Nowy rok szkolny dobije rodziców. „Aż 187 dni laby od nauki. Mam się zwolnić z pracy?”
Nowy harmonogram roku szkolnego przynosi aż 187 dni wolnych od nauki, co dla tysięcy pracujących rodziców oznacza prawdziwą katastrofę logistyczną. Przeczytaj pełen emocji list matki, która podliczyła wszystkie zaplanowane przerwy w edukacji i pyta ministerstwo, jak ma pogodzić etat w pracy z całodobową opieką nad dziećmi bez brania kredytu na prywatne półkolonie.
Usiadłam wczoraj wieczorem przy biurku z czerwonym pisakiem, zaczęłam skrupulatnie zakreślać w kalendarzu wszystkie zaplanowane wakacje, ferie, przerwy świąteczne oraz przedłużone weekendy i wyszło mi, że nasze dzieci będą miały aż 187 dni laby od nauki. To jest jakaś totalna abstrakcja, która kompletnie ignoruje realia, w jakich muszą żyć i zarabiać na chleb współcześni pracujący rodzice w tym kraju. Jako matka dwójki dzieci w wieku wczesnoszkolnym czuję się potraktowana przez system jak pionek i bez dłuższego zastanawiania pytam urzędników: czy ja mam się zwolnić z pracy, żeby przez ponad pół roku służyć za całodobową animatorkę i darmową nianię? Żaden normalny pracodawca na etacie nie da mi przecież tylu dni wolnego, a koszty prywatnej opieki w okresach bezszkolnych po prostu zwalają z nóg i doprowadzają nasz domowy budżet do całkowitej ruiny. Kalendarz szkolny to kpina z realiów rynku pracy Kiedy patrzę na te liczby, zastanawiam się, czy osoby układające ten harmonogram w ogóle kiedykolwiek pracowały w normalnej firmie, gdzie urlop wypoczynkowy wynosi zaledwie dwadzieścia sześć dni w roku. Nowy rok szkolny funduje nam przecież tradycyjne dwa miesiące wakacji letnich, potem zimową przerwę świąteczną, dwa tygodnie ferii, kolejną długą przerwę na Wielkanoc, czerwcowe i majowe długie weekendy, a do tego dochodzą jeszcze dni dyrektorskie, kiedy szkoła jest zamknięta na cztery spusty z powodu egzaminów starszych roczników. Zwykły, uczciwie pracujący człowiek nie ma najmniejszych szans, by legalnie i bez kombinowania pokryć ten potężny deficyt opieki nad dziećmi za pomocą swojego kodeksowego urlopu. Razem z mężem musimy brać wolne na zmianę, co w praktyce oznacza, że od trzech lat nie spędziliśmy ani jednego wspólnego dnia na odpoczynku jako małżeństwo, bo wiecznie mijamy się w drzwiach jak obcy ludzie. Szkoła w Polsce przestała być instytucją wspierającą rodzinę, a stała się logistycznym koszmarem, przez który każda pracująca matka żyje w permanentnym stresie. Koszty półkolonii i opieki w dni wolne rujnują budżet Druga fala załamania przyszła, gdy zaczęłam dzwonić i sprawdzać ceny zorganizowanych form opieki, takich jak półkolonie czy osiedlowe klubiki, które rzekomo mają ratować rodziców w czasie tych wiecznych przerw w nauce. Za pięć dni pobytu dziecka w placówce od godziny ósmej do szesnastej prywatne firmy żądają teraz kwot, które przyprawiają o zawrót głowy i sprawiają, że człowiek zaczyna zarabiać jedynie na opłacenie opieki nad własnym potomstwem. Przy dwójce dzieci jeden tydzień takich ferii zimowych czy letnich to wydatek rzędu kilku tysięcy złotych, a przecież musimy jeszcze zapłacić czynsz, ratę kredytu hipotecznego i zrobić coraz droższe zakupy spożywcze. Państwo polskie z jednej strony zachęca kobiety do aktywności zawodowej i powrotu na rynek pracy, a z drugiej strony bezczelnie rzuca nam kłody pod nogi w postaci 187 dni, kiedy system edukacji po prostu umywa ręce od opieki nad uczniami. Szkoła musi dostosować się do współczesnego życia rodzin Proszę Redakcję o wywołanie głośnej i odważnej dyskusji na temat konieczności gruntownej reformy organizacji roku szkolnego, ponieważ obecny system to archaiczny relikt przeszłości, który kompletnie nie pasuje do współczesnego świata. Dlaczego budynki szkolne, świetlice, boiska i sale gimnastyczne stoją puste i bezużyteczne przez tyle miesięcy w roku, skoro mogłyby służyć jako bezpieczne miejsca bezpłatnych dyżurów opiekuńczych dla dzieci pracujących rodziców? Dzieci wcale nie potrzebują tylu dni wolnego, bo po każdym dłuższym rozbracie z klasą wracają do ławek rozkojarzone, przebodźcowane i z wielkimi zaległościami, które potem i tak my, rodzice, musimy nadrabiać z nimi po nocach w domach. Mam nadzieję, że ktoś w końcu pomyśli o nas − zmęczonych, zagonionych i bezradnych rodzicach, którzy chcą po prostu uczciwie pracować, nie martwiąc się przy tym o to, co zrobić w tym czasie z dziećmi. Karolina Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Toksyczna matka zawsze robi te 3 rzeczy. Z zewnątrz wygląda na troskliwą mamusię
MEN postawiło na swoim: będzie nowy przedmiot w szkole i to na ocenę. Zdecyduje o promocji
Nowe przedmioty mają wejść do szkół od września. MEN przekazało projekty do opiniowania i zapowiada obowiązkową edukację zdrowotną oraz osobny przedmiot o dorastaniu i relacjach. Jedne z tych zajęć mają być oceniane i wpływać na średnią.
Jesień 2026 może przynieść uczniom w całej Polsce zupełnie nowy układ zajęć. Ministerstwo Edukacji Narodowej przekazało do opiniowania projekty zmian, które mają obowiązywać od początku roku szkolnego 2026/2027. W planach są dwa nowe przedmioty: edukacja zdrowotna oraz wyodrębniona edukacja zdrowotna w zakresie zdrowia intymnego. Co ważne dla uczniów i rodziców, pierwszy z nich ma być oceniany, a stopnie mają trafić na świadectwo i do średniej. Oceny z nowego przedmiotu mają realnie „ważyć” na świadectwie Edukacja zdrowotna ma wejść do szkół jako pełnoprawny przedmiot obowiązkowy, a nie jedynie zestaw luźnych tematów omawianych przy okazji innych lekcji. MEN zakłada, że będzie on oceniany − z konkretnymi stopniami wpisywanymi na świadectwo. Dla rodzin to sygnał, że nie będzie to „zapychacz planu”, tylko zajęcia traktowane serio i rozliczane tak samo, jak inne przedmioty. Założenie jest proste: szkoła ma pomóc uczniom porządkować wiedzę o zdrowiu i codziennym funkcjonowaniu w świecie, w którym informacji jest dużo, a nie wszystkie są rzetelne. W ramach edukacji zdrowotnej mają pojawić się m.in. zagadnienia z obszaru zdrowia fizycznego i psychicznego, relacji społecznych oraz praktycznego radzenia sobie z wyzwaniami współczesności. Zdrowie w wersji „na co dzień”: od jedzenia po bezpieczeństwo w sieci Planowana edukacja zdrowotna ma obejmować tematy, z którymi dzieci i nastolatki stykają się każdego dnia − także poza szkołą. Wśród zapowiadanych obszarów znalazły się m.in. odżywianie, aktywność fizyczna i profilaktyka uzależnień. Do tego dochodzi zdrowie psychiczne, które coraz częściej jest realnym wyzwaniem dla uczniów w różnym wieku. W programie mają się też pojawić treści związane z bezpieczeństwem w sieci. Dla rodziców brzmi to znajomo: presja online, ryzykowne treści, podszywanie się pod innych czy chaotyczny zalew „porad” z mediów społecznościowych. MEN zapowiada, że uczniowie mają uczyć się nie tylko podejmowania świadomych decyzji, ale też rozpoznawania wiarygodnych informacji. To ważne zwłaszcza wtedy, gdy dziecko próbuje samodzielnie szukać odpowiedzi na trudne pytania. Drugi przedmiot ma dotyczyć dojrzewania i granic Równolegle MEN planuje osobny, nieobowiązkowy przedmiot: edukację zdrowotną dotyczącą dojrzewania. Zgodnie z zapowiedziami ma on obejmować m.in. relacje i bezpieczeństwo. Kluczowe jest to, że treści mają być dopasowane do wieku. W młodszych klasach szkoły podstawowej nacisk ma być położony na bezpieczeństwo dziecka i ochronę granic. W wymaganiach dla klasy IV pojawia się m.in. temat tzw. „złego dotyku” − wraz z informacją, jak reagować i gdzie szukać pomocy, gdy ktoś przekroczy granice intymne. W starszych klasach mają dochodzić zagadnienia takie jak stereotypy płciowe, cyberprzemoc oraz presja obecna w mediach społecznościowych. Program ma też poruszać kwestie świadomej zgody, asertywności i odpowiedzialnych relacji − czyli tematów, o które młodzi często zahaczają w rozmowach między sobą, ale nie zawsze mają bezpieczną przestrzeń, by je uporządkować. W szkołach ponadpodstawowych program ma się rozszerzyć o konkretne ryzyka i odpowiedzialność W liceach i technikach treści mają być jeszcze szersze. MEN wskazuje m.in. na antykoncepcję oraz rodzicielstwo. Intencją ma być wyposażenie młodych ludzi w wiedzę potrzebną do budowania trwałych relacji i bardziej świadomego wchodzenia w dorosłość. Resort podkreśla też w projektach dbałość o komfort uczniów i sposób omawiania wrażliwych tematów na lekcjach. To detal, na który wielu rodziców zwraca uwagę: nie chodzi wyłącznie o to, „co” ma być w programie, ale też „jak” zajęcia mają być prowadzone. Szkoły i nauczyciele mają się przygotować przed startem w 2026/2027 Zmiany nie mają wejść z dnia na dzień. MEN wskazuje, że trwają przygotowania, a tysiące nauczycieli ma już kwalifikacje do prowadzenia edukacji zdrowotnej, a kolejni kończą studia podyplomowe. Jeśli przepisy zostaną przyjęte, nowe zasady mają zacząć obowiązywać od początku roku szkolnego 2026/2027, czyli od września 2026. Źródło: Gazeta Prawna Zobacz też: 40 tys. zł na start dla młodych małżeństw. Kiedy ruszy program Ślub Plus?
Matka załamana rekrutacją do szkoły. „Nasza rejonówka to moloch, nie puszczę tam dziecka”
Nasza szkoła rejonowa, do której przypisano nas automatycznie z racji adresu, to gigantyczny, przepełniony moloch na nowym osiedlu, gdzie dzieci uczą się dosłownie na zmiany, a na korytarzach panuje wieczny szum i chaos. Walczyłam do samego końca, składałam dokumenty do małej, kameralnej placówki w sąsiedniej dzielnicy, wierząc, że uda nam się uciec przed tym systemowym koszmarem.
Moje dziecko jest ciche, potrzebuje spokoju i indywidualnego podejścia, a ta rejonowa fabryka zepsuje jego wrażliwość i zostawi po sobie tylko lęk przed światem. Nie puszczę tam mojego dziecka, nawet jeśli będę musiała rzucić pracę i uczyć go sama w kuchni, bo moim obowiązkiem jako matki jest chronić go przed przepełnionymi klasami i hałasem, który przekracza wszelkie normy. Rekrutacja do szkoły podstawowej. Matka: „To moja porażka” Przez ostatnie miesiące żyłam nadzieją, że uda nam się zdobyć upragnione miejsce w małej szkole poza naszym obwodem, gdzie w klasach jest po piętnaście osób, a nauczyciele znają wszystkich uczniów z imienia. Niestety, rekrutacja dla dzieci spoza rejonu okazała się czystą fikcją i bezduszną licytacją na punkty za rzeczy, na które nie mam żadnego wpływu, jak zatrudnienie w konkretnej gminie czy podatki. Dziś rano zobaczyłam w systemie czerwony komunikat o niezakwalifikowaniu i poczułam, jak krew odpływa mi z twarzy. Zostałam postawiona pod ścianą i czuję, że państwo polskie traktuje pracujących rodziców jak pionki, ignorując realne potrzeby i dobrostan psychiczny najmłodszych uczniów. Co z tego, że ciężko pracuję i płacę wysokie podatki, skoro w zamian system bezwzględnie zmusza mnie do posłania syna do szkoły, której panicznie się boję? Ta odmowa to dla mnie osobista porażka, bo jako matka powinnam zapewnić dziecku najlepsze warunki, a zostałam pokonana przez sztywne urzędowe tabele i brak wolnych miejsc na listach rezerwowych. Szkolny moloch z rejonu to kołchoz na trzy zmiany Szkoła obwodowa, do której teraz musimy pójść, przeraża mnie swoją skalą, bo na naszym ogromnym osiedlu ma powstać aż sześć pierwszych klas, co oznacza prawie dwustu siedmiolatków w jednym roczniku. Jak w takich warunkach jeden nauczyciel ma zauważyć, że mój syn zamknął się w sobie, że czegoś nie rozumie albo że ktoś robi mu krzywdę na szkolnym korytarzu? To jest fabryka, w której liczy się tylko przetrwanie od dzwonka do dzwonka, a świetlica pęka w szwach tak bardzo, że dzieci mają kończyć zajęcia późnym wieczorem z braku wolnych sal. Mój syn na sam widok tego wielkiego, betonowego gmachu kurczy się w sobie i pyta, czy na pewno musi tam iść, a ja nie potrafię powstrzymać łez, wiedząc, jak trudny będzie dla niego ten start. To nie jest miejsce przyjazne dzieciom, to jest wielka przechowalnia, w której cichy i wrażliwy chłopak natychmiast zniknie w tłumie głośniejszych rówieśników. Wolę zrezygnować z własnych planów zawodowych, niż patrzeć, jak moje dziecko codziennie wraca z płaczem i bólem brzucha ze stresu. Rozważam fikcyjną przeprowadzkę Nie zamierzam się jednak poddać bez walki, bo stawka jest zbyt wysoka i dotyczy zdrowia psychicznego mojego jedynego dziecka, które ufa mi, że podejmę mądre decyzje. Zamierzam natychmiast złożyć oficjalne odwołanie od decyzji komisji rekrutacyjnej w wybranej szkole, a jeśli to nie pomoże, będę pisać podania bezpośrednio do dyrekcji o przyjęcie w trybie uzupełniającym. Rozważam nawet fikcyjną przeprowadzkę do wynajętego mieszkania w innej dzielnicy, żeby załapać się do rejonu. Apeluję do Redakcji i do innych rodziców − głośno mówmy o tym, że obecny system rekrutacji rani nasze rodziny. Szkoła podstawowa powinna być miejscem wsparcia, a nie przymusowym zsyłaniem wrażliwych dzieci do przepełnionych placówek rejonowych. Ja swojego syna do tego molocha nie puszczę, choćbym miała walczyć z urzędowym systemem, bo jego uśmiech i spokojny sen są dla mnie ważniejsze niż jakikolwiek rejonowy nakaz. Inga Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Napisałam w weekend do nauczycielki SMS-a, a ona mnie wyśmiała. Przecież to jej obowiązek”
Wynajęła mieszkanie, by zapisać dziecko do szkoły. Matka: „Rejonizacja to pomyłka”
„Mój syn miał trafić do przepełnionego kołchozu, więc musieliśmy skombinować nowy adres” – pisze autorka listu.
