Toksyczna nauczycielka zawsze mówi uczniom te 3 zdania. Do rodziców zwykle się uśmiecha
Za nienagannymi manierami i troskliwym uśmiechem prezentowanym na wywiadówkach może kryć się osoba, która systematycznie niszczy dziecięcą pewność siebie. Choć w obecności dorosłych tacy pedagodzy bywają czarujący, to za zamkniętymi drzwiami klas stosują subtelne, ale niezwykle skuteczne mechanizmy emocjonalnej opresji.
Wobec dyrekcji i rodziców toksyczny nauczyciel to osoba wzorowa − zawsze przygotowana, merytoryczna i, co najważniejsze, niezwykle uprzejma. To właśnie ten uśmiech, tak hojnie rozdawany na szkolnych korytarzach, sprawia, że skargi dzieci często traktujemy z przymrużeniem oka, zrzucając je na karb buntu czy niechęci do nauki. Tymczasem prawda o tym, co dzieje się w szkolnej ławce, bywa znacznie mroczniejsza. Uśmiech na korytarzu, strach w klasie Toksyczność w szkole rzadko przypomina otwartą wrogość, którą łatwo zgłosić do dyrekcji. To raczej wyrafinowana gra pozorów i pasywna agresja, która karmi się bezbronnością młodych ludzi. Tacy nauczyciele budują swój autorytet nie na szacunku, ale na strachu i poczuciu niższości uczniów. Rodzice często stają się nieświadomymi sojusznikami takich osób. Słysząc na wywiadówce same pochwały pod adresem klasy i widząc zaangażowanie pedagoga, trudno nam uwierzyć, że to ta sama osoba, z powodu której nasze dziecko drży przed każdym sprawdzianem. Mechanizm manipulacji jest prosty: w obecności świadków nauczycielka jest aniołem, ale gdy tylko drzwi klasy się zatrzaskują, atmosfera gęstnieje. Zamiast merytorycznej dyskusji pojawia się sarkazm, zamiast wsparcia − publiczne zawstydzanie. Dzieci, czując tę dwulicowość, często zamykają się w sobie. Bo jak przekonać mamę czy tatę, że ta miła pani od matematyki jest okrutna, skoro rodzice właśnie wrócili z zebrania zachwyceni jej podejściem? To tworzy w młodym człowieku niebezpieczny dysonans poznawczy, który niszczy zaufanie do dorosłych. Trzy zdania, które podcinają uczniom skrzydła Analizując liczne historie rodziców i opinie psychologów dziecięcych, można wyodrębnić trzy konkretne komunikaty, które jak bumerang wracają w relacjach z toksycznymi pedagogami. To zdania, które nie służą edukacji, a jedynie demonstracji władzy i systematycznemu podcinaniu skrzydeł. Pierwszym z nich jest: „Gdybyście byli choć trochę bystrzejsi, nie musiałabym powtarzać tego dziesięć razy”. To klasyczne przerzucanie odpowiedzialności za brak efektów nauczania na uczniów. Zamiast szukać nowych metod dotarcia do grupy, nauczycielka etykietuje dzieci jako mniej zdolne, budując w nich przekonanie, że są błędem w systemie. Drugie zdanie uderza w relację z domem: „Wasi rodzice byliby bardzo rozczarowani, gdyby wiedzieli, jak naprawdę zachowujecie się na lekcji”. To wykorzystywanie więzi rodzinnej jako narzędzia nacisku. Nauczycielka stawia się w roli jedynego sprawiedliwego sędziego, grożąc dziecku utratą miłości i akceptacji najważniejszych dla niego osób. Trzeci komunikat to wyrok wydany na przyszłość: „Z takim podejściem nigdy do niczego w życiu nie dojdziecie”. To zdanie, które potrafi zniszczyć w dziecku resztki motywacji. Zamiast uczyć, że błędy są naturalnym etapem rozwoju, toksyczny pedagog programuje uczniów na porażkę, odbierając im prawo do ambicji i marzeń. Gdzie kończą się wymagania, a zaczyna przemoc? Wielu rodziców wpada w pułapkę myślenia, że surowy nauczyciel to dobry nauczyciel. Oczywiście, wymagania są w szkole potrzebne, ale istnieje zasadnicza różnica między wysoką poprzeczką a emocjonalnym wyczerpaniem. Wymagający pedagog motywuje do wysiłku, wspiera w trudnościach i celebruje postępy. Toksyczny pedagog natomiast czerpie satysfakcję z potknięć ucznia i używa ocen jako narzędzia kary, a nie informacji zwrotnej. Jako dorośli musimy być wyczuleni na subtelne zmiany w zachowaniu naszych dzieci. Jeśli radosny uczeń nagle staje się wycofany, skarży się na bóle brzucha przed konkretną lekcją lub reaguje panicznym lękiem na myśl o pomyłce − to sygnał alarmowy, którego nie wolno ignorować. Nie dajmy się zwieść uprzejmym uśmiechom na korytarzu. Prawdziwą miarą wartości pedagoga nie jest to, jak traktuje nas, dorosłych, ale to, jak czują się w jego obecności ci najmłodsi, którzy nie mają jeszcze narzędzi, by samodzielnie postawić granice toksycznej władzy. Zobacz też: Toksyczna matka zawsze powtarza to 1 zdanie. Tak „zamyka” dziecko w „złotej klatce”
Jej syn wrócił ze szkoły z płaczem. Matka: „Nie daruję nauczycielce”
Nauczycielka oceniła ucznia zbyt surowo za brak wiedzy z odległych lekcji? Ta mama uważa, że jedynka za brak pamięci do szczegółów to pedagogiczny błąd, którego nie zamierza puścić płazem.
Droga Redakcjo! Serce mi pęka, gdy patrzę na mojego syna, a w środku aż się gotuję z wściekłości na to, co wyprawia się w naszej szkole. Mój Kacper jest w piątej klasie, to wciąż małe dziecko, które potrzebuje wsparcia i zachęty, a nie kłód rzucanych pod nogi przez dorosłych, którzy powinni być jego przewodnikami. Wczoraj mój syn wrócił do domu z zapuchniętymi od płaczu oczami, rzucił plecak w kąt i zamknął się w pokoju. Wszystko przez jedną kobietę, która mieni się pedagogiem, a zachowuje się jak inkwizytor. Nie daruję tej nauczycielce tego, co zrobiła mojemu dziecku. Dramat przy tablicy zamiast normalnej lekcji Wszystko zaczęło się na lekcji polskiego. Kacper był przygotowany z ostatniego tematu, wiedział wszystko o przymiotnikach, bo siedzieliśmy nad tym razem cały wieczór. Ale pani polonistka miała inny plan. Wywołała go do tablicy i zamiast zapytać o to, co było wczoraj, zaczęła go maglować z materiału chyba sprzed miesiąca! Pytała o jakieś zawiłości z mitologii, które oni przerabiali wieki temu. Kacper stanął tam, przed całą klasą, i po prostu go zatkało. Stres, nagłe uderzenie gorąca i pustka w głowie − chyba każdy z nas to zna. Zamiast mu pomóc, naprowadzić, pani polonistka z lodowatym uśmiechem stwierdziła, że skoro nie pamięta, to znaczy, że się nie uczy. I wpisała mu wielką, czerwoną jedynkę do dziennika. Moje dziecko poczuło się upokorzone i gorsze od innych. Czy naprawdę rola nauczyciela polega na tym, żeby przyłapać ucznia na tym, czego nie wie, zamiast sprawdzić to, co umie? Wymagania z kosmosu i niszczenie dziecięcej psychiki Ja się pytam: po co tak stresować dzieci w piątej klasie? Czy my chcemy wychować pokolenie nerwicowców, którzy boją się odezwać, bo zostaną ocenieni i wyśmiani? Piąta klasa to czas, kiedy dzieci dopiero uczą się systematyczności, ich mózgi są przeładowane tysiącem informacji z różnych przedmiotów. Wymaganie, żeby uczeń w każdej chwili recytował regułki sprzed kilku tygodni, to absurd i czyste znęcanie się. Mój Kacper od wczoraj powtarza, że jest głupi i do niczego się nie nadaje. Jak mam mu teraz wytłumaczyć, że ocena w dzienniku nie definiuje jego wartości, skoro szkoła robi wszystko, żeby go w tym utwierdzić? Nauczyciele krzyczą, że dzieci nie chcą czytać książek, a potem sami ich do tego zniechęcają takimi metodami. Ta jedynka niczego go nie nauczyła, jedynie sprawiła, że na widok pani od polskiego dostaje skurczu żołądka. Czy to jest ten słynny wysoki poziom nauczania? Dla mnie to po prostu brak empatii i zwykłego, ludzkiego podejścia. Czas skończyć z presją ocen i zacząć widzieć w uczniu człowieka Dyrektorzy szkół i kuratoria powinny wreszcie zrozumieć, że dzieci to nie są roboty, do których wgrywa się dane i oczekuje, że będą tam zawsze dostępne na kliknięcie. Szkoła powinna być bezpiecznym miejscem. Zamierzam iść do szkoły i porozmawiać z tą panią, choć mąż mówi, żebym odpuściła. Ale ja nie odpuszczę! Jeśli my, rodzice, nie staniemy murem za naszymi dziećmi, to kto to zrobi? Nie zgadzam się na to, żeby mój syn płakał przez czyjeś kompleksy i potrzebę pokazania władzy nad słabszym. Szkoła ma uczyć, a nie karać za to, że ludzka pamięć jest zawodna, zwłaszcza w stresie. Mam nadzieję, że inne mamy też zaczną głośno mówić o tym, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami klas. Nasze dzieci zasługują na szacunek i zrozumienie. Kacper jest mądrym, wrażliwym chłopcem i żadna pani od polskiego nie wmówi mu, że jest inaczej tylko dlatego, że zapomniał imienia jakiegoś greckiego boga. Ciekawi mnie, co o tym sądzicie − czy odpytywanie z materiału sprzed kilku tygodni to norma, którą należy zaakceptować, czy może jednak relikt przeszłości, który niszczy dziecięcą pewność siebie? Ela Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Toksyczna matka zawsze robi te 3 rzeczy. Z zewnątrz wygląda na troskliwą mamusię
Znamy 2 pewniaki na egzamin ósmoklasisty: te lektury trzeba znać na blachę
Na kilka dni przed egzaminem ósmoklasisty z języka polskiego sieć zalała fala sensacyjnych doniesień o rzekomych tematach wypracowań i pewniakach, które mają otworzyć uczniom drzwi do wymarzonych liceów. Dwie lektury powtarzają się we wszystkich spekulacjach – lepiej dobrze się z nich przygotować.
W szkołach i na grupach dyskusyjnych dla ósmoklasistów znów wraca ten sam temat: co może pojawić się w arkuszu z języka polskiego na egzaminie ósmoklasisty 2026? Przed majową sesją (11-13 maja) uczniowie i nauczyciele publikują swoje prognozy, a wśród „pewniaków” najczęściej przewijają się dwa tytuły: „Dziady cz. II” oraz „Balladyna”. Jednocześnie CKE przypomina, że zadania zawsze opierają się na podstawie programowej i oficjalnym katalogu lektur dla klas IV-VIII. Przecieki na E8: lista lektur na egzamin z języka polskiego W sieci łatwo trafić na zestawienia, których autorzy próbują wytypować lekturę, jaka na pewno pojawi się na egzaminie. W tegorocznych rozmowach prym wiodą „Dziady cz. II” i „Balladyna” – to właśnie te utwory najczęściej wracają w szkolnych dyskusjach i edukacyjnych rankingach. Warto jednak trzymać się faktów. Oficjalna lista tekstów obowiązkowych pozostaje bez zmian względem poprzednich lat. To oznacza, że przygotowania nadal trzeba opierać na lekturach, które uczniowie przerabiają w klasach IV-VIII, bez nerwowego dokładania nowych tytułów na ostatniej prostej. Pewniaki na egzamin ósmoklasisty: dlaczego właśnie „Dziady cz. II” i „Balladyna”? Popularność tych dwóch lektur nie bierze się znikąd: w internetowych analizach podkreśla się ich częstą obecność w testach i ich znaczenie w podstawie programowej. Do tego dochodzą przeglądy arkuszy z lat 2019–2025 oraz próbne egzaminy CKE, które bywają punktem odniesienia dla nauczycieli i uczniów. Dla rodzica to ważna informacja z praktycznym wnioskiem: „pewniaki” mogą być wskazówką, co dziecko powinno znać i rozumieć. Warto też poćwiczyć pracę z tekstem (np. odnaleźć motyw, wskazać problematykę, zbudować krótką argumentację). Ale to nadal tylko wycinek większej układanki, a nie gotowa recepta na dobry wynik. E8 z języka polskiego: warto znać wszystkie lektury W poprzednich latach internetowe przewidywania sprawdzały się jedynie w niewielkim stopniu. W „przeciekach” regularnie pojawiały się zapowiedzi testów m.in. z „Zemsty”, „Kamieni na szaniec”, „Małego Księcia” czy drugiej części „Dziadów”. Część tych tytułów faktycznie pojawiała się w arkuszach, ale nie było sytuacji, w której „wróżby” z sieci w pełni pokryłyby się z ostatecznymi zadaniami. Dlatego w domowym planie powtórek lepiej stawiać na spokój i konsekwencję. CKE musi rygorystycznie trzymać się podstawy programowej, a powracanie niektórych dzieł na egzaminach wynika z założeń edukacyjnych, a nie z ich popularności. Terminy już są, a lista lektur nie zaskakuje Egzamin ósmoklasisty 2026 ma potrwać od 11 do 13 maja. W harmonogramie wskazano: 13 maja 2026 – sprawdzian z języka polskiego 12 maja – zmagania z matematyką 13 maja – test z języka angielskiego W samych lekturach również nie będzie rewolucji. Wśród tytułów, które uczniowie mają znać, wymienia się m.in. „Zemstę”, „Kamienie na szaniec”, „Małego Księcia” i „Opowieść wigilijną”, a także „Hobbita”, „Chłopców z Placu Broni” oraz komiks „Kajko i Kokosz. Szkoła latania”. Jeśli w domu narasta napięcie, może pomóc proste podejście: potraktujcie internetowe typy jako inspirację do uporządkowania powtórek, ale zostawcie fundament tam, gdzie jego miejsce – w pełnej znajomości lektur z oficjalnej listy i w ćwiczeniu pracy z tekstem. To właśnie ten zestaw umiejętności najczęściej daje dziecku poczucie kontroli przed wejściem na salę egzaminacyjną. Zobacz też: „8-klasista nie wiedział, kim był Mickiewicz”. Nauczyciele boją się o dzisiejszą młodzież
„Moje dziecko nie będzie czytać Mikołajka ani innych lektur. Nie zrobię z niego pachołka systemu”
Każdego wieczoru patrzę na mojego syna pochłoniętego ulubionym komiksem i wiem, że nie pozwolę, by szkoła zniszczyła w nim tę naturalną pasję. Oficjalnie mówię „dość” zmuszaniu dzieci do czytania archaicznych książek, które tylko zniechęcają je do literatury i niszczą ich indywidualność.
