„Mąż obiecał, że będzie przy mnie podczas porodu. Kiedy najbardziej go potrzebowałam, wyszedł z sali i już nie wrócił”
„W najważniejszej chwili zniknął, a ja zostałam z dzieckiem i bólem. Po trzech miesiącach wrócił, by przyznać się do lęku przed ojcostwem”.
Zapach środków dezynfekujących, pulsujący ból w krzyżu, pikanie aparatury, metalowe barierki pod palcami. KTG rysowało góry i doliny, a ja, z każdą falą bólu, coraz bardziej zaciskałam dłonie. W rogu sali stał Piotr. Wyglądał, jakby miał zaraz zemdleć – blady, spocony, spojrzenie uciekające gdzieś w bok. W myślach powtarzałam sobie, że zaraz przyjdzie, że mnie przytuli, powie coś, co sprawi, że przestanie być tak przerażająco samotnie. – Muszę wyjść, zaczerpnąć świeżego powietrza – powiedział nagle, niemal szeptem, gdy między skurczami zapadła cisza. – Teraz? – wydusiłam przez zaciśnięte zęby, łapiąc oddech między jednym bólem a drugim. – Duszno mi, zaraz zwariuję. Tylko na chwilę. Nie zdążyłam nawet zaprotestować. Drzwi się zamknęły, a położna spojrzała na mnie z troską i podała mi chłodny kompres. Wbiłam wzrok w sufit, próbując powstrzymać łzy. „Na chwilę” – powtarzałam sobie jak mantrę. Ale Piotr nie wrócił. Nie wrócił ani po godzinie, ani po porodzie, ani następnego dnia. Zostałam sama, z obcymi ludźmi, z bólem, strachem i pytaniami, które nie dawały mi spokoju. Samotność i milczenie Poród był jak koszmar, z którego nie mogłam się obudzić. Kiedy po wszystkim położono mi na piersi mojego synka, Adasia, czułam radość, ale i pustkę. Nie miałam do kogo się uśmiechnąć, nie miałam komu szepnąć: „Zobacz, udało się”. Przez pierwsze dni w szpitalu patrzyłam na telefon, czekając na wiadomość od Piotra. Nic. Głuchy telefon potęgował uczucie porzucenia. Odwiedzały mnie pielęgniarki, sąsiadki z sali, ich mężowie przynosili kwiaty i czekoladki. Ja dostawałam tylko współczujące spojrzenia. W domu było jeszcze trudniej. Wszystko było nowe – przewijanie, karmienie, nocne pobudki. A ja byłam sama. Strach i zmęczenie mieszały się z żalem i gniewem. Czułam się, jakbym została wrzucona na głęboką wodę bez koła ratunkowego. Przestałam odbierać telefony od znajomych, nie miałam siły nikomu się zwierzać. Teściowa pojawiła się dopiero po tygodniu. Stanęła w drzwiach, niosąc paczkę pieluch i garnek zupy. – Asiu, nie wiem, jak ci to powiedzieć – zaczęła, uciekając wzrokiem w podłogę. – Gdzie jest Piotr? – wyszeptałam, czując, że zaraz pęknę. Westchnęła ciężko i usiadła na kanapie. – On… powiedział, że musi się zastanowić. Że nie jest gotowy. Wbiło mnie w fotel. Poczułam się, jakby ktoś wyciągnął mi dywan spod nóg. Teściowa chciała coś jeszcze tłumaczyć, ale nie słuchałam. Byłam wściekła i rozżalona. Jak można zostawić żonę w takiej chwili? Jak można nie chcieć zobaczyć własnego syna, nie poczuć jego zapachu, nie usłyszeć pierwszego płaczu? Cień ojcostwa Minęły tygodnie. Piotra przytłoczył ciężar odpowiedzialności, strach przed tym, czy da radę, czy nie zawiedzie jako ojciec, czy w ogóle sobie poradzi. Zawsze był osobą, która unikała trudnych rozmów, która woli uciec niż się zmierzyć z problemem. Ale nie sądziłam, że ucieknie akurat wtedy, gdy najbardziej go potrzebowałam. Czasem łapałam się na tym, że próbuję go zrozumieć. Może naprawdę nie umiał się odnaleźć? Może czuł, że nie dorasta do tej roli? Ale zaraz potem ogarniała mnie złość. Bo ja też się bałam. Ja też nie wiedziałam, co robić. Ale nie miałam gdzie uciec. Nie mogłam sobie pozwolić na załamanie, bo ktoś musiał się zająć Adasiem. Teściowa przychodziła od czasu do czasu, zostawiała jedzenie, próbowała rozmawiać. Ale jej obecność tylko przypominała mi o jego nieobecności. Powrót i konfrontacja Minęły trzy miesiące. Zaczęłam powoli układać sobie życie na nowo – tylko ja i Adaś. Przestałam czekać na cud. I wtedy, zupełnie nieoczekiwanie, Piotr stanął w drzwiach. Wychudzony, zarośnięty, z podkrążonymi oczami. Wyglądał na jeszcze bardziej przestraszonego niż wtedy na sali porodowej. – Asia… przepraszam – powiedział, ledwie słyszalnie, opierając się o framugę. Nie rzuciłam mu się na szyję, nie rozpłakałam się z ulgą. Patrzyłam na niego chłodno, jak na kogoś, kogo ledwo znam. – Gdzie byłeś? – zapytałam cicho, czując, jak złość i żal