkole i coraz częściej zastanawiam się, czy ludzie naprawdę wierzą w to, co mówią o nauczycielach. Słyszę ciągle to samo: „Macie dwa miesiące wakacji”, „Pracujecie po cztery godziny dziennie”, „Jeszcze wam mało?”. Ostatnio usłyszałam nawet, że nauczyciele żyją jak pączki w maśle. Naprawdę? Chciałabym choć przez tydzień zobaczyć tych wszystkich ekspertów od naszego życia na moim miejscu. Nie pamiętam, kiedy ostatnio wróciłam z pracy i naprawdę odpoczęłam. Lekcje to tylko część tego, co robię. Po szkole sprawdzam kartkówki, wypracowania, przygotowuję materiały, wpisuję oceny, odpisuję rodzicom, wypełniam dokumentację. Często siedzę nad tym do późnego wieczora. Kiedy inni kończą pracę o szesnastej i zamykają za sobą drzwi biura, moja praca nadal trwa. Tylko że nikt tego nie widzi. Widzą za to, że w lipcu nie stoję przy tablicy. Wakacje? Ja nie mam wakacji. Mam urlop, jak każdy inny człowiek. Najbardziej boli mnie jednak coś innego. Brak szacunku. To, jak łatwo dziś obraża się nauczycieli. Jak szybko robi się z nas leni, nieudaczników albo ludzi, którym nie chce się pracować. „Coraz częściej pracujemy na granicy wytrzymałości” Wiecie, co słyszę od kolegów i koleżanek z pracy? Że są zmęczeni. Nie dlatego, że nie lubią dzieci. Wprost przeciwnie. Wielu z nas przyszło do tego zawodu z pasji. Jesteśmy zmęczeni ciągłym tłumaczeniem się ze swojej pracy. Zmęczeni udowadnianiem, że nie siedzimy przez dwa miesiące na plaży. Zmęczeni tym, że każda nasza decyzja jest oceniana, a każdy błąd rozliczany publicznie. Coraz więcej nauczycieli odchodzi ze szkół. Młodzi nie chcą przychodzić do tego zawodu. I szczerze? Coraz rzadziej się temu dziwię. Ja też jestem już na granicy wytrzymałości. Kończę rok szkolny kompletnie wypalona. I zamiast usłyszeć choć odrobinę zrozumienia, znowu czytam w internecie, że mam luksusowe życie. Nie mam luksusowego życia. Mam odpowiedzialną pracę, którą wykonuję najlepiej, jak potrafię. Chciałabym tylko, żeby ktoś wreszcie to zauważył. Od redakcji: szacunek do nauczycieli nie powinien być tematem do dyskusji List pani Marty porusza problem, o którym mówi się coraz częściej. Nauczyciele od lat mierzą się nie tylko z obowiązkami zawodowymi, ale także z rosnącą falą krytyki i społecznych stereotypów. Łatwo oceniać tę pracę przez pryzmat szkolnych wakacji czy liczby godzin przy tablicy, znacznie trudniej dostrzec wszystko to, co dzieje się poza lekcjami. Można dyskutować o systemie edukacji, wynagrodzeniach czy organizacji pracy szkół. Trudno jednak zgodzić się na odmawianie nauczycielom szacunku. To zawód, od którego w ogromnym stopniu zależy przyszłość naszych dzieci. A osoby, które go wykonują, zasługują przynajmniej na to, by nie musiały codziennie tłumaczyć, że ich praca naprawdę jest pracą. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Na przerwach muszę wiązać 11-latkom buty”. Nauczyciele wyznają, gdzie rodzice popełnili błąd
Koniec z szybkim usprawiedliwianiem nieobecności w szkole. MEN: rodzice muszą podać powód
Usprawiedliwianie nieobecności w szkole ma już nie być takie proste, jak do tej pory. Szkoła będzie wymagać podania ogólnego powodu absencji, ale bez ujawniania danych wrażliwych.