Piszę do Was, bo wczoraj po raz kolejny pękło we mnie coś, co budowało się od początku pierwszej klasy. Mój syn, radosny, ciekawy świata 10-latek, ma przeczytać Mikołajka jako lekturę. Kiedy zobaczyłam jego zgaszony wzrok i to ciężkie westchnienie, gdy próbował przebrnąć przez pierwszy rozdział, poczułam czystą złość. Postanowiłam, że dość tego. Moje dziecko nie będzie czytać Mikołajka ani żadnej innej lektury, która go nudzi. Nie zrobię z niego pachołka systemu, który od najmłodszych lat uczy dzieci, że ich własne zdanie i gust się nie liczą. Przymus to najkrótsza droga do nienawiści do książek Dlaczego my, dorośli, tak bardzo chcemy formatować te małe umysły? Jako matka nie zgadzam się na to, żeby ktoś obcy − urzędnik w ministerstwie czy autor programu nauczania − decydował o tym, co ma wypełniać wyobraźnię mojego synka. Widzę, co się dzieje z dziećmi moich koleżanek. Są zmuszane do czytania książek, które nie mają nic wspólnego z dzisiejszą rzeczywistością. Język jest przestarzały, problemy bohaterów wydają się im obce, a tempo akcji ślimacze w porównaniu do tego, jak wygląda dzisiejszy świat. Efekt? Dzieciaki nienawidzą czytać. Kojarzą książkę z karą, z obowiązkiem, z nudnym wieczorem przy biurku, zamiast z przygodą. Ja na to nie pozwolę. Mój syn nie jest trybikiem w maszynie, który ma bezkrytycznie przyjmować wszystko, co mu się narzuci. Chcę, żeby kochał literaturę, a nie żeby odliczał strony do końca rozdziału tylko po to, by uniknąć jedynki. Szkoła próbuje ulepić wszystkie dzieci na jedną modłę, ale ja stoję na straży wolności mojego dziecka. Jeśli książka go nie interesuje, ma prawo ją zamknąć. Bez poczucia winy. Komiksy to też literatura i nie pozwolę ich wyśmiewać Często słyszę od nauczycieli, że komiksy to niepoważna lektura, że to tylko obrazki. To bzdura. Mój syn uwielbia komiksy. Potrafi spędzić godziny, analizując kadry, śledząc dialogi, przeżywając przygody superbohaterów czy zabawne perypetie współczesnych postaci. Czyta? Czyta! I robi to z własnej, nieprzymuszonej woli. Jego oczy błyszczą, kiedy opowiada mi o nowym tomie. To jest prawdziwa pasja, której nie zamierzam gasić w imię kanonu. Dlaczego uważa się, że dziecko czytające o Mikołajku jest lepsze od tego, które czyta o Spider-Manie? To snobizm i brak zrozumienia współczesnej kultury. Nie pozwolę, by ktokolwiek wmawiał mojemu dziecku, że jego pasja jest gorsza. Komiksy rozwijają wyobraźnię przestrzenną, uczą skrótów myślowych, budują słownictwo w sposób atrakcyjny dla młodego mózgu. Nie będę go dopasowywać do narzuconych zasad tylko po to, żeby pani w szkole była zadowolona. Jego radość z czytania jest dla mnie ważniejsza niż świadectwo z paskiem wypracowane na zmuszaniu się do rzeczy, których nienawidzi. Wolność wyboru ponad systemowe zasady Wiem, że zaraz posypią się gromy. Że wychowuję buntownika, że życie to nie tylko przyjemności, że musi się nauczyć dyscypliny. Ale ja pytam: po co? Czy naprawdę chcemy wychować pokolenie ludzi, którzy potulnie wykonują polecenia, nawet jeśli są one nielogiczne i niszczą ich pasję? Ja chcę, żeby mój syn był człowiekiem wolnym. Chcę, żeby wiedział, że ma prawo wyboru, że jego gust jest ważny i że nikt nie ma prawa narzucać mu, jak ma spędzać swój wolny czas. Nie będę go łamać. Jeśli szkoła wymaga znajomości treści Mikołajka, to trudno. Przeczytam mu streszczenie. Niech dostanie tę trójkę. Wolę mieć w domu szczęśliwe dziecko z komiksem w ręku niż zastraszonego ucznia, który przeczytał lekturę, a w duchu obiecuje sobie, że nigdy więcej nie sięgnie po żadną książkę. Stawiam na relację, na emocje i na autentyczność. Moje dziecko nie będzie pachołkiem systemu, który nie zauważa, że świat poszedł do przodu. Będę go wspierać w byciu sobą, nawet jeśli oznacza to pójście pod prąd szkolnym wymaganiom. Mama Maćka Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Rekordowo krótki rok szkolny 2026/27: dzieci czeka mnóstwo wolnego. Rodzice będą musieli kombinować
„Matematyczka siedzi w domu, zamiast pracować. Przez jej wygodę mój Bartuś ma braki”
Problem nagminnych nieobecności matematyczki doprowadził rodziców ósmoklasistów do ostateczności. Ta mama uważa, że „opieka nad dzieckiem” nie jest wystarczającym usprawiedliwieniem dla braku realizacji programu przed najważniejszym egzaminem syna.
Dzień dobry, piszę do Państwa, bo czuję, że zaraz pęknę z bezsilności, a w szkole mojego syna nikt nie traktuje nas poważnie. Mój Bartuś jest w ósmej klasie − to najważniejszy rok, od którego zależy jego przyszłość, wymarzone liceum i całe dalsze życie. Tymczasem od września trwa jedna wielka farsa, za którą nikt nie chce wziąć odpowiedzialności. Nasza pani od matematyki, zamiast stać przy tablicy i przygotowywać dzieci do egzaminu, spędza połowę miesiąca na zwolnieniach, bo jej własne dziecko ciągle choruje. Egzamin ósmoklasisty za pasem, a w zeszytach pustki Proszę mnie źle nie zrozumieć − ja wiem, że małe dzieci chorują, sama przez to przechodziłam. Ale jest jakaś granica! Matematyczka od początku roku szkolnego była w pracy może przez łącznie trzy miesiące. Kiedy tylko wraca na tydzień, zaraz znika na kolejne dwa tygodnie opieki. To jest przedmiot kierunkowy, najważniejszy na egzaminie, a moje dziecko zamiast lekcji ma wieczne zastępstwa z panią z biblioteki albo wf-istą, którzy puszczają im filmy, żeby tylko przeczekali godzinę. W zeszycie Bartusia przez kilka tygodni potrafiło nie być ani jednego nowego tematu. Program stał w miejscu, a czas nieubłaganie uciekał. Tymczasem egzamin tuż tuż. Ja się pytam: kto za to odpowie? Pani nauczycielka pewnie uważa, że ma prawo do siedzenia w domu przy herbatce z malinami, bo przecież prawo jej na to pozwala. Ale co z prawem mojego dziecka do nauki? Co z obowiązkiem szkoły wobec uczniów? Płacę za błędy systemu i prywatne życie nauczycielki Najbardziej boli mnie to, że przez nieobecności tej pani, my, rodzice, musimy teraz wyciągać z portfeli setki złotych na korepetycje. Bartuś do niedawna chodził na dodatkowe lekcje dwa razy w tygodniu, bo inaczej na pewno oblałby ten egzamin. To jest skandal! Szkoła jest darmowa tylko w teorii, bo w praktyce muszę opłacać prywatnego nauczyciela, który nadrabia to, czego pani matematyczka nie raczyła zrobić w ramach swojego etatu. Rozmawiałam o tym z dyrekcją, ale słyszę tylko: „Proszę o wyrozumiałość, pani nauczycielka ma małe dziecko, jest sezon infekcyjny”. No przepraszam bardzo, ale co mnie obchodzi jej dziecko? Ja mam swoje dziecko, o które muszę walczyć! Czy jej życie prywatne jest ważniejsze niż przyszłość trzydziestu osób w klasie? Jeśli ktoś nie jest w stanie pogodzić macierzyństwa z pracą w tak odpowiedzialnym miejscu jak klasa w roku egzaminów, to może powinien zmienić zawód albo przejść na bezpłatny urlop, a nie blokować etat i marnować czas naszym dzieciom Gdzie podziała się misja nauczyciela i odpowiedzialność za ucznia? Mam wrażenie, że dzisiejsi nauczyciele zupełnie zapomnieli, czym jest misja. Kiedyś nauczyciel przychodził do pracy nawet z katarem, bo wiedział, że dzieci go potrzebują. Dzisiaj wystarczy jedno kichnięcie w domu i już ląduje L4 w systemie. Ta pani doskonale wie, że dzieci mają egzamin, że stresują się, że nie radzą sobie z funkcjami czy geometrią. I co robi? Wyłącza telefon i ma wszystko w nosie. Bartuś jest coraz bardziej sfrustrowany. Widzę, jak traci zapał do nauki, bo czuje, że w szkole nikt od niego nic nie wymaga, a potem na korkach okazuje się, jak ogromne ma braki. To jest niszczenie psychiki młodych ludzi. My, rodzice, jesteśmy wściekli, ale boimy się głośno protestować, żeby pani matematyczka nie mściła się na dzieciach, jak już łaskawie wróci do pracy. Ale ja dłużej nie będę milczeć. Szkoła to nie jest przechowalnia, a praca nauczyciela to nie jest hobby, które można porzucić, kiedy tylko dziecko zagorączkuje. Powinniśmy wymagać od nich profesjonalizmu, a nie wiecznego użalania się nad ich losem. Z poważaniem, oburzona mama Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Puściłam córkę na nocowankę i to był błąd. Rodzice jej koleżanki zepsuli mi dziecko”
MEN zdecydowało: religia buddyjska wejdzie do szkół. Zastąpi katechezę z księdzem?
Religia buddyjska w szkołach może stać się realną opcją po tym, jak MEN podpisało porozumienie z Polską Unią Buddyjską. Dokument ma otworzyć drogę do przygotowania nauczycieli i prac nad podstawą programową. Nie ma jeszcze terminów ani listy szkół, a decyzja już wywołała gorącą dyskusję.
Religia buddyjska w szkołach może stać się jedną z dostępnych opcji po tym, jak Ministerstwo Edukacji Narodowej pod koniec marca podpisało porozumienie z Polską Unią Buddyjską. Dokument dotyczy przede wszystkim zasad przygotowania nauczycieli i otwiera formalną drogę do dalszych prac nad organizacją zajęć. Na dziś nie ma jednak ani terminów, ani listy szkół, a sama decyzja już podzieliła rodziców. Umowa jest podpisana, ale w szkołach wciąż brakuje konkretów Porozumienie MEN z Polską Unią Buddyjską to krok proceduralny, a nie gotowy plan wdrożenia. Z perspektywy rodzica najważniejsze jest to, że mówimy o etapie przygotowań: nie wiadomo, kiedy i w jakiej skali zajęcia mogłyby się pojawić oraz jak szkoły miałyby je w praktyce organizować. Dziś kluczowe decyzje będą zależeć od tego, czy uda się zbudować realne zaplecze kadrowe. W dokumencie najmocniej wybrzmiewa właśnie ten wątek: przygotowanie osób, które miałyby prowadzić lekcje. Za wybór nauczycieli ma odpowiadać Rada Edukacji Buddyjskiej, która ma oceniać, kto spełnia wymagania do pracy z uczniami. To ważna informacja także dla tych rodzin, które w ogóle nie planują takiego wyboru. Każde nowe zajęcia w szkole to nie tylko „kolejna możliwość”, ale też dodatkowa praca organizacyjna: dopasowanie grup, sal i godzin, a w konsekwencji wpływ na plan lekcji. Buddyzm w szkołach: program dopiero powstaje Równolegle trwają prace nad podstawą programową, a więc nie ma jeszcze odpowiedzi na pytania, które rodzice zadają najczęściej: czego dokładnie dzieci miałyby się uczyć, w jakiej formie i z jakim naciskiem na praktykę czy wiedzę o tradycji. Na tym etapie nie ma również informacji o zakresie materiału ani o tym, jak miałyby wyglądać konkretne tematy zajęć. To oznacza, że wiele elementów może się zmienić w toku przygotowań. W praktyce właśnie program często przesądza o tym, czy rodzice uznają dane zajęcia za wartościowe dla dziecka i spójne z domowym podejściem do wychowania. W tle widać też szerszy proces zmian dotyczących obecności religii w szkole. Dla części rodzin to sygnał otwartości na różnorodność, dla innych powód do niepokoju o to, jak szkoła będzie układała proporcje między tradycjami i jakie znaczenie będą miały dotychczasowe zajęcia. Rodzice liczą godziny, a szkoły zmagają się z logistyką Nawet jeśli zainteresowanie nowymi zajęciami nie byłoby masowe, dochodzi bardzo przyziemny problem: jak to zmieścić w planie, który i bez tego bywa napięty. Rodzice znają to z codzienności: zmieniające się godziny lekcji, okienka, kończenie późno, trudne do pogodzenia zajęcia dodatkowe i dojazdy. Dodanie kolejnego przedmiotu fakultatywnego może oznaczać więcej żonglowania godzinami. A gdy w grę wchodzą podziały na grupy, szkoła musi dopasować terminy tak, by nie rozbić dnia ucznia. To szczególnie odczuwalne w rodzinach, w których jedno z rodziców pracuje zmianowo albo dzieci mają zajęcia terapeutyczne i treningi. Warto też pamiętać, że jeśli zajęcia się pojawią, prawdopodobnie będą dobrowolne, podobnie jak lekcje religii czy etyki. Dla wielu rodziców to uspokajająca wiadomość: nie ma mowy o przymusie. Skrajne reakcje nie biorą się znikąd, bo spór o religię trwa od miesięcy Porozumienie wywołało szeroką dyskusję: od głosów popierających większą różnorodność po obawy o miejsce tradycji chrześcijańskiej w szkole. W przestrzeni publicznej pojawiły się także krytyczne opinie ekspertów, w tym stanowisko dr. Andrzeja Mazana, który ocenia, że takie zmiany mogą osłabiać rolę tradycji chrześcijańskiej i relatywizować wiarę katolicką. Warto przy tym oddzielić emocje od faktów organizacyjnych. Faktem jest podpisanie porozumienia i rozpoczęcie prac nad zapleczem kadrowym oraz podstawą programową. Faktem jest również to, że na dziś brakuje konkretnych informacji o terminach i skali. Warto wiedzieć, że Polska Unia Buddyjska działa pod patronatem Dalajlamy od 1995 roku i zrzesza większość buddyjskich związków wyznaniowych w kraju. Z kolei społeczność praktykujących w Polsce liczy około 10 tysięcy osób. Na razie rodzice nie muszą podejmować żadnych decyzji. W kolejnych miesiącach kluczowe będą szczegóły: kto miałby uczyć, czego dokładnie, w jakich szkołach i jak to wpłynie na codzienny rytm uczniów. Źródło: opoka.org.pl Zobacz też: Rodzice wstydzą się tego zachowania u dziecka. Nie wiedzą, że świadczy o wybitnej inteligencji
Dzieci w szkole powtarzają słowo na „s”. To okropny wstyd dla rodziców
Twoje dziecko mówi to przy obiedzie, a ty masz ochotę zapaść się pod ziemię? Nie jesteś sama – rodzice w całym kraju palą się ze wstydu, bojąc się, że internetowy slang wystawia im świadectwo „niedbałych opiekunów”. Przeczytaj, jak odzyskać spokój i zrozumieć, o co tak naprawdę chodzi w tej przedziwnej modzie.
