Wyniki E8 2026. Wiadomo, które podstawówki są najlepsze, i to jest zła wiadomość dla rodziców i uczniów
Wyniki egzaminu ósmoklasisty są już znane. Do majowego testu przystąpiło ok. 386 750 uczniów, a średnie w kraju to 65% z polskiego, 55% z matematyki i 73% z angielskiego. W Warszawie było wyraźnie lepiej: 73% z polskiego, 69% z matematyki i aż 85% z angielskiego.
Centralna Komisja Egzaminacyjna przekazała tegoroczne wyniki egzaminów ósmoklasisty: w skali kraju najlepiej wypadł język angielski (73%), a najsłabiej matematyka (55%). To ważna informacja szczególnie dla rodzin, które właśnie domykają temat wyboru szkoły ponadpodstawowej. W całej Polsce lekki wzrost, ale z matematyką wciąż jest problem W porównaniu z 2025 r. wszystkie trzy wyniki nieznacznie wzrosły: rok temu średnie wynosiły 64% z języka polskiego, 50% z matematyki i 70% z angielskiego. Różnice nie są rewolucyjne, ale pokazują, że w skali kraju nie doszło do tąpnięcia. Dla wielu rodziców to może być ulga, zwłaszcza jeśli w domu i tak było sporo nauki i stresu. Dane z Warszawy pokazują, że stołeczni ósmoklasiści wyprzedzili rówieśników w skali kraju. Do egzaminu przystąpiło w Warszawie 15 789 uczniów ze szkół publicznych i niepublicznych, co stanowiło 4,51% wszystkich zdających w Polsce. Średnie w Warszawie to 73% z języka polskiego, 69% z matematyki i 85% z języka angielskiego. Warszawa w krajowej czołówce, a liderzy to głównie szkoły niepubliczne W zestawieniach szkół podstawowych również mocno wybija się Warszawa: wśród 25 placówek z najwyższymi wynikami w Polsce aż 15 znajduje się w stolicy. Do tego dochodzi warszawskie zestawienie obejmujące 350 podstawówek, które pokazuje jeszcze jedną wyraźną prawidłowość. Na pierwszych 30 miejscach w Warszawie nie ma „zwykłej”, rejonowej szkoły publicznej. Czołówkę zajmują placówki społeczne, prywatne, dwujęzyczne i katolickie. W praktyce często oznacza to wysokie czesne, rekrutację (a nie przyjęcie z rejonu), mniejsze klasy i rozszerzony program językowy. Top 10 rankingu najlepszych szkół podstawowych w Warszawie (uśrednione wyniki z trzech przedmiotów) wygląda następująco: Prywatna Szkoła Podstawowa nr 51 im. Jana Brzechwy – 94,83% Szkoła Podstawowa nr 6 Sióstr Niepokalanek im. bł. M. Marceliny Darowskiej – 94,12% Niepubliczna Szkoła Podstawowa nr 47 im. Roberta Schumana Fundacji Primus – 93,35% Szkoła Podstawowa nr 81 Fundacji Rodzice Dzieciom – 92,18% Prywatna Szkoła Podstawowa nr 92 – 92,14% Publiczna Szkoła Podstawowa STO im. Rotmistrza Witolda Pileckiego – 91,17% Żeńska Szkoła Podstawowa z Oddziałami Dwujęzycznymi im. Cecylii Plater Zyberkówny – 90,14% Szkoła Muzyczna I Stopnia – 89,81% Prywatna Szkoła Podstawowa nr 62 im. Joanny Kolasińskiej – 89,01% My Vinci School – 88,92% W krajowej pierwszej dziesiątce również pojawiają się warszawskie szkoły, m.in. Prywatna Szkoła Podstawowa nr 51 im. Jana Brzechwy, Szkoła Podstawowa nr 6 Sióstr Niepokalanek, Niepubliczna Szkoła Podstawowa nr 47 im. Roberta Schumana Fundacji Primus, Szkoła Podstawowa nr 81 Fundacji Rodzice Dzieciom oraz Prywatna Szkoła Podstawowa nr 92. Smutny wniosek jest taki, że niestety świetne wyniki często są odbiciem nie tyle wybitnych zdolności uczniów, ile raczej zasobności portfela rodziców. Źródło: Gazeta Wyborcza Zobacz też: Nowe zasady ortografii 2026: najważniejsze zmiany i przykłady
Nauczycielka do rodziców: „Ogarnijcie dzieci przez wakacje. 10-latki nie umieją wiązać butów, we wrześniu znów będzie dramat”
Czy letnia przerwa od szkolnych obowiązków to dla rodziców wyłącznie logistyczny problem, czy może idealny moment na nadrobienie ogromnych zaległości w domowym wychowaniu? Poznaj pełen emocji głos nauczycielki, która ma dość wyręczania uczniów w podstawowych czynnościach i apeluje o mądre wykorzystanie wakacji.
Piszę do Państwa, bo czerwiec właśnie dobiega końca, a ja po kolejnym dniu spędzonym w szkole z moim drugoklasistami mam ochotę głośno krzyczeć z bezsilności. Na portalach parentingowych i na klasowych grupach widzę non stop ten sam lament pracujących matek, jak to dwa miesiące wolnego w szkole to dla nich potworny horror, dramat i marnowanie czasu. Czytam te wszystkie pełne żalu listy i po prostu krew mnie zalewa, bo nikt nie widzi drugiej strony medalu, czyli nas, nauczycieli, którzy od września do czerwca robią za darmową instytucję wychowawczą i nianię w jednym. Chcę za pośrednictwem Państwa portalu powiedzieć wszystkim rodzicom prosto z mostu: ogarnijcie dzieci przez wakacje, bo we wrześniu znowu będzie dramat i znowu zwalicie całą winę na system. Zamiast płakać nad brakiem opieki w lipcu i sierpniu, weźcie się wreszcie do roboty i wykorzystajcie ten letni czas na nadrobienie gigantycznych zaległości w nauce samodzielności waszych pociech. Szkoła jest od uczenia matematyki czy polskiego, a nie od pokazywania ośmiolatkowi, jak ma zawiązać but, wytrzeć nos czy posprzątać po sobie papierki po obiedzie, bo w tej materii w polskich domach panuje obecnie totalna anarchia. Brak samodzielności dzieci w szkole, czyli pokolenie wyręczane we wszystkim Codzienność w szkole podstawowej to dla nas, nauczycieli, regularna walka z wiatrakami i zjawiskiem, które prywatnie nazywamy hodowaniem życiowych niedorajd. Wyobraźcie sobie, że w drugiej klasie mam dzieciaki, które po skończonym wf-ie stają na środku korytarza jak wryte i czekają, aż pani zawiąże im adidasy, zapnie kurtkę czy założy plecak na ramiona. Gdy proszę, żeby spróbowały same, zaczyna się jęk, płacz i teksty, że mama w domu robi to szybciej i lepiej, bo wiecznie się spieszą do auta. No po prostu ręce opadają. Wakacje i czas spędzony na działce czy na plaży to idealny moment, żeby usiąść z młodym i trenować te nieszczęsne sznurówki, zamiast znowu kupować mu buty na rzepy dla świętego spokoju. Jeśli nie nauczycie ich tego przez te dwa miesiące laby, we wrześniu wasze dzieci znowu będą stały bezradnie w szatni, blokując całą grupę i zbierając uciążliwe docinki od bardziej rozgarniętych rówieśników. Nauczcie dziecko samodzielności podczas wakacyjnych wyjazdów Kolejnym dramatem, z którym zderzam się na każdej szkolnej wycieczce i na obiadach w stołówce, jest kompletny brak kultury osobistej oraz elementarnych nawyków higienicznych u najmłodszych. Moi drugoklasiści potrafią zostawić po sobie taki chlew przy stoliku, że panie z kuchni łapią się za głowy − porozlewane zupy, rozrzucone ziemniaki i papierki wetknięte pod talerz to u nich klasyka. Kiedy zabieram ich do toalety, połowa zapomina o umyciu rąk, a gdy zwracam uwagę, patrzą na mnie, jakbym urwała się z choinki i wymagała rzeczy z kosmosu. Kochane mamy, zamiast pilnować w lipcu i sierpniu każdej minuty na tablecie, weźcie dzieciaki na wspólne zakupy, każcie im spakować własny plecak na plażę i sprzątnąć po sobie naczynia do zlewu po śniadaniu. Pokażcie im, że świat nie kręci się wokół ich nosa i że w życiu trzeba umieć obsłużyć samego siebie, bez wiecznego wołania mama, daj, zrób, przynieś. Te proste domowe obowiązki rozwiną ich charakter i mózg o wiele bardziej niż kolejne drogie, komercyjne półkolonie, na których znowu ktoś będzie wokół nich skakał. Koniec z domową anarchią, czas na mądre rodzicielstwo w lecie Wiem doskonale, że mój apel wywoła lawinę wściekłych komentarzy od matek, które uznają mnie za bezduszną nauczycielkę, która śmie ich pouczać i oceniać. Ja jednak piszę to z troski o wasze dzieci, bo wrześniowe zderzenie z realiami szkolnymi bywa dla tych niesamodzielnych maluchów potężną traumą emocjonalną. Dziecko, które w domu ma totalny luz, nie zna słowa nie wolno i jest wyręczane na każdym kroku, w szkole nagle ląduje w grupie dwudziestu pięciu innych osób i przeżywa szok, bo pani nie ma czasu być jego prywatną służącą. Przestańcie więc traktować wakacje jak uciążliwy dopust boży i czas, który trzeba jakoś przeczekać przed telewizorem, a zacznijcie mądrze i twardo stawiać granice. Nauczcie swoje dzieci szacunku do starszych, cierpliwości w czekaniu na swoją kolej i radzenia sobie z drobną frustracją, gdy coś im nie wychodzi od razu. Tylko w ten sposób wrócimy we wrześniu do normalnych klas, w których będziemy mogli skupić się na przekazywaniu wiedzy, a nie na nadrabianiu zaległości z podstawowego wychowania, które powinno wynosić się z domu. Z poważaniem, Maria Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Pani zadała lekturę na wakacje. „Chyba upadła na głowę, żeby dziecko latem ślęczało nad książką”
Nauczyciele powinni dyżurować w szkołach w lipcu i sierpniu? „Rodzicom należy się trochę oddechu”
Jako zwykli, pracujący na etacie ludzie mamy do dyspozycji zaledwie po dwadzieścia kilka dni urlopu w roku, a szkoła bezczelnie zamyka się na cztery spusty na bite dwa miesiące, zostawiając nas całkowicie na lodzie.
Droga Redakcjo! Piszę do Państwa, bo czerwiec zaraz dobiegnie końca, a we mnie po prostu wszystko aż chodzi ze stresu na samą myśl o nadchodzących wakacjach. Moje dzieci, ośmioletni rozrabiaka i dziesięcioletnia córka, lada moment usłyszą ostatni dzwonek, a dla mnie i mojego męża zacznie się regularna walka o przetrwanie i logistyczny maraton, który wykończy nas psychicznie oraz finansowo. Chcę za pośrednictwem Państwa portalu zadać publicznie jedno, niezwykle ważne pytanie: czy nauczyciele nie powinni dyżurować w szkołach w lipcu i sierpniu, zapewniając dzieciakom mądrą opiekę świetlicową? Uważam, że pracującym rodzicom należy się trochę oddechu i stabilizacji, zamiast wiecznego kombinowania, z kim zostawić dzieci, żeby nie stracić roboty. Wakacje w szkole a rzeczywistość pracujących na etacie rodziców Dla każdego przeciętnego rodzica w tym kraju okres letni to nie jest żaden czas sielanki i radosnego łapania słońca, tylko potężny kryzys organizacyjny. Muszę stawać na rzęsach, żebrać w pracy o wolne, brać urlopy na zmianę z mężem, przez co od trzech lat nie spędziliśmy ani jednego wspólnego wolnego dnia jako małżeństwo, bo wiecznie mijamy się w drzwiach jak jacyś strażnicy na zmianie. Gdyby w szkołach podstawowych wprowadzono rotacyjne dyżury opiekuńcze w lipcu i sierpniu, cała ta logistyczna katorga odeszłaby w niepamięć, a my moglibyśmy normalnie, spokojnie chodzić do pracy bez wiecznego poczucia winy. Szkoła dysponuje przecież ogromnymi budynkami, bezpiecznymi boiskami, salami gimnastycznymi i świetlicami, które przez dwa najpiękniejsze miesiące w roku stoją całkowicie puste, zamiast służyć lokalnej społeczności. To jest dla mnie kompletne marnotrawstwo publicznej infrastruktury i brak jakiejkolwiek empatii dla rodziców. Nikt przecież nie da pracownikowi wolnego na całe lato, bo dzieciaki mają akurat przerwę. Dwa miesiące wolnego nauczycieli okiem wściekłej i zagonionej matki Wszędzie słyszę narrację o tym, jak bardzo są wypaleni zawodowo, zmęczeni sprawdzaniem klasówek i jak ciężki jest to kawałek chleba w trakcie roku szkolnego. Tylko dlaczego nikt nie widzi zmęczenia nas, matek, które harują w handlu, usługach czy korporacjach po osiem, a często i dziesięć godzin dziennie przez okrągły rok, mając do dyspozycji krótki urlop z wielkim trudem wywalczony u szefa? Nauczyciele mają zagwarantowane długie tygodnie wolnego z urzędu, a ich praca w okresie wakacyjnym mogłaby przecież polegać wyłącznie na luźnych dyżurach świetlicowych, bez realizowania programu, bez oceniania i bez całego tego stresu dydaktycznego. Dorabianie w świetlicach w ramach etatów w wakacje nikomu by korony z głowy nie zrzuciło, a dla tysięcy rodzin byłoby to zbawienne rozwiązanie. Prywatne półkolonie i obozy czyli finansowy drenaż domowych budżetów Kiedy patrzę na cenniki prywatnych półkolonii w naszym mieście, to po prostu łzy stają mi w oczach, bo ceny za jeden skromny tydzień opieki nad dzieckiem są totalnie z kosmosu. Za pięć dni, gdzie dziecko od dziewiątej do piętnastej ma zapewniony obiad i jakieś proste wyjście do kina, firmy żądają kwot, które dla normalnej rodziny są barierą nie do przejścia, zwłaszcza przy dwójce dzieciaków. Wychodzi na to, że cała moja pensja musiałaby pójść wyłącznie na opłacenie jakiejkolwiek opieki, żebym mogła w ogóle wyjść z domu do pracy, co jest przecież totalnym absurdem. Czas najwyższy skończyć z tym archaicznym systemem szkolnym rodem z poprzedniego wieku, kiedy to dzieci były potrzebne w gospodarstwach do żniw i dlatego wprowadzono dwa miesiące wolnego od lekcji. Żyjemy w zupełnie innych realiach, gospodarka pędzi do przodu, a system oświaty wciąż tkwi w głębokim lesie, zrzucając cały ciężar i koszty letniej opieki na barki wycieńczonych i zagonionych rodziców. Karina Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Teściowie zgubili moje dziecko na wakacjach w Juracie. Nigdy sobie nie wybaczę, że im zaufałam”
„W czerwcu nauczyciele powinni dorabiać w świetlicach. Zaraz i tak mają 2 miesiące laby”
Szanowna Redakcjo! Mamy połowę czerwca, oficjalne zakończenie roku szkolnego dopiero za chwilę, a w placówce mojego Kuby panuje już absolutna, bezczelna samowolka. Oceny zostały wystawione na początku miesiąca i od tamtego momentu regularne lekcje praktycznie przestały istnieć, a dzieciaki zamiast nauki mają non stop puszczane bajki z rzutnika albo są odsyłane do domów.