mieszają się ze zmęczeniem. – Nie wiedziałem, jak sobie z tym wszystkim poradzić. Bałem się. Myślałem, że nie nadaję się na ojca, że wszystko zepsuję… – spuścił wzrok, dłonie mu drżały. – Wiem, że powinienem tu być, ale… uciekłem. Chciałem się schować, udawać, że to nie dzieje się naprawdę. Westchnęłam ciężko. Chciałam go skrzyczeć, wyrzucić z siebie cały ból, ale nie miałam już siły. Spojrzałam na Adasia, który spał spokojnie w łóżeczku. – A ja nie miałam gdzie uciec – powiedziałam tylko. Piotr usiadł przy stole, ukrył twarz w dłoniach. Przez chwilę milczeliśmy, a cisza była cięższa niż kiedykolwiek. – Myślałem, że jak wrócę, to wszystko się jakoś ułoży. Że mi wybaczysz – powiedział po chwili. – Ale nie wiem, czy potrafię być takim ojcem, jakiego potrzebujecie. Próbujemy od nowa Został. Próbował nadrobić stracony czas – przewijał Adasia, chodził z nim do lekarzy, uczył się wszystkiego od początku. Widziałam, że się stara, że walczy ze swoimi lękami, ale między nami wyrósł mur. Mur zbudowany z rozczarowania, żalu, strachu przed kolejnym zawodem. Codziennie budzę się i patrzę na syna, który śpi obok mnie, i zastanawiam się, czy Piotr naprawdę się zmienił, czy przy kolejnym trudnym momencie znów nie usłyszę: „Muszę zaczerpnąć powietrza”. Czasem myślę, że gdyby od początku powiedział mi, jak bardzo się boi, może byłoby nam łatwiej. Może moglibyśmy przejść przez to razem. A tak każdego dnia uczymy się żyć na nowo – ja, Adaś i Piotr. Staramy się odbudować zaufanie, ale wiem, że ta rana zostanie ze mną na długo. Już nigdy nie będę tą samą osobą, co przed porodem. I już nigdy nie spojrzę na Piotra tak samo jak dawniej. Joanna, 27 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Żona złapała mnie na dziecko, a dziś nawet palcem nie kiwnie. To ja pakuję śniadaniówki i czytam bajki na dobranoc, gdy ona idzie w tango” „Zdjęcie pustej lodówki zniszczyło moje małżeństwo. Po narodzinach Tosi byłam na skraju załamania, a mąż upokarzał mnie na rodzinnym czacie” „Myślałam, że moja ciąża powstrzyma teściową od złośliwości. Dopiero po porodzie odkryłam, jak w białych rękawiczkach wykańczała moje małżeństwo”
Płaci dzieciom za oceny, czytanie książek i spacery. „Na przyjemności trzeba sobie zapracować”
Czy dziecko powinno dostawać pieniądze za dobre oceny, czytanie książek albo aktywność fizyczną? Dla jednych to świetna lekcja przedsiębiorczości i odpowiedzialności, dla innych – prosty sposób na zabicie wewnętrznej motywacji.
Dawid Pałka, przedsiębiorca i ojciec, postanowił wprowadzić w swoim domu system, w którym dzieci mogą zarabiać na określonych aktywnościach. Jak twierdzi, efekt przeszedł jego oczekiwania. „Zniknęło u nas: tato, dej mi” Dawid Pałka opisał swój pomysł na Facebooku. Jak tłumaczy, na początku poprzedniego roku szkolnego wprowadził w domu zasady, dzięki którym – jak sam twierdzi – skończyło się proszenie rodziców o pieniądze na kolejne zachcianki. „Na początku zeszłego roku szkolnego wprowadziłem w domu system, dzięki któremu zniknęło u nas „tato, dej mi”. A dzieci nazwały mnie najlepszym ojcem na świecie...” – napisał. Jego zasada jest prosta: pieniądze nie są tematem tabu, ale na przyjemności trzeba sobie zapracować. Dlatego dzieci dostały konkretne możliwości zarabiania. Podstawą jest kieszonkowe w wysokości 100 zł miesięcznie. Autor zaznacza jednak, że ta kwota z założenia ma być niewystarczająca na potrzeby dzieci, tak by zachęcić je do zarabiania. Dzieci mogą zarobić m.in. 50 zł za każde 20 kilometrów spacerów, kolejne 50 zł za każde pięć piątek zdobytych w szkole oraz 50 zł za każde przepracowane pięć godzin. Na tym system się nie kończy. W rodzinie obowiązuje również czytanie 10 stron dziennie. Za dodatkowe pięć stron dziecko może otrzymać 10 minut grania na konsoli, ale czas ten można wykorzystać wyłącznie w weekend. Jeśli dziecko zdecyduje się zainwestować własne pieniądze, ojciec dokłada do inwestycji drugie tyle, ale w zamian otrzymuje 30 proc. zysku. Warunki całego systemu można natomiast renegocjować raz w roku – pod warunkiem przedstawienia rzeczowych argumentów. „Jakie są Wasze reguły, które budują w dzieciach właściwe postawy życiowe?” – zapytał na koniec. Pod postem, co zrozumiałe, pojawiło się