Nauczycielka rozkręciła aferę jeszcze przed 1 września. Matka zgrzyta zębami. „Trudno o większy brak wyczucia”
Po przeczytaniu jej wymagań w ułamku sekundy poczułam miks wściekłości i bezsilności. Uważam, że trudno o większy brak wyczucia i kompletne ignorowanie faktu, że rodzice pracują, mają swoje życie i nie są darmową firmą sprzątającą na każde wezwanie szkoły.
Wszystko zaczęło się od niewinnego sygnału powiadomienia na telefonie. Wychowawczyni napisała w edzienniku długą, oficjalną wiadomość, w której poinformowała, że sala lekcyjna po letnich wakacjach jest potwornie zakurzona, okna wymagają pilnego mycia, a szafki na podręczniki potrzebują gruntownego odświeżenia. Remont sali lekcyjnej w czynie społecznym. Jak jedna wiadomość zniszczyła końcówkę wakacji? W związku z tym pani nauczycielka poprosiła, a raczej kategorycznie zażądała, aby w ostatni weekend sierpnia rodzice zorganizowali na terenie szkoły specjalną ekipę sprzątającą. Mamy mają niby przynieść z domów własne ściereczki, wiadra i płyny do szyb, natomiast ojcowie zostali pilnie wezwani ze swoimi narzędziami, wkrętarkami i młotkami, ponieważ do sali przywieziono nowe regały, które trzeba skręcić przed pierwszym dzwonkiem. Wszystko oczywiście w ramach tak zwanego czynu społecznego i z dopiskiem, że robimy to przecież dla dobra naszych własnych, kochanych dzieci, by mogły uczyć się w pięknych warunkach. Zamurowało mnie, gdy to przeczytałam. Ostatni weekend sierpnia to dla większości rodzin czas powrotów z urlopów, kupowania ostatnich butów na zmianę i psychicznego przygotowania malucha do nowej rzeczywistości. Zamiast spędzić te ostatnie wolne dni z dzieckiem na rowerze czy na spacerze w parku, nauczycielka oczekuje, że spędzę sobotę i niedzielę z mopem i ścierką w dłoni, szorując szkolne kąty. Burza na klasowym WhatsAppie. Ostra wymiana zdań między zszokowanymi matkami Na reakcję rodziców nie trzeba było długo czekać. Na grupie natychmiast wybuchł dym i powstały dwa skrajnie wrogie obozy. Kilka mam, które ewidentnie chcą od pierwszego dnia przypodobać się nowej wychowawczyni, natychmiast zaczęło pisać, że to wspaniały pomysł, one już kupują rękawice ochronne i chętnie upieką ciasto dla pracujących ojców. Gdy jednak ja i trzy inne mamy napisałyśmy bardzo spokojnie, że niestety w ten weekend nas nie będzie w mieście, bo kończymy urlop i nie damy rady pomóc, na grupie zaczęła się regularna nagonka. Te najbardziej zaangażowane matki zaczęły nas publicznie oskarżać o skrajny egoizm, lenistwo i brak dbania o dobro własnych dzieci. Jedna z kobiet napisała wprost, że jeśli nie potrafimy poświęcić kilku godzin dla dobra klasy, to nasze dzieci od września nie powinny korzystać z tych nowych szafek, bo to niesprawiedliwe wobec reszty rodziców, którzy będą ciężko pracować w pocie czoła. Poczułam potworny niesmak i żal, że system szkolny jeszcze przed rozpoczęciem nauki próbuje nas tak bezczelnie segregować i zmuszać do pracy fizycznej pod groźbą towarzyskiego linczu. Gdzie kończy się pomoc szkole, a zaczyna wykorzystywanie rodziców. Czas postawić twarde granice Ta skandaliczna sytuacja z przedwrześniowym sprzątaniem sali idealnie obnaża absurdalne realia panujące w wielu polskich placówkach oświatowych. Szkoła podstawowa to instytucja państwowa, która otrzymuje budżet z naszych podatków i ma obowiązek zatrudniać profesjonalny personel sprzątający oraz ekipy techniczne do przygotowania budynku przed 1 września. Przerzucanie tych obowiązków na zmęczonych rodziców i wmawianie im, że robienie z siebie darmowej ekipy remontowej to wyznacznik dobrego rodzicielstwa, jest totalnym brakiem wyczucia. Nie wyobrażam sobie, by dyrekcja jakiejkolwiek prywatnej korporacji czy urzędu prosiła swoich klientów o malowanie ścian i skręcanie biurek. Musimy wreszcie przestać ulegać takiemu emocjonalnemu szantażowi i zacząć asertywnie stawiać twarde granice. Moje dziecko nie będzie czuło się gorsze tylko dlatego, że jego mama spędzi ostatni wakacyjny weekend na budowaniu relacji z synem, zamiast na szorowaniu szkolnych okien. Pomoc szkole jest super, ale tylko wtedy, gdy wynika z naszej nieprzymuszonej woli, a nie z lęku przed oceną i korytarzowymi plotkami. Pozdrawiam Was serdecznie przed tym trudnym wrześniem, Marta Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Myśleli, że to niewinna wakacyjna zabawa. Scenka z Mielna pokazuje, że dzisiejsze dzieciaki nic nie osiągną
Zmiany na WF-ie od 1 września. Nauczyciele dokręcą śrubę, koniec z siedzeniem w ławkach, czas na skoki, biegi i ruch na każdej lekcji
Zmiany na WF od września 2026 obejmą najmłodszych uczniów w szkołach. W klasach I–III zaplanowano 3 godziny wychowania fizycznego tygodniowo, a dodatkowo krótkie ćwiczenia i zabawy ruchowe mają pojawiać się także podczas innych zajęć. Celem jest codzienna dawka ruchu i budowanie zdrowych nawyków.
Od września 2026 roku najmłodsi uczniowie szkoły podstawowej odczują w planie dnia wyraźny zwrot w stronę ruchu. Zmiany obejmą klasy I–III: wychowanie fizyczne ma mieć stały wymiar 3 godzin tygodniowo, a do tego krótkie ćwiczenia i zabawy ruchowe mają regularnie pojawiać się także podczas innych zajęć – w klasie, a jeśli warunki pozwolą, również na świeżym powietrzu. Trzy godziny WF tygodniowo to już obowiązek W edukacji wczesnoszkolnej nauka nadal ma charakter zintegrowany, więc nauczyciel w ciągu tygodnia rozkłada czas na różne obszary kształcenia. W tym układzie wychowanie fizyczne ma być wyjątkiem: w każdej z klas I–III przewidziano po 3 godziny WF tygodniowo. To ważne także organizacyjnie. Zajęcia może prowadzić nauczyciel edukacji wczesnoszkolnej, ale dyrektor szkoły ma też możliwość powierzenia ich innemu nauczycielowi z odpowiednimi kwalifikacjami. W praktyce oznacza to, że sposób prowadzenia i układ zajęć mogą różnić się między szkołami, ale tygodniowy wymiar WF ma pozostać stały. Ruch ma wejść do codzienności, nie tylko na salę gimnastyczną Nowe podejście nie kończy się na lekcjach WF. Założenie jest proste: dzieci mają ruszać się częściej i krócej, ale regularnie. Dlatego krótkie ćwiczenia oraz zabawy ruchowe mają stać się elementem codziennej nauki także podczas innych zajęć. Jeśli szkoła ma warunki, aktywności mogą odbywać się również na zewnątrz. Dla rodziców to może brzmieć jak drobiazg, ale w realiach szkolnego dnia ma znaczenie: siedmiolatek nie musi spędzać większości czasu „przy ławce”, a nauczyciel dostaje wyraźny sygnał, że ruch jest częścią rytmu dnia, a nie dodatkiem na koniec. Na WF-ie liczy się nie tylko kondycja, ale też bezpieczeństwo i nawyki Zmiany w klasach I–III mają dotyczyć nie tylko tego, ile ruchu będzie w tygodniu, ale też czego dzieci będą się uczyć przy okazji. W planie pojawia się m.in. rozgrzewka – wraz z wyjaśnieniem, po co jest potrzebna – oraz temat stroju dopasowanego do miejsca zajęć i pogody. Duży nacisk położono na bezpieczeństwo: dzieci mają poznawać zasady, które pomagają podejmować aktywność fizyczną w bezpieczny sposób, także poza szkołą. Wśród wskazanych obszarów są zasady bezpiecznego poruszania się pieszo oraz jazdy na rowerze, hulajnodze i rolkach. W kolejnych latach mają dochodzić zagadnienia związane z aktywnościami nad wodą, w lesie i w górach. W samych ćwiczeniach przewidziano stopniowe rozwijanie sprawności – przez bieganie, skakanie, ćwiczenia równoważne i aktywności z piłką. Mają pojawiać się także ćwiczenia rytmiczne przy muzyce, skoki przez przeszkody, skakanka lub guma, a także gry ruchowe i zespołowe. Ważnym elementem jest też korzystanie ze sprzętu sportowego zgodnie z zasadami bezpieczeństwa. Do tego dochodzi „miękka” strona WF-u, która wcale nie jest mniej potrzebna: przestrzeganie reguł gier, zasada fair play, współpraca i współorganizowanie zabaw ruchowych. Cel zmian jest jasno opisany: budowanie zdrowych nawyków, zrozumienie znaczenia systematycznych ćwiczeń oraz wsparcie zdrowia, w tym profilaktyka i zapobieganie wadom postawy. Źródło: Strefa Edukacji Zobacz też: MEN zmienia zasady gry od 1 września. Oceny uczniów polecą w dół? Wszystko przez 1 zapis
Nowa podstawa programowa w przedszkolach i szkołach: 10 zmian, na które warto się przygotować przed 1 września
Od 1 września w polskich przedszkolach i szkołach podstawowych (klasy I i IV) startuje jedna z największych reform edukacyjnych ostatnich lat. Znikają stare przedmioty, pojawiają się nowe, a nauka ma polegać w większym stopniu na doświadczaniu i działaniu niż na zapamiętywaniu materiału. Dla rodziców to sporo nowych informacji tuż przed pierwszym dzwonkiem — dlatego rozkładamy tę reformę na dziesięć konkretnych punktów.
Kogo dotyczy reforma Zmiany wynikają z rządowego programu "Reforma26. Kompas Jutra" i wchodzą w życie stopniowo, a nie dla wszystkich uczniów naraz. Od września obejmą wszystkie przedszkola oraz klasy I i IV szkoły podstawowej — pozostałe roczniki (II, III oraz V-VIII) w roku szkolnym 2026/2027 uczą się jeszcze według dotychczasowych zasad. Kolejne klasy będą dołączać do reformy sukcesywnie w następnych latach. Podstawę prawną stanowią dwa rozporządzenia minister edukacji Barbary Nowackiej, podpisane w marcu 2026 roku. Jeśli Twoje dziecko idzie do II, III, V, VI, VII czy VIII klasy — może odetchnąć: w tym roku nic się jeszcze formalnie nie zmienia. Jeśli natomiast idzie do przedszkola albo rozpoczyna klasę I lub IV, oto co warto wiedzieć. 1. Mniej ekranów w przedszkolu Nowa podstawa programowa wprost ogranicza kontakt dzieci z urządzeniami ekranowymi — telefonami, tabletami, telewizorem. Nauczyciel będzie mógł z nich korzystać wyłącznie w celach dydaktycznych, w duchu tzw. higieny cyfrowej. W praktyce oznacza to powrót do zabawy ruchowej i wspólnych działań w grupie zamiast bajki puszczanej "na uspokojenie". 2. Więcej sprawczości i "doświadczeń edukacyjnych" u przedszkolaków Centralnym pojęciem nowej podstawy jest sprawczość — tworzenie sytuacji, w których dziecko samo podejmuje inicjatywę, próbuje, myli się i poprawia, zamiast czekać na gotowe instrukcje. Mają temu służyć konkretne, wpisane wprost do podstawy doświadczenia edukacyjne: każde dziecko powinno choć raz w roku być odbiorcą sztuki, przynajmniej raz w trakcie edukacji przedszkolnej wspólnie z grupą zaplanować zakupy w sklepie, a także wysiewać i uprawiać rośliny. 3. Obowiązkowy czas na świeżym powietrzu Dzieci w przedszkolu mają codziennie spędzać czas na dworze, a co najmniej raz w tygodniu — dłużej niż godzinę poza budynkiem placówki. To zapis, którego wcześniej w podstawie nie było w tak jednoznacznej formie. 4. Więcej godzin w klasach I-III Tygodniowy wymiar obowiązkowych zajęć wzrośnie z 20 do 21 godzin. Dodatkowy czas ma być przeznaczony na kompetencje fundamentalne (językowe, matematyczne, cyfrowe, ruchowe) oraz przekrojowe — krytyczne myślenie, rozwiązywanie problemów i dbanie o dobrostan psychiczny dziecka. Edukacja wczesnoszkolna pozostaje zintegrowana, bez podziału na osobne przedmioty. 5. Nowy przedmiot: przyroda w klasach IV-VI W miejsce dotychczasowego układu pojawi się przyroda w wymiarze trzech godzin tygodniowo, prowadzona w blokach po co najmniej dwie godziny. Jeśli w planie lekcji dziecka zobaczycie dwie godziny przyrody pod rząd — to nie pomyłka, tylko świadome wydłużenie czasu na doświadczenia i obserwacje. 6. Koniec techniki — zajęcia praktyczno-techniczne Dotychczasową technikę zastąpią zajęcia praktyczno-techniczne — również dwie godziny tygodniowo, w dłuższych blokach, z naciskiem na konkretne projekty i prace manualne. Pojawią się w nich też nowe treści dotyczące bezpiecznego korzystania z narzędzi sztucznej inteligencji i cyberbezpieczeństwa. 7. Dłuższe bloki lekcyjne zamiast pojedynczych 45 minut To zmiana organizacyjna, która dotyczy zarówno przyrody, jak i zajęć praktyczno-technicznych — wybrane przedmioty będą realizowane w dłuższych, co najmniej dwugodzinnych blokach, żeby nie przerywać eksperymentu czy projektu w połowie. 8. Mniej materiału do wkucia na pamięć Ministerstwo Edukacji ograniczyło szczegółowe treści programowe o około 20 procent, kładąc większy nacisk na pracę projektową i współpracę między uczniami zamiast nauki pamięciowej. Nauczyciele zyskali też więcej swobody w doborze części zagadnień — te opcjonalne treści nie będą obowiązywać na egzaminie ósmoklasisty. 9. Więcej godzin do dyspozycji dyrektora szkoły Dyrektorzy będą mieli do dyspozycji 6 godzin zamiast dotychczasowych 4 — mogą je przeznaczyć m.in. na zajęcia wyrównawcze, rozwijające zainteresowania lub wsparcie psychologiczno-pedagogiczne. Warto zapytać na pierwszym zebraniu, jak konkretna szkoła planuje je wykorzystać. 10. Darmowe podręczniki — nie kupuj ich na własną rękę Uczniowie klas I i IV będą pierwszym rocznikiem korzystającym z podręczników przygotowanych zgodnie z nową podstawą programową. Podręczniki zostaną sfinansowane z dotacji państwowej i przekazane przez szkołę — na start warto ograniczyć zakupy do zeszytów, piórnika i podstawowych przyborów. Co jeszcze przed nami Zapowiadany szeroko tydzień projektowy — czas przeznaczony na pracę nad praktycznymi problemami zamiast tradycyjnych lekcji — mimo licznych doniesień medialnych nie jest jeszcze obowiązkowy w tym roku. Stanie się nim dopiero od roku szkolnego 2027/2028, najpierw w klasach IV i V. W tym roku szkoły mogą organizować go dobrowolnie, testując rozwiązanie przed pełnym wdrożeniem. Reforma będzie się rozwijać etapami przez kolejne lata — w 2027 roku obejmie pierwsze klasy szkół ponadpodstawowych, a w latach 2031-2032 po raz pierwszy w nowej formule zostaną przeprowadzone egzamin ósmoklasisty i matura. Jeśli w rodzinie jest więcej niż jedno dziecko w różnym wieku, warto liczyć się z tym, że przez najbliższych kilka lat starsze i młodsze rodzeństwo mogą uczyć się według dwóch różnych podstaw programowych jednocześnie.