Ja i mąż harujemy na pełnych etatach w korporacji, nie mamy na miejscu żadnych babć do pomocy, a szkoła bezczelnie wysyła nam komunikaty w Librusie z prośbami, żeby w miarę możliwości odbierać dzieci zaraz po obiedzie, bo lekcji już nie ma. No po prostu cyrk na kółkach i totalna kpina z pracujących ludzi, którzy płacą podatki i oczekują, że szkoła publiczna będzie realizować swoje zadania opiekuńcze do ostatniego dzwonka. Moim zdaniem w czerwcu nauczyciele powinni dorabiać w świetlicach i normalnie zajmować się naszymi dziećmi, a nie zbijać bąki na radach pedagogicznych, skoro zaraz i tak mają dwa miesiące totalnej laby, o której zwykły śmiertelnik może tylko pomarzyć. Kryzys w szkołach przed wakacjami, czyli czerwcowy horror pracujących rodziców Dla mnie i dla wielu innych matek z klasy Kuby czerwiec to jest co roku najgorszy, najbardziej uciążliwy logistycznie miesiąc w całym kalendarzu, który wykańcza nas psychicznie i finansowo. Oczywiście oprócz samych wakacji. Muszę stawać na rzęsach, brać urlopy na zmianę z mężem albo błagać szefa o pracę zdalną, bo paniom w szkole nie chce się już prowadzić normalnych zajęć dydaktycznych, skoro program rzekomo został zrealizowany. Dzieciaki snują się po korytarzach, nudzą się jak mopsy, a w świetlicy panuje taki tłok i wrzask, że mój syn wraca do domu z potwornym bólem głowy i jest skrajnie przebodźcowany. To jest absolutne niedopełnienie podstawowych obowiązków ze strony dyrekcji i kadry, która uważa, że od czerwca można już całkowicie zamknąć system i mentalnie przejść na tryb urlopowy. Płacimy za ten cały szkolny kierat swoimi podatkami i mamy pełne prawo wymagać, by opieka nad najmłodszymi uczniami funkcjonowała na sto procent. Wolny czas nauczycieli a brak opieki nad dziećmi w świetlicy Najbardziej wkurza mnie to święte oburzenie środowiska nauczycielskiego, kiedy ktokolwiek wspomni o ich licznych przywilejach, wolnych wakacjach i urlopach w ferie czy święta. Słyszę ciągle narrację o tym, jak bardzo są przemęczeni, wypaleni zawodowo i jak ciężko pracują w trakcie roku szkolnego, sprawdzając klasówki w domach. Tylko dlaczego nikt nie widzi zmęczenia nas, matek, które pracujemy w handlu czy w biurach po osiem, a często i dziesięć godzin dziennie przez okrągły rok, mając do dyspozycji zaledwie dwadzieścia sześć dni urlopu? W czerwcu, gdy lekcje odpadają, tablice są czyste, a podręczniki oddane do biblioteki, ci wszyscy nauczyciele przedmiotowi i wychowawcy mają mnóstwo wolnego czasu w ramach swoich godzin etatowych. Zamiast pić kawę w pokoju nauczycielskim i plotkować o planach urlopowych, powinni iść do świetlicy, odciążyć pracujące tam panie i organizować dzieciakom mądre, kreatywne zajęcia, wyjścia do parku czy gry zespołowe na boisku szkolnym. Koniec z pobłażaniem dla szkolnej laby Na naszej klasowej grupie wczoraj wybuchła przez to awantura, bo odważyłam się napisać prosto z mostu, co myślę o tych czerwcowych powrotach do domów o trzynastej. Kilka matek, które nie pracują albo mają pod ręką chętnych do pomocy dziadków, od razu zarzuciło mi, że jestem roszczeniowa i bez serca. Ale ja uważam, że szkoła to instytucja, która ma swoje jasne, sztywne obowiązki wobec społeczeństwa. Przestańmy dawać przyzwolenie na to, by szkolna kadra zrzucała na nasze barki swoje zadania tylko dlatego, że w kalendarzu pojawił się czerwiec. Mamy pełne prawo wymagać profesjonalizmu przez cały okrągły rok szkolny, a jeśli komuś nie pasuje praca do końca czerwca, to niech zmieni zawód na taki, w którym nie ma dwóch miesięcy zagwarantowanej, płatnej laby z urzędu. Joanna Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Zużyci” nauczyciele nie dają już rady: 72 proc. myśli o odejściu z zawodu. Nie będzie miał kto uczyć?
Dzieci dostaną książki na koniec roku szkolnego. Matka: „Ale wymyślili! Wolałabym bon do Rossmanna”
Czy tradycyjne nagrody książkowe na zakończenie roku szkolnego to wciąż dobry pomysł, czy może archaiczny przeżytek, który tylko marnuje pieniądze z klasowej składki? Poznaj pełen emocji list mamy, która głośno mówi o potrzebie zmian i proponuje, by zamiast kolejnych zakurzonych tomów, rodzice dostawali praktyczne bony na codzienne zakupy.
Droga Redakcjo! Nadal nie mogę dojść do siebie przez to, jak bezmyślnie inni rodzice szafują naszymi wspólnymi pieniędzmi. Zbliża się koniec roku szkolnego, więc jak zwykle wjechał temat nagród dla dzieciaków z klasy mojego dziewięcioletniego syna. Byłam święcie przekonana, że w dzisiejszych czasach ludzie pójdą po rozum do głowy i wymyślą coś nowoczesnego, co faktycznie przyda się w domu i odciąży nasz napięty budżet domowy. Gdzie tam, komitet rodzicielski z wielką dumą ogłosił, że tradycji musi stać się zadość i każde dziecko dostanie opasłą, ciężką książkę w twardej oprawie. Jak to usłyszałam, to aż mi ręce opadły z bezsilności, bo w domu mam już całą stertę tych nikomu niepotrzebnych encyklopedii i opowiadań z poprzednich lat, które tylko zbierają kurz. Otwarcie powiedziałam na forum, że ja wolałabym bon do Rossmanna za te same pieniądze, bo to jest sto razy bardziej praktyczne i przynajmniej poszłoby na rzeczy, których codziennie używamy. Oczywiście inne matki od razu wsiadły na mnie, że jestem materialistką, nie dbam o rozwój intelektualny dziecka i myślę tylko o sobie, a dla mnie to jest po prostu czysty pragmatyzm w tych drogich czasach. Tradycyjne nagrody książkowe w szkole to marnowanie pieniędzy rodziców? Moje dziecko na widok kolejnej książki ma po prostu minę, jakby miało za chwilę załamać się z nudów, bo umówmy się, dzisiejsze dziewięciolatki żyją w zupełnie innym świecie i czytanie lektur przez całe wakacje to dla nich katorga. Olek po prostu rzuci ten prezent w kąt pokoju zaraz po powrocie ze szkoły, zapomni o nim po pięciu minutach i znowu odpali konsolę albo telefon. I na to idą nasze ciężko zarobione pieniądze ze składek, na które co miesiąc muszę wygospodarować grosz z pensji, rezygnując z własnych drobnych przyjemności? To jest dla mnie kompletny bezsens, totalne marnotrawstwo i brak jakiejkolwiek elastyczności ze strony innych rodziców, którzy żyją chyba w poprzednim stuleciu. Książki w dzisiejszych czasach są absurdalnie drogie, a ich wartość użytkowa dla przeciętnego dzieciaka jest praktycznie zerowa, zwłaszcza gdy są wybierane masowo, bez uwzględnienia zainteresowań konkretnego ucznia. Karta podarunkowa do drogerii zamiast książki to strzał w dziesiątkę? Gdyby trójka klasowa posłuchała mojej propozycji i kupiła każdemu uczniowi kartę podarunkową do popularnej drogerii, cała rodzina miałaby z tego realny pożytek przed wakacyjnymi wyjazdami. Przecież w takim sklepie są nie tylko kosmetyki dla dorosłych, ale całe mnóstwo rzeczy dla samych dzieciaków − od fajnych żeli pod prysznic z postaciami z bajek, przez szczoteczki elektryczne, aż po kremy z filtrem na plażę, które i tak muszę kupić przed urlopem. Poza tym, umówmy się, jako matka też mam prawo coś z tego życia mieć za to, że przez cały rok szkolny goniłam z młodym lekcje, robiłam projekty i stresowałam się każdym sprawdzianem. Taki bon do Rossmanna pozwoliłby mi bez wyrzutów sumienia kupić sobie fajny balsam, perfumy czy maseczkę na twarz, żeby w końcu odpocząć po tym całym rocznym kieracie. To byłaby taka sprawiedliwa nagroda dla całego domu za trudy edukacji, a nie kolejny papierowy klamot, który zajmuje tylko cenne miejsce na regale w małym mieszkaniu. Czy to nowoczesne podejście do prezentów szkolnych? Na klasowej grupie wybuchła przez to awantura, bo najgłośniejsze mamuśki zaczęły mnie publicznie linczować i wyzywać od roszczeniowych egoistek, które chcą okradać własne dziecko z kultury. Napisałam im krótko i dosadnie, że czas zejść na ziemię, przestać udawać wielką inteligencję na pokaz i zacząć liczyć się z groszem, bo życie to nie jest bajka. Napisałam nawet do dyrekcji z zapytaniem, czy mogę indywidualnie wypisać się z tej składki na książkę i odebrać ekwiwalent w gotówce lub po prostu kupić synowi to, co sama uważam za stosowne. Apeluję do wszystkich pragmatycznych mam: nie bójcie się głośno mówić o swoich potrzebach i przestańcie dawać się terroryzować tym wszystkim staroświeckim komitetom rodzicielskim. Prezent na koniec roku szkolnego powinien nieść ze sobą realną radość i korzyść, a nie być kolejnym nudnym obowiązkiem, na który wydajemy setki złotych bez żadnej refleksji. To my, rodzice, najlepiej wiemy, czego w danym momencie potrzebują nasze domy i nasze dzieciaki do szczęścia. Renata Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Ukradkiem zajrzałam do pokoju córki i serce podeszło mi do gardła. Jej koleżanka wywijała na czworakach ogonem”
Uwaga od nauczycielki w Librusie rozwścieczyła matkę. „Kim ona jest, żeby mnie pouczać?”
Szkolne komunikaty potrafią wywołać potężną burzę w domu. Jedna z mam napisała pełen emocji list o uwadze w e-dzienniku, która przekroczyła granice prywatności.
Droga Redakcjo mamotoja.pl, mój dziewięcioletni syn Kamil chodzi do trzeciej klasy, uczy się dobrze i nie sprawia żadnych problemów. Tymczasem jego wychowawczyni postanowiła wbić mi szpilę i wysłała oficjalną uwagę, która kompletnie przekracza granice przyzwoitości. Zamiast napisać o ocenach czy sprawdzianie, napisała mi długi, przemądrzały wywód o tym, jak karmię własne dziecko. Nauczycielka bezczelnie wyrzuciła mi, że Kamil zbyt często przynosi do szkoły tanie bułki z marketu, co rzekomo wpływa na jego gorsze skupienie na lekcjach. W wiadomości padły dokładnie takie słowa: „Proszę zadbać o pełnowartościowe, zbilansowane posiłki bogate w warzywa, ponieważ dieta dziecka ma kluczowe znaczenie w procesie edukacji”. Kiedy to czytałam, dosłownie miałam łzy w oczach. Haruję na półtora etatu, żeby opłacić rachunki, i mam tylko jedno pytanie: kim ta kobieta w ogóle jest, żeby mnie pouczać i rozliczać z zawartości śniadaniówki? Librus jako bat na matki i festiwal oceniania Wychowawczyni Kamila uznała, że ma prawo kontrolować styl życia naszej rodziny. W uwadze napisała bez ogródek: „Sugeruję wcześniejsze wstawanie, by przygotować dziecku ciepły posiłek do termosu, zamiast kupowania gotowych produktów w drodze do szkoły”. No ludzie! To jest bezczelność i kompletny brak szacunku dla kogoś, kto codziennie goni czas, żeby związać koniec z końcem. Nie mam zamiaru tolerować sytuacji, w której moje macierzyństwo jest recenzowane przez kobietę, która nie ma pojęcia, jak wygląda rzeczywistość pracującej matki. Szkoła przekracza granice pod maską wielkiej troski Współczesna szkoła publiczna zapomina, gdzie kończą się jej obowiązki edukacyjne, a zaczyna nasze prywatne życie. Rozumiem pogadanki o zdrowym żywieniu na lekcjach, ale wysyłanie pisemnych nagan za rodzaj pieczywa to czysty absurd. To ja jestem matką, ja decyduję, co kupuję za ciężko zarobione pieniądze i dbam o to, by mój syn nie chodził głodny. Nauczycielka z wieloletnim stażem powinna mieć trochę wyczucia i taktu, zamiast bawić się w internetowego sędziego. Czuję się przez to napiętnowana jako gorsza matka. To całkowicie niszczy moje zaufanie do tej placówki. Nikt nie będzie komentował tego, jak wychowuję dziecko Postanowiłam, że tak tego nie zostawię. Dzisiaj rano natychmiast pojechałam do szkoły, poszłam prosto do gabinetu dyrektora i zażądałam przeprosin. Nauczycielka z wielkim fochem stwierdziła, że działała dla dobra dziecka i nie widzi w swoich słowach nic złego. Dyrekcja oczywiście zaczęła ją tłumaczyć, mówiąc, że powinnam podejść do tematu z większym spokojem, bo szkoła po prostu promuje zdrowy styl życia. Ja jednak nie zamierzam milczeć. Nie pozwolę, żeby ktoś niszczył moją godność. Apeluję do wszystkich mam: przestańmy dawać przyzwolenie na to, by nauczyciele traktowali nas jak bezradne uczennice, które można bezkarnie pouczać i rozstawiać po kątach. Sylwia K. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Wrócił z wycieczki i zapytał, czy pójdzie do piekła. „Zamarłam na wieść o tym, co robiła nauczycielka”
Nieobecna w szkole: prawa rodzica i konsekwencje dla ucznia
Sprawdź, jak usprawiedliwić nieobecność dziecka w szkole bez lekarza, jakich terminów pilnować i kiedy grożą konsekwencje.