Ostatnio moja koleżanka, kobieta sukcesu, zawsze świetnie zorganizowana mama dwóch chłopców, przyznała mi się: „Słuchaj, ja już nie mogę. Mój syn wszędzie mówi to słowo na 's'. Ostatnio w kolejce do lekarza wypalił z tym na cały regulator, a ludzie patrzyli na mnie jak na wariatkę”. Chodziło jej o osławione „skibidi”. Internetowy trend w szkolnej ławce − skąd wzięło się „skibidi”? Przyznam szczerze, że gdyby ktoś kilka miesięcy temu zapytał mnie, o co chodzi z tymi toaletami i śpiewającymi głowami, pewnie tylko wzruszyłabym ramionami. Ale „skibidi” to nie jest zwykłe słowo − to symbol całej generacji Alfa, który wyewoluował z dziwacznej, surrealistycznej serii filmików na YouTube (Skibidi Toilet). Dla dziecka to kod, sposób na bycie w temacie, element szkolnej przynależności. Dla rodzica? To synonim cyfrowego śmietnika. Kiedy słyszymy, jak nasze dziecko przy niedzielnym obiedzie mówi, że babcia jest „skibidi”, albo ocenia obiad jako „skibidi toilet”, czujemy fizyczny skurcz żołądka. Dlaczego tak bardzo się tego wstydzimy? Bo to słowo jest dla nas dowodem na to, że straciliśmy kontrolę. W naszych głowach natychmiast zapala się czerwona lampka: „Co pomyślą inni? Że siedzi cały dzień przed tabletem? Że nie czytamy mu książek? Że karmimy jego mózg papką z sieci?”. Ten okropny wstyd, o którym mówiła moja koleżanka, to w rzeczywistości lęk przed oceną społeczną. Boimy się, że wyjdziemy na rodziców niedbających o rozwój, którzy idą na łatwiznę, pozwalając internetowi wychowywać swoje dzieci. Słowo na „s” staje się w naszych uszach wyrokiem skazującym nas na miano „tych gorszych” opiekunów. Slangowy brainrot, czyli dlaczego dzieciaki kochają to, co nas przeraża W środowisku szkolnym „skibidi” czy „sigma” są na porządku dziennym. To współczesna waluta towarzyska. Dzieciaki przerzucają się tymi określeniami, budując własny, hermetyczny świat, do którego my nie mamy wstępu. I to nas boli najbardziej. My, dorośli, chcielibyśmy, aby nasze dzieci posługiwały się piękną polszczyzną, by cytowały wiersze (albo chociaż mówiły pełnymi zdaniami), a dostajemy w zamian onomatopeje z pogranicza abstrakcji. To, co internet nazywa „brainrot content” (treściami rozmiękczającymi mózg), dla naszych dzieci jest po prostu śmieszne. Moja przyjaciółka Ania przyznała, że najbardziej wstydzi się tego, że nie potrafi „skibidi” zakazać. Bo jak zakazać słowa, które jest wszędzie? Na korytarzu, w szatni, na boisku. Rodzicielska frustracja bierze się stąd, że czujemy się bezsilni wobec algorytmów, które są szybsze niż nasze pedagogiczne starania. Wydaje nam się, że to słowo na „s” stygmatyzuje naszą rodzinę jako taką, w której nie dba się o jakość treści pokazywanych dziecku. Ale czy naprawdę tak jest? Czy jedno głupie słowo z internetu faktycznie przekreśla lata czytania bajek do poduszki i wspólnych wycieczek do muzeum? Wstyd ma wielkie oczy − jak odczarować „skibidi” i odzyskać spokój? Czas na chwilę szczerości: my też mieliśmy swoje „skibidi”. Czy pamiętacie czasy „czadowo”, „spoko” albo dziwnych rymowanek, które doprowadzały naszych rodziców do szału? Każde pokolenie potrzebuje swojego językowego buntu, swojej odrębności. Problem polega na tym, że dzisiejszy slang jest bardziej wizualny i silniej powiązany z szybką kulturą obrazkową, co budzi w nas naturalny lęk o koncentrację i rozwój poznawczy naszych pociech. Jednak palenie się rakiem w sklepie tylko dlatego, że ośmiolatek użył modnego słowa, to droga donikąd. Zamiast się wstydzić, warto... zapytać. Kiedy moje dziecko używa słowa, którego nie rozumiem (lub którego się boję), nie uciszam go z przerażeniem w oczach. Pytam: „A co to właściwie dla ciebie znaczy?”. Często okazuje się, że dla dziecka „skibidi” to po prostu synonim czegoś fajnego albo... kompletnie nic nieznaczący przerywnik. Odczarowanie słowa zdejmuje z niego tę magiczną, zakazaną moc. Jeśli przestaniemy reagować na nie jak na najgorszy wulgaryzm, przestanie być ono narzędziem do testowania naszej cierpliwości. Rodzicielstwo to nie jest konkurs na najpiękniejsze słownictwo dziecka − to relacja. I o ile dbamy o to, by dziecko wiedziało, kiedy język internetu jest nie na miejscu (np. na uroczystości u babci), o tyle możemy odpuścić sobie wstyd. W końcu to tylko słowo, które przeminie tak szybko, jak kolejny trend na TikToku. Zobacz też: „Głupie zasady synowej psują mi wnuczkę. Gdybym to ja zajmowała się Majeczką, byłaby złotym dzieckiem”
„Co to za wymysł, żeby w 1 klasie pisać sprawdziany i dyktanda na oceny. Dziecko już nienawidzi szkoły”
Nigdy nie przypuszczałam, że już w pierwszym roku nauki będę musiała wyciągać mojego siedmioletniego syna z łóżka siłą, bo tak bardzo boi się kolejnego „testu”. To, co dzieje się w szkole mojego dziecka, to nie jest nauka czytania i pisania, to brutalny trening odporności psychicznej, na który on nie jest gotowy.
Droga Redakcjo. Czuję się kompletnie bezsilna, a serce mi pęka, gdy patrzę na mojego synka, Antosia. Pamiętam wrzesień − ten dumny uśmiech, nowy plecak, radość z tego, że jest już dużym uczniem. Ta duma nie trwała długo. Potem zaczęła się prawdziwa szkoła, która zamiast być przygodą, stała się dla nas koszmarem. Nie rozumiem, co to za wymysł, żeby w pierwszej klasie, kiedy dzieci jeszcze dobrze nie trzymają ołówka w ręku, wprowadzać sprawdziany, kartkówki i dyktanda na oceny. Moje dziecko już nienawidzi szkoły, a my mamy przed sobą jeszcze długie lata nauki. Jak on ma to przetrwać, skoro na starcie podcięto mu skrzydła? System punktowy, czyli ukryte oceny w pierwszej klasie Pani nauczycielka twierdzi, że przecież ocen nie ma, bo zgodnie z przepisami w klasach 1-3 obowiązuje ocena opisowa. Ale to tylko teoria, bo w praktyce mamy system punktowy, który jest jeszcze bardziej bezlitosny. Antoś wraca do domu i płacze, bo dostał tylko dwa punkty na pięć, co w oczach dzieci i rodziców jest po prostu dwóją. Na każdej pracy klasowej widnieje punktacja, która tworzy wśród tych siedmiolatków chorą rywalizację. One w szatni nie rozmawiają o tym, w co się bawić, tylko kto miał ile punktów z dyktanda. Zamiast chwalić za postępy, pani wytyka każdy błąd na czerwono. Antoś stara się, poci się nad tymi literkami, ale wystarczy, że wyjedzie poza linię albo pomyli „l” z „t” i już punkty lecą w dół. To jest dla niego sygnał: „Jesteś słaby, nie umiesz”. Jak takie małe dziecko ma zrozumieć, że błędy są częścią nauki, skoro każda pomyłka kończy się słabym wynikiem ogłoszonym przy całej klasie? Ten system punktowy to po prostu sprytny sposób na obejście zakazu wystawiania ocen, który niszczy w dzieciach naturalną ciekawość świata. Dyktanda i sprawdziany ponad siły siedmiolatka Najgorsze są dyktanda. Przecież dzieci dopiero co poznały litery! A tu pani dyktuje całe zdania, pilnuje interpunkcji i ortografii, której one jeszcze nie miały szansy przyswoić. Antoś przychodzi do domu i mówi: „Mamo, ja jestem głupi, bo nie wiedziałem, gdzie postawić kropkę”. Serce mi się kraje. Sprawdziany z matematyki też są na czas − trzeba szybko liczyć, bo inaczej nie zdążysz i znów dostaniesz mało punktów. Moje dziecko w wieku siedmiu lat żyje w ciągłym stresie, że nie zdąży, że zapomni, że zawiedzie panią albo mnie. Widzę, jak zmienia się jego charakter. Z radosnego chłopca, który uwielbiał, gdy czytałam mu bajki, stał się dzieckiem, które na widok książki reaguje agresją albo płaczem. Nauka czytania w domu to teraz walka o każdą minutę. On kojarzy literki z porażką, ze stresem pod tablicą, z tą nieszczęsnym czerwonym długopisem nauczycielki. Przecież pierwsza klasa miała być oswajaniem się ze szkołą, budowaniem relacji, nauką przez zabawę. Tymczasem mamy tam mały wyścig szczurów, gdzie liczy się tylko wynik, a nie to, czy dziecko jest szczęśliwe i czy faktycznie coś zrozumiało. Czy surowość nauczyciela to dobra metoda na start? Nauczycielka Antosia uważa, że trzeba ich krótko trzymać od początku, bo inaczej sobie nie poradzą w starszych klasach. Ja się z tym zupełnie nie zgadzam. Czy naprawdę musimy tresować dzieci od siódmego roku życia, żeby były gotowe na egzaminy za osiem lat? Gdzie w tym wszystkim jest czas na bycie dzieckiem? Antoś wieczorami nie może zasnąć, bo pyta, czy jutro będzie kartkówka z pisania. To nie jest normalne. Szkoła powinna wspierać, dawać skrzydła, zachęcać do próbowania, a nie karać za to, że ktoś się potyka. Piszę to, bo jestem przerażona wizją kolejnych miesięcy. Jeśli teraz, na samym początku szkoły, on czuje taką niechęć, to co będzie w czwartej klasie? W liceum? Jako rodzice jesteśmy zagonieni, chcemy dla dzieci jak najlepiej, opłacamy komitety, kupujemy wyprawki, a potem patrzymy, jak system miażdży ich pewność siebie. Chciałabym, żeby szkoła była miejscem bezpiecznym, a nie poligonem doświadczalnym, gdzie siedmiolatek musi walczyć o punkty, żeby poczuć się wartościowy. Czy naprawdę tak to musi wyglądać? Czy nie możemy pozwolić im po prostu uczyć się we własnym tempie, bez tego batoga w postaci sprawdzianów i dyktand? Katarzyna Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: 5 kreskówek, które wyglądają jak niewinne bajeczki. Pod żadnym pozorem nie puszczaj ich dziecku
Rekordowo krótki rok szkolny 2026/27: dzieci czeka mnóstwo wolnego. Rodzice będą musieli kombinować
Rok szkolny 2026/2027 zapowiada się wyjątkowo korzystnie dla uczniów: układ świąt i długie przerwy mogą dać łącznie nawet 187 dni bez zajęć. MEN wskazał terminy startu i zakończenia nauki, a także daty przerw, ferii oraz Wielkanocy. Dla rodziców to logistyczne wyzwanie.
Rok szkolny 2026/2027 startuje we wtorek 1 września 2026 i potrwa do piątku 25 czerwca 2027. W Polsce uczniowie mogą mieć w tym czasie wyjątkowo dużo przerw od zajęć, a łączna liczba dni bez szkoły może sięgnąć nawet 187, jeśli zsumować weekendy, święta, ferie i przerwy oraz uwzględnić, że szkoły mogą wykorzystywać tzw. dni dyrektorskie. Dla dzieci to perspektywa częstszego odpoczynku, a dla wielu rodzin konieczność planowania opieki i urlopów z dużym wyprzedzeniem. Terminy są znane, a kalendarz już ustawia rodzinne plany Najważniejsze daty są proste do zapamiętania: rozpoczęcie zajęć wypada 1 września 2026 (wtorek), a zakończenie 25 czerwca 2027 (piątek). Pomiędzy nimi są wszystkie stałe elementy szkolnego rytmu: przerwa zimowa, ferie w trzech turach oraz przerwa wielkanocna. W praktyce to właśnie układ wolnego w ciągu tygodnia najbardziej wpływa na życie domowe. Wtedy rodzice szukają rozwiązań: opieki u dziadków, półkolonii, wymiany dyżurów z innymi rodzicami albo pracy zdalnej, jeśli jest taka możliwość. Wolne środy i dni dyrektorskie, czyli dużo długich weekendów W roku szkolnym 2026/2027 kilka świąt wypada w środku tygodnia, a konkretnie w środę. To Dzień Edukacji Narodowej (14 października), Narodowe Święto Niepodległości (11 listopada) oraz Święto Trzech Króli (6 stycznia). Taki układ często otwiera drogę do wydłużania odpoczynku, bo pojedynczy dzień wolny w środku tygodnia aż prosi się o „zszycie” go z weekendem. W wielu szkołach dodatkowo wyznaczane są wtedy dni dyrektorskie. Dla uczniów oznacza to dłuższe wytchnienie, dla rodziców natomiast konieczność dopięcia opieki, zwłaszcza gdy w domu jest młodsze dziecko, które nie zostanie samo. Przerwa zimowa może się przyjemnie wydłużyć, ale wymaga planu Przerwa zimowa (świąteczna) w roku szkolnym 2026/2027 zaczyna się 23 grudnia. Kluczowe jest to, że tuż po Nowym Roku wypada Święto Trzech Króli (6 stycznia), co przy sprzyjającym układzie dni i weekendów może dać bardzo długi ciąg wolnego, nawet około 19 dni bez zajęć. To dobra wiadomość, jeśli marzy się spokojniejszy czas po intensywnej końcówce roku. Jednocześnie to okres, w którym część rodziców już wykorzystuje część urlopu, a przecież pula wolnych dni nie jest z gumy. Ferie zimowe 2027 w trzech turach: sprawdź swoją datę Ferie zimowe w 2027 roku pozostają podzielone na województwa. Terminy wyglądają następująco: 18−31 stycznia 2027: podkarpackie, podlaskie, dolnośląskie, łódzkie, śląskie, opolskie 1−14 lutego 2027: mazowieckie, pomorskie, świętokrzyskie, lubelskie 15−28 lutego 2027: lubuskie, kujawsko-pomorskie, warmińsko-mazurskie, wielkopolskie, zachodniopomorskie, małopolskie Dla wielu rodzin to najbardziej „namacalny” blok wolnego: da się go zaplanować z wyprzedzeniem, zarezerwować wyjazd albo ułożyć opiekę w stałym rytmie. Ferie to także dodatkowe 10 dni roboczych bez szkoły, więc nawet jeśli wyjazdu nie ma w planach, warto zawczasu przemyśleć codzienną logistykę. Wielkanoc przychodzi wcześniej, a majówka nie rozpieszcza W 2027 roku Wielkanoc wypada 28 i 29 marca, a przerwa wiosenna ma się zacząć już 25 marca (Wielki Czwartek). Dla uczniów to kolejna szansa na oddech, a dla rodziców kolejny moment, w którym trzeba pogodzić pracę z opieką. Majówka w 2027 roku jest mniej korzystna: 1 maja wypada w sobotę, a 3 maja w poniedziałek, co daje tylko jeden dodatkowy dzień wolny. W całym roku szkolnym dni bez zajęć i tak ma być bardzo dużo, ale w maju nie ma co liczyć na długą przerwę. Z kolei koniec nauki w 2027 roku czeka uczniów dzień wcześniej niż w roku bieżącym, bo już 25 czerwca. Zobacz też: „Zadali mojemu dziecku Tomka Sawyera, więc podsunęłam mu streszczenie. Przecież to 200-stronicowa kobyła”
MEN zapowiada wielką zmianę w szkołach: wreszcie skończy się krytykowanie nauczycieli
Autorytet nauczyciela ma stać się jednym z filarów zmian w polskiej szkole. Podczas otwarcia New Education Forum (NEF) Warszawa 2026 ministra edukacji Barbara Nowacka zapowiedziała wdrażanie reformy „Kompas Jutra” i nowe standardy, podkreślając konieczność lepszych warunków pracy oraz odbudowania zaufania do nauczycieli.
