Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-05-28T19:09:06.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Nowy rok szkolny dobije rodziców. „Aż 187 dni laby od nauki. Mam się zwolnić z pracy?”
items: MEN postawiło na swoim: będzie nowy przedmiot w szkole i to na ocenę. Zdecyduje o promocji
items: Matka załamana rekrutacją do szkoły. „Nasza rejonówka to moloch, nie puszczę tam dziecka”
items: Wynajęła mieszkanie, by zapisać dziecko do szkoły. Matka: „Rejonizacja to pomyłka”
items: MEN nie ma litości: będzie zakaz telefonów także po lekcjach i na wycieczkach
items: Płatny e-dziennik: zmiany od września 2026. Rodzice odczują to w portfelach
items: „Zadzwoniłam do nauczyciela po 20, a on mnie wyśmiał. Przecież to jego praca”
items: Egzamin ósmoklasisty 2026: matematyka. Są pierwsze przecieki, tak mogą wyglądać arkusze CKE
items: Toksyczna nauczycielka zawsze mówi uczniom te 3 zdania. Do rodziców zwykle się uśmiecha
items: Jej syn wrócił ze szkoły z płaczem. Matka: „Nie daruję nauczycielce”
items: Znamy 2 pewniaki na egzamin ósmoklasisty: te lektury trzeba znać na blachę
items: „Moje dziecko nie będzie czytać Mikołajka ani innych lektur. Nie zrobię z niego pachołka systemu”
items: „Matematyczka siedzi w domu, zamiast pracować. Przez jej wygodę mój Bartuś ma braki”
items: MEN zdecydowało: religia buddyjska wejdzie do szkół. Zastąpi katechezę z księdzem?
items: Dzieci w szkole powtarzają słowo na „s”. To okropny wstyd dla rodziców
items: „Co to za wymysł, żeby w 1 klasie pisać sprawdziany i dyktanda na oceny. Dziecko już nienawidzi szkoły”
items: Rekordowo krótki rok szkolny 2026/27: dzieci czeka mnóstwo wolnego. Rodzice będą musieli kombinować
items: MEN zapowiada wielką zmianę w szkołach: wreszcie skończy się krytykowanie nauczycieli
items: „Za dzieciaka oglądałam kreskówki godzinami i wyszłam na ludzi”. Rodzice kpią z zakazu telefonów w szkołach
items: „Nie wszystko kręci się wokół wygody ucznia”. Nauczycielka ma 1 radę dla roszczeniowych rodziców
items: Nauka w szkole to kpina? „Sama muszę uczyć dziecko ułamków, bo nauczyciel zawalił”
items: Humor z zeszytów uczniów bawi do łez. To 1 zadanie z religii to szczyt kreatywności
items: Nauczyciele wstawiają za to jedynki, chociaż nie mogą. „Nagminne łamanie prawa”
items: Dzień wagarowicza 2026: kiedy jest i czy można nie iść do szkoły?
items: Matematyczka już zaplanowała sobie urlop przed świętami. „Zero szacunku dla dzieci”

Nowy rok szkolny dobije rodziców. „Aż 187 dni laby od nauki. Mam się zwolnić z pracy?”
type: item
date: 2026-05-28T19:08:33.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: rok szkolny
subject: szkoła podstawowa
description: Nowy harmonogram roku szkolnego przynosi aż 187 dni wolnych od nauki, co dla tysięcy pracujących rodziców oznacza prawdziwą katastrofę logistyczną. Przeczytaj pełen emocji list matki, która podliczyła wszystkie zaplanowane przerwy w edukacji i pyta ministerstwo, jak ma pogodzić etat w pracy z całodobową opieką nad dziećmi bez brania kredytu na prywatne półkolonie.
encoded: Usiadłam wczoraj wieczorem przy biurku z czerwonym pisakiem, zaczęłam skrupulatnie zakreślać w kalendarzu wszystkie zaplanowane wakacje, ferie, przerwy świąteczne oraz przedłużone weekendy i wyszło mi, że nasze dzieci będą miały aż 187 dni laby od nauki. To jest jakaś totalna abstrakcja, która kompletnie ignoruje realia, w jakich muszą żyć i zarabiać na chleb współcześni pracujący rodzice w tym kraju. Jako matka dwójki dzieci w wieku wczesnoszkolnym czuję się potraktowana przez system jak pionek i bez dłuższego zastanawiania pytam urzędników: czy ja mam się zwolnić z pracy, żeby przez ponad pół roku służyć za całodobową animatorkę i darmową nianię? Żaden normalny pracodawca na etacie nie da mi przecież tylu dni wolnego, a koszty prywatnej opieki w okresach bezszkolnych po prostu zwalają z nóg i doprowadzają nasz domowy budżet do całkowitej ruiny. Kalendarz szkolny to kpina z realiów rynku pracy Kiedy patrzę na te liczby, zastanawiam się, czy osoby układające ten harmonogram w ogóle kiedykolwiek pracowały w normalnej firmie, gdzie urlop wypoczynkowy wynosi zaledwie dwadzieścia sześć dni w roku. Nowy rok szkolny funduje nam przecież tradycyjne dwa miesiące wakacji letnich, potem zimową przerwę świąteczną, dwa tygodnie ferii, kolejną długą przerwę na Wielkanoc, czerwcowe i majowe długie weekendy, a do tego dochodzą jeszcze dni dyrektorskie, kiedy szkoła jest zamknięta na cztery spusty z powodu egzaminów starszych roczników. Zwykły, uczciwie pracujący człowiek nie ma najmniejszych szans, by legalnie i bez kombinowania pokryć ten potężny deficyt opieki nad dziećmi za pomocą swojego kodeksowego urlopu. Razem z mężem musimy brać wolne na zmianę, co w praktyce oznacza, że od trzech lat nie spędziliśmy ani jednego wspólnego dnia na odpoczynku jako małżeństwo, bo wiecznie mijamy się w drzwiach jak obcy ludzie. Szkoła w Polsce przestała być instytucją wspierającą rodzinę, a stała się logistycznym koszmarem, przez który każda pracująca matka żyje w permanentnym stresie. Koszty …

wolne-w-szkole-4-0fb67f6.png
width: 1600
height: 1200

MEN postawiło na swoim: będzie nowy przedmiot w szkole i to na ocenę. Zdecyduje o promocji
type: item
date: 2026-05-28T10:15:23.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: szkoła
subject: szkoła podstawowa
description: Nowe przedmioty mają wejść do szkół od września. MEN przekazało projekty do opiniowania i zapowiada obowiązkową edukację zdrowotną oraz osobny przedmiot o dorastaniu i relacjach. Jedne z tych zajęć mają być oceniane i wpływać na średnią.
encoded: Jesień 2026 może przynieść uczniom w całej Polsce zupełnie nowy układ zajęć. Ministerstwo Edukacji Narodowej przekazało do opiniowania projekty zmian, które mają obowiązywać od początku roku szkolnego 2026/2027. W planach są dwa nowe przedmioty: edukacja zdrowotna oraz wyodrębniona edukacja zdrowotna w zakresie zdrowia intymnego. Co ważne dla uczniów i rodziców, pierwszy z nich ma być oceniany, a stopnie mają trafić na świadectwo i do średniej. Oceny z nowego przedmiotu mają realnie „ważyć” na świadectwie Edukacja zdrowotna ma wejść do szkół jako pełnoprawny przedmiot obowiązkowy, a nie jedynie zestaw luźnych tematów omawianych przy okazji innych lekcji. MEN zakłada, że będzie on oceniany − z konkretnymi stopniami wpisywanymi na świadectwo. Dla rodzin to sygnał, że nie będzie to „zapychacz planu”, tylko zajęcia traktowane serio i rozliczane tak samo, jak inne przedmioty. Założenie jest proste: szkoła ma pomóc uczniom porządkować wiedzę o zdrowiu i codziennym funkcjonowaniu w świecie, w którym informacji jest dużo, a nie wszystkie są rzetelne. W ramach edukacji zdrowotnej mają pojawić się m.in. zagadnienia z obszaru zdrowia fizycznego i psychicznego, relacji społecznych oraz praktycznego radzenia sobie z wyzwaniami współczesności. Zdrowie w wersji „na co dzień”: od jedzenia po bezpieczeństwo w sieci Planowana edukacja zdrowotna ma obejmować tematy, z którymi dzieci i nastolatki stykają się każdego dnia − także poza szkołą. Wśród zapowiadanych obszarów znalazły się m.in. odżywianie, aktywność fizyczna i profilaktyka uzależnień. Do tego dochodzi zdrowie psychiczne, które coraz częściej jest realnym wyzwaniem dla uczniów w różnym wieku. W programie mają się też pojawić treści związane z bezpieczeństwem w sieci. Dla rodziców brzmi to znajomo: presja online, ryzykowne treści, podszywanie się pod innych czy chaotyczny zalew „porad” z mediów społecznościowych. MEN zapowiada, że uczniowie mają uczyć się nie tylko podejmowania świadomych decyzji, ale też rozpoznawania wiarygo…