Nieobecność dziecka w szkole nie wymaga od razu wizyty u lekarza ani zdobywania dodatkowych dokumentów. W wielu przypadkach wystarczy informacja od rodzica lub opiekuna, złożona w formie przyjętej przez szkołę, przez dziennik elektroniczny albo na piśmie. Kluczowe znaczenie mają jednak terminy i zasady zapisane w statucie placówki, bo to one decydują, czy absencja zostanie uznana. W praktyce warto pilnować nie tylko dłuższych nieobecności, ale też pojedynczych godzin i spóźnień. Gdy usprawiedliwienie nie dotrze na czas albo szkoła nie zaakceptuje podanej przyczyny, pojawiają się nieprzyjemne skutki, od godzin nieusprawiedliwionych po problemy z klasyfikacją, a przy dużej absencji także konsekwencje dla rodziców. Nieobecność w szkole: co rodzic może, a co musi zrobić Gdy dziecko jest nieobecne w szkole, rodzic ma prawo usprawiedliwić tę absencję samodzielnie. Co ważne, co do zasady nie trzeba przedstawiać zaświadczenia lekarskiego, wystarcza informacja od rodzica lub opiekuna. W praktyce oznacza to dwie rzeczy: rodzic może zgłosić, że dziecka nie będzie w szkole, rodzic powinien dopilnować, by nieobecność została usprawiedliwiona zgodnie z zasadami obowiązującymi w danej placówce. Szkoły najczęściej akceptują nieobecności związane z chorobą, wypadkiem czy sprawami rodzinnymi, ale dokładny katalog przyczyn zwykle wynika ze statutu szkoły. To właśnie tam zapisano, co jest uznawane za usprawiedliwienie, w jakiej formie je złożyć i ile jest na to czasu. Warto też pamiętać, że pełnoletni uczeń może usprawiedliwiać swoje nieobecności samodzielnie, na takich samych zasadach jak rodzic ucznia niepełnoletniego. Jak zgłosić nieobecność w szkole zgodnie z zasadami placówki To, jak zgłosić nieobecność w szkole, zależy od wewnętrznych zasad danej placówki. Jedna szkoła poprosi o wiadomość w dzienniku elektronicznym, inna o pisemne usprawiedliwienie, a jeszcze inna dopuszcza obie formy. Najbezpieczniej przyjąć prostą kolejność: sprawdzić w statucie szkoły lub w informacji od wychowawcy, jaka forma jest preferowana, przekazać informację o nieobecności możliwie szybko, po powrocie dziecka dopilnować formalnego usprawiedliwienia w wymaganym terminie. W wielu szkołach liczy się nie tylko samo zgłoszenie, ale też termin dostarczenia usprawiedliwienia. Najczęściej jest to od 3 do 7 dni od powrotu ucznia do szkoły. Jeśli termin minie, nawet uzasadniona nieobecność może zostać potraktowana jako nieusprawiedliwiona. Usprawiedliwienie nieobecności w szkole: forma, termin i wymagane elementy Usprawiedliwienie nieobecności w szkole zwykle ma prostą formę, ale warto dopilnować szczegółów. Szkoła może wymagać: wiadomości w dzienniku elektronicznym, krótkiego pisemnego usprawiedliwienia, przekazania informacji przez rodzica lub opiekuna prawnego. Najczęściej nie trzeba dołączać zwolnienia lekarskiego ani szczegółowo opisywać przyczyny nieobecności. W wielu statutach wystarcza samo oświadczenie rodzica. Zazwyczaj w usprawiedliwieniu powinny znaleźć się: imię i nazwisko ucznia, klasa, data lub okres nieobecności, informacja, że rodzic usprawiedliwia nieobecność, podpis lub autoryzacja zgodna z przyjętą w szkole formą. Bardzo ważny jest termin. Jeśli szkoła przewiduje na to kilka dni od powrotu dziecka, warto nie odkładać sprawy „na później”, bo właśnie opóźnienie bywa najczęstszym powodem problemów formalnych. Ta sama zasada dotyczy spóźnień. Jeżeli w danej szkole spóźnienie powyżej 15 minut traktowane jest jak nieobecność wymagająca usprawiedliwienia, brak wyjaśnienia spowoduje wpisanie go jako nieusprawiedliwionego. Kiedy szkoła może nie uznać usprawiedliwienia nieobecności Szkoła nie musi uznać każdego usprawiedliwienia automatycznie. Najczęściej dzieje się tak w dwóch sytuacjach, gdy podana przyczyna nie mieści się w zasadach zapisanych w statucie albo gdy usprawiedliwienie zostanie złożone po terminie. Nieobecność może zostać uznana za nieusprawiedliwioną, gdy: powód nieobecności nie jest akceptowany przez szkołę, rodzic lub uczeń pełnoletni zgłosi usprawiedliwienie zbyt późno, forma zgłoszenia nie będzie zgodna z procedurą obowiązującą w placówce. Dlatego lepiej nie zakładać, że „wychowawca i tak zrozumie”. Jeśli szkoła ma określone zasady, warto się ich trzymać możliwie dokładnie. To oszczędza niepotrzebnych wyjaśnień i późniejszych sporów o wpisane godziny. Limity nieusprawiedliwionych nieobecności i kiedy grozi nieklasyfikowanie Limity nieusprawiedliwionych nieobecności ustala szkoła, ale szczególnie ważna jest granica związana z frekwencją na konkretnym przedmiocie. W praktyce problem zaczyna się wtedy, gdy uczeń opuści zbyt dużą część zajęć, najczęściej ponad 50 procent. To może skutkować: nieklasyfikowaniem z danego przedmiotu, koniecznością wyjaśniania sytuacji z wychowawcą i nauczycielami, uruchomieniem dalszych działań szkoły wobec rodziców. Warto zwrócić uwagę, że znaczenie ma nie tylko liczba dni nieobecności, ale też liczba opuszczonych godzin z poszczególnych przedmiotów. Nawet jeśli dziecko pojawia się w szkole nieregularnie, wysoka absencja na jednym przedmiocie może mieć realne skutki przy klasyfikacji. Konsekwencje nieobecności ucznia dla rodzica i dziecka Konsekwencje nieobecności ucznia mogą być zarówno szkolne, jak i prawne. Dla dziecka najpoważniejsze są problemy z klasyfikacją oraz narastające zaległości. Dla rodzica kłopot zaczyna się wtedy, gdy szkoła uzna, że obowiązek szkolny nie jest realizowany. Przy dużej liczbie nieusprawiedliwionych nieobecności mogą pojawić się: wpisy o nieusprawiedliwionej absencji, ryzyko nieklasyfikowania z przedmiotu, wezwania do szkoły i rozmowy wyjaśniające, To już skrajne sytuacje, ale dobrze wiedzieć, że długotrwałe ignorowanie problemu może wywołać poważne skutki. Im wcześniej rodzic reaguje, tym większa szansa, że sprawę uda się uporządkować na etapie rozmowy z wychowawcą. Co robi szkoła przy nadmiernej absencji i jak reagować, zanim pojawią się poważne skutki Szkoły na bieżąco monitorują frekwencję. Gdy nieobecności robią się zbyt częste, zwykle nie kończy się to od razu na formalnych konsekwencjach. Najpierw pojawiają się działania naprawcze. Szkoła może wtedy: skontaktować się z rodzicem, zaprosić na rozmowę z wychowawcą, włączyć pedagoga szkolnego, poprosić o wyjaśnienie przyczyn absencji. To dobry moment, by zareagować spokojnie i konkretnie. Najbardziej pomocne bywa: szybkie sprawdzenie, które godziny są nieusprawiedliwione, uzupełnienie brakujących usprawiedliwień, jeśli termin jeszcze nie minął, ustalenie z wychowawcą, jak szkoła liczy nieobecności i spóźnienia, omówienie, czy problem wynika z choroby, trudności rodzinnych czy innej sytuacji, która wymaga wsparcia. Im wcześniej rodzic wyjaśni sprawę, tym łatwiej uniknąć narastania zaległości i formalnych problemów. Gdzie sprawdzić obowiązujące w szkole procedury dotyczące nieobecności i spóźnień Najważniejsze informacje zwykle są dostępne w dokumentach szkolnych. Warto zajrzeć przede wszystkim do: statutu szkoły, zasad oceniania lub regulaminu frekwencji, informacji w dzienniku elektronicznym, wiadomości od wychowawcy klasy. To tam najczęściej można znaleźć: jak zgłosić nieobecność w szkole, w jakim terminie złożyć usprawiedliwienie, czy szkoła wymaga konkretnego wzoru, jak rozliczane są spóźnienia, jakie są limity nieusprawiedliwionych nieobecności. Jeśli coś jest niejasne, najlepiej dopytać wychowawcę. Krótka wiadomość często wystarcza, by uniknąć później dużo większego zamieszania. Bibliografia: Usprawiedliwianie nieobecności uczniów Spóźnienia, nieobecności, zwolnienia: co wolno uczniowi?
W czerwcu szkoły świecą pustkami. MEN: „Jest obowiązek szkolny. Rodzica można zatrzymać na lotnisku”
Frekwencja w szkołach w czerwcu spada z tygodnia na tydzień, bo coraz więcej uczniów wyjeżdża na wakacje jeszcze przed zakończeniem zajęć. Według „DGP” decydują głównie rodzice, kuszeni tańszymi wyjazdami poza sezonem. W tle wraca temat egzekwowania obowiązku szkolnego i zapowiedzi zmian.
Czerwiec w wielu szkołach wygląda podobnie: część klas zaczyna świecić pustkami, a nauczyciele i dyrekcje mierzą się z nagłymi nieobecnościami uczniów jeszcze przed zakończeniem zajęć dydaktycznych. Zjawisko dotyczy dzieci w różnym wieku, w tym ósmoklasistów, którzy mają już za sobą egzaminy. Spadek obecności staje się na tyle widoczny, że znów pojawiają się pytania o to, jak realnie egzekwować obowiązek szkolny. Wakacje zaczynają się wcześniej, a szkoła zostaje z pustymi ławkami Najczęściej chodzi o proste kalkulacje rodzinne. Wcześniejsze wyjazdy bywają sporo tańsze niż w środku sezonu, a gdy oceny są praktycznie ustalone, pokusa jest duża. Do tego dochodzi poczucie, że „to już końcówka”, więc nie wydarzy się nic kluczowego. W efekcie szkoły obserwują, że im bliżej końca roku, tym trudniej utrzymać normalny rytm pracy. W czerwcu problem staje się szczególnie widoczny w klasach, w których część uczniów ma już zamknięte najważniejsze sprawy: ósmoklasiści po egzaminach, starsze roczniki po zaliczeniach, młodsze dzieci po wystawieniu ocen. Dla nauczycieli oznacza to wyzwanie organizacyjne: trudno planować powtórki, projekty czy wyjścia, gdy skład grupy zmienia się z dnia na dzień. A dla tych uczniów, którzy zostają, „luźniejszy” miesiąc potrafi być w praktyce mniej przewidywalny, niż rodzice zakładają. MEN przypomina o obowiązku szkolnym i rozważa ostrzejsze zasady W tle coraz częściej wybrzmiewa pytanie: gdzie kończy się rodzinna decyzja, a zaczyna obowiązek, który państwo powinno egzekwować. Część ekspertów wskazuje, że jedną z dróg do poprawy sytuacji byłoby przyznanie szkołom większego wpływu na egzekwowanie obowiązku szkolnego. Pod koniec 2024 r. przedstawiciele Ministerstwa Edukacji Narodowej zapowiadali zaostrzenie przepisów dotyczących obowiązku szkolnego. Wiceszefowa MEN Katarzyna Lubnauer zwracała uwagę na zmianę podejścia części rodziców i mówiła w Radiu ZET: „Mamy głosy ze szkół, że rodzice traktują szkołę jako miejsce, gdzie dziecko może chodzić albo może nie chodzić. Jest obowiązek szkolny. W wielu krajach rodzica mogą zatrzymać na lotnisku”. Według niej po pandemii szczególnie zwiększyła się „dowolność wyboru” tego, ile dni dziecko spędza w szkole. Rodzice są podzieleni, a zakaz wyjazdów budzi opór W dyskusji pojawia się też pomysł ograniczeń dotyczących wyjazdów w trakcie roku szkolnego. Sondaż IBRiS dla Radia ZET z lipca 2024 r. pokazał jednak, że społeczne nastroje są w tej sprawie dalekie od jednomyślności. Na pytanie o zakaz wyjazdów na wakacje lub urlop z rodzicami w trakcie roku szkolnego odpowiedzi rozkładały się następująco: 13,1 proc. – „zdecydowanie tak”, 17,1 proc. – „raczej tak”, 21,6 proc. – „raczej nie”, 38,7 proc. – „zdecydowanie nie”, 9,5 proc. – „nie wiem/trudno powiedzieć”. Te liczby dobrze oddają rodzinny dylemat: z jednej strony jest budżet, logistyka pracy i realne oszczędności, z drugiej – szkolna obecność, ciągłość nauki i zasady, które mają obowiązywać wszystkich. Dla wielu rodziców pomocne może być jedno praktyczne kryterium: jeśli wyjazd jest planowany jeszcze przed zakończeniem zajęć, warto sprawdzić, co dziecko rzeczywiście ominie w ostatnich tygodniach, i czy da się to spokojnie nadrobić bez stresu po powrocie. Źródło: DGP Zobacz też: Państwo rozdaje nawet 600 zł na wakacje dla babci i dziadka. Wystarczy 1 wniosek
Kiedy jest zakończenie roku szkolnego? W 2026 dzieci wypada wcześniej niż rok temu
Kiedy jest zakończenie roku szkolnego – to pytanie coraz częściej pojawia się w naszych głowach, zwłaszcza gdy za oknem robi się coraz cieplej, a myślami jesteśmy już na wakacjach. W tym roku część uczniów znów pożegna się ze szkołą nieco wcześniej. Sprawdź, kiedy w 2026 wypada koniec roku szkolnego i kiedy rozpoczną się wakacje!
Kiedy koniec roku szkolnego? To pytanie coraz częściej zadają sobie nie tylko uczniowie, ale także rodzice, którzy już planują wakacyjne wyjazdy i zakup strojów galowych na zbliżające się uroczystości z okazji zakończenia roku szkolnego 2026. Zgodnie z harmonogramem Ministerstwa Edukacji Narodowej na rok 2025/2026, część uczniów zakończy zajęcia dydaktyczno-wychowawcze już w kwietniu, a pozostali dopiero w czerwcu. Przypominamy, kto w 2026 roku wcześniej zakończy naukę i co czeka ósmoklasistów po egzaminach. Spis treści: Kiedy zakończenie roku w szkole podstawowej? Kiedy jest koniec roku szkolnego w liceum? Kiedy koniec roku w przedszkolu? Kiedy zakończenie roku w szkole podstawowej? Zakończenie roku szkolnego we wszystkich szkołach podstawowych zaplanowane jest na 26 czerwca 2026 roku. Kiedy koniec roku szkolnego mają ósmoklasiści? Ten termin dotyczy również uczniów ostatniej klasy szkoły podstawowej. W 2026 wakacje rozpoczną się w sobotę, 27 czerwca i będą trwały aż do poniedziałku 31 sierpnia. Zanim zaczniecie planować wymarzony urlop, upewnijcie się, że pamiętacie o wszystkich terminach. Sprawdźcie, do kiedy trzeba wystawić oceny na zakończenie roku szkolnego – ta wiedza jest bardzo ważna, ponieważ może się okazać, że uczeń ma znacznie mniej czasu na ewentualną poprawę, niż mu się wydaje. Kiedy jest koniec roku szkolnego w liceum? Podobnie jak w szkołach podstawowych, rok szkolny w liceum (i innych szkołach średnich) kończy się w piątek, 26 czerwca 2026 roku. Natomiast dla uczniów najstarszych klas liceów ogólnokształcących, techników i branżowych szkół II stopnia (niezależnie od tego, czy przystąpią do matury, czy nie) koniec roku szkolnego w 2026 roku wypadał w piątek, 24 kwietnia. Wszystkim uczniom oraz ich rodzicom życzymy samych sukcesów, a później wspaniałego i w pełni zasłużonego wypoczynku! Choć obecnie drogie prezenty nie są dozwolone, z okazji zakończenia roku szkolnego warto pamiętać o podziękowaniach dla nauczycieli – z pewnością ucieszą ich słowa prosto z serca. Kiedy koniec roku w przedszkolu? Rok przedszkolny zazwyczaj kończy się w ostatnim tygodniu czerwca, choć dokładna data może się różnić w zależności od placówki. W dużych miastach, takich jak Warszawa czy Gdańsk, organizowane są tzw. dyżury wakacyjne – w wybranych tygodniach przedszkola zapewniają opiekę dla dzieci. W okresie wakacyjnym warszawskie przedszkola mają obowiązek zapewnić dzieciom opiekę przez trzy tygodnie. Rodzice mogą złożyć wnioski do więcej niż jednej placówki. Prywatne przedszkola często funkcjonują przez cały rok, z wyjątkiem krótkiej przerwy wakacyjnej. Materiał został zaktualizowany przez redakcję w 2026 roku. Źródło: gov.pl Zobacz także: Te piękne cytaty o nauczycielach to najlepsze podziękowanie. Aż łzy cisną się do oczu Od jakiej średniej jest czerwony pasek na świadectwie? Wymagania 2026 zaskoczą uczniów! 40 mocnych cytatów na zakończenie roku szkolnego. Pierwszy da do myślenia wszystkim uczniom
Koniec z szybkim usprawiedliwianiem nieobecności w szkole. MEN: rodzice muszą podać powód
Usprawiedliwianie nieobecności w szkole ma już nie być takie proste, jak do tej pory. Szkoła będzie wymagać podania ogólnego powodu absencji, ale bez ujawniania danych wrażliwych.