MEN zmienia zasady gry od 1 września. Oceny uczniów polecą w dół? Wszystko przez 1 zapis
MEN przygotował projekt nowych zasad dotyczących prac domowych, oceny zachowania oraz egzaminów klasyfikacyjnych i poprawkowych. Najwięcej emocji budzi propozycja, by systematyczność w pracach domowych mogła mieć znaczenie przy rocznej ocenie z przedmiotu.
W projekcie MEN utrzymuje dotychczasowy kierunek: w klasach I–III nie będzie można zadawać pisemnych oraz praktyczno-technicznych prac domowych. Wyjątek mają stanowić ćwiczenia rozwijające motorykę małą. Dla wielu rodziców to ważny sygnał, bo najmłodsi uczniowie często dopiero uczą się rytmu szkolnego dnia i odpoczynku po zajęciach. Prace domowe bez stopni, ale z konsekwencją na koniec roku W klasach IV–VIII prace domowe mają pozostać nieobowiązkowe i bez tradycyjnych ocen. Jednocześnie MEN chce doprecyzować, po co w ogóle zadaje się pracę po lekcjach: ma ona służyć utrwalaniu, rozwijaniu lub praktycznemu stosowaniu treści z zajęć. Dochodzi też twardy obowiązek po stronie szkoły: każda wykonana praca ma zostać sprawdzona, a uczeń ma dostać informację zwrotną o tym, jak zadanie zostało wykonane. Najbardziej dyskutowany punkt dotyczy końcówki roku. Projekt zakłada możliwość uwzględniania systematyczności wykonywania prac domowych przy ustalaniu rocznej oceny klasyfikacyjnej z przedmiotu. To nie jest powrót do stawiania jedynek za pojedyncze „braki”, ale raczej narzędzie, które ma pozwolić nauczycielowi docenić regularność i wysiłek ucznia w dłuższej perspektywie. Zachowanie pod lupą: nowe kryteria Ocena zachowania ma dalej opierać się na rozwiązaniach zapisanych w statucie szkoły, ale projekt MEN wskazuje nowe, bardziej opisowe kryteria, które placówki mają brać pod uwagę. W praktyce może to oznaczać nacisk na codzienne, powtarzalne sytuacje: wywiązywanie się z obowiązków, okazywanie szacunku innym, odpowiedzialność za własny rozwój, dbanie o bezpieczeństwo, przestrzeganie norm społecznych, współpracę oraz troskę o relacje. MEN zwraca też uwagę na zastrzeżenia dotyczące punktowych systemów oceniania zachowania. Podnoszono, że takie mechanizmy mogą nie uwzględniać wystarczająco indywidualnej sytuacji ucznia. Dla rodziców to ważny kontekst: zasady, które dobrze działają „w tabeli”, nie zawsze pasują do realnego życia klasy. Wśród kryteriów ma się pojawić również postawa patriotyczna, rozumiana jako szacunek dla narodu i ojczyzny, społeczności lokalnej i regionalnej oraz poszanowanie historii, tradycji i kultury innych narodów. Sama skala ocen zachowania ma pozostać bez zmian (sześciostopniowa). Egzaminy tylko na miejscu: koniec z próbami zdalnego zdawania Projekt MEN obejmuje także egzaminy klasyfikacyjne i poprawkowe oraz sprawdziany organizowane po zgłoszeniu zastrzeżeń do sposobu ustalenia oceny. Kluczowa zmiana organizacyjna to obowiązek przeprowadzania ich wyłącznie stacjonarnie w szkole, do której uczeń został przyjęty, przy bezpośredniej obecności komisji. Wprost zapisano zakaz korzystania z urządzeń służących do komunikacji zdalnej podczas sprawdzania wiedzy. Uregulowano też czas trwania egzaminu lub sprawdzianu z jednego przedmiotu: szkoła podstawowa: od 30 do 45 minut szkoła ponadpodstawowa: od 40 do 60 minut Dodatkowo wprowadzono limit dzienny: uczeń będzie mógł zdawać egzaminy klasyfikacyjne maksymalnie z trzech zajęć edukacyjnych jednego dnia. To istotne z punktu widzenia obciążenia ucznia i organizacji całej procedury. Terminy są znane, ale to wciąż projekt, który może się zmienić Warto pamiętać o statusie tych propozycji. Projekt został skierowany do konsultacji publicznych i uzgodnień 8 maja 2026 r., a termin konsultacji wyznaczono do 10 czerwca. W lipcu swoje uwagi przekazywała również Rzeczniczka Praw Dziecka, m.in. w sprawie obowiązku stacjonarnego przeprowadzania egzaminów klasyfikacyjnych. Planowany termin wejścia w życie zmian to 1 września 2026 r., czyli start roku szkolnego 2026/2027. Do tego czasu przepisy nie są jeszcze obowiązującym prawem, a ich ostateczny kształt może zostać zmodyfikowany. Jeśli masz dziecko w klasach I–VIII albo w szkole ponadpodstawowej, warto śledzić komunikaty szkoły i zapisy w statucie placówki, bo to one przełożą ogólne zasady na codzienną praktykę. Źródło: Infor Zobacz też: Chcą wskazywać przyszłych bezrobotnych już w podstawówce. Będzie ostra selekcja uczniów? Rodzice w szoku
Jakie kary dla uczniów może zastosować szkoła 2026/2027? Zmiany od września, rodzice się wściekną
Jakie kary może zastosować szkoła od 1 września 2026 roku? Prezydent zawetował ustawę o prawach i obowiązkach ucznia, więc obowiązują dotychczasowe przepisy – katalog kar i tryb odwołania określa statut każdej szkoły z osobna, na podstawie art. 98 ustawy Prawo oświatowe.
Przed wakacjami w mediach społecznościowych krążyła informacja o „nowych karach dla uczniów od nowego roku szkolnego”. Tymczasem prezydent zawetował ustawę, która miała to zmienić – więc od 1 września 2026 r. w szkołach obowiązują te same zasady co dotychczas. Sprawdziliśmy, co dokładnie zniknęło z planów, a co realnie znajdziesz w statucie szkoły dziecka. Ustawa, która miała zmienić szkołę, nie weszła w życie 29 maja 2026 r. Sejm uchwalił ustawę o prawach i obowiązkach ucznia – nowelizację Prawa oświatowego (druk sejmowy nr 2449). Prezydent Karol Nawrocki zdecydował się jednak na weto. Oznacza to, że żaden przepis z tej ustawy nie wejdzie w życie, dopóki Sejm go nie odrzuci. Kancelaria Prezydenta argumentowała, że nowe przepisy zwiększyłyby biurokrację w szkołach i mogły osłabić autorytet nauczyciela. Co zawierał projekt, który ostatecznie nie wszedł w życie? Zawetowana ustawa miała między innymi: wprowadzić jednolity dla wszystkich szkół, ustawowy katalog praw i obowiązków ucznia oraz kar, powołać system rzeczników praw uczniowskich – krajowego, wojewódzkich, gminnych i szkolnych, uprościć procedurę kar, z reżimem decyzji administracyjnej tylko dla skreślenia i przeniesienia do innej szkoły, skrócić okres przechowywania informacji o karze z trzech lat do jednego roku, wprowadzić od 1 września 2028 r. obowiązkowe rady szkół. Żaden z tych punktów nie obowiązuje od 1 września 2026 r. – i na razie nie wiadomo, czy i kiedy wejdzie w życie. Jaki dokument reguluje, za co i jak można ukarać ucznia? W praktyce nic się nie zmieniło: prawa i obowiązki ucznia, rodzaje kar oraz tryb odwoływania się od nich określa – tak jak dotychczas – statut konkretnej szkoły, a nie jedna ustawa dla całego kraju. Obowiązek ten nakłada art. 98 ust. 1 pkt 18 i 19 ustawy z 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe. Oznacza to, że katalog kar w sąsiedniej szkole może się różnić od tego w placówce dziecka – warto zajrzeć do statutu konkretnej szkoły, zwykle dostępnego na jej stronie internetowej. Skreślenie z listy uczniów – najsurowsza kara i jej granice Uczeń objęty obowiązkiem szkolnym, czyli w praktyce przez okres całej szkoły podstawowej, nie może zostać skreślony z listy uczniów. Zamiast tego kurator oświaty – na wniosek dyrektora – może przenieść go do innej szkoły. Sama procedura skreślenia, dotycząca głównie starszych uczniów, przebiega w kilku krokach: wniosek, opinia samorządu uczniowskiego, uchwała rady pedagogicznej, a na końcu decyzja administracyjna dyrektora zgodna z Kodeksem postępowania administracyjnego. Rodzice albo pełnoletni uczeń mogą się od niej odwołać do kuratora oświaty za pośrednictwem dyrektora – w terminie 14 dni od doręczenia decyzji. Dyrektor ma 7 dni na przekazanie odwołania kuratorowi, a od jego decyzji przysługuje jeszcze skarga do sądu administracyjnego. Co zrobić, gdy nie zgadzasz się z karą nałożoną na dziecko? Punktem wyjścia zawsze jest statut szkoły – to on określa, jakie kary wolno zastosować i jaki jest tryb odwołania od nich (art. 98 Prawa oświatowego wymaga, by taki tryb w ogóle istniał). Jeśli statut przewiduje odwołanie do dyrektora, rady pedagogicznej albo organu prowadzącego – warto z niego skorzystać na piśmie, w terminie wskazanym w dokumencie. Przy decyzjach administracyjnych, takich jak skreślenie, obowiązują terminy z KPA opisane wyżej. W razie wątpliwości można też zwrócić się o wyjaśnienia do kuratorium oświaty właściwego dla regionu. Zasady mogą się różnić między placówkami, dlatego odpowiedzią na pytanie „jakie kary grożą mojemu dziecku” jest zawsze statut konkretnej szkoły – nie ogólnokrajowe doniesienia sprzed wakacji. Źródło: ePedagogika Zobacz też: Smutne słowa 8-latka po powrocie z kolonii. Tego pokolenia nic już nie cieszy? Matka: „Zrobiło mi się przykro”
Zmiany od 1 września 2026 dla 4 klasy. Nowe przedmioty, plan lekcji i podstawa programowa
Od 1 września uczniowie rozpoczynający 4 klasę szkoły podstawowej będą uczyć się według nowej podstawy programowej. W planie lekcji pojawią się nowe przedmioty, zniknie technika w dotychczasowej formie, a część zajęć będzie odbywać się w dłuższych blokach. To właśnie czwartoklasiści jako pierwsi odczują zmiany w codziennym funkcjonowaniu szkoły.
Dla wielu dzieci przejście z klas I–III do klasy czwartej i tak jest jednym z największych szkolnych wyzwań. Dochodzą nowi nauczyciele, więcej przedmiotów i większa samodzielność. Od 1 września 2026 roku czwartoklasiści będą musieli odnaleźć się także w nowej podstawie programowej i zmienionym planie nauczania. To właśnie oni jako pierwsi rozpoczną naukę według nowych przepisów przygotowanych przez Ministerstwo Edukacji. Zmiany dotyczą przede wszystkim dwóch nowych przedmiotów oraz organizacji lekcji. W planie pojawi się nowa przyroda Największą nowością będzie przedmiot przyroda, który trafi do planu lekcji w klasach IV–VI. Uczniowie będą mieć trzy godziny tygodniowo, a zajęcia mają odbywać się w co najmniej dwugodzinnych blokach. To oznacza, że zamiast jednej 45-minutowej lekcji dzieci często spędzą nad jednym tematem nawet dwie godziny z krótką przerwą. Według autorów reformy ma to pozwolić na przeprowadzanie doświadczeń, obserwacji i projektów bez konieczności przerywania pracy po kilkudziesięciu minutach. Dla rodziców może to być zaskoczeniem, gdy zobaczą w planie dwie kolejne godziny przyrody. Nie będzie to jednak pomyłka, lecz element nowej organizacji nauki. Technika znika. Zastąpią ją zajęcia praktyczno-techniczne Drugą dużą zmianą jest koniec dotychczasowej techniki. Jej miejsce zajmą zajęcia praktyczno-techniczne, również realizowane przez dwie godziny tygodniowo. Nowy przedmiot ma kłaść większy nacisk na wykonywanie projektów, prac manualnych oraz rozwijanie praktycznych umiejętności. Podobnie jak przyroda, będzie prowadzony w dłuższych blokach, aby uczniowie mogli dokończyć rozpoczęte zadania podczas jednej serii zajęć. Nie tylko nowe przedmioty. Zmieni się też sposób nauczania Nowa podstawa programowa zakłada, że część treści będzie łączyła wiedzę z różnych dziedzin. W szkołach pojawią się moduły dotyczące m.in. bezpieczeństwa, edukacji klimatycznej, ekonomii, kultury, mediów czy filozofii. Większy nacisk ma zostać położony również na zajęcia praktyczne, współpracę między uczniami, rozwijanie umiejętności komunikacyjnych oraz realizację projektów zamiast wyłącznie nauki pamięciowej. W części przedmiotów nauczyciele będą mogli wybierać niektóre zagadnienia spośród wskazanych w podstawie programowej. Ministerstwo podkreśla jednak, że te treści nie będą obowiązywały na egzaminie ósmoklasisty. Rodzice nie powinni kupować podręczników na własną rękę Czwartoklasiści będą pierwszym rocznikiem korzystającym z podręczników przygotowanych według nowej podstawy programowej. Dlatego warto poczekać z zakupami do informacji ze szkoły. Podręczniki zostaną sfinansowane z dotacji państwowej i przekazane uczniom przez szkołę. Rodzice na początku roku powinni ograniczyć zakupy przede wszystkim do zeszytów, piórnika i podstawowych przyborów szkolnych. Lista zmian w IV klasie szkoły podstawowej Nowa podstawa programowa Nowe ramowe plany nauczania Nowe podręczniki Przyroda w nowej formule Zajęcia praktyczno-techniczne zamiast techniki Większy nacisk na doświadczenia edukacyjne Więcej nauki przez działanie i projekty Moduły interdyscyplinarne: bezpieczeństwo, media, filozofia, ekonomia i finanse, klimat, kultura Większy nacisk na kompetencje, a nie zapamiętywanie treści 6 zamiast 4 godzin do dyspozycji dyrektora Możliwość organizacji tygodnia projektowego Zmiany w zasadach dotyczących prac domowych Zmiany w godzinach wychowawczych – większy nacisk na bezpieczeństwo Edukacja zdrowotna w nowej podstawie programowej Stopniowe wdrażanie kolejnych zmian w następnych klasach To dopiero początek zmian w polskiej szkole Choć największe nowości od września odczują właśnie uczniowie rozpoczynający 4 klasę, reforma obejmie także inne roczniki. Nowa podstawa programowa będzie wprowadzana stopniowo również w starszych klasach szkoły podstawowej oraz w szkołach ponadpodstawowych. To oznacza, że kolejne roczniki uczniów również będą uczyć się według nowych zasad, jednak to tegoroczni czwartoklasiści jako pierwsi rozpoczną naukę w całkowicie zmienionej rzeczywistości szkolnej. Źródła: strefaedukacji.pl, prawo.pl Zobacz także: Co może zrobić szkoła z telefonem twojego dziecka po 1 września? 3 rzeczy, których absolutnie nie wolno nauczycielom
Wyniki E8 2026. Wiadomo, które podstawówki są najlepsze, i to jest zła wiadomość dla rodziców i uczniów
Wyniki egzaminu ósmoklasisty są już znane. Do majowego testu przystąpiło ok. 386 750 uczniów, a średnie w kraju to 65% z polskiego, 55% z matematyki i 73% z angielskiego. W Warszawie było wyraźnie lepiej: 73% z polskiego, 69% z matematyki i aż 85% z angielskiego.