nowe-przedmioty-w-szkole-3fa98aa.png
width: 1600
height: 1200

Matka załamana rekrutacją do szkoły. „Nasza rejonówka to moloch, nie puszczę tam dziecka”
type: item
date: 2026-05-27T14:15:22.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: szkoła podstawowa
description: Nasza szkoła rejonowa, do której przypisano nas automatycznie z racji adresu, to gigantyczny, przepełniony moloch na nowym osiedlu, gdzie dzieci uczą się dosłownie na zmiany, a na korytarzach panuje wieczny szum i chaos. Walczyłam do samego końca, składałam dokumenty do małej, kameralnej placówki w sąsiedniej dzielnicy, wierząc, że uda nam się uciec przed tym systemowym koszmarem.
encoded: Moje dziecko jest ciche, potrzebuje spokoju i indywidualnego podejścia, a ta rejonowa fabryka zepsuje jego wrażliwość i zostawi po sobie tylko lęk przed światem. Nie puszczę tam mojego dziecka, nawet jeśli będę musiała rzucić pracę i uczyć go sama w kuchni, bo moim obowiązkiem jako matki jest chronić go przed przepełnionymi klasami i hałasem, który przekracza wszelkie normy. Rekrutacja do szkoły podstawowej. Matka: „To moja porażka” Przez ostatnie miesiące żyłam nadzieją, że uda nam się zdobyć upragnione miejsce w małej szkole poza naszym obwodem, gdzie w klasach jest po piętnaście osób, a nauczyciele znają wszystkich uczniów z imienia. Niestety, rekrutacja dla dzieci spoza rejonu okazała się czystą fikcją i bezduszną licytacją na punkty za rzeczy, na które nie mam żadnego wpływu, jak zatrudnienie w konkretnej gminie czy podatki. Dziś rano zobaczyłam w systemie czerwony komunikat o niezakwalifikowaniu i poczułam, jak krew odpływa mi z twarzy. Zostałam postawiona pod ścianą i czuję, że państwo polskie traktuje pracujących rodziców jak pionki, ignorując realne potrzeby i dobrostan psychiczny najmłodszych uczniów. Co z tego, że ciężko pracuję i płacę wysokie podatki, skoro w zamian system bezwzględnie zmusza mnie do posłania syna do szkoły, której panicznie się boję? Ta odmowa to dla mnie osobista porażka, bo jako matka powinnam zapewnić dziecku najlepsze warunki, a zostałam pokonana przez sztywne urzędowe tabele i brak wolnych miejsc na listach rezerwowych. Szkolny moloch z rejonu to kołchoz na trzy zmiany Szkoła obwodowa, do której teraz musimy pójść, przeraża mnie swoją skalą, bo na naszym ogromnym osiedlu ma powstać aż sześć pierwszych klas, co oznacza prawie dwustu siedmiolatków w jednym roczniku. Jak w takich warunkach jeden nauczyciel ma zauważyć, że mój syn zamknął się w sobie, że czegoś nie rozumie albo że ktoś robi mu krzywdę na szkolnym korytarzu? To jest fabryka, w której liczy się tylko przetrwanie od dzwonka do dzwonka, a świetlica pęka w szwach tak bardz…

szkola-rejonowa-2-c3547d8.png
width: 1600
height: 1200

Wynajęła mieszkanie, by zapisać dziecko do szkoły. Matka: „Rejonizacja to pomyłka”
type: item
date: 2026-05-21T11:33:54.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: szkoła
subject: szkoła podstawowa
description: „Mój syn miał trafić do przepełnionego kołchozu, więc musieliśmy skombinować nowy adres” – pisze autorka listu.
encoded: Szanowna Redakcjo, piszę do Was, bo to, co dzieje się w polskim systemie edukacji, to absolutny skandal, który zmusza rodziców do kombinowania i podejmowania decyzji, o jakie nigdy byśmy się nie podejrzewali. Wynajęłam mieszkanie w zupełnie innej części miasta tylko po to, by mój syn mógł pójść do normalnej, kameralnej szkoły, bo rejonizacja, która obowiązuje w naszym kraju, to jedna wielka pomyłka. Mój Adaś jest wrażliwym dzieckiem, a szkoła, do której przypisano nas z automatu ze względu na miejsce zamieszkania, to gigantyczny, przeładowany kołchoz na ogromnym osiedlu, gdzie dzieci uczą się na trzy zmiany. Kiedy poszłam tam na dni otwarte i zobaczyłam te tłumy na korytarzach, ten hałas i anonimowość, serce mi zamarło, bo wiedziałam, że mój syn po prostu zniknie w tym tłumie, a jego talenty i potrzeby zostaną zmielone przez system. Rejonizacja to pomyłka, która odbiera rodzicom prawo wyboru Nie rozumiem, dlaczego w wolnym kraju o tym, gdzie moje dziecko spędzi najważniejsze osiem lat życia, ma decydować kawałek papieru z adresem zameldowania, a nie realne potrzeby małego człowieka. Nasza szkoła rejonowa ma słabe wyniki w rankingach, świetlica pęka w szwach, a dzieci z klas pierwszych kończą lekcje o godzinie 17. To nie jest edukacja, to jest przechowalnia, w której nikt nie ma czasu na indywidualne podejście. System rejonizacji jest sztywny, niesprawiedliwy i kompletnie nie bierze pod uwagę tego, że nie każda placówka pasuje do każdego dziecka. Poczułam się uwięziona we własnym domu, bo adres, z którego byłam tak dumna, nagle stał się przeszkodą w zapewnieniu Adasiowi bezpiecznej przyszłości. Wynajęte mieszkanie to dla nas jedyny sposób na ucieczkę z kołchozu Podjęliśmy z mężem trudną decyzję − skoro system nas blokuje, musimy go obejść dla dobra syna. Znaleźliśmy piękną, małą szkołę w starej dzielnicy, gdzie w klasach jest po piętnaście osób, a pani dyrektor zna każdego ucznia z imienia. Problem polegał na tym, że nie było tam wolnych miejsc dla dzieci spoza rejon…

szkola-rejonowa-d51a6e4.png
width: 1600
height: 1200

MEN nie ma litości: będzie zakaz telefonów także po lekcjach i na wycieczkach
type: item
date: 2026-05-21T10:15:27.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: smartfon dla dziecka
subject: szkoła
subject: szkoła podstawowa
description: Zakaz telefonów w szkołach znów jest przedmiotem dyskusji. MEN skierowało do dalszych prac nową wersję projektu ustawy po konsultacjach i opiniowaniu. Zmiany mają rozszerzyć ograniczenia także na część zajęć poza budynkiem szkoły, wprowadzić wyjątki (m.in. za zgodą nauczyciela) oraz dopuścić wyznaczenie miejsc na odkładanie urządzeń.
encoded: W szkołach znów robi się głośno o telefonach: Ministerstwo Edukacji Narodowej skierowało do dalszych prac nową wersję projektu ustawy, która ma ograniczyć korzystanie z komórek przez uczniów szkół podstawowych. Po konsultacjach publicznych i opiniowaniu resort uporządkował zapisy, doprecyzował wyjątki i dołożył ważny element: część zajęć realizowanych poza budynkiem szkoły także ma być objęta zasadami „offline”. Zakaz telefonów poza murami szkoły Najbardziej odczuwalna zmiana jest prosta: jeśli uczeń bierze udział w zajęciach edukacyjnych prowadzonych poza budynkiem szkoły, telefon ma nadal pozostawać poza użyciem. To odpowiedź na szkolną codzienność, w której lekcje nie kończą się zawsze w klasie. Jednocześnie projekt wprost rozdziela taką sytuację od wycieczek szkolnych. Te mają być wyłączone z rozszerzenia zakazu, ale z ważnym zastrzeżeniem: zasady używania telefonów podczas wyjazdów szkoły publiczne mają opisać w statutach – i mogą wskazać sytuacje, w których korzystanie z urządzeń zostanie zabronione również na wycieczce. Dla rodziców to ważna informacja: projekt nie idzie w stronę jednego, sztywnego scenariusza na wszystkie wyjścia i wyjazdy. Część reguł ma zostać uporządkowana ustawowo, a część – doprecyzowana w statucie szkoły. Wyjątki są spisane czarno na białym i mają konkretne procedury Projekt przewiduje sytuacje, w których telefon może być użyty legalnie i bez nerwowego tłumaczenia się „dlaczego akurat teraz”. Po pierwsze, uczeń będzie mógł skorzystać z telefonu za zgodą nauczyciela, gdy jest to potrzebne do realizacji programu nauczania, sprawdzenia wiedzy albo zapewnienia kontaktu z rodzicami w nagłej sytuacji. Po drugie, w szczególnych przypadkach zgodę może wydać dyrektor szkoły – m.in. ze względu na chorobę, niepełnosprawność lub inne potrzeby wymagające specjalistycznego sprzętu czy aplikacji monitorujących zdrowie. Ta zgoda ma być: wydawana na czas określony, udzielana w formie papierowej lub elektronicznej, przekazywana w ciągu trzech dni robocz…

zakaz-telefonow-po-szkole-e5d31ba.png
width: 1600
height: 1200

Płatny e-dziennik: zmiany od września 2026. Rodzice odczują to w portfelach
type: item
date: 2026-05-20T11:33:14.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: szkoła
subject: szkoła podstawowa
description: Bezpłatny eDziennik ma trafić do szkół jako alternatywa dla komercyjnych systemów. MEN przygotowuje projekt ustawy, a rozwiązanie ma być zasilane danymi z publicznych rejestrów, m.in. SIO. Pilotaż zaplanowano na rok szkolny 2026/2027 we wszystkich województwach, a pełny dostęp ma ruszyć w 2027/2028.
encoded: MEN przygotowuje zmiany, które mogą wywrócić do góry nogami codzienną szkolną rutynę wielu rodzin: ma powstać bezpłatny eDziennik, czyli państwowy moduł dziennika lekcyjnego w wersji elektronicznej. Projekt ma trafić do przepisów przez nowelizację Prawa oświatowego oraz ustawy o systemie informacji oświatowej. Harmonogram jest już rozpisany: pilotaż w roku szkolnym 2026/2027 w wybranych szkołach w każdym województwie, a powszechne udostępnienie od 2027/2028. Ogólnopolski eDziennik zamiast płatnych platform Dziś rynek dzienników elektronicznych działa komercyjnie, a w wielu domach dochodzą opłaty za dostęp do pełnych funkcji w aplikacjach mobilnych. MEN wskazuje, że właśnie komercjalizacja usług jest jednym z kluczowych problemów, bo dziennik to nie tylko oceny i frekwencja, ale też bieżące informacje organizacyjne, takie jak zmiany w rozkładzie dnia. Bezpłatny eDziennik ma być alternatywą, z której będą mogły korzystać: publiczne i niepubliczne szkoły podstawowe, publiczne i niepubliczne szkoły ponadpodstawowe, szkoły artystyczne. Ważne jest też to, jak mają zapadać decyzje po stronie szkoły. Obecnie przepisy pozwalają prowadzić dziennik w formie elektronicznej, a za zgodą organu prowadzącego − nawet wyłącznie w tej formie. Wybór dostawcy należy do szkoły i w tym samym trybie ma być podejmowana decyzja o korzystaniu z nowego rozwiązania albo rezygnacji z niego. Bezpieczeństwo danych ma być w centrum, a logowanie ma zmniejszać ryzyko nadużyć MEN zapowiada, że fundamentem projektu ma być bezpieczeństwo: zarówno po stronie technicznej, jak i w ochronie przetwarzanych danych, w tym danych wrażliwych. Resort zakłada m.in. wzmocnioną ochronę informacji oraz ograniczenie ryzyka nieuprawnionego dostępu. W praktyce mają o tym zdecydować dwa filary: zasilanie systemu danymi z publicznych rejestrów, w tym z systemu informacji oświatowej (SIO), co ma zapewniać poprawność i bezpieczeństwo danych, uwierzytelnianie użytkownika środkiem identyfikacji elektronicznej przyłączonym do …