ponad tysiąc komentarzy. „Wszystko zostało zmontowane” Nie wszystkim rodzicom pomysł przypadł do gustu. Najwięcej emocji wzbudziło to, że pieniądze pojawiają się niemal przy każdej aktywności – również takiej, która zwykle powinna być dla dziecka naturalną częścią życia. „Przeliczanie wszystkiego na pieniądze, straszne...” – oceniła jedna z osób. Kolejna zwróciła uwagę przede wszystkim na nagradzanie za oceny i czas ekranowy. „Płacenie za oceny to nie jest chyba najlepszy pomysł, a płacenie czasem ekranowym to już ekstremalnie zły pomysł. Niestety. Dobrymi chęciami to jest piekło wybrukowane” – napisała. Jeszcze mocniej zabrzmiał komentarz osoby, która zakwestionowała samą ideę wynagradzania dzieci za czynności mające rozwijać je niezależnie od pieniędzy. „Okropny system. Wszystko, co powinno być wewnętrzną potrzebą tudzież przyjemnością dziecka, zostało zmontowane. Obowiązek czytania? Serio. A jak to się stało, że dzieci w tym wieku nie mają takiego rytuału w standardzie? Czytają, uczą się za pieniądze, a nie dla rozwoju, zdobycia wiedzy” – stwierdziła. To właśnie kwestia motywacji pojawiała się w komentarzach najczęściej. Czy dziecko, które dostaje pieniądze za przeczytanie książki, rzeczywiście uczy się systematyczności, czy raczej zaczyna kojarzyć czytanie wyłącznie z nagrodą? Pieniądze za obowiązki uczą życia czy tworzą transakcyjną relację? Niektórzy komentujący dostrzegli w pomyśle również zalety. Ich zdaniem dzieci mogą dzięki temu wcześniej zrozumieć, że pieniądze nie biorą się znikąd, a osiągnięcie celu wymaga wysiłku. „Dla mnie bomba pomysł. Tak właśnie uczymy się dzieci „życia”, ale teraz rodzice wolą dać dziecku telefon i komputer i niech sobie na nich siedzi i dupy nie zawraca. Później piszą komentarze: „jaka to ta młodzież jest zepsuta teraz”, ale kto ich tego nauczył?” – napisała jedna z osób. To ważny argument. Dziecko może przecież dzięki takiemu systemowi zobaczyć, jak działa praca, oszczędzanie, inwestowanie czy odraczanie przyjemności. Zamiast po prostu prosić o kolejną rzecz, zaczyna zastanawiać się, ile kosztuje i co musi zrobić, żeby ją kupić. Ale pojawia się też druga strona medalu. „Ma to swoje plusy, ale ma też poważne minusy, jak transakcyjne relacje i przede wszystkim brak wewnętrznej motywacji do wykonania czegoś. Przykładowo, powodem do wyniesienia śmieci powinno być wspólne dbanie o porządek, a nie sianko” – zauważył kolejny komentujący. Zewnętrzna kontra wewnętrzna motywacja Nie każda rzecz, którą dziecko robi, musi być przecież nagradzana. Są czynności, które wykonujemy dlatego, że jesteśmy częścią rodziny. Są też takie, które przynoszą satysfakcję same w sobie albo po prostu sprawiają nam przyjemność. Z drugiej strony trudno odmówić rodzicom prawa do uczenia dzieci zarządzania pieniędzmi dokładnie w taki sposób, jaki uważają za najlepszy. Jeśli system jest przejrzysty, zasady są znane wszystkim, a dziecko rozumie, że nie każda jego aktywność ma cenę, może być dla niego praktyczną lekcją finansów. Problem zaczyna się wtedy, gdy pieniądze stają się jedyną odpowiedzią na pytanie: „Po co mam to robić?”. Bo jeśli dziecko czyta wyłącznie dlatego, że dostanie za to nagrodę, może po pewnym czasie przestać czytać, gdy nagrody zabraknie. Dlatego być może najważniejsza nie jest sama kwota ani liczba zasad, lecz sposób, w jaki rodzice tłumaczą dzieciom sens wykonywanych czynności. Uczenie finansów, oszczędzania i odpowiedzialności jest przecież potrzebne. Tak samo jak uczenie współpracy, samodzielności i tego, że nie wszystko w życiu robimy dla nagrody. System Dawida Pałki z pewnością nie jest rozwiązaniem dla każdej rodziny. Ale wywołana przez niego dyskusja pokazuje coś istotnego: współcześni rodzice coraz częściej zastanawiają się nie tylko nad tym, czego uczyć dzieci, ale także jak przygotować je do dorosłego życia. Zobacz także: Zaoferowała nastolatkom z osiedla 50 zł za skoszenie trawnika. Ich reakcja? „Śmiali mi się w twarz. Rośnie pokolenie gniazdowników”
„Żona złapała mnie na dziecko, a dziś nawet palcem nie kiwnie. To ja pakuję śniadaniówki i czytam bajki na dobranoc, gdy ona idzie w tango”
„Myślałem, że budujemy prawdziwą rodzinę. Prawda była szokująca – poznałem ją przez przypadek.”