29 maja 2026 r. Sejm uchwalił ustawę o prawach i obowiązkach ucznia. Wśród zmian, które mają zacząć obowiązywać od 1 września 2026 r., znalazły się także nowe, bardziej jednolite zasady usprawiedliwiania nieobecności. Projekt jest jeszcze w toku prac legislacyjnych (wymaga podpisu prezydenta i publikacji), ale już teraz warto wiedzieć, co może się zmienić w szkolnej codzienności rodziców i uczniów. Nieobecność ucznia w szkole musi mieć konkretny powód Do tej pory w wielu szkołach usprawiedliwienie bywało formalnością: wystarczała krótka wiadomość od rodzica z prośbą o usprawiedliwienie nieobecności. Problem w tym, że praktyki mocno się różniły – jedni wychowawcy prosili o choćby jedno zdanie wyjaśnienia, inni nie wymagali podawania żadnego powodu. Po zmianach usprawiedliwianie nieobecności ma opierać się na prostym założeniu: szkoła powinna dostać informację, czy absencja była uzasadniona, ale bez „prześwietlania” dziecka i rodziny. To oznacza, że samo „proszę usprawiedliwić” ma przestać wystarczać. W zamian pojawia się wymóg podania przyczyny – jednak w wersji ogólnej. W praktyce rodzic (albo inna osoba usprawiedliwiająca) ma wskazać, dlaczego ucznia nie było w szkole, ale nie ma wchodzić w szczegóły. Taki ruch ma ujednolicić zasady i ograniczyć napięcia na linii dom–szkoła, gdy w grę wchodzą delikatne informacje. Powód nieobecności tak, ale prywatność ucznia ma być chroniona Najważniejszy „bezpiecznik” w tych zasadach to ochrona prywatności. W uzasadnieniu zmiany podkreślono, że powód nieobecności w szkole ma być na tyle ogólny, by nie ujawniać danych wrażliwych. Jeśli dziecko nie przyszło do szkoły z powodu zdrowia, wystarczające ma być hasło typu „choroba”. Bez opisywania diagnozy, badań czy szczegółów leczenia. Podobnie przy sprawach domowych – zamiast tłumaczyć rodzinne okoliczności, ma wystarczyć ogólne „sprawy rodzinne”. To ważne zwłaszcza wtedy, gdy dziecko jest w wieku, w którym szczególnie dba o swoją intymność, a jednocześnie w szkolnej dokumentacji łatwo „zostawić ślad”, do którego dostęp ma więcej osób, niż byśmy chcieli. Nowe podejście ma pozwolić wyjaśnić nieobecność bez przekazywania informacji, które nie są szkole potrzebne. Czy szkoła będzie mogła żądać zaświadczenia lekarskiego? W tle powraca temat, który rodzice znają aż za dobrze: zwolnienia i zaświadczenia. Z opisywanych zasad wynika, że szkoła nie może domagać się zaświadczenia lekarskiego przy krótkiej nieobecności ucznia. Jednocześnie pojawia się istotne zastrzeżenie: w konkretnej szkole mogą obowiązywać bardziej szczegółowe zasady usprawiedliwiania, jeśli przewiduje je statut. Dla rodzica to sygnał, że warto zerknąć do szkolnych regulacji – nie po to, by szukać konfliktu, ale by wiedzieć, jak wygląda lokalna praktyka i jakie terminy lub formy zgłaszania nieobecności są przyjęte. Jeśli przepisy wejdą w życie w planowanym terminie, od nowego roku szkolnego 2026/2027 w szkołach skończy się szybkie usprawiedliwianie dzieci jednym zdaniem. Dla rodziców i uczniów ta zmiana może być odczuwalna, bo będzie wiązać się z poczuciem, że niczym nieusprawiedliwione nieobecności nie są akceptowane. Źródło: gov.pl Zobacz też: Wielkie zmiany w 800 plus od 1 czerwca. Część rodziców dostanie tylko 400 zł
Czy każdą ocenę można poprawić? Nauczyciele nagminnie łamią prawo
Końcówka roku szkolnego to czas wielkich kalkulacji. Uczniowie sprawdzają, czy uda się jeszcze poprawić ocenę z matematyki, języka polskiego czy historii. Rodzice dopytują nauczycieli o dodatkowe terminy, a w szkolnych dziennikach pojawiają się kolejne wpisy z popraw. Nic dziwnego – od ocen często zależy przyjęcie do wymarzonej szkoły średniej.