29 maja 2026 r. Sejm uchwalił ustawę o prawach i obowiązkach ucznia. Wśród zmian, które mają zacząć obowiązywać od 1 września 2026 r., znalazły się także nowe, bardziej jednolite zasady usprawiedliwiania nieobecności. Projekt jest jeszcze w toku prac legislacyjnych (wymaga podpisu prezydenta i publikacji), ale już teraz warto wiedzieć, co może się zmienić w szkolnej codzienności rodziców i uczniów. Nieobecność ucznia w szkole musi mieć konkretny powód Do tej pory w wielu szkołach usprawiedliwienie bywało formalnością: wystarczała krótka wiadomość od rodzica z prośbą o usprawiedliwienie nieobecności. Problem w tym, że praktyki mocno się różniły – jedni wychowawcy prosili o choćby jedno zdanie wyjaśnienia, inni nie wymagali podawania żadnego powodu. Po zmianach usprawiedliwianie nieobecności ma opierać się na prostym założeniu: szkoła powinna dostać informację, czy absencja była uzasadniona, ale bez „prześwietlania” dziecka i rodziny. To oznacza, że samo „proszę usprawiedliwić” ma przestać wystarczać. W zamian pojawia się wymóg podania przyczyny – jednak w wersji ogólnej. W praktyce rodzic (albo inna osoba usprawiedliwiająca) ma wskazać, dlaczego ucznia nie było w szkole, ale nie ma wchodzić w szczegóły. Taki ruch ma ujednolicić zasady i ograniczyć napięcia na linii dom–szkoła, gdy w grę wchodzą delikatne informacje. Powód nieobecności tak, ale prywatność ucznia ma być chroniona Najważniejszy „bezpiecznik” w tych zasadach to ochrona prywatności. W uzasadnieniu zmiany podkreślono, że powód nieobecności w szkole ma być na tyle ogólny, by nie ujawniać danych wrażliwych. Jeśli dziecko nie przyszło do szkoły z powodu zdrowia, wystarczające ma być hasło typu „choroba”. Bez opisywania diagnozy, badań czy szczegółów leczenia. Podobnie przy sprawach domowych – zamiast tłumaczyć rodzinne okoliczności, ma wystarczyć ogólne „sprawy rodzinne”. To ważne zwłaszcza wtedy, gdy dziecko jest w wieku, w którym szczególnie dba o swoją intymność, a jednocześnie w szkolnej dokumentacji łatwo „zostawić ślad”, do którego dostęp ma więcej osób, niż byśmy chcieli. Nowe podejście ma pozwolić wyjaśnić nieobecność bez przekazywania informacji, które nie są szkole potrzebne. Czy szkoła będzie mogła żądać zaświadczenia lekarskiego? W tle powraca temat, który rodzice znają aż za dobrze: zwolnienia i zaświadczenia. Z opisywanych zasad wynika, że szkoła nie może domagać się zaświadczenia lekarskiego przy krótkiej nieobecności ucznia. Jednocześnie pojawia się istotne zastrzeżenie: w konkretnej szkole mogą obowiązywać bardziej szczegółowe zasady usprawiedliwiania, jeśli przewiduje je statut. Dla rodzica to sygnał, że warto zerknąć do szkolnych regulacji – nie po to, by szukać konfliktu, ale by wiedzieć, jak wygląda lokalna praktyka i jakie terminy lub formy zgłaszania nieobecności są przyjęte. Jeśli przepisy wejdą w życie w planowanym terminie, od nowego roku szkolnego 2026/2027 w szkołach skończy się szybkie usprawiedliwianie dzieci jednym zdaniem. Dla rodziców i uczniów ta zmiana może być odczuwalna, bo będzie wiązać się z poczuciem, że niczym nieusprawiedliwione nieobecności nie są akceptowane. Źródło: gov.pl Zobacz też: Wielkie zmiany w 800 plus od 1 czerwca. Część rodziców dostanie tylko 400 zł
Dzieci zawalone nauką na długi weekend. „Nauczycielka bezczelnie drwi z przemęczonych rodziców i uczniów”
Usiadłam wczoraj wieczorem z moim dziesięcioletnim Olkiem przed komputerem, żeby sprawdzić powiadomienia w elektronicznym dzienniku, i naprawdę się wściekłam, widząc listę zadań i projektów, które moje dziecko ma przygotować już na następny wtorek.
Uważam, że nauczycielka bezczelnie drwi z przemęczonych rodziców i uczniów, twierdząc w komentarzu pod zadaniami, że skoro mamy cztery dni wolnego, to dzieci będą miały mnóstwo czasu na nadrobienie wszelkich zaległości i gruntowne powtórzenie materiału przed końcem roku szkolnego. Czy ta kobieta naprawdę uważa, że długi weekend to dla nas darmowy obóz korepetycji, a moje dziecko to robot, który nie potrzebuje słońca, ruchu na świeżym powietrzu i zwyczajnego, ludzkiego resetu od szkolnej ławki? Przez jej chory ambicjonalny pęd, zamiast odpocząć jako rodzina, spędzimy te piękne dni na kłótniach przy biurku, płaczu nad matematyką i wpychaniu w małą głowę wiedzy, której nikt nie potrafił rzetelnie przekazać podczas normalnych lekcji. Weekendowa udręka edukacyjna i niszczenie rodzinnego wypoczynku Przez cały maj pracowaliśmy z mężem ponad siły, żeby odłożyć parę groszy i zaplanować dla dzieci krótki, trzydniowy wyjazd w góry, byle tylko uciec od smogu, hałasu i wiecznego pędu, jaki towarzyszy nam od poniedziałku do piątku. Olek marzył o wycieczce rowerowej, a ja cieszyłam się, że w końcu odetchnę od roli domowego żandarma, który codziennie pilnuje terminów i sprawdza oceny. Wszystkie te plany legły w gruzach w ułamku sekundy, gdy zobaczyłam zakres materiału zadany z trzech kluczowych przedmiotów: potężny test z matematyki, kilkanaście stron ćwiczeń z gramatyki i skomplikowany projekt plastyczno-przyrodniczy, który wymaga godzin pracy w skupieniu. To nie jest nauka, to jest znęcanie się nad naszą rodziną i bezczelne przerzucanie obowiązków edukacyjnych na barki rodziców w ich jedyne dni wolne od pracy zawodowej. Nauczycielka idzie na łatwiznę − nie zdążyła zrealizować programu przez masowe zastępstwa i własne nieobecności w ciągu semestru, więc teraz bez skrupułów kradnie nasz prywatny czas, żeby zgadzały jej się tabelki w kuratoryjnych raportach. Szkoła w Polsce uczy niechęci do wiedzy i niszczy relacje Wychowujemy pokolenie dzieci zgarbionych, przemęczonych i zniechęconych do jakiejkolwiek aktywności intelektualnej, bo szkoła kojarzy im się wyłącznie z wiecznym przymusem, stresem i brakiem zrozumienia dla ich naturalnych potrzeb biologicznych. Zadawanie sterty lekcji na długie weekendy czy ferie to jest prosta droga do tego, by młody człowiek zaczął szczerze nienawidzić książek, traktując edukację jako najgorszą życiową karę. Jak mam budować w synu pasję do odkrywania świata, skoro po powrocie ze szkoły jedyne, co go czeka, to kolejna porcja kazań o tym, że musi się uczyć, bo inaczej dostanie jedynkę i zawiedzie wszystkich wokół? Ta sytuacja potwornie niszczy atmosferę w naszym domu, generuje wieczne napięcie między mną a synem i sprawia, że zamiast być wspierającą mamą, staję się surowym kontrolerem, który goni z batem do biurka. Mąż patrzy na to wszystko zrezygnowany, atmosfera przy obiedzie jest gęsta od niewypowiedzianych pretensji, a wszystko przez to, że jedna pani pedagog nie potrafi zaplanować pracy w ciągu tygodnia. Rodzice w Polsce są wykończeni fizycznie i psychicznie rolą korepetytorów, którzy po ośmiu godzinach ciężkiej pracy zawodowej muszą siadać do biurek i uczyć się ułamków czy dat historycznych razem ze swoimi dziećmi, bo szkoła umywa ręce od rzetelnego nauczania. Czas na protest rodziców przeciwko przeładowanemu programowi Uważam, że musimy jako rodzice zjednoczyć siły, przestać milczeć na grupach internetowych i głośno powiedzieć dyrekcji oraz nauczycielom, że nasze dzieci mają ustawowe prawo do pełnego, nieskrępowanego odpoczynku od nauki. Ja w ten weekend zamierzam podjąć radykalny krok − zamykam laptopa, pakuję plecak syna i jedziemy w góry, tak jak obiecałam, a w poniedziałek Oluś pójdzie do szkoły bez odrobionych ćwiczeń, za to z uśmiechem na twarzy i czystą głową. Napiszę oficjalne pismo do wychowawczyni, że czas wolny od pracy i szkoły jest świętością i nie pozwolę, by ktokolwiek bezczelnie nim dysponował bez mojej wyraźnej zgody jako prawnego opiekuna dziecka. Przestańmy pozwalać na to edukacyjne niewolnictwo i zacznijmy ratować zdrowie psychiczne naszych pociech, zanim całkiem stłamsimy w nich dziecięcą radość życia i naturalną ciekawość świata. Szkoła ma nas wspierać, a mądry nauczyciel to taki, który potrafi uczyć w klasie, dając dziecku wolność i oddech w domu − i o taką normalność musimy dziś głośno walczyć dla dobra całego młodego pokolenia. Iza Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Teściowa groziła wnuczce karą za niezjedzenie obiadu. Matka: „1 zdaniem ustawiłam ją do pionu”
60 proc. lekcji w tygodniu to zastępstwa. Matka: „Nauczyciele mogliby się bardziej postarać”
Usiadłam wczoraj wieczorem, żeby przeanalizować zeszyt mojego czwartoklasisty i to, co uświadomiłam sobie po przejrzeniu planu lekcji, po prostu zwaliło mnie z nóg.
Mniej więcej 60 procent lekcji w tym tygodniu to były zwykłe, bezwartościowe zastępstwa z przypadkowymi osobami, na których dzieci nie realizują absolutnie żadnego materiału, a jedynie oglądają bajki na ekranie albo bez celu siedzą na boisku szkolnym. Jako matka dbająca o przyszłość swojego dziecka uważam, że to jest absolutny skandal i lekceważenie naszych starań, a nauczyciele oraz dyrekcja mogliby się po prostu bardziej postarać, zamiast wiecznie zasłaniać się problemami kadrowymi i chorobami. Szkoła powinna uczyć i przygotowywać do egzaminów, a obecnie stała się darmową, kiepsko zorganizowaną przechowalnią, w której młodzi ludzie marnują najważniejsze godziny swojego dnia na siedzenie pod ścianą z telefonami w dłoniach, bo nikt nie ma dla nich czasu ani pomysłu na konstruktywne zajęcia. Szkolna codzienność, czyli seanse filmowe zamiast matematyki i języka polskiego To, co dzieje się na korytarzach placówki mojego syna, przechodzi już wszelkie pojęcie i przypomina wieczne, niekończące się wakacje w środku roku szkolnego. Kiedy pytam dziecko, co dzisiaj robili na matematyce czy języku polskim, regularnie słyszę, że pani znowu nie było, a na zastępstwo przyszedł pan od wychowania fizycznego albo pani z biblioteki. Zamiast uczyć się ułamków, pisać dyktanda czy omawiać lektury, klasa dostaje polecenie włączenia jakiegoś filmu na YouTube, wyciągnięcia kolorowanek albo po prostu wyjścia na dwór, byle tylko nie robili hałasu w budynku. Rozumiem, że każdy ma prawo do przeziębienia czy trudnej sytuacji losowej, ale kiedy sytuacja powtarza się co tydzień i dotyczy większości kluczowych przedmiotów, to znaczy, że system całkowicie przestał działać. Nauczyciele idą na łatwiznę − zostawiają w zastępstwie kartki z poleceniem, by dzieci powtórzyły stary materiał, co w praktyce oznacza czterdzieści pięć minut krzyku i rzucania papierkami, bo nikt tego nie kontroluje. Moje dziecko wraca do domu znudzone, rozkojarzone i z ogromnymi zaległościami, które potem ja, jako matka, muszę nadrabiać z nim po nocach w pokoju, tracąc własny czas i resztki cierpliwości. Odrabianie zaległości domowych kosztem wolnego czasu rodzin Najgorsze w tym edukacyjnym chaosie jest to, że podstawa programowa jest nieubłagana i na koniec semestru każdy uczeń zostanie rozliczony z wiedzy, której w szkole nikt mu nie przekazał. Skoro szkoła nie realizuje tematów przez masowe nieobecności kadry, cały ten ciężar edukacyjny zostaje bezczelnie przerzucony na barki nas, zmęczonych życiem i pracą rodziców. Spędzam popołudnia na tłumaczeniu synowi zasad gramatyki, historii i przyrody, czując, że wyręczam w obowiązkach ludzi, którzy biorą za to co miesiąc państwowe pensje. Uważam, że dyrekcja i grono pedagogiczne powinni wykazać się większą kreatywnością i dojrzałością organizacyjną w takich kryzysowych momentach roku. Jeśli nauczyciela matematyki nie ma przez dwa tygodnie, to na zastępstwo powinien przyjść inny matematyk i pchać materiał do przodu, a nie plastyk, który każe dzieciom rysować domki na kartkach w kratkę. Szkoła ma obowiązek zapewnić ciągłość nauki, a nie tylko bezpieczeństwo fizyczne w murach budynku, bo od edukacji zależy to, jak te dzieci poradzą sobie w starszych klasach i na ważnych egzaminach państwowych. Brak szacunku do nauki i dewaluacja autorytetu nauczyciela Taki stan rzeczy uczy młode pokolenie bardzo niebezpiecznych nawyków, pokazując im, że szkoła to miejsce, gdzie można bezkarnie zbijać bąki i ignorować obowiązki. Dzieci szybko orientują się, że zastępstwa to czas bezkarności, na którym nic się nie wymaga, przez co całkowicie tracą szacunek do autorytetu instytucji oraz samych pedagogów. Kiedy w końcu wraca stały nauczyciel, musi poświęcić połowę lekcji na zaprowadzenie jakiejkolwiek dyscypliny w grupie, która przez tydzień biegała samopas po szkolnym boisku pod okiem przypadkowego opiekuna. Problem wiecznych zastępstw i odwoływanych lekcji dotyczy tysięcy placówek publicznych w całym kraju. Rodzice nie mogą dłużej milczeć i udawać, że wszystko jest w porządku, podczas gdy poziom nauczania w Polsce drastycznie spada przez organizacyjną bezradność dyrektorów. Nauczyciele muszą zacząć się bardziej starać, szanować czas naszych dzieci i dbać o to, by każda godzina spędzona w ławce była autentyczną lekcją, a nie tylko smutnym odhaczeniem obecności w elektronicznym dzienniku. Ela Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Nowy rok szkolny dobije rodziców. „Aż 187 dni laby od nauki. Mam się zwolnić z pracy?”
Nowy rok szkolny dobije rodziców. „Aż 187 dni laby od nauki. Mam się zwolnić z pracy?”
Nowy harmonogram roku szkolnego przynosi aż 187 dni wolnych od nauki, co dla tysięcy pracujących rodziców oznacza prawdziwą katastrofę logistyczną. Przeczytaj pełen emocji list matki, która podliczyła wszystkie zaplanowane przerwy w edukacji i pyta ministerstwo, jak ma pogodzić etat w pracy z całodobową opieką nad dziećmi bez brania kredytu na prywatne półkolonie.