Szanowna Redakcjo, piszę do Was, bo to, co dzieje się w polskim systemie edukacji, to absolutny skandal, który zmusza rodziców do kombinowania i podejmowania decyzji, o jakie nigdy byśmy się nie podejrzewali. Wynajęłam mieszkanie w zupełnie innej części miasta tylko po to, by mój syn mógł pójść do normalnej, kameralnej szkoły, bo rejonizacja, która obowiązuje w naszym kraju, to jedna wielka pomyłka. Mój Adaś jest wrażliwym dzieckiem, a szkoła, do której przypisano nas z automatu ze względu na miejsce zamieszkania, to gigantyczny, przeładowany kołchoz na ogromnym osiedlu, gdzie dzieci uczą się na trzy zmiany. Kiedy poszłam tam na dni otwarte i zobaczyłam te tłumy na korytarzach, ten hałas i anonimowość, serce mi zamarło, bo wiedziałam, że mój syn po prostu zniknie w tym tłumie, a jego talenty i potrzeby zostaną zmielone przez system. Rejonizacja to pomyłka, która odbiera rodzicom prawo wyboru Nie rozumiem, dlaczego w wolnym kraju o tym, gdzie moje dziecko spędzi najważniejsze osiem lat życia, ma decydować kawałek papieru z adresem zameldowania, a nie realne potrzeby małego człowieka. Nasza szkoła rejonowa ma słabe wyniki w rankingach, świetlica pęka w szwach, a dzieci z klas pierwszych kończą lekcje o godzinie 17. To nie jest edukacja, to jest przechowalnia, w której nikt nie ma czasu na indywidualne podejście. System rejonizacji jest sztywny, niesprawiedliwy i kompletnie nie bierze pod uwagę tego, że nie każda placówka pasuje do każdego dziecka. Poczułam się uwięziona we własnym domu, bo adres, z którego byłam tak dumna, nagle stał się przeszkodą w zapewnieniu Adasiowi bezpiecznej przyszłości. Wynajęte mieszkanie to dla nas jedyny sposób na ucieczkę z kołchozu Podjęliśmy z mężem trudną decyzję − skoro system nas blokuje, musimy go obejść dla dobra syna. Znaleźliśmy piękną, małą szkołę w starej dzielnicy, gdzie w klasach jest po piętnaście osób, a pani dyrektor zna każdego ucznia z imienia. Problem polegał na tym, że nie było tam wolnych miejsc dla dzieci spoza rejonu. Co zrobiliśmy? Wynajęliśmy kawalerkę w tamtej okolicy, tylko po to, by mieć umowę najmu i móc legalnie zapisać Adasia do tej placówki. Płacimy teraz co miesiąc ogromne pieniądze za mieszkanie, w którym prawie nie bywamy, tylko po to, by syn mógł uczyć się w spokoju i komforcie. Czy to nie jest chore? Mamy swój dom, za który spłacamy kredyt, a musimy utrzymywać drugie lokum, bo państwo polskie uważa, że rejon to świętość. To jest haracz, który płacimy za marzenie o kameralnej edukacji. Walka o dobro dziecka w systemie, który promuje molocha Wielu znajomych mówi nam, że przesadzamy, że wszyscy chodzili do dużych szkół i żyją. Ale ja chcę, żeby moje dziecko rozwijało się w atmosferze szacunku i uważności. W tej małej szkole Adaś będzie się czuł jak w domu, a jego wrażliwość nie będzie tam problemem, lecz atutem. Rejonizacja promuje wielkie, bezosobowe placówki, w których łatwo przegapić problemy dziecka, a rodziców zmusza do takich desperackich kroków jak nasz. Jestem wściekła, że musiałam uciekać się do takich forteli, ale z drugiej strony czuję ulgę, bo widzę uśmiech na twarzy syna. Szkoda tylko, że w Polsce dobra, kameralna szkoła publiczna jest dostępna tylko dla tych, których stać na kombinowanie z adresem. Apeluję do Redakcji − piszcie o tym częściej! Rejonizacja w obecnym wydaniu to krzywda dla dzieci i upokorzenie dla rodziców. Każdy z nas powinien mieć prawo zapisać dziecko do szkoły, która mu odpowiada, bez konieczności wynajmowania mieszkań widm i płacenia za systemową nieudolność. Wiktoria Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Z 800 plus opłacam angielski i nic nie zostaje. Powinni dokładać jeszcze kilka stówek do korepetycji”
MEN nie ma litości: będzie zakaz telefonów także po lekcjach i na wycieczkach
Zakaz telefonów w szkołach znów jest przedmiotem dyskusji. MEN skierowało do dalszych prac nową wersję projektu ustawy po konsultacjach i opiniowaniu. Zmiany mają rozszerzyć ograniczenia także na część zajęć poza budynkiem szkoły, wprowadzić wyjątki (m.in. za zgodą nauczyciela) oraz dopuścić wyznaczenie miejsc na odkładanie urządzeń.
W szkołach znów robi się głośno o telefonach: Ministerstwo Edukacji Narodowej skierowało do dalszych prac nową wersję projektu ustawy, która ma ograniczyć korzystanie z komórek przez uczniów szkół podstawowych. Po konsultacjach publicznych i opiniowaniu resort uporządkował zapisy, doprecyzował wyjątki i dołożył ważny element: część zajęć realizowanych poza budynkiem szkoły także ma być objęta zasadami „offline”. Zakaz telefonów poza murami szkoły Najbardziej odczuwalna zmiana jest prosta: jeśli uczeń bierze udział w zajęciach edukacyjnych prowadzonych poza budynkiem szkoły, telefon ma nadal pozostawać poza użyciem. To odpowiedź na szkolną codzienność, w której lekcje nie kończą się zawsze w klasie. Jednocześnie projekt wprost rozdziela taką sytuację od wycieczek szkolnych. Te mają być wyłączone z rozszerzenia zakazu, ale z ważnym zastrzeżeniem: zasady używania telefonów podczas wyjazdów szkoły publiczne mają opisać w statutach – i mogą wskazać sytuacje, w których korzystanie z urządzeń zostanie zabronione również na wycieczce. Dla rodziców to ważna informacja: projekt nie idzie w stronę jednego, sztywnego scenariusza na wszystkie wyjścia i wyjazdy. Część reguł ma zostać uporządkowana ustawowo, a część – doprecyzowana w statucie szkoły. Wyjątki są spisane czarno na białym i mają konkretne procedury Projekt przewiduje sytuacje, w których telefon może być użyty legalnie i bez nerwowego tłumaczenia się „dlaczego akurat teraz”. Po pierwsze, uczeń będzie mógł skorzystać z telefonu za zgodą nauczyciela, gdy jest to potrzebne do realizacji programu nauczania, sprawdzenia wiedzy albo zapewnienia kontaktu z rodzicami w nagłej sytuacji. Po drugie, w szczególnych przypadkach zgodę może wydać dyrektor szkoły – m.in. ze względu na chorobę, niepełnosprawność lub inne potrzeby wymagające specjalistycznego sprzętu czy aplikacji monitorujących zdrowie. Ta zgoda ma być: wydawana na czas określony, udzielana w formie papierowej lub elektronicznej, przekazywana w ciągu trzech dni roboczych od złożenia uzasadnionego wniosku przez rodziców (albo pełnoletniego ucznia). Dodatkowo projekt dopuszcza korzystanie z telefonu w sytuacjach, w których liczy się bezpieczeństwo: przy bezpośrednim zagrożeniu zdrowia lub życia osób na terenie szkoły albo podczas zajęć poza nią, a także w razie zagrożenia mienia uczniów lub szkoły. Telefon ma zniknąć także na przerwach, a szkoła może wskazać miejsce odkładania W projekcie jasno wybrzmiewa też kwestia czasu: zakaz korzystania z urządzeń ma dotyczyć całego pobytu ucznia w szkole, nie tylko lekcji. To oznacza również przerwy i inne momenty spędzane na terenie placówki. Żeby nie kończyło się to chaosem (telefon w kieszeni, w plecaku, „na chwilę” w ręku), szkoła może zorganizować miejsca do przechowywania urządzeń. Decyzję w tej sprawie ma podejmować dyrektor, ale dopiero po: uzyskaniu zgody rady pedagogicznej i rady rodziców, zasięgnięciu opinii samorządu uczniowskiego. Dyrektor będzie mógł wskazać jedno miejsce albo kilka punktów i opisać zasady odkładania oraz odbierania telefonów. Te reguły mają zostać wprowadzone aktem wewnętrznym dyrektora. Jeśli szkoła utworzy takie punkty, uczniowie będą zobowiązani zostawiać w nich telefony zgodnie z ustalonymi zasadami. Nowa wersja projektu została przygotowana po zebraniu uwag w konsultacjach i opiniowaniu; MEN skierowało dokument do Stałego Komitetu Rady Ministrów. Dla rodzin to sygnał, że przepisy są porządkowane na poziomie ogólnokrajowym, ale codzienna organizacja – zwłaszcza na wycieczkach i w sposobie odkładania urządzeń – nadal będzie wymagała jasnych, zrozumiałych reguł w samej szkole. Źródło: PAP Zobacz też: Płatny e-dziennik: zmiany od września 2026. Rodzice odczują to w portfelach
Płatny e-dziennik: zmiany od września 2026. Rodzice odczują to w portfelach
Bezpłatny eDziennik ma trafić do szkół jako alternatywa dla komercyjnych systemów. MEN przygotowuje projekt ustawy, a rozwiązanie ma być zasilane danymi z publicznych rejestrów, m.in. SIO. Pilotaż zaplanowano na rok szkolny 2026/2027 we wszystkich województwach, a pełny dostęp ma ruszyć w 2027/2028.
MEN przygotowuje zmiany, które mogą wywrócić do góry nogami codzienną szkolną rutynę wielu rodzin: ma powstać bezpłatny eDziennik, czyli państwowy moduł dziennika lekcyjnego w wersji elektronicznej. Projekt ma trafić do przepisów przez nowelizację Prawa oświatowego oraz ustawy o systemie informacji oświatowej. Harmonogram jest już rozpisany: pilotaż w roku szkolnym 2026/2027 w wybranych szkołach w każdym województwie, a powszechne udostępnienie od 2027/2028. Ogólnopolski eDziennik zamiast płatnych platform Dziś rynek dzienników elektronicznych działa komercyjnie, a w wielu domach dochodzą opłaty za dostęp do pełnych funkcji w aplikacjach mobilnych. MEN wskazuje, że właśnie komercjalizacja usług jest jednym z kluczowych problemów, bo dziennik to nie tylko oceny i frekwencja, ale też bieżące informacje organizacyjne, takie jak zmiany w rozkładzie dnia. Bezpłatny eDziennik ma być alternatywą, z której będą mogły korzystać: publiczne i niepubliczne szkoły podstawowe, publiczne i niepubliczne szkoły ponadpodstawowe, szkoły artystyczne. Ważne jest też to, jak mają zapadać decyzje po stronie szkoły. Obecnie przepisy pozwalają prowadzić dziennik w formie elektronicznej, a za zgodą organu prowadzącego − nawet wyłącznie w tej formie. Wybór dostawcy należy do szkoły i w tym samym trybie ma być podejmowana decyzja o korzystaniu z nowego rozwiązania albo rezygnacji z niego. Bezpieczeństwo danych ma być w centrum, a logowanie ma zmniejszać ryzyko nadużyć MEN zapowiada, że fundamentem projektu ma być bezpieczeństwo: zarówno po stronie technicznej, jak i w ochronie przetwarzanych danych, w tym danych wrażliwych. Resort zakłada m.in. wzmocnioną ochronę informacji oraz ograniczenie ryzyka nieuprawnionego dostępu. W praktyce mają o tym zdecydować dwa filary: zasilanie systemu danymi z publicznych rejestrów, w tym z systemu informacji oświatowej (SIO), co ma zapewniać poprawność i bezpieczeństwo danych, uwierzytelnianie użytkownika środkiem identyfikacji elektronicznej przyłączonym do węzła krajowego, w tym z wykorzystaniem profilu mObywatel. Dla rodzica to może oznaczać mniej „kombinowania” z kolejnymi loginami i hasłami oraz większą kontrolę nad dostępem do konta. MEN podkreśla też cel, który łatwo zrozumieć bez specjalistycznego słownictwa: ograniczenie sytuacji, w których ktoś niepowołany zagląda do danych uczniów. Pilotaż we wszystkich województwach: szkoły mają być wskazywane przez kuratorów Pierwszym testem nowego rozwiązania ma być pilotaż w roku szkolnym 2026/2027. MEN planuje go we wszystkich województwach. W każdym z nich kuratorzy oświaty, w porozumieniu z dyrektorami, mają rekomendować do udziału co najmniej dwie szkoły podstawowe (publiczne i niepubliczne). Jeśli pozwolą na to warunki organizacyjne i techniczne, do pilotażu mogą dołączyć również wybrane szkoły artystyczne prowadzące kształcenie ogólne w zakresie szkoły podstawowej. W ich przypadku rekomendacje ma przygotować minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, z uwzględnieniem zróżnicowanego poziomu cyfrowego rozwoju tych placówek. Po etapie testów plan jest prosty: od roku szkolnego 2027/2028 system ma być w pełni udostępniony. Skala jest ogromna, bo e-dzienniki ma już prawie każda szkoła Zmiana dotyczy rynku, który jest już powszechny. Według danych z SIO (stan na 31 grudnia 2025 r.), z dzienników elektronicznych korzysta ponad 97 proc. publicznych szkół podstawowych i ponadpodstawowych, które przekazały tę informację. To 14 030 szkół. MEN zwraca uwagę, że przy takiej skali szczególnie widoczne są skutki modelu w pełni komercyjnego, z dominacją dwóch podmiotów. W tle pojawiają się też sygnały i działania Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: wskazywany jest m.in. szerszy problem rozbieżności między funkcjami dostępnymi bezpłatnie w przeglądarce i w aplikacji mobilnej oraz odpłatność za część funkcji w aplikacji, np. moduł wiadomości lub usprawiedliwień. Dla rodzin z więcej niż jednym dzieckiem dodatkowym obciążeniem bywa też fakt, że opłaty mogą dotyczyć każdego ucznia osobno. Za przygotowanie projektu po stronie MEN odpowiada wiceszefowa resortu Katarzyna Lubnauer. Planowany termin przyjęcia projektu przez rząd to III kwartał 2026 r., a całość ma wpisywać się w cele Polityki Cyfrowej Transformacji Edukacji. Źródło: portalsamorzadowy.pl Zobacz też: „Z 800 plus opłacam angielski i nic nie zostaje. Powinni dokładać jeszcze kilka stówek do korepetycji”
„Zadzwoniłam do nauczyciela po 20, a on mnie wyśmiał. Przecież to jego praca”
Nie sądziłam, że zwykła prośba o pomoc spotka się z taką falą niezrozumienia i jawną kpiną ze strony pedagoga. Choć zegar wybijał późną godzinę, byłam pewna, że dobro ucznia jest dla szkoły wartością nadrzędną – niestety, rzeczywistość boleśnie zweryfikowała moje oczekiwania.