Wiele osób jest przekonanych, że każdą ocenę można poprawić. W rzeczywistości przepisy nie dają jednej odpowiedzi dla wszystkich szkół. Kluczowe znaczenie ma statut szkoły i zapisane w nim zasady oceniania. Czy każdą ocenę można poprawić? To jedno z najczęściej zadawanych pytań przez uczniów i rodziców. W obowiązujących przepisach Prawa oświatowego nie znajdziemy jednak zapisu, który gwarantowałby możliwość poprawy każdej oceny. Prawo oświatowe wskazuje jedynie ogólne zasady oceniania. Szczegółowe reguły dotyczące poprawiania ocen bieżących szkoła ustala samodzielnie w ramach oceniania wewnątrzszkolnego. Oznacza to, że odpowiedzi należy szukać przede wszystkim w statucie szkoły. To właśnie tam powinny znaleźć się informacje: które oceny można poprawiać, czy poprawa dotyczy wyłącznie ocen niedostatecznych, czy także wyższych stopni, ile razy można podejść do poprawy, w jakim terminie należy ją napisać, jakie formy sprawdzania wiedzy podlegają poprawie. W jednej szkole uczeń może poprawić każdą ocenę ze sprawdzianu, w innej tylko ocenę niedostateczną. Oba rozwiązania mogą być zgodne z prawem, jeśli zostały prawidłowo zapisane w statucie. Kto decyduje o zasadach poprawiania ocen? Przepisy zobowiązują szkoły do określenia zasad oceniania w statucie. Dokument ten reguluje nie tylko sposób wystawiania ocen bieżących, ale również warunki uzyskania wyższej niż przewidywana rocznej oceny klasyfikacyjnej. To szczególnie ważne pod koniec roku szkolnego, gdy uczeń chce podwyższyć ocenę na świadectwie. Szkoła musi określić, jakie warunki należy spełnić, aby ubiegać się o wyższą ocenę końcoworoczną. Jeżeli rodzic lub uczeń chce sprawdzić swoje prawa, pierwszym krokiem powinno być zapoznanie się właśnie ze statutem szkoły. Czy szkoła może liczyć średnią z pierwszej oceny i poprawy? To jedna z najbardziej kontrowersyjnych kwestii związanych z ocenianiem uczniów. W wielu szkołach po poprawie do dziennika wpisywane są dwie oceny – pierwotna i uzyskana podczas poprawy. Następnie przy wyliczaniu oceny klasyfikacyjnej nauczyciel bierze pod uwagę obie. Rodzice często pytają, czy takie rozwiązanie jest zgodne z prawem. Przepisy nie regulują jednak wprost sposobu dokumentowania poprawy ocen bieżących. Nie ma przepisu, który nakazywałby zastąpienie starej oceny nową, ale nie ma też przepisu wymagającego liczenia średniej z obu ocen. Należy jednak pamiętać o istotnej kwestii: Prawo oświatowe określa, że oceniane powinny być wyłącznie osiągnięcia ucznia. Ocena z poprawy jest takim osiągnięciem, bo uczeń ma wiedzę, której wcześniej nie posiadał. Można zatem przyjąć, że do średniej powinna liczyć się tylko poprawiona ocena. Wtedy wyciąganie średniej mogłoby zostać uznane za łamanie prawa uczniów. Ostatecznie w tej kwestii decydują zasady oceniania obowiązujące w danej szkole. Jeżeli statut lub wewnątrzszkolne zasady oceniania przewidują pozostawienie obu ocen w dzienniku, co do zasady jest to dopuszczalne. Co z oceną przewidywaną na koniec roku? Kolejnym źródłem nieporozumień są oceny przewidywane. Wielu rodziców uważa, że po ich wystawieniu nic już nie można zmienić. Tymczasem przepisy nie definiują nawet pojęcia „oceny przewidywanej”. Zasady informowania o takich ocenach oraz możliwości ich podwyższenia powinny zostać opisane w statucie szkoły. To tam można znaleźć informacje o: terminach informowania uczniów i rodziców o ocenach przewidywanych, warunkach ubiegania się o wyższą ocenę, sposobie przeprowadzania sprawdzianów lub innych form weryfikacji wiedzy. Dlatego każda szkoła może stosować