Usiadłam wczoraj wieczorem przy biurku z czerwonym pisakiem, zaczęłam skrupulatnie zakreślać w kalendarzu wszystkie zaplanowane wakacje, ferie, przerwy świąteczne oraz przedłużone weekendy i wyszło mi, że nasze dzieci będą miały aż 187 dni laby od nauki. To jest jakaś totalna abstrakcja, która kompletnie ignoruje realia, w jakich muszą żyć i zarabiać na chleb współcześni pracujący rodzice w tym kraju. Jako matka dwójki dzieci w wieku wczesnoszkolnym czuję się potraktowana przez system jak pionek i bez dłuższego zastanawiania pytam urzędników: czy ja mam się zwolnić z pracy, żeby przez ponad pół roku służyć za całodobową animatorkę i darmową nianię? Żaden normalny pracodawca na etacie nie da mi przecież tylu dni wolnego, a koszty prywatnej opieki w okresach bezszkolnych po prostu zwalają z nóg i doprowadzają nasz domowy budżet do całkowitej ruiny. Kalendarz szkolny to kpina z realiów rynku pracy Kiedy patrzę na te liczby, zastanawiam się, czy osoby układające ten harmonogram w ogóle kiedykolwiek pracowały w normalnej firmie, gdzie urlop wypoczynkowy wynosi zaledwie dwadzieścia sześć dni w roku. Nowy rok szkolny funduje nam przecież tradycyjne dwa miesiące wakacji letnich, potem zimową przerwę świąteczną, dwa tygodnie ferii, kolejną długą przerwę na Wielkanoc, czerwcowe i majowe długie weekendy, a do tego dochodzą jeszcze dni dyrektorskie, kiedy szkoła jest zamknięta na cztery spusty z powodu egzaminów starszych roczników. Zwykły, uczciwie pracujący człowiek nie ma najmniejszych szans, by legalnie i bez kombinowania pokryć ten potężny deficyt opieki nad dziećmi za pomocą swojego kodeksowego urlopu. Razem z mężem musimy brać wolne na zmianę, co w praktyce oznacza, że od trzech lat nie spędziliśmy ani jednego wspólnego dnia na odpoczynku jako małżeństwo, bo wiecznie mijamy się w drzwiach jak obcy ludzie. Szkoła w Polsce przestała być instytucją wspierającą rodzinę, a stała się logistycznym koszmarem, przez który każda pracująca matka żyje w permanentnym stresie. Koszty półkolonii i opieki w dni wolne rujnują budżet Druga fala załamania przyszła, gdy zaczęłam dzwonić i sprawdzać ceny zorganizowanych form opieki, takich jak półkolonie czy osiedlowe klubiki, które rzekomo mają ratować rodziców w czasie tych wiecznych przerw w nauce. Za pięć dni pobytu dziecka w placówce od godziny ósmej do szesnastej prywatne firmy żądają teraz kwot, które przyprawiają o zawrót głowy i sprawiają, że człowiek zaczyna zarabiać jedynie na opłacenie opieki nad własnym potomstwem. Przy dwójce dzieci jeden tydzień takich ferii zimowych czy letnich to wydatek rzędu kilku tysięcy złotych, a przecież musimy jeszcze zapłacić czynsz, ratę kredytu hipotecznego i zrobić coraz droższe zakupy spożywcze. Państwo polskie z jednej strony zachęca kobiety do aktywności zawodowej i powrotu na rynek pracy, a z drugiej strony bezczelnie rzuca nam kłody pod nogi w postaci 187 dni, kiedy system edukacji po prostu umywa ręce od opieki nad uczniami. Szkoła musi dostosować się do współczesnego życia rodzin Proszę Redakcję o wywołanie głośnej i odważnej dyskusji na temat konieczności gruntownej reformy organizacji roku szkolnego, ponieważ obecny system to archaiczny relikt przeszłości, który kompletnie nie pasuje do współczesnego świata. Dlaczego budynki szkolne, świetlice, boiska i sale gimnastyczne stoją puste i bezużyteczne przez tyle miesięcy w roku, skoro mogłyby służyć jako bezpieczne miejsca bezpłatnych dyżurów opiekuńczych dla dzieci pracujących rodziców? Dzieci wcale nie potrzebują tylu dni wolnego, bo po każdym dłuższym rozbracie z klasą wracają do ławek rozkojarzone, przebodźcowane i z wielkimi zaległościami, które potem i tak my, rodzice, musimy nadrabiać z nimi po nocach w domach. Mam nadzieję, że ktoś w końcu pomyśli o nas − zmęczonych, zagonionych i bezradnych rodzicach, którzy chcą po prostu uczciwie pracować, nie martwiąc się przy tym o to, co zrobić w tym czasie z dziećmi. Karolina Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Toksyczna matka zawsze robi te 3 rzeczy. Z zewnątrz wygląda na troskliwą mamusię
MEN postawiło na swoim: będzie nowy przedmiot w szkole i to na ocenę. Zdecyduje o promocji
Nowe przedmioty mają wejść do szkół od września. MEN przekazało projekty do opiniowania i zapowiada obowiązkową edukację zdrowotną oraz osobny przedmiot o dorastaniu i relacjach. Jedne z tych zajęć mają być oceniane i wpływać na średnią.
Jesień 2026 może przynieść uczniom w całej Polsce zupełnie nowy układ zajęć. Ministerstwo Edukacji Narodowej przekazało do opiniowania projekty zmian, które mają obowiązywać od początku roku szkolnego 2026/2027. W planach są dwa nowe przedmioty: edukacja zdrowotna oraz wyodrębniona edukacja zdrowotna w zakresie zdrowia intymnego. Co ważne dla uczniów i rodziców, pierwszy z nich ma być oceniany, a stopnie mają trafić na świadectwo i do średniej. Oceny z nowego przedmiotu mają realnie „ważyć” na świadectwie Edukacja zdrowotna ma wejść do szkół jako pełnoprawny przedmiot obowiązkowy, a nie jedynie zestaw luźnych tematów omawianych przy okazji innych lekcji. MEN zakłada, że będzie on oceniany − z konkretnymi stopniami wpisywanymi na świadectwo. Dla rodzin to sygnał, że nie będzie to „zapychacz planu”, tylko zajęcia traktowane serio i rozliczane tak samo, jak inne przedmioty. Założenie jest proste: szkoła ma pomóc uczniom porządkować wiedzę o zdrowiu i codziennym funkcjonowaniu w świecie, w którym informacji jest dużo, a nie wszystkie są rzetelne. W ramach edukacji zdrowotnej mają pojawić się m.in. zagadnienia z obszaru zdrowia fizycznego i psychicznego, relacji społecznych oraz praktycznego radzenia sobie z wyzwaniami współczesności. Zdrowie w wersji „na co dzień”: od jedzenia po bezpieczeństwo w sieci Planowana edukacja zdrowotna ma obejmować tematy, z którymi dzieci i nastolatki stykają się każdego dnia − także poza szkołą. Wśród zapowiadanych obszarów znalazły się m.in. odżywianie, aktywność fizyczna i profilaktyka uzależnień. Do tego dochodzi zdrowie psychiczne, które coraz częściej jest realnym wyzwaniem dla uczniów w różnym wieku. W programie mają się też pojawić treści związane z bezpieczeństwem w sieci. Dla rodziców brzmi to znajomo: presja online, ryzykowne treści, podszywanie się pod innych czy chaotyczny zalew „porad” z mediów społecznościowych. MEN zapowiada, że uczniowie mają uczyć się nie tylko podejmowania świadomych decyzji, ale też rozpoznawania wiarygodnych informacji. To ważne zwłaszcza wtedy, gdy dziecko próbuje samodzielnie szukać odpowiedzi na trudne pytania. Drugi przedmiot ma dotyczyć dojrzewania i granic Równolegle MEN planuje osobny, nieobowiązkowy przedmiot: edukację zdrowotną dotyczącą dojrzewania. Zgodnie z zapowiedziami ma on obejmować m.in. relacje i bezpieczeństwo. Kluczowe jest to, że treści mają być dopasowane do wieku. W młodszych klasach szkoły podstawowej nacisk ma być położony na bezpieczeństwo dziecka i ochronę granic. W wymaganiach dla klasy IV pojawia się m.in. temat tzw. „złego dotyku” − wraz z informacją, jak reagować i gdzie szukać pomocy, gdy ktoś przekroczy granice intymne. W starszych klasach mają dochodzić zagadnienia takie jak stereotypy płciowe, cyberprzemoc oraz presja obecna w mediach społecznościowych. Program ma też poruszać kwestie świadomej zgody, asertywności i odpowiedzialnych relacji − czyli tematów, o które młodzi często zahaczają w rozmowach między sobą, ale nie zawsze mają bezpieczną przestrzeń, by je uporządkować. W szkołach ponadpodstawowych program ma się rozszerzyć o konkretne ryzyka i odpowiedzialność W liceach i technikach treści mają być jeszcze szersze. MEN wskazuje m.in. na antykoncepcję oraz rodzicielstwo. Intencją ma być wyposażenie młodych ludzi w wiedzę potrzebną do budowania trwałych relacji i bardziej świadomego wchodzenia w dorosłość. Resort podkreśla też w projektach dbałość o komfort uczniów i sposób omawiania wrażliwych tematów na lekcjach. To detal, na który wielu rodziców zwraca uwagę: nie chodzi wyłącznie o to, „co” ma być w programie, ale też „jak” zajęcia mają być prowadzone. Szkoły i nauczyciele mają się przygotować przed startem w 2026/2027 Zmiany nie mają wejść z dnia na dzień. MEN wskazuje, że trwają przygotowania, a tysiące nauczycieli ma już kwalifikacje do prowadzenia edukacji zdrowotnej, a kolejni kończą studia podyplomowe. Jeśli przepisy zostaną przyjęte, nowe zasady mają zacząć obowiązywać od początku roku szkolnego 2026/2027, czyli od września 2026. Źródło: Gazeta Prawna Zobacz też: 40 tys. zł na start dla młodych małżeństw. Kiedy ruszy program Ślub Plus?
Matka załamana rekrutacją do szkoły. „Nasza rejonówka to moloch, nie puszczę tam dziecka”
Nasza szkoła rejonowa, do której przypisano nas automatycznie z racji adresu, to gigantyczny, przepełniony moloch na nowym osiedlu, gdzie dzieci uczą się dosłownie na zmiany, a na korytarzach panuje wieczny szum i chaos. Walczyłam do samego końca, składałam dokumenty do małej, kameralnej placówki w sąsiedniej dzielnicy, wierząc, że uda nam się uciec przed tym systemowym koszmarem.
Moje dziecko jest ciche, potrzebuje spokoju i indywidualnego podejścia, a ta rejonowa fabryka zepsuje jego wrażliwość i zostawi po sobie tylko lęk przed światem. Nie puszczę tam mojego dziecka, nawet jeśli będę musiała rzucić pracę i uczyć go sama w kuchni, bo moim obowiązkiem jako matki jest chronić go przed przepełnionymi klasami i hałasem, który przekracza wszelkie normy. Rekrutacja do szkoły podstawowej. Matka: „To moja porażka” Przez ostatnie miesiące żyłam nadzieją, że uda nam się zdobyć upragnione miejsce w małej szkole poza naszym obwodem, gdzie w klasach jest po piętnaście osób, a nauczyciele znają wszystkich uczniów z imienia. Niestety, rekrutacja dla dzieci spoza rejonu okazała się czystą fikcją i bezduszną licytacją na punkty za rzeczy, na które nie mam żadnego wpływu, jak zatrudnienie w konkretnej gminie czy podatki. Dziś rano zobaczyłam w systemie czerwony komunikat o niezakwalifikowaniu i poczułam, jak krew odpływa mi z twarzy. Zostałam postawiona pod ścianą i czuję, że państwo polskie traktuje pracujących rodziców jak pionki, ignorując realne potrzeby i dobrostan psychiczny najmłodszych uczniów. Co z tego, że ciężko pracuję i płacę wysokie podatki, skoro w zamian system bezwzględnie zmusza mnie do posłania syna do szkoły, której panicznie się boję? Ta odmowa to dla mnie osobista porażka, bo jako matka powinnam zapewnić dziecku najlepsze warunki, a zostałam pokonana przez sztywne urzędowe tabele i brak wolnych miejsc na listach rezerwowych. Szkolny moloch z rejonu to kołchoz na trzy zmiany Szkoła obwodowa, do której teraz musimy pójść, przeraża mnie swoją skalą, bo na naszym ogromnym osiedlu ma powstać aż sześć pierwszych klas, co oznacza prawie dwustu siedmiolatków w jednym roczniku. Jak w takich warunkach jeden nauczyciel ma zauważyć, że mój syn zamknął się w sobie, że czegoś nie rozumie albo że ktoś robi mu krzywdę na szkolnym korytarzu? To jest fabryka, w której liczy się tylko przetrwanie od dzwonka do dzwonka, a świetlica pęka w szwach tak bardzo, że dzieci mają kończyć zajęcia późnym wieczorem z braku wolnych sal. Mój syn na sam widok tego wielkiego, betonowego gmachu kurczy się w sobie i pyta, czy na pewno musi tam iść, a ja nie potrafię powstrzymać łez, wiedząc, jak trudny będzie dla niego ten start. To nie jest miejsce przyjazne dzieciom, to jest wielka przechowalnia, w której cichy i wrażliwy chłopak natychmiast zniknie w tłumie głośniejszych rówieśników. Wolę zrezygnować z własnych planów zawodowych, niż patrzeć, jak moje dziecko codziennie wraca z płaczem i bólem brzucha ze stresu. Rozważam fikcyjną przeprowadzkę Nie zamierzam się jednak poddać bez walki, bo stawka jest zbyt wysoka i dotyczy zdrowia psychicznego mojego jedynego dziecka, które ufa mi, że podejmę mądre decyzje. Zamierzam natychmiast złożyć oficjalne odwołanie od decyzji komisji rekrutacyjnej w wybranej szkole, a jeśli to nie pomoże, będę pisać podania bezpośrednio do dyrekcji o przyjęcie w trybie uzupełniającym. Rozważam nawet fikcyjną przeprowadzkę do wynajętego mieszkania w innej dzielnicy, żeby załapać się do rejonu. Apeluję do Redakcji i do innych rodziców − głośno mówmy o tym, że obecny system rekrutacji rani nasze rodziny. Szkoła podstawowa powinna być miejscem wsparcia, a nie przymusowym zsyłaniem wrażliwych dzieci do przepełnionych placówek rejonowych. Ja swojego syna do tego molocha nie puszczę, choćbym miała walczyć z urzędowym systemem, bo jego uśmiech i spokojny sen są dla mnie ważniejsze niż jakikolwiek rejonowy nakaz. Inga Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Napisałam w weekend do nauczycielki SMS-a, a ona mnie wyśmiała. Przecież to jej obowiązek”
Wynajęła mieszkanie, by zapisać dziecko do szkoły. Matka: „Rejonizacja to pomyłka”
„Mój syn miał trafić do przepełnionego kołchozu, więc musieliśmy skombinować nowy adres” – pisze autorka listu.
