„Nie potrafią trzymać ołówka ani iść do toalety”. Nauczyciele załamani współczesnymi dziećmi
Nauczyciele ostrzegają: uczniowie szkół podstawowych nie radzą sobie z podstawowymi czynnościami. W oficjalnej rezolucji żądają zmian i wsparcia od władz oświatowych.
W Hesji, jednym z krajów związkowych Niemiec, niemal 1100 nauczycieli szkół podstawowych wystosowało dramatyczny apel do władz oświatowych. Ich rezolucja, przekazana do Ministerstwa Edukacji w Wiesbaden, ukazuje skalę problemów, z jakimi zmagają się dzieci oraz kadra pedagogiczna. Nauczyciele alarmują: dzieci nie radzą sobie z podstawami Sygnatariusze dokumentu podkreślają, że dzieci nie opanowują już podstawowych umiejętności, które jeszcze niedawno były oczywiste w edukacji wczesnoszkolnej. Uczniowie nie potrafią prawidłowo trzymać ołówka, efektywnie słuchać, wycinać, kleić ani nawet samodzielnie skorzystać z toalety. Wstrząsająca rezolucja: braki rozwojowe, lęki i chaos w klasie Heike Ackermann, wiceprzewodnicząca związku zawodowego GEW i współautorka rezolucji, w rozmowie z gazetą „Bild” ostrzega, że sytuacja jest krytyczna. Zwraca uwagę na niepokojące deficyty rozwojowe: dzieci mają problemy z koncentracją, nie potrafią znieść frustracji, rozwiązywać konfliktów ani nawet siedzieć prosto. Niektóre nie wiedzą, jak używać papieru toaletowego czy się ubierać. Autorzy dokumentu zauważają również pogłębiające się deficyty językowe i zaburzenia lękowe. Problemem staje się również utrzymywanie porządku, przestrzeganie zasad czy zwykłe zachowania społeczne. „Dzieci nie ponoszą winy za ten stan rzeczy” – podkreśla Ackermann, wskazując na odpowiedzialność polityków i społeczeństwa. Potrzebne pilne zmiany: mniejsze klasy i więcej wsparcia W rezolucji nauczyciele domagają się konkretnych zmian. Proponują wprowadzenie limitu maksymalnie 20 uczniów w klasie, zatrudnienie większej liczby wykwalifikowanych nauczycieli i psychologów oraz tworzenie zespołów multispecjalistycznych. Postulują też większe wsparcie instytucjonalne i zmianę podejścia ze strony władz. Według GEW szkoły podstawowe realizują coraz więcej zadań – od wychowania obywatelskiego, przez cyfryzację, po integrację – jednak nie mają ku temu odpowiednich warunków. Kadra pedagogiczna jest przeciążona i przemęczona. Ministerstwo edukacji reaguje: dokument trafi do analizy Rzecznik ministerstwa edukacji w Wiesbaden potwierdził otrzymanie 40-stronicowej rezolucji i zapowiedział jej wewnętrzną ocenę. Jak zaznaczył, w Hesji podjęto już pewne działania, m.in. wprowadzono obowiązkowe lekcje języka niemieckiego dla dzieci z deficytami językowymi oraz dodatkową godzinę niemieckiego w klasie drugiej. Mimo to nauczyciele podkreślają, że to nie wystarczy, by sprostać skali problemu. Zwracają uwagę, że brak systemowego wsparcia może doprowadzić do dalszego pogłębiania się kryzysu w niemieckiej edukacji. Nowe prawo od 2026 roku: całodzienna opieka pogłębi problemy? W roku szkolnym 2026/2027 wejdzie w życie nowe prawo gwarantujące dzieciom prawo do całodziennej opieki szkolnej. Związek GEW obawia się, że reforma ta jeszcze bardziej obciąży już i tak przeciążony system edukacyjny. Według nauczycieli bez zmian strukturalnych i zapewnienia lepszych warunków pracy dla pedagogów nowe regulacje mogą doprowadzić do eskalacji problemów. W ich opinii konieczne jest zdecydowane działanie władz i realna inwestycja w edukację najmłodszych. Źródło: Deutsche Welle, Onet Zobacz też: Nie wychowuj lenia: jakie obowiązki są odpowiednie dla dzieci w różnym wieku?
Cezary Pazura nie chodzi na zebrania w szkole. „Edytka chodzi. Ja nie mam cierpliwości”
Cezary Pazura przestał chodzić na wywiadówki. W emocjonalnym wywiadzie ujawnia powód – nie wytrzymał zachowań innych rodziców. Aktor w mocnych słowach broni nauczycieli i ostrzega: ślepe zaufanie dziecku może je skrzywdzić.
Cezary Pazura, znany aktor i ojciec trojga dzieci, w rozmowie z Wirtualną Polską otwarcie przyznał, że przestał uczestniczyć w szkolnych wywiadówkach. Cezary Pazura ujawnia, dlaczego nie chodzi na wywiadówki Powodem tej decyzji nie były obowiązki zawodowe ani brak zainteresowania życiem szkolnym potomstwa, ale – jak zaznaczył – nieakceptowalne postawy niektórych rodziców obecnych na spotkaniach. Według Pazury to jego żona przejęła obowiązek uczestniczenia w zebraniach, ponieważ on sam nie mógł znieść atmosfery panującej na spotkaniach z rodzicami w szkole. „Edytka chodzi na wywiadówki. Nie mam cierpliwości” − przyznał. Aktor ostro o rodzicach: „Zapatrzeni w dzieci, nie widzą prawdy” W udzielonym wywiadzie aktor nie przebierał w słowach, krytykując zachowanie rodziców, którzy – jego zdaniem – bezkrytycznie akceptują wszystko, co mówią ich dzieci. Pazura zauważył, że zdarzają się sytuacje, gdy rodzice odrzucają informacje przekazywane przez nauczycieli, uparcie trzymając się wersji przedstawionej przez dziecko, niezależnie od jej prawdziwości. „Czasami rodzice są tak zapatrzeni w to, co mówi dziecko, że nie dociera do nich nic z zewnątrz. To jest też niedobrze dla dzieci. Jeżeli wychowamy dziecko w tym, że ono ma zawsze rację, to się dziecko wcześniej czy później zapędzi. Bo nie ma takich ludzi na świecie, którzy by mieli zawsze rację” − wyjaśnił. Jego wypowiedzi wskazują na głęboki niepokój związany z postępującym trendem ślepego zaufania wobec dzieci, który – jak podkreślił – może prowadzić do wypaczonego obrazu rzeczywistości i problemów wychowawczych. Wsparcie dla nauczycieli i gorzka prawda o wychowaniu Aktor, wychowany w rodzinie związanej z edukacją, przyznał, że rozumie trud pracy nauczycieli. Jego zdaniem pedagodzy coraz częściej stają się ofiarami niesłusznych oskarżeń, które wynikają z nieumiejętnego podejścia rodziców do wychowania. Pazura stwierdził, że mimo miłości i zaufania do własnych dzieci, rodzic powinien zachować zdrowy dystans i umiejętność krytycznej oceny sytuacji. Jak zauważył, dzieci potrafią nie tylko fantazjować, ale i przekazywać niepełny obraz wydarzeń – dlatego też nie zawsze należy brać ich słowa za pewnik. „Ufam swoim dzieciom, ale do tego, co mówi dziecko, trzeba podejść krytycznie… Bo dzieci konfabulują. Nie zawsze mówią prawdę” − powiedział aktor. Czy ślepa wiara w słowa dziecka może je skrzywdzić? Pazura nie ma wątpliwości Zdaniem aktora, wychowywanie dziecka w przekonaniu, że zawsze ma rację, niesie ze sobą poważne konsekwencje. Takie podejście może nie tylko zniekształcić obraz świata, ale też wpłynąć negatywnie na relacje dziecka z otoczeniem i nauczyć je unikania odpowiedzialności za własne działania. Pazura zauważył, że nikt nie jest nieomylny, a uczenie dziecka, że nie popełnia błędów, może zaszkodzić jego rozwojowi. Apeluje, by rodzice nie traktowali każdej uwagi krytycznej jako ataku na dziecko, ale jako szansę na budowanie dojrzałości i samodzielności u młodego człowieka. Uważam, że słowa aktora powinny trafić do jak największego grona rodziców − to ważny i bardzo potrzebny dziś apel o odpowiedzialność rodzicielską i refleksję nad rolą dorosłych w procesie edukacji i wychowania. Źródło: WP, Dzieńdobry TVN Zobacz też: Rodzice płaczą nad długą przerwą świąteczną. „Powinni otworzyć świetlicę chociaż w wigilię”
Dziecko urodzone w UK dostało jedynkę z angielskiego. „Szkoła nie przygotowuje do życia”
W szkolnym ocenianiu powinny być stałe zasady, których trzyma się każdy nauczyciel. Wpis jednej mamy na Threads pokazał jednak coś innego – okazuje się, że w szkole nie zawsze oceniana jest faktyczna wiedza uczniów.
Przeczytałam ten wpis dwa razy, potem trzeci, bo mój mózg długo nie chciał przyjąć go do wiadomości. „Z cyklu: Edukacja ma sens, tylko nikt go nie widzi. Moje dziecko, native speaker angielskiego, urodzone w UK, dostało jedynkę za odmianę ‘to be’. Pytam grzecznie nauczycielki skąd ten cud pedagogiczny – a pani z powagą: ‘Bo go nie było w szkole’”. Dalej autorka dopisała z goryczą, że mamy nowy tryb nauki: chorujesz = nie umiesz. Szczerze, trudno o lepszy skrót tego, co wielu rodziców widzi od lat, tylko zwykle brakuje nam słów, żeby to nazwać. Najbardziej porusza mnie nie sama jedynka. Ocen w dzienniku bywa sporo, czasem są za wysokie, czasem za niskie. Porusza mnie logika, która stoi za tą oceną. Jeśli wierzyć relacji mamy, nauczycielka nie oceniła wiedzy dziecka, tylko fakt jego nieobecności. To nie jest drobny szkolny zgrzyt. To sposób myślenia, który uderza w sens edukacji i w bezpieczeństwo dzieci. Bo jeśli szkoła uczy, że choroba jest winą, a absencja dowodem niewiedzy, to my jako rodzice mamy problem większy niż jedna jedynka. Ocena za nieobecność w szkole i co z tego wynika W komentarzach pod wpisem odezwało się wielu ludzi, w tym nauczyciele. Jedna z osób napisała krótko i celnie: „Niezależnie od tego, co mówi lub nie mówi statut, to wbrew prawu oświatowemu. Ocenę wystawia się tylko i wyłącznie za posiadaną wiedzę. Bez obecności w szkole nie da się sprawdzić czyjejś wiedzy”. I to jest sedno sprawy. Ocena ma odzwierciedlać poziom opanowania materiału, nie obecność w ławce. Jeśli ucznia nie było, to nie ma podstaw do wystawienia stopnia, bo nie przeprowadzono sprawdzianu. W praktyce wygląda to tak, że szkoła powinna dać dziecku możliwość zaliczenia materiału w innym terminie. To proste i ludzkie. Dzieci chorują. Są w szpitalu, mają gorsze dni, są różne sytuacje rodzinne. System, który karze za coś, na co dziecko nie ma wpływu, wychowuje nie do życia, tylko do poczucia winy. Cały wpis przeczytasz tutaj. Jak rozmawiać z nauczycielem, gdy ocena jest niesprawiedliwa Autorka wpisu napisała: „Spytałam grzecznie”. I to jest pierwszy krok, od którego sama też zawsze zaczynam. Bez ataku, bez emocjonalnego oskarżenia, za to z prośbą o wyjaśnienie. W wielu sytuacjach naprawdę da się wyjaśnić nieporozumienie. Ale co zrobić, jeśli słyszymy odpowiedź, która nie trzyma się żadnej logiki. Poproście o podstawę oceny. Nie chodzi o awanturę, tylko o konkret: za co dokładnie wystawiono stopień, kiedy i w jakiej formie sprawdzono wiedzę. Odwołajcie się do zasad oceniania. Każda szkoła ma statut i przedmiotowe zasady oceniania. Warto je przeczytać i spokojnie przywołać. Zaproponujcie termin zaliczenia. Jeśli nauczyciel mówi: „Nie było dziecka w szkole”, odpowiedź brzmi: „Rozumiem, proszę w takim razie o możliwość zaliczenia w innym terminie”. W razie potrzeby idźcie wyżej. Wychowawca, dyrekcja, pedagog szkolny. To nie jest donos, tylko korzystanie z procedur, które istnieją po to, żeby chronić uczniów. Wiem, że to trudne, bo część rodziców ma w pamięci własne szkolne doświadczenia i boi się konfliktu. Ale milczenie niczego nie zmieni. A dzieci świetnie widzą, kto je wspiera. Co możemy zrobić jako rodzice, żeby dziecko nie straciło wiary w siebie Pod wpisem pojawiły się też mocniejsze komentarze. Ktoś napisał: „W Polsce po prostu nie ma czegoś takiego jak system edukacji. Jest przechowalnia ludzi będąca wylęgarnią patologii”. Inny nauczyciel dodał gorzko: „Jako nauczycielowi jest mi przykro i wstyd z powodu takich pedagogów. I tak, zgadzam się. Szkoła nie jest super miejscem przygotowującym do życia”. Te słowa bolą, bo w dużej części są prawdziwe. Tylko że w samym środku tego wszystkiego stoi dziecko, które właśnie dostało sygnał: nie jesteś oceniane za to, co umiesz, tylko za to, czy idealnie pasujesz do szkolnej rubryki. Dlatego najważniejsze jest to, co robimy w domu po takiej sytuacji. Nazwijcie niesprawiedliwość po imieniu. Dziecko ma prawo usłyszeć: „Ta ocena nie pokazuje twojej wiedzy”. Oddzielcie wartość dziecka od stopnia. Jedynka to liczba w dzienniku, nie opis człowieka. Zadbajcie o poczucie wpływu. Pomóżcie ustalić, kiedy i jak dziecko może poprawić sytuację. Nawet jeśli system zawiódł, ono może odzyskać ster. Wzmacniajcie kompetencje poza szkołą. Jeśli dziecko zna język, niech go używa: filmy, rozmowy, gry, książki. Szkoła nie ma monopolu na naukę. Gdy czytam historię tej mamy, widzę w niej nie sensację z internetu, tylko codzienny obraz tarcia między dzieckiem a instytucją. Z jednej strony mamy ucznia, który realnie coś umie. Z drugiej dorosłego, który zasłania się nieobecnością i robi z niej wygodny wytrych. I choć ta sytuacja brzmi absurdalnie, to jej konsekwencje są bardzo prawdziwe. Jeśli chcemy, żeby szkoła była miejscem rozwoju, a nie tylko sprawdzania obecności, to takie historie trzeba wyciągać na światło dzienne. Nie po to, żeby urządzać polowanie na nauczycieli, tylko po to, żeby przypominać, jaki jest sens oceniania. Źródło: Threads Zobacz też: Prezenty na klasowe mikołajki to kpina. „Mam tyle wydać na jakiś bzdet dla obcego dziecka?”