nieco inne rozwiązania. Ocena niedostateczna na koniec roku – co dalej? Jeżeli uczeń otrzyma ocenę niedostateczną z jednego lub dwóch obowiązkowych przedmiotów, może przystąpić do egzaminu poprawkowego. Przepisy przewidują również wyjątkową sytuację, w której rada pedagogiczna może promować ucznia mimo niezdanego egzaminu poprawkowego z jednego przedmiotu. Jest to jednak możliwe tylko wtedy, gdy dany przedmiot będzie realizowany także w kolejnej klasie. Z takiego rozwiązania można skorzystać tylko raz na danym etapie edukacyjnym. Inaczej wygląda sytuacja uczniów klas I–III szkoły podstawowej. Co do zasady otrzymują oni promocję do następnej klasy każdego roku, a pozostawienie ucznia na drugi rok jest wyjątkiem stosowanym jedynie w szczególnych przypadkach. Najważniejsze wnioski dla rodziców Jeżeli pojawiają się wątpliwości dotyczące poprawy ocen, warto przede wszystkim sprawdzić statut szkoły. To właśnie ten dokument odpowiada na najważniejsze pytania: czy każdą ocenę można poprawić, ile razy można poprawiać sprawdzian, czy do dziennika wpisywana jest jedna czy dwie oceny, czy szkoła uwzględnia średnią z oceny i poprawy, jak można podwyższyć ocenę przewidywaną na koniec roku. Choć przepisy wyznaczają ogólne ramy oceniania, to szczegółowe zasady poprawiania ocen są ustalane na poziomie szkoły. Dlatego dwie placówki mogą stosować różne rozwiązania i obie działać zgodnie z prawem. Źródła: portaloswiatowy.pl, infor.pl Zobacz także: Poprawianie ocen na ostatnią chwilę. „Syn wstaje o 4. Nauczycielka się uwzięła”
Darmowe obiady w szkołach? „To wstyd, jeśli matka nie gotuje w domu”
Uważam, że pomysł darmowych posiłków w szkole to ogromny błąd, który promuje lenistwo, zdejmuje z rodziców odpowiedzialność za własne potomstwo i sprawia, że zaczynamy zapominać o fundamentalnych wartościach rodzinnych.
Odkąd pamiętam, w moim rodzinnym domu zapach domowego, ciepłego posiłku był symbolem miłości, troski i bezpieczeństwa, a nie jakimś przykrym obowiązkiem, który można bezdusznie zrzucić na szkolną stołówkę. Dzisiaj, jako mama dwójki dzieci, nie wyobrażam sobie dnia, w którym moje maluchy wróciłyby ze szkoły najedzone masową, bezosobową zupą ze wspólnego kotła, podczas gdy w domu na stole nie czekałby na nie świeży obiad ugotowany moimi własnymi rękami. Dla mnie to jest po prostu wielki wstyd, jeśli dorosła, sprawna kobieta nie potrafi lub po prostu nie chce ugotować porządnego posiłku dla własnej rodziny, czekając, aż państwo zrobi to za nią za darmo. Finansowanie obiadów wszystkim uczniom z naszych podatków to tworzenie społeczeństwa roszczeniowego, w którym rodzice stają się jedynie pionkami, a nie prawdziwymi opiekunami dbającymi o domowe ognisko. Domowy obiad to fundament i najpiękniejsza tradycja każdej rodziny Nie rozumiem, dlaczego współczesny świat próbuje nam wmówić, że codzienne gotowanie dla dzieci to udręka i strata czasu, którą należy jak najszybciej wyeliminować za pomocą państwowych dotacji. Wspólne jedzenie posiłku po powrocie ze szkoły to najważniejszy moment naszego dnia, czas, kiedy siadamy razem przy stole, rozmawiamy o ocenach, o problemach w klasie i po prostu jesteśmy blisko siebie. Posiłek przygotowany przez mamę ma zupełnie inny smak, bo stoi za nim uwaga, znajomość smaków własnego dziecka i chęć podarowania mu tego, co najlepsze i najzdrowsze. Szkolna stołówka, choćby nie wiem jak nowoczesna, nigdy nie zastąpi dziecku ciepła rodzinnego domu i poczucia, że ktoś na nie czekał z ciepłą zupą. Darmowe obiady dla każdego, bez względu na to, czy rodzice zarabiają