Centralna Komisja Egzaminacyjna przekazała tegoroczne wyniki egzaminów ósmoklasisty: w skali kraju najlepiej wypadł język angielski (73%), a najsłabiej matematyka (55%). To ważna informacja szczególnie dla rodzin, które właśnie domykają temat wyboru szkoły ponadpodstawowej. W całej Polsce lekki wzrost, ale z matematyką wciąż jest problem W porównaniu z 2025 r. wszystkie trzy wyniki nieznacznie wzrosły: rok temu średnie wynosiły 64% z języka polskiego, 50% z matematyki i 70% z angielskiego. Różnice nie są rewolucyjne, ale pokazują, że w skali kraju nie doszło do tąpnięcia. Dla wielu rodziców to może być ulga, zwłaszcza jeśli w domu i tak było sporo nauki i stresu. Dane z Warszawy pokazują, że stołeczni ósmoklasiści wyprzedzili rówieśników w skali kraju. Do egzaminu przystąpiło w Warszawie 15 789 uczniów ze szkół publicznych i niepublicznych, co stanowiło 4,51% wszystkich zdających w Polsce. Średnie w Warszawie to 73% z języka polskiego, 69% z matematyki i 85% z języka angielskiego. Warszawa w krajowej czołówce, a liderzy to głównie szkoły niepubliczne W zestawieniach szkół podstawowych również mocno wybija się Warszawa: wśród 25 placówek z najwyższymi wynikami w Polsce aż 15 znajduje się w stolicy. Do tego dochodzi warszawskie zestawienie obejmujące 350 podstawówek, które pokazuje jeszcze jedną wyraźną prawidłowość. Na pierwszych 30 miejscach w Warszawie nie ma „zwykłej”, rejonowej szkoły publicznej. Czołówkę zajmują placówki społeczne, prywatne, dwujęzyczne i katolickie. W praktyce często oznacza to wysokie czesne, rekrutację (a nie przyjęcie z rejonu), mniejsze klasy i rozszerzony program językowy. Top 10 rankingu najlepszych szkół podstawowych w Warszawie (uśrednione wyniki z trzech przedmiotów) wygląda następująco: Prywatna Szkoła Podstawowa nr 51 im. Jana Brzechwy – 94,83% Szkoła Podstawowa nr 6 Sióstr Niepokalanek im. bł. M. Marceliny Darowskiej – 94,12% Niepubliczna Szkoła Podstawowa nr 47 im. Roberta Schumana Fundacji Primus – 93,35% Szkoła Podstawowa nr 81 Fundacji Rodzice Dzieciom – 92,18% Prywatna Szkoła Podstawowa nr 92 – 92,14% Publiczna Szkoła Podstawowa STO im. Rotmistrza Witolda Pileckiego – 91,17% Żeńska Szkoła Podstawowa z Oddziałami Dwujęzycznymi im. Cecylii Plater Zyberkówny – 90,14% Szkoła Muzyczna I Stopnia – 89,81% Prywatna Szkoła Podstawowa nr 62 im. Joanny Kolasińskiej – 89,01% My Vinci School – 88,92% W krajowej pierwszej dziesiątce również pojawiają się warszawskie szkoły, m.in. Prywatna Szkoła Podstawowa nr 51 im. Jana Brzechwy, Szkoła Podstawowa nr 6 Sióstr Niepokalanek, Niepubliczna Szkoła Podstawowa nr 47 im. Roberta Schumana Fundacji Primus, Szkoła Podstawowa nr 81 Fundacji Rodzice Dzieciom oraz Prywatna Szkoła Podstawowa nr 92. Smutny wniosek jest taki, że niestety świetne wyniki często są odbiciem nie tyle wybitnych zdolności uczniów, ile raczej zasobności portfela rodziców. Źródło: Gazeta Wyborcza Zobacz też: Nowe zasady ortografii 2026: najważniejsze zmiany i przykłady
Nauczycielka do rodziców: „Ogarnijcie dzieci przez wakacje. 10-latki nie umieją wiązać butów, we wrześniu znów będzie dramat”
Czy letnia przerwa od szkolnych obowiązków to dla rodziców wyłącznie logistyczny problem, czy może idealny moment na nadrobienie ogromnych zaległości w domowym wychowaniu? Poznaj pełen emocji głos nauczycielki, która ma dość wyręczania uczniów w podstawowych czynnościach i apeluje o mądre wykorzystanie wakacji.
Piszę do Państwa, bo czerwiec właśnie dobiega końca, a ja po kolejnym dniu spędzonym w szkole z moim drugoklasistami mam ochotę głośno krzyczeć z bezsilności. Na portalach parentingowych i na klasowych grupach widzę non stop ten sam lament pracujących matek, jak to dwa miesiące wolnego w szkole to dla nich potworny horror, dramat i marnowanie czasu. Czytam te wszystkie pełne żalu listy i po prostu krew mnie zalewa, bo nikt nie widzi drugiej strony medalu, czyli nas, nauczycieli, którzy od września do czerwca robią za darmową instytucję wychowawczą i nianię w jednym. Chcę za pośrednictwem Państwa portalu powiedzieć wszystkim rodzicom prosto z mostu: ogarnijcie dzieci przez wakacje, bo we wrześniu znowu będzie dramat i znowu zwalicie całą winę na system. Zamiast płakać nad brakiem opieki w lipcu i sierpniu, weźcie się wreszcie do roboty i wykorzystajcie ten letni czas na nadrobienie gigantycznych zaległości w nauce samodzielności waszych pociech. Szkoła jest od uczenia matematyki czy polskiego, a nie od pokazywania ośmiolatkowi, jak ma zawiązać but, wytrzeć nos czy posprzątać po sobie papierki po obiedzie, bo w tej materii w polskich domach panuje obecnie totalna anarchia. Brak samodzielności dzieci w szkole, czyli pokolenie wyręczane we wszystkim Codzienność w szkole podstawowej to dla nas, nauczycieli, regularna walka z wiatrakami i zjawiskiem, które prywatnie nazywamy hodowaniem życiowych niedorajd. Wyobraźcie sobie, że w drugiej klasie mam dzieciaki, które po skończonym wf-ie stają na środku korytarza jak wryte i czekają, aż pani zawiąże im adidasy, zapnie kurtkę czy założy plecak na ramiona. Gdy proszę, żeby spróbowały same, zaczyna się jęk, płacz i teksty, że mama w domu robi to szybciej i lepiej, bo wiecznie się spieszą do auta. No po prostu ręce opadają. Wakacje i czas spędzony na działce czy na plaży to idealny moment, żeby usiąść z młodym i trenować te nieszczęsne sznurówki, zamiast znowu kupować mu buty na rzepy dla świętego spokoju. Jeśli nie nauczycie ich tego przez te dwa miesiące laby, we wrześniu wasze dzieci znowu będą stały bezradnie w szatni, blokując całą grupę i zbierając uciążliwe docinki od bardziej rozgarniętych rówieśników. Nauczcie dziecko samodzielności podczas wakacyjnych wyjazdów Kolejnym dramatem, z którym zderzam się na każdej szkolnej wycieczce i na obiadach w stołówce, jest kompletny brak kultury osobistej oraz elementarnych nawyków higienicznych u najmłodszych. Moi drugoklasiści potrafią zostawić po sobie taki chlew przy stoliku, że panie z kuchni łapią się za głowy − porozlewane zupy, rozrzucone ziemniaki i papierki wetknięte pod talerz to u nich klasyka. Kiedy zabieram ich do toalety, połowa zapomina o umyciu rąk, a gdy zwracam uwagę, patrzą na mnie, jakbym urwała się z choinki i wymagała rzeczy z kosmosu. Kochane mamy, zamiast pilnować w lipcu i sierpniu każdej minuty na tablecie, weźcie dzieciaki na wspólne zakupy, każcie im spakować własny plecak na plażę i sprzątnąć po sobie naczynia do zlewu po śniadaniu. Pokażcie im, że świat nie kręci się wokół ich nosa i że w życiu trzeba umieć obsłużyć samego siebie, bez wiecznego wołania mama, daj, zrób, przynieś. Te proste domowe obowiązki rozwiną ich charakter i mózg o wiele bardziej niż kolejne drogie, komercyjne półkolonie, na których znowu ktoś będzie wokół nich skakał. Koniec z domową anarchią, czas na mądre rodzicielstwo w lecie Wiem doskonale, że mój apel wywoła lawinę wściekłych komentarzy od matek, które uznają mnie za bezduszną nauczycielkę, która śmie ich pouczać i oceniać. Ja jednak piszę to z troski o wasze dzieci, bo wrześniowe zderzenie z realiami szkolnymi bywa dla tych niesamodzielnych maluchów potężną traumą emocjonalną. Dziecko, które w domu ma totalny luz, nie zna słowa nie wolno i jest wyręczane na każdym kroku, w szkole nagle ląduje w grupie dwudziestu pięciu innych osób i przeżywa szok, bo pani nie ma czasu być jego prywatną służącą. Przestańcie więc traktować wakacje jak uciążliwy dopust boży i czas, który trzeba jakoś przeczekać przed telewizorem, a zacznijcie mądrze i twardo stawiać granice. Nauczcie swoje dzieci szacunku do starszych, cierpliwości w czekaniu na swoją kolej i radzenia sobie z drobną frustracją, gdy coś im nie wychodzi od razu. Tylko w ten sposób wrócimy we wrześniu do normalnych klas, w których będziemy mogli skupić się na przekazywaniu wiedzy, a nie na nadrabianiu zaległości z podstawowego wychowania, które powinno wynosić się z domu. Z poważaniem, Maria Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Pani zadała lekturę na wakacje. „Chyba upadła na głowę, żeby dziecko latem ślęczało nad książką”
Nauczyciele powinni dyżurować w szkołach w lipcu i sierpniu? „Rodzicom należy się trochę oddechu”
Jako zwykli, pracujący na etacie ludzie mamy do dyspozycji zaledwie po dwadzieścia kilka dni urlopu w roku, a szkoła bezczelnie zamyka się na cztery spusty na bite dwa miesiące, zostawiając nas całkowicie na lodzie.
Droga Redakcjo! Piszę do Państwa, bo czerwiec zaraz dobiegnie końca, a we mnie po prostu wszystko aż chodzi ze stresu na samą myśl o nadchodzących wakacjach. Moje dzieci, ośmioletni rozrabiaka i dziesięcioletnia córka, lada moment usłyszą ostatni dzwonek, a dla mnie i mojego męża zacznie się regularna walka o przetrwanie i logistyczny maraton, który wykończy nas psychicznie oraz finansowo. Chcę za pośrednictwem Państwa portalu zadać publicznie jedno, niezwykle ważne pytanie: czy nauczyciele nie powinni dyżurować w szkołach w lipcu i sierpniu, zapewniając dzieciakom mądrą opiekę świetlicową? Uważam, że pracującym rodzicom należy się trochę oddechu i stabilizacji, zamiast wiecznego kombinowania, z kim zostawić dzieci, żeby nie stracić roboty. Wakacje w szkole a rzeczywistość pracujących na etacie rodziców Dla każdego przeciętnego rodzica w tym kraju okres letni to nie jest żaden czas sielanki i radosnego łapania słońca, tylko potężny kryzys organizacyjny. Muszę stawać na rzęsach, żebrać w pracy o wolne, brać urlopy na zmianę z mężem, przez co od trzech lat nie spędziliśmy ani jednego wspólnego wolnego dnia jako małżeństwo, bo wiecznie mijamy się w drzwiach jak jacyś strażnicy na zmianie. Gdyby w szkołach podstawowych wprowadzono rotacyjne dyżury opiekuńcze w lipcu i sierpniu, cała ta logistyczna katorga odeszłaby w niepamięć, a my moglibyśmy normalnie, spokojnie chodzić do pracy bez wiecznego poczucia winy. Szkoła dysponuje przecież ogromnymi budynkami, bezpiecznymi boiskami, salami gimnastycznymi i świetlicami, które przez dwa najpiękniejsze miesiące w roku stoją całkowicie puste, zamiast służyć lokalnej społeczności. To jest dla mnie kompletne marnotrawstwo publicznej infrastruktury i brak jakiejkolwiek empatii dla rodziców. Nikt przecież nie da pracownikowi wolnego na całe lato, bo dzieciaki mają akurat przerwę. Dwa miesiące wolnego nauczycieli okiem wściekłej i zagonionej matki Wszędzie słyszę narrację o tym, jak bardzo są wypaleni zawodowo, zmęczeni sprawdzaniem klasówek i jak ciężki jest to kawałek chleba w trakcie roku szkolnego. Tylko dlaczego nikt nie widzi zmęczenia nas, matek, które harują w handlu, usługach czy korporacjach po osiem, a często i dziesięć godzin dziennie przez okrągły rok, mając do dyspozycji krótki urlop z wielkim trudem wywalczony u szefa? Nauczyciele mają zagwarantowane długie tygodnie wolnego z urzędu, a ich praca w okresie wakacyjnym mogłaby przecież polegać wyłącznie na luźnych dyżurach świetlicowych, bez realizowania programu, bez oceniania i bez całego tego stresu dydaktycznego. Dorabianie w świetlicach w ramach etatów w wakacje nikomu by korony z głowy nie zrzuciło, a dla tysięcy rodzin byłoby to zbawienne rozwiązanie. Prywatne półkolonie i obozy czyli finansowy drenaż domowych budżetów Kiedy patrzę na cenniki prywatnych półkolonii w naszym mieście, to po prostu łzy stają mi w oczach, bo ceny za jeden skromny tydzień opieki nad dzieckiem są totalnie z kosmosu. Za pięć dni, gdzie dziecko od dziewiątej do piętnastej ma zapewniony obiad i jakieś proste wyjście do kina, firmy żądają kwot, które dla normalnej rodziny są barierą nie do przejścia, zwłaszcza przy dwójce dzieciaków. Wychodzi na to, że cała moja pensja musiałaby pójść wyłącznie na opłacenie jakiejkolwiek opieki, żebym mogła w ogóle wyjść z domu do pracy, co jest przecież totalnym absurdem. Czas najwyższy skończyć z tym archaicznym systemem szkolnym rodem z poprzedniego wieku, kiedy to dzieci były potrzebne w gospodarstwach do żniw i dlatego wprowadzono dwa miesiące wolnego od lekcji. Żyjemy w zupełnie innych realiach, gospodarka pędzi do przodu, a system oświaty wciąż tkwi w głębokim lesie, zrzucając cały ciężar i koszty letniej opieki na barki wycieńczonych i zagonionych rodziców. Karina Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Teściowie zgubili moje dziecko na wakacjach w Juracie. Nigdy sobie nie wybaczę, że im zaufałam”
„W czerwcu nauczyciele powinni dorabiać w świetlicach. Zaraz i tak mają 2 miesiące laby”
Szanowna Redakcjo! Mamy połowę czerwca, oficjalne zakończenie roku szkolnego dopiero za chwilę, a w placówce mojego Kuby panuje już absolutna, bezczelna samowolka. Oceny zostały wystawione na początku miesiąca i od tamtego momentu regularne lekcje praktycznie przestały istnieć, a dzieciaki zamiast nauki mają non stop puszczane bajki z rzutnika albo są odsyłane do domów.