Prezenty na szkolne mikołajki za „symboliczną” stówkę. Rodzicom poprzewracało się w głowach
Gdy usłyszałam, że w naszej klasie „ustalono” prezenty na mikołajki za około 100 zł, poczułam w gardle gulę. Nagle zrozumiałam, że coś nam po drodze uciekło, tylko nie wiem, kiedy i dlaczego na to pozwoliliśmy.
Piszę do was jako mama ucznia z podstawówki, która ostatnio ma wrażenie, że świat stanął na głowie. Zbliżają się szkolne mikołajki, dzieci zacierają ręce, a rodzice w naszej klasie… też zacierają ręce, tylko z zupełnie innego powodu. Na grupie padła „propozycja”, żeby w tym roku zrobić dzieciom prezenty po mniej więcej 100 zł. I to nie tak, że ktoś zapytał, kto jest za, kto przeciw, tylko od razu zrobiono z tego fakt dokonany. Ktoś napisał: „ustalamy stówkę” i tyle. Nikt nie protestował, bo chyba nie wypada. Prezenty na mikołajki w szkole coraz droższe Nie zrozumcie mnie źle. Ja lubię sprawiać mojemu dziecku radość. Cieszę się, gdy dostaje coś fajnego, co mu się przyda. Tylko że szkolne mikołajki zawsze kojarzyły mi się z drobnym gestem, miłym symbolem, a nie z małą wersją świątecznego wyścigu. Dzieci mają poczuć, że ktoś o nich pamięta, że jest wspólnota, że razem robimy coś przyjemnego. A tymczasem robi się z tego kolejna okazja do wydawania pieniędzy na pokaz. Najbardziej boli mnie to, że ta „symboliczna stówka” dla wielu nie jest symboliczna. Nie każdy ma luz w portfelu. Nie każdy chce ciągle dorzucać do klasowych zbiórek, kiermaszy, wyjść, składek na wszystko. My już teraz mamy co chwilę jakąś składkę, a tu nagle kolejny wydatek, bo przecież mikołajki muszą być „godne”. Tylko co to znaczy „godne”. Dla kogo. Dla dzieci czy dla rodziców, żeby potem ktoś mógł powiedzieć, że klasa stanęła na wysokości zadania. Składka 100 zł na szkolne mikołajki i presja rodziców Wiem, że zaraz usłyszę, że przesadzam. Że przecież dziecko nie może odstawać. No właśnie. Ta presja jest najgorsza. Jeśli ktoś powie, że może zróbmy tańsze prezenty, od razu pojawia się tekst o „skąpstwie” albo o tym, że „nie róbmy dzieciom przykrości”. Tylko kto robi przykrość. Dziecko nie wymyśliło ceny, dziecko nawet by o niej nie pomyślało. To my, dorośli, nakręcamy tę maszynę. Czego uczą dzieci zbyt drogie prezenty na mikołajki? Zadaję sobie pytanie, czego dzieci mają się z tego nauczyć. Że wartość spotkania mierzy się ceną pudełka. Że „fajnie” znaczy „drogo”. Że jak jest okazja, to trzeba wycisnąć z niej jak najwięcej rzeczy. Ja nawet w pracy nie dostaję prezentów za stówkę, a przecież pracuję cały rok. W domu uczę swoje dziecko, że liczy się gest, pamięć, czas, który dajemy innym. Że można zrobić komuś miłą niespodziankę bez wielkich wydatków. A szkoła, zamiast to wspierać, dokłada kolejną cegiełkę do kultury kupowania dla samego kupowania. Nie chcę, żeby moje dziecko rosło w przekonaniu, że wszystko da się przeliczyć na banknoty. Chcę, żeby umiało się cieszyć małymi rzeczami i rozumiało, że nie każdy startuje z tego samego miejsca. Dlatego proszę, może jako dorośli zatrzymajmy się na chwilę. Może wróćmy do normalności. Mikołajki w szkole nie muszą być pokazem zasobności portfela. Mogą być tym, czym miały być od zawsze. Ciepłym, prostym momentem, w którym liczy się pamięć, nie pieniądze. Z wyrazami szacunku, Iza Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Marudne i kapryśne dziecko. Pozwól mu na tę 1 rzecz, a w końcu przestanie się złościć
Dzieci ćwiczą do jasełek, zamiast wkuwać matematykę. Rodzice wściekli: „Kiedy nadrobią zaległości?”
W redakcji dostajemy co roku podobne listy, ale ten jest wyjątkowo gorący. Mama ucznia z podstawówki pisze wprost: przygotowania do jasełek pożerają lekcje, a dzieci, zamiast liczyć, śpiewają kolędy. Tak nie powinno być.
List, który trafił do naszej skrzynki, jest pełen emocji. Autorka poruszyła temat, który doprowadza ją do szału. „Od końca listopada mam wrażenie, że szkoła przestaje uczyć, a zaczyna występować” – pisze. I dodaje: „Wszystko jest podporządkowane jasełkom i przygotowaniom do świąt. Próby odbywają się na zajęciach, dzieci na lekcjach śpiewają kolędy”. Mama nie ma nic przeciwko tradycji i świątecznym występom. Podkreśla to kilka razy, jakby chciała uprzedzić zarzut, że „czepia się dla zasady”. „Nie jestem przeciwna jasełkom. Sama je lubiłam, kiedy byłam dzieckiem. Ale teraz to wygląda tak, jakby matematyka i polski musiały zejść na dalszy plan, bo scena jest ważniejsza” – czytamy dalej. „Na matematyce śpiewają kolędy” Najmocniejsze zdania z listu dotyczą tego, co dzieje się na lekcjach. „Syn wraca do domu i mówi, że na matematyce pani puściła kolędy, bo dzieci miały poćwiczyć śpiew. Pytam więc: kiedy oni nadrobią zaległości” – pisze mama. I dodaje: „Nikt nie myśli, że potem będą w tyle z materiałem. Styczeń przyjdzie szybko, a tabliczka mnożenia sama nie wskoczy do głowy”. To ważny głos, bo pokazuje nie tylko zmęczenie rodziców, ale też lęk o realne konsekwencje. Dzieci w grudniu mają mniej sprawdzianów, lekcje bywają skracane, tempo siada. Potem nagle robi się „normalnie”, a materiał leci jak pendolino. Znamy ten scenariusz z wielu domów. Mama pisze też o chaosie organizacyjnym. „Raz mamy informację, że lekcje są normalnie, a rano przychodzi wiadomość o odwołaniu dwóch godzin, bo będzie próba. Nauczyciele już chyba poczuli świąteczny klimat” – dodaje. W jej słowach pobrzmiewa coś więcej niż irytacja. To poczucie, że rodzice zostają z tym sami. Jasełka w szkole też są ważne Trudno się z tą mamą nie zgodzić. Szkoła ma uczyć, dawać rytm, wspierać dzieci. Gdy świąteczne przygotowania zaczynają wypierać program, brakuje równowagi. A dzieciom naprawdę łatwo potem poczuć, że „nie ogarniają”, choć to nie ich wina. Jednocześnie świąteczne aktywności nie są pustym dodatkiem. To element wspólnoty, trening odwagi, pracy w grupie, odpowiedzialności za rolę. Dla niektórych dzieci występ jest pierwszym momentem, kiedy czują się widziane, docenione, potrzebne. Scena bywa dla nich lekcją, której nie da się zrobić z podręcznika. Właśnie dlatego warto szukać złotego środka. Jasełka nie muszą oznaczać chaosu. Można planować próby po lekcjach albo w wyznaczonych blokach, zamiast odwoływać matematykę. Można jasno komunikować rodzicom plan tygodnia i trzymać się go. Można też odpuścić perfekcję występu. To ma być szkolne wydarzenie, nie produkcja na miarę teatru muzycznego. Złoty środek jest możliwy Na końcu listu mama pisze: „Chciałabym, żeby ktoś wreszcie powiedział, że szkoła ma i uczyć, i świętować, ale rozsądnie”. I to jest chyba najważniejsze zdanie. Rozsądek nie unieważnia tradycji, tylko ją ratuje przed przesadą. Jeśli w waszych szkołach też zaczął się już maraton prób, warto rozmawiać z wychowawcą, z dyrekcją, pytać o plan, sugerować rozwiązania. Nie w tonie wojny, tylko wspólnego szukania równowagi. Dzieci nie powinny wybierać między kolędą a ułamkami. Mogą mieć jedno i drugie, byle w odpowiednich proporcjach. Zobacz też: To najbardziej szkodliwy styl wychowania: rodzice mają 6 cech. „Często odmawiają”
Tak nauczyciele zawstydzają dzieci przy całej klasie. „Zaczynają się bóle brzucha i wybuchy złości”
List od naszej czytelniczki pokazuje, jak jedno zdanie rzucone na forum klasy potrafi być jak plama, której długo nie da się sprać. Mama opisuje, że po publicznym upokorzeniu syn zaczął reagować lękiem i złością, a szkoła przestała być dla niego bezpieczna.
„Mamo, ja nie chcę już tam chodzić” – tak, według mamy, zaczął mówić jej syn po sprawdzianie z polskiego. W liście kobieta opisuje sytuację, która wydarzyła się na oczach całej klasy. „Nie piszcie tak jak Józio”. Jedno zdanie, a w domu lawina „Nauczycielka oddała prace, zatrzymała się na sprawdzianie mojego syna i powiedziała głośno: ‘Nie piszcie tak jak Józio’. Potem zaczęła wyliczać, co zrobił źle. Wszyscy patrzyli na niego jak na winnego czegoś strasznego”. Chłopiec miał dostać informację zwrotną, a dostał etykietkę. Mama pisze wprost, że to było „karygodne zachowanie”, bo skrytykowanie pracy przy całej klasie nie tylko boli, lecz też odbiera dziecku zaufanie do szkoły. „On wrócił do domu czerwony na twarzy, milczący. Następnego dnia zaczął narzekać na ból brzucha. Potem pojawiły się wybuchy złości, których wcześniej nie było. Jak mam mu wytłumaczyć, że szkoła jest fajna, skoro ktoś go tam ośmiesza?”. W takich historiach najbardziej uderza to, że upokorzenie nie musi być wielkie i teatralne. Wystarczy jedno wtrącenie. Dla dorosłego to może być „motywowanie”, dla dziecka sygnał: jesteś gorszy, jesteś przykładem błędu. I nawet jeśli klasa po chwili o tym zapomina, w głowie ucznia ten komentarz zostaje na długo. Publiczne porównywanie. Najczęstsza broń, która trafia w samoocenę Autorka listu podkreśla też, że podobnych momentów w szkole jest więcej, często mają formę niby-żartu albo „dyscypliny”. Wskazuje, że nauczyciele czasem nie zauważają, że mówią do dzieci z pozycji siły. I że te słowa nie wiszą w powietrzu, tylko spadają na konkretnego ucznia. Jakie zachowania potrafią zawstydzać dzieci najbardziej? Z rozmów z rodzicami wynika, że wciąż powtarzają się takie teksty jak: „Zobacz, Kasia umie, a ty dalej nic”. „Taki duży, a zachowujesz się jak maluch”. „Nie odzywaj się, bo tylko przeszkadzasz”. „Kto się nie nauczył, niech wstanie”. Najgorsze są porównania, które robi się publicznie. Dorosłym może się wydawać, że to „mobilizuje klasę”, w praktyce uruchamia rywalizację i strach. Uczniowie uczą się wtedy tylko tego, że szkoła to miejsce upokorzeń. W liście czytelniczki jest jeszcze jedno mocne zdanie: „Mój syn nie jest leniwy. On się po prostu boi”. I to właśnie sedno. Zawstydzane dziecko zaczyna kojarzyć szkołę z zagrożeniem. Mogą pojawić się bóle brzucha, głowy, mdłości. Może być złość, wycofanie, płacz, spadek ocen. Nie dlatego, że dziecko „odpuszcza”, tylko dlatego, że jego zasoby idą na radzenie sobie z napięciem. Co mogą zrobić rodzice? Po pierwsze, posłuchajcie dziecka na spokojnie, bez bagatelizowania. Zdanie typu „nie przejmuj się” często brzmi dla niego jak: twoje uczucia są nieważne. Lepiej powiedzieć: „Widzę, że to było dla ciebie trudne. Opowiedz mi dokładnie, co się stało”. Po drugie, nazwijcie problem. Nie chodzi o to, żeby robić wojnę, tylko żeby pokazać, że granice istnieją. Rozmowa z wychowawcą albo pedagogiem szkolnym bywa konieczna, najlepiej w formie rzeczowej: co się wydarzyło, jak dziecko to przeżyło, jaki efekt widać w domu. Po trzecie, wzmacniajcie dziecko poza szkołą. Przypominajcie mu, że ocena nie jest miarą wartości, że ma prawo popełniać błędy. List tej mamy jest ważny, bo pokazuje coś, co łatwo przeoczyć. Zawstydzanie w szkole to nie zawsze krzyk. Czasem ma formę jednego zdania wypowiedzianego mimochodem. Dla dziecka to zdanie potrafi stać się definicją samego siebie. I dlatego nie możemy udawać, że nic się nie stało. Zobacz też: Zajrzałam do grupy rodziców. To, co kupują dzieciom na święta, przeraża
W szkole mojego syna dzieci płaczą z powodu jednej rzeczy. I to wcale nie przez naukę
Myślałam, że szkoła to stresujące miejsce głównie przez kartkówki i sprawdziany. Ale prawdziwe łzy dzieci wylewają się z zupełnie innego powodu i o tym nikt głośno nie mówi.