bezplatny-edziennik-bd6b48c.png
width: 1600
height: 1200

„Zadzwoniłam do nauczyciela po 20, a on mnie wyśmiał. Przecież to jego praca”
type: item
date: 2026-05-15T07:15:20.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nauczyciel
subject: szkoła podstawowa
description: Nie sądziłam, że zwykła prośba o pomoc spotka się z taką falą niezrozumienia i jawną kpiną ze strony pedagoga. Choć zegar wybijał późną godzinę, byłam pewna, że dobro ucznia jest dla szkoły wartością nadrzędną – niestety, rzeczywistość boleśnie zweryfikowała moje oczekiwania.
encoded: Dzień dobry, Redakcjo. Jestem mamą czwartoklasisty, który od września zmaga się z nowymi przedmiotami i ogromnym stresem. Wczoraj wieczorem pękłam. Nie ja jedna, bo mój syn siedział nad zeszytem od matematyki całkowicie załamany. Była godzina 20:15, a my wciąż nie wiedzieliśmy, jak ugryźć zadanie. W akcie desperacji wykręciłam numer do wychowawcy, myśląc, że kto jak kto, ale nauczyciel z powołaniem zrozumie naszą sytuację. To, co usłyszałam w słuchawce, sprawiło, że do teraz chce mi się płakać. „To nie są godziny urzędowania” − czyli mur nie do przejścia Zadzwoniłam, bo przecież od tego są nauczyciele, żeby pomagać uczniom i rodzicom, prawda? Tak nas uczono na pierwszym zebraniu − że gramy do jednej bramki, że najważniejsze jest dziecko. Kiedy pan Tomasz odebrał, od razu zaczęłam przepraszać za porę, ale szybko przeszłam do sedna: „Panie Tomaszu, Maciek płacze, nie rozumiemy polecenia, czy mógłby pan tylko rzucić okiem?”. W odpowiedzi zapadła cisza, a potem usłyszałam krótki, sarkastyczny śmiech. Pan nauczyciel, zamiast poświęcić mi te dwie minuty, zaczął wykład o tym, że on teraz je kolację z rodziną i że szkoła kończy się o 15:00. Czułam się, jakby ktoś dał mi w twarz. Przecież ja nie dzwoniłam z plotkami! Dzwoniłam jako matka, która nie potrafi pomóc swojemu dziecku w wypełnianiu szkolnych obowiązków, które on sam zadał. Czy to naprawdę taki wielki grzech oczekiwać wsparcia, gdy system nas przerasta? Przecież praca nauczyciela to misja, a nie odbijanie karty w fabryce o 7:00 i 15:00. Poczucie wstydu i brak empatii w szkolnym systemie Najgorsze było to wyśmianie. Ten ton głosu, w którym słychać było pogardę dla moich starań. Poczułam się jak nieudolna matka i natręt w jednym. Nauczyciel stwierdził, że skoro jest po 20, to on ma prawo do prywatności i odłożył słuchawkę, zanim zdążyłam dokończyć zdanie. Zostałam z płaczącym dzieckiem i głuchym sygnałem w telefonie. Gdzie podziała się ta mityczna współpraca na linii dom-szkoła? Czy my, rodzice, naprawdę oczekujemy zb…

matka-zadzwonila-do-nauczyciela-616eb07.png
width: 1600
height: 1200

Egzamin ósmoklasisty 2026: matematyka. Są pierwsze przecieki, tak mogą wyglądać arkusze CKE
type: item
date: 2026-05-11T19:08:17.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: egzamin ósmoklasisty
subject: matematyka
subject: szkoła podstawowa
description: Egzamin ósmoklasisty 2026 z matematyki odbędzie się we wtorek 12 maja o 9 i potrwa 125 minut. Arkusz CKE ma zawierać 20–21 zadań (zamknięte i otwarte) łącznie za 30 punktów. Uczniowie szukają w sieci „pewniaków”, ale uwaga: rzekome przecieki przed testem to często oszustwo i kosztowne SMS-y.
encoded: We wtorek, 12 maja, ósmoklasiści zmierzą się z matematyką w ramach egzaminu ósmoklasisty 2026. Start zaplanowano na godzinę 9, a na pracę z arkuszem przewidziano 125 minut. To moment, który budzi emocje w wielu domach, bo choć test nie ma progu zdawalności, wynik realnie liczy się w rekrutacji do szkoły średniej. Matematyka na E8: arkusz jest przewidywalny, ale tempo potrafi zaskoczyć Egzamin z matematyki ma formę mieszaną: zadania zamknięte i otwarte. W części zamkniętej pojawiają się typy dobrze znane uczniom z prób i wcześniejszych sprawdzianów: wybór wielokrotny, prawda–fałsz oraz dobieranie. Część otwarta wymaga już samodzielnego zapisu rozwiązania. W arkuszu CKE ma być łącznie 20-21 zadań, w tym: 14-15 zadań zamkniętych, 5-6 zadań otwartych. Maksymalnie do zdobycia jest 30 punktów. Za zadania zamknięte przewidziano 14-15 punktów, a za otwarte 15-16 punktów. W praktyce oznacza to, że nawet przy dobrej „skuteczności” w zamkniętych, kluczowe potrafią okazać się zadania otwarte, bo tam punktów jest zwykle więcej i to one częściej różnicują wyniki. W domu dzieci często mówią: „Wszystko umiem, tylko robię głupie błędy”. W matematyce na tym egzaminie szczególnie ważne jest to, co dziecko pokaże na kartce. W zadaniach otwartych oceniane są: analiza treści, dobór metody, planowanie kroków, a także poprawny zapis działań i wyników. Pomaga prosta zasada: mniej pośpiechu w czytaniu, więcej porządku w zapisie. Oto obszary, które na E8 wracają najczęściej Uczniowie często pytają o „pewniaki”. Tego, co pojawi się na egzaminie, nikt nie zagwarantuje, ale są obszary, które regularnie pojawiają się w zadaniach i które w 2026 roku również mogą się trafić. Na liście powtórkowej zwykle znajdują się: działania na liczbach naturalnych, całkowitych, wymiernych i dziesiętnych oraz kolejność wykonywania działań, ułamki zwykłe i dziesiętne, własności działań arytmetycznych, wyrażenia algebraiczne (upraszczanie, przekształcanie) oraz obliczanie wartości, równania i proste nierówności, ge…

e8-matematyka-przecieki-8a43819.png
width: 1600
height: 1200

Toksyczna nauczycielka zawsze mówi uczniom te 3 zdania. Do rodziców zwykle się uśmiecha
type: item
date: 2026-05-09T13:15:21.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nauczyciel
subject: szkoła podstawowa
description: Za nienagannymi manierami i troskliwym uśmiechem prezentowanym na wywiadówkach może kryć się osoba, która systematycznie niszczy dziecięcą pewność siebie. Choć w obecności dorosłych tacy pedagodzy bywają czarujący, to za zamkniętymi drzwiami klas stosują subtelne, ale niezwykle skuteczne mechanizmy emocjonalnej opresji.
encoded: Wobec dyrekcji i rodziców toksyczny nauczyciel to osoba wzorowa − zawsze przygotowana, merytoryczna i, co najważniejsze, niezwykle uprzejma. To właśnie ten uśmiech, tak hojnie rozdawany na szkolnych korytarzach, sprawia, że skargi dzieci często traktujemy z przymrużeniem oka, zrzucając je na karb buntu czy niechęci do nauki. Tymczasem prawda o tym, co dzieje się w szkolnej ławce, bywa znacznie mroczniejsza. Uśmiech na korytarzu, strach w klasie Toksyczność w szkole rzadko przypomina otwartą wrogość, którą łatwo zgłosić do dyrekcji. To raczej wyrafinowana gra pozorów i pasywna agresja, która karmi się bezbronnością młodych ludzi. Tacy nauczyciele budują swój autorytet nie na szacunku, ale na strachu i poczuciu niższości uczniów. Rodzice często stają się nieświadomymi sojusznikami takich osób. Słysząc na wywiadówce same pochwały pod adresem klasy i widząc zaangażowanie pedagoga, trudno nam uwierzyć, że to ta sama osoba, z powodu której nasze dziecko drży przed każdym sprawdzianem. Mechanizm manipulacji jest prosty: w obecności świadków nauczycielka jest aniołem, ale gdy tylko drzwi klasy się zatrzaskują, atmosfera gęstnieje. Zamiast merytorycznej dyskusji pojawia się sarkazm, zamiast wsparcia − publiczne zawstydzanie. Dzieci, czując tę dwulicowość, często zamykają się w sobie. Bo jak przekonać mamę czy tatę, że ta miła pani od matematyki jest okrutna, skoro rodzice właśnie wrócili z zebrania zachwyceni jej podejściem? To tworzy w młodym człowieku niebezpieczny dysonans poznawczy, który niszczy zaufanie do dorosłych. Trzy zdania, które podcinają uczniom skrzydła Analizując liczne historie rodziców i opinie psychologów dziecięcych, można wyodrębnić trzy konkretne komunikaty, które jak bumerang wracają w relacjach z toksycznymi pedagogami. To zdania, które nie służą edukacji, a jedynie demonstracji władzy i systematycznemu podcinaniu skrzydeł. Pierwszym z nich jest: „Gdybyście byli choć trochę bystrzejsi, nie musiałabym powtarzać tego dziesięć razy”. To klasyczne przerzu…