Dzień dobry, Redakcjo. Jestem mamą czwartoklasisty, który od września zmaga się z nowymi przedmiotami i ogromnym stresem. Wczoraj wieczorem pękłam. Nie ja jedna, bo mój syn siedział nad zeszytem od matematyki całkowicie załamany. Była godzina 20:15, a my wciąż nie wiedzieliśmy, jak ugryźć zadanie. W akcie desperacji wykręciłam numer do wychowawcy, myśląc, że kto jak kto, ale nauczyciel z powołaniem zrozumie naszą sytuację. To, co usłyszałam w słuchawce, sprawiło, że do teraz chce mi się płakać. „To nie są godziny urzędowania” − czyli mur nie do przejścia Zadzwoniłam, bo przecież od tego są nauczyciele, żeby pomagać uczniom i rodzicom, prawda? Tak nas uczono na pierwszym zebraniu − że gramy do jednej bramki, że najważniejsze jest dziecko. Kiedy pan Tomasz odebrał, od razu zaczęłam przepraszać za porę, ale szybko przeszłam do sedna: „Panie Tomaszu, Maciek płacze, nie rozumiemy polecenia, czy mógłby pan tylko rzucić okiem?”. W odpowiedzi zapadła cisza, a potem usłyszałam krótki, sarkastyczny śmiech. Pan nauczyciel, zamiast poświęcić mi te dwie minuty, zaczął wykład o tym, że on teraz je kolację z rodziną i że szkoła kończy się o 15:00. Czułam się, jakby ktoś dał mi w twarz. Przecież ja nie dzwoniłam z plotkami! Dzwoniłam jako matka, która nie potrafi pomóc swojemu dziecku w wypełnianiu szkolnych obowiązków, które on sam zadał. Czy to naprawdę taki wielki grzech oczekiwać wsparcia, gdy system nas przerasta? Przecież praca nauczyciela to misja, a nie odbijanie karty w fabryce o 7:00 i 15:00. Poczucie wstydu i brak empatii w szkolnym systemie Najgorsze było to wyśmianie. Ten ton głosu, w którym słychać było pogardę dla moich starań. Poczułam się jak nieudolna matka i natręt w jednym. Nauczyciel stwierdził, że skoro jest po 20, to on ma prawo do prywatności i odłożył słuchawkę, zanim zdążyłam dokończyć zdanie. Zostałam z płaczącym dzieckiem i głuchym sygnałem w telefonie. Gdzie podziała się ta mityczna współpraca na linii dom-szkoła? Czy my, rodzice, naprawdę oczekujemy zbyt wiele? Przecież lekarze mają dyżury, policjanci pracują w nocy, a nauczyciel − osoba, której powierzamy przyszłość naszych dzieci − nagle staje się nieosiągalny, bo wybija magiczna godzina. Czy te kilka minut wyjaśnienia zadania naprawdę zrujnowałoby mu wieczór? Dla niego to drobiazg, dla mojego syna to była kwestia spokojnego snu i braku jedynki w dzienniku. Ten brak empatii boli najbardziej. Gdzie kończy się praca, a zaczyna zwykła ludzka życzliwość? Wiem, zaraz posypią się głosy, że nauczyciel też człowiek. Ale czy człowiek z powołaniem potrafi tak po prostu wyśmiać prośbę o pomoc? Przecież ja nie wymagam cudów, tylko krótkiej podpowiedzi. Pracuję w usługach i gdyby klient zadzwonił do mnie z palącym problemem, nie przyszłoby mi do głowy, żeby się z niego śmiać, nawet jeśli byłabym już w piżamie. To kwestia kultury i szacunku do drugiego człowieka, którego w tej sytuacji kompletnie zabrakło. Dzisiaj Maciek poszedł do szkoły z pustym zeszytem i wielkim lękiem w oczach. Ja natomiast zostałam z poczuciem ogromnego wstydu, że w ogóle spróbowałam szukać ratunku u źródła. Czy naprawdę musimy żyć w świecie, w którym pomoc kończy się wraz z ostatnim dzwonkiem? Przecież to jego praca, by edukować − nie tylko w warunkach lekcyjnych, ale też wtedy, gdy uczeń po prostu sobie nie radzi. Może czas przestać mówić o misji, a zacząć o zwykłym, biurokratycznym podejściu do dzieciaków, które w tym wszystkim są najmniej ważne. Małgorzata Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Puściłam córkę na nocowankę i to był błąd. Rodzice jej koleżanki zepsuli mi dziecko”
Egzamin ósmoklasisty 2026: matematyka. Są pierwsze przecieki, tak mogą wyglądać arkusze CKE
Egzamin ósmoklasisty 2026 z matematyki odbędzie się we wtorek 12 maja o 9 i potrwa 125 minut. Arkusz CKE ma zawierać 20–21 zadań (zamknięte i otwarte) łącznie za 30 punktów. Uczniowie szukają w sieci „pewniaków”, ale uwaga: rzekome przecieki przed testem to często oszustwo i kosztowne SMS-y.
We wtorek, 12 maja, ósmoklasiści zmierzą się z matematyką w ramach egzaminu ósmoklasisty 2026. Start zaplanowano na godzinę 9, a na pracę z arkuszem przewidziano 125 minut. To moment, który budzi emocje w wielu domach, bo choć test nie ma progu zdawalności, wynik realnie liczy się w rekrutacji do szkoły średniej. Matematyka na E8: arkusz jest przewidywalny, ale tempo potrafi zaskoczyć Egzamin z matematyki ma formę mieszaną: zadania zamknięte i otwarte. W części zamkniętej pojawiają się typy dobrze znane uczniom z prób i wcześniejszych sprawdzianów: wybór wielokrotny, prawda–fałsz oraz dobieranie. Część otwarta wymaga już samodzielnego zapisu rozwiązania. W arkuszu CKE ma być łącznie 20-21 zadań, w tym: 14-15 zadań zamkniętych, 5-6 zadań otwartych. Maksymalnie do zdobycia jest 30 punktów. Za zadania zamknięte przewidziano 14-15 punktów, a za otwarte 15-16 punktów. W praktyce oznacza to, że nawet przy dobrej „skuteczności” w zamkniętych, kluczowe potrafią okazać się zadania otwarte, bo tam punktów jest zwykle więcej i to one częściej różnicują wyniki. W domu dzieci często mówią: „Wszystko umiem, tylko robię głupie błędy”. W matematyce na tym egzaminie szczególnie ważne jest to, co dziecko pokaże na kartce. W zadaniach otwartych oceniane są: analiza treści, dobór metody, planowanie kroków, a także poprawny zapis działań i wyników. Pomaga prosta zasada: mniej pośpiechu w czytaniu, więcej porządku w zapisie. Oto obszary, które na E8 wracają najczęściej Uczniowie często pytają o „pewniaki”. Tego, co pojawi się na egzaminie, nikt nie zagwarantuje, ale są obszary, które regularnie pojawiają się w zadaniach i które w 2026 roku również mogą się trafić. Na liście powtórkowej zwykle znajdują się: działania na liczbach naturalnych, całkowitych, wymiernych i dziesiętnych oraz kolejność wykonywania działań, ułamki zwykłe i dziesiętne, własności działań arytmetycznych, wyrażenia algebraiczne (upraszczanie, przekształcanie) oraz obliczanie wartości, równania i proste nierówności, geometria: własności trójkątów, czworokątów i okręgów, obwód i pole figur, twierdzenie Pitagorasa, odczytywanie danych z wykresów i ich interpretacja, funkcja liniowa i proporcjonalność prosta, średnia arytmetyczna, mediana, prawdopodobieństwo prostych zdarzeń losowych. Zobacz arkusze CKE z matematyki z poprzednich lat: Egzamin ósmoklasisty 2025 − matematyka. Zobacz arkusz CKE i odpowiedzi Egzamin ósmoklasisty 2024 − matematyka. Zobacz arkusz CKE i odpowiedzi Egzamin ósmoklasisty 2023 − matematyka. Zobacz arkusz CKE i odpowiedzi „Przecieki” kuszą, ale mogą skończyć się rachunkiem za SMS Wraz z odliczaniem do wtorku rośnie też liczba wyszukiwań haseł o przeciekach. Warto, żeby dziecko usłyszało to jasno: arkusze CKE dostępne w sieci przed egzaminem to najczęściej przynęta przygotowana przez oszustów. Mechanizm bywa podobny: obietnica dostępu do zadań „tuż przed startem”, a potem prośba o opłatę za SMS. Ryzyko nie kończy się na jednorazowym koszcie. Możliwe są ukryte opłaty, wpisanie na płatną listę i regularne pobieranie pieniędzy, a rezygnacja z takiej usługi może być później trudna. Aby uspokoić nerwy przed egzaminem, zwykle wystarczą dwa kroki: rozmowa bez straszenia (że dostęp do „przecieków” nie daje przewagi, tylko kłopoty) oraz prosta umowa w domu, że w dniu przed egzaminem nie kupuje się żadnych „dostępów” i nie wysyła płatnych SMS-ów. W tym czasie bardziej opłaca się sen, lekka powtórka i przygotowanie rzeczy na poranek w dniu testu. Zobacz też: Są już pierwsze przecieki z egzaminu ósmoklasisty z polskiego. W sieci krążą zdjęcia arkuszy
Toksyczna nauczycielka zawsze mówi uczniom te 3 zdania. Do rodziców zwykle się uśmiecha
Za nienagannymi manierami i troskliwym uśmiechem prezentowanym na wywiadówkach może kryć się osoba, która systematycznie niszczy dziecięcą pewność siebie. Choć w obecności dorosłych tacy pedagodzy bywają czarujący, to za zamkniętymi drzwiami klas stosują subtelne, ale niezwykle skuteczne mechanizmy emocjonalnej opresji.
Wobec dyrekcji i rodziców toksyczny nauczyciel to osoba wzorowa − zawsze przygotowana, merytoryczna i, co najważniejsze, niezwykle uprzejma. To właśnie ten uśmiech, tak hojnie rozdawany na szkolnych korytarzach, sprawia, że skargi dzieci często traktujemy z przymrużeniem oka, zrzucając je na karb buntu czy niechęci do nauki. Tymczasem prawda o tym, co dzieje się w szkolnej ławce, bywa znacznie mroczniejsza. Uśmiech na korytarzu, strach w klasie Toksyczność w szkole rzadko przypomina otwartą wrogość, którą łatwo zgłosić do dyrekcji. To raczej wyrafinowana gra pozorów i pasywna agresja, która karmi się bezbronnością młodych ludzi. Tacy nauczyciele budują swój autorytet nie na szacunku, ale na strachu i poczuciu niższości uczniów. Rodzice często stają się nieświadomymi sojusznikami takich osób. Słysząc na wywiadówce same pochwały pod adresem klasy i widząc zaangażowanie pedagoga, trudno nam uwierzyć, że to ta sama osoba, z powodu której nasze dziecko drży przed każdym sprawdzianem. Mechanizm manipulacji jest prosty: w obecności świadków nauczycielka jest aniołem, ale gdy tylko drzwi klasy się zatrzaskują, atmosfera gęstnieje. Zamiast merytorycznej dyskusji pojawia się sarkazm, zamiast wsparcia − publiczne zawstydzanie. Dzieci, czując tę dwulicowość, często zamykają się w sobie. Bo jak przekonać mamę czy tatę, że ta miła pani od matematyki jest okrutna, skoro rodzice właśnie wrócili z zebrania zachwyceni jej podejściem? To tworzy w młodym człowieku niebezpieczny dysonans poznawczy, który niszczy zaufanie do dorosłych. Trzy zdania, które podcinają uczniom skrzydła Analizując liczne historie rodziców i opinie psychologów dziecięcych, można wyodrębnić trzy konkretne komunikaty, które jak bumerang wracają w relacjach z toksycznymi pedagogami. To zdania, które nie służą edukacji, a jedynie demonstracji władzy i systematycznemu podcinaniu skrzydeł. Pierwszym z nich jest: „Gdybyście byli choć trochę bystrzejsi, nie musiałabym powtarzać tego dziesięć razy”. To klasyczne przerzucanie odpowiedzialności za brak efektów nauczania na uczniów. Zamiast szukać nowych metod dotarcia do grupy, nauczycielka etykietuje dzieci jako mniej zdolne, budując w nich przekonanie, że są błędem w systemie. Drugie zdanie uderza w relację z domem: „Wasi rodzice byliby bardzo rozczarowani, gdyby wiedzieli, jak naprawdę zachowujecie się na lekcji”. To wykorzystywanie więzi rodzinnej jako narzędzia nacisku. Nauczycielka stawia się w roli jedynego sprawiedliwego sędziego, grożąc dziecku utratą miłości i akceptacji najważniejszych dla niego osób. Trzeci komunikat to wyrok wydany na przyszłość: „Z takim podejściem nigdy do niczego w życiu nie dojdziecie”. To zdanie, które potrafi zniszczyć w dziecku resztki motywacji. Zamiast uczyć, że błędy są naturalnym etapem rozwoju, toksyczny pedagog programuje uczniów na porażkę, odbierając im prawo do ambicji i marzeń. Gdzie kończą się wymagania, a zaczyna przemoc? Wielu rodziców wpada w pułapkę myślenia, że surowy nauczyciel to dobry nauczyciel. Oczywiście, wymagania są w szkole potrzebne, ale istnieje zasadnicza różnica między wysoką poprzeczką a emocjonalnym wyczerpaniem. Wymagający pedagog motywuje do wysiłku, wspiera w trudnościach i celebruje postępy. Toksyczny pedagog natomiast czerpie satysfakcję z potknięć ucznia i używa ocen jako narzędzia kary, a nie informacji zwrotnej. Jako dorośli musimy być wyczuleni na subtelne zmiany w zachowaniu naszych dzieci. Jeśli radosny uczeń nagle staje się wycofany, skarży się na bóle brzucha przed konkretną lekcją lub reaguje panicznym lękiem na myśl o pomyłce − to sygnał alarmowy, którego nie wolno ignorować. Nie dajmy się zwieść uprzejmym uśmiechom na korytarzu. Prawdziwą miarą wartości pedagoga nie jest to, jak traktuje nas, dorosłych, ale to, jak czują się w jego obecności ci najmłodsi, którzy nie mają jeszcze narzędzi, by samodzielnie postawić granice toksycznej władzy. Zobacz też: Toksyczna matka zawsze powtarza to 1 zdanie. Tak „zamyka” dziecko w „złotej klatce”
Jej syn wrócił ze szkoły z płaczem. Matka: „Nie daruję nauczycielce”
Nauczycielka oceniła ucznia zbyt surowo za brak wiedzy z odległych lekcji? Ta mama uważa, że jedynka za brak pamięci do szczegółów to pedagogiczny błąd, którego nie zamierza puścić płazem.