Kiedy poznałem Dagmarę, wydawała mi się ucieleśnieniem wszystkiego, o czym zawsze marzyłem. Ciepła, serdeczna, z błyskiem w oku, który zapowiadał dom pełen śmiechu i rodzinnych wieczorów przy planszówkach. Byłem dobrze sytuowany, miałem własne mieszkanie, stabilną pracę i odłożone pieniądze. Dagmara od początku podkreślała, jak ważna jest dla niej rodzina, dzieci, wspólne życie. Po rozwodzie długo nie wierzyłem, że jeszcze ktoś mnie pokocha, ale ona sprawiła, że znów zacząłem wierzyć w szczęście. Pięć lat później to ja przygotowuję kanapki do przedszkola, ogarniam dom, a ona coraz częściej traktuje nasze mieszkanie jak hotel z pełnym wyżywieniem i obsługą. Sielanka, której nigdy nie było Na początku nie podejrzewałem niczego złego. Dagmara szybko wróciła do pracy po macierzyńskim, tłumacząc, że musi ratować swoją pozycję w firmie, bo w dzisiejszych czasach łatwo wypaść z obiegu. Pracuję zdalnie, mam swoją małą firmę IT, więc – jak mówiła – „masz ten komfort, żeby się wszystkim zająć”. Zgodziłem się, bo przecież byłem zakochany i wierzyłem, że robimy to dla naszej przyszłości. – Jędrzej, weźmiesz małego do lekarza? Mam ważne spotkanie w biurze, nie dam rady się wyrwać – rzucała w przelocie, poprawiając makijaż w przedpokoju. Z czasem takich sytuacji było coraz więcej. Gotowałem, sprzątałem, znałem wszystkie bajki na pamięć, a wieczorami próbowałem udawać przed samym sobą, że to tylko taki etap. Dagmara wracała coraz później, początkowo tłumacząc się nadgodzinami, potem wyjściami integracyjnymi, aż w końcu przestała się tłumaczyć. Wpadała na chwilę, przytulała naszego synka, rzucała mi krótkie „cześć” i zamykała się w łazience, by szykować się na kolejne wyjście. Zdarzało się, że weekendy spędzała poza domem, bo „musi odpocząć od codzienności”, a ja zostawałem z dzieckiem, obiadem, praniem i wszystkim innym. Moi rodzice zaczęli pytać, czy wszystko u nas w porządku. Zawsze zbywałem ich żartem, nie chcąc przyznać, że czuję się coraz bardziej samotny i wykorzystywany. Coraz więcej znaków zapytania Z czasem zacząłem obserwować coraz wyraźniej, że Dagmara żyje swoim rytmem, a ja jestem tylko dodatkiem do jej wygodnej codzienności. Często wracała z zakupami, na które wydawała spore sumy, czasem przynosiła drogie ubrania czy kosmetyki, nie tłumacząc się, skąd bierze na to pieniądze. Nasze wspólne rozmowy ograniczyły się do ustaleń organizacyjnych, planowania zajęć synka i sporadycznych pytań o to, czy jej garsonka jest wyprasowana. Pewnej niedzieli, gdy próbowałem zaproponować rodzinny spacer, usłyszałem: – Jędrzej, ja muszę odpocząć. Ty zawsze chcesz coś organizować, a ja po prostu marzę o wolnym popołudniu. Nie chciałem się kłócić. Zabrałem synka do parku, patrzyłem, jak bawi się na placu zabaw, a w głowie krążyły mi pytania, czy to naprawdę tak miało wyglądać moje życie. Zazdrościłem innym ojcom, którzy rozmawiali z żonami, śmiali się razem. Ja miałem wrażenie, że coraz bardziej oddalamy się od siebie. Przypadkowa rozmowa, która zmieniła wszystko Któregoś wieczoru usypiałem naszego synka. Byłem zmęczony po dniu pełnym obowiązków, gdy usłyszałem głos Dagmary dobiegający z balkonu. Drzwi były lekko uchylone. Najpierw nie zwracałem na to uwagi, ale jej słowa sprawiły, że zamarłem. – Mamo, no przestań, przecież sama mówiłaś, że trzeba się zabezpieczyć na przyszłość. Jędrzej jest porządny, dobrze zarabia, dba o nas. Dziecko? No, trzeba było go czymś zatrzymać, bo niby czemu miałabym się męczyć jak ty? – zaśmiała się. – Mam dom, opiekunkę na pełen etat i wolność. Tylko czasem mam już dość tego udawania, ale czego się nie robi dla wygody. Poczułem, jakby ktoś z całej siły uderzył mnie w klatkę piersiową. Przez pięć lat żyłem w iluzji, wierząc, że budujemy coś razem, a ona traktowała mnie jak