Kiedy odbierałam syna ze szkoły, zobaczyłam, jak jego kolega stoi przy szafkach i ociera łzy. Obok dwie dziewczynki śmiały się pod nosem, pokazując coś na telefonie. Wydawało mi się, że to drobiazg, dziecięca sprzeczka, która za chwilę się skończy. Ale kilka dni później usłyszałam od mojego syna: – Mamo, on nie chce już chodzić do szkoły. Powiedział, że ma dosyć. I wtedy coś we mnie pękło. Nie kartkówki, nie zadania, tylko... dzieci Kiedy rozmawiam z innymi rodzicami, wszyscy powtarzają to samo: nasze dzieci coraz częściej wracają ze szkoły z ciężarem na sercu. Ale nie z powodu ocen, nie przez ilość zadań, tylko przez ludzi, którzy siedzą obok nich w ławkach. – Wiesz, mamo, oni śmieją się, jak ktoś źle odpowie. Albo jak ktoś ma „dziwne” buty – opowiadał mi mój syn. W jego klasie temat telefonów i marek stał się wyznacznikiem wartości. Kto ma iPhone’a – jest kimś. Kto nie – jest nikim. Nie pomagają tłumaczenia nauczycieli ani apele o empatię. Bo dziś dzieci mierzą się nie tylko z testami z matematyki, ale też z testem akceptacji. I często go nie zdają. „Płacze, bo nie ma z kim siedzieć” Najbardziej poruszyło mnie zdanie jednej mamy na zebraniu: – Mój syn płacze co rano, bo nikt nie chce z nim siedzieć w ławce. W klasie czwartej, gdzie dzieci dopiero zaczynają budować swoje tożsamości, odrzucenie boli najbardziej. Czasem wystarczy jedno słowo, jedno zdjęcie wrzucone do grupy klasowej, by rozpętała się fala śmiechu i wstydu. A dorośli? Często bagatelizują. – Dzieci muszą się nauczyć życia – słyszę od innych rodziców. Tylko że to „życie” coraz częściej wygląda jak miniprzedsmak toksycznych relacji, które potem będą ciągnąć się latami. Telefon – nowa granica między „lepszymi” a „gorszymi” Kiedyś najważniejsze było, kto szybciej biega albo kto potrafi ładnie rysować. Dziś liczy się to, kto ma AirPods’y, smartwatcha i jaki model telefonu. W szkolnych korytarzach słychać już nie tylko rozmowy, ale i dźwięki powiadomień z TikToka. Dzieci porównują się nieustannie. – Mamo, dlaczego oni mają nowsze rzeczy niż ja? – zapytał mnie pewnego wieczoru mój syn. Zamarłam, bo nie chodziło o zazdrość, tylko o strach przed byciem wykluczonym. Z jednej strony chcemy, żeby dzieci nie przywiązywały wagi do rzeczy materialnych. Z drugiej – nie da się udawać, że nie istnieją. W świecie, w którym status mierzy się lajkami, trudno pozostać odpornym, mając 10 lat. Nauczyciele widzą, ale często nie wiedzą, co zrobić Rozmawiałam z wychowawczynią klasy mojego syna. Przyznała, że widzi, jak dzieci rywalizują o uwagę, jak porównują ubrania i gadżety. – Staramy się rozmawiać, ale to, co wynoszą z domu i internetu, jest silniejsze niż nasze pogadanki – powiedziała z bezradnością. I trudno jej się dziwić. Bo jak konkurować z kulturą, która mówi dzieciom, że ważne jest to, co masz, a nie to, kim jesteś? Moje dziecko też płakało Nie będę udawać, że ten problem mnie nie dotknął. Mój syn też miał momenty, kiedy nie chciał iść do szkoły. Mówił, że „wszyscy się śmieją”. Wtedy zaczęłam z nim rozmawiać wieczorami – o tym, jak rozumie przyjaźń, co czuje, kiedy ktoś go zrani, i jak może się bronić, nie krzywdząc innych. Ale prawda jest taka, że rodzic nie może być wszędzie. Nie usiądzie obok w ławce, nie stanie za plecami na przerwie. Możemy tylko uczyć nasze dzieci, że wartość człowieka nie zależy od loga na plecaku ani od telefonu, który trzyma w ręce. Najbardziej boli nie samotność, ale świadomość, że inni widzą twoją samotność i nic nie robią. To właśnie o tym mówią dzieci, kiedy płaczą po szkole. Nie dlatego, że nie zdały sprawdzianu, ale dlatego, że ktoś nie chciał z nimi rozmawiać, że nikt ich nie zaprosił do zabawy, że zostały wykluczone. Nie potrzebują kolejnej lekcji z matematyki. Potrzebują lekcji empatii. Kiedy mój syn zapytał: – Mamo, dlaczego niektórzy są dla innych tacy niemili? – odpowiedziałam po chwili milczenia: – Bo nikt ich nie nauczył, jak być dobrym. I może właśnie od tego powinna zacząć się prawdziwa reforma edukacji – od nauki serca, nie od nowego podręcznika.
Groźna gra na WhatsApp zalewa podstawówki. Tak dzieci poniżają rówieśników
Na szkolnych grupach WhatsApp rozgrywa się niepokojąca gra. Zaczyna się od tego, że dzieci wybierają sobie ofiarę... Wielu rodziców nie ma o tym pojęcia.
W polskich szkołach podstawowych rozprzestrzenia się niebezpieczna forma przemocy emocjonalnej. Gra „wisielec”, o której informuje reporter „Dzień Dobry TVN” Bartek Dajnowski, staje się codziennością na klasowych grupach WhatsApp i Messenger. Czym jest gra wisielec i dlaczego budzi grozę? Mechanizm gry jest prosty, ale może mieć przykre skutki: dzieci wybierają jedną osobę, która przez tydzień staje się celem hejtu, ignorowania i publicznego ośmieszania. Padają pytania w stylu: „Kogo nie lubimy w tym tygodniu?” czy „Kto dzisiaj ma być wisielcem?”. To nie jest niewinna zabawa. To lincz emocjonalny, którego ofiarą padają nawet najmłodsi uczniowie. Dzieci w wieku 7–10 lat, które powinny uczyć się współpracy i empatii, uczestniczą w przemocy psychicznej, która może zostawić trwałe ślady. Co gorsza, ofiary często nie mówią o swoich doświadczeniach dorosłym – wstydzą się, myślą, że zasłużyły. Jak działa szkolna grupa WhatsApp i co może się na niej wydarzyć? Szkolne grupy komunikacyjne na WhatsApp i Messenger z założenia miały ułatwiać życie – dzielenie się informacjami o zadaniach domowych, planowanych wydarzeniach czy zagubionych rzeczach. W rzeczywistości stały się areną, na której rozgrywa się dramat wielu dzieci. Z pozoru zwykłe rozmowy szybko przeradzają się w falę złośliwości, ironii i wykluczania. Dzieci podejmują decyzje, kto ma zostać „wisielcem”, a potem przez cały tydzień wykluczają go z dyskusji, drwią, obrażają. Dajnowski opublikował screeny z takich rozmów – widać na nich, jak dzieci bezrefleksyjnie pytają, komu dziś „dokuczyć dla zabawy”. Rodzice często nie mają pojęcia, co dzieje się w cyfrowym świecie ich dzieci. Tymczasem to właśnie tam toczy się ich codzienność – z całym bagażem emocji, które trudno udźwignąć nawet dorosłym. Jakie są sygnały, że dziecko padło ofiarą? Rodzice muszą być wyjątkowo czujni. Pierwszymi sygnałami są zmiany w zachowaniu dziecka: wycofanie, niechęć do szkoły, rozdrażnienie, unikanie rozmów. Czasem dziecko chowa telefon, nerwowo go wyłącza lub usuwa wiadomości. To moment, w którym trzeba zareagować. Psychologowie alarmują, że dla dzieci w tym wieku hejt w internecie może być równie bolesny jak przemoc fizyczna. A ponieważ dzieje się to poza zasięgiem wzroku dorosłych, rany emocjonalne są głębokie i długo się goją. Wstyd, poczucie winy, strach – to uczucia, które sprawiają, że dzieci nie mówią, co się dzieje. Co mogą zrobić rodzice, by zatrzymać przemoc? Przede wszystkim: rozmawiać. Nie karać, nie zabraniać – ale spokojnie pytać i słuchać. Rodzice powinni wiedzieć, co dzieje się w klasowej grupie. Warto zapytać: „Czy ktoś cię zranił?”, „Czy coś się dzieje w waszej grupie?”. Pokazać, że dorosły to sojusznik, a nie kontroler. Ustalanie zasad korzystania z telefonu i komunikatorów to kolejny krok. Żadnych obraźliwych wiadomości, żadnego udostępniania prywatnych zdjęć, żadnego wyśmiewania. Dziecko musi wiedzieć, że ma prawo mówić „nie” i że przemoc – także wirtualna – nigdy nie jest zabawą. Regularne pytania o wydarzenia na grupie klasowej, zainteresowanie się tym, z kim dziecko rozmawia i co go śmieszy lub smuci, pomagają zbudować zaufanie. To nie nadzór – to troska, która może uchronić przed tragedią. Dlaczego szkoły powinny włączyć się w rozwiązanie problemu? Niektóre szkoły już reagują: wychowawcy proszą, by grupy klasowe były moderowane przez dorosłych – rodziców lub nauczycieli. To szczególnie ważne w klasach 1–3, gdzie dzieci dopiero uczą się granic i społecznych norm. Szkoła powinna być partnerem rodziny w wychowaniu i dbaniu o bezpieczeństwo dzieci. Jeśli pojawia się agresja, potrzeba dominacji kosztem innych – to sygnał alarmowy. „Wisielec” to nie tylko gra. To objaw głębszego problemu: braku empatii, społecznego nacisku i nieumiejętności radzenia sobie z emocjami. Wspólne działania rodziców i szkół mogą realnie zatrzymać ten trend. Potrzeba tylko uważności, gotowości do działania i odwagi, by przyznać, że nawet wśród najmłodszych może dochodzić do przemocy. Gra wisielec na WhatsApp to niebezpieczny proceder, który wymaga natychmiastowej reakcji. Im szybciej dorośli zareagują, tym większa szansa, że dzieci znów poczują się bezpieczne – nie tylko w szkole, ale i w świecie online. Źródło: Dzień Dobry TVN Zobacz też: Tak wychowasz silne psychicznie dziecko. Powtarzaj mu tych 7 zdań
Już niedługo kolejne ferie w szkołach. „Jeszcze dłuższe niż zimowe”
Uczniowie mogą wkrótce liczyć nawet na 18 dni wolnego od szkoły. Wszystko zależy od decyzji dyrektora i wykorzystania tzw. dni dyrektorskich. To więcej niż ferie!
Zgodnie z rozporządzeniem Ministerstwa Edukacji Narodowej z 2017 roku dyrektorzy szkół i placówek edukacyjnych w Polsce otrzymali uprawnienia do ustalania dodatkowych dni wolnych od zajęć dydaktyczno-wychowawczych. To oznacza, że uczniowie mogą zyskać znacznie więcej wolnego, niż przewiduje standardowy kalendarz roku szkolnego. Decyzja MEN: dni dyrektorskie mogą przedłużyć wolne Dyrektorzy mogą wyznaczyć tzw. dni dyrektorskie w liczbie zależnej od typu szkoły. Szkoły podstawowe mają limit 8 dni wolnych, licea i technika oraz szkoły branżowe I i II stopnia, szkoły policealne i centra kształcenia zawodowego – 10 dni, a szkoły specjalne przysposabiające do pracy – 4 dni. Dni te mogą zostać rozdysponowane w ciągu roku szkolnego według decyzji dyrektora, po zasięgnięciu opinii odpowiednich organów szkolnych. Kiedy uczniowie nie pójdą do szkoły? Kluczowe daty Przełom grudnia i stycznia 2025/2026 daje unikalną możliwość wydłużenia przerwy świątecznej. Zgodnie z kalendarzem roku szkolnego opublikowanym przez MEN, zimowa przerwa świąteczna potrwa od 22 do 31 grudnia. 1 stycznia to dzień ustawowo wolny (Nowy Rok), natomiast 3 i 4 stycznia przypadają na weekend. 6 stycznia to Święto Trzech Króli – również dzień wolny od pracy i szkoły. Dniami, które normalnie wypadałyby jako szkolne, są 2 i 5 stycznia. Jeżeli dyrektorzy zdecydują się na ogłoszenie tych dni wolnymi w ramach dostępnych dni dyrektorskich, uczniowie będą mogli cieszyć się nieprzerwaną przerwą trwającą aż 18 dni. Jakie szkoły mogą skorzystać z dodatkowych dni wolnych? Z przywileju mogą skorzystać wszystkie typy szkół działające w polskim systemie edukacyjnym. W szczególności: szkoły podstawowe (limit: 8 dni wolnych), licea ogólnokształcące, technika, branżowe szkoły I i II stopnia (limit: 10 dni), szkoły policealne i centra kształcenia zawodowego (limit: 10 dni), szkoły specjalne przysposabiające do pracy (limit: 4 dni). Dzięki temu rozwiązaniu, dyrektorzy mają realny wpływ na organizację czasu pracy szkoły i mogą dostosować dni wolne do układu kalendarza oraz potrzeb społeczności szkolnej. 18 dni wolnego – więcej niż ferie zimowe! Jeśli dyrektorzy skorzystają z możliwości wyznaczenia dni dyrektorskich na 2 i 5 stycznia, uczniowie mogą uzyskać łącznie aż 18 dni wolnych od szkoły. To więcej niż standardowe ferie zimowe, które trwają zwykle 16 dni. Taki układ kalendarza tworzy unikalną okazję do dłuższego odpoczynku dla uczniów. Wielu z nich będzie mogło spędzić ten czas na regeneracji, podróżach z rodziną lub rozwijaniu pasji poza murami szkoły. Kto decyduje o dodatkowym wolnym i kiedy trzeba poinformować uczniów? Ostateczną decyzję o wykorzystaniu dni dyrektorskich podejmuje dyrektor szkoły lub placówki oświatowej. Przed podjęciem decyzji musi jednak zasięgnąć opinii rady szkoły (lub placówki), a jeśli taka rada nie została powołana – rady pedagogicznej. W przypadku szkół dodatkowo wymagana jest opinia rady rodziców i samorządu uczniowskiego. Informacja o dodatkowych dniach wolnych musi zostać ogłoszona do 30 września danego roku szkolnego. Tylko wtedy uczniowie, rodzice i nauczyciele będą mogli odpowiednio zaplanować ten czas. W praktyce wielu dyrektorów już od lat korzysta z tego rozwiązania, aby wydłużyć przerwy świąteczne lub stworzyć długie weekendy. W roku szkolnym 2025/2026 ten zabieg może skutkować najdłuższym wolnym okresem poza wakacjami letnimi. Źródło: Wprost, gov.pl Zobacz też: Nauczyciel: „Wycieczki szkolne powinny być zdalnie”. Mówi, co ostatnio wywinęli rodzice
Koniec z labą i uciekaniem ze sprawdzianów. MEN dokręci śrubę uczniom. „Kary do 50 tys. zł”
Już wkrótce uczniowie mogą spodziewać się surowych zasad w szkołach. Ministerstwo Edukacji planuje radykalne zmiany w przepisach – nieobecności będą miały poważne konsekwencje, a rodzice mogą zapłacić nawet 50 tysięcy złotych kary.