mało, czy pękają od nadmiaru gotówki, to odbieranie nam tej pięknej tradycji i sprowadzanie matki do roli kogoś, kto tylko rano wypycha dziecko za drzwi. Jeśli od małego będziemy uczyć dzieci, że jedzenie dostaje się w szkole z automatu, to wyrosną one w przekonaniu, że dom to tylko sypialnia, a rodzina nie musi o siebie nawzajem dbać w tak podstawowych sprawach jak codzienne wyżywienie. Finansowanie posiłków bogatym to niesprawiedliwość społeczna Kolejną kwestią, która budzi mój głęboki sprzeciw, jest absurdalne założenie, że darmowe posiłki miałyby przysługiwać absolutnie każdemu uczniowi, bez względu na status materialny jego rodziców. Rozumiem i w pełni popieram pomoc dzieciom z rodzin ubogich, wielodzietnych czy tych, które znalazły się w trudnej sytuacji życiowej − im państwo ma obowiązek pomóc, by żadne dziecko w Polsce nie chodziło głodne. Ale dlaczego z moich ciężko zarobionych pieniędzy i podatków mają być opłacane obiady dla dzieci lokalnych biznesmenów, dyrektorów korporacji czy ludzi, którzy bez problemu mogą pozwolić sobie na prywatnego kucharza? To jest rażąca niesprawiedliwość i marnowanie publicznych środków, które zamiast na modernizację sal, lepsze podręczniki czy wyższe pensje dla nauczycieli, pójdą na darmowe kotlety dla rodzin, które tego wsparcia w ogóle nie potrzebują. Jeśli kogoś stać na drogie wakacje, nowoczesny samochód i markowe ubrania dla dziecka, to stać go również na opłacenie szkolnego abonamentu obiadowego lub po prostu na zrobienie zakupów i ugotowanie posiłku w domu. Państwo nie powinno wyręczać zamożnych ludzi z ich podstawowych obowiązków rodzicielskich, bo to prowadzi do sytuacji, w której bogaci stają się jeszcze bardziej roszczeniowi, a budżet oświatowy pęka w szwach od nieprzemyślanych wydatków. Powrót do odpowiedzialności za wychowanie własnych dzieci Musimy w końcu głośno powiedzieć, że bycie rodzicem to nie jest tylko dawanie życia, ale przede wszystkim codzienna, ciężka praca, której elementem jest dbanie o to, co nasze dzieci jedzą. Jeśli matka ma czas na przeglądanie internetu, zakupy w galerii czy spotkania z koleżankami, a twierdzi, że nie ma godziny na ugotowanie rosołu czy upieczenie kurczaka, to dla mnie jest to zwyczajne lenistwo i brak odpowiedzialności. Przestańmy szukać wymówek w braku czasu i nowoczesnym stylu życia, bo nasze prababki pracowały fizycznie w polu, nie miały blenderów ani zmywarek, a na stole zawsze stał ciepły posiłek dla całej gromadki dzieci. Mądre wychowanie polega na uczeniu dzieci szacunku do pracy rodziców, do wysiłku włożonego w przygotowanie posiłku i do wartości, jakie niesie ze sobą wspólny domowy stół. Nie dajmy się zwariować i nie pozwólmy, by szkoła przejęła każdą sferę życia naszych dzieci, bo na końcu obudzimy się w świecie, w którym instytucje państwowe będą robić wszystko, a rola rodzica ograniczy się do płacenia rachunków. Brońmy tradycji domowego gotowania, bo to właśnie z tych prostych, codziennych gestów rodzi się najsilniejsza więź, której żaden darmowy szkolny posiłek nigdy nie będzie w stanie zastąpić. Mama Asia Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wychowujemy pokolenie dzieci na łańcuchu. Sytuacja z komunii najlepszym dowodem”
MEN postawiło na swoim: będzie nowy przedmiot w szkole i to na ocenę. Zdecyduje o promocji
Nowe przedmioty mają wejść do szkół od września. MEN przekazało projekty do opiniowania i zapowiada obowiązkową edukację zdrowotną oraz osobny przedmiot o dorastaniu i relacjach. Jedne z tych zajęć mają być oceniane i wpływać na średnią.