Ja i mąż harujemy na pełnych etatach w korporacji, nie mamy na miejscu żadnych babć do pomocy, a szkoła bezczelnie wysyła nam komunikaty w Librusie z prośbami, żeby w miarę możliwości odbierać dzieci zaraz po obiedzie, bo lekcji już nie ma. No po prostu cyrk na kółkach i totalna kpina z pracujących ludzi, którzy płacą podatki i oczekują, że szkoła publiczna będzie realizować swoje zadania opiekuńcze do ostatniego dzwonka. Moim zdaniem w czerwcu nauczyciele powinni dorabiać w świetlicach i normalnie zajmować się naszymi dziećmi, a nie zbijać bąki na radach pedagogicznych, skoro zaraz i tak mają dwa miesiące totalnej laby, o której zwykły śmiertelnik może tylko pomarzyć. Kryzys w szkołach przed wakacjami, czyli czerwcowy horror pracujących rodziców Dla mnie i dla wielu innych matek z klasy Kuby czerwiec to jest co roku najgorszy, najbardziej uciążliwy logistycznie miesiąc w całym kalendarzu, który wykańcza nas psychicznie i finansowo. Oczywiście oprócz samych wakacji. Muszę stawać na rzęsach, brać urlopy na zmianę z mężem albo błagać szefa o pracę zdalną, bo paniom w szkole nie chce się już prowadzić normalnych zajęć dydaktycznych, skoro program rzekomo został zrealizowany. Dzieciaki snują się po korytarzach, nudzą się jak mopsy, a w świetlicy panuje taki tłok i wrzask, że mój syn wraca do domu z potwornym bólem głowy i jest skrajnie przebodźcowany. To jest absolutne niedopełnienie podstawowych obowiązków ze strony dyrekcji i kadry, która uważa, że od czerwca można już całkowicie zamknąć system i mentalnie przejść na tryb urlopowy. Płacimy za ten cały szkolny kierat swoimi podatkami i mamy pełne prawo wymagać, by opieka nad najmłodszymi uczniami funkcjonowała na sto procent. Wolny czas nauczycieli a brak opieki nad dziećmi w świetlicy Najbardziej wkurza mnie to święte oburzenie środowiska nauczycielskiego, kiedy ktokolwiek wspomni o ich licznych przywilejach, wolnych wakacjach i urlopach w ferie czy święta. Słyszę ciągle narrację o tym, jak bardzo są przemęczeni, wypaleni zawodowo i jak ciężko pracują w trakcie roku szkolnego, sprawdzając klasówki w domach. Tylko dlaczego nikt nie widzi zmęczenia nas, matek, które pracujemy w handlu czy w biurach po osiem, a często i dziesięć godzin dziennie przez okrągły rok, mając do dyspozycji zaledwie dwadzieścia sześć dni urlopu? W czerwcu, gdy lekcje odpadają, tablice są czyste, a podręczniki oddane do biblioteki, ci wszyscy nauczyciele przedmiotowi i wychowawcy mają mnóstwo wolnego czasu w ramach swoich godzin etatowych. Zamiast pić kawę w pokoju nauczycielskim i plotkować o planach urlopowych, powinni iść do świetlicy, odciążyć pracujące tam panie i organizować dzieciakom mądre, kreatywne zajęcia, wyjścia do parku czy gry zespołowe na boisku szkolnym. Koniec z pobłażaniem dla szkolnej laby Na naszej klasowej grupie wczoraj wybuchła przez to awantura, bo odważyłam się napisać prosto z mostu, co myślę o tych czerwcowych powrotach do domów o trzynastej. Kilka matek, które nie pracują albo mają pod ręką chętnych do pomocy dziadków, od razu zarzuciło mi, że jestem roszczeniowa i bez serca. Ale ja uważam, że szkoła to instytucja, która ma swoje jasne, sztywne obowiązki wobec społeczeństwa. Przestańmy dawać przyzwolenie na to, by szkolna kadra zrzucała na nasze barki swoje zadania tylko dlatego, że w kalendarzu pojawił się czerwiec. Mamy pełne prawo wymagać profesjonalizmu przez cały okrągły rok szkolny, a jeśli komuś nie pasuje praca do końca czerwca, to niech zmieni zawód na taki, w którym nie ma dwóch miesięcy zagwarantowanej, płatnej laby z urzędu. Joanna Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Zużyci” nauczyciele nie dają już rady: 72 proc. myśli o odejściu z zawodu. Nie będzie miał kto uczyć?
Dzieci dostaną książki na koniec roku szkolnego. Matka: „Ale wymyślili! Wolałabym bon do Rossmanna”
Czy tradycyjne nagrody książkowe na zakończenie roku szkolnego to wciąż dobry pomysł, czy może archaiczny przeżytek, który tylko marnuje pieniądze z klasowej składki? Poznaj pełen emocji list mamy, która głośno mówi o potrzebie zmian i proponuje, by zamiast kolejnych zakurzonych tomów, rodzice dostawali praktyczne bony na codzienne zakupy.
Droga Redakcjo! Nadal nie mogę dojść do siebie przez to, jak bezmyślnie inni rodzice szafują naszymi wspólnymi pieniędzmi. Zbliża się koniec roku szkolnego, więc jak zwykle wjechał temat nagród dla dzieciaków z klasy mojego dziewięcioletniego syna. Byłam święcie przekonana, że w dzisiejszych czasach ludzie pójdą po rozum do głowy i wymyślą coś nowoczesnego, co faktycznie przyda się w domu i odciąży nasz napięty budżet domowy. Gdzie tam, komitet rodzicielski z wielką dumą ogłosił, że tradycji musi stać się zadość i każde dziecko dostanie opasłą, ciężką książkę w twardej oprawie. Jak to usłyszałam, to aż mi ręce opadły z bezsilności, bo w domu mam już całą stertę tych nikomu niepotrzebnych encyklopedii i opowiadań z poprzednich lat, które tylko zbierają kurz. Otwarcie powiedziałam na forum, że ja wolałabym bon do Rossmanna za te same pieniądze, bo to jest sto razy bardziej praktyczne i przynajmniej poszłoby na rzeczy, których codziennie używamy. Oczywiście inne matki od razu wsiadły na mnie, że jestem materialistką, nie dbam o rozwój intelektualny dziecka i myślę tylko o sobie, a dla mnie to jest po prostu czysty pragmatyzm w tych drogich czasach. Tradycyjne nagrody książkowe w szkole to marnowanie pieniędzy rodziców? Moje dziecko na widok kolejnej książki ma po prostu minę, jakby miało za chwilę załamać się z nudów, bo umówmy się, dzisiejsze dziewięciolatki żyją w zupełnie innym świecie i czytanie lektur przez całe wakacje to dla nich katorga. Olek po prostu rzuci ten prezent w kąt pokoju zaraz po powrocie ze szkoły, zapomni o nim po pięciu minutach i znowu odpali konsolę albo telefon. I na to idą nasze ciężko zarobione pieniądze ze składek, na które co miesiąc muszę wygospodarować grosz z pensji, rezygnując z własnych drobnych przyjemności? To jest dla mnie kompletny bezsens, totalne marnotrawstwo i brak jakiejkolwiek elastyczności ze strony innych rodziców, którzy żyją chyba w poprzednim stuleciu. Książki w dzisiejszych czasach są absurdalnie drogie, a ich wartość użytkowa dla przeciętnego dzieciaka jest praktycznie zerowa, zwłaszcza gdy są wybierane masowo, bez uwzględnienia zainteresowań konkretnego ucznia. Karta podarunkowa do drogerii zamiast książki to strzał w dziesiątkę? Gdyby trójka klasowa posłuchała mojej propozycji i kupiła każdemu uczniowi kartę podarunkową do popularnej drogerii, cała rodzina miałaby z tego realny pożytek przed wakacyjnymi wyjazdami. Przecież w takim sklepie są nie tylko kosmetyki dla dorosłych, ale całe mnóstwo rzeczy dla samych dzieciaków − od fajnych żeli pod prysznic z postaciami z bajek, przez szczoteczki elektryczne, aż po kremy z filtrem na plażę, które i tak muszę kupić przed urlopem. Poza tym, umówmy się, jako matka też mam prawo coś z tego życia mieć za to, że przez cały rok szkolny goniłam z młodym lekcje, robiłam projekty i stresowałam się każdym sprawdzianem. Taki bon do Rossmanna pozwoliłby mi bez wyrzutów sumienia kupić sobie fajny balsam, perfumy czy maseczkę na twarz, żeby w końcu odpocząć po tym całym rocznym kieracie. To byłaby taka sprawiedliwa nagroda dla całego domu za trudy edukacji, a nie kolejny papierowy klamot, który zajmuje tylko cenne miejsce na regale w małym mieszkaniu. Czy to nowoczesne podejście do prezentów szkolnych? Na klasowej grupie wybuchła przez to awantura, bo najgłośniejsze mamuśki zaczęły mnie publicznie linczować i wyzywać od roszczeniowych egoistek, które chcą okradać własne dziecko z kultury. Napisałam im krótko i dosadnie, że czas zejść na ziemię, przestać udawać wielką inteligencję na pokaz i zacząć liczyć się z groszem, bo życie to nie jest bajka. Napisałam nawet do dyrekcji z zapytaniem, czy mogę indywidualnie wypisać się z tej składki na książkę i odebrać ekwiwalent w gotówce lub po prostu kupić synowi to, co sama uważam za stosowne. Apeluję do wszystkich pragmatycznych mam: nie bójcie się głośno mówić o swoich potrzebach i przestańcie dawać się terroryzować tym wszystkim staroświeckim komitetom rodzicielskim. Prezent na koniec roku szkolnego powinien nieść ze sobą realną radość i korzyść, a nie być kolejnym nudnym obowiązkiem, na który wydajemy setki złotych bez żadnej refleksji. To my, rodzice, najlepiej wiemy, czego w danym momencie potrzebują nasze domy i nasze dzieciaki do szczęścia. Renata Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Ukradkiem zajrzałam do pokoju córki i serce podeszło mi do gardła. Jej koleżanka wywijała na czworakach ogonem”
Uwaga od nauczycielki w Librusie rozwścieczyła matkę. „Kim ona jest, żeby mnie pouczać?”
Szkolne komunikaty potrafią wywołać potężną burzę w domu. Jedna z mam napisała pełen emocji list o uwadze w e-dzienniku, która przekroczyła granice prywatności.
Droga Redakcjo mamotoja.pl, mój dziewięcioletni syn Kamil chodzi do trzeciej klasy, uczy się dobrze i nie sprawia żadnych problemów. Tymczasem jego wychowawczyni postanowiła wbić mi szpilę i wysłała oficjalną uwagę, która kompletnie przekracza granice przyzwoitości. Zamiast napisać o ocenach czy sprawdzianie, napisała mi długi, przemądrzały wywód o tym, jak karmię własne dziecko. Nauczycielka bezczelnie wyrzuciła mi, że Kamil zbyt często przynosi do szkoły tanie bułki z marketu, co rzekomo wpływa na jego gorsze skupienie na lekcjach. W wiadomości padły dokładnie takie słowa: „Proszę zadbać o pełnowartościowe, zbilansowane posiłki bogate w warzywa, ponieważ dieta dziecka ma kluczowe znaczenie w procesie edukacji”. Kiedy to czytałam, dosłownie miałam łzy w oczach. Haruję na półtora etatu, żeby opłacić rachunki, i mam tylko jedno pytanie: kim ta kobieta w ogóle jest, żeby mnie pouczać i rozliczać z zawartości śniadaniówki? Librus jako bat na matki i festiwal oceniania Wychowawczyni Kamila uznała, że ma prawo kontrolować styl życia naszej rodziny. W uwadze napisała bez ogródek: „Sugeruję wcześniejsze wstawanie, by przygotować dziecku ciepły posiłek do termosu, zamiast kupowania gotowych produktów w drodze do szkoły”. No ludzie! To jest bezczelność i kompletny brak szacunku dla kogoś, kto codziennie goni czas, żeby związać koniec z końcem. Nie mam zamiaru tolerować sytuacji, w której moje macierzyństwo jest recenzowane przez kobietę, która nie ma pojęcia, jak wygląda rzeczywistość pracującej matki. Szkoła przekracza granice pod maską wielkiej troski Współczesna szkoła publiczna zapomina, gdzie kończą się jej obowiązki edukacyjne, a zaczyna nasze prywatne życie. Rozumiem pogadanki o zdrowym żywieniu na lekcjach, ale wysyłanie pisemnych nagan za rodzaj pieczywa to czysty absurd. To ja jestem matką, ja decyduję, co kupuję za ciężko zarobione pieniądze i dbam o to, by mój syn nie chodził głodny. Nauczycielka z wieloletnim stażem powinna mieć trochę wyczucia i taktu, zamiast bawić się w internetowego sędziego. Czuję się przez to napiętnowana jako gorsza matka. To całkowicie niszczy moje zaufanie do tej placówki. Nikt nie będzie komentował tego, jak wychowuję dziecko Postanowiłam, że tak tego nie zostawię. Dzisiaj rano natychmiast pojechałam do szkoły, poszłam prosto do gabinetu dyrektora i zażądałam przeprosin. Nauczycielka z wielkim fochem stwierdziła, że działała dla dobra dziecka i nie widzi w swoich słowach nic złego. Dyrekcja oczywiście zaczęła ją tłumaczyć, mówiąc, że powinnam podejść do tematu z większym spokojem, bo szkoła po prostu promuje zdrowy styl życia. Ja jednak nie zamierzam milczeć. Nie pozwolę, żeby ktoś niszczył moją godność. Apeluję do wszystkich mam: przestańmy dawać przyzwolenie na to, by nauczyciele traktowali nas jak bezradne uczennice, które można bezkarnie pouczać i rozstawiać po kątach. Sylwia K. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Wrócił z wycieczki i zapytał, czy pójdzie do piekła. „Zamarłam na wieść o tym, co robiła nauczycielka”
Nieobecna w szkole: prawa rodzica i konsekwencje dla ucznia
Sprawdź, jak usprawiedliwić nieobecność dziecka w szkole bez lekarza, jakich terminów pilnować i kiedy grożą konsekwencje.