Szanowna Redakcjo, piszę do Was, bo to, co dzieje się w polskim systemie edukacji, to absolutny skandal, który zmusza rodziców do kombinowania i podejmowania decyzji, o jakie nigdy byśmy się nie podejrzewali. Wynajęłam mieszkanie w zupełnie innej części miasta tylko po to, by mój syn mógł pójść do normalnej, kameralnej szkoły, bo rejonizacja, która obowiązuje w naszym kraju, to jedna wielka pomyłka. Mój Adaś jest wrażliwym dzieckiem, a szkoła, do której przypisano nas z automatu ze względu na miejsce zamieszkania, to gigantyczny, przeładowany kołchoz na ogromnym osiedlu, gdzie dzieci uczą się na trzy zmiany. Kiedy poszłam tam na dni otwarte i zobaczyłam te tłumy na korytarzach, ten hałas i anonimowość, serce mi zamarło, bo wiedziałam, że mój syn po prostu zniknie w tym tłumie, a jego talenty i potrzeby zostaną zmielone przez system. Rejonizacja to pomyłka, która odbiera rodzicom prawo wyboru Nie rozumiem, dlaczego w wolnym kraju o tym, gdzie moje dziecko spędzi najważniejsze osiem lat życia, ma decydować kawałek papieru z adresem zameldowania, a nie realne potrzeby małego człowieka. Nasza szkoła rejonowa ma słabe wyniki w rankingach, świetlica pęka w szwach, a dzieci z klas pierwszych kończą lekcje o godzinie 17. To nie jest edukacja, to jest przechowalnia, w której nikt nie ma czasu na indywidualne podejście. System rejonizacji jest sztywny, niesprawiedliwy i kompletnie nie bierze pod uwagę tego, że nie każda placówka pasuje do każdego dziecka. Poczułam się uwięziona we własnym domu, bo adres, z którego byłam tak dumna, nagle stał się przeszkodą w zapewnieniu Adasiowi bezpiecznej przyszłości. Wynajęte mieszkanie to dla nas jedyny sposób na ucieczkę z kołchozu Podjęliśmy z mężem trudną decyzję − skoro system nas blokuje, musimy go obejść dla dobra syna. Znaleźliśmy piękną, małą szkołę w starej dzielnicy, gdzie w klasach jest po piętnaście osób, a pani dyrektor zna każdego ucznia z imienia. Problem polegał na tym, że nie było tam wolnych miejsc dla dzieci spoza rejonu. Co zrobiliśmy? Wynajęliśmy kawalerkę w tamtej okolicy, tylko po to, by mieć umowę najmu i móc legalnie zapisać Adasia do tej placówki. Płacimy teraz co miesiąc ogromne pieniądze za mieszkanie, w którym prawie nie bywamy, tylko po to, by syn mógł uczyć się w spokoju i komforcie. Czy to nie jest chore? Mamy swój dom, za który spłacamy kredyt, a musimy utrzymywać drugie lokum, bo państwo polskie uważa, że rejon to świętość. To jest haracz, który płacimy za marzenie o kameralnej edukacji. Walka o dobro dziecka w systemie, który promuje molocha Wielu znajomych mówi nam, że przesadzamy, że wszyscy chodzili do dużych szkół i żyją. Ale ja chcę, żeby moje dziecko rozwijało się w atmosferze szacunku i uważności. W tej małej szkole Adaś będzie się czuł jak w domu, a jego wrażliwość nie będzie tam problemem, lecz atutem. Rejonizacja promuje wielkie, bezosobowe placówki, w których łatwo przegapić problemy dziecka, a rodziców zmusza do takich desperackich kroków jak nasz. Jestem wściekła, że musiałam uciekać się do takich forteli, ale z drugiej strony czuję ulgę, bo widzę uśmiech na twarzy syna. Szkoda tylko, że w Polsce dobra, kameralna szkoła publiczna jest dostępna tylko dla tych, których stać na kombinowanie z adresem. Apeluję do Redakcji − piszcie o tym częściej! Rejonizacja w obecnym wydaniu to krzywda dla dzieci i upokorzenie dla rodziców. Każdy z nas powinien mieć prawo zapisać dziecko do szkoły, która mu odpowiada, bez konieczności wynajmowania mieszkań widm i płacenia za systemową nieudolność. Wiktoria Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Z 800 plus opłacam angielski i nic nie zostaje. Powinni dokładać jeszcze kilka stówek do korepetycji”
MEN nie ma litości: będzie zakaz telefonów także po lekcjach i na wycieczkach
Zakaz telefonów w szkołach znów jest przedmiotem dyskusji. MEN skierowało do dalszych prac nową wersję projektu ustawy po konsultacjach i opiniowaniu. Zmiany mają rozszerzyć ograniczenia także na część zajęć poza budynkiem szkoły, wprowadzić wyjątki (m.in. za zgodą nauczyciela) oraz dopuścić wyznaczenie miejsc na odkładanie urządzeń.
W szkołach znów robi się głośno o telefonach: Ministerstwo Edukacji Narodowej skierowało do dalszych prac nową wersję projektu ustawy, która ma ograniczyć korzystanie z komórek przez uczniów szkół podstawowych. Po konsultacjach publicznych i opiniowaniu resort uporządkował zapisy, doprecyzował wyjątki i dołożył ważny element: część zajęć realizowanych poza budynkiem szkoły także ma być objęta zasadami „offline”. Zakaz telefonów poza murami szkoły Najbardziej odczuwalna zmiana jest prosta: jeśli uczeń bierze udział w zajęciach edukacyjnych prowadzonych poza budynkiem szkoły, telefon ma nadal pozostawać poza użyciem. To odpowiedź na szkolną codzienność, w której lekcje nie kończą się zawsze w klasie. Jednocześnie projekt wprost rozdziela taką sytuację od wycieczek szkolnych. Te mają być wyłączone z rozszerzenia zakazu, ale z ważnym zastrzeżeniem: zasady używania telefonów podczas wyjazdów szkoły publiczne mają opisać w statutach – i mogą wskazać sytuacje, w których korzystanie z urządzeń zostanie zabronione również na wycieczce. Dla rodziców to ważna informacja: projekt nie idzie w stronę jednego, sztywnego scenariusza na wszystkie wyjścia i wyjazdy. Część reguł ma zostać uporządkowana ustawowo, a część – doprecyzowana w statucie szkoły. Wyjątki są spisane czarno na białym i mają konkretne procedury Projekt przewiduje sytuacje, w których telefon może być użyty legalnie i bez nerwowego tłumaczenia się „dlaczego akurat teraz”. Po pierwsze, uczeń będzie mógł skorzystać z telefonu za zgodą nauczyciela, gdy jest to potrzebne do realizacji programu nauczania, sprawdzenia wiedzy albo zapewnienia kontaktu z rodzicami w nagłej sytuacji. Po drugie, w szczególnych przypadkach zgodę może wydać dyrektor szkoły – m.in. ze względu na chorobę, niepełnosprawność lub inne potrzeby wymagające specjalistycznego sprzętu czy aplikacji monitorujących zdrowie. Ta zgoda ma być: wydawana na czas określony, udzielana w formie papierowej lub elektronicznej, przekazywana w ciągu trzech dni roboczych od złożenia uzasadnionego wniosku przez rodziców (albo pełnoletniego ucznia). Dodatkowo projekt dopuszcza korzystanie z telefonu w sytuacjach, w których liczy się bezpieczeństwo: przy bezpośrednim zagrożeniu zdrowia lub życia osób na terenie szkoły albo podczas zajęć poza nią, a także w razie zagrożenia mienia uczniów lub szkoły. Telefon ma zniknąć także na przerwach, a szkoła może wskazać miejsce odkładania W projekcie jasno wybrzmiewa też kwestia czasu: zakaz korzystania z urządzeń ma dotyczyć całego pobytu ucznia w szkole, nie tylko lekcji. To oznacza również przerwy i inne momenty spędzane na terenie placówki. Żeby nie kończyło się to chaosem (telefon w kieszeni, w plecaku, „na chwilę” w ręku), szkoła może zorganizować miejsca do przechowywania urządzeń. Decyzję w tej sprawie ma podejmować dyrektor, ale dopiero po: uzyskaniu zgody rady pedagogicznej i rady rodziców, zasięgnięciu opinii samorządu uczniowskiego. Dyrektor będzie mógł wskazać jedno miejsce albo kilka punktów i opisać zasady odkładania oraz odbierania telefonów. Te reguły mają zostać wprowadzone aktem wewnętrznym dyrektora. Jeśli szkoła utworzy takie punkty, uczniowie będą zobowiązani zostawiać w nich telefony zgodnie z ustalonymi zasadami. Nowa wersja projektu została przygotowana po zebraniu uwag w konsultacjach i opiniowaniu; MEN skierowało dokument do Stałego Komitetu Rady Ministrów. Dla rodzin to sygnał, że przepisy są porządkowane na poziomie ogólnokrajowym, ale codzienna organizacja – zwłaszcza na wycieczkach i w sposobie odkładania urządzeń – nadal będzie wymagała jasnych, zrozumiałych reguł w samej szkole. Źródło: PAP Zobacz też: Płatny e-dziennik: zmiany od września 2026. Rodzice odczują to w portfelach
Płatny e-dziennik: zmiany od września 2026. Rodzice odczują to w portfelach
Bezpłatny eDziennik ma trafić do szkół jako alternatywa dla komercyjnych systemów. MEN przygotowuje projekt ustawy, a rozwiązanie ma być zasilane danymi z publicznych rejestrów, m.in. SIO. Pilotaż zaplanowano na rok szkolny 2026/2027 we wszystkich województwach, a pełny dostęp ma ruszyć w 2027/2028.
MEN przygotowuje zmiany, które mogą wywrócić do góry nogami codzienną szkolną rutynę wielu rodzin: ma powstać bezpłatny eDziennik, czyli państwowy moduł dziennika lekcyjnego w wersji elektronicznej. Projekt ma trafić do przepisów przez nowelizację Prawa oświatowego oraz ustawy o systemie informacji oświatowej. Harmonogram jest już rozpisany: pilotaż w roku szkolnym 2026/2027 w wybranych szkołach w każdym województwie, a powszechne udostępnienie od 2027/2028. Ogólnopolski eDziennik zamiast płatnych platform Dziś rynek dzienników elektronicznych działa komercyjnie, a w wielu domach dochodzą opłaty za dostęp do pełnych funkcji w aplikacjach mobilnych. MEN wskazuje, że właśnie komercjalizacja usług jest jednym z kluczowych problemów, bo dziennik to nie tylko oceny i frekwencja, ale też bieżące informacje organizacyjne, takie jak zmiany w rozkładzie dnia. Bezpłatny eDziennik ma być alternatywą, z której będą mogły korzystać: publiczne i niepubliczne szkoły podstawowe, publiczne i niepubliczne szkoły ponadpodstawowe, szkoły artystyczne. Ważne jest też to, jak mają zapadać decyzje po stronie szkoły. Obecnie przepisy pozwalają prowadzić dziennik w formie elektronicznej, a za zgodą organu prowadzącego − nawet wyłącznie w tej formie. Wybór dostawcy należy do szkoły i w tym samym trybie ma być podejmowana decyzja o korzystaniu z nowego rozwiązania albo rezygnacji z niego. Bezpieczeństwo danych ma być w centrum, a logowanie ma zmniejszać ryzyko nadużyć MEN zapowiada, że fundamentem projektu ma być bezpieczeństwo: zarówno po stronie technicznej, jak i w ochronie przetwarzanych danych, w tym danych wrażliwych. Resort zakłada m.in. wzmocnioną ochronę informacji oraz ograniczenie ryzyka nieuprawnionego dostępu. W praktyce mają o tym zdecydować dwa filary: zasilanie systemu danymi z publicznych rejestrów, w tym z systemu informacji oświatowej (SIO), co ma zapewniać poprawność i bezpieczeństwo danych, uwierzytelnianie użytkownika środkiem identyfikacji elektronicznej przyłączonym do węzła krajowego, w tym z wykorzystaniem profilu mObywatel. Dla rodzica to może oznaczać mniej „kombinowania” z kolejnymi loginami i hasłami oraz większą kontrolę nad dostępem do konta. MEN podkreśla też cel, który łatwo zrozumieć bez specjalistycznego słownictwa: ograniczenie sytuacji, w których ktoś niepowołany zagląda do danych uczniów. Pilotaż we wszystkich województwach: szkoły mają być wskazywane przez kuratorów Pierwszym testem nowego rozwiązania ma być pilotaż w roku szkolnym 2026/2027. MEN planuje go we wszystkich województwach. W każdym z nich kuratorzy oświaty, w porozumieniu z dyrektorami, mają rekomendować do udziału co najmniej dwie szkoły podstawowe (publiczne i niepubliczne). Jeśli pozwolą na to warunki organizacyjne i techniczne, do pilotażu mogą dołączyć również wybrane szkoły artystyczne prowadzące kształcenie ogólne w zakresie szkoły podstawowej. W ich przypadku rekomendacje ma przygotować minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, z uwzględnieniem zróżnicowanego poziomu cyfrowego rozwoju tych placówek. Po etapie testów plan jest prosty: od roku szkolnego 2027/2028 system ma być w pełni udostępniony. Skala jest ogromna, bo e-dzienniki ma już prawie każda szkoła Zmiana dotyczy rynku, który jest już powszechny. Według danych z SIO (stan na 31 grudnia 2025 r.), z dzienników elektronicznych korzysta ponad 97 proc. publicznych szkół podstawowych i ponadpodstawowych, które przekazały tę informację. To 14 030 szkół. MEN zwraca uwagę, że przy takiej skali szczególnie widoczne są skutki modelu w pełni komercyjnego, z dominacją dwóch podmiotów. W tle pojawiają się też sygnały i działania Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: wskazywany jest m.in. szerszy problem rozbieżności między funkcjami dostępnymi bezpłatnie w przeglądarce i w aplikacji mobilnej oraz odpłatność za część funkcji w aplikacji, np. moduł wiadomości lub usprawiedliwień. Dla rodzin z więcej niż jednym dzieckiem dodatkowym obciążeniem bywa też fakt, że opłaty mogą dotyczyć każdego ucznia osobno. Za przygotowanie projektu po stronie MEN odpowiada wiceszefowa resortu Katarzyna Lubnauer. Planowany termin przyjęcia projektu przez rząd to III kwartał 2026 r., a całość ma wpisywać się w cele Polityki Cyfrowej Transformacji Edukacji. Źródło: portalsamorzadowy.pl Zobacz też: „Z 800 plus opłacam angielski i nic nie zostaje. Powinni dokładać jeszcze kilka stówek do korepetycji”
„Zadzwoniłam do nauczyciela po 20, a on mnie wyśmiał. Przecież to jego praca”
Nie sądziłam, że zwykła prośba o pomoc spotka się z taką falą niezrozumienia i jawną kpiną ze strony pedagoga. Choć zegar wybijał późną godzinę, byłam pewna, że dobro ucznia jest dla szkoły wartością nadrzędną – niestety, rzeczywistość boleśnie zweryfikowała moje oczekiwania.