Jesień 2026 może przynieść uczniom w całej Polsce zupełnie nowy układ zajęć. Ministerstwo Edukacji Narodowej przekazało do opiniowania projekty zmian, które mają obowiązywać od początku roku szkolnego 2026/2027. W planach są dwa nowe przedmioty: edukacja zdrowotna oraz wyodrębniona edukacja zdrowotna w zakresie zdrowia intymnego. Co ważne dla uczniów i rodziców, pierwszy z nich ma być oceniany, a stopnie mają trafić na świadectwo i do średniej. Oceny z nowego przedmiotu mają realnie „ważyć” na świadectwie Edukacja zdrowotna ma wejść do szkół jako pełnoprawny przedmiot obowiązkowy, a nie jedynie zestaw luźnych tematów omawianych przy okazji innych lekcji. MEN zakłada, że będzie on oceniany − z konkretnymi stopniami wpisywanymi na świadectwo. Dla rodzin to sygnał, że nie będzie to „zapychacz planu”, tylko zajęcia traktowane serio i rozliczane tak samo, jak inne przedmioty. Założenie jest proste: szkoła ma pomóc uczniom porządkować wiedzę o zdrowiu i codziennym funkcjonowaniu w świecie, w którym informacji jest dużo, a nie wszystkie są rzetelne. W ramach edukacji zdrowotnej mają pojawić się m.in. zagadnienia z obszaru zdrowia fizycznego i psychicznego, relacji społecznych oraz praktycznego radzenia sobie z wyzwaniami współczesności. Zdrowie w wersji „na co dzień”: od jedzenia po bezpieczeństwo w sieci Planowana edukacja zdrowotna ma obejmować tematy, z którymi dzieci i nastolatki stykają się każdego dnia − także poza szkołą. Wśród zapowiadanych obszarów znalazły się m.in. odżywianie, aktywność fizyczna i profilaktyka uzależnień. Do tego dochodzi zdrowie psychiczne, które coraz częściej jest realnym wyzwaniem dla uczniów w różnym wieku. W programie mają się też pojawić treści związane z bezpieczeństwem w sieci. Dla rodziców brzmi to znajomo: presja online, ryzykowne treści, podszywanie się pod innych czy chaotyczny zalew „porad” z mediów społecznościowych. MEN zapowiada, że uczniowie mają uczyć się nie tylko podejmowania świadomych decyzji, ale też rozpoznawania wiarygodnych informacji. To ważne zwłaszcza wtedy, gdy dziecko próbuje samodzielnie szukać odpowiedzi na trudne pytania. Drugi przedmiot ma dotyczyć dojrzewania i granic Równolegle MEN planuje osobny, nieobowiązkowy przedmiot: edukację zdrowotną dotyczącą dojrzewania. Zgodnie z zapowiedziami ma on obejmować m.in. relacje i bezpieczeństwo. Kluczowe jest to, że treści mają być dopasowane do wieku. W młodszych klasach szkoły podstawowej nacisk ma być położony na bezpieczeństwo dziecka i ochronę granic. W wymaganiach dla klasy IV pojawia się m.in. temat tzw. „złego dotyku” − wraz z informacją, jak reagować i gdzie szukać pomocy, gdy ktoś przekroczy granice intymne. W starszych klasach mają dochodzić zagadnienia takie jak stereotypy płciowe, cyberprzemoc oraz presja obecna w mediach społecznościowych. Program ma też poruszać kwestie świadomej zgody, asertywności i odpowiedzialnych relacji − czyli tematów, o które młodzi często zahaczają w rozmowach między sobą, ale nie zawsze mają bezpieczną przestrzeń, by je uporządkować. W szkołach ponadpodstawowych program ma się rozszerzyć o konkretne ryzyka i odpowiedzialność W liceach i technikach treści mają być jeszcze szersze. MEN wskazuje m.in. na antykoncepcję oraz rodzicielstwo. Intencją ma być wyposażenie młodych ludzi w wiedzę potrzebną do budowania trwałych relacji i bardziej świadomego wchodzenia w dorosłość. Resort podkreśla też w projektach dbałość o komfort uczniów i sposób omawiania wrażliwych tematów na lekcjach. To detal, na który wielu rodziców zwraca uwagę: nie chodzi wyłącznie o to, „co” ma być w programie, ale też „jak” zajęcia mają być prowadzone. Szkoły i nauczyciele mają się przygotować przed startem w 2026/2027 Zmiany nie mają wejść z dnia na dzień. MEN wskazuje, że trwają przygotowania, a tysiące nauczycieli ma już kwalifikacje do prowadzenia edukacji zdrowotnej, a kolejni kończą studia podyplomowe. Jeśli przepisy zostaną przyjęte, nowe zasady mają zacząć obowiązywać od początku roku szkolnego 2026/2027, czyli od września 2026. Źródło: Gazeta Prawna Zobacz też: 40 tys. zł na start dla młodych małżeństw. Kiedy ruszy program Ślub Plus?