nauczycielka-19-99adcda.png
width: 1600
height: 1200

Jej syn wrócił ze szkoły z płaczem. Matka: „Nie daruję nauczycielce”
type: item
date: 2026-05-09T06:12:55.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: nauczyciel
subject: szkoła podstawowa
description: Nauczycielka oceniła ucznia zbyt surowo za brak wiedzy z odległych lekcji? Ta mama uważa, że jedynka za brak pamięci do szczegółów to pedagogiczny błąd, którego nie zamierza puścić płazem.
encoded: Droga Redakcjo! Serce mi pęka, gdy patrzę na mojego syna, a w środku aż się gotuję z wściekłości na to, co wyprawia się w naszej szkole. Mój Kacper jest w piątej klasie, to wciąż małe dziecko, które potrzebuje wsparcia i zachęty, a nie kłód rzucanych pod nogi przez dorosłych, którzy powinni być jego przewodnikami. Wczoraj mój syn wrócił do domu z zapuchniętymi od płaczu oczami, rzucił plecak w kąt i zamknął się w pokoju. Wszystko przez jedną kobietę, która mieni się pedagogiem, a zachowuje się jak inkwizytor. Nie daruję tej nauczycielce tego, co zrobiła mojemu dziecku. Dramat przy tablicy zamiast normalnej lekcji Wszystko zaczęło się na lekcji polskiego. Kacper był przygotowany z ostatniego tematu, wiedział wszystko o przymiotnikach, bo siedzieliśmy nad tym razem cały wieczór. Ale pani polonistka miała inny plan. Wywołała go do tablicy i zamiast zapytać o to, co było wczoraj, zaczęła go maglować z materiału chyba sprzed miesiąca! Pytała o jakieś zawiłości z mitologii, które oni przerabiali wieki temu. Kacper stanął tam, przed całą klasą, i po prostu go zatkało. Stres, nagłe uderzenie gorąca i pustka w głowie − chyba każdy z nas to zna. Zamiast mu pomóc, naprowadzić, pani polonistka z lodowatym uśmiechem stwierdziła, że skoro nie pamięta, to znaczy, że się nie uczy. I wpisała mu wielką, czerwoną jedynkę do dziennika. Moje dziecko poczuło się upokorzone i gorsze od innych. Czy naprawdę rola nauczyciela polega na tym, żeby przyłapać ucznia na tym, czego nie wie, zamiast sprawdzić to, co umie? Wymagania z kosmosu i niszczenie dziecięcej psychiki Ja się pytam: po co tak stresować dzieci w piątej klasie? Czy my chcemy wychować pokolenie nerwicowców, którzy boją się odezwać, bo zostaną ocenieni i wyśmiani? Piąta klasa to czas, kiedy dzieci dopiero uczą się systematyczności, ich mózgi są przeładowane tysiącem informacji z różnych przedmiotów. Wymaganie, żeby uczeń w każdej chwili recytował regułki sprzed kilku tygodni, to absurd i czyste znęcanie się. Mój Kacper od wczoraj …

odpowiedz-przy-tablicy-ac53df9.png
width: 1600
height: 1200

Znamy 2 pewniaki na egzamin ósmoklasisty: te lektury trzeba znać na blachę
type: item
date: 2026-05-08T14:15:18.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: egzamin
subject: lektury
subject: szkoła podstawowa
description: Na kilka dni przed egzaminem ósmoklasisty z języka polskiego sieć zalała fala sensacyjnych doniesień o rzekomych tematach wypracowań i pewniakach, które mają otworzyć uczniom drzwi do wymarzonych liceów. Dwie lektury powtarzają się we wszystkich spekulacjach – lepiej dobrze się z nich przygotować.
encoded: W szkołach i na grupach dyskusyjnych dla ósmoklasistów znów wraca ten sam temat: co może pojawić się w arkuszu z języka polskiego na egzaminie ósmoklasisty 2026? Przed majową sesją (11-13 maja) uczniowie i nauczyciele publikują swoje prognozy, a wśród „pewniaków” najczęściej przewijają się dwa tytuły: „Dziady cz. II” oraz „Balladyna”. Jednocześnie CKE przypomina, że zadania zawsze opierają się na podstawie programowej i oficjalnym katalogu lektur dla klas IV-VIII. Przecieki na E8: lista lektur na egzamin z języka polskiego W sieci łatwo trafić na zestawienia, których autorzy próbują wytypować lekturę, jaka na pewno pojawi się na egzaminie. W tegorocznych rozmowach prym wiodą „Dziady cz. II” i „Balladyna” – to właśnie te utwory najczęściej wracają w szkolnych dyskusjach i edukacyjnych rankingach. Warto jednak trzymać się faktów. Oficjalna lista tekstów obowiązkowych pozostaje bez zmian względem poprzednich lat. To oznacza, że przygotowania nadal trzeba opierać na lekturach, które uczniowie przerabiają w klasach IV-VIII, bez nerwowego dokładania nowych tytułów na ostatniej prostej. Pewniaki na egzamin ósmoklasisty: dlaczego właśnie „Dziady cz. II” i „Balladyna”? Popularność tych dwóch lektur nie bierze się znikąd: w internetowych analizach podkreśla się ich częstą obecność w testach i ich znaczenie w podstawie programowej. Do tego dochodzą przeglądy arkuszy z lat 2019–2025 oraz próbne egzaminy CKE, które bywają punktem odniesienia dla nauczycieli i uczniów. Dla rodzica to ważna informacja z praktycznym wnioskiem: „pewniaki” mogą być wskazówką, co dziecko powinno znać i rozumieć. Warto też poćwiczyć pracę z tekstem (np. odnaleźć motyw, wskazać problematykę, zbudować krótką argumentację). Ale to nadal tylko wycinek większej układanki, a nie gotowa recepta na dobry wynik. E8 z języka polskiego: warto znać wszystkie lektury W poprzednich latach internetowe przewidywania sprawdzały się jedynie w niewielkim stopniu. W „przeciekach” regularnie pojawiały się zapowiedzi testów…

e8-przecieki-0f3b36d.png
width: 1600
height: 1200

„Moje dziecko nie będzie czytać Mikołajka ani innych lektur. Nie zrobię z niego pachołka systemu”
type: item
date: 2026-05-06T14:15:42.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: lektury
subject: szkoła podstawowa
description: Każdego wieczoru patrzę na mojego syna pochłoniętego ulubionym komiksem i wiem, że nie pozwolę, by szkoła zniszczyła w nim tę naturalną pasję. Oficjalnie mówię „dość” zmuszaniu dzieci do czytania archaicznych książek, które tylko zniechęcają je do literatury i niszczą ich indywidualność.
encoded: Piszę do Was, bo wczoraj po raz kolejny pękło we mnie coś, co budowało się od początku pierwszej klasy. Mój syn, radosny, ciekawy świata 10-latek, ma przeczytać Mikołajka jako lekturę. Kiedy zobaczyłam jego zgaszony wzrok i to ciężkie westchnienie, gdy próbował przebrnąć przez pierwszy rozdział, poczułam czystą złość. Postanowiłam, że dość tego. Moje dziecko nie będzie czytać Mikołajka ani żadnej innej lektury, która go nudzi. Nie zrobię z niego pachołka systemu, który od najmłodszych lat uczy dzieci, że ich własne zdanie i gust się nie liczą. Przymus to najkrótsza droga do nienawiści do książek Dlaczego my, dorośli, tak bardzo chcemy formatować te małe umysły? Jako matka nie zgadzam się na to, żeby ktoś obcy − urzędnik w ministerstwie czy autor programu nauczania − decydował o tym, co ma wypełniać wyobraźnię mojego synka. Widzę, co się dzieje z dziećmi moich koleżanek. Są zmuszane do czytania książek, które nie mają nic wspólnego z dzisiejszą rzeczywistością. Język jest przestarzały, problemy bohaterów wydają się im obce, a tempo akcji ślimacze w porównaniu do tego, jak wygląda dzisiejszy świat. Efekt? Dzieciaki nienawidzą czytać. Kojarzą książkę z karą, z obowiązkiem, z nudnym wieczorem przy biurku, zamiast z przygodą. Ja na to nie pozwolę. Mój syn nie jest trybikiem w maszynie, który ma bezkrytycznie przyjmować wszystko, co mu się narzuci. Chcę, żeby kochał literaturę, a nie żeby odliczał strony do końca rozdziału tylko po to, by uniknąć jedynki. Szkoła próbuje ulepić wszystkie dzieci na jedną modłę, ale ja stoję na straży wolności mojego dziecka. Jeśli książka go nie interesuje, ma prawo ją zamknąć. Bez poczucia winy. Komiksy to też literatura i nie pozwolę ich wyśmiewać Często słyszę od nauczycieli, że komiksy to niepoważna lektura, że to tylko obrazki. To bzdura. Mój syn uwielbia komiksy. Potrafi spędzić godziny, analizując kadry, śledząc dialogi, przeżywając przygody superbohaterów czy zabawne perypetie współczesnych postaci. Czyta? Czyta! I robi to z własnej…