Droga Redakcjo! Serce mi pęka, gdy patrzę na mojego syna, a w środku aż się gotuję z wściekłości na to, co wyprawia się w naszej szkole. Mój Kacper jest w piątej klasie, to wciąż małe dziecko, które potrzebuje wsparcia i zachęty, a nie kłód rzucanych pod nogi przez dorosłych, którzy powinni być jego przewodnikami. Wczoraj mój syn wrócił do domu z zapuchniętymi od płaczu oczami, rzucił plecak w kąt i zamknął się w pokoju. Wszystko przez jedną kobietę, która mieni się pedagogiem, a zachowuje się jak inkwizytor. Nie daruję tej nauczycielce tego, co zrobiła mojemu dziecku. Dramat przy tablicy zamiast normalnej lekcji Wszystko zaczęło się na lekcji polskiego. Kacper był przygotowany z ostatniego tematu, wiedział wszystko o przymiotnikach, bo siedzieliśmy nad tym razem cały wieczór. Ale pani polonistka miała inny plan. Wywołała go do tablicy i zamiast zapytać o to, co było wczoraj, zaczęła go maglować z materiału chyba sprzed miesiąca! Pytała o jakieś zawiłości z mitologii, które oni przerabiali wieki temu. Kacper stanął tam, przed całą klasą, i po prostu go zatkało. Stres, nagłe uderzenie gorąca i pustka w głowie − chyba każdy z nas to zna. Zamiast mu pomóc, naprowadzić, pani polonistka z lodowatym uśmiechem stwierdziła, że skoro nie pamięta, to znaczy, że się nie uczy. I wpisała mu wielką, czerwoną jedynkę do dziennika. Moje dziecko poczuło się upokorzone i gorsze od innych. Czy naprawdę rola nauczyciela polega na tym, żeby przyłapać ucznia na tym, czego nie wie, zamiast sprawdzić to, co umie? Wymagania z kosmosu i niszczenie dziecięcej psychiki Ja się pytam: po co tak stresować dzieci w piątej klasie? Czy my chcemy wychować pokolenie nerwicowców, którzy boją się odezwać, bo zostaną ocenieni i wyśmiani? Piąta klasa to czas, kiedy dzieci dopiero uczą się systematyczności, ich mózgi są przeładowane tysiącem informacji z różnych przedmiotów. Wymaganie, żeby uczeń w każdej chwili recytował regułki sprzed kilku tygodni, to absurd i czyste znęcanie się. Mój Kacper od wczoraj powtarza, że jest głupi i do niczego się nie nadaje. Jak mam mu teraz wytłumaczyć, że ocena w dzienniku nie definiuje jego wartości, skoro szkoła robi wszystko, żeby go w tym utwierdzić? Nauczyciele krzyczą, że dzieci nie chcą czytać książek, a potem sami ich do tego zniechęcają takimi metodami. Ta jedynka niczego go nie nauczyła, jedynie sprawiła, że na widok pani od polskiego dostaje skurczu żołądka. Czy to jest ten słynny wysoki poziom nauczania? Dla mnie to po prostu brak empatii i zwykłego, ludzkiego podejścia. Czas skończyć z presją ocen i zacząć widzieć w uczniu człowieka Dyrektorzy szkół i kuratoria powinny wreszcie zrozumieć, że dzieci to nie są roboty, do których wgrywa się dane i oczekuje, że będą tam zawsze dostępne na kliknięcie. Szkoła powinna być bezpiecznym miejscem. Zamierzam iść do szkoły i porozmawiać z tą panią, choć mąż mówi, żebym odpuściła. Ale ja nie odpuszczę! Jeśli my, rodzice, nie staniemy murem za naszymi dziećmi, to kto to zrobi? Nie zgadzam się na to, żeby mój syn płakał przez czyjeś kompleksy i potrzebę pokazania władzy nad słabszym. Szkoła ma uczyć, a nie karać za to, że ludzka pamięć jest zawodna, zwłaszcza w stresie. Mam nadzieję, że inne mamy też zaczną głośno mówić o tym, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami klas. Nasze dzieci zasługują na szacunek i zrozumienie. Kacper jest mądrym, wrażliwym chłopcem i żadna pani od polskiego nie wmówi mu, że jest inaczej tylko dlatego, że zapomniał imienia jakiegoś greckiego boga. Ciekawi mnie, co o tym sądzicie − czy odpytywanie z materiału sprzed kilku tygodni to norma, którą należy zaakceptować, czy może jednak relikt przeszłości, który niszczy dziecięcą pewność siebie? Ela Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Toksyczna matka zawsze robi te 3 rzeczy. Z zewnątrz wygląda na troskliwą mamusię
Znamy 2 pewniaki na egzamin ósmoklasisty: te lektury trzeba znać na blachę
Na kilka dni przed egzaminem ósmoklasisty z języka polskiego sieć zalała fala sensacyjnych doniesień o rzekomych tematach wypracowań i pewniakach, które mają otworzyć uczniom drzwi do wymarzonych liceów. Dwie lektury powtarzają się we wszystkich spekulacjach – lepiej dobrze się z nich przygotować.
W szkołach i na grupach dyskusyjnych dla ósmoklasistów znów wraca ten sam temat: co może pojawić się w arkuszu z języka polskiego na egzaminie ósmoklasisty 2026? Przed majową sesją (11-13 maja) uczniowie i nauczyciele publikują swoje prognozy, a wśród „pewniaków” najczęściej przewijają się dwa tytuły: „Dziady cz. II” oraz „Balladyna”. Jednocześnie CKE przypomina, że zadania zawsze opierają się na podstawie programowej i oficjalnym katalogu lektur dla klas IV-VIII. Przecieki na E8: lista lektur na egzamin z języka polskiego W sieci łatwo trafić na zestawienia, których autorzy próbują wytypować lekturę, jaka na pewno pojawi się na egzaminie. W tegorocznych rozmowach prym wiodą „Dziady cz. II” i „Balladyna” – to właśnie te utwory najczęściej wracają w szkolnych dyskusjach i edukacyjnych rankingach. Warto jednak trzymać się faktów. Oficjalna lista tekstów obowiązkowych pozostaje bez zmian względem poprzednich lat. To oznacza, że przygotowania nadal trzeba opierać na lekturach, które uczniowie przerabiają w klasach IV-VIII, bez nerwowego dokładania nowych tytułów na ostatniej prostej. Pewniaki na egzamin ósmoklasisty: dlaczego właśnie „Dziady cz. II” i „Balladyna”? Popularność tych dwóch lektur nie bierze się znikąd: w internetowych analizach podkreśla się ich częstą obecność w testach i ich znaczenie w podstawie programowej. Do tego dochodzą przeglądy arkuszy z lat 2019–2025 oraz próbne egzaminy CKE, które bywają punktem odniesienia dla nauczycieli i uczniów. Dla rodzica to ważna informacja z praktycznym wnioskiem: „pewniaki” mogą być wskazówką, co dziecko powinno znać i rozumieć. Warto też poćwiczyć pracę z tekstem (np. odnaleźć motyw, wskazać problematykę, zbudować krótką argumentację). Ale to nadal tylko wycinek większej układanki, a nie gotowa recepta na dobry wynik. E8 z języka polskiego: warto znać wszystkie lektury W poprzednich latach internetowe przewidywania sprawdzały się jedynie w niewielkim stopniu. W „przeciekach” regularnie pojawiały się zapowiedzi testów m.in. z „Zemsty”, „Kamieni na szaniec”, „Małego Księcia” czy drugiej części „Dziadów”. Część tych tytułów faktycznie pojawiała się w arkuszach, ale nie było sytuacji, w której „wróżby” z sieci w pełni pokryłyby się z ostatecznymi zadaniami. Dlatego w domowym planie powtórek lepiej stawiać na spokój i konsekwencję. CKE musi rygorystycznie trzymać się podstawy programowej, a powracanie niektórych dzieł na egzaminach wynika z założeń edukacyjnych, a nie z ich popularności. Terminy już są, a lista lektur nie zaskakuje Egzamin ósmoklasisty 2026 ma potrwać od 11 do 13 maja. W harmonogramie wskazano: 13 maja 2026 – sprawdzian z języka polskiego 12 maja – zmagania z matematyką 13 maja – test z języka angielskiego W samych lekturach również nie będzie rewolucji. Wśród tytułów, które uczniowie mają znać, wymienia się m.in. „Zemstę”, „Kamienie na szaniec”, „Małego Księcia” i „Opowieść wigilijną”, a także „Hobbita”, „Chłopców z Placu Broni” oraz komiks „Kajko i Kokosz. Szkoła latania”. Jeśli w domu narasta napięcie, może pomóc proste podejście: potraktujcie internetowe typy jako inspirację do uporządkowania powtórek, ale zostawcie fundament tam, gdzie jego miejsce – w pełnej znajomości lektur z oficjalnej listy i w ćwiczeniu pracy z tekstem. To właśnie ten zestaw umiejętności najczęściej daje dziecku poczucie kontroli przed wejściem na salę egzaminacyjną. Zobacz też: „8-klasista nie wiedział, kim był Mickiewicz”. Nauczyciele boją się o dzisiejszą młodzież
„Moje dziecko nie będzie czytać Mikołajka ani innych lektur. Nie zrobię z niego pachołka systemu”
Każdego wieczoru patrzę na mojego syna pochłoniętego ulubionym komiksem i wiem, że nie pozwolę, by szkoła zniszczyła w nim tę naturalną pasję. Oficjalnie mówię „dość” zmuszaniu dzieci do czytania archaicznych książek, które tylko zniechęcają je do literatury i niszczą ich indywidualność.
Piszę do Was, bo wczoraj po raz kolejny pękło we mnie coś, co budowało się od początku pierwszej klasy. Mój syn, radosny, ciekawy świata 10-latek, ma przeczytać Mikołajka jako lekturę. Kiedy zobaczyłam jego zgaszony wzrok i to ciężkie westchnienie, gdy próbował przebrnąć przez pierwszy rozdział, poczułam czystą złość. Postanowiłam, że dość tego. Moje dziecko nie będzie czytać Mikołajka ani żadnej innej lektury, która go nudzi. Nie zrobię z niego pachołka systemu, który od najmłodszych lat uczy dzieci, że ich własne zdanie i gust się nie liczą. Przymus to najkrótsza droga do nienawiści do książek Dlaczego my, dorośli, tak bardzo chcemy formatować te małe umysły? Jako matka nie zgadzam się na to, żeby ktoś obcy − urzędnik w ministerstwie czy autor programu nauczania − decydował o tym, co ma wypełniać wyobraźnię mojego synka. Widzę, co się dzieje z dziećmi moich koleżanek. Są zmuszane do czytania książek, które nie mają nic wspólnego z dzisiejszą rzeczywistością. Język jest przestarzały, problemy bohaterów wydają się im obce, a tempo akcji ślimacze w porównaniu do tego, jak wygląda dzisiejszy świat. Efekt? Dzieciaki nienawidzą czytać. Kojarzą książkę z karą, z obowiązkiem, z nudnym wieczorem przy biurku, zamiast z przygodą. Ja na to nie pozwolę. Mój syn nie jest trybikiem w maszynie, który ma bezkrytycznie przyjmować wszystko, co mu się narzuci. Chcę, żeby kochał literaturę, a nie żeby odliczał strony do końca rozdziału tylko po to, by uniknąć jedynki. Szkoła próbuje ulepić wszystkie dzieci na jedną modłę, ale ja stoję na straży wolności mojego dziecka. Jeśli książka go nie interesuje, ma prawo ją zamknąć. Bez poczucia winy. Komiksy to też literatura i nie pozwolę ich wyśmiewać Często słyszę od nauczycieli, że komiksy to niepoważna lektura, że to tylko obrazki. To bzdura. Mój syn uwielbia komiksy. Potrafi spędzić godziny, analizując kadry, śledząc dialogi, przeżywając przygody superbohaterów czy zabawne perypetie współczesnych postaci. Czyta? Czyta! I robi to z własnej, nieprzymuszonej woli. Jego oczy błyszczą, kiedy opowiada mi o nowym tomie. To jest prawdziwa pasja, której nie zamierzam gasić w imię kanonu. Dlaczego uważa się, że dziecko czytające o Mikołajku jest lepsze od tego, które czyta o Spider-Manie? To snobizm i brak zrozumienia współczesnej kultury. Nie pozwolę, by ktokolwiek wmawiał mojemu dziecku, że jego pasja jest gorsza. Komiksy rozwijają wyobraźnię przestrzenną, uczą skrótów myślowych, budują słownictwo w sposób atrakcyjny dla młodego mózgu. Nie będę go dopasowywać do narzuconych zasad tylko po to, żeby pani w szkole była zadowolona. Jego radość z czytania jest dla mnie ważniejsza niż świadectwo z paskiem wypracowane na zmuszaniu się do rzeczy, których nienawidzi. Wolność wyboru ponad systemowe zasady Wiem, że zaraz posypią się gromy. Że wychowuję buntownika, że życie to nie tylko przyjemności, że musi się nauczyć dyscypliny. Ale ja pytam: po co? Czy naprawdę chcemy wychować pokolenie ludzi, którzy potulnie wykonują polecenia, nawet jeśli są one nielogiczne i niszczą ich pasję? Ja chcę, żeby mój syn był człowiekiem wolnym. Chcę, żeby wiedział, że ma prawo wyboru, że jego gust jest ważny i że nikt nie ma prawa narzucać mu, jak ma spędzać swój wolny czas. Nie będę go łamać. Jeśli szkoła wymaga znajomości treści Mikołajka, to trudno. Przeczytam mu streszczenie. Niech dostanie tę trójkę. Wolę mieć w domu szczęśliwe dziecko z komiksem w ręku niż zastraszonego ucznia, który przeczytał lekturę, a w duchu obiecuje sobie, że nigdy więcej nie sięgnie po żadną książkę. Stawiam na relację, na emocje i na autentyczność. Moje dziecko nie będzie pachołkiem systemu, który nie zauważa, że świat poszedł do przodu. Będę go wspierać w byciu sobą, nawet jeśli oznacza to pójście pod prąd szkolnym wymaganiom. Mama Maćka Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Rekordowo krótki rok szkolny 2026/27: dzieci czeka mnóstwo wolnego. Rodzice będą musieli kombinować
„Matematyczka siedzi w domu, zamiast pracować. Przez jej wygodę mój Bartuś ma braki”
Problem nagminnych nieobecności matematyczki doprowadził rodziców ósmoklasistów do ostateczności. Ta mama uważa, że „opieka nad dzieckiem” nie jest wystarczającym usprawiedliwieniem dla braku realizacji programu przed najważniejszym egzaminem syna.