„Napisałam w weekend do nauczycielki SMS-a, a ona mnie wyśmiała. Przecież to jej obowiązek”
Czy nauczyciel powinien być dostępny dla rodziców także w sobotni wieczór? A może granica między szkołą a życiem prywatnym dawno już się zatarła? Do naszej redakcji napisała mama ucznia czwartej klasy, która nie kryje oburzenia po wymianie wiadomości z nauczycielką swojego syna. Naszym zdaniem nie miała racji.
Do naszej redakcji napisała pani Monika. Kobieta tłumaczy w mailu, że jej syn nie zrozumiał polecenia w zadaniu domowym z języka polskiego. Chciała szybko wyjaśnić sprawę, dlatego zdecydowała się napisać do nauczycielki SMS-a w weekend. Reakcja pedagożki kompletnie ją zaskoczyła. „Naprawdę nie widzę w tym nic złego” „Była sobota, koło 19. Syn siedział przy stole i już prawie płakał, bo nie wiedział, o co chodzi w tym zadaniu. Ja też czytałam to polecenie trzy razy i nie wiedziałam, co on ma właściwie zrobić. Pomyślałam, że napiszę do nauczycielki szybkiego SMS-a. Bez wydzwaniania, bez zawracania głowy. Dosłownie dwa zdania. Napisałam: ‘Dzień dobry, Kuba nie rozumie polecenia z zadania 3. Czy mogłaby pani wyjaśnić, co dzieci mają zrobić?’. I tyle. Po kilkunastu minutach dostałam odpowiedź, która mnie zatkała. Pani odpisała: ‘W czasie poniedziałkowego dyżuru kontaktuję się z rodzicami za pośrednictwem e-dziennika. Nauczyciele też mają weekend :)’. Ten uśmieszek na końcu? Serio? Poczułam się jak idiotka. Jak jakaś natrętna matka, która nie wiadomo czego żąda. A ja tylko chciałam pomóc dziecku. Przecież nauczyciel chyba jest od tego, żeby tłumaczyć dzieciom materiał? Jeśli dziecko czegoś nie rozumie, to do kogo mam się zwrócić? Do internetu? Do sąsiadki? Najbardziej wkurza mnie to, że szkoły ciągle mówią o współpracy z rodzicami. Zebrania, wiadomości, przypomnienia, milion komunikatów dziennie. Ale kiedy rodzic naprawdę potrzebuje pomocy, to nagle okazuje się problemem. Ja pracuję w sklepie i też czasem ktoś dzwoni po godzinach. Nie przewracam oczami, tylko odpowiadam. Dzisiaj każdy ma telefon przy sobie. Odpisanie na jednego SMS-a zajmuje minutę. Mam wrażenie, że nauczyciele coraz częściej zachowują się tak, jakby rodzic był intruzem. A przecież wszyscy jesteśmy po tej samej stronie. Chodzi o dzieci”. Rodzice i nauczyciele coraz częściej wchodzą sobie w kompetencje Ta historia pokazuje, jak bardzo zmieniły się granice kontaktu między rodzicami a szkołą. Z jednej strony trudno dziwić się emocjom mamy, która chciała pomóc zestresowanemu dziecku. Z drugiej – coraz więcej nauczycieli otwarcie mówi o przemęczeniu i o tym, że rodzice oczekują dostępności praktycznie przez całą dobę. Warto też pamiętać, że nauczyciel nie ma obowiązku odpowiadania na prywatne SMS-y, szczególnie w weekend. Oficjalnym kanałem kontaktu pozostaje najczęściej e-dziennik i to właśnie tam powinny trafiać pytania dotyczące szkoły. Coraz częściej zapominamy, że po drugiej stronie też jest człowiek – zmęczony, mający rodzinę i własny czas wolny. Jednocześnie trudno nie zauważyć, że wielu rodziców działa pod wpływem emocji i zwyczajnie chce pomóc dziecku tu i teraz. A wtedy granice bardzo łatwo się zacierają. Zobacz także: Nauczyciele nie chcą drogich prezentów na koniec roku. „Lepiej skupcie się na wychowaniu, bo jest dramat”