dziecko-nie-chce-czytac-lektur-3abb71f.png
width: 1600
height: 1200

„Matematyczka siedzi w domu, zamiast pracować. Przez jej wygodę mój Bartuś ma braki”
type: item
date: 2026-05-06T07:15:52.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: nauczyciel
subject: szkoła podstawowa
description: Problem nagminnych nieobecności matematyczki doprowadził rodziców ósmoklasistów do ostateczności. Ta mama uważa, że „opieka nad dzieckiem” nie jest wystarczającym usprawiedliwieniem dla braku realizacji programu przed najważniejszym egzaminem syna.
encoded: Dzień dobry, piszę do Państwa, bo czuję, że zaraz pęknę z bezsilności, a w szkole mojego syna nikt nie traktuje nas poważnie. Mój Bartuś jest w ósmej klasie − to najważniejszy rok, od którego zależy jego przyszłość, wymarzone liceum i całe dalsze życie. Tymczasem od września trwa jedna wielka farsa, za którą nikt nie chce wziąć odpowiedzialności. Nasza pani od matematyki, zamiast stać przy tablicy i przygotowywać dzieci do egzaminu, spędza połowę miesiąca na zwolnieniach, bo jej własne dziecko ciągle choruje. Egzamin ósmoklasisty za pasem, a w zeszytach pustki Proszę mnie źle nie zrozumieć − ja wiem, że małe dzieci chorują, sama przez to przechodziłam. Ale jest jakaś granica! Matematyczka od początku roku szkolnego była w pracy może przez łącznie trzy miesiące. Kiedy tylko wraca na tydzień, zaraz znika na kolejne dwa tygodnie opieki. To jest przedmiot kierunkowy, najważniejszy na egzaminie, a moje dziecko zamiast lekcji ma wieczne zastępstwa z panią z biblioteki albo wf-istą, którzy puszczają im filmy, żeby tylko przeczekali godzinę. W zeszycie Bartusia przez kilka tygodni potrafiło nie być ani jednego nowego tematu. Program stał w miejscu, a czas nieubłaganie uciekał. Tymczasem egzamin tuż tuż. Ja się pytam: kto za to odpowie? Pani nauczycielka pewnie uważa, że ma prawo do siedzenia w domu przy herbatce z malinami, bo przecież prawo jej na to pozwala. Ale co z prawem mojego dziecka do nauki? Co z obowiązkiem szkoły wobec uczniów? Płacę za błędy systemu i prywatne życie nauczycielki Najbardziej boli mnie to, że przez nieobecności tej pani, my, rodzice, musimy teraz wyciągać z portfeli setki złotych na korepetycje. Bartuś do niedawna chodził na dodatkowe lekcje dwa razy w tygodniu, bo inaczej na pewno oblałby ten egzamin. To jest skandal! Szkoła jest darmowa tylko w teorii, bo w praktyce muszę opłacać prywatnego nauczyciela, który nadrabia to, czego pani matematyczka nie raczyła zrobić w ramach swojego etatu. Rozmawiałam o tym z dyrekcją, ale słyszę tylko: „Proszę o …

nieobecnosci-nauczycieli-57d19fd.png
width: 1600
height: 1200

MEN zdecydowało: religia buddyjska wejdzie do szkół. Zastąpi katechezę z księdzem?
type: item
date: 2026-05-04T10:15:48.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: szkoła
subject: szkoła podstawowa
description: Religia buddyjska w szkołach może stać się realną opcją po tym, jak MEN podpisało porozumienie z Polską Unią Buddyjską. Dokument ma otworzyć drogę do przygotowania nauczycieli i prac nad podstawą programową. Nie ma jeszcze terminów ani listy szkół, a decyzja już wywołała gorącą dyskusję.
encoded: Religia buddyjska w szkołach może stać się jedną z dostępnych opcji po tym, jak Ministerstwo Edukacji Narodowej pod koniec marca podpisało porozumienie z Polską Unią Buddyjską. Dokument dotyczy przede wszystkim zasad przygotowania nauczycieli i otwiera formalną drogę do dalszych prac nad organizacją zajęć. Na dziś nie ma jednak ani terminów, ani listy szkół, a sama decyzja już podzieliła rodziców. Umowa jest podpisana, ale w szkołach wciąż brakuje konkretów Porozumienie MEN z Polską Unią Buddyjską to krok proceduralny, a nie gotowy plan wdrożenia. Z perspektywy rodzica najważniejsze jest to, że mówimy o etapie przygotowań: nie wiadomo, kiedy i w jakiej skali zajęcia mogłyby się pojawić oraz jak szkoły miałyby je w praktyce organizować. Dziś kluczowe decyzje będą zależeć od tego, czy uda się zbudować realne zaplecze kadrowe. W dokumencie najmocniej wybrzmiewa właśnie ten wątek: przygotowanie osób, które miałyby prowadzić lekcje. Za wybór nauczycieli ma odpowiadać Rada Edukacji Buddyjskiej, która ma oceniać, kto spełnia wymagania do pracy z uczniami. To ważna informacja także dla tych rodzin, które w ogóle nie planują takiego wyboru. Każde nowe zajęcia w szkole to nie tylko „kolejna możliwość”, ale też dodatkowa praca organizacyjna: dopasowanie grup, sal i godzin, a w konsekwencji wpływ na plan lekcji. Buddyzm w szkołach: program dopiero powstaje Równolegle trwają prace nad podstawą programową, a więc nie ma jeszcze odpowiedzi na pytania, które rodzice zadają najczęściej: czego dokładnie dzieci miałyby się uczyć, w jakiej formie i z jakim naciskiem na praktykę czy wiedzę o tradycji. Na tym etapie nie ma również informacji o zakresie materiału ani o tym, jak miałyby wyglądać konkretne tematy zajęć. To oznacza, że wiele elementów może się zmienić w toku przygotowań. W praktyce właśnie program często przesądza o tym, czy rodzice uznają dane zajęcia za wartościowe dla dziecka i spójne z domowym podejściem do wychowania. W tle widać też szerszy proces zmian dotyczących obe…

buddyzm-w-szkolach-2f4d135.png
width: 1600
height: 1200

Dzieci w szkole powtarzają słowo na „s”. To okropny wstyd dla rodziców
type: item
date: 2026-05-01T10:15:51.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: dziecko w internecie
subject: szkoła podstawowa
description: Twoje dziecko mówi to przy obiedzie, a ty masz ochotę zapaść się pod ziemię? Nie jesteś sama – rodzice w całym kraju palą się ze wstydu, bojąc się, że internetowy slang wystawia im świadectwo „niedbałych opiekunów”. Przeczytaj, jak odzyskać spokój i zrozumieć, o co tak naprawdę chodzi w tej przedziwnej modzie.
encoded: Ostatnio moja koleżanka, kobieta sukcesu, zawsze świetnie zorganizowana mama dwóch chłopców, przyznała mi się: „Słuchaj, ja już nie mogę. Mój syn wszędzie mówi to słowo na 's'. Ostatnio w kolejce do lekarza wypalił z tym na cały regulator, a ludzie patrzyli na mnie jak na wariatkę”. Chodziło jej o osławione „skibidi”. Internetowy trend w szkolnej ławce − skąd wzięło się „skibidi”? Przyznam szczerze, że gdyby ktoś kilka miesięcy temu zapytał mnie, o co chodzi z tymi toaletami i śpiewającymi głowami, pewnie tylko wzruszyłabym ramionami. Ale „skibidi” to nie jest zwykłe słowo − to symbol całej generacji Alfa, który wyewoluował z dziwacznej, surrealistycznej serii filmików na YouTube (Skibidi Toilet). Dla dziecka to kod, sposób na bycie w temacie, element szkolnej przynależności. Dla rodzica? To synonim cyfrowego śmietnika. Kiedy słyszymy, jak nasze dziecko przy niedzielnym obiedzie mówi, że babcia jest „skibidi”, albo ocenia obiad jako „skibidi toilet”, czujemy fizyczny skurcz żołądka. Dlaczego tak bardzo się tego wstydzimy? Bo to słowo jest dla nas dowodem na to, że straciliśmy kontrolę. W naszych głowach natychmiast zapala się czerwona lampka: „Co pomyślą inni? Że siedzi cały dzień przed tabletem? Że nie czytamy mu książek? Że karmimy jego mózg papką z sieci?”. Ten okropny wstyd, o którym mówiła moja koleżanka, to w rzeczywistości lęk przed oceną społeczną. Boimy się, że wyjdziemy na rodziców niedbających o rozwój, którzy idą na łatwiznę, pozwalając internetowi wychowywać swoje dzieci. Słowo na „s” staje się w naszych uszach wyrokiem skazującym nas na miano „tych gorszych” opiekunów. Slangowy brainrot, czyli dlaczego dzieciaki kochają to, co nas przeraża W środowisku szkolnym „skibidi” czy „sigma” są na porządku dziennym. To współczesna waluta towarzyska. Dzieciaki przerzucają się tymi określeniami, budując własny, hermetyczny świat, do którego my nie mamy wstępu. I to nas boli najbardziej. My, dorośli, chcielibyśmy, aby nasze dzieci posługiwały się piękną polszczyzn…