narzędzie do realizacji własnego planu. Konfrontacja, na którą nie byłem gotowy Wyszedłem na balkon. Dagmara spojrzała na mnie, jej twarz nagle pobladła, ale szybko przybrała spokojny, niemal obojętny wyraz. – Coś się stało? – zapytała, poprawiając sweter, jakby nic się nie wydarzyło. – Słyszałem wszystko – powiedziałem cicho. Czułem, jak trzęsą mi się ręce. – Usłyszałem, jak rozmawiasz z mamą. Dagmara spojrzała na mnie przez chwilę, po czym wzruszyła ramionami. – Jędrzej, nie dramatyzuj. Po prostu nie jestem typem kobiety, która będzie siedzieć w domu i smażyć kotlety. Ty też chyba nie chcesz mieć kury domowej, prawda? Masz rodzinę, masz dom, dziecko. O co ci właściwie chodzi? Nie mogłem uwierzyć w jej obojętność. Stałem tam chwilę, próbując zrozumieć, jak bardzo się pomyliłem. Wszystkie drobne sygnały, które ignorowałem przez lata, nagle ułożyły się w jedną całość. Stała przede mną kobieta, której nie znałem. Kobieta, która potrafiła użyć niewinnego dziecka, by zapewnić sobie wygodne życie. – Myślałem, że jesteśmy rodziną – powiedziałem w końcu. – Myślałem, że to wszystko dla nas, dla naszego syna. Dagmara westchnęła i spojrzała na mnie z jakąś pobłażliwością. – Jędrzej, życie nie jest bajką. Ja chcę mieć coś od życia. Ty też możesz. Nie odpowiedziałem już nic. Wróciłem do pokoju synka, patrzyłem, jak spokojnie śpi i obiecałem sobie, że już nigdy nie pozwolę, by ktoś mnie wykorzystał. Tej nocy nie mogłem zasnąć. W głowie przewijały mi się sceny z naszego życia, każde jej słowo, każdy gest. Czułem się upokorzony, zdradzony, naiwny. Próba rozmowy i rozstania Następnego dnia próbowałem z nią jeszcze porozmawiać. Chciałem zrozumieć, czy jest w tym wszystkim choć cień uczuć, czy może jestem tylko środkiem do celu. – Dagmara, co chcesz zrobić dalej? – zapytałem. – Tak się nie da żyć, nie mogę być tylko twoją wygodną opcją. Spojrzała na mnie chłodno. – Ja się nie zmienię, Jędrzej. Jeśli ci nie pasuje, wiesz, gdzie są drzwi. Ale dziecka mi nie zabierzesz. Nie miałem siły na kłótnie. Przez kolejne dni żyliśmy obok siebie, wymieniając tylko krótkie komunikaty. Widziałem, że jej to zupełnie nie rusza. Mnie bolało wszystko – poczucie porażki, żal do siebie, do niej, do świata. Zacząłem rozważać, co dalej. Zależy mi na synku, nie chcę, żeby dorastał w domu, gdzie rodzice udają, że wszystko jest w porządku. Nowe spojrzenie na siebie Z czasem zacząłem dostrzegać, że przez całe życie stawiałem innych na pierwszym miejscu. Próbowałem zasłużyć na miłość, na uwagę, godziłem się na kompromisy, żeby nie być sam. Teraz wiem, że to była droga donikąd. W końcu postanowiłem zadbać o siebie i syna – zgłosiłem się na mediacje, by ustalić przyszłość naszej rodziny. Zacząłem rozmawiać z psychologiem, by zrozumieć, czemu tak łatwo pozwoliłem się wykorzystać. Nie wiem, jak potoczy się nasze życie. Nie wiem, czy będę znowu komuś ufał. Ale wiem jedno: już nigdy nie zaufam komuś bezgranicznie tylko dlatego, że bardzo chcę wierzyć w miłość. Jędrzej, 38 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Na roczku Jasia teściowa publicznie pochwaliła mojego męża za to, jak świetnie zajmuje się dzieckiem. Nie wytrzymałam i wygarnęłam mu przed wszystkimi” „Po narodzinach Aurelki byłam tak wykończona, że nie zauważyłam, jak mąż robi ze mnie pośmiewisko przed rodziną. Dopiero na weselu kuzynki przejrzałam na oczy” „Zdjęcie pustej lodówki zniszczyło moje małżeństwo. Po narodzinach Tosi byłam na skraju załamania, a mąż upokarzał mnie na rodzinnym czacie”
„Mąż zabrał Helenkę i Janka na grzyby, a wrócił tylko z synem. Nie mogę pogodzić się z tym, co spotkało naszą córkę”
„Siedziałam w domu, odchodząc od zmysłów. Gdy mąż wrócił bez dziecka, usłyszałam tylko, żebym nie robiła problemu z niczego. Znów uległ swojej matce.”