W Warszawie, podczas otwarcia dwudniowego New Education Forum (NEF) Warszawa 2026, Ministerstwo Edukacji Narodowej postawiło mocny akcent: bez odbudowy autorytetu nauczyciela trudno mówić o bezpiecznej i nowoczesnej szkole. Poprzez zapowiadaną reformę „Kompas Jutra” MEN chce zadbać o warunki pracy nauczycieli oraz o zaufanie, którego dziś w szkolnej codzienności często brakuje. Nauczyciel ma wrócić na pozycję lidera w klasie i szkole MEN sygnalizuje, że zmiana ma zacząć się od jasnego ustawienia ról w szkole. Nauczyciel ma być przewodnią siłą w klasie i w całej społeczności szkolnej, a jego pozycja nie powinna być podważana. Dla rodziców to ważna informacja praktyczna: łatwiej wspierać dziecko, gdy zasady są czytelne, a dorośli mówią jednym głosem. Resort podkreśla, że autorytet nauczyciela nie bierze się z samych oczekiwań wobec uczniów, tylko z warunków, w jakich nauczyciel pracuje. Chodzi o takie środowisko, w którym może spokojnie uczyć, rozwijać warsztat i reagować na potrzeby dzieci, zamiast cały czas „gasić pożary”. W tym podejściu zaufanie do nauczycieli staje się podstawą, a nie dodatkiem do reformy. Z perspektywy domu dobrze to odczytać jako zaproszenie do współpracy: szkoła będzie wymagała konsekwencji, ale jednocześnie ma budować większe wsparcie dla tych, którzy prowadzą lekcje na co dzień. Nowe standardy mają wyrównać szanse między szkołami „Kompas Jutra” ma opierać się na rozwiązaniach, które już dziś są wdrażane przez nauczycieli praktyków w różnych miejscach w Polsce. MEN chce, by najlepiej wypracowane praktyki stały się standardem we wszystkich szkołach, a nie działały tylko tam, gdzie trafi się wyjątkowo silny zespół, stabilne wsparcie samorządu i dyrektora oraz dobra atmosfera wokół placówki. To istotne szczególnie dla rodzin, które widzą różnice między szkołami nawet w obrębie jednego miasta czy gminy. Jeśli standard ma być wspólny, to w teorii łatwiej przewidzieć: jak szkoła uczy i ocenia, na jaką współpracę mogą liczyć rodzice, jakie kompetencje są realnie ćwiczone na lekcjach, a nie tylko zapisane „na papierze”. MEN zapowiada przy tym kierunek zmian, które mają wprowadzać polską szkołę w XXI wiek. To nie ma być rewolucja dla samej rewolucji, tylko uporządkowanie i upowszechnienie tego, co już przynosi efekty w szkolnej praktyce. Cyfrowy świat i AI przyspieszają, a szkoła ma dać dzieciom odporność W tle zapowiedzi wybrzmiewa też temat, który wielu rodziców zna: lęk młodych o przyszłość i o to, jak zmienią się zawody pod wpływem sztucznej inteligencji i nowych technologii. MEN wskazuje, że odpowiedzią szkoły ma być przygotowanie do zmiany, a nie udawanie, że świat zostanie taki, jak dotąd. W praktyce oznacza to mocniejsze oparcie reformy na kompetencjach przyszłości: krytycznym myśleniu, komunikacji, współpracy i dialogu. To brzmi ogólnie, ale w szkolnej codzienności przekłada się na konkret: zadawanie pytań, sprawdzanie informacji, argumentowanie i uczenie się pracy w grupie. W tym kontekście jako przykład działań samorządowych wskazano Warszawę i program nauczania matematyki z wykorzystaniem sztucznej inteligencji „Zeszyt online”, który ma wspierać skuteczniejsze uczenie się. Co to może zmienić w codzienności rodzica i ucznia? Zapowiedź wzmocnienia autorytetu nauczyciela może mieć bardzo „domowe” konsekwencje. Jeśli szkoła konsekwentnie buduje zaufanie do nauczycieli i jednocześnie dba o ich warunki pracy, to łatwiej o spokojniejszą komunikację na linii uczeń–rodzic–szkoła. Warto zwrócić uwagę na trzy obszary, które w takiej filozofii reformy mogą stać się prostsze: mniej napięć wokół tego, kto „ma rację” w sytuacjach spornych, bo rola nauczyciela jest jasno umocowana, większa przewidywalność zasad i wymagań w szkole, mocniejsze nastawienie na uczenie się przydatne w zmieniającym się świecie, a nie tylko na odtwarzanie informacji. MEN zapowiada reformę „Kompas Jutra” jako proces oparty na tym, co już działa w szkołach, ale z wyraźnym warunkiem: bez realnego wzmocnienia pozycji nauczycieli i odbudowy zaufania trudno będzie przenieść te dobre praktyki na skalę całego kraju. Źródło: portalsamorzadowy.pl Zobacz też: 1 proste pytanie od rodziców rozwścieczyło nauczycielkę. „Chamstwo”
„Za dzieciaka oglądałam kreskówki godzinami i wyszłam na ludzi”. Rodzice kpią z zakazu telefonów w szkołach
Mam wrażenie, że w tej całej nagonce na telefony w szkołach zgubiliśmy gdzieś zdrowy rozsądek. Od września ma wejść zakaz używania komórek w placówkach i wszędzie słyszę tylko zachwyty: „Wreszcie dzieci będą ze sobą rozmawiać”, „Wreszcie zaczną się uczyć”. Akurat!
Jako mama dwójki dzieciaków w wieku szkolnym mam ochotę głośno krzyknąć: ludzie, opamiętajcie się! Robicie z tych urządzeń jakiegoś demona, jakby to smartfon był winny wszystkim nieszczęściom tego świata, a zapominacie, że my sami wcale nie byliśmy lepsi. Pamiętam swoje dzieciństwo w latach 90. Czy ja biegałam po podwórku 24 godziny na dobę? No nie! Jak tylko dorwałam się do telewizora, potrafiłam oglądać kreskówki godzinami. Moja mama też wtedy załamywała ręce, że „oczy mi wypłyną” i że „zostanę tumanem”. I co? Wyszłam na ludzi, skończyłam studia, mam dobrą pracę i potrafię budować relacje. Dzisiejsze dzieciaki mają po prostu inne okno na świat. Smartfon to dla nich to samo, czym dla nas był telewizor, walkman i encyklopedia w jednym. Zakazywanie im tego w szkole to jak próba zawrócenia Wisły kijem. Szkoła ma uczyć życia, a nie ucieczki przed technologią Moim zdaniem szkoła powinna przygotowywać do rzeczywistości, która nas otacza, a nie tworzyć jakąś sztuczną enklawę bez prądu. Żyjemy w XXI wieku! W pracy moi synowie będą musieli sprawnie posługiwać się technologią, wyszukiwać informacje, selekcjonować źródła. Zakazując im dotykania telefonu przez osiem godzin dziennie, wcale ich nie chronimy. My sprawiamy, że telefon staje się owocem zakazanym, który smakuje najlepiej pod ławką. Zamiast konfiskować telefony do jakichś szafek czy pudełek (co swoją drogą kojarzy mi się z jakimś rygorem więziennym, a nie z przyjazną edukacją), szkoła powinna uczyć, jak z tych urządzeń korzystać mądrze. Dlaczego nauczyciel nie może powiedzieć: „Wyjmijcie telefony i sprawdźcie, jak wygląda ten proces w symulacji 3D”? Przecież to by było fascynujące! Ale nie, lepiej kazać dzieciom patrzeć w zakurzone tablice i udawać, że świat poza oknem klasy nie istnieje. Ten zakaz to pójście na łatwiznę − łatwiej zabrać sprzęt, niż wymyślić, jak go konstruktywnie wykorzystać w czasie lekcji. Bezpieczeństwo i kontakt z dzieckiem to podstawa Druga sprawa, o której mało kto mówi głośno, to nasze, rodziców, poczucie bezpieczeństwa. Ja chcę mieć kontakt ze swoimi dziećmi. Chcę wiedzieć, że jeśli lekcje skończą się wcześniej albo syn źle się poczuje, to wyśle mi jednego krótkiego SMS-a. Nie chcę za każdym razem dzwonić do sekretariatu, prosić panią sekretarkę, żeby łaskawie zawołała moje dziecko do telefonu, bo to jest stresujące dla obu stron. Żyjemy w niebezpiecznych czasach i telefon w kieszeni mojego dziecka to dla mnie gwarancja spokoju. Argumenty o tym, że dzieci nie rozmawiają ze sobą na przerwach, bo patrzą w ekrany, też do mnie nie trafiają. Widzę moje dzieciaki z kolegami − oni siedzą obok siebie i wspólnie w coś grają, śmieją się z memów, przesyłają sobie filmiki. To jest ich forma socjalizacji! My wymienialiśmy się karteczkami z notesów albo graliśmy w gumę, oni budują światy w Minecrafcie. Czy to naprawdę jest gorsze? To jest po prostu inne. Zmuszanie ich do patrzenia sobie w oczy przez całą przerwę nie sprawi magicznie, że staną się mistrzami retoryki. Sprawi tylko, że będą znudzeni i sfrustrowani. Zakaz telefonów w szkołach to walka z wiatrakami Najbardziej śmieszy mnie to przekonanie, że zakaz cokolwiek rozwiąże. Dzieci są sprytniejsze od nas. Będą chować telefony w piórnikach, w rękawach, będą korzystać z nich w toaletach. Stworzymy tylko atmosferę wzajemnej nieufności i policyjnego nadzoru. Czy naprawdę chcemy, żeby nauczyciele, zamiast uczyć, tracili energię na śledzenie, czy komuś w kieszeni nie świeci ekran? To jest strata czasu i autorytetu pedagoga. Apeluję o odrobinę zaufania do młodych ludzi. Skoro my wyszliśmy na ludzi mimo godzin spędzonych przed telewizorami i pierwszych gier na Pegasusie, to oni też sobie poradzą. Dajmy im żyć w ich czasach, a nie próbujmy ich na siłę wpychać w nasze wspomnienia z lat 90. Świat idzie do przodu i telefon jest jego częścią, czy nam się to podoba, czy nie. Zamiast walczyć z telefonami, powalczmy o to, żeby szkoła była na tyle ciekawa, by dziecko samo z siebie chciało czasem ten ekran odłożyć. Ale zakazy? Zakazy to dowód na to, że jako dorośli po prostu nie mamy lepszego pomysłu na edukację. Adrianna Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wolę wozić córkę na balet niż uczyć obsługi mopa. Jak można wyręczać się dzieckiem w praniu i sprzątaniu?”
„Nie wszystko kręci się wokół wygody ucznia”. Nauczycielka ma 1 radę dla roszczeniowych rodziców
Czasem mam wrażenie, że cokolwiek zrobię jako nauczycielka, i tak będzie źle. A najbardziej boli to, że coraz częściej słyszę, że to my jesteśmy problemem.
Jestem nauczycielką od prawie dwudziestu lat. Pamiętam czasy, kiedy uczeń przychodził na lekcję przygotowany, z zeszytem, zrobioną pracą domową i – co najważniejsze – z przekonaniem, że w szkole obowiązują pewne zasady. Nauczyciel nie ma już prawa wymagać? Dziś coraz częściej spotykam się z sytuacją, w której uczeń nie ma nic. Ani zeszytu, ani książki, ani chęci. A kiedy zwracam uwagę, słyszę potem od rodzica: „Proszę nie wywierać presji na moje dziecko”. Naprawdę? To czego ja mam go nauczyć? Tego, że nic nie musi? „Moje dziecko nie musi się dostosowywać” Najbardziej bolą mnie wiadomości od rodziców. Takie, w których nie ma ani jednego pytania o to, co się dzieje na lekcji, tylko od razu jest oskarżenie. „Moje dziecko mówi, że jest pani niesprawiedliwa”. „Nie zgadzam się na takie traktowanie”. „Proszę zmienić podejście”. Tylko że nikt nie pyta, czy dziecko było przygotowane. Czy odrobiło zadanie. Czy przeszkadzało innym. Zdarzyło mi się usłyszeć wprost: „Moje dziecko nie musi się do wszystkiego dostosowywać”. I wtedy pomyślałam – to jak ma funkcjonować w życiu? W pracy też powie szefowi, że nie musi się dostosować? „Uczeń ma być przygotowany i stosować się do poleceń” Powiem coś, co może się nie spodobać, ale uważam, że ktoś musi to powiedzieć jasno: szkoła to nie jest miejsce, gdzie wszystko kręci się wokół wygody ucznia. Uczeń ma obowiązki. Ma być przygotowany i stosować się do poleceń nauczyciela. To nie jest żadna przemoc ani „złe podejście”. To są podstawy funkcjonowania w społeczeństwie. Ja naprawdę wkładam serce w swoją pracę. Przygotowuję lekcje, sprawdzam prace, staram się tłumaczyć najlepiej, jak potrafię. Ale nie jestem w stanie nauczyć kogoś, kto nie chce słuchać i nie ma żadnych granic. A tych granic coraz częściej brakuje… nie w szkole, tylko w domu. Piszę to jako osoba zmęczona ciągłym tłumaczeniem się z tego, że wymaga. Dziś od nauczyciela oczekuje się wszystkiego, a od ucznia… coraz mniej. I mam jedną radę dla rodziców: zanim napiszecie kolejną wiadomość z pretensjami, zapytajcie swoje dziecko, czy naprawdę zrobiło wszystko, co powinno. Bo może się okazać, że problem nie leży tam, gdzie najłatwiej go wskazać. M. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: 1 proste pytanie od rodziców rozwścieczyło nauczycielkę. „Chamstwo”
Nauka w szkole to kpina? „Sama muszę uczyć dziecko ułamków, bo nauczyciel zawalił”
Miałam zaufać szkole. Miałam wierzyć, że moje dziecko jest tam po to, żeby się uczyć, a nie żebyśmy wieczorami nadrabiali wszystko od początku.