Ministerstwo Edukacji Narodowej pracuje nad nowelizacją ustawy o systemie oświaty, której celem jest zaostrzenie podejścia do obowiązku szkolnego. Zdaniem resortu obecne przepisy są zbyt liberalne – uczeń może być nieobecny na połowie zajęć w roku szkolnym i mimo to zostać klasyfikowanym. MEN zaostrza przepisy dotyczące frekwencji Zastępca dyrektora Departamentu Kształcenia Ogólnego Tomasz Głowacki podczas posiedzenia podkomisji ds. młodzieży zwrócił uwagę, że obecne regulacje pozwalają na zbyt szeroki margines nieobecności: „Teraz w zasadzie można być nieobecnym co drugi dzień. Czy tak dalej powinno być?”. Podobne stanowisko zajęła ministra edukacji Barbara Nowacka, która w Radiu Zet pytała: „Co to za szkoła, do której można chodzić co drugi dzień i być klasyfikowanym?”. Jej zdaniem takie sytuacje są przejawem „absolutnych wagarów”. Jakie limity nieobecności wprowadzi nowe prawo? Projekt nowelizacji przewiduje znaczące zmiany w limitach nieobecności. Dotychczas uczeń mógł opuścić 50% zajęć w skali roku bez większych konsekwencji. Nowe przepisy mają wprowadzić dwa progi: maksymalnie 50% nieusprawiedliwionych nieobecności w ciągu miesiąca, maksymalnie 25% nieusprawiedliwionych nieobecności w ciągu roku. Jeśli uczeń przekroczy limit roczny, nie zostanie sklasyfikowany i nie będzie dopuszczony do egzaminu klasyfikacyjnego. Takie zmiany mają ograniczyć możliwość nadużywania prawa do usprawiedliwień. Co grozi uczniom i rodzicom za łamanie zasad? Obecnie, gdy uczeń nie realizuje obowiązku szkolnego, możliwe jest wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec jego rodziców. W skrajnych przypadkach, jak poinformował Tomasz Głowacki, rodzice mogą zostać ukarani grzywną sięgającą nawet 50 tysięcy złotych. Nowe przepisy utrzymują tę odpowiedzialność, a dodatkowo wprowadzają obowiązek podania powodu każdej usprawiedliwionej nieobecności. Rodzic będzie musiał poinformować szkołę, dlaczego dziecko było nieobecne – np. podać, że było chore. Nie będzie wymagane ujawnienie szczegółów dotyczących diagnozy. Wiceministra edukacji Katarzyna Lubnauer zaznaczyła, że „na wszystkich rodzicach ciąży odpowiedzialność, żeby ich dziecko realizowało obowiązek szkolny”. Czy MEN zna skalę problemu nieobecności? Zaskakujące informacje pojawiły się podczas obrad podkomisji sejmowej. Okazało się, że Ministerstwo Edukacji nie gromadzi danych na temat skali zjawiska nadużywania usprawiedliwień i poziomu absencji uczniów. Pomimo braku twardych danych, resort zdecydował się na tak radykalne zmiany. MEN tłumaczy, że problem w przyszłości ma rozwiązać planowany rządowy dziennik elektroniczny, który będzie automatycznie zbierać dane z wszystkich szkół w Polsce. Źródło: Wprost, Gazeta Wyborcza, Radio Zet Zobacz też: Zabierzcie im iPhone’y i pieniądze na paznokcie. Pokolenie uczniów, które się gubi
Moje dziecko nigdy nie było w świetlicy. Od tego jestem matką, by odbierać je po lekcjach
Wiem, że wiele osób mnie skrytykuje, ale trudno – mam swoje zdanie. Uważam, że dziecko powinno po szkole wracać do domu, a nie siedzieć godzinami w świetlicy pod opieką obcych ludzi.
Zawsze byłam zdania, że dziecko potrzebuje przede wszystkim bliskości rodzica. Szkoła to dla niego już wystarczający wysiłek i stres. Po kilku godzinach lekcji powinno mieć czas na odpoczynek, rozmowę, wspólny obiad i chwilę czułości, a nie kolejne godziny w grupie dzieci, gdzie nikt nie ma dla niego czasu. Dziecko potrzebuje matki, nie opiekunki Nie rozumiem, jak można zostawiać swoje dziecko w świetlicy do szesnastej czy siedemnastej, tłumacząc się pracą. Dla mnie to niepojęte. Przecież rodzicielstwo to odpowiedzialność – skoro zdecydowaliśmy się na dziecko, to znaczy, że musimy dopasować swoje życie do niego, a nie odwrotnie. Sama pracuję, ale zawsze potrafiłam tak zorganizować dzień, żeby być przy szkole, gdy dzwoni ostatni dzwonek. Wystarczy trochę dobrej woli. Świetlica to przechowalnia, nie miejsce rozwoju Nie chcę nikogo obrażać, ale moje doświadczenia ze świetlicą są bardzo złe. Gdy córka była w pierwszej klasie, raz musiałam zostawić ją tam na godzinę. Wróciła znudzona, zła i zmęczona. Powiedziała, że panie siedzą przy biurkach, a dzieci hałasują, biegają i oglądają telewizję. Nie było tam ani spokoju, ani zajęć, które miałyby jakąkolwiek wartość. Nie chcę, żeby moje dziecko spędzało popołudnia w miejscu, gdzie nikt nie ma czasu go wysłuchać. W domu mogę jej pomóc w lekcjach, porozmawiać o tym, co się działo, wyjść na spacer. W świetlicy nikt tego nie zrobi. Dzieci są tam anonimowe, traktowane jak grupa do przypilnowania. Może kiedyś świetlice były inne, bardziej domowe, ale dziś to po prostu darmowa opieka dla zapracowanych. Praca pracą, ale dziecko ma pierwszeństwo Słyszę często: „Nie każdy ma taką możliwość”. Rozumiem, że życie bywa trudne, że kredyty, że obowiązki. Ale naprawdę wierzę, że przy odrobinie chęci można inaczej. Czasem wystarczy poprosić dziadków o pomoc, dogadać się z sąsiadką albo wziąć pracę w innym wymiarze godzin. Znam mamy, które potrafią poświęcić każdą wolną chwilę swojemu dziecku, a znam i takie, które wolą zostać dłużej w biurze, bo „dziecko i tak ma zajęcia w świetlicy”. Dla mnie to smutne. Dziecko dorasta szybko, a tego czasu już się nie odzyska. Gdy wracam z córką do domu po lekcjach, widzę, jak bardzo tego potrzebuje – mojej obecności, rozmowy, po prostu mnie. Nie twierdzę, że jestem idealna. Popełniam błędy jak każdy, ale moim obowiązkiem jest być przy moim dziecku, gdy kończy lekcje. Nie chcę, żeby wychowywała ją świetlica, bo od tego jestem ja – matka. Ewelina z Poznania Od Redakcji: Każdy z nas ma inną sytuację życiową i warto o tym pamiętać. Dla jednych odbieranie dziecka zaraz po lekcjach to kwestia wyboru i możliwości, dla innych – luksus, na który trudno sobie pozwolić. Wielu rodziców pracuje do późna i nie ma w pobliżu bliskich, którzy mogliby pomóc. Świetlica szkolna bywa więc dla nich bezpiecznym miejscem, gdzie dziecko spędza czas pod opieką. Naszym zdaniem zawsze warto kierować się zrozumieniem i empatią. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Zobaczyła, co wkładają dzieciom do śniadaniówek. „Przez takich rodziców moja córka codziennie płacze”
Świetlica 2025 – coś pękło. Nauczycielka: „Dzieci wolą nagrywać niż się bawić”
Jeszcze kilka lat temu na szkolnych świetlicach słychać było śmiech, szelest kart do gry i dźwięk klocków spadających na podłogę. Dziś coraz częściej panuje tam cisza przerywana tylko… dźwiękiem włączonego telefonu. „Dzieci wolą nagrywać niż się bawić” – mówi nauczycielka z warszawskiej podstawówki. I nie jest w tym odosobniona.
Zabawki są, ale nikt ich nie rusza Weszłam ostatnio do świetlicy mojej córki po lekcjach. Zabawki leżały porozrzucane po kątach, ale nikt się nimi nie interesował. Kilkoro dzieci siedziało na krzesłach, każde wpatrzone w ekran. Jedno nagrywało filmik, drugie przeglądało TikToka, trzecie ustawiało kadr, by „zrobić vloga o nudnym dniu”. Gdzieś obok dwie dziewczynki siedziały z zeszytami, ale nie po to, by odrabiać lekcje – planowały, o czym będzie ich kolejny odcinek. Pomyślałam wtedy: coś pękło. Nie w dzieciach – w nas, dorosłych. W sposobie, w jaki pozwoliliśmy, by świat ekranów zajął przestrzeń dzieciństwa. Świetlica jak studio nagraniowe – Kiedyś dzieci grały w planszówki, układały puzzle, rysowały. Teraz coraz częściej proszą o gniazdko, żeby podładować telefon – mówi pani Ewa, nauczycielka ze świetlicy w dużej podstawówce na Mazowszu. – Czasem próbuję je zachęcić: „Zagrajmy w coś, zróbmy teatrzyk”. A one pytają: „Możemy to nagrać?”. Dzieci nie chcą już po prostu być razem. Chcą, by ich bycie miało „zasięg”. Nikt nie siedzi i nie rozmawia, jeśli nie ma z tego kontentu. Zamiast spontaniczności – reżyseria. Zamiast zabawy – nagranie. I nie, to nie jest wina dzieci. To efekt świata, w którym żyją – świata, w którym kamera jest zawsze włączona, a cisza staje się nieznośna. Pokolenie, które nie potrafi się nudzić „To pokolenie nie potrafi się nudzić” – usłyszałam od innej nauczycielki, która pracuje w świetlicy już od 20 lat. – Kiedyś dzieci wymyślały zabawy z niczego. Kawałek sznurka, kartka papieru, kredki. Teraz gdy mają chwilę bez ekranu, są jak zagubione. Pytają: „Co mamy robić?”. To zdanie zostało ze mną na długo. Bo czy nie my, dorośli, nauczyliśmy ich, że każda chwila musi być produktywna, że nawet zabawa ma się „opłacać”? Że cisza to strata czasu, a nuda – coś, czego należy unikać jak wirusa? Nagrywają, zamiast przeżywać Niektóre dzieci potrafią ustawić lepsze światło niż niejeden dorosły. Wiedzą, jak mówić do kamery, jak ułożyć ręce, by wyglądały naturalnie. Ale kiedy zapytasz je o to, co czują, nie bardzo wiedzą, jak to nazwać. Widziałam chłopca, który nagrywał, jak jego kolega płacze po przegranej w grze. Chciał wrzucić to na TikToka, „bo będzie śmieszne”. Kiedy zwrócono mu uwagę, że to przykre, wzruszył ramionami. „Ale on się zgodził” – powiedział. Nie rozumieją granic, bo nikt ich nie uczył. Widzą dorosłych, którzy nagrywają dzieci od pierwszego dnia życia, więc sami też nagrywają. Dla nich kamera nie jest obcym okiem – to część codzienności. Nauczycielki próbują, ale… Niektóre szkoły próbują z tym walczyć. Zakaz używania telefonów w świetlicy? W teorii działa. W praktyce – dzieci chowają się z nimi w toalecie albo pod stołem. – Gdy im je zabieramy, pojawia się agresja, bunt, a czasem łzy. To nie jest zwykły brak telefonu. To jak odłączenie od świata, w którym żyją – mówi pani Ewa. Niektóre nauczycielki organizują warsztaty „bez ekranu”: wspólne gotowanie, teatrzyk, zabawy ruchowe. – Gdy już się wciągną, są szczęśliwe. Ale to trwa krótko. Po chwili znów pytają: „Możemy to nagrać?” – opowiada. Dzieci w roli twórców. Ale jaką cenę płacą? Nie chcę demonizować nowych czasów. Dzieci są kreatywne jak nigdy wcześniej. Wiedzą, jak opowiadać historie, mają wyczucie montażu, potrafią stworzyć mini film z emocją. Problem w tym, że coraz częściej nie wiedzą, dla kogo to robią – ani po co. Dawniej rysowało się dla siebie, dla rodzica, dla nauczyciela. Dziś tworzy się dla widzów. Jeśli filmik nie ma lajków, nie ma też sensu. A przecież dzieciństwo to czas, w którym powinno się tworzyć dla przyjemności, nie dla reakcji. Może zamiast kolejnych zakazów potrzebujemy rozmowy. Pokazania dzieciom, że życie to coś więcej niż kadr. Że warto coś przeżyć bez aparatu w dłoni. Że wspomnienie jest ważniejsze niż relacja live. Może powinniśmy im dać coś, czego sami coraz mniej mamy – prawdziwą obecność. Nie na ekranie, tylko tu i teraz. Bo jeśli my, dorośli, nie przypomnimy im, jak to jest bawić się naprawdę, świetlice 2030 będą już tylko kolejnym studiem nagrań. A dzieciństwo – projektem do montażu. Zobacz także: Panie w świetlicy nic nie robią? „Powinny malować, wycinać, lepić. Oczekuję minimum zaangażowania”
Panie w świetlicy nic nie robią? „Powinny malować, wycinać, lepić. Oczekuję minimum zaangażowania”
Moja córka codziennie wraca ze świetlicy znudzona i rozczarowana. Patrzy w ścianę, zamiast rozwijać swoje zdolności, a ja nie potrafię już spokojnie na to patrzeć.
Piszę ten list, bo jestem naprawdę zła i rozczarowana. My, rodzice, pracujemy, często nie mamy wyjścia i musimy zostawić dzieci w świetlicy po lekcjach. Ale to nie znaczy, że mają tam siedzieć bez celu, w ciszy, patrząc w sufit. Świetlica to nie przechowalnia dzieci Moja córka spędza w świetlicy codziennie prawie trzy godziny i mówi, że nic się nie dzieje. Panie tylko siedzą przy biurku, rozmawiają między sobą albo coś przeglądają w telefonie. Dzieci mogą co najwyżej porysować na kartce lub posiedzieć cicho przy stoliku. Pod ścianą stoi cały regał materiałów plastycznych i gier, które poprzynosili rodzice, ale chyba nikomu nie chce się tego ruszyć. Nie wymagam cudów, ale świetlica powinna być miejscem, gdzie dzieci czują się dobrze, mogą się rozwijać, porozmawiać, zrobić coś twórczego. Tymczasem mam wrażenie, że to zwykła przechowalnia, gdzie najważniejsze jest, żeby było cicho i żeby nikt nie przeszkadzał. W innych szkołach potrafią – czemu u nas nie? Rozmawiałam z innymi mamami i aż mnie ściska w środku, gdy słyszę, co dzieje się w innych szkołach. Tam dzieci szyją, robią prace plastyczne, mają mini konkursy, a nawet uczą się grać w gry logiczne. Panie z pomysłem organizują im czas, chwalą, wieszają rysunki na ścianach. A u nas? Puste ściany, brak kolorów, brak życia. Córka kiedyś lubiła malować i wycinać. Teraz już nawet nie chce sięgać po kredki, bo mówi, że w świetlicy to „głupie”, że pani powiedziała, żeby nie robiły bałaganu. Dla mnie to bardzo przykre. Przecież dzieci uczą się przez zabawę, przez działanie, przez wspólne tworzenie. Jak mają rozwijać wyobraźnię, skoro przez kilka godzin tylko snują się po sali? Oczekuję minimum zaangażowania Nie chodzi o to, żeby panie codziennie robiły wielkie wydarzenia. Wystarczy trochę chęci. Wystarczy, żeby raz na tydzień zorganizować konkurs plastyczny, puścić dzieciom muzykę, pozwolić im coś ulepić, coś stworzyć. Dla nich to ogromna frajda, dla rodziców – poczucie, że dziecko spędza czas wartościowo. Rozumiem, że panie mają dużo obowiązków, że dzieci bywają głośne, ale jeśli ktoś pracuje w świetlicy, to musi lubić dzieci i chcieć z nimi coś robić. Nie po to płacimy podatki, nie po to szkoła zatrudnia opiekunów, żeby dzieci przez pół dnia się nudziły. Anna Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Biegną do świetlicy z wywieszonym językiem. „To zwykle matki pracujące. Innym się nie chce”
Nauczyciele odwołują lekcje o 6:30 rano. „To po co córka uczyła się do nocy?”