dzieci-w-szkole-9-b83d34f.png
width: 1600
height: 1200

„Co to za wymysł, żeby w 1 klasie pisać sprawdziany i dyktanda na oceny. Dziecko już nienawidzi szkoły”
type: item
date: 2026-04-30T11:33:01.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nauczyciel
subject: szkoła podstawowa
description: Nigdy nie przypuszczałam, że już w pierwszym roku nauki będę musiała wyciągać mojego siedmioletniego syna z łóżka siłą, bo tak bardzo boi się kolejnego „testu”. To, co dzieje się w szkole mojego dziecka, to nie jest nauka czytania i pisania, to brutalny trening odporności psychicznej, na który on nie jest gotowy.
encoded: Droga Redakcjo. Czuję się kompletnie bezsilna, a serce mi pęka, gdy patrzę na mojego synka, Antosia. Pamiętam wrzesień − ten dumny uśmiech, nowy plecak, radość z tego, że jest już dużym uczniem. Ta duma nie trwała długo. Potem zaczęła się prawdziwa szkoła, która zamiast być przygodą, stała się dla nas koszmarem. Nie rozumiem, co to za wymysł, żeby w pierwszej klasie, kiedy dzieci jeszcze dobrze nie trzymają ołówka w ręku, wprowadzać sprawdziany, kartkówki i dyktanda na oceny. Moje dziecko już nienawidzi szkoły, a my mamy przed sobą jeszcze długie lata nauki. Jak on ma to przetrwać, skoro na starcie podcięto mu skrzydła? System punktowy, czyli ukryte oceny w pierwszej klasie Pani nauczycielka twierdzi, że przecież ocen nie ma, bo zgodnie z przepisami w klasach 1-3 obowiązuje ocena opisowa. Ale to tylko teoria, bo w praktyce mamy system punktowy, który jest jeszcze bardziej bezlitosny. Antoś wraca do domu i płacze, bo dostał tylko dwa punkty na pięć, co w oczach dzieci i rodziców jest po prostu dwóją. Na każdej pracy klasowej widnieje punktacja, która tworzy wśród tych siedmiolatków chorą rywalizację. One w szatni nie rozmawiają o tym, w co się bawić, tylko kto miał ile punktów z dyktanda. Zamiast chwalić za postępy, pani wytyka każdy błąd na czerwono. Antoś stara się, poci się nad tymi literkami, ale wystarczy, że wyjedzie poza linię albo pomyli „l” z „t” i już punkty lecą w dół. To jest dla niego sygnał: „Jesteś słaby, nie umiesz”. Jak takie małe dziecko ma zrozumieć, że błędy są częścią nauki, skoro każda pomyłka kończy się słabym wynikiem ogłoszonym przy całej klasie? Ten system punktowy to po prostu sprytny sposób na obejście zakazu wystawiania ocen, który niszczy w dzieciach naturalną ciekawość świata. Dyktanda i sprawdziany ponad siły siedmiolatka Najgorsze są dyktanda. Przecież dzieci dopiero co poznały litery! A tu pani dyktuje całe zdania, pilnuje interpunkcji i ortografii, której one jeszcze nie miały szansy przyswoić. Antoś przychodzi do domu i mówi: „Mamo…

oceny-w-pierwszej-klasie-eaa6e37.png
width: 1600
height: 1200

Rekordowo krótki rok szkolny 2026/27: dzieci czeka mnóstwo wolnego. Rodzice będą musieli kombinować
type: item
date: 2026-04-30T08:35:39.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: rok szkolny
subject: szkoła
subject: szkoła podstawowa
description: Rok szkolny 2026/2027 zapowiada się wyjątkowo korzystnie dla uczniów: układ świąt i długie przerwy mogą dać łącznie nawet 187 dni bez zajęć. MEN wskazał terminy startu i zakończenia nauki, a także daty przerw, ferii oraz Wielkanocy. Dla rodziców to logistyczne wyzwanie.
encoded: Rok szkolny 2026/2027 startuje we wtorek 1 września 2026 i potrwa do piątku 25 czerwca 2027. W Polsce uczniowie mogą mieć w tym czasie wyjątkowo dużo przerw od zajęć, a łączna liczba dni bez szkoły może sięgnąć nawet 187, jeśli zsumować weekendy, święta, ferie i przerwy oraz uwzględnić, że szkoły mogą wykorzystywać tzw. dni dyrektorskie. Dla dzieci to perspektywa częstszego odpoczynku, a dla wielu rodzin konieczność planowania opieki i urlopów z dużym wyprzedzeniem. Terminy są znane, a kalendarz już ustawia rodzinne plany Najważniejsze daty są proste do zapamiętania: rozpoczęcie zajęć wypada 1 września 2026 (wtorek), a zakończenie 25 czerwca 2027 (piątek). Pomiędzy nimi są wszystkie stałe elementy szkolnego rytmu: przerwa zimowa, ferie w trzech turach oraz przerwa wielkanocna. W praktyce to właśnie układ wolnego w ciągu tygodnia najbardziej wpływa na życie domowe. Wtedy rodzice szukają rozwiązań: opieki u dziadków, półkolonii, wymiany dyżurów z innymi rodzicami albo pracy zdalnej, jeśli jest taka możliwość. Wolne środy i dni dyrektorskie, czyli dużo długich weekendów W roku szkolnym 2026/2027 kilka świąt wypada w środku tygodnia, a konkretnie w środę. To Dzień Edukacji Narodowej (14 października), Narodowe Święto Niepodległości (11 listopada) oraz Święto Trzech Króli (6 stycznia). Taki układ często otwiera drogę do wydłużania odpoczynku, bo pojedynczy dzień wolny w środku tygodnia aż prosi się o „zszycie” go z weekendem. W wielu szkołach dodatkowo wyznaczane są wtedy dni dyrektorskie. Dla uczniów oznacza to dłuższe wytchnienie, dla rodziców natomiast konieczność dopięcia opieki, zwłaszcza gdy w domu jest młodsze dziecko, które nie zostanie samo. Przerwa zimowa może się przyjemnie wydłużyć, ale wymaga planu Przerwa zimowa (świąteczna) w roku szkolnym 2026/2027 zaczyna się 23 grudnia. Kluczowe jest to, że tuż po Nowym Roku wypada Święto Trzech Króli (6 stycznia), co przy sprzyjającym układzie dni i weekendów może dać bardzo długi ciąg wolnego, nawet około 19 dni bez z…

pusta-klasa-3-ec81fef.png
width: 1600
height: 1200

MEN zapowiada wielką zmianę w szkołach: wreszcie skończy się krytykowanie nauczycieli
type: item
date: 2026-04-21T08:35:41.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: szkoła
subject: szkoła podstawowa
description: Autorytet nauczyciela ma stać się jednym z filarów zmian w polskiej szkole. Podczas otwarcia New Education Forum (NEF) Warszawa 2026 ministra edukacji Barbara Nowacka zapowiedziała wdrażanie reformy „Kompas Jutra” i nowe standardy, podkreślając konieczność lepszych warunków pracy oraz odbudowania zaufania do nauczycieli.
encoded: W Warszawie, podczas otwarcia dwudniowego New Education Forum (NEF) Warszawa 2026, Ministerstwo Edukacji Narodowej postawiło mocny akcent: bez odbudowy autorytetu nauczyciela trudno mówić o bezpiecznej i nowoczesnej szkole. Poprzez zapowiadaną reformę „Kompas Jutra” MEN chce zadbać o warunki pracy nauczycieli oraz o zaufanie, którego dziś w szkolnej codzienności często brakuje. Nauczyciel ma wrócić na pozycję lidera w klasie i szkole MEN sygnalizuje, że zmiana ma zacząć się od jasnego ustawienia ról w szkole. Nauczyciel ma być przewodnią siłą w klasie i w całej społeczności szkolnej, a jego pozycja nie powinna być podważana. Dla rodziców to ważna informacja praktyczna: łatwiej wspierać dziecko, gdy zasady są czytelne, a dorośli mówią jednym głosem. Resort podkreśla, że autorytet nauczyciela nie bierze się z samych oczekiwań wobec uczniów, tylko z warunków, w jakich nauczyciel pracuje. Chodzi o takie środowisko, w którym może spokojnie uczyć, rozwijać warsztat i reagować na potrzeby dzieci, zamiast cały czas „gasić pożary”. W tym podejściu zaufanie do nauczycieli staje się podstawą, a nie dodatkiem do reformy. Z perspektywy domu dobrze to odczytać jako zaproszenie do współpracy: szkoła będzie wymagała konsekwencji, ale jednocześnie ma budować większe wsparcie dla tych, którzy prowadzą lekcje na co dzień. Nowe standardy mają wyrównać szanse między szkołami „Kompas Jutra” ma opierać się na rozwiązaniach, które już dziś są wdrażane przez nauczycieli praktyków w różnych miejscach w Polsce. MEN chce, by najlepiej wypracowane praktyki stały się standardem we wszystkich szkołach, a nie działały tylko tam, gdzie trafi się wyjątkowo silny zespół, stabilne wsparcie samorządu i dyrektora oraz dobra atmosfera wokół placówki. To istotne szczególnie dla rodzin, które widzą różnice między szkołami nawet w obrębie jednego miasta czy gminy. Jeśli standard ma być wspólny, to w teorii łatwiej przewidzieć: jak szkoła uczy i ocenia, na jaką współpracę mogą liczyć rodzice, jakie kompetenc…