Codziennie w domu siedzę z synem przy stole i tłumaczę ułamki, choć nie jestem nauczycielką. „Proszę to sobie powtórzyć w domu” – czyli codzienność rodzica Mój syn jest w czwartej klasie. To moment, kiedy zaczyna się trudniejsza matematyka. Ułamki, działania, coś, co wymaga dobrego wytłumaczenia, krok po kroku. I wiecie co? Tego tłumaczenia po prostu nie było. Syn wracał ze szkoły i mówił: „Nie rozumiem”. Najpierw myślałam, że to normalne, że potrzebuje czasu. Ale kiedy zajrzałam do zeszytu, zobaczyłam chaos. Kilka przykładów, brak wyjaśnienia, brak ćwiczeń. Na pytanie, co mówiła nauczycielka, usłyszałam: „Kazała przepisać z tablicy i zrobić zadania”. A kiedy dzieci nie rozumiały? „Proszę to sobie powtórzyć w domu”. Siedzimy wieczorami i zaczynamy od zera Nie jestem matematyczką. Pracuję, mam obowiązki, dom, drugie dziecko. A jednak codziennie wieczorem siadam z synem i uczę go od początku. Tłumaczę, czym jest ułamek. Rysuję pizzę, dzielę czekoladę, wymyślam przykłady, żeby w końcu „zaskoczyło”. I wiecie, co jest najgorsze? Że zaskakuje. Czyli można. Tylko ktoś wcześniej tego nie zrobił. Syn powiedział mi ostatnio: „Mamo, szkoda, że pani tak nie tłumaczy”. I to zdanie mnie po prostu zabolało. Bo ja nie powinnam zastępować nauczyciela. Mogę pomóc, wesprzeć, wytłumaczyć trudniejszy temat. Ale nie uczyć całego działu od zera. To nie jest jednostkowy problem Rozmawiam z innymi rodzicami i słyszę to samo. Angielski – uczą w domu. Matematyka – tłumaczą po swojemu. Historia – dzieci uczą się na pamięć, bez zrozumienia. Coraz częściej mam wrażenie, że szkoła daje temat, a reszta należy do nas. Nie chcę nikogo atakować. Wiem, że nauczyciele mają dużo pracy, że klasy są liczne, że system nie pomaga. Ale gdzie w tym wszystkim jest dziecko? I gdzie jest sens szkoły, jeśli i tak wszystko trzeba robić drugi raz w domu? Czuję, że coś tu bardzo nie działa. Nie chcę, żeby moje dziecko myślało, że „jest słabe z matematyki”, skoro tak naprawdę nikt mu tego dobrze nie wytłumaczył. Chciałabym tylko jednego – żeby szkoła naprawdę uczyła. Nie idealnie, nie perfekcyjnie. Ale na tyle dobrze, żeby dziecko nie wracało do domu z poczuciem, że musi zaczynać wszystko od początku. Dorota Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Nauczyciele nie chcą niańczyć dzieci: „Za dyżury na korytarzu należy się premia”
Humor z zeszytów uczniów bawi do łez. To 1 zadanie z religii to szczyt kreatywności
Absurdalne odpowiedzi na sprawdzianach znów krążą w sieci. Wśród hitów jest zadanie z religii, które uczeń potraktował z wyjątkową kreatywnością. Internauci komentują też zadanie z „X” i spór o to, czy uczeń zasłużył na punkty.
W sieci co jakiś czas krążą zdjęcia sprawdzianów i zeszytów, które pokazują dwie strony szkolnej rzeczywistości: uczniowską pomysłowość w sytuacji „kryzysowej” i nauczycielskie komentarze pisane czerwonym długopisem. To materiały, które natychmiast przyciągają uwagę, bo wielu z nas widzi w nich znajome sceny – stres przed odpowiedzią, szybkie kombinowanie i to jedno pytanie w głowie: czy nauczyciel podejdzie do tego z humorem, czy zupełnie serio. Kiedy „tajemnice bolesne” bolą naprawdę Jednym z przykładów, który szczególnie zapada w pamięć, jest zadanie z religii. Uczeń miał wypisać tajemnice bolesne, radosne i chwalebne. Zamiast jednak odwołać się do właściwych treści, potraktował polecenie bardzo dosłownie. W rubryce „bolesne” napisał m.in.: „boli mnie noga”. Przy „radosnych” pojawiło się: „dostanę 5”, a przy „chwalebnych”: „chwali mnie mama”. Z jednej strony trudno nie uśmiechnąć się na widok takiej odpowiedzi – jest szczera, prosta i w pewnym sensie logiczna z punktu widzenia dziecka. Z drugiej jednak jasno pokazuje, że uczeń albo nie znał materiału, albo próbował jakoś wybrnąć z sytuacji. I właśnie takie momenty budzą największe emocje: gdzie kończy się dziecięca kreatywność, a zaczyna brak przygotowania? Tytuł wpisany wszędzie – czyli polecenie potraktowane zbyt dosłownie Inny przykład jest równie zabawny, choć oparty na zupełnie innym mechanizmie. Dziecko dostało kartę pracy z wykropkowanymi miejscami, w które należało wpisać odpowiednie informacje, czyli tytuł utworu. Problem w tym, że uczeń zrozumiał polecenie dosłownie i… w każdą lukę wpisał słowo „tytuł”. Efekt? Cała strona wypełniona była jednym wyrazem powtarzanym jak mantra. Patrząc na to, można się zastanawiać, czy to brak zrozumienia polecenia, czy może próba „odhaczenia” zadania bez większego wysiłku. A może jedno i drugie. Takie sytuacje pokazują też coś ważnego: dzieci często interpretują polecenia inaczej, niż zakłada dorosły. To, co dla nauczyciela jest oczywiste, dla ucznia bywa niejasne albo zbyt abstrakcyjne. Spór o X rozpalił komentarze: punktacja kontra spryt Kolejny viralowy kadr dotyczy zadania z niewiadomą X. Pod zdjęciem rozkręciła się dyskusja o tym, czy uczeń faktycznie powinien dostać punkty, skoro odpowiedział w sposób, który część osób uznała za zgodny z treścią polecenia. W tym przypadku nauczycielka punktów jednak nie przyznała, co tylko wzmocniło spór o precyzję pytań i o to, jak bardzo można „czytać między wierszami”, gdy polecenie nie jest sformułowane wprost. To przykład, który szczególnie trafia do rodziców: dziecko może wrócić do domu przekonane, że odpowiedziało logicznie, a mimo to usłyszy, że zabrakło tego jednego kroku, którego nauczyciel oczekiwał. Takie historie pokazują, dlaczego w szkole liczą się nie tylko wynik i wiedza, ale też umiejętność odczytania intencji zadania oraz szkolnych zasad oceniania. Jedno się nie zmienia: absurdalne odpowiedzi na sprawdzianach będą wracać, bo są mieszanką stresu, improwizacji i szkolnych realiów. Dla wielu osób to po prostu krótka, lekka ciekawostka z sieci. Dla innych okazja, by na spokojnie porozmawiać z dzieckiem o tym, co robić, gdy nie zna odpowiedzi, i jak zadbać o to, by humor nie zastępował przygotowania. Zobacz też: Pokazała zadanie domowe z matematyki dla 3-klasistów. „Edukacja w Polsce zmierza donikąd”
Nauczyciele wstawiają za to jedynki, chociaż nie mogą. „Nagminne łamanie prawa”
To jeden z tych szkolnych tematów, które wracają jak bumerang. Jedynka za brak zeszytu. Jedynka za brak podręcznika. Jedynka „wychowawcza”, żeby dziecko „zapamiętało na przyszłość”.
W teorii to drobiazg. W praktyce – coś, co potrafi wywołać ogromne emocje. I coraz częściej pytanie: czy to w ogóle jest zgodne z prawem? Odpowiedź wcale nie jest tak oczywista, jak mogłoby się wydawać. Co tak naprawdę można oceniać? Z perspektywy szkoły wszystko wydaje się jasne – uczeń powinien być przygotowany do lekcji. Powinien mieć zeszyt, podręcznik, przybory. Ale przepisy mówią o czymś innym. Zgodnie z art. 44b ustawy o systemie oświaty ocenianiu podlegają osiągnięcia edukacyjne ucznia, czyli to, co wie i potrafi. Wiedza, umiejętności, postępy. Brak zeszytu nie jest wiedzą. Brak podręcznika nie jest umiejętnością. To może być problem organizacyjny, zapomnienie, czasem zwykły błąd. Ale nie jest podstawą do oceny w rozumieniu przepisów. I właśnie tu zaczyna się zgrzyt między teorią a praktyką. „Tak się zawsze robiło” Wielu nauczycieli nie ukrywa, że jedynki za brak przygotowania są formą dyscyplinowania uczniów. „Inaczej nie zapamiętają” – to zdanie słyszałam już często. Z jednej strony trudno nie rozumieć tej perspektywy. Szkoła to system, który wymaga organizacji, odpowiedzialności, przygotowania. Z drugiej – coraz więcej rodziców i uczniów zaczyna pytać, czy taka metoda jest właściwa. Bo jeśli ocena ma odzwierciedlać wiedzę, to czy powinna być narzędziem wychowawczym? I czy „jedynka za brak zeszytu” nie jest w rzeczywistości czymś innym, niż powinna być? Co na to rodzice? W moich rozmowach z rodzicami pojawia się jeden wspólny wątek – poczucie niesprawiedliwości. „Moje dziecko znało materiał, było przygotowane, ale zapomniało zeszytu i dostało jedynkę. To łamanie prawa” – to zdanie słyszałam już wiele razy. Dla dziecka to sygnał: wysiłek nie ma znaczenia. Dla rodzica – frustracja, bo trudno wytłumaczyć, dlaczego coś, co nie dotyczy wiedzy, wpływa na ocenę. Oczywiście, są też głosy przeciwne. Takie, które mówią: „Szkoła musi uczyć odpowiedzialności”. I to prawda. Pytanie tylko, czy ocena z matematyki czy języka polskiego powinna być narzędziem do nauki organizacji. Gdzie jest granica? Przyznam, że sama długo myślałam o tym temacie w prosty sposób. Brak zeszytu? Trzeba ponieść konsekwencje. Ale im więcej słucham historii uczniów i rodziców, tym bardziej widzę, że sprawa jest bardziej złożona. Szkoła to nie tylko miejsce przekazywania wiedzy. To też przestrzeń, w której dzieci uczą się, jak działa świat. Jeśli dostają sygnał, że ocena może być oderwana od rzeczywistości, zaczynają ją traktować inaczej. Nie jako informację o wiedzy. Ale jako narzędzie nacisku. Prawo a szkolna codzienność Problem polega na tym, że przepisy to jedno, a praktyka – drugie. W wielu szkołach jedynki za brak zeszytu wciąż funkcjonują. Czasem pod inną nazwą, czasem jako „ocena za nieprzygotowanie”, czasem jako element systemu oceniania. I choć formalnie można to podważyć, w rzeczywistości niewielu rodziców decyduje się na takie kroki. Bo to oznacza konflikt. Rozmowy, tłumaczenia, czasem napięcie, którego chcemy uniknąć. Jedynka z brak zeszytu to jeden z tych tematów, które nie mają prostego rozwiązania. Z jednej strony – potrzeba zasad, odpowiedzialności, przygotowania. Z drugiej – przepisy, które jasno określają, co powinno być oceniane. Gdzieś pomiędzy tym wszystkim jest dziecko i jego poczucie sprawiedliwości. Bo może najważniejsze pytanie nie brzmi „Czy można postawić jedynkę”. Tylko: „Co tak naprawdę chcemy tą jedynką przekazać?”. Zobacz także: Zapasy rodziców z nauczycielami to nowy sport narodowy. Wiadomość z Librusa jeży włos na głowie
Dzień wagarowicza 2026: kiedy jest i czy można nie iść do szkoły?
Dzień wagarowicza obchodzony jest w Polsce od lat – tego dnia ze szkoły uciekali zarówno nasi rodzice, jak i dziadkowie, choć może nie zawsze chcą się do tego przyznać. Podpowiadamy, kiedy jest dzień wagarowicza i podajemy kilka pomysłów na to, jak go spędzić – i to bez nieobecności i uwagi w dzienniku!
Uczniowie z chęcią dowiedzą się, kiedy jest dzień wagarowicza. W 2026 roku święto wypada dość niefortunnie. Poniżej wyjaśniamy, którego marca jest dzień wagarowicza i jak można obchodzić to święto. Czy można nie iść do szkoły w dzień wagarowicza? Wagary oznaczają nieusprawiedliwioną nieobecność w szkole. W niektórych przypadkach mogą nawet oznaczać wysoki mandat dla rodziców. Warto jednak pamiętać, że tego dnia nauczyciele zazwyczaj z przymrużeniem oka podchodzą do nauki. Spis treści: Dzień wagarowicza 2026 – kiedy jest i skąd się wziął? Czy w dzień wagarowicza można nie iść do szkoły? Pomysły na dzień wagarowicza Kiedy jest dzień wagarowicza 2026 i skąd się wziął ten zwyczaj? Dzień wagarowicza obchodzony jest 21 marca, czyli w pierwszy dzień kalendarzowej wiosny. W 2026 roku święto to wypada w sobotę. Pochodzenie dnia wagarowicza nie jest dokładnie znane. Może jest to nawiązanie do dawnej tradycji, zgodnie z którą pierwszego dnia wiosny wszyscy wybierali się nad rzekę, gdzie odbywało się topienie marzanny? W ten sposób żegnano zimę i witano nadchodzącą wiosnę. Pierwsze wiosenne dni prawdopodobnie zachęcały dzieci do opuszczenia szkolnych ławek, a skoro nie można było udać się do domu (by nie podpaść rodzicom), czas ten spędzano na łonie natury. Dla uczniów początek wiosny to też dobry moment, gdy można już zacząć odliczanie do końca roku szkolnego. Tradycja wagarowania pierwszego dnia wiosny jest przekazywana z pokolenia na pokolenie od dziesiątek lat. Warto też podkreślić: dzień wagarowicza nie jest oficjalnym świętem i nie jest też dniem wolnym od nauki. Obecnie dzień wagarowicza obchodzony jest w Polsce i w niektórych regionach Litwy. Samo słowo „wagary” pochodzi od łacińskiego „vagari”, czyli „włóczyć się, błąkać, wałęsać”. Określenie to zostało rozpowszechnione w Polsce na przełomie XIX i XX wieku. Co ciekawe, początkowo używano określenia „wagusy” (mogliście na nie trafić, czytając „Przedwiośnie” Stefana Żeromskiego). Czy w dzień wagarowicza można nie iść do szkoły? Dzień wagarowicza, który przypada na pierwszy dzień wiosny, to tradycyjny dzień, w którym wiele uczniów decyduje się na opuszczenie lekcji. W Polsce jest to nieoficjalne święto, które często wiąże się z wagarowaniem. Choć teoretycznie można nie iść do szkoły w tym dniu, warto pamiętać, że opuszczenie zajęć wiąże się z konsekwencjami, takimi jak nieobecność w dzienniku, co może wpływać na frekwencję oraz późniejszą ocenę z zachowania. Warto zastanowić się nad tym, czy nie lepiej jest wykorzystać ten dzień na naukę lub spędzenie czasu z przyjaciółmi w inny sposób, który nie naruszy zasad obowiązujących w szkole. Uwaga! Zdarza się również, że uczniów przyłapie na wagarowaniu straż miejska lub policja – dotyczy to przede wszystkim starszych uczniów, którzy pierwszy dzień wiosny zdecydują się spędzić pod chmurką. Ważne: za częste i nagminne wagary na rodziców dziecka może zostać nałożona kara grzywny, mandat może sięgnąć nawet 5 tys. zł. W przypadkach skrajnych, czyli kiedy nieobecności w szkole jest bardzo dużo, sprawa może trafić do sądu rodzinnego. Aby uniknąć chodzenia uczniów na wagary, obecnie często organizowane są szkolne dni wagarowicza. Za zgodą dyrekcji szkoły i nauczycieli uczniowie biorą udział w klasowych wycieczkach, również o charakterze edukacyjnym. Dla uczniów najważniejsze jest, by tego dnia nie było lekcji, prac domowych i sprawdzianów. Czy dawniej można było nie iść do szkoły w dzień wagarowicza? Kiedyś dzień wagarowicza kojarzył się z czymś zakazanym, a sama ucieczka ze szkoły była nie lada wyzwaniem. czasem nawet swoistą próbą. Niekiedy spontaniczna decyzja o zwianiu ze szkoły lub pozostaniu w jej murach wpływała na relacje uczniów w klasie i decydowała o tym, kto jest „fajny”, a z kim nie można się bawić. Bywało, że nauczyciele na długo przed dniem wagarowicza ostrzegali swych uczniów, że nieusprawiedliwiona nieobecność tego dnia wiązać się będzie z wyjątkowo surowymi konsekwencjami. W dzisiejszych czasach dzień wagarowicza traktowany jest przez samych uczniów z przymrużeniem oka i jego świętowanie na szczęście już nie wymaga opuszczania zajęć szkolnych Pomysły na dzień wagarowicza Aby ciekawie spędzić dzień wagarowicza, nie trzeba opuszczać murów szkoły. Tego dnia świetnie sprawdzą się wszelkie konkursy plastyczne czy konkursy wiedzy. Turnieje sportowe, konkurs piosenki lub mini playback show też wzbudzą duże zainteresowanie. Jeśli nauczyciele nie przystaną na propozycje uczniów, może chociaż zrezygnują z odpytywania czy niezapowiedzianych kartkówek. Nie zachęcamy do wagarowania. Jako że w 2026 roku dzień wagarowicza i tak wypada w sobotę, warto porozmawiać z wychowawcą lub wychowawczynią klasy i innymi nauczycielami, jak w symboliczny sposób uczcić nadejście wiosny i sam dzień wagarowicza. Można to zrobić dzień wcześniej, czyli w piątek 20 marca. Dobrym pomysłem na spędzenie tego dnia będzie: dzień bez plecaka – uczniowie tego dnia przynoszą do szkoły podręczniki i zeszyty, ale nie w plecaku (a w reklamówce, pudle lub... przywożą go na taczce); gra miejska – może nauczyciel historii wykorzysta ten czas, by opowiedzieć uczniom o historii ich miejscowości; piknik w parku połączony z zawodami sportowymi; mecz (na przykład piłki nożnej) uczniowie kontra nauczyciele; wyjście do parku trampolin lub na kręgle (ten pomysł może spodobać się wuefistom!); wspólne przygotowanie marzanny i wycieczka do parku, lasu lub nad jezioro, by ją spalić lub wrzucić do wody – to pomysł przede wszystkim dla młodszych uczniów; klasowe wyjście ze szkoły w poszukiwaniu oznak wiosny; klasowa wycieczka do kina – oczywiście na film przeznaczony dla widowni w wieku szkolnym; dzień przebierańców; wycieczka do muzeum; wyjście do teatru. Zobacz też: Jak zrobić marzannę: ekologiczną i z siana? Jak zrobić kukłę? Życzenia na pierwszy dzień wiosny Przysłowia o wiośnie dla dzieci: 27 polskich przysłów o wiośnie, marcu, Wielkanocy
Matematyczka już zaplanowała sobie urlop przed świętami. „Zero szacunku dla dzieci”
Nie wierzę, że to znowu się dzieje, i to tuż przed świętami. Mam wrażenie, że w tej szkole coraz mniej osób myśli o dzieciach, a coraz więcej o własnej wygodzie.