Nieobecność dziecka w szkole nie wymaga od razu wizyty u lekarza ani zdobywania dodatkowych dokumentów. W wielu przypadkach wystarczy informacja od rodzica lub opiekuna, złożona w formie przyjętej przez szkołę, przez dziennik elektroniczny albo na piśmie. Kluczowe znaczenie mają jednak terminy i zasady zapisane w statucie placówki, bo to one decydują, czy absencja zostanie uznana. W praktyce warto pilnować nie tylko dłuższych nieobecności, ale też pojedynczych godzin i spóźnień. Gdy usprawiedliwienie nie dotrze na czas albo szkoła nie zaakceptuje podanej przyczyny, pojawiają się nieprzyjemne skutki, od godzin nieusprawiedliwionych po problemy z klasyfikacją, a przy dużej absencji także konsekwencje dla rodziców. Nieobecność w szkole: co rodzic może, a co musi zrobić Gdy dziecko jest nieobecne w szkole, rodzic ma prawo usprawiedliwić tę absencję samodzielnie. Co ważne, co do zasady nie trzeba przedstawiać zaświadczenia lekarskiego, wystarcza informacja od rodzica lub opiekuna. W praktyce oznacza to dwie rzeczy: rodzic może zgłosić, że dziecka nie będzie w szkole, rodzic powinien dopilnować, by nieobecność została usprawiedliwiona zgodnie z zasadami obowiązującymi w danej placówce. Szkoły najczęściej akceptują nieobecności związane z chorobą, wypadkiem czy sprawami rodzinnymi, ale dokładny katalog przyczyn zwykle wynika ze statutu szkoły. To właśnie tam zapisano, co jest uznawane za usprawiedliwienie, w jakiej formie je złożyć i ile jest na to czasu. Warto też pamiętać, że pełnoletni uczeń może usprawiedliwiać swoje nieobecności samodzielnie, na takich samych zasadach jak rodzic ucznia niepełnoletniego. Jak zgłosić nieobecność w szkole zgodnie z zasadami placówki To, jak zgłosić nieobecność w szkole, zależy od wewnętrznych zasad danej placówki. Jedna szkoła poprosi o wiadomość w dzienniku elektronicznym, inna o pisemne usprawiedliwienie, a jeszcze inna dopuszcza obie formy. Najbezpieczniej przyjąć prostą kolejność: sprawdzić w statucie szkoły lub w informacji od wychowawcy, jaka forma jest preferowana, przekazać informację o nieobecności możliwie szybko, po powrocie dziecka dopilnować formalnego usprawiedliwienia w wymaganym terminie. W wielu szkołach liczy się nie tylko samo zgłoszenie, ale też termin dostarczenia usprawiedliwienia. Najczęściej jest to od 3 do 7 dni od powrotu ucznia do szkoły. Jeśli termin minie, nawet uzasadniona nieobecność może zostać potraktowana jako nieusprawiedliwiona. Usprawiedliwienie nieobecności w szkole: forma, termin i wymagane elementy Usprawiedliwienie nieobecności w szkole zwykle ma prostą formę, ale warto dopilnować szczegółów. Szkoła może wymagać: wiadomości w dzienniku elektronicznym, krótkiego pisemnego usprawiedliwienia, przekazania informacji przez rodzica lub opiekuna prawnego. Najczęściej nie trzeba dołączać zwolnienia lekarskiego ani szczegółowo opisywać przyczyny nieobecności. W wielu statutach wystarcza samo oświadczenie rodzica. Zazwyczaj w usprawiedliwieniu powinny znaleźć się: imię i nazwisko ucznia, klasa, data lub okres nieobecności, informacja, że rodzic usprawiedliwia nieobecność, podpis lub autoryzacja zgodna z przyjętą w szkole formą. Bardzo ważny jest termin. Jeśli szkoła przewiduje na to kilka dni od powrotu dziecka, warto nie odkładać sprawy „na później”, bo właśnie opóźnienie bywa najczęstszym powodem problemów formalnych. Ta sama zasada dotyczy spóźnień. Jeżeli w danej szkole spóźnienie powyżej 15 minut traktowane jest jak nieobecność wymagająca usprawiedliwienia, brak wyjaśnienia spowoduje wpisanie go jako nieusprawiedliwionego. Kiedy szkoła może nie uznać usprawiedliwienia nieobecności Szkoła nie musi uznać każdego usprawiedliwienia automatycznie. Najczęściej dzieje się tak w dwóch sytuacjach, gdy podana przyczyna nie mieści się w zasadach zapisanych w statucie albo gdy usprawiedliwienie zostanie złożone po terminie. Nieobecność może zostać uznana za nieusprawiedliwioną, gdy: powód nieobecności nie jest akceptowany przez szkołę, rodzic lub uczeń pełnoletni zgłosi usprawiedliwienie zbyt późno, forma zgłoszenia nie będzie zgodna z procedurą obowiązującą w placówce. Dlatego lepiej nie zakładać, że „wychowawca i tak zrozumie”. Jeśli szkoła ma określone zasady, warto się ich trzymać możliwie dokładnie. To oszczędza niepotrzebnych wyjaśnień i późniejszych sporów o wpisane godziny. Limity nieusprawiedliwionych nieobecności i kiedy grozi nieklasyfikowanie Limity nieusprawiedliwionych nieobecności ustala szkoła, ale szczególnie ważna jest granica związana z frekwencją na konkretnym przedmiocie. W praktyce problem zaczyna się wtedy, gdy uczeń opuści zbyt dużą część zajęć, najczęściej ponad 50 procent. To może skutkować: nieklasyfikowaniem z danego przedmiotu, koniecznością wyjaśniania sytuacji z wychowawcą i nauczycielami, uruchomieniem dalszych działań szkoły wobec rodziców. Warto zwrócić uwagę, że znaczenie ma nie tylko liczba dni nieobecności, ale też liczba opuszczonych godzin z poszczególnych przedmiotów. Nawet jeśli dziecko pojawia się w szkole nieregularnie, wysoka absencja na jednym przedmiocie może mieć realne skutki przy klasyfikacji. Konsekwencje nieobecności ucznia dla rodzica i dziecka Konsekwencje nieobecności ucznia mogą być zarówno szkolne, jak i prawne. Dla dziecka najpoważniejsze są problemy z klasyfikacją oraz narastające zaległości. Dla rodzica kłopot zaczyna się wtedy, gdy szkoła uzna, że obowiązek szkolny nie jest realizowany. Przy dużej liczbie nieusprawiedliwionych nieobecności mogą pojawić się: wpisy o nieusprawiedliwionej absencji, ryzyko nieklasyfikowania z przedmiotu, wezwania do szkoły i rozmowy wyjaśniające, To już skrajne sytuacje, ale dobrze wiedzieć, że długotrwałe ignorowanie problemu może wywołać poważne skutki. Im wcześniej rodzic reaguje, tym większa szansa, że sprawę uda się uporządkować na etapie rozmowy z wychowawcą. Co robi szkoła przy nadmiernej absencji i jak reagować, zanim pojawią się poważne skutki Szkoły na bieżąco monitorują frekwencję. Gdy nieobecności robią się zbyt częste, zwykle nie kończy się to od razu na formalnych konsekwencjach. Najpierw pojawiają się działania naprawcze. Szkoła może wtedy: skontaktować się z rodzicem, zaprosić na rozmowę z wychowawcą, włączyć pedagoga szkolnego, poprosić o wyjaśnienie przyczyn absencji. To dobry moment, by zareagować spokojnie i konkretnie. Najbardziej pomocne bywa: szybkie sprawdzenie, które godziny są nieusprawiedliwione, uzupełnienie brakujących usprawiedliwień, jeśli termin jeszcze nie minął, ustalenie z wychowawcą, jak szkoła liczy nieobecności i spóźnienia, omówienie, czy problem wynika z choroby, trudności rodzinnych czy innej sytuacji, która wymaga wsparcia. Im wcześniej rodzic wyjaśni sprawę, tym łatwiej uniknąć narastania zaległości i formalnych problemów. Gdzie sprawdzić obowiązujące w szkole procedury dotyczące nieobecności i spóźnień Najważniejsze informacje zwykle są dostępne w dokumentach szkolnych. Warto zajrzeć przede wszystkim do: statutu szkoły, zasad oceniania lub regulaminu frekwencji, informacji w dzienniku elektronicznym, wiadomości od wychowawcy klasy. To tam najczęściej można znaleźć: jak zgłosić nieobecność w szkole, w jakim terminie złożyć usprawiedliwienie, czy szkoła wymaga konkretnego wzoru, jak rozliczane są spóźnienia, jakie są limity nieusprawiedliwionych nieobecności. Jeśli coś jest niejasne, najlepiej dopytać wychowawcę. Krótka wiadomość często wystarcza, by uniknąć później dużo większego zamieszania. Bibliografia: Usprawiedliwianie nieobecności uczniów Spóźnienia, nieobecności, zwolnienia: co wolno uczniowi?
W czerwcu szkoły świecą pustkami. MEN: „Jest obowiązek szkolny. Rodzica można zatrzymać na lotnisku”
Frekwencja w szkołach w czerwcu spada z tygodnia na tydzień, bo coraz więcej uczniów wyjeżdża na wakacje jeszcze przed zakończeniem zajęć. Według „DGP” decydują głównie rodzice, kuszeni tańszymi wyjazdami poza sezonem. W tle wraca temat egzekwowania obowiązku szkolnego i zapowiedzi zmian.
Czerwiec w wielu szkołach wygląda podobnie: część klas zaczyna świecić pustkami, a nauczyciele i dyrekcje mierzą się z nagłymi nieobecnościami uczniów jeszcze przed zakończeniem zajęć dydaktycznych. Zjawisko dotyczy dzieci w różnym wieku, w tym ósmoklasistów, którzy mają już za sobą egzaminy. Spadek obecności staje się na tyle widoczny, że znów pojawiają się pytania o to, jak realnie egzekwować obowiązek szkolny. Wakacje zaczynają się wcześniej, a szkoła zostaje z pustymi ławkami Najczęściej chodzi o proste kalkulacje rodzinne. Wcześniejsze wyjazdy bywają sporo tańsze niż w środku sezonu, a gdy oceny są praktycznie ustalone, pokusa jest duża. Do tego dochodzi poczucie, że „to już końcówka”, więc nie wydarzy się nic kluczowego. W efekcie szkoły obserwują, że im bliżej końca roku, tym trudniej utrzymać normalny rytm pracy. W czerwcu problem staje się szczególnie widoczny w klasach, w których część uczniów ma już zamknięte najważniejsze sprawy: ósmoklasiści po egzaminach, starsze roczniki po zaliczeniach, młodsze dzieci po wystawieniu ocen. Dla nauczycieli oznacza to wyzwanie organizacyjne: trudno planować powtórki, projekty czy wyjścia, gdy skład grupy zmienia się z dnia na dzień. A dla tych uczniów, którzy zostają, „luźniejszy” miesiąc potrafi być w praktyce mniej przewidywalny, niż rodzice zakładają. MEN przypomina o obowiązku szkolnym i rozważa ostrzejsze zasady W tle coraz częściej wybrzmiewa pytanie: gdzie kończy się rodzinna decyzja, a zaczyna obowiązek, który państwo powinno egzekwować. Część ekspertów wskazuje, że jedną z dróg do poprawy sytuacji byłoby przyznanie szkołom większego wpływu na egzekwowanie obowiązku szkolnego. Pod koniec 2024 r. przedstawiciele Ministerstwa Edukacji Narodowej zapowiadali zaostrzenie przepisów dotyczących obowiązku szkolnego. Wiceszefowa MEN Katarzyna Lubnauer zwracała uwagę na zmianę podejścia części rodziców i mówiła w Radiu ZET: „Mamy głosy ze szkół, że rodzice traktują szkołę jako miejsce, gdzie dziecko może chodzić albo może nie chodzić. Jest obowiązek szkolny. W wielu krajach rodzica mogą zatrzymać na lotnisku”. Według niej po pandemii szczególnie zwiększyła się „dowolność wyboru” tego, ile dni dziecko spędza w szkole. Rodzice są podzieleni, a zakaz wyjazdów budzi opór W dyskusji pojawia się też pomysł ograniczeń dotyczących wyjazdów w trakcie roku szkolnego. Sondaż IBRiS dla Radia ZET z lipca 2024 r. pokazał jednak, że społeczne nastroje są w tej sprawie dalekie od jednomyślności. Na pytanie o zakaz wyjazdów na wakacje lub urlop z rodzicami w trakcie roku szkolnego odpowiedzi rozkładały się następująco: 13,1 proc. – „zdecydowanie tak”, 17,1 proc. – „raczej tak”, 21,6 proc. – „raczej nie”, 38,7 proc. – „zdecydowanie nie”, 9,5 proc. – „nie wiem/trudno powiedzieć”. Te liczby dobrze oddają rodzinny dylemat: z jednej strony jest budżet, logistyka pracy i realne oszczędności, z drugiej – szkolna obecność, ciągłość nauki i zasady, które mają obowiązywać wszystkich. Dla wielu rodziców pomocne może być jedno praktyczne kryterium: jeśli wyjazd jest planowany jeszcze przed zakończeniem zajęć, warto sprawdzić, co dziecko rzeczywiście ominie w ostatnich tygodniach, i czy da się to spokojnie nadrobić bez stresu po powrocie. Źródło: DGP Zobacz też: Państwo rozdaje nawet 600 zł na wakacje dla babci i dziadka. Wystarczy 1 wniosek
Kiedy jest zakończenie roku szkolnego? W 2026 dzieci wypada wcześniej niż rok temu
Kiedy jest zakończenie roku szkolnego – to pytanie coraz częściej pojawia się w naszych głowach, zwłaszcza gdy za oknem robi się coraz cieplej, a myślami jesteśmy już na wakacjach. W tym roku część uczniów znów pożegna się ze szkołą nieco wcześniej. Sprawdź, kiedy w 2026 wypada koniec roku szkolnego i kiedy rozpoczną się wakacje!
Kiedy koniec roku szkolnego? To pytanie coraz częściej zadają sobie nie tylko uczniowie, ale także rodzice, którzy już planują wakacyjne wyjazdy i zakup strojów galowych na zbliżające się uroczystości z okazji zakończenia roku szkolnego 2026. Zgodnie z harmonogramem Ministerstwa Edukacji Narodowej na rok 2025/2026, część uczniów zakończy zajęcia dydaktyczno-wychowawcze już w kwietniu, a pozostali dopiero w czerwcu. Przypominamy, kto w 2026 roku wcześniej zakończy naukę i co czeka ósmoklasistów po egzaminach. Spis treści: Kiedy zakończenie roku w szkole podstawowej? Kiedy jest koniec roku szkolnego w liceum? Kiedy koniec roku w przedszkolu? Kiedy zakończenie roku w szkole podstawowej? Zakończenie roku szkolnego we wszystkich szkołach podstawowych zaplanowane jest na 26 czerwca 2026 roku. Kiedy koniec roku szkolnego mają ósmoklasiści? Ten termin dotyczy również uczniów ostatniej klasy szkoły podstawowej. W 2026 wakacje rozpoczną się w sobotę, 27 czerwca i będą trwały aż do poniedziałku 31 sierpnia. Zanim zaczniecie planować wymarzony urlop, upewnijcie się, że pamiętacie o wszystkich terminach. Sprawdźcie, do kiedy trzeba wystawić oceny na zakończenie roku szkolnego – ta wiedza jest bardzo ważna, ponieważ może się okazać, że uczeń ma znacznie mniej czasu na ewentualną poprawę, niż mu się wydaje. Kiedy jest koniec roku szkolnego w liceum? Podobnie jak w szkołach podstawowych, rok szkolny w liceum (i innych szkołach średnich) kończy się w piątek, 26 czerwca 2026 roku. Natomiast dla uczniów najstarszych klas liceów ogólnokształcących, techników i branżowych szkół II stopnia (niezależnie od tego, czy przystąpią do matury, czy nie) koniec roku szkolnego w 2026 roku wypadał w piątek, 24 kwietnia. Wszystkim uczniom oraz ich rodzicom życzymy samych sukcesów, a później wspaniałego i w pełni zasłużonego wypoczynku! Choć obecnie drogie prezenty nie są dozwolone, z okazji zakończenia roku szkolnego warto pamiętać o podziękowaniach dla nauczycieli – z pewnością ucieszą ich słowa prosto z serca. Kiedy koniec roku w przedszkolu? Rok przedszkolny zazwyczaj kończy się w ostatnim tygodniu czerwca, choć dokładna data może się różnić w zależności od placówki. W dużych miastach, takich jak Warszawa czy Gdańsk, organizowane są tzw. dyżury wakacyjne – w wybranych tygodniach przedszkola zapewniają opiekę dla dzieci. W okresie wakacyjnym warszawskie przedszkola mają obowiązek zapewnić dzieciom opiekę przez trzy tygodnie. Rodzice mogą złożyć wnioski do więcej niż jednej placówki. Prywatne przedszkola często funkcjonują przez cały rok, z wyjątkiem krótkiej przerwy wakacyjnej. Materiał został zaktualizowany przez redakcję w 2026 roku. Źródło: gov.pl Zobacz także: Te piękne cytaty o nauczycielach to najlepsze podziękowanie. Aż łzy cisną się do oczu Od jakiej średniej jest czerwony pasek na świadectwie? Wymagania 2026 zaskoczą uczniów! 40 mocnych cytatów na zakończenie roku szkolnego. Pierwszy da do myślenia wszystkim uczniom
Koniec z szybkim usprawiedliwianiem nieobecności w szkole. MEN: rodzice muszą podać powód
Usprawiedliwianie nieobecności w szkole ma już nie być takie proste, jak do tej pory. Szkoła będzie wymagać podania ogólnego powodu absencji, ale bez ujawniania danych wrażliwych.