nauczycielka-17-171d00a.png
width: 1600
height: 1200

„Za dzieciaka oglądałam kreskówki godzinami i wyszłam na ludzi”. Rodzice kpią z zakazu telefonów w szkołach
type: item
date: 2026-04-19T11:33:01.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: smartfon dla dziecka
subject: szkoła podstawowa
description: Mam wrażenie, że w tej całej nagonce na telefony w szkołach zgubiliśmy gdzieś zdrowy rozsądek. Od września ma wejść zakaz używania komórek w placówkach i wszędzie słyszę tylko zachwyty: „Wreszcie dzieci będą ze sobą rozmawiać”, „Wreszcie zaczną się uczyć”. Akurat!
encoded: Jako mama dwójki dzieciaków w wieku szkolnym mam ochotę głośno krzyknąć: ludzie, opamiętajcie się! Robicie z tych urządzeń jakiegoś demona, jakby to smartfon był winny wszystkim nieszczęściom tego świata, a zapominacie, że my sami wcale nie byliśmy lepsi. Pamiętam swoje dzieciństwo w latach 90. Czy ja biegałam po podwórku 24 godziny na dobę? No nie! Jak tylko dorwałam się do telewizora, potrafiłam oglądać kreskówki godzinami. Moja mama też wtedy załamywała ręce, że „oczy mi wypłyną” i że „zostanę tumanem”. I co? Wyszłam na ludzi, skończyłam studia, mam dobrą pracę i potrafię budować relacje. Dzisiejsze dzieciaki mają po prostu inne okno na świat. Smartfon to dla nich to samo, czym dla nas był telewizor, walkman i encyklopedia w jednym. Zakazywanie im tego w szkole to jak próba zawrócenia Wisły kijem. Szkoła ma uczyć życia, a nie ucieczki przed technologią Moim zdaniem szkoła powinna przygotowywać do rzeczywistości, która nas otacza, a nie tworzyć jakąś sztuczną enklawę bez prądu. Żyjemy w XXI wieku! W pracy moi synowie będą musieli sprawnie posługiwać się technologią, wyszukiwać informacje, selekcjonować źródła. Zakazując im dotykania telefonu przez osiem godzin dziennie, wcale ich nie chronimy. My sprawiamy, że telefon staje się owocem zakazanym, który smakuje najlepiej pod ławką. Zamiast konfiskować telefony do jakichś szafek czy pudełek (co swoją drogą kojarzy mi się z jakimś rygorem więziennym, a nie z przyjazną edukacją), szkoła powinna uczyć, jak z tych urządzeń korzystać mądrze. Dlaczego nauczyciel nie może powiedzieć: „Wyjmijcie telefony i sprawdźcie, jak wygląda ten proces w symulacji 3D”? Przecież to by było fascynujące! Ale nie, lepiej kazać dzieciom patrzeć w zakurzone tablice i udawać, że świat poza oknem klasy nie istnieje. Ten zakaz to pójście na łatwiznę − łatwiej zabrać sprzęt, niż wymyślić, jak go konstruktywnie wykorzystać w czasie lekcji. Bezpieczeństwo i kontakt z dzieckiem to podstawa Druga sprawa, o której mało kto mówi głośno, to nasze, rodzi…

telefony-w-szkole-4-51a3506.png
width: 1600
height: 1200

„Nie wszystko kręci się wokół wygody ucznia”. Nauczycielka ma 1 radę dla roszczeniowych rodziców
type: item
date: 2026-04-19T08:35:34.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nauczyciel
subject: szkoła
subject: szkoła podstawowa
description: Czasem mam wrażenie, że cokolwiek zrobię jako nauczycielka, i tak będzie źle. A najbardziej boli to, że coraz częściej słyszę, że to my jesteśmy problemem.
encoded: Jestem nauczycielką od prawie dwudziestu lat. Pamiętam czasy, kiedy uczeń przychodził na lekcję przygotowany, z zeszytem, zrobioną pracą domową i – co najważniejsze – z przekonaniem, że w szkole obowiązują pewne zasady. Nauczyciel nie ma już prawa wymagać? Dziś coraz częściej spotykam się z sytuacją, w której uczeń nie ma nic. Ani zeszytu, ani książki, ani chęci. A kiedy zwracam uwagę, słyszę potem od rodzica: „Proszę nie wywierać presji na moje dziecko”. Naprawdę? To czego ja mam go nauczyć? Tego, że nic nie musi? „Moje dziecko nie musi się dostosowywać” Najbardziej bolą mnie wiadomości od rodziców. Takie, w których nie ma ani jednego pytania o to, co się dzieje na lekcji, tylko od razu jest oskarżenie. „Moje dziecko mówi, że jest pani niesprawiedliwa”. „Nie zgadzam się na takie traktowanie”. „Proszę zmienić podejście”. Tylko że nikt nie pyta, czy dziecko było przygotowane. Czy odrobiło zadanie. Czy przeszkadzało innym. Zdarzyło mi się usłyszeć wprost: „Moje dziecko nie musi się do wszystkiego dostosowywać”. I wtedy pomyślałam – to jak ma funkcjonować w życiu? W pracy też powie szefowi, że nie musi się dostosować? „Uczeń ma być przygotowany i stosować się do poleceń” Powiem coś, co może się nie spodobać, ale uważam, że ktoś musi to powiedzieć jasno: szkoła to nie jest miejsce, gdzie wszystko kręci się wokół wygody ucznia. Uczeń ma obowiązki. Ma być przygotowany i stosować się do poleceń nauczyciela. To nie jest żadna przemoc ani „złe podejście”. To są podstawy funkcjonowania w społeczeństwie. Ja naprawdę wkładam serce w swoją pracę. Przygotowuję lekcje, sprawdzam prace, staram się tłumaczyć najlepiej, jak potrafię. Ale nie jestem w stanie nauczyć kogoś, kto nie chce słuchać i nie ma żadnych granic. A tych granic coraz częściej brakuje… nie w szkole, tylko w domu. Piszę to jako osoba zmęczona ciągłym tłumaczeniem się z tego, że wymaga. Dziś od nauczyciela oczekuje się wszystkiego, a od ucznia… coraz mniej. I mam jedną radę dla rodziców: zanim napiszecie kolejną wiad…

dzieci-w-szkole-8-9a16eea.png
width: 1600
height: 1200

Nauka w szkole to kpina? „Sama muszę uczyć dziecko ułamków, bo nauczyciel zawalił”
type: item
date: 2026-04-18T10:15:33.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nauczyciel
subject: szkoła podstawowa
description: Miałam zaufać szkole. Miałam wierzyć, że moje dziecko jest tam po to, żeby się uczyć, a nie żebyśmy wieczorami nadrabiali wszystko od początku.
encoded: Codziennie w domu siedzę z synem przy stole i tłumaczę ułamki, choć nie jestem nauczycielką. „Proszę to sobie powtórzyć w domu” – czyli codzienność rodzica Mój syn jest w czwartej klasie. To moment, kiedy zaczyna się trudniejsza matematyka. Ułamki, działania, coś, co wymaga dobrego wytłumaczenia, krok po kroku. I wiecie co? Tego tłumaczenia po prostu nie było. Syn wracał ze szkoły i mówił: „Nie rozumiem”. Najpierw myślałam, że to normalne, że potrzebuje czasu. Ale kiedy zajrzałam do zeszytu, zobaczyłam chaos. Kilka przykładów, brak wyjaśnienia, brak ćwiczeń. Na pytanie, co mówiła nauczycielka, usłyszałam: „Kazała przepisać z tablicy i zrobić zadania”. A kiedy dzieci nie rozumiały? „Proszę to sobie powtórzyć w domu”. Siedzimy wieczorami i zaczynamy od zera Nie jestem matematyczką. Pracuję, mam obowiązki, dom, drugie dziecko. A jednak codziennie wieczorem siadam z synem i uczę go od początku. Tłumaczę, czym jest ułamek. Rysuję pizzę, dzielę czekoladę, wymyślam przykłady, żeby w końcu „zaskoczyło”. I wiecie, co jest najgorsze? Że zaskakuje. Czyli można. Tylko ktoś wcześniej tego nie zrobił. Syn powiedział mi ostatnio: „Mamo, szkoda, że pani tak nie tłumaczy”. I to zdanie mnie po prostu zabolało. Bo ja nie powinnam zastępować nauczyciela. Mogę pomóc, wesprzeć, wytłumaczyć trudniejszy temat. Ale nie uczyć całego działu od zera. To nie jest jednostkowy problem Rozmawiam z innymi rodzicami i słyszę to samo. Angielski – uczą w domu. Matematyka – tłumaczą po swojemu. Historia – dzieci uczą się na pamięć, bez zrozumienia. Coraz częściej mam wrażenie, że szkoła daje temat, a reszta należy do nas. Nie chcę nikogo atakować. Wiem, że nauczyciele mają dużo pracy, że klasy są liczne, że system nie pomaga. Ale gdzie w tym wszystkim jest dziecko? I gdzie jest sens szkoły, jeśli i tak wszystko trzeba robić drugi raz w domu? Czuję, że coś tu bardzo nie działa. Nie chcę, żeby moje dziecko myślało, że „jest słabe z matematyki”, skoro tak naprawdę nikt mu tego dobrze nie wytłumaczył. Chci…

nauka-w-domu-2-07ecc00.png
width: 1600
height: 1200

Humor z zeszytów uczniów bawi do łez. To 1 zadanie z religii to szczyt kreatywności
type: item
date: 2026-04-17T06:12:39.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: humor z zeszytów
subject: szkoła
subject: szkoła podstawowa
description: Absurdalne odpowiedzi na sprawdzianach znów krążą w sieci. Wśród hitów jest zadanie z religii, które uczeń potraktował z wyjątkową kreatywnością. Internauci komentują też zadanie z „X” i spór o to, czy uczeń zasłużył na punkty.
encoded: W sieci co jakiś czas krążą zdjęcia sprawdzianów i zeszytów, które pokazują dwie strony szkolnej rzeczywistości: uczniowską pomysłowość w sytuacji „kryzysowej” i nauczycielskie komentarze pisane czerwonym długopisem. To materiały, które natychmiast przyciągają uwagę, bo wielu z nas widzi w nich znajome sceny – stres przed odpowiedzią, szybkie kombinowanie i to jedno pytanie w głowie: czy nauczyciel podejdzie do tego z humorem, czy zupełnie serio. Kiedy „tajemnice bolesne” bolą naprawdę Jednym z przykładów, który szczególnie zapada w pamięć, jest zadanie z religii. Uczeń miał wypisać tajemnice bolesne, radosne i chwalebne. Zamiast jednak odwołać się do właściwych treści, potraktował polecenie bardzo dosłownie. W rubryce „bolesne” napisał m.in.: „boli mnie noga”. Przy „radosnych” pojawiło się: „dostanę 5”, a przy „chwalebnych”: „chwali mnie mama”. Z jednej strony trudno nie uśmiechnąć się na widok takiej odpowiedzi – jest szczera, prosta i w pewnym sensie logiczna z punktu widzenia dziecka. Z drugiej jednak jasno pokazuje, że uczeń albo nie znał materiału, albo próbował jakoś wybrnąć z sytuacji. I właśnie takie momenty budzą największe emocje: gdzie kończy się dziecięca kreatywność, a zaczyna brak przygotowania? Tytuł wpisany wszędzie – czyli polecenie potraktowane zbyt dosłownie Inny przykład jest równie zabawny, choć oparty na zupełnie innym mechanizmie. Dziecko dostało kartę pracy z wykropkowanymi miejscami, w które należało wpisać odpowiednie informacje, czyli tytuł utworu. Problem w tym, że uczeń zrozumiał polecenie dosłownie i… w każdą lukę wpisał słowo „tytuł”. Efekt? Cała strona wypełniona była jednym wyrazem powtarzanym jak mantra. Patrząc na to, można się zastanawiać, czy to brak zrozumienia polecenia, czy może próba „odhaczenia” zadania bez większego wysiłku. A może jedno i drugie. Takie sytuacje pokazują też coś ważnego: dzieci często interpretują polecenia inaczej, niż zakłada dorosły. To, co dla nauczyciela jest oczywiste, dla ucznia bywa niejasne albo z…