Droga Redakcjo, mam już dość udawania, że wszystko jest w porządku. Od początku roku szkolnego co chwilę słyszymy, że lekcja odwołana, bo rada pedagogiczna, bo szkolenie, bo wycieczka innej klasy, bo ktoś nie ma zastępstwa. Dzieci wracają wcześniej do domu, a potem w dzienniku cisza i nikt nie nadrabia materiału. Niby drobiazg, niby jedna godzina, ale tych godzin zbiera się mnóstwo. Teraz okazuje się, że pani od matematyki zaplanowała urlop tydzień przed świętami. Ja rozumiem, że nauczyciel też człowiek, też może się rozchorować, też ma rodzinę. Tyle że tu nie chodzi o nagłą sytuację, tylko o planowany urlop w środku roku szkolnego. Dla mnie to jest po prostu brak szacunku dla dzieci. Urlop nauczyciela w trakcie roku szkolnego rozbija naukę dzieci Matematyka to nie jest przedmiot, który da się nadrobić w jeden wieczór. Moje dziecko ma sprawdziany, kartkówki, zadania domowe, a potem słyszę, że przez tydzień nie będzie lekcji, bo pani przedłuża sobie święta. Tak to wygląda z perspektywy rodzica. Program i tak jest napięty, dzieci ledwo nadążają. Wystarczy kilka brakujących lekcji i zaczynają się zaległości, stres, korepetycje. I zgadnijcie, kto to potem sprząta. Rodzice wieczorami, po pracy, tłumacząc ułamki i równania, bo w szkole „nie było czasu”. Najbardziej boli mnie to, że nikt nawet nie próbuje udawać, że to problem. Informacja przyszła jakby to była pogoda na jutro. A ja pytam: gdzie tu odpowiedzialność. Gdzie myślenie o tym, że dzieci mają prawo do normalnej nauki. Odwoływanie lekcji w szkołach stało się normą Mam wrażenie, że odwoływanie zajęć stało się czymś zwyczajnym, jakby nikogo już nie obchodziło, że szkoła ma uczyć. Wszyscy powtarzają, że dzieci są przemęczone, że mają za dużo, że trzeba je wspierać. A potem nagle znikają lekcje i dzieci zostają same z materiałem. W domu słyszę: „Mamo, nie rozumiem”, „Mamo, boję się sprawdzianu”, „Mamo, znowu nie było matmy”. I ja widzę, że to nie jest lenistwo dzieci, tylko chaos dorosłych. Wiem, że szkoły mają problemy kadrowe, wiem, że nauczyciele są zmęczeni. Ale w takim razie niech ktoś wreszcie powie to głośno i niech system to naprawi, zamiast udawać, że urlop przed świętami jest normalny. Rodzice zostają z problemem, a dzieci z zaległościami Najgorsze jest to, że konsekwencje spadają na uczniów. Dzieci nie mogą sobie zaplanować przerwy w nauce, one mają obowiązek być w szkole i wszystkiego się nauczyć. Jeśli im coś nie wyjdzie, nikt nie mówi: „trudno, pani była na urlopie, damy spokój”. Oceny zostają, presja zostaje. Dzieci zostają z myślą, że są gorsze, bo nie nadążają. Naprawdę czuję złość i bezsilność. Chcę, żeby ktoś wreszcie spojrzał na szkołę oczami rodziców i dzieci. Urlop w środku roku szkolnego, zaplanowany z wyprzedzeniem tuż przed świętami, to dla mnie jasny sygnał: dzieci są na końcu tej listy priorytetów. To jest coś, na co nie potrafię się zgodzić. Urszula Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „W grudniu świetlice powinny być czynne również w weekendy”. O nauczycielach nikt nie myśli
„Nie potrafią trzymać ołówka ani iść do toalety”. Nauczyciele załamani współczesnymi dziećmi
Nauczyciele ostrzegają: uczniowie szkół podstawowych nie radzą sobie z podstawowymi czynnościami. W oficjalnej rezolucji żądają zmian i wsparcia od władz oświatowych.
W Hesji, jednym z krajów związkowych Niemiec, niemal 1100 nauczycieli szkół podstawowych wystosowało dramatyczny apel do władz oświatowych. Ich rezolucja, przekazana do Ministerstwa Edukacji w Wiesbaden, ukazuje skalę problemów, z jakimi zmagają się dzieci oraz kadra pedagogiczna. Nauczyciele alarmują: dzieci nie radzą sobie z podstawami Sygnatariusze dokumentu podkreślają, że dzieci nie opanowują już podstawowych umiejętności, które jeszcze niedawno były oczywiste w edukacji wczesnoszkolnej. Uczniowie nie potrafią prawidłowo trzymać ołówka, efektywnie słuchać, wycinać, kleić ani nawet samodzielnie skorzystać z toalety. Wstrząsająca rezolucja: braki rozwojowe, lęki i chaos w klasie Heike Ackermann, wiceprzewodnicząca związku zawodowego GEW i współautorka rezolucji, w rozmowie z gazetą „Bild” ostrzega, że sytuacja jest krytyczna. Zwraca uwagę na niepokojące deficyty rozwojowe: dzieci mają problemy z koncentracją, nie potrafią znieść frustracji, rozwiązywać konfliktów ani nawet siedzieć prosto. Niektóre nie wiedzą, jak używać papieru toaletowego czy się ubierać. Autorzy dokumentu zauważają również pogłębiające się deficyty językowe i zaburzenia lękowe. Problemem staje się również utrzymywanie porządku, przestrzeganie zasad czy zwykłe zachowania społeczne. „Dzieci nie ponoszą winy za ten stan rzeczy” – podkreśla Ackermann, wskazując na odpowiedzialność polityków i społeczeństwa. Potrzebne pilne zmiany: mniejsze klasy i więcej wsparcia W rezolucji nauczyciele domagają się konkretnych zmian. Proponują wprowadzenie limitu maksymalnie 20 uczniów w klasie, zatrudnienie większej liczby wykwalifikowanych nauczycieli i psychologów oraz tworzenie zespołów multispecjalistycznych. Postulują też większe wsparcie instytucjonalne i zmianę podejścia ze strony władz. Według GEW szkoły podstawowe realizują coraz więcej zadań – od wychowania obywatelskiego, przez cyfryzację, po integrację – jednak nie mają ku temu odpowiednich warunków. Kadra pedagogiczna jest przeciążona i przemęczona. Ministerstwo edukacji reaguje: dokument trafi do analizy Rzecznik ministerstwa edukacji w Wiesbaden potwierdził otrzymanie 40-stronicowej rezolucji i zapowiedział jej wewnętrzną ocenę. Jak zaznaczył, w Hesji podjęto już pewne działania, m.in. wprowadzono obowiązkowe lekcje języka niemieckiego dla dzieci z deficytami językowymi oraz dodatkową godzinę niemieckiego w klasie drugiej. Mimo to nauczyciele podkreślają, że to nie wystarczy, by sprostać skali problemu. Zwracają uwagę, że brak systemowego wsparcia może doprowadzić do dalszego pogłębiania się kryzysu w niemieckiej edukacji. Nowe prawo od 2026 roku: całodzienna opieka pogłębi problemy? W roku szkolnym 2026/2027 wejdzie w życie nowe prawo gwarantujące dzieciom prawo do całodziennej opieki szkolnej. Związek GEW obawia się, że reforma ta jeszcze bardziej obciąży już i tak przeciążony system edukacyjny. Według nauczycieli bez zmian strukturalnych i zapewnienia lepszych warunków pracy dla pedagogów nowe regulacje mogą doprowadzić do eskalacji problemów. W ich opinii konieczne jest zdecydowane działanie władz i realna inwestycja w edukację najmłodszych. Źródło: Deutsche Welle, Onet Zobacz też: Nie wychowuj lenia: jakie obowiązki są odpowiednie dla dzieci w różnym wieku?
Cezary Pazura nie chodzi na zebrania w szkole. „Edytka chodzi. Ja nie mam cierpliwości”
Cezary Pazura przestał chodzić na wywiadówki. W emocjonalnym wywiadzie ujawnia powód – nie wytrzymał zachowań innych rodziców. Aktor w mocnych słowach broni nauczycieli i ostrzega: ślepe zaufanie dziecku może je skrzywdzić.
Cezary Pazura, znany aktor i ojciec trojga dzieci, w rozmowie z Wirtualną Polską otwarcie przyznał, że przestał uczestniczyć w szkolnych wywiadówkach. Cezary Pazura ujawnia, dlaczego nie chodzi na wywiadówki Powodem tej decyzji nie były obowiązki zawodowe ani brak zainteresowania życiem szkolnym potomstwa, ale – jak zaznaczył – nieakceptowalne postawy niektórych rodziców obecnych na spotkaniach. Według Pazury to jego żona przejęła obowiązek uczestniczenia w zebraniach, ponieważ on sam nie mógł znieść atmosfery panującej na spotkaniach z rodzicami w szkole. „Edytka chodzi na wywiadówki. Nie mam cierpliwości” − przyznał. Aktor ostro o rodzicach: „Zapatrzeni w dzieci, nie widzą prawdy” W udzielonym wywiadzie aktor nie przebierał w słowach, krytykując zachowanie rodziców, którzy – jego zdaniem – bezkrytycznie akceptują wszystko, co mówią ich dzieci. Pazura zauważył, że zdarzają się sytuacje, gdy rodzice odrzucają informacje przekazywane przez nauczycieli, uparcie trzymając się wersji przedstawionej przez dziecko, niezależnie od jej prawdziwości. „Czasami rodzice są tak zapatrzeni w to, co mówi dziecko, że nie dociera do nich nic z zewnątrz. To jest też niedobrze dla dzieci. Jeżeli wychowamy dziecko w tym, że ono ma zawsze rację, to się dziecko wcześniej czy później zapędzi. Bo nie ma takich ludzi na świecie, którzy by mieli zawsze rację” − wyjaśnił. Jego wypowiedzi wskazują na głęboki niepokój związany z postępującym trendem ślepego zaufania wobec dzieci, który – jak podkreślił – może prowadzić do wypaczonego obrazu rzeczywistości i problemów wychowawczych. Wsparcie dla nauczycieli i gorzka prawda o wychowaniu Aktor, wychowany w rodzinie związanej z edukacją, przyznał, że rozumie trud pracy nauczycieli. Jego zdaniem pedagodzy coraz częściej stają się ofiarami niesłusznych oskarżeń, które wynikają z nieumiejętnego podejścia rodziców do wychowania. Pazura stwierdził, że mimo miłości i zaufania do własnych dzieci, rodzic powinien zachować zdrowy dystans i umiejętność krytycznej oceny sytuacji. Jak zauważył, dzieci potrafią nie tylko fantazjować, ale i przekazywać niepełny obraz wydarzeń – dlatego też nie zawsze należy brać ich słowa za pewnik. „Ufam swoim dzieciom, ale do tego, co mówi dziecko, trzeba podejść krytycznie… Bo dzieci konfabulują. Nie zawsze mówią prawdę” − powiedział aktor. Czy ślepa wiara w słowa dziecka może je skrzywdzić? Pazura nie ma wątpliwości Zdaniem aktora, wychowywanie dziecka w przekonaniu, że zawsze ma rację, niesie ze sobą poważne konsekwencje. Takie podejście może nie tylko zniekształcić obraz świata, ale też wpłynąć negatywnie na relacje dziecka z otoczeniem i nauczyć je unikania odpowiedzialności za własne działania. Pazura zauważył, że nikt nie jest nieomylny, a uczenie dziecka, że nie popełnia błędów, może zaszkodzić jego rozwojowi. Apeluje, by rodzice nie traktowali każdej uwagi krytycznej jako ataku na dziecko, ale jako szansę na budowanie dojrzałości i samodzielności u młodego człowieka. Uważam, że słowa aktora powinny trafić do jak największego grona rodziców − to ważny i bardzo potrzebny dziś apel o odpowiedzialność rodzicielską i refleksję nad rolą dorosłych w procesie edukacji i wychowania. Źródło: WP, Dzieńdobry TVN Zobacz też: Rodzice płaczą nad długą przerwą świąteczną. „Powinni otworzyć świetlicę chociaż w wigilię”
Dziecko urodzone w UK dostało jedynkę z angielskiego. „Szkoła nie przygotowuje do życia”
W szkolnym ocenianiu powinny być stałe zasady, których trzyma się każdy nauczyciel. Wpis jednej mamy na Threads pokazał jednak coś innego – okazuje się, że w szkole nie zawsze oceniana jest faktyczna wiedza uczniów.