Dzień dobry, piszę do Państwa, bo czuję, że zaraz pęknę z bezsilności, a w szkole mojego syna nikt nie traktuje nas poważnie. Mój Bartuś jest w ósmej klasie − to najważniejszy rok, od którego zależy jego przyszłość, wymarzone liceum i całe dalsze życie. Tymczasem od września trwa jedna wielka farsa, za którą nikt nie chce wziąć odpowiedzialności. Nasza pani od matematyki, zamiast stać przy tablicy i przygotowywać dzieci do egzaminu, spędza połowę miesiąca na zwolnieniach, bo jej własne dziecko ciągle choruje. Egzamin ósmoklasisty za pasem, a w zeszytach pustki Proszę mnie źle nie zrozumieć − ja wiem, że małe dzieci chorują, sama przez to przechodziłam. Ale jest jakaś granica! Matematyczka od początku roku szkolnego była w pracy może przez łącznie trzy miesiące. Kiedy tylko wraca na tydzień, zaraz znika na kolejne dwa tygodnie opieki. To jest przedmiot kierunkowy, najważniejszy na egzaminie, a moje dziecko zamiast lekcji ma wieczne zastępstwa z panią z biblioteki albo wf-istą, którzy puszczają im filmy, żeby tylko przeczekali godzinę. W zeszycie Bartusia przez kilka tygodni potrafiło nie być ani jednego nowego tematu. Program stał w miejscu, a czas nieubłaganie uciekał. Tymczasem egzamin tuż tuż. Ja się pytam: kto za to odpowie? Pani nauczycielka pewnie uważa, że ma prawo do siedzenia w domu przy herbatce z malinami, bo przecież prawo jej na to pozwala. Ale co z prawem mojego dziecka do nauki? Co z obowiązkiem szkoły wobec uczniów? Płacę za błędy systemu i prywatne życie nauczycielki Najbardziej boli mnie to, że przez nieobecności tej pani, my, rodzice, musimy teraz wyciągać z portfeli setki złotych na korepetycje. Bartuś do niedawna chodził na dodatkowe lekcje dwa razy w tygodniu, bo inaczej na pewno oblałby ten egzamin. To jest skandal! Szkoła jest darmowa tylko w teorii, bo w praktyce muszę opłacać prywatnego nauczyciela, który nadrabia to, czego pani matematyczka nie raczyła zrobić w ramach swojego etatu. Rozmawiałam o tym z dyrekcją, ale słyszę tylko: „Proszę o wyrozumiałość, pani nauczycielka ma małe dziecko, jest sezon infekcyjny”. No przepraszam bardzo, ale co mnie obchodzi jej dziecko? Ja mam swoje dziecko, o które muszę walczyć! Czy jej życie prywatne jest ważniejsze niż przyszłość trzydziestu osób w klasie? Jeśli ktoś nie jest w stanie pogodzić macierzyństwa z pracą w tak odpowiedzialnym miejscu jak klasa w roku egzaminów, to może powinien zmienić zawód albo przejść na bezpłatny urlop, a nie blokować etat i marnować czas naszym dzieciom Gdzie podziała się misja nauczyciela i odpowiedzialność za ucznia? Mam wrażenie, że dzisiejsi nauczyciele zupełnie zapomnieli, czym jest misja. Kiedyś nauczyciel przychodził do pracy nawet z katarem, bo wiedział, że dzieci go potrzebują. Dzisiaj wystarczy jedno kichnięcie w domu i już ląduje L4 w systemie. Ta pani doskonale wie, że dzieci mają egzamin, że stresują się, że nie radzą sobie z funkcjami czy geometrią. I co robi? Wyłącza telefon i ma wszystko w nosie. Bartuś jest coraz bardziej sfrustrowany. Widzę, jak traci zapał do nauki, bo czuje, że w szkole nikt od niego nic nie wymaga, a potem na korkach okazuje się, jak ogromne ma braki. To jest niszczenie psychiki młodych ludzi. My, rodzice, jesteśmy wściekli, ale boimy się głośno protestować, żeby pani matematyczka nie mściła się na dzieciach, jak już łaskawie wróci do pracy. Ale ja dłużej nie będę milczeć. Szkoła to nie jest przechowalnia, a praca nauczyciela to nie jest hobby, które można porzucić, kiedy tylko dziecko zagorączkuje. Powinniśmy wymagać od nich profesjonalizmu, a nie wiecznego użalania się nad ich losem. Z poważaniem, oburzona mama Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Puściłam córkę na nocowankę i to był błąd. Rodzice jej koleżanki zepsuli mi dziecko”
MEN zdecydowało: religia buddyjska wejdzie do szkół. Zastąpi katechezę z księdzem?
Religia buddyjska w szkołach może stać się realną opcją po tym, jak MEN podpisało porozumienie z Polską Unią Buddyjską. Dokument ma otworzyć drogę do przygotowania nauczycieli i prac nad podstawą programową. Nie ma jeszcze terminów ani listy szkół, a decyzja już wywołała gorącą dyskusję.
Religia buddyjska w szkołach może stać się jedną z dostępnych opcji po tym, jak Ministerstwo Edukacji Narodowej pod koniec marca podpisało porozumienie z Polską Unią Buddyjską. Dokument dotyczy przede wszystkim zasad przygotowania nauczycieli i otwiera formalną drogę do dalszych prac nad organizacją zajęć. Na dziś nie ma jednak ani terminów, ani listy szkół, a sama decyzja już podzieliła rodziców. Umowa jest podpisana, ale w szkołach wciąż brakuje konkretów Porozumienie MEN z Polską Unią Buddyjską to krok proceduralny, a nie gotowy plan wdrożenia. Z perspektywy rodzica najważniejsze jest to, że mówimy o etapie przygotowań: nie wiadomo, kiedy i w jakiej skali zajęcia mogłyby się pojawić oraz jak szkoły miałyby je w praktyce organizować. Dziś kluczowe decyzje będą zależeć od tego, czy uda się zbudować realne zaplecze kadrowe. W dokumencie najmocniej wybrzmiewa właśnie ten wątek: przygotowanie osób, które miałyby prowadzić lekcje. Za wybór nauczycieli ma odpowiadać Rada Edukacji Buddyjskiej, która ma oceniać, kto spełnia wymagania do pracy z uczniami. To ważna informacja także dla tych rodzin, które w ogóle nie planują takiego wyboru. Każde nowe zajęcia w szkole to nie tylko „kolejna możliwość”, ale też dodatkowa praca organizacyjna: dopasowanie grup, sal i godzin, a w konsekwencji wpływ na plan lekcji. Buddyzm w szkołach: program dopiero powstaje Równolegle trwają prace nad podstawą programową, a więc nie ma jeszcze odpowiedzi na pytania, które rodzice zadają najczęściej: czego dokładnie dzieci miałyby się uczyć, w jakiej formie i z jakim naciskiem na praktykę czy wiedzę o tradycji. Na tym etapie nie ma również informacji o zakresie materiału ani o tym, jak miałyby wyglądać konkretne tematy zajęć. To oznacza, że wiele elementów może się zmienić w toku przygotowań. W praktyce właśnie program często przesądza o tym, czy rodzice uznają dane zajęcia za wartościowe dla dziecka i spójne z domowym podejściem do wychowania. W tle widać też szerszy proces zmian dotyczących obecności religii w szkole. Dla części rodzin to sygnał otwartości na różnorodność, dla innych powód do niepokoju o to, jak szkoła będzie układała proporcje między tradycjami i jakie znaczenie będą miały dotychczasowe zajęcia. Rodzice liczą godziny, a szkoły zmagają się z logistyką Nawet jeśli zainteresowanie nowymi zajęciami nie byłoby masowe, dochodzi bardzo przyziemny problem: jak to zmieścić w planie, który i bez tego bywa napięty. Rodzice znają to z codzienności: zmieniające się godziny lekcji, okienka, kończenie późno, trudne do pogodzenia zajęcia dodatkowe i dojazdy. Dodanie kolejnego przedmiotu fakultatywnego może oznaczać więcej żonglowania godzinami. A gdy w grę wchodzą podziały na grupy, szkoła musi dopasować terminy tak, by nie rozbić dnia ucznia. To szczególnie odczuwalne w rodzinach, w których jedno z rodziców pracuje zmianowo albo dzieci mają zajęcia terapeutyczne i treningi. Warto też pamiętać, że jeśli zajęcia się pojawią, prawdopodobnie będą dobrowolne, podobnie jak lekcje religii czy etyki. Dla wielu rodziców to uspokajająca wiadomość: nie ma mowy o przymusie. Skrajne reakcje nie biorą się znikąd, bo spór o religię trwa od miesięcy Porozumienie wywołało szeroką dyskusję: od głosów popierających większą różnorodność po obawy o miejsce tradycji chrześcijańskiej w szkole. W przestrzeni publicznej pojawiły się także krytyczne opinie ekspertów, w tym stanowisko dr. Andrzeja Mazana, który ocenia, że takie zmiany mogą osłabiać rolę tradycji chrześcijańskiej i relatywizować wiarę katolicką. Warto przy tym oddzielić emocje od faktów organizacyjnych. Faktem jest podpisanie porozumienia i rozpoczęcie prac nad zapleczem kadrowym oraz podstawą programową. Faktem jest również to, że na dziś brakuje konkretnych informacji o terminach i skali. Warto wiedzieć, że Polska Unia Buddyjska działa pod patronatem Dalajlamy od 1995 roku i zrzesza większość buddyjskich związków wyznaniowych w kraju. Z kolei społeczność praktykujących w Polsce liczy około 10 tysięcy osób. Na razie rodzice nie muszą podejmować żadnych decyzji. W kolejnych miesiącach kluczowe będą szczegóły: kto miałby uczyć, czego dokładnie, w jakich szkołach i jak to wpłynie na codzienny rytm uczniów. Źródło: opoka.org.pl Zobacz też: Rodzice wstydzą się tego zachowania u dziecka. Nie wiedzą, że świadczy o wybitnej inteligencji
Dzieci w szkole powtarzają słowo na „s”. To okropny wstyd dla rodziców
Twoje dziecko mówi to przy obiedzie, a ty masz ochotę zapaść się pod ziemię? Nie jesteś sama – rodzice w całym kraju palą się ze wstydu, bojąc się, że internetowy slang wystawia im świadectwo „niedbałych opiekunów”. Przeczytaj, jak odzyskać spokój i zrozumieć, o co tak naprawdę chodzi w tej przedziwnej modzie.
Ostatnio moja koleżanka, kobieta sukcesu, zawsze świetnie zorganizowana mama dwóch chłopców, przyznała mi się: „Słuchaj, ja już nie mogę. Mój syn wszędzie mówi to słowo na 's'. Ostatnio w kolejce do lekarza wypalił z tym na cały regulator, a ludzie patrzyli na mnie jak na wariatkę”. Chodziło jej o osławione „skibidi”. Internetowy trend w szkolnej ławce − skąd wzięło się „skibidi”? Przyznam szczerze, że gdyby ktoś kilka miesięcy temu zapytał mnie, o co chodzi z tymi toaletami i śpiewającymi głowami, pewnie tylko wzruszyłabym ramionami. Ale „skibidi” to nie jest zwykłe słowo − to symbol całej generacji Alfa, który wyewoluował z dziwacznej, surrealistycznej serii filmików na YouTube (Skibidi Toilet). Dla dziecka to kod, sposób na bycie w temacie, element szkolnej przynależności. Dla rodzica? To synonim cyfrowego śmietnika. Kiedy słyszymy, jak nasze dziecko przy niedzielnym obiedzie mówi, że babcia jest „skibidi”, albo ocenia obiad jako „skibidi toilet”, czujemy fizyczny skurcz żołądka. Dlaczego tak bardzo się tego wstydzimy? Bo to słowo jest dla nas dowodem na to, że straciliśmy kontrolę. W naszych głowach natychmiast zapala się czerwona lampka: „Co pomyślą inni? Że siedzi cały dzień przed tabletem? Że nie czytamy mu książek? Że karmimy jego mózg papką z sieci?”. Ten okropny wstyd, o którym mówiła moja koleżanka, to w rzeczywistości lęk przed oceną społeczną. Boimy się, że wyjdziemy na rodziców niedbających o rozwój, którzy idą na łatwiznę, pozwalając internetowi wychowywać swoje dzieci. Słowo na „s” staje się w naszych uszach wyrokiem skazującym nas na miano „tych gorszych” opiekunów. Slangowy brainrot, czyli dlaczego dzieciaki kochają to, co nas przeraża W środowisku szkolnym „skibidi” czy „sigma” są na porządku dziennym. To współczesna waluta towarzyska. Dzieciaki przerzucają się tymi określeniami, budując własny, hermetyczny świat, do którego my nie mamy wstępu. I to nas boli najbardziej. My, dorośli, chcielibyśmy, aby nasze dzieci posługiwały się piękną polszczyzną, by cytowały wiersze (albo chociaż mówiły pełnymi zdaniami), a dostajemy w zamian onomatopeje z pogranicza abstrakcji. To, co internet nazywa „brainrot content” (treściami rozmiękczającymi mózg), dla naszych dzieci jest po prostu śmieszne. Moja przyjaciółka Ania przyznała, że najbardziej wstydzi się tego, że nie potrafi „skibidi” zakazać. Bo jak zakazać słowa, które jest wszędzie? Na korytarzu, w szatni, na boisku. Rodzicielska frustracja bierze się stąd, że czujemy się bezsilni wobec algorytmów, które są szybsze niż nasze pedagogiczne starania. Wydaje nam się, że to słowo na „s” stygmatyzuje naszą rodzinę jako taką, w której nie dba się o jakość treści pokazywanych dziecku. Ale czy naprawdę tak jest? Czy jedno głupie słowo z internetu faktycznie przekreśla lata czytania bajek do poduszki i wspólnych wycieczek do muzeum? Wstyd ma wielkie oczy − jak odczarować „skibidi” i odzyskać spokój? Czas na chwilę szczerości: my też mieliśmy swoje „skibidi”. Czy pamiętacie czasy „czadowo”, „spoko” albo dziwnych rymowanek, które doprowadzały naszych rodziców do szału? Każde pokolenie potrzebuje swojego językowego buntu, swojej odrębności. Problem polega na tym, że dzisiejszy slang jest bardziej wizualny i silniej powiązany z szybką kulturą obrazkową, co budzi w nas naturalny lęk o koncentrację i rozwój poznawczy naszych pociech. Jednak palenie się rakiem w sklepie tylko dlatego, że ośmiolatek użył modnego słowa, to droga donikąd. Zamiast się wstydzić, warto... zapytać. Kiedy moje dziecko używa słowa, którego nie rozumiem (lub którego się boję), nie uciszam go z przerażeniem w oczach. Pytam: „A co to właściwie dla ciebie znaczy?”. Często okazuje się, że dla dziecka „skibidi” to po prostu synonim czegoś fajnego albo... kompletnie nic nieznaczący przerywnik. Odczarowanie słowa zdejmuje z niego tę magiczną, zakazaną moc. Jeśli przestaniemy reagować na nie jak na najgorszy wulgaryzm, przestanie być ono narzędziem do testowania naszej cierpliwości. Rodzicielstwo to nie jest konkurs na najpiękniejsze słownictwo dziecka − to relacja. I o ile dbamy o to, by dziecko wiedziało, kiedy język internetu jest nie na miejscu (np. na uroczystości u babci), o tyle możemy odpuścić sobie wstyd. W końcu to tylko słowo, które przeminie tak szybko, jak kolejny trend na TikToku. Zobacz też: „Głupie zasady synowej psują mi wnuczkę. Gdybym to ja zajmowała się Majeczką, byłaby złotym dzieckiem”
„Co to za wymysł, żeby w 1 klasie pisać sprawdziany i dyktanda na oceny. Dziecko już nienawidzi szkoły”
Nigdy nie przypuszczałam, że już w pierwszym roku nauki będę musiała wyciągać mojego siedmioletniego syna z łóżka siłą, bo tak bardzo boi się kolejnego „testu”. To, co dzieje się w szkole mojego dziecka, to nie jest nauka czytania i pisania, to brutalny trening odporności psychicznej, na który on nie jest gotowy.