humor-z-zeszytow-3-4ba9c5f.png
width: 1600
height: 1200

Nauczyciele wstawiają za to jedynki, chociaż nie mogą. „Nagminne łamanie prawa”
type: item
date: 2026-04-04T06:00:41.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nauczyciel
subject: szkoła
subject: szkoła podstawowa
description: To jeden z tych szkolnych tematów, które wracają jak bumerang. Jedynka za brak zeszytu. Jedynka za brak podręcznika. Jedynka „wychowawcza”, żeby dziecko „zapamiętało na przyszłość”.
encoded: W teorii to drobiazg. W praktyce – coś, co potrafi wywołać ogromne emocje. I coraz częściej pytanie: czy to w ogóle jest zgodne z prawem? Odpowiedź wcale nie jest tak oczywista, jak mogłoby się wydawać. Co tak naprawdę można oceniać? Z perspektywy szkoły wszystko wydaje się jasne – uczeń powinien być przygotowany do lekcji. Powinien mieć zeszyt, podręcznik, przybory. Ale przepisy mówią o czymś innym. Zgodnie z art. 44b ustawy o systemie oświaty ocenianiu podlegają osiągnięcia edukacyjne ucznia, czyli to, co wie i potrafi. Wiedza, umiejętności, postępy. Brak zeszytu nie jest wiedzą. Brak podręcznika nie jest umiejętnością. To może być problem organizacyjny, zapomnienie, czasem zwykły błąd. Ale nie jest podstawą do oceny w rozumieniu przepisów. I właśnie tu zaczyna się zgrzyt między teorią a praktyką. „Tak się zawsze robiło” Wielu nauczycieli nie ukrywa, że jedynki za brak przygotowania są formą dyscyplinowania uczniów. „Inaczej nie zapamiętają” – to zdanie słyszałam już często. Z jednej strony trudno nie rozumieć tej perspektywy. Szkoła to system, który wymaga organizacji, odpowiedzialności, przygotowania. Z drugiej – coraz więcej rodziców i uczniów zaczyna pytać, czy taka metoda jest właściwa. Bo jeśli ocena ma odzwierciedlać wiedzę, to czy powinna być narzędziem wychowawczym? I czy „jedynka za brak zeszytu” nie jest w rzeczywistości czymś innym, niż powinna być? Co na to rodzice? W moich rozmowach z rodzicami pojawia się jeden wspólny wątek – poczucie niesprawiedliwości. „Moje dziecko znało materiał, było przygotowane, ale zapomniało zeszytu i dostało jedynkę. To łamanie prawa” – to zdanie słyszałam już wiele razy. Dla dziecka to sygnał: wysiłek nie ma znaczenia. Dla rodzica – frustracja, bo trudno wytłumaczyć, dlaczego coś, co nie dotyczy wiedzy, wpływa na ocenę. Oczywiście, są też głosy przeciwne. Takie, które mówią: „Szkoła musi uczyć odpowiedzialności”. I to prawda. Pytanie tylko, czy ocena z matematyki czy języka polskiego powinna być narzędziem do nauki organ…

szkola-21-7d1d1da.png
width: 1600
height: 1200

Dzień wagarowicza 2026: kiedy jest i czy można nie iść do szkoły?
type: item
date: 2026-03-18T13:02:00.000Z
creator: Dominika Bielas
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: szkoła
subject: szkoła podstawowa
subject: uczeń
subject: wiosna
description: Dzień wagarowicza obchodzony jest w Polsce od lat – tego dnia ze szkoły uciekali zarówno nasi rodzice, jak i dziadkowie, choć może nie zawsze chcą się do tego przyznać. Podpowiadamy, kiedy jest dzień wagarowicza i podajemy kilka pomysłów na to, jak go spędzić – i to bez nieobecności i uwagi w dzienniku!
encoded: Uczniowie z chęcią dowiedzą się, kiedy jest dzień wagarowicza. W 2026 roku święto wypada dość niefortunnie. Poniżej wyjaśniamy, którego marca jest dzień wagarowicza i jak można obchodzić to święto. Czy można nie iść do szkoły w dzień wagarowicza? Wagary oznaczają nieusprawiedliwioną nieobecność w szkole. W niektórych przypadkach mogą nawet oznaczać wysoki mandat dla rodziców. Warto jednak pamiętać, że tego dnia nauczyciele zazwyczaj z przymrużeniem oka podchodzą do nauki. Spis treści: Dzień wagarowicza 2026 – kiedy jest i skąd się wziął? Czy w dzień wagarowicza można nie iść do szkoły? Pomysły na dzień wagarowicza Kiedy jest dzień wagarowicza 2026 i skąd się wziął ten zwyczaj? Dzień wagarowicza obchodzony jest 21 marca, czyli w pierwszy dzień kalendarzowej wiosny. W 2026 roku święto to wypada w sobotę. Pochodzenie dnia wagarowicza nie jest dokładnie znane. Może jest to nawiązanie do dawnej tradycji, zgodnie z którą pierwszego dnia wiosny wszyscy wybierali się nad rzekę, gdzie odbywało się topienie marzanny? W ten sposób żegnano zimę i witano nadchodzącą wiosnę. Pierwsze wiosenne dni prawdopodobnie zachęcały dzieci do opuszczenia szkolnych ławek, a skoro nie można było udać się do domu (by nie podpaść rodzicom), czas ten spędzano na łonie natury. Dla uczniów początek wiosny to też dobry moment, gdy można już zacząć odliczanie do końca roku szkolnego. Tradycja wagarowania pierwszego dnia wiosny jest przekazywana z pokolenia na pokolenie od dziesiątek lat. Warto też podkreślić: dzień wagarowicza nie jest oficjalnym świętem i nie jest też dniem wolnym od nauki. Obecnie dzień wagarowicza obchodzony jest w Polsce i w niektórych regionach Litwy. Samo słowo „wagary” pochodzi od łacińskiego „vagari”, czyli „włóczyć się, błąkać, wałęsać”. Określenie to zostało rozpowszechnione w Polsce na przełomie XIX i XX wieku. Co ciekawe, początkowo używano określenia „wagusy” (mogliście na nie trafić, czytając „Przedwiośnie” Stefana Żeromskiego). Czy w dzień wagarowicza można nie iść do …

dzien-wagarowicza-0713c02.jpeg
width: 5471
height: 3647

Matematyczka już zaplanowała sobie urlop przed świętami. „Zero szacunku dla dzieci”
type: item
date: 2025-12-07T08:30:32.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nauczyciel
subject: święta
subject: szkoła podstawowa
description: Nie wierzę, że to znowu się dzieje, i to tuż przed świętami. Mam wrażenie, że w tej szkole coraz mniej osób myśli o dzieciach, a coraz więcej o własnej wygodzie.
encoded: Droga Redakcjo, mam już dość udawania, że wszystko jest w porządku. Od początku roku szkolnego co chwilę słyszymy, że lekcja odwołana, bo rada pedagogiczna, bo szkolenie, bo wycieczka innej klasy, bo ktoś nie ma zastępstwa. Dzieci wracają wcześniej do domu, a potem w dzienniku cisza i nikt nie nadrabia materiału. Niby drobiazg, niby jedna godzina, ale tych godzin zbiera się mnóstwo. Teraz okazuje się, że pani od matematyki zaplanowała urlop tydzień przed świętami. Ja rozumiem, że nauczyciel też człowiek, też może się rozchorować, też ma rodzinę. Tyle że tu nie chodzi o nagłą sytuację, tylko o planowany urlop w środku roku szkolnego. Dla mnie to jest po prostu brak szacunku dla dzieci. Urlop nauczyciela w trakcie roku szkolnego rozbija naukę dzieci Matematyka to nie jest przedmiot, który da się nadrobić w jeden wieczór. Moje dziecko ma sprawdziany, kartkówki, zadania domowe, a potem słyszę, że przez tydzień nie będzie lekcji, bo pani przedłuża sobie święta. Tak to wygląda z perspektywy rodzica. Program i tak jest napięty, dzieci ledwo nadążają. Wystarczy kilka brakujących lekcji i zaczynają się zaległości, stres, korepetycje. I zgadnijcie, kto to potem sprząta. Rodzice wieczorami, po pracy, tłumacząc ułamki i równania, bo w szkole „nie było czasu”. Najbardziej boli mnie to, że nikt nawet nie próbuje udawać, że to problem. Informacja przyszła jakby to była pogoda na jutro. A ja pytam: gdzie tu odpowiedzialność. Gdzie myślenie o tym, że dzieci mają prawo do normalnej nauki. Odwoływanie lekcji w szkołach stało się normą Mam wrażenie, że odwoływanie zajęć stało się czymś zwyczajnym, jakby nikogo już nie obchodziło, że szkoła ma uczyć. Wszyscy powtarzają, że dzieci są przemęczone, że mają za dużo, że trzeba je wspierać. A potem nagle znikają lekcje i dzieci zostają same z materiałem. W domu słyszę: „Mamo, nie rozumiem”, „Mamo, boję się sprawdzianu”, „Mamo, znowu nie było matmy”. I ja widzę, że to nie jest lenistwo dzieci, tylko chaos dorosłych. Wiem, że szkoły mają proble…

nauczycielka-4-2c5ccad.png
width: 1600
height: 1200