Dzień dobry, Redakcjo. Jestem mamą czwartoklasisty, który od września zmaga się z nowymi przedmiotami i ogromnym stresem. Wczoraj wieczorem pękłam. Nie ja jedna, bo mój syn siedział nad zeszytem od matematyki całkowicie załamany. Była godzina 20:15, a my wciąż nie wiedzieliśmy, jak ugryźć zadanie. W akcie desperacji wykręciłam numer do wychowawcy, myśląc, że kto jak kto, ale nauczyciel z powołaniem zrozumie naszą sytuację. To, co usłyszałam w słuchawce, sprawiło, że do teraz chce mi się płakać. „To nie są godziny urzędowania” − czyli mur nie do przejścia Zadzwoniłam, bo przecież od tego są nauczyciele, żeby pomagać uczniom i rodzicom, prawda? Tak nas uczono na pierwszym zebraniu − że gramy do jednej bramki, że najważniejsze jest dziecko. Kiedy pan Tomasz odebrał, od razu zaczęłam przepraszać za porę, ale szybko przeszłam do sedna: „Panie Tomaszu, Maciek płacze, nie rozumiemy polecenia, czy mógłby pan tylko rzucić okiem?”. W odpowiedzi zapadła cisza, a potem usłyszałam krótki, sarkastyczny śmiech. Pan nauczyciel, zamiast poświęcić mi te dwie minuty, zaczął wykład o tym, że on teraz je kolację z rodziną i że szkoła kończy się o 15:00. Czułam się, jakby ktoś dał mi w twarz. Przecież ja nie dzwoniłam z plotkami! Dzwoniłam jako matka, która nie potrafi pomóc swojemu dziecku w wypełnianiu szkolnych obowiązków, które on sam zadał. Czy to naprawdę taki wielki grzech oczekiwać wsparcia, gdy system nas przerasta? Przecież praca nauczyciela to misja, a nie odbijanie karty w fabryce o 7:00 i 15:00. Poczucie wstydu i brak empatii w szkolnym systemie Najgorsze było to wyśmianie. Ten ton głosu, w którym słychać było pogardę dla moich starań. Poczułam się jak nieudolna matka i natręt w jednym. Nauczyciel stwierdził, że skoro jest po 20, to on ma prawo do prywatności i odłożył słuchawkę, zanim zdążyłam dokończyć zdanie. Zostałam z płaczącym dzieckiem i głuchym sygnałem w telefonie. Gdzie podziała się ta mityczna współpraca na linii dom-szkoła? Czy my, rodzice, naprawdę oczekujemy zbyt wiele? Przecież lekarze mają dyżury, policjanci pracują w nocy, a nauczyciel − osoba, której powierzamy przyszłość naszych dzieci − nagle staje się nieosiągalny, bo wybija magiczna godzina. Czy te kilka minut wyjaśnienia zadania naprawdę zrujnowałoby mu wieczór? Dla niego to drobiazg, dla mojego syna to była kwestia spokojnego snu i braku jedynki w dzienniku. Ten brak empatii boli najbardziej. Gdzie kończy się praca, a zaczyna zwykła ludzka życzliwość? Wiem, zaraz posypią się głosy, że nauczyciel też człowiek. Ale czy człowiek z powołaniem potrafi tak po prostu wyśmiać prośbę o pomoc? Przecież ja nie wymagam cudów, tylko krótkiej podpowiedzi. Pracuję w usługach i gdyby klient zadzwonił do mnie z palącym problemem, nie przyszłoby mi do głowy, żeby się z niego śmiać, nawet jeśli byłabym już w piżamie. To kwestia kultury i szacunku do drugiego człowieka, którego w tej sytuacji kompletnie zabrakło. Dzisiaj Maciek poszedł do szkoły z pustym zeszytem i wielkim lękiem w oczach. Ja natomiast zostałam z poczuciem ogromnego wstydu, że w ogóle spróbowałam szukać ratunku u źródła. Czy naprawdę musimy żyć w świecie, w którym pomoc kończy się wraz z ostatnim dzwonkiem? Przecież to jego praca, by edukować − nie tylko w warunkach lekcyjnych, ale też wtedy, gdy uczeń po prostu sobie nie radzi. Może czas przestać mówić o misji, a zacząć o zwykłym, biurokratycznym podejściu do dzieciaków, które w tym wszystkim są najmniej ważne. Małgorzata Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Puściłam córkę na nocowankę i to był błąd. Rodzice jej koleżanki zepsuli mi dziecko”
Egzamin ósmoklasisty 2026: matematyka. Są pierwsze przecieki, tak mogą wyglądać arkusze CKE
Egzamin ósmoklasisty 2026 z matematyki odbędzie się we wtorek 12 maja o 9 i potrwa 125 minut. Arkusz CKE ma zawierać 20–21 zadań (zamknięte i otwarte) łącznie za 30 punktów. Uczniowie szukają w sieci „pewniaków”, ale uwaga: rzekome przecieki przed testem to często oszustwo i kosztowne SMS-y.
We wtorek, 12 maja, ósmoklasiści zmierzą się z matematyką w ramach egzaminu ósmoklasisty 2026. Start zaplanowano na godzinę 9, a na pracę z arkuszem przewidziano 125 minut. To moment, który budzi emocje w wielu domach, bo choć test nie ma progu zdawalności, wynik realnie liczy się w rekrutacji do szkoły średniej. Matematyka na E8: arkusz jest przewidywalny, ale tempo potrafi zaskoczyć Egzamin z matematyki ma formę mieszaną: zadania zamknięte i otwarte. W części zamkniętej pojawiają się typy dobrze znane uczniom z prób i wcześniejszych sprawdzianów: wybór wielokrotny, prawda–fałsz oraz dobieranie. Część otwarta wymaga już samodzielnego zapisu rozwiązania. W arkuszu CKE ma być łącznie 20-21 zadań, w tym: 14-15 zadań zamkniętych, 5-6 zadań otwartych. Maksymalnie do zdobycia jest 30 punktów. Za zadania zamknięte przewidziano 14-15 punktów, a za otwarte 15-16 punktów. W praktyce oznacza to, że nawet przy dobrej „skuteczności” w zamkniętych, kluczowe potrafią okazać się zadania otwarte, bo tam punktów jest zwykle więcej i to one częściej różnicują wyniki. W domu dzieci często mówią: „Wszystko umiem, tylko robię głupie błędy”. W matematyce na tym egzaminie szczególnie ważne jest to, co dziecko pokaże na kartce. W zadaniach otwartych oceniane są: analiza treści, dobór metody, planowanie kroków, a także poprawny zapis działań i wyników. Pomaga prosta zasada: mniej pośpiechu w czytaniu, więcej porządku w zapisie. Oto obszary, które na E8 wracają najczęściej Uczniowie często pytają o „pewniaki”. Tego, co pojawi się na egzaminie, nikt nie zagwarantuje, ale są obszary, które regularnie pojawiają się w zadaniach i które w 2026 roku również mogą się trafić. Na liście powtórkowej zwykle znajdują się: działania na liczbach naturalnych, całkowitych, wymiernych i dziesiętnych oraz kolejność wykonywania działań, ułamki zwykłe i dziesiętne, własności działań arytmetycznych, wyrażenia algebraiczne (upraszczanie, przekształcanie) oraz obliczanie wartości, równania i proste nierówności, geometria: własności trójkątów, czworokątów i okręgów, obwód i pole figur, twierdzenie Pitagorasa, odczytywanie danych z wykresów i ich interpretacja, funkcja liniowa i proporcjonalność prosta, średnia arytmetyczna, mediana, prawdopodobieństwo prostych zdarzeń losowych. Zobacz arkusze CKE z matematyki z poprzednich lat: Egzamin ósmoklasisty 2025 − matematyka. Zobacz arkusz CKE i odpowiedzi Egzamin ósmoklasisty 2024 − matematyka. Zobacz arkusz CKE i odpowiedzi Egzamin ósmoklasisty 2023 − matematyka. Zobacz arkusz CKE i odpowiedzi „Przecieki” kuszą, ale mogą skończyć się rachunkiem za SMS Wraz z odliczaniem do wtorku rośnie też liczba wyszukiwań haseł o przeciekach. Warto, żeby dziecko usłyszało to jasno: arkusze CKE dostępne w sieci przed egzaminem to najczęściej przynęta przygotowana przez oszustów. Mechanizm bywa podobny: obietnica dostępu do zadań „tuż przed startem”, a potem prośba o opłatę za SMS. Ryzyko nie kończy się na jednorazowym koszcie. Możliwe są ukryte opłaty, wpisanie na płatną listę i regularne pobieranie pieniędzy, a rezygnacja z takiej usługi może być później trudna. Aby uspokoić nerwy przed egzaminem, zwykle wystarczą dwa kroki: rozmowa bez straszenia (że dostęp do „przecieków” nie daje przewagi, tylko kłopoty) oraz prosta umowa w domu, że w dniu przed egzaminem nie kupuje się żadnych „dostępów” i nie wysyła płatnych SMS-ów. W tym czasie bardziej opłaca się sen, lekka powtórka i przygotowanie rzeczy na poranek w dniu testu. Zobacz też: Są już pierwsze przecieki z egzaminu ósmoklasisty z polskiego. W sieci krążą zdjęcia arkuszy
Toksyczna nauczycielka zawsze mówi uczniom te 3 zdania. Do rodziców zwykle się uśmiecha
Za nienagannymi manierami i troskliwym uśmiechem prezentowanym na wywiadówkach może kryć się osoba, która systematycznie niszczy dziecięcą pewność siebie. Choć w obecności dorosłych tacy pedagodzy bywają czarujący, to za zamkniętymi drzwiami klas stosują subtelne, ale niezwykle skuteczne mechanizmy emocjonalnej opresji.
Wobec dyrekcji i rodziców toksyczny nauczyciel to osoba wzorowa − zawsze przygotowana, merytoryczna i, co najważniejsze, niezwykle uprzejma. To właśnie ten uśmiech, tak hojnie rozdawany na szkolnych korytarzach, sprawia, że skargi dzieci często traktujemy z przymrużeniem oka, zrzucając je na karb buntu czy niechęci do nauki. Tymczasem prawda o tym, co dzieje się w szkolnej ławce, bywa znacznie mroczniejsza. Uśmiech na korytarzu, strach w klasie Toksyczność w szkole rzadko przypomina otwartą wrogość, którą łatwo zgłosić do dyrekcji. To raczej wyrafinowana gra pozorów i pasywna agresja, która karmi się bezbronnością młodych ludzi. Tacy nauczyciele budują swój autorytet nie na szacunku, ale na strachu i poczuciu niższości uczniów. Rodzice często stają się nieświadomymi sojusznikami takich osób. Słysząc na wywiadówce same pochwały pod adresem klasy i widząc zaangażowanie pedagoga, trudno nam uwierzyć, że to ta sama osoba, z powodu której nasze dziecko drży przed każdym sprawdzianem. Mechanizm manipulacji jest prosty: w obecności świadków nauczycielka jest aniołem, ale gdy tylko drzwi klasy się zatrzaskują, atmosfera gęstnieje. Zamiast merytorycznej dyskusji pojawia się sarkazm, zamiast wsparcia − publiczne zawstydzanie. Dzieci, czując tę dwulicowość, często zamykają się w sobie. Bo jak przekonać mamę czy tatę, że ta miła pani od matematyki jest okrutna, skoro rodzice właśnie wrócili z zebrania zachwyceni jej podejściem? To tworzy w młodym człowieku niebezpieczny dysonans poznawczy, który niszczy zaufanie do dorosłych. Trzy zdania, które podcinają uczniom skrzydła Analizując liczne historie rodziców i opinie psychologów dziecięcych, można wyodrębnić trzy konkretne komunikaty, które jak bumerang wracają w relacjach z toksycznymi pedagogami. To zdania, które nie służą edukacji, a jedynie demonstracji władzy i systematycznemu podcinaniu skrzydeł. Pierwszym z nich jest: „Gdybyście byli choć trochę bystrzejsi, nie musiałabym powtarzać tego dziesięć razy”. To klasyczne przerzucanie odpowiedzialności za brak efektów nauczania na uczniów. Zamiast szukać nowych metod dotarcia do grupy, nauczycielka etykietuje dzieci jako mniej zdolne, budując w nich przekonanie, że są błędem w systemie. Drugie zdanie uderza w relację z domem: „Wasi rodzice byliby bardzo rozczarowani, gdyby wiedzieli, jak naprawdę zachowujecie się na lekcji”. To wykorzystywanie więzi rodzinnej jako narzędzia nacisku. Nauczycielka stawia się w roli jedynego sprawiedliwego sędziego, grożąc dziecku utratą miłości i akceptacji najważniejszych dla niego osób. Trzeci komunikat to wyrok wydany na przyszłość: „Z takim podejściem nigdy do niczego w życiu nie dojdziecie”. To zdanie, które potrafi zniszczyć w dziecku resztki motywacji. Zamiast uczyć, że błędy są naturalnym etapem rozwoju, toksyczny pedagog programuje uczniów na porażkę, odbierając im prawo do ambicji i marzeń. Gdzie kończą się wymagania, a zaczyna przemoc? Wielu rodziców wpada w pułapkę myślenia, że surowy nauczyciel to dobry nauczyciel. Oczywiście, wymagania są w szkole potrzebne, ale istnieje zasadnicza różnica między wysoką poprzeczką a emocjonalnym wyczerpaniem. Wymagający pedagog motywuje do wysiłku, wspiera w trudnościach i celebruje postępy. Toksyczny pedagog natomiast czerpie satysfakcję z potknięć ucznia i używa ocen jako narzędzia kary, a nie informacji zwrotnej. Jako dorośli musimy być wyczuleni na subtelne zmiany w zachowaniu naszych dzieci. Jeśli radosny uczeń nagle staje się wycofany, skarży się na bóle brzucha przed konkretną lekcją lub reaguje panicznym lękiem na myśl o pomyłce − to sygnał alarmowy, którego nie wolno ignorować. Nie dajmy się zwieść uprzejmym uśmiechom na korytarzu. Prawdziwą miarą wartości pedagoga nie jest to, jak traktuje nas, dorosłych, ale to, jak czują się w jego obecności ci najmłodsi, którzy nie mają jeszcze narzędzi, by samodzielnie postawić granice toksycznej władzy. Zobacz też: Toksyczna matka zawsze powtarza to 1 zdanie. Tak „zamyka” dziecko w „złotej klatce”
Jej syn wrócił ze szkoły z płaczem. Matka: „Nie daruję nauczycielce”
Nauczycielka oceniła ucznia zbyt surowo za brak wiedzy z odległych lekcji? Ta mama uważa, że jedynka za brak pamięci do szczegółów to pedagogiczny błąd, którego nie zamierza puścić płazem.
Droga Redakcjo! Serce mi pęka, gdy patrzę na mojego syna, a w środku aż się gotuję z wściekłości na to, co wyprawia się w naszej szkole. Mój Kacper jest w piątej klasie, to wciąż małe dziecko, które potrzebuje wsparcia i zachęty, a nie kłód rzucanych pod nogi przez dorosłych, którzy powinni być jego przewodnikami. Wczoraj mój syn wrócił do domu z zapuchniętymi od płaczu oczami, rzucił plecak w kąt i zamknął się w pokoju. Wszystko przez jedną kobietę, która mieni się pedagogiem, a zachowuje się jak inkwizytor. Nie daruję tej nauczycielce tego, co zrobiła mojemu dziecku. Dramat przy tablicy zamiast normalnej lekcji Wszystko zaczęło się na lekcji polskiego. Kacper był przygotowany z ostatniego tematu, wiedział wszystko o przymiotnikach, bo siedzieliśmy nad tym razem cały wieczór. Ale pani polonistka miała inny plan. Wywołała go do tablicy i zamiast zapytać o to, co było wczoraj, zaczęła go maglować z materiału chyba sprzed miesiąca! Pytała o jakieś zawiłości z mitologii, które oni przerabiali wieki temu. Kacper stanął tam, przed całą klasą, i po prostu go zatkało. Stres, nagłe uderzenie gorąca i pustka w głowie − chyba każdy z nas to zna. Zamiast mu pomóc, naprowadzić, pani polonistka z lodowatym uśmiechem stwierdziła, że skoro nie pamięta, to znaczy, że się nie uczy. I wpisała mu wielką, czerwoną jedynkę do dziennika. Moje dziecko poczuło się upokorzone i gorsze od innych. Czy naprawdę rola nauczyciela polega na tym, żeby przyłapać ucznia na tym, czego nie wie, zamiast sprawdzić to, co umie? Wymagania z kosmosu i niszczenie dziecięcej psychiki Ja się pytam: po co tak stresować dzieci w piątej klasie? Czy my chcemy wychować pokolenie nerwicowców, którzy boją się odezwać, bo zostaną ocenieni i wyśmiani? Piąta klasa to czas, kiedy dzieci dopiero uczą się systematyczności, ich mózgi są przeładowane tysiącem informacji z różnych przedmiotów. Wymaganie, żeby uczeń w każdej chwili recytował regułki sprzed kilku tygodni, to absurd i czyste znęcanie się. Mój Kacper od wczoraj powtarza, że jest głupi i do niczego się nie nadaje. Jak mam mu teraz wytłumaczyć, że ocena w dzienniku nie definiuje jego wartości, skoro szkoła robi wszystko, żeby go w tym utwierdzić? Nauczyciele krzyczą, że dzieci nie chcą czytać książek, a potem sami ich do tego zniechęcają takimi metodami. Ta jedynka niczego go nie nauczyła, jedynie sprawiła, że na widok pani od polskiego dostaje skurczu żołądka. Czy to jest ten słynny wysoki poziom nauczania? Dla mnie to po prostu brak empatii i zwykłego, ludzkiego podejścia. Czas skończyć z presją ocen i zacząć widzieć w uczniu człowieka Dyrektorzy szkół i kuratoria powinny wreszcie zrozumieć, że dzieci to nie są roboty, do których wgrywa się dane i oczekuje, że będą tam zawsze dostępne na kliknięcie. Szkoła powinna być bezpiecznym miejscem. Zamierzam iść do szkoły i porozmawiać z tą panią, choć mąż mówi, żebym odpuściła. Ale ja nie odpuszczę! Jeśli my, rodzice, nie staniemy murem za naszymi dziećmi, to kto to zrobi? Nie zgadzam się na to, żeby mój syn płakał przez czyjeś kompleksy i potrzebę pokazania władzy nad słabszym. Szkoła ma uczyć, a nie karać za to, że ludzka pamięć jest zawodna, zwłaszcza w stresie. Mam nadzieję, że inne mamy też zaczną głośno mówić o tym, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami klas. Nasze dzieci zasługują na szacunek i zrozumienie. Kacper jest mądrym, wrażliwym chłopcem i żadna pani od polskiego nie wmówi mu, że jest inaczej tylko dlatego, że zapomniał imienia jakiegoś greckiego boga. Ciekawi mnie, co o tym sądzicie − czy odpytywanie z materiału sprzed kilku tygodni to norma, którą należy zaakceptować, czy może jednak relikt przeszłości, który niszczy dziecięcą pewność siebie? Ela Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Toksyczna matka zawsze robi te 3 rzeczy. Z zewnątrz wygląda na troskliwą mamusię
Znamy 2 pewniaki na egzamin ósmoklasisty: te lektury trzeba znać na blachę
Na kilka dni przed egzaminem ósmoklasisty z języka polskiego sieć zalała fala sensacyjnych doniesień o rzekomych tematach wypracowań i pewniakach, które mają otworzyć uczniom drzwi do wymarzonych liceów. Dwie lektury powtarzają się we wszystkich spekulacjach – lepiej dobrze się z nich przygotować.