Droga Redakcjo. Czuję się kompletnie bezsilna, a serce mi pęka, gdy patrzę na mojego synka, Antosia. Pamiętam wrzesień − ten dumny uśmiech, nowy plecak, radość z tego, że jest już dużym uczniem. Ta duma nie trwała długo. Potem zaczęła się prawdziwa szkoła, która zamiast być przygodą, stała się dla nas koszmarem. Nie rozumiem, co to za wymysł, żeby w pierwszej klasie, kiedy dzieci jeszcze dobrze nie trzymają ołówka w ręku, wprowadzać sprawdziany, kartkówki i dyktanda na oceny. Moje dziecko już nienawidzi szkoły, a my mamy przed sobą jeszcze długie lata nauki. Jak on ma to przetrwać, skoro na starcie podcięto mu skrzydła? System punktowy, czyli ukryte oceny w pierwszej klasie Pani nauczycielka twierdzi, że przecież ocen nie ma, bo zgodnie z przepisami w klasach 1-3 obowiązuje ocena opisowa. Ale to tylko teoria, bo w praktyce mamy system punktowy, który jest jeszcze bardziej bezlitosny. Antoś wraca do domu i płacze, bo dostał tylko dwa punkty na pięć, co w oczach dzieci i rodziców jest po prostu dwóją. Na każdej pracy klasowej widnieje punktacja, która tworzy wśród tych siedmiolatków chorą rywalizację. One w szatni nie rozmawiają o tym, w co się bawić, tylko kto miał ile punktów z dyktanda. Zamiast chwalić za postępy, pani wytyka każdy błąd na czerwono. Antoś stara się, poci się nad tymi literkami, ale wystarczy, że wyjedzie poza linię albo pomyli „l” z „t” i już punkty lecą w dół. To jest dla niego sygnał: „Jesteś słaby, nie umiesz”. Jak takie małe dziecko ma zrozumieć, że błędy są częścią nauki, skoro każda pomyłka kończy się słabym wynikiem ogłoszonym przy całej klasie? Ten system punktowy to po prostu sprytny sposób na obejście zakazu wystawiania ocen, który niszczy w dzieciach naturalną ciekawość świata. Dyktanda i sprawdziany ponad siły siedmiolatka Najgorsze są dyktanda. Przecież dzieci dopiero co poznały litery! A tu pani dyktuje całe zdania, pilnuje interpunkcji i ortografii, której one jeszcze nie miały szansy przyswoić. Antoś przychodzi do domu i mówi: „Mamo, ja jestem głupi, bo nie wiedziałem, gdzie postawić kropkę”. Serce mi się kraje. Sprawdziany z matematyki też są na czas − trzeba szybko liczyć, bo inaczej nie zdążysz i znów dostaniesz mało punktów. Moje dziecko w wieku siedmiu lat żyje w ciągłym stresie, że nie zdąży, że zapomni, że zawiedzie panią albo mnie. Widzę, jak zmienia się jego charakter. Z radosnego chłopca, który uwielbiał, gdy czytałam mu bajki, stał się dzieckiem, które na widok książki reaguje agresją albo płaczem. Nauka czytania w domu to teraz walka o każdą minutę. On kojarzy literki z porażką, ze stresem pod tablicą, z tą nieszczęsnym czerwonym długopisem nauczycielki. Przecież pierwsza klasa miała być oswajaniem się ze szkołą, budowaniem relacji, nauką przez zabawę. Tymczasem mamy tam mały wyścig szczurów, gdzie liczy się tylko wynik, a nie to, czy dziecko jest szczęśliwe i czy faktycznie coś zrozumiało. Czy surowość nauczyciela to dobra metoda na start? Nauczycielka Antosia uważa, że trzeba ich krótko trzymać od początku, bo inaczej sobie nie poradzą w starszych klasach. Ja się z tym zupełnie nie zgadzam. Czy naprawdę musimy tresować dzieci od siódmego roku życia, żeby były gotowe na egzaminy za osiem lat? Gdzie w tym wszystkim jest czas na bycie dzieckiem? Antoś wieczorami nie może zasnąć, bo pyta, czy jutro będzie kartkówka z pisania. To nie jest normalne. Szkoła powinna wspierać, dawać skrzydła, zachęcać do próbowania, a nie karać za to, że ktoś się potyka. Piszę to, bo jestem przerażona wizją kolejnych miesięcy. Jeśli teraz, na samym początku szkoły, on czuje taką niechęć, to co będzie w czwartej klasie? W liceum? Jako rodzice jesteśmy zagonieni, chcemy dla dzieci jak najlepiej, opłacamy komitety, kupujemy wyprawki, a potem patrzymy, jak system miażdży ich pewność siebie. Chciałabym, żeby szkoła była miejscem bezpiecznym, a nie poligonem doświadczalnym, gdzie siedmiolatek musi walczyć o punkty, żeby poczuć się wartościowy. Czy naprawdę tak to musi wyglądać? Czy nie możemy pozwolić im po prostu uczyć się we własnym tempie, bez tego batoga w postaci sprawdzianów i dyktand? Katarzyna Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: 5 kreskówek, które wyglądają jak niewinne bajeczki. Pod żadnym pozorem nie puszczaj ich dziecku
Rekordowo krótki rok szkolny 2026/27: dzieci czeka mnóstwo wolnego. Rodzice będą musieli kombinować
Rok szkolny 2026/2027 zapowiada się wyjątkowo korzystnie dla uczniów: układ świąt i długie przerwy mogą dać łącznie nawet 187 dni bez zajęć. MEN wskazał terminy startu i zakończenia nauki, a także daty przerw, ferii oraz Wielkanocy. Dla rodziców to logistyczne wyzwanie.
Rok szkolny 2026/2027 startuje we wtorek 1 września 2026 i potrwa do piątku 25 czerwca 2027. W Polsce uczniowie mogą mieć w tym czasie wyjątkowo dużo przerw od zajęć, a łączna liczba dni bez szkoły może sięgnąć nawet 187, jeśli zsumować weekendy, święta, ferie i przerwy oraz uwzględnić, że szkoły mogą wykorzystywać tzw. dni dyrektorskie. Dla dzieci to perspektywa częstszego odpoczynku, a dla wielu rodzin konieczność planowania opieki i urlopów z dużym wyprzedzeniem. Terminy są znane, a kalendarz już ustawia rodzinne plany Najważniejsze daty są proste do zapamiętania: rozpoczęcie zajęć wypada 1 września 2026 (wtorek), a zakończenie 25 czerwca 2027 (piątek). Pomiędzy nimi są wszystkie stałe elementy szkolnego rytmu: przerwa zimowa, ferie w trzech turach oraz przerwa wielkanocna. W praktyce to właśnie układ wolnego w ciągu tygodnia najbardziej wpływa na życie domowe. Wtedy rodzice szukają rozwiązań: opieki u dziadków, półkolonii, wymiany dyżurów z innymi rodzicami albo pracy zdalnej, jeśli jest taka możliwość. Wolne środy i dni dyrektorskie, czyli dużo długich weekendów W roku szkolnym 2026/2027 kilka świąt wypada w środku tygodnia, a konkretnie w środę. To Dzień Edukacji Narodowej (14 października), Narodowe Święto Niepodległości (11 listopada) oraz Święto Trzech Króli (6 stycznia). Taki układ często otwiera drogę do wydłużania odpoczynku, bo pojedynczy dzień wolny w środku tygodnia aż prosi się o „zszycie” go z weekendem. W wielu szkołach dodatkowo wyznaczane są wtedy dni dyrektorskie. Dla uczniów oznacza to dłuższe wytchnienie, dla rodziców natomiast konieczność dopięcia opieki, zwłaszcza gdy w domu jest młodsze dziecko, które nie zostanie samo. Przerwa zimowa może się przyjemnie wydłużyć, ale wymaga planu Przerwa zimowa (świąteczna) w roku szkolnym 2026/2027 zaczyna się 23 grudnia. Kluczowe jest to, że tuż po Nowym Roku wypada Święto Trzech Króli (6 stycznia), co przy sprzyjającym układzie dni i weekendów może dać bardzo długi ciąg wolnego, nawet około 19 dni bez zajęć. To dobra wiadomość, jeśli marzy się spokojniejszy czas po intensywnej końcówce roku. Jednocześnie to okres, w którym część rodziców już wykorzystuje część urlopu, a przecież pula wolnych dni nie jest z gumy. Ferie zimowe 2027 w trzech turach: sprawdź swoją datę Ferie zimowe w 2027 roku pozostają podzielone na województwa. Terminy wyglądają następująco: 18−31 stycznia 2027: podkarpackie, podlaskie, dolnośląskie, łódzkie, śląskie, opolskie 1−14 lutego 2027: mazowieckie, pomorskie, świętokrzyskie, lubelskie 15−28 lutego 2027: lubuskie, kujawsko-pomorskie, warmińsko-mazurskie, wielkopolskie, zachodniopomorskie, małopolskie Dla wielu rodzin to najbardziej „namacalny” blok wolnego: da się go zaplanować z wyprzedzeniem, zarezerwować wyjazd albo ułożyć opiekę w stałym rytmie. Ferie to także dodatkowe 10 dni roboczych bez szkoły, więc nawet jeśli wyjazdu nie ma w planach, warto zawczasu przemyśleć codzienną logistykę. Wielkanoc przychodzi wcześniej, a majówka nie rozpieszcza W 2027 roku Wielkanoc wypada 28 i 29 marca, a przerwa wiosenna ma się zacząć już 25 marca (Wielki Czwartek). Dla uczniów to kolejna szansa na oddech, a dla rodziców kolejny moment, w którym trzeba pogodzić pracę z opieką. Majówka w 2027 roku jest mniej korzystna: 1 maja wypada w sobotę, a 3 maja w poniedziałek, co daje tylko jeden dodatkowy dzień wolny. W całym roku szkolnym dni bez zajęć i tak ma być bardzo dużo, ale w maju nie ma co liczyć na długą przerwę. Z kolei koniec nauki w 2027 roku czeka uczniów dzień wcześniej niż w roku bieżącym, bo już 25 czerwca. Zobacz też: „Zadali mojemu dziecku Tomka Sawyera, więc podsunęłam mu streszczenie. Przecież to 200-stronicowa kobyła”
MEN zapowiada wielką zmianę w szkołach: wreszcie skończy się krytykowanie nauczycieli
Autorytet nauczyciela ma stać się jednym z filarów zmian w polskiej szkole. Podczas otwarcia New Education Forum (NEF) Warszawa 2026 ministra edukacji Barbara Nowacka zapowiedziała wdrażanie reformy „Kompas Jutra” i nowe standardy, podkreślając konieczność lepszych warunków pracy oraz odbudowania zaufania do nauczycieli.
W Warszawie, podczas otwarcia dwudniowego New Education Forum (NEF) Warszawa 2026, Ministerstwo Edukacji Narodowej postawiło mocny akcent: bez odbudowy autorytetu nauczyciela trudno mówić o bezpiecznej i nowoczesnej szkole. Poprzez zapowiadaną reformę „Kompas Jutra” MEN chce zadbać o warunki pracy nauczycieli oraz o zaufanie, którego dziś w szkolnej codzienności często brakuje. Nauczyciel ma wrócić na pozycję lidera w klasie i szkole MEN sygnalizuje, że zmiana ma zacząć się od jasnego ustawienia ról w szkole. Nauczyciel ma być przewodnią siłą w klasie i w całej społeczności szkolnej, a jego pozycja nie powinna być podważana. Dla rodziców to ważna informacja praktyczna: łatwiej wspierać dziecko, gdy zasady są czytelne, a dorośli mówią jednym głosem. Resort podkreśla, że autorytet nauczyciela nie bierze się z samych oczekiwań wobec uczniów, tylko z warunków, w jakich nauczyciel pracuje. Chodzi o takie środowisko, w którym może spokojnie uczyć, rozwijać warsztat i reagować na potrzeby dzieci, zamiast cały czas „gasić pożary”. W tym podejściu zaufanie do nauczycieli staje się podstawą, a nie dodatkiem do reformy. Z perspektywy domu dobrze to odczytać jako zaproszenie do współpracy: szkoła będzie wymagała konsekwencji, ale jednocześnie ma budować większe wsparcie dla tych, którzy prowadzą lekcje na co dzień. Nowe standardy mają wyrównać szanse między szkołami „Kompas Jutra” ma opierać się na rozwiązaniach, które już dziś są wdrażane przez nauczycieli praktyków w różnych miejscach w Polsce. MEN chce, by najlepiej wypracowane praktyki stały się standardem we wszystkich szkołach, a nie działały tylko tam, gdzie trafi się wyjątkowo silny zespół, stabilne wsparcie samorządu i dyrektora oraz dobra atmosfera wokół placówki. To istotne szczególnie dla rodzin, które widzą różnice między szkołami nawet w obrębie jednego miasta czy gminy. Jeśli standard ma być wspólny, to w teorii łatwiej przewidzieć: jak szkoła uczy i ocenia, na jaką współpracę mogą liczyć rodzice, jakie kompetencje są realnie ćwiczone na lekcjach, a nie tylko zapisane „na papierze”. MEN zapowiada przy tym kierunek zmian, które mają wprowadzać polską szkołę w XXI wiek. To nie ma być rewolucja dla samej rewolucji, tylko uporządkowanie i upowszechnienie tego, co już przynosi efekty w szkolnej praktyce. Cyfrowy świat i AI przyspieszają, a szkoła ma dać dzieciom odporność W tle zapowiedzi wybrzmiewa też temat, który wielu rodziców zna: lęk młodych o przyszłość i o to, jak zmienią się zawody pod wpływem sztucznej inteligencji i nowych technologii. MEN wskazuje, że odpowiedzią szkoły ma być przygotowanie do zmiany, a nie udawanie, że świat zostanie taki, jak dotąd. W praktyce oznacza to mocniejsze oparcie reformy na kompetencjach przyszłości: krytycznym myśleniu, komunikacji, współpracy i dialogu. To brzmi ogólnie, ale w szkolnej codzienności przekłada się na konkret: zadawanie pytań, sprawdzanie informacji, argumentowanie i uczenie się pracy w grupie. W tym kontekście jako przykład działań samorządowych wskazano Warszawę i program nauczania matematyki z wykorzystaniem sztucznej inteligencji „Zeszyt online”, który ma wspierać skuteczniejsze uczenie się. Co to może zmienić w codzienności rodzica i ucznia? Zapowiedź wzmocnienia autorytetu nauczyciela może mieć bardzo „domowe” konsekwencje. Jeśli szkoła konsekwentnie buduje zaufanie do nauczycieli i jednocześnie dba o ich warunki pracy, to łatwiej o spokojniejszą komunikację na linii uczeń–rodzic–szkoła. Warto zwrócić uwagę na trzy obszary, które w takiej filozofii reformy mogą stać się prostsze: mniej napięć wokół tego, kto „ma rację” w sytuacjach spornych, bo rola nauczyciela jest jasno umocowana, większa przewidywalność zasad i wymagań w szkole, mocniejsze nastawienie na uczenie się przydatne w zmieniającym się świecie, a nie tylko na odtwarzanie informacji. MEN zapowiada reformę „Kompas Jutra” jako proces oparty na tym, co już działa w szkołach, ale z wyraźnym warunkiem: bez realnego wzmocnienia pozycji nauczycieli i odbudowy zaufania trudno będzie przenieść te dobre praktyki na skalę całego kraju. Źródło: portalsamorzadowy.pl Zobacz też: 1 proste pytanie od rodziców rozwścieczyło nauczycielkę. „Chamstwo”
„Za dzieciaka oglądałam kreskówki godzinami i wyszłam na ludzi”. Rodzice kpią z zakazu telefonów w szkołach
Mam wrażenie, że w tej całej nagonce na telefony w szkołach zgubiliśmy gdzieś zdrowy rozsądek. Od września ma wejść zakaz używania komórek w placówkach i wszędzie słyszę tylko zachwyty: „Wreszcie dzieci będą ze sobą rozmawiać”, „Wreszcie zaczną się uczyć”. Akurat!