29 maja 2026 r. Sejm uchwalił ustawę o prawach i obowiązkach ucznia. Wśród zmian, które mają zacząć obowiązywać od 1 września 2026 r., znalazły się także nowe, bardziej jednolite zasady usprawiedliwiania nieobecności. Projekt jest jeszcze w toku prac legislacyjnych (wymaga podpisu prezydenta i publikacji), ale już teraz warto wiedzieć, co może się zmienić w szkolnej codzienności rodziców i uczniów. Nieobecność ucznia w szkole musi mieć konkretny powód Do tej pory w wielu szkołach usprawiedliwienie bywało formalnością: wystarczała krótka wiadomość od rodzica z prośbą o usprawiedliwienie nieobecności. Problem w tym, że praktyki mocno się różniły – jedni wychowawcy prosili o choćby jedno zdanie wyjaśnienia, inni nie wymagali podawania żadnego powodu. Po zmianach usprawiedliwianie nieobecności ma opierać się na prostym założeniu: szkoła powinna dostać informację, czy absencja była uzasadniona, ale bez „prześwietlania” dziecka i rodziny. To oznacza, że samo „proszę usprawiedliwić” ma przestać wystarczać. W zamian pojawia się wymóg podania przyczyny – jednak w wersji ogólnej. W praktyce rodzic (albo inna osoba usprawiedliwiająca) ma wskazać, dlaczego ucznia nie było w szkole, ale nie ma wchodzić w szczegóły. Taki ruch ma ujednolicić zasady i ograniczyć napięcia na linii dom–szkoła, gdy w grę wchodzą delikatne informacje. Powód nieobecności tak, ale prywatność ucznia ma być chroniona Najważniejszy „bezpiecznik” w tych zasadach to ochrona prywatności. W uzasadnieniu zmiany podkreślono, że powód nieobecności w szkole ma być na tyle ogólny, by nie ujawniać danych wrażliwych. Jeśli dziecko nie przyszło do szkoły z powodu zdrowia, wystarczające ma być hasło typu „choroba”. Bez opisywania diagnozy, badań czy szczegółów leczenia. Podobnie przy sprawach domowych – zamiast tłumaczyć rodzinne okoliczności, ma wystarczyć ogólne „sprawy rodzinne”. To ważne zwłaszcza wtedy, gdy dziecko jest w wieku, w którym szczególnie dba o swoją intymność, a jednocześnie w szkolnej dokumentacji łatwo „zostawić ślad”, do którego dostęp ma więcej osób, niż byśmy chcieli. Nowe podejście ma pozwolić wyjaśnić nieobecność bez przekazywania informacji, które nie są szkole potrzebne. Czy szkoła będzie mogła żądać zaświadczenia lekarskiego? W tle powraca temat, który rodzice znają aż za dobrze: zwolnienia i zaświadczenia. Z opisywanych zasad wynika, że szkoła nie może domagać się zaświadczenia lekarskiego przy krótkiej nieobecności ucznia. Jednocześnie pojawia się istotne zastrzeżenie: w konkretnej szkole mogą obowiązywać bardziej szczegółowe zasady usprawiedliwiania, jeśli przewiduje je statut. Dla rodzica to sygnał, że warto zerknąć do szkolnych regulacji – nie po to, by szukać konfliktu, ale by wiedzieć, jak wygląda lokalna praktyka i jakie terminy lub formy zgłaszania nieobecności są przyjęte. Jeśli przepisy wejdą w życie w planowanym terminie, od nowego roku szkolnego 2026/2027 w szkołach skończy się szybkie usprawiedliwianie dzieci jednym zdaniem. Dla rodziców i uczniów ta zmiana może być odczuwalna, bo będzie wiązać się z poczuciem, że niczym nieusprawiedliwione nieobecności nie są akceptowane. Źródło: gov.pl Zobacz też: Wielkie zmiany w 800 plus od 1 czerwca. Część rodziców dostanie tylko 400 zł
Dzieci zawalone nauką na długi weekend. „Nauczycielka bezczelnie drwi z przemęczonych rodziców i uczniów”
Usiadłam wczoraj wieczorem z moim dziesięcioletnim Olkiem przed komputerem, żeby sprawdzić powiadomienia w elektronicznym dzienniku, i naprawdę się wściekłam, widząc listę zadań i projektów, które moje dziecko ma przygotować już na następny wtorek.
Uważam, że nauczycielka bezczelnie drwi z przemęczonych rodziców i uczniów, twierdząc w komentarzu pod zadaniami, że skoro mamy cztery dni wolnego, to dzieci będą miały mnóstwo czasu na nadrobienie wszelkich zaległości i gruntowne powtórzenie materiału przed końcem roku szkolnego. Czy ta kobieta naprawdę uważa, że długi weekend to dla nas darmowy obóz korepetycji, a moje dziecko to robot, który nie potrzebuje słońca, ruchu na świeżym powietrzu i zwyczajnego, ludzkiego resetu od szkolnej ławki? Przez jej chory ambicjonalny pęd, zamiast odpocząć jako rodzina, spędzimy te piękne dni na kłótniach przy biurku, płaczu nad matematyką i wpychaniu w małą głowę wiedzy, której nikt nie potrafił rzetelnie przekazać podczas normalnych lekcji. Weekendowa udręka edukacyjna i niszczenie rodzinnego wypoczynku Przez cały maj pracowaliśmy z mężem ponad siły, żeby odłożyć parę groszy i zaplanować dla dzieci krótki, trzydniowy wyjazd w góry, byle tylko uciec od smogu, hałasu i wiecznego pędu, jaki towarzyszy nam od poniedziałku do piątku. Olek marzył o wycieczce rowerowej, a ja cieszyłam się, że w końcu odetchnę od roli domowego żandarma, który codziennie pilnuje terminów i sprawdza oceny. Wszystkie te plany legły w gruzach w ułamku sekundy, gdy zobaczyłam zakres materiału zadany z trzech kluczowych przedmiotów: potężny test z matematyki, kilkanaście stron ćwiczeń z gramatyki i skomplikowany projekt plastyczno-przyrodniczy, który wymaga godzin pracy w skupieniu. To nie jest nauka, to jest znęcanie się nad naszą rodziną i bezczelne przerzucanie obowiązków edukacyjnych na barki rodziców w ich jedyne dni wolne od pracy zawodowej. Nauczycielka idzie na łatwiznę − nie zdążyła zrealizować programu przez masowe zastępstwa i własne nieobecności w ciągu semestru, więc teraz bez skrupułów kradnie nasz prywatny czas, żeby zgadzały jej się tabelki w kuratoryjnych raportach. Szkoła w Polsce uczy niechęci do wiedzy i niszczy relacje Wychowujemy pokolenie dzieci zgarbionych, przemęczonych i zniechęconych do jakiejkolwiek aktywności intelektualnej, bo szkoła kojarzy im się wyłącznie z wiecznym przymusem, stresem i brakiem zrozumienia dla ich naturalnych potrzeb biologicznych. Zadawanie sterty lekcji na długie weekendy czy ferie to jest prosta droga do tego, by młody człowiek zaczął szczerze nienawidzić książek, traktując edukację jako najgorszą życiową karę. Jak mam budować w synu pasję do odkrywania świata, skoro po powrocie ze szkoły jedyne, co go czeka, to kolejna porcja kazań o tym, że musi się uczyć, bo inaczej dostanie jedynkę i zawiedzie wszystkich wokół? Ta sytuacja potwornie niszczy atmosferę w naszym domu, generuje wieczne napięcie między mną a synem i sprawia, że zamiast być wspierającą mamą, staję się surowym kontrolerem, który goni z batem do biurka. Mąż patrzy na to wszystko zrezygnowany, atmosfera przy obiedzie jest gęsta od niewypowiedzianych pretensji, a wszystko przez to, że jedna pani pedagog nie potrafi zaplanować pracy w ciągu tygodnia. Rodzice w Polsce są wykończeni fizycznie i psychicznie rolą korepetytorów, którzy po ośmiu godzinach ciężkiej pracy zawodowej muszą siadać do biurek i uczyć się ułamków czy dat historycznych razem ze swoimi dziećmi, bo szkoła umywa ręce od rzetelnego nauczania. Czas na protest rodziców przeciwko przeładowanemu programowi Uważam, że musimy jako rodzice zjednoczyć siły, przestać milczeć na grupach internetowych i głośno powiedzieć dyrekcji oraz nauczycielom, że nasze dzieci mają ustawowe prawo do pełnego, nieskrępowanego odpoczynku od nauki. Ja w ten weekend zamierzam podjąć radykalny krok − zamykam laptopa, pakuję plecak syna i jedziemy w góry, tak jak obiecałam, a w poniedziałek Oluś pójdzie do szkoły bez odrobionych ćwiczeń, za to z uśmiechem na twarzy i czystą głową. Napiszę oficjalne pismo do wychowawczyni, że czas wolny od pracy i szkoły jest świętością i nie pozwolę, by ktokolwiek bezczelnie nim dysponował bez mojej wyraźnej zgody jako prawnego opiekuna dziecka. Przestańmy pozwalać na to edukacyjne niewolnictwo i zacznijmy ratować zdrowie psychiczne naszych pociech, zanim całkiem stłamsimy w nich dziecięcą radość życia i naturalną ciekawość świata. Szkoła ma nas wspierać, a mądry nauczyciel to taki, który potrafi uczyć w klasie, dając dziecku wolność i oddech w domu − i o taką normalność musimy dziś głośno walczyć dla dobra całego młodego pokolenia. Iza Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Teściowa groziła wnuczce karą za niezjedzenie obiadu. Matka: „1 zdaniem ustawiłam ją do pionu”
60 proc. lekcji w tygodniu to zastępstwa. Matka: „Nauczyciele mogliby się bardziej postarać”
Usiadłam wczoraj wieczorem, żeby przeanalizować zeszyt mojego czwartoklasisty i to, co uświadomiłam sobie po przejrzeniu planu lekcji, po prostu zwaliło mnie z nóg.
Mniej więcej 60 procent lekcji w tym tygodniu to były zwykłe, bezwartościowe zastępstwa z przypadkowymi osobami, na których dzieci nie realizują absolutnie żadnego materiału, a jedynie oglądają bajki na ekranie albo bez celu siedzą na boisku szkolnym. Jako matka dbająca o przyszłość swojego dziecka uważam, że to jest absolutny skandal i lekceważenie naszych starań, a nauczyciele oraz dyrekcja mogliby się po prostu bardziej postarać, zamiast wiecznie zasłaniać się problemami kadrowymi i chorobami. Szkoła powinna uczyć i przygotowywać do egzaminów, a obecnie stała się darmową, kiepsko zorganizowaną przechowalnią, w której młodzi ludzie marnują najważniejsze godziny swojego dnia na siedzenie pod ścianą z telefonami w dłoniach, bo nikt nie ma dla nich czasu ani pomysłu na konstruktywne zajęcia. Szkolna codzienność, czyli seanse filmowe zamiast matematyki i języka polskiego To, co dzieje się na korytarzach placówki mojego syna, przechodzi już wszelkie pojęcie i przypomina wieczne, niekończące się wakacje w środku roku szkolnego. Kiedy pytam dziecko, co dzisiaj robili na matematyce czy języku polskim, regularnie słyszę, że pani znowu nie było, a na zastępstwo przyszedł pan od wychowania fizycznego albo pani z biblioteki. Zamiast uczyć się ułamków, pisać dyktanda czy omawiać lektury, klasa dostaje polecenie włączenia jakiegoś filmu na YouTube, wyciągnięcia kolorowanek albo po prostu wyjścia na dwór, byle tylko nie robili hałasu w budynku. Rozumiem, że każdy ma prawo do przeziębienia czy trudnej sytuacji losowej, ale kiedy sytuacja powtarza się co tydzień i dotyczy większości kluczowych przedmiotów, to znaczy, że system całkowicie przestał działać. Nauczyciele idą na łatwiznę − zostawiają w zastępstwie kartki z poleceniem, by dzieci powtórzyły stary materiał, co w praktyce oznacza czterdzieści pięć minut krzyku i rzucania papierkami, bo nikt tego nie kontroluje. Moje dziecko wraca do domu znudzone, rozkojarzone i z ogromnymi zaległościami, które potem ja, jako matka, muszę nadrabiać z nim po nocach w pokoju, tracąc własny czas i resztki cierpliwości. Odrabianie zaległości domowych kosztem wolnego czasu rodzin Najgorsze w tym edukacyjnym chaosie jest to, że podstawa programowa jest nieubłagana i na koniec semestru każdy uczeń zostanie rozliczony z wiedzy, której w szkole nikt mu nie przekazał. Skoro szkoła nie realizuje tematów przez masowe nieobecności kadry, cały ten ciężar edukacyjny zostaje bezczelnie przerzucony na barki nas, zmęczonych życiem i pracą rodziców. Spędzam popołudnia na tłumaczeniu synowi zasad gramatyki, historii i przyrody, czując, że wyręczam w obowiązkach ludzi, którzy biorą za to co miesiąc państwowe pensje. Uważam, że dyrekcja i grono pedagogiczne powinni wykazać się większą kreatywnością i dojrzałością organizacyjną w takich kryzysowych momentach roku. Jeśli nauczyciela matematyki nie ma przez dwa tygodnie, to na zastępstwo powinien przyjść inny matematyk i pchać materiał do przodu, a nie plastyk, który każe dzieciom rysować domki na kartkach w kratkę. Szkoła ma obowiązek zapewnić ciągłość nauki, a nie tylko bezpieczeństwo fizyczne w murach budynku, bo od edukacji zależy to, jak te dzieci poradzą sobie w starszych klasach i na ważnych egzaminach państwowych. Brak szacunku do nauki i dewaluacja autorytetu nauczyciela Taki stan rzeczy uczy młode pokolenie bardzo niebezpiecznych nawyków, pokazując im, że szkoła to miejsce, gdzie można bezkarnie zbijać bąki i ignorować obowiązki. Dzieci szybko orientują się, że zastępstwa to czas bezkarności, na którym nic się nie wymaga, przez co całkowicie tracą szacunek do autorytetu instytucji oraz samych pedagogów. Kiedy w końcu wraca stały nauczyciel, musi poświęcić połowę lekcji na zaprowadzenie jakiejkolwiek dyscypliny w grupie, która przez tydzień biegała samopas po szkolnym boisku pod okiem przypadkowego opiekuna. Problem wiecznych zastępstw i odwoływanych lekcji dotyczy tysięcy placówek publicznych w całym kraju. Rodzice nie mogą dłużej milczeć i udawać, że wszystko jest w porządku, podczas gdy poziom nauczania w Polsce drastycznie spada przez organizacyjną bezradność dyrektorów. Nauczyciele muszą zacząć się bardziej starać, szanować czas naszych dzieci i dbać o to, by każda godzina spędzona w ławce była autentyczną lekcją, a nie tylko smutnym odhaczeniem obecności w elektronicznym dzienniku. Ela Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Nowy rok szkolny dobije rodziców. „Aż 187 dni laby od nauki. Mam się zwolnić z pracy?”
Nowy rok szkolny dobije rodziców. „Aż 187 dni laby od nauki. Mam się zwolnić z pracy?”
Nowy harmonogram roku szkolnego przynosi aż 187 dni wolnych od nauki, co dla tysięcy pracujących rodziców oznacza prawdziwą katastrofę logistyczną. Przeczytaj pełen emocji list matki, która podliczyła wszystkie zaplanowane przerwy w edukacji i pyta ministerstwo, jak ma pogodzić etat w pracy z całodobową opieką nad dziećmi bez brania kredytu na prywatne półkolonie.