Stałam przy oknie w kuchni, nerwowo zerkając na zegarek. Było już grubo po osiemnastej, a jesienne słońce dawno zaszło. Mój mąż, Wojtek, zabrał naszą pięcioletnią córkę Helenkę i siedmioletniego Jasia do lasu w poszukiwaniu grzybów. – Gdzie wy jesteście? – mruknęłam pod nosem, wybierając po raz kolejny numer męża. W słuchawce odezwała się tylko poczta głosowa. Zaczynałam się naprawdę denerwować. Oczami wyobraźni widziałam już zwichnięte kostki, zabłądzenie na leśnych ścieżkach i płaczącą z zimna Helenkę. Wstawiłam wodę na herbatę, żeby czymś zająć ręce. Kiedy czajnik gwizdnął, usłyszałam wreszcie chrobot klucza w zamku. Powrót bez córki Wybiegłam do przedpokoju. W drzwiach stał Wojtek. Z Jasiem, po Helence ani śladu. Serce podeszło mi do gardła. – Gdzie Helenka? – zapytałam, czując, jak głos mi drży. – Co się stało? Wojtek spokojnie zdjął buty, jakby wracał ze zwykłego spaceru z psem. – Spokojnie, Aga, nie panikuj. U dziadków została. – U jakich dziadków? – nie rozumiałam. Moi rodzice mieszkali na drugim końcu Polski. Rodzice Wojtka, owszem, mieli dom niedaleko lasu, do którego pojechali, ale przecież nie planowaliśmy u nich żadnych odwiedzin. Teściowa i ja... cóż, delikatnie mówiąc, nasze relacje wymagały dystansu. – No u moich. Spotkaliśmy ich w lesie. Też wybrali się na spacer – zaczął tłumaczyć, pomagając Jasiowi zdjąć kurtkę. – Młody, idź umyj ręce. Jaś pobiegł do łazienki, a ja wpatrywałam się w męża, czekając na dalsze wyjaśnienia. – Jak to została? Tak po prostu? W rzeczach z lasu, bez piżamy, bez szczoteczki do zębów? Wojtek westchnął, ewidentnie zirytowany moim tonem. – Aga, przestań robić problem z niczego. Spotkaliśmy się na ścieżce, pogadaliśmy chwilę. Matka zaprosiła nas na herbatę. Pojechaliśmy do nich. Hela zaczęła marudzić, że chce zostać z babcią na noc. Wybłagała to u niej. Matka powiedziała, że nie ma problemu, rano ją odwiezie. – I ty się na to zgodziłeś? – czułam, jak rośnie we mnie złość. – Nie dzwoniąc do mnie? Nie pytając, czy nie mam nic przeciwko? Decyzje za moimi plecami – Przecież to tylko jedna noc – wzruszył ramionami, idąc do kuchni. – Co miałem zrobić? Dziecko płakało, matka się cieszyła. Miałem robić sceny przy rodzicach? Poza tym, nie miałem zasięgu w lesie, a potem u nich telefon mi padł. Poszłam za nim. Złość zaczynała ustępować miejsca poczuciu całkowitej bezsilności. – Wojtek, ona ma pięć lat. Nie zostawała tam na noc od miesięcy. Ostatnim razem, jak tam spała, rano bolał ją brzuch z przejedzenia słodyczami, a teściowa nałożyła jej sweter, po którym dostała wysypki. Prosiłam cię, żebyśmy konsultowali takie rzeczy. – Przesadzasz. Dziadkowie to dziadkowie. Niech się nacieszą wnuczką. Oparłam się o blat. Nie chodziło o to, że nie ufałam teściom w kwestii zapewnienia Helence bezpieczeństwa. Chodziło o ten schemat. O to, że Wojtek zawsze szedł na łatwiznę. Kiedy jego matka o coś prosiła, albo kiedy pojawiała się presja z jej strony, on po prostu ustępował. A ja byłam tą złą, tą, która stawia granice i się czepia. – Mówiłeś, że idziecie tylko na chwilę – powiedziałam ciszej. – Siedziałam tu i odchodziłam od zmysłów. – Przecież wróciłem. Mówię ci, nic się nie stało. Zrobię nam kolację, zjemy w spokoju, odpoczniesz sobie od małej. Nocne przemyślenia Nie mogłam zasnąć. Leżałam w łóżku, patrząc w sufit. Wojtek spał obok, cicho pochrapując. Jasiek też szybko padł, zmęczony leśnym powietrzem. A ja w kółko analizowałam to, co zaszło. Złapałam za telefon i napisałam SMS-a do teściowej. „Dobry wieczór. Wojtek powiedział, że Hela została u Was. Mam nadzieję, że jest grzeczna. Proszę, nie