Jako mama dwójki dzieciaków w wieku szkolnym mam ochotę głośno krzyknąć: ludzie, opamiętajcie się! Robicie z tych urządzeń jakiegoś demona, jakby to smartfon był winny wszystkim nieszczęściom tego świata, a zapominacie, że my sami wcale nie byliśmy lepsi. Pamiętam swoje dzieciństwo w latach 90. Czy ja biegałam po podwórku 24 godziny na dobę? No nie! Jak tylko dorwałam się do telewizora, potrafiłam oglądać kreskówki godzinami. Moja mama też wtedy załamywała ręce, że „oczy mi wypłyną” i że „zostanę tumanem”. I co? Wyszłam na ludzi, skończyłam studia, mam dobrą pracę i potrafię budować relacje. Dzisiejsze dzieciaki mają po prostu inne okno na świat. Smartfon to dla nich to samo, czym dla nas był telewizor, walkman i encyklopedia w jednym. Zakazywanie im tego w szkole to jak próba zawrócenia Wisły kijem. Szkoła ma uczyć życia, a nie ucieczki przed technologią Moim zdaniem szkoła powinna przygotowywać do rzeczywistości, która nas otacza, a nie tworzyć jakąś sztuczną enklawę bez prądu. Żyjemy w XXI wieku! W pracy moi synowie będą musieli sprawnie posługiwać się technologią, wyszukiwać informacje, selekcjonować źródła. Zakazując im dotykania telefonu przez osiem godzin dziennie, wcale ich nie chronimy. My sprawiamy, że telefon staje się owocem zakazanym, który smakuje najlepiej pod ławką. Zamiast konfiskować telefony do jakichś szafek czy pudełek (co swoją drogą kojarzy mi się z jakimś rygorem więziennym, a nie z przyjazną edukacją), szkoła powinna uczyć, jak z tych urządzeń korzystać mądrze. Dlaczego nauczyciel nie może powiedzieć: „Wyjmijcie telefony i sprawdźcie, jak wygląda ten proces w symulacji 3D”? Przecież to by było fascynujące! Ale nie, lepiej kazać dzieciom patrzeć w zakurzone tablice i udawać, że świat poza oknem klasy nie istnieje. Ten zakaz to pójście na łatwiznę − łatwiej zabrać sprzęt, niż wymyślić, jak go konstruktywnie wykorzystać w czasie lekcji. Bezpieczeństwo i kontakt z dzieckiem to podstawa Druga sprawa, o której mało kto mówi głośno, to nasze, rodziców, poczucie bezpieczeństwa. Ja chcę mieć kontakt ze swoimi dziećmi. Chcę wiedzieć, że jeśli lekcje skończą się wcześniej albo syn źle się poczuje, to wyśle mi jednego krótkiego SMS-a. Nie chcę za każdym razem dzwonić do sekretariatu, prosić panią sekretarkę, żeby łaskawie zawołała moje dziecko do telefonu, bo to jest stresujące dla obu stron. Żyjemy w niebezpiecznych czasach i telefon w kieszeni mojego dziecka to dla mnie gwarancja spokoju. Argumenty o tym, że dzieci nie rozmawiają ze sobą na przerwach, bo patrzą w ekrany, też do mnie nie trafiają. Widzę moje dzieciaki z kolegami − oni siedzą obok siebie i wspólnie w coś grają, śmieją się z memów, przesyłają sobie filmiki. To jest ich forma socjalizacji! My wymienialiśmy się karteczkami z notesów albo graliśmy w gumę, oni budują światy w Minecrafcie. Czy to naprawdę jest gorsze? To jest po prostu inne. Zmuszanie ich do patrzenia sobie w oczy przez całą przerwę nie sprawi magicznie, że staną się mistrzami retoryki. Sprawi tylko, że będą znudzeni i sfrustrowani. Zakaz telefonów w szkołach to walka z wiatrakami Najbardziej śmieszy mnie to przekonanie, że zakaz cokolwiek rozwiąże. Dzieci są sprytniejsze od nas. Będą chować telefony w piórnikach, w rękawach, będą korzystać z nich w toaletach. Stworzymy tylko atmosferę wzajemnej nieufności i policyjnego nadzoru. Czy naprawdę chcemy, żeby nauczyciele, zamiast uczyć, tracili energię na śledzenie, czy komuś w kieszeni nie świeci ekran? To jest strata czasu i autorytetu pedagoga. Apeluję o odrobinę zaufania do młodych ludzi. Skoro my wyszliśmy na ludzi mimo godzin spędzonych przed telewizorami i pierwszych gier na Pegasusie, to oni też sobie poradzą. Dajmy im żyć w ich czasach, a nie próbujmy ich na siłę wpychać w nasze wspomnienia z lat 90. Świat idzie do przodu i telefon jest jego częścią, czy nam się to podoba, czy nie. Zamiast walczyć z telefonami, powalczmy o to, żeby szkoła była na tyle ciekawa, by dziecko samo z siebie chciało czasem ten ekran odłożyć. Ale zakazy? Zakazy to dowód na to, że jako dorośli po prostu nie mamy lepszego pomysłu na edukację. Adrianna Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wolę wozić córkę na balet niż uczyć obsługi mopa. Jak można wyręczać się dzieckiem w praniu i sprzątaniu?”
„Nie wszystko kręci się wokół wygody ucznia”. Nauczycielka ma 1 radę dla roszczeniowych rodziców
Czasem mam wrażenie, że cokolwiek zrobię jako nauczycielka, i tak będzie źle. A najbardziej boli to, że coraz częściej słyszę, że to my jesteśmy problemem.
Jestem nauczycielką od prawie dwudziestu lat. Pamiętam czasy, kiedy uczeń przychodził na lekcję przygotowany, z zeszytem, zrobioną pracą domową i – co najważniejsze – z przekonaniem, że w szkole obowiązują pewne zasady. Nauczyciel nie ma już prawa wymagać? Dziś coraz częściej spotykam się z sytuacją, w której uczeń nie ma nic. Ani zeszytu, ani książki, ani chęci. A kiedy zwracam uwagę, słyszę potem od rodzica: „Proszę nie wywierać presji na moje dziecko”. Naprawdę? To czego ja mam go nauczyć? Tego, że nic nie musi? „Moje dziecko nie musi się dostosowywać” Najbardziej bolą mnie wiadomości od rodziców. Takie, w których nie ma ani jednego pytania o to, co się dzieje na lekcji, tylko od razu jest oskarżenie. „Moje dziecko mówi, że jest pani niesprawiedliwa”. „Nie zgadzam się na takie traktowanie”. „Proszę zmienić podejście”. Tylko że nikt nie pyta, czy dziecko było przygotowane. Czy odrobiło zadanie. Czy przeszkadzało innym. Zdarzyło mi się usłyszeć wprost: „Moje dziecko nie musi się do wszystkiego dostosowywać”. I wtedy pomyślałam – to jak ma funkcjonować w życiu? W pracy też powie szefowi, że nie musi się dostosować? „Uczeń ma być przygotowany i stosować się do poleceń” Powiem coś, co może się nie spodobać, ale uważam, że ktoś musi to powiedzieć jasno: szkoła to nie jest miejsce, gdzie wszystko kręci się wokół wygody ucznia. Uczeń ma obowiązki. Ma być przygotowany i stosować się do poleceń nauczyciela. To nie jest żadna przemoc ani „złe podejście”. To są podstawy funkcjonowania w społeczeństwie. Ja naprawdę wkładam serce w swoją pracę. Przygotowuję lekcje, sprawdzam prace, staram się tłumaczyć najlepiej, jak potrafię. Ale nie jestem w stanie nauczyć kogoś, kto nie chce słuchać i nie ma żadnych granic. A tych granic coraz częściej brakuje… nie w szkole, tylko w domu. Piszę to jako osoba zmęczona ciągłym tłumaczeniem się z tego, że wymaga. Dziś od nauczyciela oczekuje się wszystkiego, a od ucznia… coraz mniej. I mam jedną radę dla rodziców: zanim napiszecie kolejną wiadomość z pretensjami, zapytajcie swoje dziecko, czy naprawdę zrobiło wszystko, co powinno. Bo może się okazać, że problem nie leży tam, gdzie najłatwiej go wskazać. M. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: 1 proste pytanie od rodziców rozwścieczyło nauczycielkę. „Chamstwo”
Nauka w szkole to kpina? „Sama muszę uczyć dziecko ułamków, bo nauczyciel zawalił”
Miałam zaufać szkole. Miałam wierzyć, że moje dziecko jest tam po to, żeby się uczyć, a nie żebyśmy wieczorami nadrabiali wszystko od początku.
Codziennie w domu siedzę z synem przy stole i tłumaczę ułamki, choć nie jestem nauczycielką. „Proszę to sobie powtórzyć w domu” – czyli codzienność rodzica Mój syn jest w czwartej klasie. To moment, kiedy zaczyna się trudniejsza matematyka. Ułamki, działania, coś, co wymaga dobrego wytłumaczenia, krok po kroku. I wiecie co? Tego tłumaczenia po prostu nie było. Syn wracał ze szkoły i mówił: „Nie rozumiem”. Najpierw myślałam, że to normalne, że potrzebuje czasu. Ale kiedy zajrzałam do zeszytu, zobaczyłam chaos. Kilka przykładów, brak wyjaśnienia, brak ćwiczeń. Na pytanie, co mówiła nauczycielka, usłyszałam: „Kazała przepisać z tablicy i zrobić zadania”. A kiedy dzieci nie rozumiały? „Proszę to sobie powtórzyć w domu”. Siedzimy wieczorami i zaczynamy od zera Nie jestem matematyczką. Pracuję, mam obowiązki, dom, drugie dziecko. A jednak codziennie wieczorem siadam z synem i uczę go od początku. Tłumaczę, czym jest ułamek. Rysuję pizzę, dzielę czekoladę, wymyślam przykłady, żeby w końcu „zaskoczyło”. I wiecie, co jest najgorsze? Że zaskakuje. Czyli można. Tylko ktoś wcześniej tego nie zrobił. Syn powiedział mi ostatnio: „Mamo, szkoda, że pani tak nie tłumaczy”. I to zdanie mnie po prostu zabolało. Bo ja nie powinnam zastępować nauczyciela. Mogę pomóc, wesprzeć, wytłumaczyć trudniejszy temat. Ale nie uczyć całego działu od zera. To nie jest jednostkowy problem Rozmawiam z innymi rodzicami i słyszę to samo. Angielski – uczą w domu. Matematyka – tłumaczą po swojemu. Historia – dzieci uczą się na pamięć, bez zrozumienia. Coraz częściej mam wrażenie, że szkoła daje temat, a reszta należy do nas. Nie chcę nikogo atakować. Wiem, że nauczyciele mają dużo pracy, że klasy są liczne, że system nie pomaga. Ale gdzie w tym wszystkim jest dziecko? I gdzie jest sens szkoły, jeśli i tak wszystko trzeba robić drugi raz w domu? Czuję, że coś tu bardzo nie działa. Nie chcę, żeby moje dziecko myślało, że „jest słabe z matematyki”, skoro tak naprawdę nikt mu tego dobrze nie wytłumaczył. Chciałabym tylko jednego – żeby szkoła naprawdę uczyła. Nie idealnie, nie perfekcyjnie. Ale na tyle dobrze, żeby dziecko nie wracało do domu z poczuciem, że musi zaczynać wszystko od początku. Dorota Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Nauczyciele nie chcą niańczyć dzieci: „Za dyżury na korytarzu należy się premia”
Humor z zeszytów uczniów bawi do łez. To 1 zadanie z religii to szczyt kreatywności
Absurdalne odpowiedzi na sprawdzianach znów krążą w sieci. Wśród hitów jest zadanie z religii, które uczeń potraktował z wyjątkową kreatywnością. Internauci komentują też zadanie z „X” i spór o to, czy uczeń zasłużył na punkty.
W sieci co jakiś czas krążą zdjęcia sprawdzianów i zeszytów, które pokazują dwie strony szkolnej rzeczywistości: uczniowską pomysłowość w sytuacji „kryzysowej” i nauczycielskie komentarze pisane czerwonym długopisem. To materiały, które natychmiast przyciągają uwagę, bo wielu z nas widzi w nich znajome sceny – stres przed odpowiedzią, szybkie kombinowanie i to jedno pytanie w głowie: czy nauczyciel podejdzie do tego z humorem, czy zupełnie serio. Kiedy „tajemnice bolesne” bolą naprawdę Jednym z przykładów, który szczególnie zapada w pamięć, jest zadanie z religii. Uczeń miał wypisać tajemnice bolesne, radosne i chwalebne. Zamiast jednak odwołać się do właściwych treści, potraktował polecenie bardzo dosłownie. W rubryce „bolesne” napisał m.in.: „boli mnie noga”. Przy „radosnych” pojawiło się: „dostanę 5”, a przy „chwalebnych”: „chwali mnie mama”. Z jednej strony trudno nie uśmiechnąć się na widok takiej odpowiedzi – jest szczera, prosta i w pewnym sensie logiczna z punktu widzenia dziecka. Z drugiej jednak jasno pokazuje, że uczeń albo nie znał materiału, albo próbował jakoś wybrnąć z sytuacji. I właśnie takie momenty budzą największe emocje: gdzie kończy się dziecięca kreatywność, a zaczyna brak przygotowania? Tytuł wpisany wszędzie – czyli polecenie potraktowane zbyt dosłownie Inny przykład jest równie zabawny, choć oparty na zupełnie innym mechanizmie. Dziecko dostało kartę pracy z wykropkowanymi miejscami, w które należało wpisać odpowiednie informacje, czyli tytuł utworu. Problem w tym, że uczeń zrozumiał polecenie dosłownie i… w każdą lukę wpisał słowo „tytuł”. Efekt? Cała strona wypełniona była jednym wyrazem powtarzanym jak mantra. Patrząc na to, można się zastanawiać, czy to brak zrozumienia polecenia, czy może próba „odhaczenia” zadania bez większego wysiłku. A może jedno i drugie. Takie sytuacje pokazują też coś ważnego: dzieci często interpretują polecenia inaczej, niż zakłada dorosły. To, co dla nauczyciela jest oczywiste, dla ucznia bywa niejasne albo zbyt abstrakcyjne. Spór o X rozpalił komentarze: punktacja kontra spryt Kolejny viralowy kadr dotyczy zadania z niewiadomą X. Pod zdjęciem rozkręciła się dyskusja o tym, czy uczeń faktycznie powinien dostać punkty, skoro odpowiedział w sposób, który część osób uznała za zgodny z treścią polecenia. W tym przypadku nauczycielka punktów jednak nie przyznała, co tylko wzmocniło spór o precyzję pytań i o to, jak bardzo można „czytać między wierszami”, gdy polecenie nie jest sformułowane wprost. To przykład, który szczególnie trafia do rodziców: dziecko może wrócić do domu przekonane, że odpowiedziało logicznie, a mimo to usłyszy, że zabrakło tego jednego kroku, którego nauczyciel oczekiwał. Takie historie pokazują, dlaczego w szkole liczą się nie tylko wynik i wiedza, ale też umiejętność odczytania intencji zadania oraz szkolnych zasad oceniania. Jedno się nie zmienia: absurdalne odpowiedzi na sprawdzianach będą wracać, bo są mieszanką stresu, improwizacji i szkolnych realiów. Dla wielu osób to po prostu krótka, lekka ciekawostka z sieci. Dla innych okazja, by na spokojnie porozmawiać z dzieckiem o tym, co robić, gdy nie zna odpowiedzi, i jak zadbać o to, by humor nie zastępował przygotowania. Zobacz też: Pokazała zadanie domowe z matematyki dla 3-klasistów. „Edukacja w Polsce zmierza donikąd”
Nauczyciele wstawiają za to jedynki, chociaż nie mogą. „Nagminne łamanie prawa”
To jeden z tych szkolnych tematów, które wracają jak bumerang. Jedynka za brak zeszytu. Jedynka za brak podręcznika. Jedynka „wychowawcza”, żeby dziecko „zapamiętało na przyszłość”.