Usiadłam wczoraj wieczorem przy biurku z czerwonym pisakiem, zaczęłam skrupulatnie zakreślać w kalendarzu wszystkie zaplanowane wakacje, ferie, przerwy świąteczne oraz przedłużone weekendy i wyszło mi, że nasze dzieci będą miały aż 187 dni laby od nauki. To jest jakaś totalna abstrakcja, która kompletnie ignoruje realia, w jakich muszą żyć i zarabiać na chleb współcześni pracujący rodzice w tym kraju. Jako matka dwójki dzieci w wieku wczesnoszkolnym czuję się potraktowana przez system jak pionek i bez dłuższego zastanawiania pytam urzędników: czy ja mam się zwolnić z pracy, żeby przez ponad pół roku służyć za całodobową animatorkę i darmową nianię? Żaden normalny pracodawca na etacie nie da mi przecież tylu dni wolnego, a koszty prywatnej opieki w okresach bezszkolnych po prostu zwalają z nóg i doprowadzają nasz domowy budżet do całkowitej ruiny. Kalendarz szkolny to kpina z realiów rynku pracy Kiedy patrzę na te liczby, zastanawiam się, czy osoby układające ten harmonogram w ogóle kiedykolwiek pracowały w normalnej firmie, gdzie urlop wypoczynkowy wynosi zaledwie dwadzieścia sześć dni w roku. Nowy rok szkolny funduje nam przecież tradycyjne dwa miesiące wakacji letnich, potem zimową przerwę świąteczną, dwa tygodnie ferii, kolejną długą przerwę na Wielkanoc, czerwcowe i majowe długie weekendy, a do tego dochodzą jeszcze dni dyrektorskie, kiedy szkoła jest zamknięta na cztery spusty z powodu egzaminów starszych roczników. Zwykły, uczciwie pracujący człowiek nie ma najmniejszych szans, by legalnie i bez kombinowania pokryć ten potężny deficyt opieki nad dziećmi za pomocą swojego kodeksowego urlopu. Razem z mężem musimy brać wolne na zmianę, co w praktyce oznacza, że od trzech lat nie spędziliśmy ani jednego wspólnego dnia na odpoczynku jako małżeństwo, bo wiecznie mijamy się w drzwiach jak obcy ludzie. Szkoła w Polsce przestała być instytucją wspierającą rodzinę, a stała się logistycznym koszmarem, przez który każda pracująca matka żyje w permanentnym stresie. Koszty półkolonii i opieki w dni wolne rujnują budżet Druga fala załamania przyszła, gdy zaczęłam dzwonić i sprawdzać ceny zorganizowanych form opieki, takich jak półkolonie czy osiedlowe klubiki, które rzekomo mają ratować rodziców w czasie tych wiecznych przerw w nauce. Za pięć dni pobytu dziecka w placówce od godziny ósmej do szesnastej prywatne firmy żądają teraz kwot, które przyprawiają o zawrót głowy i sprawiają, że człowiek zaczyna zarabiać jedynie na opłacenie opieki nad własnym potomstwem. Przy dwójce dzieci jeden tydzień takich ferii zimowych czy letnich to wydatek rzędu kilku tysięcy złotych, a przecież musimy jeszcze zapłacić czynsz, ratę kredytu hipotecznego i zrobić coraz droższe zakupy spożywcze. Państwo polskie z jednej strony zachęca kobiety do aktywności zawodowej i powrotu na rynek pracy, a z drugiej strony bezczelnie rzuca nam kłody pod nogi w postaci 187 dni, kiedy system edukacji po prostu umywa ręce od opieki nad uczniami. Szkoła musi dostosować się do współczesnego życia rodzin Proszę Redakcję o wywołanie głośnej i odważnej dyskusji na temat konieczności gruntownej reformy organizacji roku szkolnego, ponieważ obecny system to archaiczny relikt przeszłości, który kompletnie nie pasuje do współczesnego świata. Dlaczego budynki szkolne, świetlice, boiska i sale gimnastyczne stoją puste i bezużyteczne przez tyle miesięcy w roku, skoro mogłyby służyć jako bezpieczne miejsca bezpłatnych dyżurów opiekuńczych dla dzieci pracujących rodziców? Dzieci wcale nie potrzebują tylu dni wolnego, bo po każdym dłuższym rozbracie z klasą wracają do ławek rozkojarzone, przebodźcowane i z wielkimi zaległościami, które potem i tak my, rodzice, musimy nadrabiać z nimi po nocach w domach. Mam nadzieję, że ktoś w końcu pomyśli o nas − zmęczonych, zagonionych i bezradnych rodzicach, którzy chcą po prostu uczciwie pracować, nie martwiąc się przy tym o to, co zrobić w tym czasie z dziećmi. Karolina Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Toksyczna matka zawsze robi te 3 rzeczy. Z zewnątrz wygląda na troskliwą mamusię
MEN postawiło na swoim: będzie nowy przedmiot w szkole i to na ocenę. Zdecyduje o promocji
Nowe przedmioty mają wejść do szkół od września. MEN przekazało projekty do opiniowania i zapowiada obowiązkową edukację zdrowotną oraz osobny przedmiot o dorastaniu i relacjach. Jedne z tych zajęć mają być oceniane i wpływać na średnią.
Jesień 2026 może przynieść uczniom w całej Polsce zupełnie nowy układ zajęć. Ministerstwo Edukacji Narodowej przekazało do opiniowania projekty zmian, które mają obowiązywać od początku roku szkolnego 2026/2027. W planach są dwa nowe przedmioty: edukacja zdrowotna oraz wyodrębniona edukacja zdrowotna w zakresie zdrowia intymnego. Co ważne dla uczniów i rodziców, pierwszy z nich ma być oceniany, a stopnie mają trafić na świadectwo i do średniej. Oceny z nowego przedmiotu mają realnie „ważyć” na świadectwie Edukacja zdrowotna ma wejść do szkół jako pełnoprawny przedmiot obowiązkowy, a nie jedynie zestaw luźnych tematów omawianych przy okazji innych lekcji. MEN zakłada, że będzie on oceniany − z konkretnymi stopniami wpisywanymi na świadectwo. Dla rodzin to sygnał, że nie będzie to „zapychacz planu”, tylko zajęcia traktowane serio i rozliczane tak samo, jak inne przedmioty. Założenie jest proste: szkoła ma pomóc uczniom porządkować wiedzę o zdrowiu i codziennym funkcjonowaniu w świecie, w którym informacji jest dużo, a nie wszystkie są rzetelne. W ramach edukacji zdrowotnej mają pojawić się m.in. zagadnienia z obszaru zdrowia fizycznego i psychicznego, relacji społecznych oraz praktycznego radzenia sobie z wyzwaniami współczesności. Zdrowie w wersji „na co dzień”: od jedzenia po bezpieczeństwo w sieci Planowana edukacja zdrowotna ma obejmować tematy, z którymi dzieci i nastolatki stykają się każdego dnia − także poza szkołą. Wśród zapowiadanych obszarów znalazły się m.in. odżywianie, aktywność fizyczna i profilaktyka uzależnień. Do tego dochodzi zdrowie psychiczne, które coraz częściej jest realnym wyzwaniem dla uczniów w różnym wieku. W programie mają się też pojawić treści związane z bezpieczeństwem w sieci. Dla rodziców brzmi to znajomo: presja online, ryzykowne treści, podszywanie się pod innych czy chaotyczny zalew „porad” z mediów społecznościowych. MEN zapowiada, że uczniowie mają uczyć się nie tylko podejmowania świadomych decyzji, ale też rozpoznawania wiarygodnych informacji. To ważne zwłaszcza wtedy, gdy dziecko próbuje samodzielnie szukać odpowiedzi na trudne pytania. Drugi przedmiot ma dotyczyć dojrzewania i granic Równolegle MEN planuje osobny, nieobowiązkowy przedmiot: edukację zdrowotną dotyczącą dojrzewania. Zgodnie z zapowiedziami ma on obejmować m.in. relacje i bezpieczeństwo. Kluczowe jest to, że treści mają być dopasowane do wieku. W młodszych klasach szkoły podstawowej nacisk ma być położony na bezpieczeństwo dziecka i ochronę granic. W wymaganiach dla klasy IV pojawia się m.in. temat tzw. „złego dotyku” − wraz z informacją, jak reagować i gdzie szukać pomocy, gdy ktoś przekroczy granice intymne. W starszych klasach mają dochodzić zagadnienia takie jak stereotypy płciowe, cyberprzemoc oraz presja obecna w mediach społecznościowych. Program ma też poruszać kwestie świadomej zgody, asertywności i odpowiedzialnych relacji − czyli tematów, o które młodzi często zahaczają w rozmowach między sobą, ale nie zawsze mają bezpieczną przestrzeń, by je uporządkować. W szkołach ponadpodstawowych program ma się rozszerzyć o konkretne ryzyka i odpowiedzialność W liceach i technikach treści mają być jeszcze szersze. MEN wskazuje m.in. na antykoncepcję oraz rodzicielstwo. Intencją ma być wyposażenie młodych ludzi w wiedzę potrzebną do budowania trwałych relacji i bardziej świadomego wchodzenia w dorosłość. Resort podkreśla też w projektach dbałość o komfort uczniów i sposób omawiania wrażliwych tematów na lekcjach. To detal, na który wielu rodziców zwraca uwagę: nie chodzi wyłącznie o to, „co” ma być w programie, ale też „jak” zajęcia mają być prowadzone. Szkoły i nauczyciele mają się przygotować przed startem w 2026/2027 Zmiany nie mają wejść z dnia na dzień. MEN wskazuje, że trwają przygotowania, a tysiące nauczycieli ma już kwalifikacje do prowadzenia edukacji zdrowotnej, a kolejni kończą studia podyplomowe. Jeśli przepisy zostaną przyjęte, nowe zasady mają zacząć obowiązywać od początku roku szkolnego 2026/2027, czyli od września 2026. Źródło: Gazeta Prawna Zobacz też: 40 tys. zł na start dla młodych małżeństw. Kiedy ruszy program Ślub Plus?
Matka załamana rekrutacją do szkoły. „Nasza rejonówka to moloch, nie puszczę tam dziecka”
Nasza szkoła rejonowa, do której przypisano nas automatycznie z racji adresu, to gigantyczny, przepełniony moloch na nowym osiedlu, gdzie dzieci uczą się dosłownie na zmiany, a na korytarzach panuje wieczny szum i chaos. Walczyłam do samego końca, składałam dokumenty do małej, kameralnej placówki w sąsiedniej dzielnicy, wierząc, że uda nam się uciec przed tym systemowym koszmarem.
Moje dziecko jest ciche, potrzebuje spokoju i indywidualnego podejścia, a ta rejonowa fabryka zepsuje jego wrażliwość i zostawi po sobie tylko lęk przed światem. Nie puszczę tam mojego dziecka, nawet jeśli będę musiała rzucić pracę i uczyć go sama w kuchni, bo moim obowiązkiem jako matki jest chronić go przed przepełnionymi klasami i hałasem, który przekracza wszelkie normy. Rekrutacja do szkoły podstawowej. Matka: „To moja porażka” Przez ostatnie miesiące żyłam nadzieją, że uda nam się zdobyć upragnione miejsce w małej szkole poza naszym obwodem, gdzie w klasach jest po piętnaście osób, a nauczyciele znają wszystkich uczniów z imienia. Niestety, rekrutacja dla dzieci spoza rejonu okazała się czystą fikcją i bezduszną licytacją na punkty za rzeczy, na które nie mam żadnego wpływu, jak zatrudnienie w konkretnej gminie czy podatki. Dziś rano zobaczyłam w systemie czerwony komunikat o niezakwalifikowaniu i poczułam, jak krew odpływa mi z twarzy. Zostałam postawiona pod ścianą i czuję, że państwo polskie traktuje pracujących rodziców jak pionki, ignorując realne potrzeby i dobrostan psychiczny najmłodszych uczniów. Co z tego, że ciężko pracuję i płacę wysokie podatki, skoro w zamian system bezwzględnie zmusza mnie do posłania syna do szkoły, której panicznie się boję? Ta odmowa to dla mnie osobista porażka, bo jako matka powinnam zapewnić dziecku najlepsze warunki, a zostałam pokonana przez sztywne urzędowe tabele i brak wolnych miejsc na listach rezerwowych. Szkolny moloch z rejonu to kołchoz na trzy zmiany Szkoła obwodowa, do której teraz musimy pójść, przeraża mnie swoją skalą, bo na naszym ogromnym osiedlu ma powstać aż sześć pierwszych klas, co oznacza prawie dwustu siedmiolatków w jednym roczniku. Jak w takich warunkach jeden nauczyciel ma zauważyć, że mój syn zamknął się w sobie, że czegoś nie rozumie albo że ktoś robi mu krzywdę na szkolnym korytarzu? To jest fabryka, w której liczy się tylko przetrwanie od dzwonka do dzwonka, a świetlica pęka w szwach tak bardzo, że dzieci mają kończyć zajęcia późnym wieczorem z braku wolnych sal. Mój syn na sam widok tego wielkiego, betonowego gmachu kurczy się w sobie i pyta, czy na pewno musi tam iść, a ja nie potrafię powstrzymać łez, wiedząc, jak trudny będzie dla niego ten start. To nie jest miejsce przyjazne dzieciom, to jest wielka przechowalnia, w której cichy i wrażliwy chłopak natychmiast zniknie w tłumie głośniejszych rówieśników. Wolę zrezygnować z własnych planów zawodowych, niż patrzeć, jak moje dziecko codziennie wraca z płaczem i bólem brzucha ze stresu. Rozważam fikcyjną przeprowadzkę Nie zamierzam się jednak poddać bez walki, bo stawka jest zbyt wysoka i dotyczy zdrowia psychicznego mojego jedynego dziecka, które ufa mi, że podejmę mądre decyzje. Zamierzam natychmiast złożyć oficjalne odwołanie od decyzji komisji rekrutacyjnej w wybranej szkole, a jeśli to nie pomoże, będę pisać podania bezpośrednio do dyrekcji o przyjęcie w trybie uzupełniającym. Rozważam nawet fikcyjną przeprowadzkę do wynajętego mieszkania w innej dzielnicy, żeby załapać się do rejonu. Apeluję do Redakcji i do innych rodziców − głośno mówmy o tym, że obecny system rekrutacji rani nasze rodziny. Szkoła podstawowa powinna być miejscem wsparcia, a nie przymusowym zsyłaniem wrażliwych dzieci do przepełnionych placówek rejonowych. Ja swojego syna do tego molocha nie puszczę, choćbym miała walczyć z urzędowym systemem, bo jego uśmiech i spokojny sen są dla mnie ważniejsze niż jakikolwiek rejonowy nakaz. Inga Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Napisałam w weekend do nauczycielki SMS-a, a ona mnie wyśmiała. Przecież to jej obowiązek”
Wynajęła mieszkanie, by zapisać dziecko do szkoły. Matka: „Rejonizacja to pomyłka”
„Mój syn miał trafić do przepełnionego kołchozu, więc musieliśmy skombinować nowy adres” – pisze autorka listu.
Szanowna Redakcjo, piszę do Was, bo to, co dzieje się w polskim systemie edukacji, to absolutny skandal, który zmusza rodziców do kombinowania i podejmowania decyzji, o jakie nigdy byśmy się nie podejrzewali. Wynajęłam mieszkanie w zupełnie innej części miasta tylko po to, by mój syn mógł pójść do normalnej, kameralnej szkoły, bo rejonizacja, która obowiązuje w naszym kraju, to jedna wielka pomyłka. Mój Adaś jest wrażliwym dzieckiem, a szkoła, do której przypisano nas z automatu ze względu na miejsce zamieszkania, to gigantyczny, przeładowany kołchoz na ogromnym osiedlu, gdzie dzieci uczą się na trzy zmiany. Kiedy poszłam tam na dni otwarte i zobaczyłam te tłumy na korytarzach, ten hałas i anonimowość, serce mi zamarło, bo wiedziałam, że mój syn po prostu zniknie w tym tłumie, a jego talenty i potrzeby zostaną zmielone przez system. Rejonizacja to pomyłka, która odbiera rodzicom prawo wyboru Nie rozumiem, dlaczego w wolnym kraju o tym, gdzie moje dziecko spędzi najważniejsze osiem lat życia, ma decydować kawałek papieru z adresem zameldowania, a nie realne potrzeby małego człowieka. Nasza szkoła rejonowa ma słabe wyniki w rankingach, świetlica pęka w szwach, a dzieci z klas pierwszych kończą lekcje o godzinie 17. To nie jest edukacja, to jest przechowalnia, w której nikt nie ma czasu na indywidualne podejście. System rejonizacji jest sztywny, niesprawiedliwy i kompletnie nie bierze pod uwagę tego, że nie każda placówka pasuje do każdego dziecka. Poczułam się uwięziona we własnym domu, bo adres, z którego byłam tak dumna, nagle stał się przeszkodą w zapewnieniu Adasiowi bezpiecznej przyszłości. Wynajęte mieszkanie to dla nas jedyny sposób na ucieczkę z kołchozu Podjęliśmy z mężem trudną decyzję − skoro system nas blokuje, musimy go obejść dla dobra syna. Znaleźliśmy piękną, małą szkołę w starej dzielnicy, gdzie w klasach jest po piętnaście osób, a pani dyrektor zna każdego ucznia z imienia. Problem polegał na tym, że nie było tam wolnych miejsc dla dzieci spoza rejonu. Co zrobiliśmy? Wynajęliśmy kawalerkę w tamtej okolicy, tylko po to, by mieć umowę najmu i móc legalnie zapisać Adasia do tej placówki. Płacimy teraz co miesiąc ogromne pieniądze za mieszkanie, w którym prawie nie bywamy, tylko po to, by syn mógł uczyć się w spokoju i komforcie. Czy to nie jest chore? Mamy swój dom, za który spłacamy kredyt, a musimy utrzymywać drugie lokum, bo państwo polskie uważa, że rejon to świętość. To jest haracz, który płacimy za marzenie o kameralnej edukacji. Walka o dobro dziecka w systemie, który promuje molocha Wielu znajomych mówi nam, że przesadzamy, że wszyscy chodzili do dużych szkół i żyją. Ale ja chcę, żeby moje dziecko rozwijało się w atmosferze szacunku i uważności. W tej małej szkole Adaś będzie się czuł jak w domu, a jego wrażliwość nie będzie tam problemem, lecz atutem. Rejonizacja promuje wielkie, bezosobowe placówki, w których łatwo przegapić problemy dziecka, a rodziców zmusza do takich desperackich kroków jak nasz. Jestem wściekła, że musiałam uciekać się do takich forteli, ale z drugiej strony czuję ulgę, bo widzę uśmiech na twarzy syna. Szkoda tylko, że w Polsce dobra, kameralna szkoła publiczna jest dostępna tylko dla tych, których stać na kombinowanie z adresem. Apeluję do Redakcji − piszcie o tym częściej! Rejonizacja w obecnym wydaniu to krzywda dla dzieci i upokorzenie dla rodziców. Każdy z nas powinien mieć prawo zapisać dziecko do szkoły, która mu odpowiada, bez konieczności wynajmowania mieszkań widm i płacenia za systemową nieudolność. Wiktoria Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Z 800 plus opłacam angielski i nic nie zostaje. Powinni dokładać jeszcze kilka stówek do korepetycji”
MEN nie ma litości: będzie zakaz telefonów także po lekcjach i na wycieczkach
Zakaz telefonów w szkołach znów jest przedmiotem dyskusji. MEN skierowało do dalszych prac nową wersję projektu ustawy po konsultacjach i opiniowaniu. Zmiany mają rozszerzyć ograniczenia także na część zajęć poza budynkiem szkoły, wprowadzić wyjątki (m.in. za zgodą nauczyciela) oraz dopuścić wyznaczenie miejsc na odkładanie urządzeń.