dawajcie jej rano kakao, wiesz, że ostatnio po nim wymiotowała. Będę po nią o 9:00”. Odpowiedź przyszła zadziwiająco szybko, biorąc pod uwagę późną porę. „Nie martw się, Agatko. Babcia wie, jak zająć się wnusiem. Śpi jak aniołek. Wojtek powiedział, że przywiezie nam jutro rano świeże bułeczki, to zjemy razem śniadanie. Dobranoc”. Zacisnęłam zęby. Czyli on też się tam jutro wybierał. I znowu zapomniał mi o tym wspomnieć. Czułam się tak, jakby moje zdanie w naszej rodzinie zeszło na dalszy plan w momencie, w którym wkraczała do akcji jego matka. Rano obudziłam się w fatalnym nastroju. Wojtek krzątał się już w kuchni. – Jadę do rodziców po Helę – zakomunikował, siorpiąc kawę. – Zrobię po drodze zakupy w piekarni. – Wiem, teściowa mi napisała – odparłam chłodno, wyciągając kubek z szafki. Spojrzał na mnie z zaskoczeniem. – Pisałaś do matki w nocy? – Chciałam wiedzieć, czy moje dziecko żyje, skoro jego ojciec nie raczył mnie uprzedzić, że ją tam zostawia. – Znowu zaczynasz? – westchnął, odkładając kubek z głośnym stuknięciem. – Przecież wszystko jest w porządku. Dzwoniłem do niej rano. Hela zjadła kanapkę, ogląda bajki. – Nie chodzi o to, co Hela robi, Wojtek. Chodzi o to, że podejmujesz decyzje sam. Decyzje, które dotyczą naszych dzieci. I za każdym razem, kiedy twoja matka coś wymyśli, ty przytakujesz. Poranek z konsekwencjami Pojechał po nią sam. Zostałam w domu, bo Jasiek jeszcze spał, a ja nie miałam ochoty oglądać triumfującego uśmiechu teściowej. Wojtek wrócił z Helenką po dwóch godzinach. Mała wpadła do domu uśmiechnięta, w obcych, za dużych dresach po jakimś kuzynie. – Mamo! Babcia pozwoliła mi spać z kotkiem! – krzyknęła od progu. Przytuliłam ją mocno, starając się uśmiechać. – To super, kochanie. Idź do pokoju, zaraz ci dam twoje ubrania. Wojtek stał w przedpokoju, zdejmując kurtkę. Wyglądał na zmęczonego. – Matka nagadała mi, że ją ograniczamy – powiedział cicho, unikając mojego wzroku. – Że rzadko ją widują, że Hela tęskni. – A ty co na to? – zapytałam, czując dziwny ucisk w żołądku. – Nic. Powiedziałem, że jesteśmy zajęci. Skinęłam głową, nie mając siły na kolejną kłótnię. Zdałam sobie sprawę, że to się nie zmieni z dnia na dzień. Wojtek unikał konfrontacji z matką tak samo, jak unikał trudnych rozmów ze mną. Wybierał drogę na skróty, nawet jeśli to oznaczało zostawienie mnie w niepewności i stresie. Przez resztę weekendu byliśmy wobec siebie uprzejmi, ale dystans między nami był niemal namacalny. Kiedyś może i próbowałabym go na siłę tłumaczyć. Dziś czułam tylko chłód. Ten jeden spacer do lasu uświadomił mi coś bolesnego – w sprawach naprawdę ważnych wciąż ciągnęliśmy ten wózek w różnych kierunkach. Agata, 32 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Myślałam, że mąż wysyła rodzinie moje zdjęcia z dzieckiem z poczucia dumy. Gdy zobaczyłam opisy, które do nich dodawał, serce mi pękło” „Teściowa miała tylko uśpić Filipka. Gdy zajrzałam do pokoju po godzinie, spod łóżeczka wystawały jej nogi, a mnie zabrakło tchu” „Dziadkowie zabrali Piotrusia nad jezioro, by nacieszył się wakacjami przed 1 września. Do domu wrócili sami”
„Żona wyjechała za chlebem i zostawiła mnie z dziećmi. Nie doceniałem jej. Dopiero wtedy zrozumiałem, że praca w domu to harówka”
Nigdy nie zastanawiałem się nad tym, że moja żona robi wszystko za naszych dwóch synów, sprząta ich pokoje, układa zabawki, zbiera z podłogi brudne skarpetki. Iza nigdy się nie skarżyła, a ja, kiedy wracałem z pracy, zastawałem w domu porządek. Sam nie wiem, jak mogłem być aż tak ślepy. Dopiero kiedy zostałem z chłopcami sam, przejrzałem na oczy...