W szkołach i na grupach dyskusyjnych dla ósmoklasistów znów wraca ten sam temat: co może pojawić się w arkuszu z języka polskiego na egzaminie ósmoklasisty 2026? Przed majową sesją (11-13 maja) uczniowie i nauczyciele publikują swoje prognozy, a wśród „pewniaków” najczęściej przewijają się dwa tytuły: „Dziady cz. II” oraz „Balladyna”. Jednocześnie CKE przypomina, że zadania zawsze opierają się na podstawie programowej i oficjalnym katalogu lektur dla klas IV-VIII. Przecieki na E8: lista lektur na egzamin z języka polskiego W sieci łatwo trafić na zestawienia, których autorzy próbują wytypować lekturę, jaka na pewno pojawi się na egzaminie. W tegorocznych rozmowach prym wiodą „Dziady cz. II” i „Balladyna” – to właśnie te utwory najczęściej wracają w szkolnych dyskusjach i edukacyjnych rankingach. Warto jednak trzymać się faktów. Oficjalna lista tekstów obowiązkowych pozostaje bez zmian względem poprzednich lat. To oznacza, że przygotowania nadal trzeba opierać na lekturach, które uczniowie przerabiają w klasach IV-VIII, bez nerwowego dokładania nowych tytułów na ostatniej prostej. Pewniaki na egzamin ósmoklasisty: dlaczego właśnie „Dziady cz. II” i „Balladyna”? Popularność tych dwóch lektur nie bierze się znikąd: w internetowych analizach podkreśla się ich częstą obecność w testach i ich znaczenie w podstawie programowej. Do tego dochodzą przeglądy arkuszy z lat 2019–2025 oraz próbne egzaminy CKE, które bywają punktem odniesienia dla nauczycieli i uczniów. Dla rodzica to ważna informacja z praktycznym wnioskiem: „pewniaki” mogą być wskazówką, co dziecko powinno znać i rozumieć. Warto też poćwiczyć pracę z tekstem (np. odnaleźć motyw, wskazać problematykę, zbudować krótką argumentację). Ale to nadal tylko wycinek większej układanki, a nie gotowa recepta na dobry wynik. E8 z języka polskiego: warto znać wszystkie lektury W poprzednich latach internetowe przewidywania sprawdzały się jedynie w niewielkim stopniu. W „przeciekach” regularnie pojawiały się zapowiedzi testów m.in. z „Zemsty”, „Kamieni na szaniec”, „Małego Księcia” czy drugiej części „Dziadów”. Część tych tytułów faktycznie pojawiała się w arkuszach, ale nie było sytuacji, w której „wróżby” z sieci w pełni pokryłyby się z ostatecznymi zadaniami. Dlatego w domowym planie powtórek lepiej stawiać na spokój i konsekwencję. CKE musi rygorystycznie trzymać się podstawy programowej, a powracanie niektórych dzieł na egzaminach wynika z założeń edukacyjnych, a nie z ich popularności. Terminy już są, a lista lektur nie zaskakuje Egzamin ósmoklasisty 2026 ma potrwać od 11 do 13 maja. W harmonogramie wskazano: 13 maja 2026 – sprawdzian z języka polskiego 12 maja – zmagania z matematyką 13 maja – test z języka angielskiego W samych lekturach również nie będzie rewolucji. Wśród tytułów, które uczniowie mają znać, wymienia się m.in. „Zemstę”, „Kamienie na szaniec”, „Małego Księcia” i „Opowieść wigilijną”, a także „Hobbita”, „Chłopców z Placu Broni” oraz komiks „Kajko i Kokosz. Szkoła latania”. Jeśli w domu narasta napięcie, może pomóc proste podejście: potraktujcie internetowe typy jako inspirację do uporządkowania powtórek, ale zostawcie fundament tam, gdzie jego miejsce – w pełnej znajomości lektur z oficjalnej listy i w ćwiczeniu pracy z tekstem. To właśnie ten zestaw umiejętności najczęściej daje dziecku poczucie kontroli przed wejściem na salę egzaminacyjną. Zobacz też: „8-klasista nie wiedział, kim był Mickiewicz”. Nauczyciele boją się o dzisiejszą młodzież
„Moje dziecko nie będzie czytać Mikołajka ani innych lektur. Nie zrobię z niego pachołka systemu”
Każdego wieczoru patrzę na mojego syna pochłoniętego ulubionym komiksem i wiem, że nie pozwolę, by szkoła zniszczyła w nim tę naturalną pasję. Oficjalnie mówię „dość” zmuszaniu dzieci do czytania archaicznych książek, które tylko zniechęcają je do literatury i niszczą ich indywidualność.
Piszę do Was, bo wczoraj po raz kolejny pękło we mnie coś, co budowało się od początku pierwszej klasy. Mój syn, radosny, ciekawy świata 10-latek, ma przeczytać Mikołajka jako lekturę. Kiedy zobaczyłam jego zgaszony wzrok i to ciężkie westchnienie, gdy próbował przebrnąć przez pierwszy rozdział, poczułam czystą złość. Postanowiłam, że dość tego. Moje dziecko nie będzie czytać Mikołajka ani żadnej innej lektury, która go nudzi. Nie zrobię z niego pachołka systemu, który od najmłodszych lat uczy dzieci, że ich własne zdanie i gust się nie liczą. Przymus to najkrótsza droga do nienawiści do książek Dlaczego my, dorośli, tak bardzo chcemy formatować te małe umysły? Jako matka nie zgadzam się na to, żeby ktoś obcy − urzędnik w ministerstwie czy autor programu nauczania − decydował o tym, co ma wypełniać wyobraźnię mojego synka. Widzę, co się dzieje z dziećmi moich koleżanek. Są zmuszane do czytania książek, które nie mają nic wspólnego z dzisiejszą rzeczywistością. Język jest przestarzały, problemy bohaterów wydają się im obce, a tempo akcji ślimacze w porównaniu do tego, jak wygląda dzisiejszy świat. Efekt? Dzieciaki nienawidzą czytać. Kojarzą książkę z karą, z obowiązkiem, z nudnym wieczorem przy biurku, zamiast z przygodą. Ja na to nie pozwolę. Mój syn nie jest trybikiem w maszynie, który ma bezkrytycznie przyjmować wszystko, co mu się narzuci. Chcę, żeby kochał literaturę, a nie żeby odliczał strony do końca rozdziału tylko po to, by uniknąć jedynki. Szkoła próbuje ulepić wszystkie dzieci na jedną modłę, ale ja stoję na straży wolności mojego dziecka. Jeśli książka go nie interesuje, ma prawo ją zamknąć. Bez poczucia winy. Komiksy to też literatura i nie pozwolę ich wyśmiewać Często słyszę od nauczycieli, że komiksy to niepoważna lektura, że to tylko obrazki. To bzdura. Mój syn uwielbia komiksy. Potrafi spędzić godziny, analizując kadry, śledząc dialogi, przeżywając przygody superbohaterów czy zabawne perypetie współczesnych postaci. Czyta? Czyta! I robi to z własnej, nieprzymuszonej woli. Jego oczy błyszczą, kiedy opowiada mi o nowym tomie. To jest prawdziwa pasja, której nie zamierzam gasić w imię kanonu. Dlaczego uważa się, że dziecko czytające o Mikołajku jest lepsze od tego, które czyta o Spider-Manie? To snobizm i brak zrozumienia współczesnej kultury. Nie pozwolę, by ktokolwiek wmawiał mojemu dziecku, że jego pasja jest gorsza. Komiksy rozwijają wyobraźnię przestrzenną, uczą skrótów myślowych, budują słownictwo w sposób atrakcyjny dla młodego mózgu. Nie będę go dopasowywać do narzuconych zasad tylko po to, żeby pani w szkole była zadowolona. Jego radość z czytania jest dla mnie ważniejsza niż świadectwo z paskiem wypracowane na zmuszaniu się do rzeczy, których nienawidzi. Wolność wyboru ponad systemowe zasady Wiem, że zaraz posypią się gromy. Że wychowuję buntownika, że życie to nie tylko przyjemności, że musi się nauczyć dyscypliny. Ale ja pytam: po co? Czy naprawdę chcemy wychować pokolenie ludzi, którzy potulnie wykonują polecenia, nawet jeśli są one nielogiczne i niszczą ich pasję? Ja chcę, żeby mój syn był człowiekiem wolnym. Chcę, żeby wiedział, że ma prawo wyboru, że jego gust jest ważny i że nikt nie ma prawa narzucać mu, jak ma spędzać swój wolny czas. Nie będę go łamać. Jeśli szkoła wymaga znajomości treści Mikołajka, to trudno. Przeczytam mu streszczenie. Niech dostanie tę trójkę. Wolę mieć w domu szczęśliwe dziecko z komiksem w ręku niż zastraszonego ucznia, który przeczytał lekturę, a w duchu obiecuje sobie, że nigdy więcej nie sięgnie po żadną książkę. Stawiam na relację, na emocje i na autentyczność. Moje dziecko nie będzie pachołkiem systemu, który nie zauważa, że świat poszedł do przodu. Będę go wspierać w byciu sobą, nawet jeśli oznacza to pójście pod prąd szkolnym wymaganiom. Mama Maćka Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Rekordowo krótki rok szkolny 2026/27: dzieci czeka mnóstwo wolnego. Rodzice będą musieli kombinować
„Matematyczka siedzi w domu, zamiast pracować. Przez jej wygodę mój Bartuś ma braki”
Problem nagminnych nieobecności matematyczki doprowadził rodziców ósmoklasistów do ostateczności. Ta mama uważa, że „opieka nad dzieckiem” nie jest wystarczającym usprawiedliwieniem dla braku realizacji programu przed najważniejszym egzaminem syna.
Dzień dobry, piszę do Państwa, bo czuję, że zaraz pęknę z bezsilności, a w szkole mojego syna nikt nie traktuje nas poważnie. Mój Bartuś jest w ósmej klasie − to najważniejszy rok, od którego zależy jego przyszłość, wymarzone liceum i całe dalsze życie. Tymczasem od września trwa jedna wielka farsa, za którą nikt nie chce wziąć odpowiedzialności. Nasza pani od matematyki, zamiast stać przy tablicy i przygotowywać dzieci do egzaminu, spędza połowę miesiąca na zwolnieniach, bo jej własne dziecko ciągle choruje. Egzamin ósmoklasisty za pasem, a w zeszytach pustki Proszę mnie źle nie zrozumieć − ja wiem, że małe dzieci chorują, sama przez to przechodziłam. Ale jest jakaś granica! Matematyczka od początku roku szkolnego była w pracy może przez łącznie trzy miesiące. Kiedy tylko wraca na tydzień, zaraz znika na kolejne dwa tygodnie opieki. To jest przedmiot kierunkowy, najważniejszy na egzaminie, a moje dziecko zamiast lekcji ma wieczne zastępstwa z panią z biblioteki albo wf-istą, którzy puszczają im filmy, żeby tylko przeczekali godzinę. W zeszycie Bartusia przez kilka tygodni potrafiło nie być ani jednego nowego tematu. Program stał w miejscu, a czas nieubłaganie uciekał. Tymczasem egzamin tuż tuż. Ja się pytam: kto za to odpowie? Pani nauczycielka pewnie uważa, że ma prawo do siedzenia w domu przy herbatce z malinami, bo przecież prawo jej na to pozwala. Ale co z prawem mojego dziecka do nauki? Co z obowiązkiem szkoły wobec uczniów? Płacę za błędy systemu i prywatne życie nauczycielki Najbardziej boli mnie to, że przez nieobecności tej pani, my, rodzice, musimy teraz wyciągać z portfeli setki złotych na korepetycje. Bartuś do niedawna chodził na dodatkowe lekcje dwa razy w tygodniu, bo inaczej na pewno oblałby ten egzamin. To jest skandal! Szkoła jest darmowa tylko w teorii, bo w praktyce muszę opłacać prywatnego nauczyciela, który nadrabia to, czego pani matematyczka nie raczyła zrobić w ramach swojego etatu. Rozmawiałam o tym z dyrekcją, ale słyszę tylko: „Proszę o wyrozumiałość, pani nauczycielka ma małe dziecko, jest sezon infekcyjny”. No przepraszam bardzo, ale co mnie obchodzi jej dziecko? Ja mam swoje dziecko, o które muszę walczyć! Czy jej życie prywatne jest ważniejsze niż przyszłość trzydziestu osób w klasie? Jeśli ktoś nie jest w stanie pogodzić macierzyństwa z pracą w tak odpowiedzialnym miejscu jak klasa w roku egzaminów, to może powinien zmienić zawód albo przejść na bezpłatny urlop, a nie blokować etat i marnować czas naszym dzieciom Gdzie podziała się misja nauczyciela i odpowiedzialność za ucznia? Mam wrażenie, że dzisiejsi nauczyciele zupełnie zapomnieli, czym jest misja. Kiedyś nauczyciel przychodził do pracy nawet z katarem, bo wiedział, że dzieci go potrzebują. Dzisiaj wystarczy jedno kichnięcie w domu i już ląduje L4 w systemie. Ta pani doskonale wie, że dzieci mają egzamin, że stresują się, że nie radzą sobie z funkcjami czy geometrią. I co robi? Wyłącza telefon i ma wszystko w nosie. Bartuś jest coraz bardziej sfrustrowany. Widzę, jak traci zapał do nauki, bo czuje, że w szkole nikt od niego nic nie wymaga, a potem na korkach okazuje się, jak ogromne ma braki. To jest niszczenie psychiki młodych ludzi. My, rodzice, jesteśmy wściekli, ale boimy się głośno protestować, żeby pani matematyczka nie mściła się na dzieciach, jak już łaskawie wróci do pracy. Ale ja dłużej nie będę milczeć. Szkoła to nie jest przechowalnia, a praca nauczyciela to nie jest hobby, które można porzucić, kiedy tylko dziecko zagorączkuje. Powinniśmy wymagać od nich profesjonalizmu, a nie wiecznego użalania się nad ich losem. Z poważaniem, oburzona mama Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Puściłam córkę na nocowankę i to był błąd. Rodzice jej koleżanki zepsuli mi dziecko”