W szkołach znów robi się głośno o telefonach: Ministerstwo Edukacji Narodowej skierowało do dalszych prac nową wersję projektu ustawy, która ma ograniczyć korzystanie z komórek przez uczniów szkół podstawowych. Po konsultacjach publicznych i opiniowaniu resort uporządkował zapisy, doprecyzował wyjątki i dołożył ważny element: część zajęć realizowanych poza budynkiem szkoły także ma być objęta zasadami „offline”. Zakaz telefonów poza murami szkoły Najbardziej odczuwalna zmiana jest prosta: jeśli uczeń bierze udział w zajęciach edukacyjnych prowadzonych poza budynkiem szkoły, telefon ma nadal pozostawać poza użyciem. To odpowiedź na szkolną codzienność, w której lekcje nie kończą się zawsze w klasie. Jednocześnie projekt wprost rozdziela taką sytuację od wycieczek szkolnych. Te mają być wyłączone z rozszerzenia zakazu, ale z ważnym zastrzeżeniem: zasady używania telefonów podczas wyjazdów szkoły publiczne mają opisać w statutach – i mogą wskazać sytuacje, w których korzystanie z urządzeń zostanie zabronione również na wycieczce. Dla rodziców to ważna informacja: projekt nie idzie w stronę jednego, sztywnego scenariusza na wszystkie wyjścia i wyjazdy. Część reguł ma zostać uporządkowana ustawowo, a część – doprecyzowana w statucie szkoły. Wyjątki są spisane czarno na białym i mają konkretne procedury Projekt przewiduje sytuacje, w których telefon może być użyty legalnie i bez nerwowego tłumaczenia się „dlaczego akurat teraz”. Po pierwsze, uczeń będzie mógł skorzystać z telefonu za zgodą nauczyciela, gdy jest to potrzebne do realizacji programu nauczania, sprawdzenia wiedzy albo zapewnienia kontaktu z rodzicami w nagłej sytuacji. Po drugie, w szczególnych przypadkach zgodę może wydać dyrektor szkoły – m.in. ze względu na chorobę, niepełnosprawność lub inne potrzeby wymagające specjalistycznego sprzętu czy aplikacji monitorujących zdrowie. Ta zgoda ma być: wydawana na czas określony, udzielana w formie papierowej lub elektronicznej, przekazywana w ciągu trzech dni roboczych od złożenia uzasadnionego wniosku przez rodziców (albo pełnoletniego ucznia). Dodatkowo projekt dopuszcza korzystanie z telefonu w sytuacjach, w których liczy się bezpieczeństwo: przy bezpośrednim zagrożeniu zdrowia lub życia osób na terenie szkoły albo podczas zajęć poza nią, a także w razie zagrożenia mienia uczniów lub szkoły. Telefon ma zniknąć także na przerwach, a szkoła może wskazać miejsce odkładania W projekcie jasno wybrzmiewa też kwestia czasu: zakaz korzystania z urządzeń ma dotyczyć całego pobytu ucznia w szkole, nie tylko lekcji. To oznacza również przerwy i inne momenty spędzane na terenie placówki. Żeby nie kończyło się to chaosem (telefon w kieszeni, w plecaku, „na chwilę” w ręku), szkoła może zorganizować miejsca do przechowywania urządzeń. Decyzję w tej sprawie ma podejmować dyrektor, ale dopiero po: uzyskaniu zgody rady pedagogicznej i rady rodziców, zasięgnięciu opinii samorządu uczniowskiego. Dyrektor będzie mógł wskazać jedno miejsce albo kilka punktów i opisać zasady odkładania oraz odbierania telefonów. Te reguły mają zostać wprowadzone aktem wewnętrznym dyrektora. Jeśli szkoła utworzy takie punkty, uczniowie będą zobowiązani zostawiać w nich telefony zgodnie z ustalonymi zasadami. Nowa wersja projektu została przygotowana po zebraniu uwag w konsultacjach i opiniowaniu; MEN skierowało dokument do Stałego Komitetu Rady Ministrów. Dla rodzin to sygnał, że przepisy są porządkowane na poziomie ogólnokrajowym, ale codzienna organizacja – zwłaszcza na wycieczkach i w sposobie odkładania urządzeń – nadal będzie wymagała jasnych, zrozumiałych reguł w samej szkole. Źródło: PAP Zobacz też: Płatny e-dziennik: zmiany od września 2026. Rodzice odczują to w portfelach
Płatny e-dziennik: zmiany od września 2026. Rodzice odczują to w portfelach
Bezpłatny eDziennik ma trafić do szkół jako alternatywa dla komercyjnych systemów. MEN przygotowuje projekt ustawy, a rozwiązanie ma być zasilane danymi z publicznych rejestrów, m.in. SIO. Pilotaż zaplanowano na rok szkolny 2026/2027 we wszystkich województwach, a pełny dostęp ma ruszyć w 2027/2028.
MEN przygotowuje zmiany, które mogą wywrócić do góry nogami codzienną szkolną rutynę wielu rodzin: ma powstać bezpłatny eDziennik, czyli państwowy moduł dziennika lekcyjnego w wersji elektronicznej. Projekt ma trafić do przepisów przez nowelizację Prawa oświatowego oraz ustawy o systemie informacji oświatowej. Harmonogram jest już rozpisany: pilotaż w roku szkolnym 2026/2027 w wybranych szkołach w każdym województwie, a powszechne udostępnienie od 2027/2028. Ogólnopolski eDziennik zamiast płatnych platform Dziś rynek dzienników elektronicznych działa komercyjnie, a w wielu domach dochodzą opłaty za dostęp do pełnych funkcji w aplikacjach mobilnych. MEN wskazuje, że właśnie komercjalizacja usług jest jednym z kluczowych problemów, bo dziennik to nie tylko oceny i frekwencja, ale też bieżące informacje organizacyjne, takie jak zmiany w rozkładzie dnia. Bezpłatny eDziennik ma być alternatywą, z której będą mogły korzystać: publiczne i niepubliczne szkoły podstawowe, publiczne i niepubliczne szkoły ponadpodstawowe, szkoły artystyczne. Ważne jest też to, jak mają zapadać decyzje po stronie szkoły. Obecnie przepisy pozwalają prowadzić dziennik w formie elektronicznej, a za zgodą organu prowadzącego − nawet wyłącznie w tej formie. Wybór dostawcy należy do szkoły i w tym samym trybie ma być podejmowana decyzja o korzystaniu z nowego rozwiązania albo rezygnacji z niego. Bezpieczeństwo danych ma być w centrum, a logowanie ma zmniejszać ryzyko nadużyć MEN zapowiada, że fundamentem projektu ma być bezpieczeństwo: zarówno po stronie technicznej, jak i w ochronie przetwarzanych danych, w tym danych wrażliwych. Resort zakłada m.in. wzmocnioną ochronę informacji oraz ograniczenie ryzyka nieuprawnionego dostępu. W praktyce mają o tym zdecydować dwa filary: zasilanie systemu danymi z publicznych rejestrów, w tym z systemu informacji oświatowej (SIO), co ma zapewniać poprawność i bezpieczeństwo danych, uwierzytelnianie użytkownika środkiem identyfikacji elektronicznej przyłączonym do węzła krajowego, w tym z wykorzystaniem profilu mObywatel. Dla rodzica to może oznaczać mniej „kombinowania” z kolejnymi loginami i hasłami oraz większą kontrolę nad dostępem do konta. MEN podkreśla też cel, który łatwo zrozumieć bez specjalistycznego słownictwa: ograniczenie sytuacji, w których ktoś niepowołany zagląda do danych uczniów. Pilotaż we wszystkich województwach: szkoły mają być wskazywane przez kuratorów Pierwszym testem nowego rozwiązania ma być pilotaż w roku szkolnym 2026/2027. MEN planuje go we wszystkich województwach. W każdym z nich kuratorzy oświaty, w porozumieniu z dyrektorami, mają rekomendować do udziału co najmniej dwie szkoły podstawowe (publiczne i niepubliczne). Jeśli pozwolą na to warunki organizacyjne i techniczne, do pilotażu mogą dołączyć również wybrane szkoły artystyczne prowadzące kształcenie ogólne w zakresie szkoły podstawowej. W ich przypadku rekomendacje ma przygotować minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, z uwzględnieniem zróżnicowanego poziomu cyfrowego rozwoju tych placówek. Po etapie testów plan jest prosty: od roku szkolnego 2027/2028 system ma być w pełni udostępniony. Skala jest ogromna, bo e-dzienniki ma już prawie każda szkoła Zmiana dotyczy rynku, który jest już powszechny. Według danych z SIO (stan na 31 grudnia 2025 r.), z dzienników elektronicznych korzysta ponad 97 proc. publicznych szkół podstawowych i ponadpodstawowych, które przekazały tę informację. To 14 030 szkół. MEN zwraca uwagę, że przy takiej skali szczególnie widoczne są skutki modelu w pełni komercyjnego, z dominacją dwóch podmiotów. W tle pojawiają się też sygnały i działania Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: wskazywany jest m.in. szerszy problem rozbieżności między funkcjami dostępnymi bezpłatnie w przeglądarce i w aplikacji mobilnej oraz odpłatność za część funkcji w aplikacji, np. moduł wiadomości lub usprawiedliwień. Dla rodzin z więcej niż jednym dzieckiem dodatkowym obciążeniem bywa też fakt, że opłaty mogą dotyczyć każdego ucznia osobno. Za przygotowanie projektu po stronie MEN odpowiada wiceszefowa resortu Katarzyna Lubnauer. Planowany termin przyjęcia projektu przez rząd to III kwartał 2026 r., a całość ma wpisywać się w cele Polityki Cyfrowej Transformacji Edukacji. Źródło: portalsamorzadowy.pl Zobacz też: „Z 800 plus opłacam angielski i nic nie zostaje. Powinni dokładać jeszcze kilka stówek do korepetycji”
„Zadzwoniłam do nauczyciela po 20, a on mnie wyśmiał. Przecież to jego praca”
Nie sądziłam, że zwykła prośba o pomoc spotka się z taką falą niezrozumienia i jawną kpiną ze strony pedagoga. Choć zegar wybijał późną godzinę, byłam pewna, że dobro ucznia jest dla szkoły wartością nadrzędną – niestety, rzeczywistość boleśnie zweryfikowała moje oczekiwania.
Dzień dobry, Redakcjo. Jestem mamą czwartoklasisty, który od września zmaga się z nowymi przedmiotami i ogromnym stresem. Wczoraj wieczorem pękłam. Nie ja jedna, bo mój syn siedział nad zeszytem od matematyki całkowicie załamany. Była godzina 20:15, a my wciąż nie wiedzieliśmy, jak ugryźć zadanie. W akcie desperacji wykręciłam numer do wychowawcy, myśląc, że kto jak kto, ale nauczyciel z powołaniem zrozumie naszą sytuację. To, co usłyszałam w słuchawce, sprawiło, że do teraz chce mi się płakać. „To nie są godziny urzędowania” − czyli mur nie do przejścia Zadzwoniłam, bo przecież od tego są nauczyciele, żeby pomagać uczniom i rodzicom, prawda? Tak nas uczono na pierwszym zebraniu − że gramy do jednej bramki, że najważniejsze jest dziecko. Kiedy pan Tomasz odebrał, od razu zaczęłam przepraszać za porę, ale szybko przeszłam do sedna: „Panie Tomaszu, Maciek płacze, nie rozumiemy polecenia, czy mógłby pan tylko rzucić okiem?”. W odpowiedzi zapadła cisza, a potem usłyszałam krótki, sarkastyczny śmiech. Pan nauczyciel, zamiast poświęcić mi te dwie minuty, zaczął wykład o tym, że on teraz je kolację z rodziną i że szkoła kończy się o 15:00. Czułam się, jakby ktoś dał mi w twarz. Przecież ja nie dzwoniłam z plotkami! Dzwoniłam jako matka, która nie potrafi pomóc swojemu dziecku w wypełnianiu szkolnych obowiązków, które on sam zadał. Czy to naprawdę taki wielki grzech oczekiwać wsparcia, gdy system nas przerasta? Przecież praca nauczyciela to misja, a nie odbijanie karty w fabryce o 7:00 i 15:00. Poczucie wstydu i brak empatii w szkolnym systemie Najgorsze było to wyśmianie. Ten ton głosu, w którym słychać było pogardę dla moich starań. Poczułam się jak nieudolna matka i natręt w jednym. Nauczyciel stwierdził, że skoro jest po 20, to on ma prawo do prywatności i odłożył słuchawkę, zanim zdążyłam dokończyć zdanie. Zostałam z płaczącym dzieckiem i głuchym sygnałem w telefonie. Gdzie podziała się ta mityczna współpraca na linii dom-szkoła? Czy my, rodzice, naprawdę oczekujemy zbyt wiele? Przecież lekarze mają dyżury, policjanci pracują w nocy, a nauczyciel − osoba, której powierzamy przyszłość naszych dzieci − nagle staje się nieosiągalny, bo wybija magiczna godzina. Czy te kilka minut wyjaśnienia zadania naprawdę zrujnowałoby mu wieczór? Dla niego to drobiazg, dla mojego syna to była kwestia spokojnego snu i braku jedynki w dzienniku. Ten brak empatii boli najbardziej. Gdzie kończy się praca, a zaczyna zwykła ludzka życzliwość? Wiem, zaraz posypią się głosy, że nauczyciel też człowiek. Ale czy człowiek z powołaniem potrafi tak po prostu wyśmiać prośbę o pomoc? Przecież ja nie wymagam cudów, tylko krótkiej podpowiedzi. Pracuję w usługach i gdyby klient zadzwonił do mnie z palącym problemem, nie przyszłoby mi do głowy, żeby się z niego śmiać, nawet jeśli byłabym już w piżamie. To kwestia kultury i szacunku do drugiego człowieka, którego w tej sytuacji kompletnie zabrakło. Dzisiaj Maciek poszedł do szkoły z pustym zeszytem i wielkim lękiem w oczach. Ja natomiast zostałam z poczuciem ogromnego wstydu, że w ogóle spróbowałam szukać ratunku u źródła. Czy naprawdę musimy żyć w świecie, w którym pomoc kończy się wraz z ostatnim dzwonkiem? Przecież to jego praca, by edukować − nie tylko w warunkach lekcyjnych, ale też wtedy, gdy uczeń po prostu sobie nie radzi. Może czas przestać mówić o misji, a zacząć o zwykłym, biurokratycznym podejściu do dzieciaków, które w tym wszystkim są najmniej ważne. Małgorzata Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Puściłam córkę na nocowankę i to był błąd. Rodzice jej koleżanki zepsuli mi dziecko”