W teorii to drobiazg. W praktyce – coś, co potrafi wywołać ogromne emocje. I coraz częściej pytanie: czy to w ogóle jest zgodne z prawem? Odpowiedź wcale nie jest tak oczywista, jak mogłoby się wydawać. Co tak naprawdę można oceniać? Z perspektywy szkoły wszystko wydaje się jasne – uczeń powinien być przygotowany do lekcji. Powinien mieć zeszyt, podręcznik, przybory. Ale przepisy mówią o czymś innym. Zgodnie z art. 44b ustawy o systemie oświaty ocenianiu podlegają osiągnięcia edukacyjne ucznia, czyli to, co wie i potrafi. Wiedza, umiejętności, postępy. Brak zeszytu nie jest wiedzą. Brak podręcznika nie jest umiejętnością. To może być problem organizacyjny, zapomnienie, czasem zwykły błąd. Ale nie jest podstawą do oceny w rozumieniu przepisów. I właśnie tu zaczyna się zgrzyt między teorią a praktyką. „Tak się zawsze robiło” Wielu nauczycieli nie ukrywa, że jedynki za brak przygotowania są formą dyscyplinowania uczniów. „Inaczej nie zapamiętają” – to zdanie słyszałam już często. Z jednej strony trudno nie rozumieć tej perspektywy. Szkoła to system, który wymaga organizacji, odpowiedzialności, przygotowania. Z drugiej – coraz więcej rodziców i uczniów zaczyna pytać, czy taka metoda jest właściwa. Bo jeśli ocena ma odzwierciedlać wiedzę, to czy powinna być narzędziem wychowawczym? I czy „jedynka za brak zeszytu” nie jest w rzeczywistości czymś innym, niż powinna być? Co na to rodzice? W moich rozmowach z rodzicami pojawia się jeden wspólny wątek – poczucie niesprawiedliwości. „Moje dziecko znało materiał, było przygotowane, ale zapomniało zeszytu i dostało jedynkę. To łamanie prawa” – to zdanie słyszałam już wiele razy. Dla dziecka to sygnał: wysiłek nie ma znaczenia. Dla rodzica – frustracja, bo trudno wytłumaczyć, dlaczego coś, co nie dotyczy wiedzy, wpływa na ocenę. Oczywiście, są też głosy przeciwne. Takie, które mówią: „Szkoła musi uczyć odpowiedzialności”. I to prawda. Pytanie tylko, czy ocena z matematyki czy języka polskiego powinna być narzędziem do nauki organizacji. Gdzie jest granica? Przyznam, że sama długo myślałam o tym temacie w prosty sposób. Brak zeszytu? Trzeba ponieść konsekwencje. Ale im więcej słucham historii uczniów i rodziców, tym bardziej widzę, że sprawa jest bardziej złożona. Szkoła to nie tylko miejsce przekazywania wiedzy. To też przestrzeń, w której dzieci uczą się, jak działa świat. Jeśli dostają sygnał, że ocena może być oderwana od rzeczywistości, zaczynają ją traktować inaczej. Nie jako informację o wiedzy. Ale jako narzędzie nacisku. Prawo a szkolna codzienność Problem polega na tym, że przepisy to jedno, a praktyka – drugie. W wielu szkołach jedynki za brak zeszytu wciąż funkcjonują. Czasem pod inną nazwą, czasem jako „ocena za nieprzygotowanie”, czasem jako element systemu oceniania. I choć formalnie można to podważyć, w rzeczywistości niewielu rodziców decyduje się na takie kroki. Bo to oznacza konflikt. Rozmowy, tłumaczenia, czasem napięcie, którego chcemy uniknąć. Jedynka z brak zeszytu to jeden z tych tematów, które nie mają prostego rozwiązania. Z jednej strony – potrzeba zasad, odpowiedzialności, przygotowania. Z drugiej – przepisy, które jasno określają, co powinno być oceniane. Gdzieś pomiędzy tym wszystkim jest dziecko i jego poczucie sprawiedliwości. Bo może najważniejsze pytanie nie brzmi „Czy można postawić jedynkę”. Tylko: „Co tak naprawdę chcemy tą jedynką przekazać?”. Zobacz także: Zapasy rodziców z nauczycielami to nowy sport narodowy. Wiadomość z Librusa jeży włos na głowie
Dzień wagarowicza 2026: kiedy jest i czy można nie iść do szkoły?
Dzień wagarowicza obchodzony jest w Polsce od lat – tego dnia ze szkoły uciekali zarówno nasi rodzice, jak i dziadkowie, choć może nie zawsze chcą się do tego przyznać. Podpowiadamy, kiedy jest dzień wagarowicza i podajemy kilka pomysłów na to, jak go spędzić – i to bez nieobecności i uwagi w dzienniku!
Uczniowie z chęcią dowiedzą się, kiedy jest dzień wagarowicza. W 2026 roku święto wypada dość niefortunnie. Poniżej wyjaśniamy, którego marca jest dzień wagarowicza i jak można obchodzić to święto. Czy można nie iść do szkoły w dzień wagarowicza? Wagary oznaczają nieusprawiedliwioną nieobecność w szkole. W niektórych przypadkach mogą nawet oznaczać wysoki mandat dla rodziców. Warto jednak pamiętać, że tego dnia nauczyciele zazwyczaj z przymrużeniem oka podchodzą do nauki. Spis treści: Dzień wagarowicza 2026 – kiedy jest i skąd się wziął? Czy w dzień wagarowicza można nie iść do szkoły? Pomysły na dzień wagarowicza Kiedy jest dzień wagarowicza 2026 i skąd się wziął ten zwyczaj? Dzień wagarowicza obchodzony jest 21 marca, czyli w pierwszy dzień kalendarzowej wiosny. W 2026 roku święto to wypada w sobotę. Pochodzenie dnia wagarowicza nie jest dokładnie znane. Może jest to nawiązanie do dawnej tradycji, zgodnie z którą pierwszego dnia wiosny wszyscy wybierali się nad rzekę, gdzie odbywało się topienie marzanny? W ten sposób żegnano zimę i witano nadchodzącą wiosnę. Pierwsze wiosenne dni prawdopodobnie zachęcały dzieci do opuszczenia szkolnych ławek, a skoro nie można było udać się do domu (by nie podpaść rodzicom), czas ten spędzano na łonie natury. Dla uczniów początek wiosny to też dobry moment, gdy można już zacząć odliczanie do końca roku szkolnego. Tradycja wagarowania pierwszego dnia wiosny jest przekazywana z pokolenia na pokolenie od dziesiątek lat. Warto też podkreślić: dzień wagarowicza nie jest oficjalnym świętem i nie jest też dniem wolnym od nauki. Obecnie dzień wagarowicza obchodzony jest w Polsce i w niektórych regionach Litwy. Samo słowo „wagary” pochodzi od łacińskiego „vagari”, czyli „włóczyć się, błąkać, wałęsać”. Określenie to zostało rozpowszechnione w Polsce na przełomie XIX i XX wieku. Co ciekawe, początkowo używano określenia „wagusy” (mogliście na nie trafić, czytając „Przedwiośnie” Stefana Żeromskiego). Czy w dzień wagarowicza można nie iść do szkoły? Dzień wagarowicza, który przypada na pierwszy dzień wiosny, to tradycyjny dzień, w którym wiele uczniów decyduje się na opuszczenie lekcji. W Polsce jest to nieoficjalne święto, które często wiąże się z wagarowaniem. Choć teoretycznie można nie iść do szkoły w tym dniu, warto pamiętać, że opuszczenie zajęć wiąże się z konsekwencjami, takimi jak nieobecność w dzienniku, co może wpływać na frekwencję oraz późniejszą ocenę z zachowania. Warto zastanowić się nad tym, czy nie lepiej jest wykorzystać ten dzień na naukę lub spędzenie czasu z przyjaciółmi w inny sposób, który nie naruszy zasad obowiązujących w szkole. Uwaga! Zdarza się również, że uczniów przyłapie na wagarowaniu straż miejska lub policja – dotyczy to przede wszystkim starszych uczniów, którzy pierwszy dzień wiosny zdecydują się spędzić pod chmurką. Ważne: za częste i nagminne wagary na rodziców dziecka może zostać nałożona kara grzywny, mandat może sięgnąć nawet 5 tys. zł. W przypadkach skrajnych, czyli kiedy nieobecności w szkole jest bardzo dużo, sprawa może trafić do sądu rodzinnego. Aby uniknąć chodzenia uczniów na wagary, obecnie często organizowane są szkolne dni wagarowicza. Za zgodą dyrekcji szkoły i nauczycieli uczniowie biorą udział w klasowych wycieczkach, również o charakterze edukacyjnym. Dla uczniów najważniejsze jest, by tego dnia nie było lekcji, prac domowych i sprawdzianów. Czy dawniej można było nie iść do szkoły w dzień wagarowicza? Kiedyś dzień wagarowicza kojarzył się z czymś zakazanym, a sama ucieczka ze szkoły była nie lada wyzwaniem. czasem nawet swoistą próbą. Niekiedy spontaniczna decyzja o zwianiu ze szkoły lub pozostaniu w jej murach wpływała na relacje uczniów w klasie i decydowała o tym, kto jest „fajny”, a z kim nie można się bawić. Bywało, że nauczyciele na długo przed dniem wagarowicza ostrzegali swych uczniów, że nieusprawiedliwiona nieobecność tego dnia wiązać się będzie z wyjątkowo surowymi konsekwencjami. W dzisiejszych czasach dzień wagarowicza traktowany jest przez samych uczniów z przymrużeniem oka i jego świętowanie na szczęście już nie wymaga opuszczania zajęć szkolnych Pomysły na dzień wagarowicza Aby ciekawie spędzić dzień wagarowicza, nie trzeba opuszczać murów szkoły. Tego dnia świetnie sprawdzą się wszelkie konkursy plastyczne czy konkursy wiedzy. Turnieje sportowe, konkurs piosenki lub mini playback show też wzbudzą duże zainteresowanie. Jeśli nauczyciele nie przystaną na propozycje uczniów, może chociaż zrezygnują z odpytywania czy niezapowiedzianych kartkówek. Nie zachęcamy do wagarowania. Jako że w 2026 roku dzień wagarowicza i tak wypada w sobotę, warto porozmawiać z wychowawcą lub wychowawczynią klasy i innymi nauczycielami, jak w symboliczny sposób uczcić nadejście wiosny i sam dzień wagarowicza. Można to zrobić dzień wcześniej, czyli w piątek 20 marca. Dobrym pomysłem na spędzenie tego dnia będzie: dzień bez plecaka – uczniowie tego dnia przynoszą do szkoły podręczniki i zeszyty, ale nie w plecaku (a w reklamówce, pudle lub... przywożą go na taczce); gra miejska – może nauczyciel historii wykorzysta ten czas, by opowiedzieć uczniom o historii ich miejscowości; piknik w parku połączony z zawodami sportowymi; mecz (na przykład piłki nożnej) uczniowie kontra nauczyciele; wyjście do parku trampolin lub na kręgle (ten pomysł może spodobać się wuefistom!); wspólne przygotowanie marzanny i wycieczka do parku, lasu lub nad jezioro, by ją spalić lub wrzucić do wody – to pomysł przede wszystkim dla młodszych uczniów; klasowe wyjście ze szkoły w poszukiwaniu oznak wiosny; klasowa wycieczka do kina – oczywiście na film przeznaczony dla widowni w wieku szkolnym; dzień przebierańców; wycieczka do muzeum; wyjście do teatru. Zobacz też: Jak zrobić marzannę: ekologiczną i z siana? Jak zrobić kukłę? Życzenia na pierwszy dzień wiosny Przysłowia o wiośnie dla dzieci: 27 polskich przysłów o wiośnie, marcu, Wielkanocy
Matematyczka już zaplanowała sobie urlop przed świętami. „Zero szacunku dla dzieci”
Nie wierzę, że to znowu się dzieje, i to tuż przed świętami. Mam wrażenie, że w tej szkole coraz mniej osób myśli o dzieciach, a coraz więcej o własnej wygodzie.
Droga Redakcjo, mam już dość udawania, że wszystko jest w porządku. Od początku roku szkolnego co chwilę słyszymy, że lekcja odwołana, bo rada pedagogiczna, bo szkolenie, bo wycieczka innej klasy, bo ktoś nie ma zastępstwa. Dzieci wracają wcześniej do domu, a potem w dzienniku cisza i nikt nie nadrabia materiału. Niby drobiazg, niby jedna godzina, ale tych godzin zbiera się mnóstwo. Teraz okazuje się, że pani od matematyki zaplanowała urlop tydzień przed świętami. Ja rozumiem, że nauczyciel też człowiek, też może się rozchorować, też ma rodzinę. Tyle że tu nie chodzi o nagłą sytuację, tylko o planowany urlop w środku roku szkolnego. Dla mnie to jest po prostu brak szacunku dla dzieci. Urlop nauczyciela w trakcie roku szkolnego rozbija naukę dzieci Matematyka to nie jest przedmiot, który da się nadrobić w jeden wieczór. Moje dziecko ma sprawdziany, kartkówki, zadania domowe, a potem słyszę, że przez tydzień nie będzie lekcji, bo pani przedłuża sobie święta. Tak to wygląda z perspektywy rodzica. Program i tak jest napięty, dzieci ledwo nadążają. Wystarczy kilka brakujących lekcji i zaczynają się zaległości, stres, korepetycje. I zgadnijcie, kto to potem sprząta. Rodzice wieczorami, po pracy, tłumacząc ułamki i równania, bo w szkole „nie było czasu”. Najbardziej boli mnie to, że nikt nawet nie próbuje udawać, że to problem. Informacja przyszła jakby to była pogoda na jutro. A ja pytam: gdzie tu odpowiedzialność. Gdzie myślenie o tym, że dzieci mają prawo do normalnej nauki. Odwoływanie lekcji w szkołach stało się normą Mam wrażenie, że odwoływanie zajęć stało się czymś zwyczajnym, jakby nikogo już nie obchodziło, że szkoła ma uczyć. Wszyscy powtarzają, że dzieci są przemęczone, że mają za dużo, że trzeba je wspierać. A potem nagle znikają lekcje i dzieci zostają same z materiałem. W domu słyszę: „Mamo, nie rozumiem”, „Mamo, boję się sprawdzianu”, „Mamo, znowu nie było matmy”. I ja widzę, że to nie jest lenistwo dzieci, tylko chaos dorosłych. Wiem, że szkoły mają problemy kadrowe, wiem, że nauczyciele są zmęczeni. Ale w takim razie niech ktoś wreszcie powie to głośno i niech system to naprawi, zamiast udawać, że urlop przed świętami jest normalny. Rodzice zostają z problemem, a dzieci z zaległościami Najgorsze jest to, że konsekwencje spadają na uczniów. Dzieci nie mogą sobie zaplanować przerwy w nauce, one mają obowiązek być w szkole i wszystkiego się nauczyć. Jeśli im coś nie wyjdzie, nikt nie mówi: „trudno, pani była na urlopie, damy spokój”. Oceny zostają, presja zostaje. Dzieci zostają z myślą, że są gorsze, bo nie nadążają. Naprawdę czuję złość i bezsilność. Chcę, żeby ktoś wreszcie spojrzał na szkołę oczami rodziców i dzieci. Urlop w środku roku szkolnego, zaplanowany z wyprzedzeniem tuż przed świętami, to dla mnie jasny sygnał: dzieci są na końcu tej listy priorytetów. To jest coś, na co nie potrafię się zgodzić. Urszula Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „W grudniu świetlice powinny być czynne również w weekendy”. O nauczycielach nikt nie myśli