Przeczytałam ten wpis dwa razy, potem trzeci, bo mój mózg długo nie chciał przyjąć go do wiadomości. „Z cyklu: Edukacja ma sens, tylko nikt go nie widzi. Moje dziecko, native speaker angielskiego, urodzone w UK, dostało jedynkę za odmianę ‘to be’. Pytam grzecznie nauczycielki skąd ten cud pedagogiczny – a pani z powagą: ‘Bo go nie było w szkole’”. Dalej autorka dopisała z goryczą, że mamy nowy tryb nauki: chorujesz = nie umiesz. Szczerze, trudno o lepszy skrót tego, co wielu rodziców widzi od lat, tylko zwykle brakuje nam słów, żeby to nazwać. Najbardziej porusza mnie nie sama jedynka. Ocen w dzienniku bywa sporo, czasem są za wysokie, czasem za niskie. Porusza mnie logika, która stoi za tą oceną. Jeśli wierzyć relacji mamy, nauczycielka nie oceniła wiedzy dziecka, tylko fakt jego nieobecności. To nie jest drobny szkolny zgrzyt. To sposób myślenia, który uderza w sens edukacji i w bezpieczeństwo dzieci. Bo jeśli szkoła uczy, że choroba jest winą, a absencja dowodem niewiedzy, to my jako rodzice mamy problem większy niż jedna jedynka. Ocena za nieobecność w szkole i co z tego wynika W komentarzach pod wpisem odezwało się wielu ludzi, w tym nauczyciele. Jedna z osób napisała krótko i celnie: „Niezależnie od tego, co mówi lub nie mówi statut, to wbrew prawu oświatowemu. Ocenę wystawia się tylko i wyłącznie za posiadaną wiedzę. Bez obecności w szkole nie da się sprawdzić czyjejś wiedzy”. I to jest sedno sprawy. Ocena ma odzwierciedlać poziom opanowania materiału, nie obecność w ławce. Jeśli ucznia nie było, to nie ma podstaw do wystawienia stopnia, bo nie przeprowadzono sprawdzianu. W praktyce wygląda to tak, że szkoła powinna dać dziecku możliwość zaliczenia materiału w innym terminie. To proste i ludzkie. Dzieci chorują. Są w szpitalu, mają gorsze dni, są różne sytuacje rodzinne. System, który karze za coś, na co dziecko nie ma wpływu, wychowuje nie do życia, tylko do poczucia winy. Cały wpis przeczytasz tutaj. Jak rozmawiać z nauczycielem, gdy ocena jest niesprawiedliwa Autorka wpisu napisała: „Spytałam grzecznie”. I to jest pierwszy krok, od którego sama też zawsze zaczynam. Bez ataku, bez emocjonalnego oskarżenia, za to z prośbą o wyjaśnienie. W wielu sytuacjach naprawdę da się wyjaśnić nieporozumienie. Ale co zrobić, jeśli słyszymy odpowiedź, która nie trzyma się żadnej logiki. Poproście o podstawę oceny. Nie chodzi o awanturę, tylko o konkret: za co dokładnie wystawiono stopień, kiedy i w jakiej formie sprawdzono wiedzę. Odwołajcie się do zasad oceniania. Każda szkoła ma statut i przedmiotowe zasady oceniania. Warto je przeczytać i spokojnie przywołać. Zaproponujcie termin zaliczenia. Jeśli nauczyciel mówi: „Nie było dziecka w szkole”, odpowiedź brzmi: „Rozumiem, proszę w takim razie o możliwość zaliczenia w innym terminie”. W razie potrzeby idźcie wyżej. Wychowawca, dyrekcja, pedagog szkolny. To nie jest donos, tylko korzystanie z procedur, które istnieją po to, żeby chronić uczniów. Wiem, że to trudne, bo część rodziców ma w pamięci własne szkolne doświadczenia i boi się konfliktu. Ale milczenie niczego nie zmieni. A dzieci świetnie widzą, kto je wspiera. Co możemy zrobić jako rodzice, żeby dziecko nie straciło wiary w siebie Pod wpisem pojawiły się też mocniejsze komentarze. Ktoś napisał: „W Polsce po prostu nie ma czegoś takiego jak system edukacji. Jest przechowalnia ludzi będąca wylęgarnią patologii”. Inny nauczyciel dodał gorzko: „Jako nauczycielowi jest mi przykro i wstyd z powodu takich pedagogów. I tak, zgadzam się. Szkoła nie jest super miejscem przygotowującym do życia”. Te słowa bolą, bo w dużej części są prawdziwe. Tylko że w samym środku tego wszystkiego stoi dziecko, które właśnie dostało sygnał: nie jesteś oceniane za to, co umiesz, tylko za to, czy idealnie pasujesz do szkolnej rubryki. Dlatego najważniejsze jest to, co robimy w domu po takiej sytuacji. Nazwijcie niesprawiedliwość po imieniu. Dziecko ma prawo usłyszeć: „Ta ocena nie pokazuje twojej wiedzy”. Oddzielcie wartość dziecka od stopnia. Jedynka to liczba w dzienniku, nie opis człowieka. Zadbajcie o poczucie wpływu. Pomóżcie ustalić, kiedy i jak dziecko może poprawić sytuację. Nawet jeśli system zawiódł, ono może odzyskać ster. Wzmacniajcie kompetencje poza szkołą. Jeśli dziecko zna język, niech go używa: filmy, rozmowy, gry, książki. Szkoła nie ma monopolu na naukę. Gdy czytam historię tej mamy, widzę w niej nie sensację z internetu, tylko codzienny obraz tarcia między dzieckiem a instytucją. Z jednej strony mamy ucznia, który realnie coś umie. Z drugiej dorosłego, który zasłania się nieobecnością i robi z niej wygodny wytrych. I choć ta sytuacja brzmi absurdalnie, to jej konsekwencje są bardzo prawdziwe. Jeśli chcemy, żeby szkoła była miejscem rozwoju, a nie tylko sprawdzania obecności, to takie historie trzeba wyciągać na światło dzienne. Nie po to, żeby urządzać polowanie na nauczycieli, tylko po to, żeby przypominać, jaki jest sens oceniania. Źródło: Threads Zobacz też: Prezenty na klasowe mikołajki to kpina. „Mam tyle wydać na jakiś bzdet dla obcego dziecka?”
Prezenty na szkolne mikołajki za „symboliczną” stówkę. Rodzicom poprzewracało się w głowach
Gdy usłyszałam, że w naszej klasie „ustalono” prezenty na mikołajki za około 100 zł, poczułam w gardle gulę. Nagle zrozumiałam, że coś nam po drodze uciekło, tylko nie wiem, kiedy i dlaczego na to pozwoliliśmy.
Piszę do was jako mama ucznia z podstawówki, która ostatnio ma wrażenie, że świat stanął na głowie. Zbliżają się szkolne mikołajki, dzieci zacierają ręce, a rodzice w naszej klasie… też zacierają ręce, tylko z zupełnie innego powodu. Na grupie padła „propozycja”, żeby w tym roku zrobić dzieciom prezenty po mniej więcej 100 zł. I to nie tak, że ktoś zapytał, kto jest za, kto przeciw, tylko od razu zrobiono z tego fakt dokonany. Ktoś napisał: „ustalamy stówkę” i tyle. Nikt nie protestował, bo chyba nie wypada. Prezenty na mikołajki w szkole coraz droższe Nie zrozumcie mnie źle. Ja lubię sprawiać mojemu dziecku radość. Cieszę się, gdy dostaje coś fajnego, co mu się przyda. Tylko że szkolne mikołajki zawsze kojarzyły mi się z drobnym gestem, miłym symbolem, a nie z małą wersją świątecznego wyścigu. Dzieci mają poczuć, że ktoś o nich pamięta, że jest wspólnota, że razem robimy coś przyjemnego. A tymczasem robi się z tego kolejna okazja do wydawania pieniędzy na pokaz. Najbardziej boli mnie to, że ta „symboliczna stówka” dla wielu nie jest symboliczna. Nie każdy ma luz w portfelu. Nie każdy chce ciągle dorzucać do klasowych zbiórek, kiermaszy, wyjść, składek na wszystko. My już teraz mamy co chwilę jakąś składkę, a tu nagle kolejny wydatek, bo przecież mikołajki muszą być „godne”. Tylko co to znaczy „godne”. Dla kogo. Dla dzieci czy dla rodziców, żeby potem ktoś mógł powiedzieć, że klasa stanęła na wysokości zadania. Składka 100 zł na szkolne mikołajki i presja rodziców Wiem, że zaraz usłyszę, że przesadzam. Że przecież dziecko nie może odstawać. No właśnie. Ta presja jest najgorsza. Jeśli ktoś powie, że może zróbmy tańsze prezenty, od razu pojawia się tekst o „skąpstwie” albo o tym, że „nie róbmy dzieciom przykrości”. Tylko kto robi przykrość. Dziecko nie wymyśliło ceny, dziecko nawet by o niej nie pomyślało. To my, dorośli, nakręcamy tę maszynę. Czego uczą dzieci zbyt drogie prezenty na mikołajki? Zadaję sobie pytanie, czego dzieci mają się z tego nauczyć. Że wartość spotkania mierzy się ceną pudełka. Że „fajnie” znaczy „drogo”. Że jak jest okazja, to trzeba wycisnąć z niej jak najwięcej rzeczy. Ja nawet w pracy nie dostaję prezentów za stówkę, a przecież pracuję cały rok. W domu uczę swoje dziecko, że liczy się gest, pamięć, czas, który dajemy innym. Że można zrobić komuś miłą niespodziankę bez wielkich wydatków. A szkoła, zamiast to wspierać, dokłada kolejną cegiełkę do kultury kupowania dla samego kupowania. Nie chcę, żeby moje dziecko rosło w przekonaniu, że wszystko da się przeliczyć na banknoty. Chcę, żeby umiało się cieszyć małymi rzeczami i rozumiało, że nie każdy startuje z tego samego miejsca. Dlatego proszę, może jako dorośli zatrzymajmy się na chwilę. Może wróćmy do normalności. Mikołajki w szkole nie muszą być pokazem zasobności portfela. Mogą być tym, czym miały być od zawsze. Ciepłym, prostym momentem, w którym liczy się pamięć, nie pieniądze. Z wyrazami szacunku, Iza Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Marudne i kapryśne dziecko. Pozwól mu na tę 1 rzecz, a w końcu przestanie się złościć
Dzieci ćwiczą do jasełek, zamiast wkuwać matematykę. Rodzice wściekli: „Kiedy nadrobią zaległości?”
W redakcji dostajemy co roku podobne listy, ale ten jest wyjątkowo gorący. Mama ucznia z podstawówki pisze wprost: przygotowania do jasełek pożerają lekcje, a dzieci, zamiast liczyć, śpiewają kolędy. Tak nie powinno być.
List, który trafił do naszej skrzynki, jest pełen emocji. Autorka poruszyła temat, który doprowadza ją do szału. „Od końca listopada mam wrażenie, że szkoła przestaje uczyć, a zaczyna występować” – pisze. I dodaje: „Wszystko jest podporządkowane jasełkom i przygotowaniom do świąt. Próby odbywają się na zajęciach, dzieci na lekcjach śpiewają kolędy”. Mama nie ma nic przeciwko tradycji i świątecznym występom. Podkreśla to kilka razy, jakby chciała uprzedzić zarzut, że „czepia się dla zasady”. „Nie jestem przeciwna jasełkom. Sama je lubiłam, kiedy byłam dzieckiem. Ale teraz to wygląda tak, jakby matematyka i polski musiały zejść na dalszy plan, bo scena jest ważniejsza” – czytamy dalej. „Na matematyce śpiewają kolędy” Najmocniejsze zdania z listu dotyczą tego, co dzieje się na lekcjach. „Syn wraca do domu i mówi, że na matematyce pani puściła kolędy, bo dzieci miały poćwiczyć śpiew. Pytam więc: kiedy oni nadrobią zaległości” – pisze mama. I dodaje: „Nikt nie myśli, że potem będą w tyle z materiałem. Styczeń przyjdzie szybko, a tabliczka mnożenia sama nie wskoczy do głowy”. To ważny głos, bo pokazuje nie tylko zmęczenie rodziców, ale też lęk o realne konsekwencje. Dzieci w grudniu mają mniej sprawdzianów, lekcje bywają skracane, tempo siada. Potem nagle robi się „normalnie”, a materiał leci jak pendolino. Znamy ten scenariusz z wielu domów. Mama pisze też o chaosie organizacyjnym. „Raz mamy informację, że lekcje są normalnie, a rano przychodzi wiadomość o odwołaniu dwóch godzin, bo będzie próba. Nauczyciele już chyba poczuli świąteczny klimat” – dodaje. W jej słowach pobrzmiewa coś więcej niż irytacja. To poczucie, że rodzice zostają z tym sami. Jasełka w szkole też są ważne Trudno się z tą mamą nie zgodzić. Szkoła ma uczyć, dawać rytm, wspierać dzieci. Gdy świąteczne przygotowania zaczynają wypierać program, brakuje równowagi. A dzieciom naprawdę łatwo potem poczuć, że „nie ogarniają”, choć to nie ich wina. Jednocześnie świąteczne aktywności nie są pustym dodatkiem. To element wspólnoty, trening odwagi, pracy w grupie, odpowiedzialności za rolę. Dla niektórych dzieci występ jest pierwszym momentem, kiedy czują się widziane, docenione, potrzebne. Scena bywa dla nich lekcją, której nie da się zrobić z podręcznika. Właśnie dlatego warto szukać złotego środka. Jasełka nie muszą oznaczać chaosu. Można planować próby po lekcjach albo w wyznaczonych blokach, zamiast odwoływać matematykę. Można jasno komunikować rodzicom plan tygodnia i trzymać się go. Można też odpuścić perfekcję występu. To ma być szkolne wydarzenie, nie produkcja na miarę teatru muzycznego. Złoty środek jest możliwy Na końcu listu mama pisze: „Chciałabym, żeby ktoś wreszcie powiedział, że szkoła ma i uczyć, i świętować, ale rozsądnie”. I to jest chyba najważniejsze zdanie. Rozsądek nie unieważnia tradycji, tylko ją ratuje przed przesadą. Jeśli w waszych szkołach też zaczął się już maraton prób, warto rozmawiać z wychowawcą, z dyrekcją, pytać o plan, sugerować rozwiązania. Nie w tonie wojny, tylko wspólnego szukania równowagi. Dzieci nie powinny wybierać między kolędą a ułamkami. Mogą mieć jedno i drugie, byle w odpowiednich proporcjach. Zobacz też: To najbardziej szkodliwy styl wychowania: rodzice mają 6 cech. „Często odmawiają”
Tak nauczyciele zawstydzają dzieci przy całej klasie. „Zaczynają się bóle brzucha i wybuchy złości”
List od naszej czytelniczki pokazuje, jak jedno zdanie rzucone na forum klasy potrafi być jak plama, której długo nie da się sprać. Mama opisuje, że po publicznym upokorzeniu syn zaczął reagować lękiem i złością, a szkoła przestała być dla niego bezpieczna.