Coraz więcej rodziców zwraca uwagę na problem odwoływania lekcji w ostatniej chwili. Pani Monika napisała do redakcji z prośbą o poruszenie tematu, który frustruje nie tylko uczniów, ale i ich rodziców.
„Nie wiem, jak to jest w innych szkołach, ale u nas to jakaś plaga” – zaczyna swój list pani Monika, mama 11-letniej Zosi. „Córka do północy powtarzało materiał z historii, bo nauczyciel zapowiedział sprawdzian. Wstaje zmęczona, szykuje się do szkoły, a o 6:30 rano dostajemy wiadomość w dzienniku, że lekcja się nie odbędzie. Bo nauczyciel jest chory, bo coś wypadło, bo nie ma zastępstwa. Ja wszystko rozumiem, ale dlaczego tak późno?”. „O 6:30 dostajemy wiadomość, że lekcja się nie odbędzie” Rodzice, tacy jak pani Monika, czują się coraz bardziej bezradni wobec sytuacji, w której plan lekcji przestaje mieć znaczenie. Dzieci spędzają wieczory na nauce, rezygnują z odpoczynku, a rano dowiadują się, że ich wysiłek poszedł na marne. „To zwyczajnie demotywujące” – pisze kobieta. „Zosia coraz częściej mówi, że nie ma sensu się uczyć na bieżąco, bo i tak nie wiadomo, co się wydarzy”. Zmęczenie i chaos wśród uczniów Z punktu widzenia ucznia taki brak stabilności to nie tylko rozczarowanie, ale też duży stres. W jednej chwili okazuje się, że plan dnia zmienia się całkowicie – jedne lekcje wypadają, inne zostają przesunięte, a czasem uczniowie spędzają godziny w szkole bez zajęć. „Dzieci siedzą w świetlicy, bo ktoś nie przyszedł. Czasami jedna klasa ma wolne, a inna przychodzi normalnie. Dla nas, rodziców, to też problem, bo nie zawsze da się nagle zorganizować opiekę” – tłumaczy pani Monika. Psychologowie szkolni podkreślają, że uczniowie potrzebują przewidywalności. Stały rytm dnia i pewność, że ich wysiłek przyniesie efekt, pomagają im utrzymać motywację. Jeśli uczeń kilkakrotnie doświadczy sytuacji, w której przygotowuje się na próżno, może zrezygnować z nauki albo odkładać wszystko na ostatnią chwilę. Potrzebny szacunek dla czasu ucznia i rodzica Pani Monika nie oczekuje niemożliwego. W liście napisała, że rozumie choroby i nagłe sytuacje, ale apeluje o zdrowy rozsądek. „Niech szkoły wprowadzą jakieś minimum – np. że informacja o odwołaniu zajęć musi się pojawić wieczorem dnia poprzedniego. Dzieci też mają prawo do odpoczynku i planowania dnia” – podkreśla. Rodzice zwracają uwagę, że brak szacunku dla czasu ucznia to problem systemowy. W epoce dzienników elektronicznych i błyskawicznej komunikacji trudno usprawiedliwić przekazywanie informacji w ostatniej chwili. „Szkoła wymaga od uczniów punktualności i przygotowania, ale sama często tego nie dotrzymuje” – pisze autorka listu. Jak mówi, chodzi nie tylko o stres czy naukę, ale o wychowanie do odpowiedzialności. „Jeśli uczymy dzieci, że warto dotrzymywać słowa, to sami, jako dorośli, powinniśmy dawać przykład. Zosia naprawdę stara się, ale ile razy można tłumaczyć, że znów nic z tego nie wyszło?”. Redakcja otrzymuje coraz więcej podobnych listów. Rodzice podkreślają, że szkoła powinna być miejscem, które uczy systematyczności, a nie przypadkowości. Każdy, kto kiedykolwiek widział dziecko uczące się do późna, by rano dowiedzieć się, że lekcja odwołana, zrozumie frustrację pani Moniki. W gruncie rzeczy nie chodzi tylko o jeden sprawdzian, ale o poczucie, że ktoś nie traktuje ich wysiłku poważnie. Zobacz też: Myślisz, że dziecko „pyskuje”? Ono tymi 3 zdaniami woła o ratunek i miłość
Mój syn zadał to 1 pytanie i już wiedziałam: musi natychmiast iść na lekcje z nowego przedmiotu
Czasem jedno zdanie dziecka potrafi wywrócić nasz świat do góry nogami. Tak było w moim przypadku, kiedy mój dziewięcioletni syn zapytał mnie o coś, co brzmiało zabawnie, ale w głębi serca poczułam, że to sygnał alarmowy.
Pytanie, które otworzyło mi oczy To był zwyczajny wieczór. Kolacja, krótka rozmowa o szkole, planowanie następnego dnia. I nagle, jak grom z jasnego nieba, padło pytanie: „Mamo, czy dziewczyny mają piersi, bo im w ciele rośnie więcej żeber?”. Zamarłam. Uśmiechnęłam się, bo brzmiało to jak niewinna dziecięca ciekawość, ale wewnątrz poczułam, że to moment przełomowy. Uświadomiłam sobie wtedy, że moje dziecko wchodzi w etap, w którym naturalnie zaczyna interesować się ciałem, różnicami między płciami i dojrzewaniem. I że to ja powinnam mu na te pytania odpowiadać. Tyle że… nie zawsze czuję się w tym pewnie. Mogę wyjaśnić podstawowe rzeczy, ale są tematy, które budzą we mnie wahanie. Jak rozmawiać o intymności, o tym, skąd się biorą dzieci? I co, jeśli moje odpowiedzi nie będą wystarczająco dobre, a on znajdzie „wiedzę” w internecie, pełną uproszczeń i błędów? Dlaczego edukacja zdrowotna to realne wsparcie dla rodziców? Wtedy zrozumiałam, że edukacja zdrowotna w szkołach to nie luksus, tylko konieczność. Wielu rodziców, tak jak ja, potrafi porozmawiać o tym, że dziewczyny mają miesiączkę, a chłopcy mutację głosu, ale kiedy w grę wchodzą bardziej delikatne kwestie, zaczynamy się gubić. Część mam i ojców po prostu nie ma czasu – codzienne obowiązki, praca, dom. Inni nie mają wiedzy, a jeszcze inni odwagi, by stanąć twarzą w twarz z pytaniami dzieci bez rumieńców na twarzy. Specjaliści, którzy prowadzą takie zajęcia, mają narzędzia i doświadczenie, by mówić o tych tematach wprost, ale bez skrępowania. Mogą wytłumaczyć, jak działa ciało, jakie zmiany zachodzą w okresie dojrzewania, jak dbać o higienę i zdrowie psychiczne. To nie jest odebranie rodzicom roli – to wsparcie, które daje nam szansę, by nasze dzieci nie były zdane wyłącznie na rówieśników czy wyszukiwarkę w telefonie. Pomyślałam wtedy, że moje dziecko zasługuje na rzetelną wiedzę i że szkoła może być miejscem, w którym ją otrzyma. Miejscem, które oszczędzi mu wstydu i niepewności, a mnie – poczucia winy, że nie powiedziałam wszystkiego, co powinnam. Trudne rozmowy, które lepiej odbyć wcześniej niż później Wiem, że temat edukacji zdrowotnej w szkołach budzi kontrowersje. Sama jeszcze kilka lat temu uważałam, że wystarczy, gdy rodzic porozmawia z dzieckiem w domu. Dziś myślę inaczej Zbyt dobrze pamiętam swoje własne dorastanie, gdy nikt nie umiał mi wytłumaczyć, co się dzieje z moim ciałem. Zbyt dobrze wiem, jak wyglądało zdobywanie „wiedzy” od koleżanek i kolegów – pełne mitów, strachu i półprawd. Dzieci potrzebują jasnych odpowiedzi. Chcą wiedzieć, dlaczego ciało się zmienia, dlaczego pojawia się owłosienie, skąd biorą się emocje, które czasem trudno opanować. Potrzebują zrozumieć, że miesiączka to naturalny proces, że dbanie o higienę i zdrowie psychiczne jest równie ważne jak odrabianie lekcji. Nie ma sensu udawać, że te tematy nie istnieją. Nie ma sensu zakładać, że dzieci same „jakoś się dowiedzą”. Owszem, dowiedzą się – ale pytanie, od kogo i w jakiej formie. Dlatego wierzę, że edukacja zdrowotna to inwestycja w przyszłość. W mądrzejsze, bardziej świadome pokolenie, które potrafi rozmawiać o ciele i emocjach bez tabu. Patrząc na mojego syna, wiem jedno: jeśli dzisiaj śmiejemy się z jego pytania o żebra i piersi, to jutro może zapytać o coś, co dotknie jego poczucia wartości, granic czy bezpieczeństwa. I wtedy naprawdę chcę mieć pewność, że dostanie odpowiedź, która go nie zrani, tylko wesprze. Dlatego uważam, że szkoła i dom powinny iść tu ramię w ramię. Bo dojrzewanie i zdrowie to nie temat na później – to temat na teraz. Karina Chcesz skomentować albo opisać własną historię? Napisz do nas na adres: redakcja@mamotoja.pl. Czekamy na Twoją opinię. Zobacz też: Zabrałam dwójkę dzieci na grzyby. Po godzinie wyłam do telefonu i wzywałam policję
Barbara Nowacka namawia do nowego przedmiotu w szkołach: „Ochronimy dzieci przed szurią”
Barbara Nowacka nie owijała w bawełnę. Ministra edukacji zachęcała rodziców, żeby zapisywali swoje dzieci na nowy przedmiot – edukację zdrowotną, która od września 2025 roku zagości w polskich szkołach.
Edukacja zdrowotna – nowy przedmiot od 2025 roku Słuchając rozmowy z Barbarą Nowacką w Polsat News, miałam wrażenie, że wreszcie ktoś mówi o szkole tak, jak my – rodzice – od dawna marzyliśmy. Ministra podkreślała, że edukacja zdrowotna nie będzie obowiązkowa, ale już teraz apeluje, żeby wszyscy, którym zależy na zdrowiu psychicznym i fizycznym dzieci, zapisali je na te zajęcia. Zmiana ma wejść w życie od 1 września 2025 roku i zapowiada się jak coś, co naprawdę może przygotować młodych ludzi do życia w dzisiejszym świecie. Na czym to będzie polegać? Uczniowie dostaną solidną dawkę wiedzy o odżywianiu, ruchu, medycynie prewencyjnej, zdrowiu psychicznym czy dojrzewaniu. Nowacka nie kryła, że chodzi też o ochronę młodych przed dezinformacją i tym, co określiła jednym słowem – „szurią”. I muszę przyznać, że trudno się z nią nie zgodzić. W dobie internetu, gdzie fake newsy rozchodzą się szybciej niż rzetelna informacja, dzieci i nastolatki potrzebują bezpiecznego miejsca, w którym usłyszą prawdę od specjalistów. Dlaczego ten przedmiot jest potrzebny? Pamiętam swoje szkolne czasy – nikt z nami nie rozmawiał o psychice, nikt nie tłumaczył, jak działa nasze ciało w okresie dojrzewania. Większość z nas wiedzę zdobywała po omacku, z podsłuchanych rozmów albo z kolorowych gazet. Dziś dzieci mają dostęp do tysięcy źródeł, ale nie zawsze potrafią odróżnić prawdę od manipulacji. Barbara Nowacka zaznaczyła, że edukacja zdrowotna to nie ideologia, a praktyczne umiejętności. To uświadamianie, jak dbać o siebie, jak odczytywać sygnały organizmu, jak reagować, gdy ktoś w otoczeniu ma kryzys psychiczny. I to jest absolutnie kluczowe. Nieprzypadkowo w jej wypowiedziach pojawiło się odniesienie do poprzednika w ministerstwie, Przemysława Czarnka. To właśnie on próbował minimalizować znaczenie tematów związanych z seksualnością czy zdrowiem psychicznym. Nowacka mówi wprost: możemy zaklinać rzeczywistość, ale prawda jest taka, że dzieci dojrzewają i potrzebują rzetelnej wiedzy. Rodzice mają wybór – ale i odpowiedzialność Edukacja zdrowotna nie będzie obowiązkowa. Ministra uczciwie zaznacza, że to od rodziców zależy, czy dziecko trafi na te zajęcia. I tu pojawia się ogromna odpowiedzialność po naszej stronie. Decyzja, którą podejmiemy, przełoży się na to, jak przygotowane do dorosłości będzie nasze dziecko. Nie chodzi tylko o to, żeby wiedziało, co jeść albo dlaczego ruch jest ważny. Chodzi o kompetencje życiowe: rozumienie własnych emocji, dbanie o relacje, znajomość swoich praw jako pacjenta. To są tematy, których nie zastąpi rozmowa na przerwie czy szybkie „wygooglanie” hasła. Nowacka zwróciła uwagę, że szkoła powinna być miejscem, gdzie dzieci uczą się od ekspertów zamiast od samozwańczych „doradców” z sieci. I powiem szczerze – ta perspektywa daje mi spokój. Może wreszcie polska szkoła zacznie nadążać za tym, jak naprawdę wygląda życie nastolatków w XXI wieku. Zobacz też: Katalog kar dla uczniów. MEN wprowadza rewolucję już od września Źródło: Polsat News
Matki szeptały o edukacji zdrowotnej. Gdy usłyszałam słowo na „h”, zrozumiałam: hodujemy pokolenie nieuków
Od września do szkół wchodzi edukacja zdrowotna, jednak nie wszyscy rodzice patrzą na te zajęcia z entuzjazmem. List, który dotarł do naszej redakcji, pokazuje, jak wiele jeszcze przed nami – i jak bardzo potrzebujemy rozmowy o świadomości i otwartości.
„Nie chcę, żeby moja córka o tym słyszała” Autorka listu opisała sytuację, której była świadkiem w osiedlowym sklepie. Dwie matki wymieniały się opiniami na temat nowych lekcji edukacji zdrowotnej. „Jedna z nich stwierdziła, że absolutnie nie zapisze swojej córki na te zajęcia. Powtarzała, że to deprawacja, że będą dzieci uczyć o homoseksualistach. Zrozumiałam, że w jej oczach to coś złego, coś, przed czym trzeba chronić dziecko” – relacjonuje nasza czytelniczka. Jak przyznaje, najbardziej uderzyło ją jedno zdanie: że dziewczynka nie powinna w ogóle słyszeć o takich tematach, a jeśli już, to dopiero w dorosłości. „To przerażające, że rodzice myślą w ten sposób” Druga kobieta w rozmowie odważyła się zadać pytanie: „To kiedy w takim razie z nią porozmawiasz?”. Na co usłyszała odpowiedź: „Może jak będzie dorosła”. Autorka listu nie kryje zażenowania. „Byłam wstrząśnięta. Jak można odsuwać podstawowe rozmowy o zdrowiu, dojrzewaniu, orientacji czy relacjach aż do momentu, gdy dziecko wejdzie w dorosłość? Przecież wtedy na naukę będzie za późno” – pisze. Jej zdaniem, brak rzetelnej edukacji nie sprawi, że temat przestanie istnieć. Wręcz przeciwnie – dzieci będą czerpały informacje z internetu, rówieśniczych plotek czy mediów społecznościowych. A to prosta droga do stereotypów, uprzedzeń i lęku przed innością. „Hodujemy pokolenie nieuków” Autorka listu podsumowała swoje emocje w mocnych słowach: „Kiedy usłyszałam słowo na h, wypowiedziane z takim przekąsem, dotarło do mnie, że naprawdę hodujemy pokolenie nieuków. Jeśli rodzice sami są pełni niewiedzy i uprzedzeń, to jak mają przygotować swoje dzieci do życia we współczesnym świecie?”. Kobieta apeluje do innych matek i ojców: zamiast zabraniać, warto włączyć się w edukację. Zainteresować się programem zajęć, porozmawiać z nauczycielami, a przede wszystkim – rozmawiać z własnymi dziećmi. Bo jak pisze: „Nie chodzi o to, żeby komuś coś narzucać. Chodzi o to, żeby młodzi ludzie wiedzieli, jak dbać o siebie i jak szanować innych. To minimum, które powinniśmy im dać”. Edukacja zdrowotna od września będzie obecna w szkołach w całej Polsce. Od reakcji rodziców zależy, czy będzie ona szansą na mądrzejsze i bezpieczniejsze pokolenie, czy pozostanie niewykorzystaną okazją, zagłuszoną przez szeptane stereotypy. Zobacz też: Słowa matki nad morzem to smutna rzeczywistość. To plaga wśród rodziców
Koniec z lekcjami po 45 minut. Dzieci posiedzą w szkole o wiele dłużej
Już wkrótce szkolna codzienność zmieni się nie do poznania – z planów częściowo znikną tradycyjne lekcje po 45 minut. Zamiast tego uczniowie będą spędzać trzy godziny na jednym przedmiocie, a przyroda wróci w zupełnie nowej odsłonie.
Reforma, która ma zerwać z rutyną Kiedy usłyszałam o tej zmianie, od razu przypomniały mi się własne szkolne czasy. Dzwonek co 45 minut, szybkie przerwy, bieganie z klasy do klasy i poczucie, że zamiast nauki, większość energii traciliśmy na organizację dnia. Teraz Ministerstwo Edukacji chce to przerwać i dać uczniom szansę na prawdziwe doświadczenie nauki. Od września 2026 roku w klasach 4-6 przyroda zyska zupełnie nową formę. Zamiast dwóch czy trzech osobnych godzin tygodniowo (przyroda w czwartej klasie, biologia i geografia w piątej i szóstej), dzieci będą miały jeden blok zajęć – około trzech godzin w całości poświęconych eksperymentom, projektom i obserwacjom w terenie. Brzmi ambitnie, a jednocześnie rewolucyjnie. To już nie będzie tylko „odklepanie” tematu z podręcznika, ale praktyczne poznawanie świata, które ma zostać w głowie na dłużej. Dzieci spędzą więcej czasu na lekcji Rodzice mogą się obawiać, że taki blok to dla dziecka za dużo. Sama też w pierwszej chwili pomyślałam: trzy godziny w jednej sali? To brzmi jak tortura. Ale szybko pojawiło się drugie pytanie – a co, jeśli wcale nie chodzi o siedzenie w ławce? Nowy program zakłada, że dzieci będą wychodzić poza klasę, obserwować przyrodę na żywo, pracować w grupach i realizować projekty krok po kroku. To oznacza, że uczeń, zamiast przeskakiwać z jednego tematu na drugi, zyska czas, żeby faktycznie zrozumieć, co bada. Nie będzie więc powtarzanego od lat schematu: trochę o fotosyntezie, dzwonek, trochę o ekosystemach, dzwonek. Zamiast tego – pełna ścieżka myślenia, od teorii po praktykę. Nie zmienia to jednak faktu, że dzieci będą więcej czasu spędzać na lekcji. Nauczyciele dostają jednak zadanie takiej organizacji, żeby było to angażujące, a nie męczące. To będzie sprawdzian nie tylko dla uczniów, ale też dla całego systemu. Szansa czy ryzyko? Widzę w tym ogromną szansę, ale też potencjalne zagrożenie. Z jednej strony – dzieci mogą wreszcie poczuć, że szkoła nie jest tylko obowiązkiem, ale miejscem, gdzie faktycznie się czegoś doświadczają. Z drugiej – wiem, że nie każdy nauczyciel potrafi poprowadzić trzy godziny zajęć w taki sposób, żeby dzieci się nie nudziły. W praktyce wszystko będzie zależeć od tego, jak reforma zostanie wdrożona. Czy szkoły dostaną realne wsparcie, narzędzia, dodatkowe materiały i szkolenia? Bo jeśli na nauczycieli spadnie tylko nowe wymaganie bez zaplecza, możemy skończyć z dziećmi siedzącymi w ławkach przez trzy godziny, przepisującymi notatki. A tego chyba nikt z nas nie chce. Komentarz na koniec Kiedy patrzę na tę reformę, mam mieszane uczucia, ale też sporo nadziei. Przypomina mi się, jak wiele razy moje dzieci wracały ze szkoły i mówiły: „Mamo, już nie pamiętam, co było na tej lekcji”. Może dłuższe, spójne bloki sprawią, że wreszcie zapamiętają coś więcej niż temat z pierwszej strony zeszytu. Jedno jest pewne – od września 2026 roku szkoła nie będzie już taka sama. To będzie test zarówno dla dzieci, jak i dla dorosłych. I choć obawy są naturalne, to gdzieś w głębi serca trzymam kciuki, żeby ten krok w stronę nowoczesnego nauczania faktycznie się udał. Zobacz też: Jestem z pokolenia płatków śniegu. Te 4 rzeczy zrobię inaczej niż moi rodzice
Jestem nauczycielką i mam prośbę: przed szkołą nauczcie dzieci tej 1 rzeczy, bo będzie dramat
„Siedem lat to nie za wcześnie, żeby dziecko umiało zawiązać buty” – napisała do naszej redakcji doświadczona nauczycielka z klas I–III. Jej apel nie jest kolejnym głosem o podręcznikach czy wyprawkach. To konkretna i poruszająca prośba do rodziców, którzy właśnie przygotowują dzieci do rozpoczęcia szkoły.
Szok już na wejściu. Bo mama zawsze pomagała Pani Monika, nauczycielka z ponad 20-letnim doświadczeniem, w liście do naszej redakcji opisała sytuację, którą obserwuje co roku we wrześniu. Dzieci trafiają do szkoły podekscytowane, czasem przestraszone, ale bardzo często – kompletnie nieprzygotowane do samodzielności. I nie chodzi o to, że nie znają literek czy nie potrafią pisać swojego imienia. Problem zaczyna się znacznie wcześniej – od butów. „W pierwszym tygodniu szkoły najwięcej czasu spędzam na... wiązaniu sznurowadeł. Dosłownie. Kiedy dzieci mają zajęcia na sali gimnastycznej lub wychodzimy na boisko, okazuje się, że 7-latek nie potrafi sam założyć butów na zmianę, a o zawiązaniu ich nawet nie ma mowy. Część z nich nie zna też zasady, że po wejściu do szkoły zmieniamy obuwie” – pisze nauczycielka. Najbardziej poruszające są jednak momenty, kiedy dzieci nie wiedzą, jak samodzielnie skorzystać z toalety. „Czasem trzeba pomóc w zapięciu spodni, czasem dziecko się popłacze, bo w domu zawsze był ktoś, kto pomógł. W szkole – mimo że jesteśmy – nie zawsze zdążymy być wszędzie naraz. Warto to zrozumieć” – dodaje nauczycielka. Lista rzeczy, które naprawdę warto przećwiczyć W swoim liście pani Monika nie oskarża rodziców. Przeciwnie – prosi, by spojrzeli na start szkoły nie tylko jako na początek nauki, ale przede wszystkim jako moment, w którym dziecko zostaje samo, choćby na kilka godzin. Bez mamy i taty. A wtedy warto, żeby znało kilka prostych, życiowych zasad: Zakładanie i zdejmowanie kurtki czy bluzy. Dziecko powinno wiedzieć, jak odwiesić ubranie na wieszak i rozpoznać swoje rzeczy. Korzystanie z toalety. Nie chodzi o sprawy fizjologiczne, ale o to, żeby dziecko umiało zamknąć drzwi, zapiąć spodnie, umyć ręce i wiedziało, że może poprosić o pomoc, jeśli coś się stanie. Wiązanie butów. Najlepiej już w przedszkolu zacząć ćwiczyć tę umiejętność – albo wybrać buty na rzepy, jeśli dziecko nie jest jeszcze gotowe. Samodzielne jedzenie i otwieranie opakowań. Kanapki w pudełku, jogurt, butelka z wodą – to wszystko może być trudne, jeśli nigdy wcześniej nie ćwiczyliście tego razem. Zasady zachowania przy stole i w klasie. Dziecko powinno wiedzieć, że nie wychodzi z sali bez pytania, że nie przerywa, gdy ktoś mówi, i że mówi, kiedy potrzebuje pomocy. Siedmiolatek to nie maluch. Dajcie dzieciom szansę Na zakończenie swojego listu pani Monika podkreśla, że wszystkie dzieci mają prawo się bać i mogą czegoś nie umieć. Ale nie warto tego zrzucać na szkołę, która nie zastąpi domu. „Wiem, że rodzice chcą pomóc. Czasem jednak – pomagając za bardzo – odbierają dzieciom szansę, żeby się czegoś nauczyły. Samodzielność to nie luksus. To konieczność” – pisze nauczycielka. Jej apel nie jest skargą, ale próbą wsparcia. Żeby 1 września nie zamienił się w dramat, wystarczy kilka tygodni spokojnych przygotowań. Poświęćcie trochę czasu na małe, codzienne próby – niech dziecko samo zapnie kurtkę, schowa buty do szafki, spróbuje zapiąć plecak. Niech wie, że dacie mu przestrzeń, żeby próbować – i że nie wszystko musi wyjść za pierwszym razem. „Bo szkoła to nie tylko książki. To szkoła życia. A samodzielność to pierwszy rozdział, który dziecko powinno poznać, zanim usiądzie w ławce” – podsumowuje pani Monika. Zobacz też: Wydałam na wyprawkę prawie 600 zł. Popłakałam się, jak przeczytałam wiadomość ze szkoły
Szkoły żądają tej niewygodnej opłaty. Rodzice grzecznie płacą, choć wcale nie muszą
Nie każdy chce i może płacić kolejną szkolną składkę, a jednak większość to robi, bo... uważa, że to obowiązkowe. Tymczasem nikt nie może zmusić rodzica do płacenia, nawet uparty klasowy skarbnik.
Co roku na początku września w szkolnych grupach rodziców nieustannie pada to samo ponaglenie: „Prosimy o pilną wpłatę na radę rodziców?”. Większość z nas odruchowo sięga po portfel (lub robi przelew), choć tak naprawdę nikt nie może nas do tego zmusić. Składka, która wygląda na obowiązkową, ale nią nie jest Od lat, kiedy moje dzieci zaczęły chodzić do szkoły, we wrześniu przychodził ten sam moment: wychowawca na zebraniu ogłaszał wysokość składki na radę rodziców. Kwota bywała różna – od kilkudziesięciu do nawet kilkuset złotych – w zależności od szkoły i ustaleń. Podawano też numer konta i informację, że najlepiej zapłacić jak najszybciej. U rodziców, którzy mieli więcej niż jedno dziecko, suma rosła w tempie, które przyprawiało o zawrót głowy. Dopiero po kilku latach dowiedziałam się, że ta opłata wcale nie jest obowiązkowa. Prawo oświatowe jasno mówi, że rada rodziców może zbierać fundusze, ale tylko w formie dobrowolnych składek. Nie istnieje żaden przepis, który zobowiązywałby rodzica do ich uiszczenia. Nikt nie może nas wpisać na listę „dłużników” ani domagać się wpłaty pod groźbą konsekwencji dla dziecka. Dlaczego tak chętnie płacimy? Wielu rodziców decyduje się zapłacić, bo chce wspierać szkołę. Te pieniądze często idą na dodatkowe wyposażenie klas, nagrody dla uczniów czy organizację wycieczek. Problem w tym, że sposób zbierania składek bywa mało subtelny – na zebraniach podaje się listy, a kto nie wpłacił, szybko staje się „tym, który nie pomaga”. Bywa też, że w klasowych komunikatorach pojawiają się przypomnienia od skarbników w tonie, który trudno zignorować. I to już wcale nie jest fajne. Ile naprawdę kosztuje dobrowolna składka? Kiedy policzyłam wszystkie wpłaty z ostatnich lat, okazało się, że łącznie wyszło dobrych kilkaset złotych. W klasach moich dzieci składka wynosiła po 150 zł rocznie, ale wiele zależy od szkoły, wewnętrznych ustaleń, no i od liczby dzieci. Jeśli ktoś rozkłada wpłatę na raty, łatwiej przeoczyć, ile wychodzi w skali roku, ale w portfelu różnica jest odczuwalna. Znam rodziców, którzy wprost proszą wychowawcę o skreślenie ich z listy płacących – i spotykają się z zaskoczeniem, ale też z brakiem realnych konsekwencji. Dziecko nadal może brać udział w wydarzeniach szkolnych, a żadna regulacja nie pozwala ograniczać mu dostępu do zajęć czy nagród z powodu niewpłacenia składki. Podsumowując: składka na radę rodziców to wsparcie dla szkoły, ale nie obowiązek. Warto o tym pamiętać, szczególnie gdy budżet domowy jest napięty. Jeśli chcemy pomóc – zróbmy to z przekonania, a nie z obawy przed oceną innych. Świadomość swoich praw to najlepsza ochrona przed wydatkami, które mogą wyglądać na konieczne, a wcale takie nie są. Zobacz też: Kupiłam jej podręczniki. W środku znalazłam coś, co sprawiło, że trzęsły mi się ręce
Zamkną szkoły na prawie miesiąc jeszcze w tym roku. To już przesądzone
Jeszcze w tym roku uczniów czeka prawdziwa rewolucja w szkolnym kalendarzu. Wolne od zajęć potrwa niemal miesiąc, a to dopiero początek długich przerw, które planowane są także na wiosnę.