„Mamo, ja nie chcę już tam chodzić” – tak, według mamy, zaczął mówić jej syn po sprawdzianie z polskiego. W liście kobieta opisuje sytuację, która wydarzyła się na oczach całej klasy. „Nie piszcie tak jak Józio”. Jedno zdanie, a w domu lawina „Nauczycielka oddała prace, zatrzymała się na sprawdzianie mojego syna i powiedziała głośno: ‘Nie piszcie tak jak Józio’. Potem zaczęła wyliczać, co zrobił źle. Wszyscy patrzyli na niego jak na winnego czegoś strasznego”. Chłopiec miał dostać informację zwrotną, a dostał etykietkę. Mama pisze wprost, że to było „karygodne zachowanie”, bo skrytykowanie pracy przy całej klasie nie tylko boli, lecz też odbiera dziecku zaufanie do szkoły. „On wrócił do domu czerwony na twarzy, milczący. Następnego dnia zaczął narzekać na ból brzucha. Potem pojawiły się wybuchy złości, których wcześniej nie było. Jak mam mu wytłumaczyć, że szkoła jest fajna, skoro ktoś go tam ośmiesza?”. W takich historiach najbardziej uderza to, że upokorzenie nie musi być wielkie i teatralne. Wystarczy jedno wtrącenie. Dla dorosłego to może być „motywowanie”, dla dziecka sygnał: jesteś gorszy, jesteś przykładem błędu. I nawet jeśli klasa po chwili o tym zapomina, w głowie ucznia ten komentarz zostaje na długo. Publiczne porównywanie. Najczęstsza broń, która trafia w samoocenę Autorka listu podkreśla też, że podobnych momentów w szkole jest więcej, często mają formę niby-żartu albo „dyscypliny”. Wskazuje, że nauczyciele czasem nie zauważają, że mówią do dzieci z pozycji siły. I że te słowa nie wiszą w powietrzu, tylko spadają na konkretnego ucznia. Jakie zachowania potrafią zawstydzać dzieci najbardziej? Z rozmów z rodzicami wynika, że wciąż powtarzają się takie teksty jak: „Zobacz, Kasia umie, a ty dalej nic”. „Taki duży, a zachowujesz się jak maluch”. „Nie odzywaj się, bo tylko przeszkadzasz”. „Kto się nie nauczył, niech wstanie”. Najgorsze są porównania, które robi się publicznie. Dorosłym może się wydawać, że to „mobilizuje klasę”, w praktyce uruchamia rywalizację i strach. Uczniowie uczą się wtedy tylko tego, że szkoła to miejsce upokorzeń. W liście czytelniczki jest jeszcze jedno mocne zdanie: „Mój syn nie jest leniwy. On się po prostu boi”. I to właśnie sedno. Zawstydzane dziecko zaczyna kojarzyć szkołę z zagrożeniem. Mogą pojawić się bóle brzucha, głowy, mdłości. Może być złość, wycofanie, płacz, spadek ocen. Nie dlatego, że dziecko „odpuszcza”, tylko dlatego, że jego zasoby idą na radzenie sobie z napięciem. Co mogą zrobić rodzice? Po pierwsze, posłuchajcie dziecka na spokojnie, bez bagatelizowania. Zdanie typu „nie przejmuj się” często brzmi dla niego jak: twoje uczucia są nieważne. Lepiej powiedzieć: „Widzę, że to było dla ciebie trudne. Opowiedz mi dokładnie, co się stało”. Po drugie, nazwijcie problem. Nie chodzi o to, żeby robić wojnę, tylko żeby pokazać, że granice istnieją. Rozmowa z wychowawcą albo pedagogiem szkolnym bywa konieczna, najlepiej w formie rzeczowej: co się wydarzyło, jak dziecko to przeżyło, jaki efekt widać w domu. Po trzecie, wzmacniajcie dziecko poza szkołą. Przypominajcie mu, że ocena nie jest miarą wartości, że ma prawo popełniać błędy. List tej mamy jest ważny, bo pokazuje coś, co łatwo przeoczyć. Zawstydzanie w szkole to nie zawsze krzyk. Czasem ma formę jednego zdania wypowiedzianego mimochodem. Dla dziecka to zdanie potrafi stać się definicją samego siebie. I dlatego nie możemy udawać, że nic się nie stało. Zobacz też: Zajrzałam do grupy rodziców. To, co kupują dzieciom na święta, przeraża
W szkole mojego syna dzieci płaczą z powodu jednej rzeczy. I to wcale nie przez naukę
Myślałam, że szkoła to stresujące miejsce głównie przez kartkówki i sprawdziany. Ale prawdziwe łzy dzieci wylewają się z zupełnie innego powodu i o tym nikt głośno nie mówi.
Kiedy odbierałam syna ze szkoły, zobaczyłam, jak jego kolega stoi przy szafkach i ociera łzy. Obok dwie dziewczynki śmiały się pod nosem, pokazując coś na telefonie. Wydawało mi się, że to drobiazg, dziecięca sprzeczka, która za chwilę się skończy. Ale kilka dni później usłyszałam od mojego syna: – Mamo, on nie chce już chodzić do szkoły. Powiedział, że ma dosyć. I wtedy coś we mnie pękło. Nie kartkówki, nie zadania, tylko... dzieci Kiedy rozmawiam z innymi rodzicami, wszyscy powtarzają to samo: nasze dzieci coraz częściej wracają ze szkoły z ciężarem na sercu. Ale nie z powodu ocen, nie przez ilość zadań, tylko przez ludzi, którzy siedzą obok nich w ławkach. – Wiesz, mamo, oni śmieją się, jak ktoś źle odpowie. Albo jak ktoś ma „dziwne” buty – opowiadał mi mój syn. W jego klasie temat telefonów i marek stał się wyznacznikiem wartości. Kto ma iPhone’a – jest kimś. Kto nie – jest nikim. Nie pomagają tłumaczenia nauczycieli ani apele o empatię. Bo dziś dzieci mierzą się nie tylko z testami z matematyki, ale też z testem akceptacji. I często go nie zdają. „Płacze, bo nie ma z kim siedzieć” Najbardziej poruszyło mnie zdanie jednej mamy na zebraniu: – Mój syn płacze co rano, bo nikt nie chce z nim siedzieć w ławce. W klasie czwartej, gdzie dzieci dopiero zaczynają budować swoje tożsamości, odrzucenie boli najbardziej. Czasem wystarczy jedno słowo, jedno zdjęcie wrzucone do grupy klasowej, by rozpętała się fala śmiechu i wstydu. A dorośli? Często bagatelizują. – Dzieci muszą się nauczyć życia – słyszę od innych rodziców. Tylko że to „życie” coraz częściej wygląda jak miniprzedsmak toksycznych relacji, które potem będą ciągnąć się latami. Telefon – nowa granica między „lepszymi” a „gorszymi” Kiedyś najważniejsze było, kto szybciej biega albo kto potrafi ładnie rysować. Dziś liczy się to, kto ma AirPods’y, smartwatcha i jaki model telefonu. W szkolnych korytarzach słychać już nie tylko rozmowy, ale i dźwięki powiadomień z TikToka. Dzieci porównują się nieustannie. – Mamo, dlaczego oni mają nowsze rzeczy niż ja? – zapytał mnie pewnego wieczoru mój syn. Zamarłam, bo nie chodziło o zazdrość, tylko o strach przed byciem wykluczonym. Z jednej strony chcemy, żeby dzieci nie przywiązywały wagi do rzeczy materialnych. Z drugiej – nie da się udawać, że nie istnieją. W świecie, w którym status mierzy się lajkami, trudno pozostać odpornym, mając 10 lat. Nauczyciele widzą, ale często nie wiedzą, co zrobić Rozmawiałam z wychowawczynią klasy mojego syna. Przyznała, że widzi, jak dzieci rywalizują o uwagę, jak porównują ubrania i gadżety. – Staramy się rozmawiać, ale to, co wynoszą z domu i internetu, jest silniejsze niż nasze pogadanki – powiedziała z bezradnością. I trudno jej się dziwić. Bo jak konkurować z kulturą, która mówi dzieciom, że ważne jest to, co masz, a nie to, kim jesteś? Moje dziecko też płakało Nie będę udawać, że ten problem mnie nie dotknął. Mój syn też miał momenty, kiedy nie chciał iść do szkoły. Mówił, że „wszyscy się śmieją”. Wtedy zaczęłam z nim rozmawiać wieczorami – o tym, jak rozumie przyjaźń, co czuje, kiedy ktoś go zrani, i jak może się bronić, nie krzywdząc innych. Ale prawda jest taka, że rodzic nie może być wszędzie. Nie usiądzie obok w ławce, nie stanie za plecami na przerwie. Możemy tylko uczyć nasze dzieci, że wartość człowieka nie zależy od loga na plecaku ani od telefonu, który trzyma w ręce. Najbardziej boli nie samotność, ale świadomość, że inni widzą twoją samotność i nic nie robią. To właśnie o tym mówią dzieci, kiedy płaczą po szkole. Nie dlatego, że nie zdały sprawdzianu, ale dlatego, że ktoś nie chciał z nimi rozmawiać, że nikt ich nie zaprosił do zabawy, że zostały wykluczone. Nie potrzebują kolejnej lekcji z matematyki. Potrzebują lekcji empatii. Kiedy mój syn zapytał: – Mamo, dlaczego niektórzy są dla innych tacy niemili? – odpowiedziałam po chwili milczenia: – Bo nikt ich nie nauczył, jak być dobrym. I może właśnie od tego powinna zacząć się prawdziwa reforma edukacji – od nauki serca, nie od nowego podręcznika.
Groźna gra na WhatsApp zalewa podstawówki. Tak dzieci poniżają rówieśników
Na szkolnych grupach WhatsApp rozgrywa się niepokojąca gra. Zaczyna się od tego, że dzieci wybierają sobie ofiarę... Wielu rodziców nie ma o tym pojęcia.
W polskich szkołach podstawowych rozprzestrzenia się niebezpieczna forma przemocy emocjonalnej. Gra „wisielec”, o której informuje reporter „Dzień Dobry TVN” Bartek Dajnowski, staje się codziennością na klasowych grupach WhatsApp i Messenger. Czym jest gra wisielec i dlaczego budzi grozę? Mechanizm gry jest prosty, ale może mieć przykre skutki: dzieci wybierają jedną osobę, która przez tydzień staje się celem hejtu, ignorowania i publicznego ośmieszania. Padają pytania w stylu: „Kogo nie lubimy w tym tygodniu?” czy „Kto dzisiaj ma być wisielcem?”. To nie jest niewinna zabawa. To lincz emocjonalny, którego ofiarą padają nawet najmłodsi uczniowie. Dzieci w wieku 7–10 lat, które powinny uczyć się współpracy i empatii, uczestniczą w przemocy psychicznej, która może zostawić trwałe ślady. Co gorsza, ofiary często nie mówią o swoich doświadczeniach dorosłym – wstydzą się, myślą, że zasłużyły. Jak działa szkolna grupa WhatsApp i co może się na niej wydarzyć? Szkolne grupy komunikacyjne na WhatsApp i Messenger z założenia miały ułatwiać życie – dzielenie się informacjami o zadaniach domowych, planowanych wydarzeniach czy zagubionych rzeczach. W rzeczywistości stały się areną, na której rozgrywa się dramat wielu dzieci. Z pozoru zwykłe rozmowy szybko przeradzają się w falę złośliwości, ironii i wykluczania. Dzieci podejmują decyzje, kto ma zostać „wisielcem”, a potem przez cały tydzień wykluczają go z dyskusji, drwią, obrażają. Dajnowski opublikował screeny z takich rozmów – widać na nich, jak dzieci bezrefleksyjnie pytają, komu dziś „dokuczyć dla zabawy”. Rodzice często nie mają pojęcia, co dzieje się w cyfrowym świecie ich dzieci. Tymczasem to właśnie tam toczy się ich codzienność – z całym bagażem emocji, które trudno udźwignąć nawet dorosłym. Jakie są sygnały, że dziecko padło ofiarą? Rodzice muszą być wyjątkowo czujni. Pierwszymi sygnałami są zmiany w zachowaniu dziecka: wycofanie, niechęć do szkoły, rozdrażnienie, unikanie rozmów. Czasem dziecko chowa telefon, nerwowo go wyłącza lub usuwa wiadomości. To moment, w którym trzeba zareagować. Psychologowie alarmują, że dla dzieci w tym wieku hejt w internecie może być równie bolesny jak przemoc fizyczna. A ponieważ dzieje się to poza zasięgiem wzroku dorosłych, rany emocjonalne są głębokie i długo się goją. Wstyd, poczucie winy, strach – to uczucia, które sprawiają, że dzieci nie mówią, co się dzieje. Co mogą zrobić rodzice, by zatrzymać przemoc? Przede wszystkim: rozmawiać. Nie karać, nie zabraniać – ale spokojnie pytać i słuchać. Rodzice powinni wiedzieć, co dzieje się w klasowej grupie. Warto zapytać: „Czy ktoś cię zranił?”, „Czy coś się dzieje w waszej grupie?”. Pokazać, że dorosły to sojusznik, a nie kontroler. Ustalanie zasad korzystania z telefonu i komunikatorów to kolejny krok. Żadnych obraźliwych wiadomości, żadnego udostępniania prywatnych zdjęć, żadnego wyśmiewania. Dziecko musi wiedzieć, że ma prawo mówić „nie” i że przemoc – także wirtualna – nigdy nie jest zabawą. Regularne pytania o wydarzenia na grupie klasowej, zainteresowanie się tym, z kim dziecko rozmawia i co go śmieszy lub smuci, pomagają zbudować zaufanie. To nie nadzór – to troska, która może uchronić przed tragedią. Dlaczego szkoły powinny włączyć się w rozwiązanie problemu? Niektóre szkoły już reagują: wychowawcy proszą, by grupy klasowe były moderowane przez dorosłych – rodziców lub nauczycieli. To szczególnie ważne w klasach 1–3, gdzie dzieci dopiero uczą się granic i społecznych norm. Szkoła powinna być partnerem rodziny w wychowaniu i dbaniu o bezpieczeństwo dzieci. Jeśli pojawia się agresja, potrzeba dominacji kosztem innych – to sygnał alarmowy. „Wisielec” to nie tylko gra. To objaw głębszego problemu: braku empatii, społecznego nacisku i nieumiejętności radzenia sobie z emocjami. Wspólne działania rodziców i szkół mogą realnie zatrzymać ten trend. Potrzeba tylko uważności, gotowości do działania i odwagi, by przyznać, że nawet wśród najmłodszych może dochodzić do przemocy. Gra wisielec na WhatsApp to niebezpieczny proceder, który wymaga natychmiastowej reakcji. Im szybciej dorośli zareagują, tym większa szansa, że dzieci znów poczują się bezpieczne – nie tylko w szkole, ale i w świecie online. Źródło: Dzień Dobry TVN Zobacz też: Tak wychowasz silne psychicznie dziecko. Powtarzaj mu tych 7 zdań