Ferie świąteczne 2025/2026 Gdy zobaczyłam tegoroczny rozkład dni wolnych w szkołach, przecierałam oczy ze zdumienia. Od 19 grudnia 2025 roku aż do 7 stycznia 2026 uczniowie będą mogli cieszyć się przerwą świąteczno-noworoczną, która potrwa niemal trzy tygodnie. Tak, 18 dni! Więc tak naprawdę mówimy o prawie miesiącu poza szkolnymi ławkami. Dla dzieci – czysta radość. Więcej czasu na zabawę, spotkania z rodziną, ferie w górach czy leniwe poranki bez dzwonka na ósmą. W moim domu już widzę błysk w oczach najmłodszych, gdy mówią o planach na grudzień. Jednak z punktu widzenia pracującego rodzica to nie jest wcale taka prosta sytuacja. Bo jak tu zorganizować opiekę i atrakcje przez tak długi czas, jeśli urlopu w pracy zostało ledwie kilka dni? Rodzic w trybie logistyka Z doświadczenia wiem, że długie przerwy szkolne potrafią wywrócić codzienny grafik do góry nogami. Nie każdy może liczyć na pomoc dziadków czy elastyczny grafik w pracy. Już teraz słyszę od znajomych, że zaczynają szukać półkolonii, zimowych warsztatów czy nawet prywatnych opiekunów. Ceny takich rozwiązań potrafią jednak zwalić z nóg – szczególnie w okresie świątecznym, kiedy wszystko kosztuje więcej. Pamiętam, jak kilka lat temu musiałam niemal żonglować kalendarzem, ustalając, kto zajmie się dziećmi, gdy szkoła była zamknięta. Tym razem skala jest większa, bo trzy tygodnie wolnego oznaczają niemal pół miesiąca planowania alternatywnych zajęć. A gdy doliczymy jeszcze ferie zimowe w styczniu i lutym, to wyzwanie staje się naprawdę poważne. A potem jeszcze Wielkanoc Jakby tego było mało, w roku szkolnym 2025/2026 będzie jeszcze długa przerwa wielkanocna – od 2 do 7 kwietnia 2026. W praktyce oznacza to, że wiosną znów czeka nas prawie tydzień organizacyjnej gimnastyki. Oczywiście dla dzieci to świetna wiadomość – więcej czasu na świąteczne przygotowania, spotkania z rodziną, a może i wypad w plener. Dla rodziców – kolejna runda z kalendarzem i szukanie rozwiązań, żeby pogodzić pracę z opieką. Patrząc na ten szkolny rozkład, mam mieszane uczucia. Z jednej strony cieszę się, że dzieci będą miały czas na odpoczynek i regenerację, z drugiej – wiem, ile wysiłku kosztuje dorosłych pogodzenie tego z codziennymi obowiązkami. Jedno jest pewne – planowanie tego roku szkolnego trzeba zacząć już teraz, bo tak długich przerw dawno w szkolnym kalendarzu nie było. Zobacz też: Nowy podatek na Kościół będą potrącać z pensji. Zapłacą wszyscy, nawet rodziny z dziećmi
Kalendarz roku szkolnego 2025/2026: nadchodzą zmiany. To nie tylko nowe ferie
Nowy rok szkolny jeszcze się nie zaczął, a już wywołuje burzę. Powód? Zmiany w kalendarzu. Dla jednych to dobra wiadomość, dla innych – niepotrzebny kłopot. A dziwne ferie to dopiero początek.
Choć jeszcze żyjemy wakacyjnym rytmem, powoli trzeba zacząć myśleć o wrześniu. A jest o czym, bo nadchodzący rok szkolny przyniesie kilka istotnych zmian, które odczują zarówno uczniowie, jak i ich rodzice. Nowe terminy ferii, korekty w planie lekcji i zupełnie nowy przedmiot – to tylko początek. Ferie zimowe 2026 – już nie cztery, a trzy tury Największą nowością jest zmiana organizacji ferii zimowych. Ministerstwo Edukacji zdecydowało się zrezygnować z dotychczasowego systemu. Od teraz ferie będą odbywać się w trzech turach: 19 stycznia – 1 lutego 2026: wolne będą miały województwa mazowieckie, pomorskie, podlaskie, świętokrzyskie i warmińsko-mazurskie. 2 – 15 lutego 2026: odpoczną uczniowie z woj. dolnośląskiego, kujawsko-pomorskiego, łódzkiego, zachodniopomorskiego, małopolskiego i opolskiego. 16 lutego – 1 marca 2026: ferie przypadają na podkarpackie, lubelskie, wielkopolskie, lubuskie i śląskie. Nowy podział ma pomóc w lepszym rozłożeniu ruchu turystycznego oraz w organizacji pracy szkół w tym okresie. Rok szkolny 2025/2026. Daty do zaznaczenia w kalendarzu Start nowego roku szkolnego to poniedziałek, 1 września 2025. Zakończenie zajęć – dla większości uczniów – przypadnie na 26 czerwca 2026. Nieco wcześniej, bo 24 kwietnia, rok szkolny zakończą maturzyści i uczniowie ostatnich klas techników oraz szkół branżowych II stopnia. Jak w tym roku wypadają przerwy świąteczne? Według kalendarza MEN: zimowa przerwa świąteczna potrwa od 22 do 31 grudnia 2025 W wielu szkołach przerwa potrwa aż do 6 stycznia, ale o tym, czy w dodatkowe dni będzie wolne, zdecyduje dyrektor każdej placówki. wiosenna przerwa świąteczna zacznie się 2 kwietnia i potrwa do 7 kwietnia 2026 roku. To dobry moment, by zacząć planować rodzinny wypoczynek! Religia, WF i coś zupełnie nowego Od września wchodzi w życie kilka istotnych zmian dotyczących planu lekcji. Religia będzie odbywać się raz w tygodniu – i to wyłącznie jako pierwsza albo ostatnia lekcja. Podobnie z przedmiotem etyka. Ma to ograniczyć „okienka”, przez które dzieci często musiały spędzać godziny w świetlicach. Zmiany czekają również na lekcjach WF-u. Ma być mniej presji, więcej zabawy i aktywności dostosowanych do potrzeb uczniów. Ministerstwo chce, by dzieci z większą chęcią uczestniczyły w zajęciach sportowych – bez stresu i rywalizacji. W planie lekcji pojawią się dwie nowości. Pierwsza to edukacja zdrowotna – zajęcia, podczas których uczniowie będą uczyć się, jak dbać o ciało i głowę. Będzie mowa o zdrowym odżywianiu, aktywności fizycznej, stresie i codziennych nawykach, które realnie wpływają na samopoczucie. Druga zmiana to koniec HiT-u. Przedmiot zniknie z planu, a jego miejsce zajmie edukacja obywatelska. Program nowego przedmiotu został opracowany z naciskiem na praktykę – mniej teorii, więcej codziennego życia. Co myślicie o tych zmianach? Czy to krok w dobrą stronę? Czekam na wasze wiadomości: maria.kaczynska-zandarowska@burdamedia.pl Zobacz też: W 5. klasie nie będzie lekko. Tym razem dojdą aż 3 nowe przedmioty
Jakie są lekcje w 6. klasie? Od 1 września 2025 zniknie jeden przedmiot
Przedmioty w 6 klasie to przede wszystkim kontynuacja nauki z wcześniejszych lat, dlatego wyprawka szkolna będzie podobna do tej z poprzedniego roku. Jednak w tym roku pojawi się ważna zmiana – jeden z dotychczasowych przedmiotów zniknie, a zastąpi go nowość.
Jakie są przedmioty w 6 klasie? To pytanie często zadają uczniowie, którzy przygotowują się do nowego roku szkolnego, a także ich rodzice. Szósta klasa to moment, kiedy robi się trochę poważniej – materiału jest więcej, a lekcje bywają bardziej wymagające. To etap, gdy uczniowie nie tylko utrwalają wiedzę z poprzednich lat, ale też zaczynają zagłębiać się w nowe, bardziej szczegółowe zagadnienia. Sprawdź, ile przedmiotów i jakie zmiany czekają szóstoklasistów już od września. Spis treści: Ile zajęć mają szóstoklasiści? Jakie są przedmioty w 6 klasie? Jakie trzeba kupić zeszyty do 6 klasy? Czego uczą się dzieci w 6 klasie? Ile zajęć mają szóstoklasiści? W 6 klasie szkoły podstawowej nie pojawiają się nowe przedmioty. Uczniowie kontynuują te same lekcje, co w klasie piątej – z tą różnicą, że materiał staje się bardziej szczegółowy i wymagający. Jedyną zmianą jest to, że zamiast wychowania do życia w rodzinie pojawia się edukacja zdrowotna. Tyle przedmiotów dzieci będą miały w 6 klasie W 6 klasie jest 14-15 przedmiotów. Dzieci mają najwięcej zajęć z języka polskiego (czytania jest więc sporo, mimo okrojonej liczby obowiązkowych lektur do 6 klasy) a w następnej kolejności: matematyki i wychowania fizycznego. Liczba przedmiotów zależy od liczby języków obcych nauczanych w danej szkole. Niektórzy spędzą w szkole więcej czasu Osobną kwestią są lekcje religii i etyki – udział w nich jest dobrowolny. Obecnie te zajęcia nie są obowiązkowe, a od 1 września 2024 roku oceny z religii i etyki nie będą wliczane do średniej – ani na półrocze, ani na koniec roku. Nieobowiązkowe są również zajęcia z wychowania do życia w rodzinie. Od 1 września 2025 roku przedmiot ten ma zniknąć z planu lekcji, a jego miejsce zajmie edukacja zdrowotna – także w wymiarze jednej godziny tygodniowo i również jako zajęcia dla chętnych. Jakie są przedmioty w 6 klasie? W roku szkolnym 2025/2026 uczniowie 6 klasy szkoły podstawowej mają 32 godziny lekcyjne tygodniowo. Większość przedmiotów to kontynuacja z wcześniejszych lat, ale materiał staje się bardziej szczegółowy. Oto pełna lista przedmiotów, z jakimi szóstoklasiści spotkają się w nadchodzącym roku szkolnym: język polski; matematyka; zajęcia wychowania fizycznego; historia; geografia (doszła w 5 klasie); biologia; muzyka; plastyka; technika; informatyka; język nowożytny (zwykle język angielski lub język niemiecki); godzina wychowawcza (podczas niej w 6 klasie uczniowie będą mieli zajęcia z udzielania pierwszej pomocy) religia lub etyka; wychowanie do życia w rodzinie. Jakie trzeba kupić zeszyty do 6 klasy? Przed początkiem każdego roku szkolnego rodzice kompletują wyprawkę szkolną. Na szczęście dzieci otrzymują książki w szkole. Rodzice nie muszą za nie płacić, o ile dziecko nie zgubi podręcznika lub nie odda na koniec roku zniszczonego egzemplarza (wyjątkiem jest zakup podręcznika do religii). Do kupienia zostają więc zeszyty i ewentualnie inne pomoce dydaktyczne, które wyczerpały się w poprzednich latach. W szóstej klasie potrzebne będą grubsze zeszyty. Najlepiej 60-kartkowe i z miękkimi oprawami, bo są zdecydowanie lżejsze od tych w twardych okładkach. zeszyty w kratkę – do matematyki, przyrody, historii, geografii, plastyki, techniki, informatyki, religii (czyli na początek — potrzebnych będzie minimum 5-6 zeszytów); zeszyty w szeroką linię – do języka polskiego i języków obcych (najlepiej od razu kupić ich 3-4); zeszyt nutowy (z pięciolinią) – do muzyki (z reguły wystarczy 1). Sprawdź, czy szkoła, do której uczęszcza dziecko, nie wywiesiła listy rzeczy, które są wymagane od uczniów. W każdej szkole na pewno jednak przydadzą się: plecak, piórnik, długopisy, ołówki, kredki, farby, temperówka, gumka do ścierania, korektor, przybory do geometrii, nożyczki, blok rysunkowy i techniczny, taśma klejąca, teczki, a także buty na zmianę, na WF i strój gimnastyczny oraz wspomniane wyżej zeszyty. Czego uczą się dzieci w 6 klasie? Najwięcej jest lekcji języka polskiego, bo aż 5 godzin w tygodniu. Po 4 godziny lekcyjne przypadają na matematykę i WF. W 6 klasie podczas zajęć uczniowie utrwalają materiał, który przerabiali już w poprzednich klasach, ale także dowiadują się zupełnie nowych rzeczy. Na lekcjach języka polskiego omawiane są nowe lektury, uczeń uczy się także o środkach stylistycznych i słowotwórstwie. Na matematyce uczniowie nabywają wiedzę z zakresu wyrażeń algebraicznych, uczą się obliczać objętości figur, porównują ułamki zwykłe i dziesiętne, a także dodają, odejmują, mnożą i dzielą liczby wymierne. Na zajęciach z języka angielskiego szóstoklasista nabywa wiedzę w zakresie stopniowania przymiotników, uczy się nowych słówek i czasów (są szkoły, w których dzieci w 6 klasie uczą się co najmniej dwóch języków nowożytnych). Podczas nauki historii uczeń nabywa wiedzę historyczną z zakresu XVIII wieku, poznaje przyczyny i skutki trzech rozbiorów Polski. Na lekcjach geografii szóstoklasista uczy się charakteryzować ruchy Ziemi, opisywać środowisko geograficzne Polski na tle Europy, opisywać gospodarkę Polski, poznaje geografię regionalną poszczególnych kontynentów. W trakcie zajęć z biologii uczeń nabywa wiedzę o anatomii człowieka i zwierząt. Lekcje techniki pozwalają szóstoklasiście nauczyć się rozwiązać proste problemy techniczne, a także sprawnie i bezpiecznie posługiwać się sprzętem technicznym. Na zajęciach z informatyki szóstoklasista uczy się obsługi programów typu Word, Power Point, Excel oraz tworzenia prostych animacji. Dzięki zajęciom z plastyki w klasie szóstej uczeń nauczy się operować światłem w pracach plastycznych, interpretować wybrane dzieła sztuki, poznaje także rodzaje druku i rolę mediów w sztuce. Podczas zajęć z muzyki uczeń nauczy się tworzyć proste struktury dźwiękowe i układy ruchowo-taneczne, a także przedstawiać cechy i charakter wykonywanych utworów werbalnie i pozawerbalnie, rozwijając swoje zdolności i umiejętności muzyczne. Materiał został zaktualizowany przez redakcję w 2025 roku. Zobacz też: Wyprawka do 6. klasy – lista rzeczy niezbędnych szóstoklasiście W 5. klasie nie będzie lekko. Tym razem dojdą aż 3 nowe przedmioty Zaskakujące zmiany w 4 klasie. Te przedmioty pojawią się po raz pierwszy
W 5. klasie nie będzie lekko. Tym razem dojdą aż 3 nowe przedmioty
W 5. klasie uczniowie spędzą więcej czasu nad książkami niż rok wcześniej. Tym razem plan zajęć rozszerza się aż o trzy nowe przedmioty. Sprawdź, ile godzin tygodniowo spędzi w szkole piątoklasista i czego będzie się uczył.
Ile przedmiotów mają uczniowie w 5. klasie? Rok szkolny 2025/2026 przyniesie sporo nowości i więcej nauki – aż trzy nowe przedmioty pojawią się w planie zajęć. W 5 klasie dzieci poznają najważniejsze pojęcia literackie, powtarzają zasady gramatyki i interpunkcji, piszą streszczenia i krótkie opowiadania. Uczą się też dodawania, odejmowania, mnożenia i dzielenia do 1000 oraz wykonywania działań na ułamkach. Do tego dojdzie nauka czytania map oraz zajęcia o budowie i funkcjonowaniu ludzkiego ciała. Co jeszcze znajdzie się na liście? Sprawdź, jakie przedmioty ma uczeń piątej klasy i ile godzin lekcyjnych tygodniowo na nie przypada. Spis treści: Jakie są przedmioty w 5 klasie? Ten przedmiot odchodzi w 5 klasie Ile jest przedmiotów w 5 klasie szkoły podstawowej? Tyle godzin w szkole spędzi piątoklasista Przedmioty w 5 klasie: jakie trzeba kupić zeszyty? Jakie są przedmioty w 5 klasie? W spisie przedmiotów 5. klasy szkoły podstawowej pojawiają się dwa nowe obowiązkowe przedmioty – geografia i biologia. Dodatkowo, dla chętnych uczniów przewidziano edukację zdrowotną. Poza tym plan lekcji pozostaje taki sam, jak w 4. klasie. W planie lekcji piątoklasisty znajdują się następujące przedmioty: język polski (5 godzin w tygodniu); matematyka (4 godziny w tygodniu); zajęcia wychowania fizycznego (4 godziny w tygodniu); język nowożytny (3 godziny w tygodniu); historia (2 godziny w tygodniu); biologia (1 godzina w tygodniu); geografia (1 godzina w tygodniu); muzyka (1 godzina w tygodniu); plastyka (1 godzina w tygodniu); technika (1 godzina w tygodniu); informatyka (1 godzina w tygodniu); religia lub etyka (1 godzina w tygodniu); godzina wychowawcza (1 godzina w tygodniu); edukacja zdrowotna ( 1 godzina w tygodniu, dla chętnych). Ten przedmiot odchodzi w 5 klasie W 5. klasie zniknie przedmiot „przyroda”, który do tej pory był prowadzony przez jednego nauczyciela. Zamiast tego dzieci będą uczyć się dwóch osobnych przedmiotów: geografii i biologii. To oznacza więcej szczegółowej wiedzy i nowych tematów. Ile jest przedmiotów w 5 klasie szkoły podstawowej? Nie ma jednej, stałej odpowiedzi na pytanie, ile jest przedmiotów w piątej klasie szkoły podstawowej – najczęściej jest ich 14 lub 15. Wszystko zależy od liczby języków obcych nauczanych w danej szkole oraz od tego, czy dziecko uczęszcza na lekcje religii lub etyki (oba przedmioty są nieobowiązkowe). Dodatkowo, w roku szkolnym 2025/ 2026 rodzice będą mogli zapisać dziecko na nowy przedmiot, czyli edukację zdrowotną. Tyle godzin w szkole spędzi piątoklasista W każdej szkole dyrekcja placówki edukacyjnej układa własną siatkę zajęć, dostosowując jej rozkład do liczby zatrudnionych nauczycieli, klas, a także dostępności sal lekcyjnych. Ale niezależnie od możliwości i zasobów szkoły uczniowie 5 klas w całej Polsce muszą obowiązkowo mieć określoną liczbę godzin poszczególnych przedmiotów. Jest ona zgodna z rozporządzeniem Ministra Edukacji i Nauki. Tygodniowy wymiar godzin przedmiotów nauczanych w 5 klasie szkoły podstawowej: język polski – 5 godzin lekcyjnych (po 45 minut), matematyka – 4 godziny lekcyjne, WF – 4 godziny lekcyjne, język obcy (najczęściej angielski) – 3 godziny lekcyjne (jeśli uczniowie mają drugi język obcy, liczba lekcji poświęconej jego nauce jest większa), historia – 2 godziny lekcyjne, geografia – 1 godzina lekcyjna, biologia – 1 godzina lekcyjna, muzyka – 1 godzina lekcyjna, technika – 1 godzina lekcyjna, plastyka – 1 godzina lekcyjna, informatyka – 1 godzina lekcyjna, zajęcia wychowawcze – 1 godzina lekcyjna, religia/etyka – 2 godziny lekcyjne (lekcje nieobowiązkowe) Łącznie daje to minimum 25 godzin lekcji tygodniowo — średnio wypada więc 5 lekcji dziennie. W 6 klasie nie dochodzi żaden kolejny przedmiot szkolny. Przedmioty w 5 klasie: jakie trzeba kupić zeszyty? Przed początkiem roku szkolnego rodzice zastanawiają się, jakie trzeba kupić zeszyty, podręczniki i inne pomoce dydaktyczne. Książki dzieci otrzymują w szkole, więc rodzice nie muszą za nie płacić (chyba że dzieci zgubią daną pozycję albo oddadzą na koniec roku zniszczony egzemplarz). Wybierając pozostałe materiały, musimy najpierw zastanowić się nad liczbą i rodzajem lekcji w 5 klasie szkoły podstawowej. Do wyprawki 5-klasisty potrzebujemy grubszych zeszytów (najlepiej 60-kartkowych) z miękkimi oprawami (bo są lżejsze). Do każdego z przedmiotów zwykle wymagany jest osobny zeszyt: w kratkę do geografii, matematyki, przyrody, historii, plastyki, techniki, informatyki, religii; w szeroką linię do języka polskiego i innych języków; w pięciolinię do muzyki. Tak jest w większości polskich szkół. Trzeba jednak pamiętać, że każdy nauczyciel może mieć swoje własne wymagania, o których poinformuje uczniów podczas pierwszych zajęć. Materiał został zaktualizowany przez redakcje w 2025 roku. Zobacz też: Zaskoczenie w planie lekcji 7 klasy! Uczniowie będą się tego uczyć w nowym roku szkolnym 2025/2026 Zaskakujące zmiany w 4 klasie. Te przedmioty pojawią się po raz pierwszy w roku 2025/2026 Lektury szkolne: nowa lista. „Powrót taty” oraz „Romeo i Julia” znikają z kanonu, a to nie wszystkie zmiany
Przeniesienie dziecka do innej szkoły: w tych 5 sytuacjach to najlepsze wyjście
Przeniesienie dziecka do innej szkoły wymaga złożenia odpowiedniego pisma u dyrektora placówki. Podpowiadamy, jak napisać podanie o przeniesienie, a także jakie dokumenty należy przygotować.
Niekiedy sytuacja życiowa zmusza rodziców do przeniesienia dziecka do innej szkoły. Czasami działa to także w drugą stronę – nauczyciele wychodzą z inicjatywą, by uczeń zmienił placówkę, np. ze względu na złe zachowanie. Należy jednak pamiętać o tym, że taka decyzja nie powinna być podejmowana pochopnie. Decyzję o przeniesieniu dziecka do innej szkoły warto skonsultować z pedagogiem szkolnym. Być może podpowie on mniej radykalne rozwiązanie. Wielu rodziców zastanawia się także, kiedy można przenieść dziecko do innej szkoły. Nie ma w tej kwestii ograniczeń – dziecko może mieć zmienioną szkołę, do której uczęszcza, zarówno w czasie trwania roku szkolnego, jak i po jego zakończeniu. Poniżej dokładnie tłumaczymy, jak przenieść dziecko do innej szkoły. Spis treści Uzasadnienie przeniesienia dziecka do innej szkoły Pismo o przeniesienie dziecka do innej szkoły Przeniesienie dziecka do innej szkoły – dokumenty Ile trwa przeniesienie dziecka do innej szkoły? Czy dyrektor może odmówić przeniesienia dziecka do innej szkoły? Uzasadnienie przeniesienia dziecka do innej szkoły Przeniesienie dziecka do innej szkoły, choć dla wielu rodziców może wydawać się ostatecznością, w niektórych przypadkach okazuje się najlepszym możliwym rozwiązaniem. Decyzja ta, choć trudna i często budząca emocje, bywa podyktowana koniecznością zapewnienia dziecku jak najlepszych warunków do nauki, rozwoju i codziennego funkcjonowania. Przenosiny mogą być związane z różnymi okolicznościami życiowymi, takimi jak zmiana miejsca zamieszkania, niezadowolenie z poziomu kształcenia, nieadekwatne podejście nauczycieli czy problemy wychowawcze i społeczne w klasie. Często rodzice decydują się na taki krok po dłuższym okresie obserwacji dziecka i rozmowach z wychowawcą, pedagogiem szkolnym lub dyrekcją. W grę wchodzą nie tylko aspekty edukacyjne, ale również emocjonalne i społeczne – np. trudności adaptacyjne, brak akceptacji przez rówieśników czy narastające konflikty, które mogą prowadzić do pogorszenia samopoczucia dziecka, a w konsekwencji również do problemów zdrowotnych. W przypadku przeprowadzki zmiana szkoły jest często koniecznością, jednak również wtedy ważne jest, aby wybrać placówkę najlepiej dopasowaną do potrzeb dziecka. Niekiedy rodzice czują, że ich dziecko nie rozwija się w obecnej placówce zgodnie z jego potencjałem – może czuć się niedostymulowane, mieć trudności z koncentracją lub zbyt mało wsparcia w nauce. Wówczas zmiana szkoły może być szansą na lepsze dopasowanie programu nauczania, atmosfery oraz podejścia pedagogicznego. Równie istotne są sytuacje, gdy relacje z nauczycielami są napięte lub dziecko czuje się niesprawiedliwie oceniane – brak porozumienia może zniechęcać je do nauki i negatywnie wpływać na jego samoocenę. Decyzja o zmianie szkoły powinna być przemyślana i poprzedzona analizą wszystkich „za” i „przeciw”. Warto porozmawiać z dzieckiem, wysłuchać jego opinii i obaw, a także sprawdzić warunki w nowej placówce – nie tylko program nauczania, ale również ofertę zajęć dodatkowych, atmosferę panującą wśród uczniów i kadrę pedagogiczną. Wsparcie psychologiczne, zarówno dla dziecka, jak i dla rodziców, może również okazać się pomocne w czasie tego ważnego przejścia. Ważne powody przeniesienia dziecka do innej szkoły: brak porozumienia z rówieśnikami, zmiana profilu nauczania, zbyt niski lub zbyt wysoki poziom nauczania, konflikty z nauczycielami, prześladowanie dziecka przez rówieśników. O przeniesienie dziecka do innej szkoły mogą ubiegać się jego opiekunowie prawni, ale także nauczyciele. W tym drugim przypadku dzieje się tak, gdy uczeń ma negatywny wpływ na pozostałą część grupy lub bardzo źle się zachowuje. Pismo o przeniesienie dziecka do innej szkoły Pismo o przeniesienie dziecka do innej szkoły powinno zawierać: miejscowość i datę, dane prawnego opiekuna, adresata dokumentu (dyrektora placówki), imię i nazwisko ucznia, jego rok urodzenia, profil i numer klasy, do której uczęszcza uczeń, placówkę, do której uczeń ma zostać przeniesiony, uzasadnienie prośby o przeniesienie dziecka do innej szkoły, podpis opiekuna prawnego. Możesz skorzystać z naszego gotowego wzoru podania o przeniesienie dziecka do innej szkoły. Kliknij w miniaturę obrazka, żeby go wydrukować lub zapisać w oryginalnym rozmiarze. Opiekunowie prawni ucznia muszą złożyć podanie w sekretariacie szkoły. Jeżeli uczeń ma skończone 18 lat – podanie może napisać i złożyć osobiście. Przeniesienie dziecka do innej szkoły – dokumenty Po złożeniu podania o przeniesienie dziecka do innej szkoły należy pobrać z sekretariatu druk przeniesienia i go wypełnić. Do druku należy dołączyć: kartę zdrowia dziecka, kartę szczepień dziecka, dowód wpłat na ubezpieczenie dziecka, arkusz ocen (jeśli przeniesienie dziecka do innej szkoły odbywa się w czasie trwania roku szkolnego). Całość dokumentów rodzic lub opiekun prawny dziecka musi zanieść do nowej placówki. Czasami zdarza się jednak, że szkoły same przesyłają między sobą te dokumenty. Ile trwa przeniesienie dziecka do innej szkoły? Jeżeli rozmowa rodziców ucznia z dyrektorem docelowej placówki zakończy się pozytywną opinią ze strony dyrekcji – rodzicom pozostaje jedynie dopełnienie formalności. Cała procedura może potrwać 1-2 dni. W dużej mierze czas ten zależy od tego, jak szybko rodzice złożą odpowiednie dokumenty do nowej szkoły. Czy dyrektor może odmówić przeniesienia dziecka do innej szkoły? Dyrektor placówki, do której rodzice chcą przenieść dziecko, może odmówić przyjęcia ucznia z kilku następujących powodów: w danym oddziale nie ma już wolnych miejsc, są znaczące różnice między programem realizowanym w aktualnej szkole dziecka, a placówce, do której chcą przenieść ucznia rodzice, uczeń nie uzyskał wystarczającej liczby punktów podczas czerwcowej rekrutacji do wybranego oddziału, rodzice nie dostarczyli wszystkich wymaganych dokumentów. Zobacz także: Ten jeden szczegół stroju galowego umyka rodzicom. Bez niego dziecko nie będzie eleganckie Ocena z zachowania – jak jest oceniane zachowanie w szkole? Kryteria, skróty, odwołanie Można dostać nawet 60 dni wolnych na dziecko. Pracodawca będzie ci za to płacił