Kredyt, który wzięliśmy z Izą na nowy dom, odrobinę nas przerósł, właściwie to przerósł nas całkowicie. A już od chwili, kiedy Iza straciła pracę, zrobiło się bardzo nieciekawie. Dlatego zgodziłem się na pomysł, który Iza przedstawiła mi miesiąc temu. Jej starsza siostra od kilku lat pracowała we Francji. Zaproponowała, żeby Iza przyjechała na trzy miesiące do sprzątania i do pomocy w kuchni w jakimś pensjonacie. Miała zarobić całkiem niezłe pieniądze... – Dasz sobie radę – przekonywała mnie żona. – Chłopcy są już duzi, nie wymagają opieki całą dobę. To tylko trzy miesiące, a bardzo podreperujemy budżet. Zresztą nie mamy innego wyjścia, to właściwie dla nas jedyny ratunek – zakończyła zdecydowanie. Bałem się zostać sam z synami. Zawsze to Iza zajmowała się dziećmi, ogarniała dom, szkołę Bartka i przedszkole Adasia. Nie bardzo wyobrażałem sobie, jak ja sam dam radę. Widziałem jednak, że moja żona już zdecydowała i nie zmieni zdania. Miała zresztą rację, twierdząc, że nie było innego wyjścia. Pojechała więc... Wszyscy trzej z niepewnymi minami żegnaliśmy ją na lotnisku. Adasiowi łezki popłynęły po buzi, Bartek udawał twardego, ja również. – Idziemy na lody, chłopaki – powiedziałem, kiedy samolot Izy odleciał. Nie no, nie mogę odpuścić. To zresztą dla ich dobra – Musimy ustalić pewne zasady – zacząłem, kiedy usiedliśmy z lodami przy stoliku. – Teraz, kiedy mamy nie ma, musicie mi pomagać w domu. – W czym? – Adaś spojrzał na mnie ze zdziwieniem. – We wszystkim. Choćby w sprzątaniu. Każdy musi sprzątać swoje zabawki i przybory szkolne. Musicie dbać o porządek w swoim pokoju. Bartek zgodnie kiwał głową, ale w oczach młodszego syna dostrzegłem niepokój. Nie odezwał się jednak. Już po kilku dniach zorientowałem się, że nasze mieszkanie, niestety, nie sprząta się samo, a chłopcy zapomnieli o obietnicy albo w ogóle nie wzięli jej sobie do serca. Już pomijając to, że ich pokój zawalony był porozrzucanymi ubraniami, brudnymi majtkami i skarpetkami, które nie wiedzieć czemu nie chciały same powędrować do kosza na brudną bieliznę, to pomiędzy tym wszystkim walały się klocki, samochodziki, kredki, przybory szkolne Bartka i sam nie miałem pojęcia co jeszcze. – Tato, ratunku! Nie mogę znaleźć zeszytu! – darł się Bartek przed wyjściem do szkoły. – I co? Niby ja mam ci go szukać? Mówiłem wczoraj, żebyś posprzątał i spakował plecak. – Ale tato, pomóż! – jęczał. – Dostanę pałę, jak go nie pokażę pani. – Trudno, będziesz miał pałę – podsumowałem. – A teraz musimy już wychodzić, bo spóźnię się do pracy. Niezadowolenie starszego syna aż parowało mu uszami. Całą drogę do szkoły jęczał na tylnym siedzeniu, że przeze mnie nie znalazł zeszytu, bo tak bardzo się spieszyłem. Po południu, gdy odbierałem Bartka ze szkoły, jego pierwsze słowa brzmiały: – Przez ciebie dostałem pałę, tato! – Przeze mnie? – zdziwiłem się szczerze. – A z jakiego to powodu przeze mnie? Czy ja zgubiłem twój zeszyt? – Ale nie pomogłeś mi poszukać – mruknął niechętnie. – Wrócimy do domu, zjemy obiad, a potem posprzątacie z Adasiem swój pokój – stwierdziłem spokojnie. – I wtedy na pewno wszystkie zagubione rzeczy się znajdą. – E tam, zawsze mama nam sprzątała – odezwał się niechętnie Adaś. – I nigdy nic się nie gubiło. Mama wszystko znajdowała. – Ale teraz mamy nie ma i musicie sami. Wydaje mi się, że nie możecie czekać, aż mama wróci. – Ale ty jesteś – usłyszałem – i mógłbyś zamiast mamy... – Nie będę za was sprzątał waszego bałaganu – przerwałem Bartkowi. – Jesteście już duzi. Możecie sami poskładać zabawki. Wieczorem okazało się, że pokój, niestety, nie został posprzątany. Chłopcy, jak mi oznajmili, nie mieli na to czasu. Bartek musiał odrabiać lekcje, a Adaś musiał budować nowy kosmiczny pojazd z klocków. Miałem do wyboru: albo posprzątam sam, a potem już zawsze będę po nich sprzątał, albo znajdę na nich sposób. Wybrałem to drugie rozwiązanie. Zastanawiałem się intensywnie i następnego dnia po obiedzie kolejny raz oznajmiłem synom, że mają posprzątać swój pokój. Dodałem również, że jeśli tego nie zrobią, wszystkie ich ukochane zabawki wylądują w worku i powędrują w tym worku na śmietnik. – Żartujesz sobie, tato? – obaj patrzyli na mnie z niedowierzaniem. – Zapewniam was, że nie żartuję. I radziłbym uwierzyć. Wieczorem, kiedy zajrzałem do chłopaków, żeby wysłać obu do łóżek, zastałem pokój w takim samym stanie jak poprzednio, a może nawet jeszcze gorszym. Moi synowie siedzieli na dywanie i wspólnie układali rozsypane puzzle. Bez słowa wróciłem do kuchni, wyjąłem z szuflady czarne worki na śmieci i zacząłem zbierać z podłogi wszystkie zabawki, jak leci. Nic nie mówiłem, nie krzyczałem, nie złościłem się, systematycznie ładowałem wszystko do worków. Bartek z Adasiem przez długi moment patrzyli na mnie z zaskoczeniem i zdumieniem w oczach. Nie spodziewali się, że mogę spełnić swoją groźbę. Pierwszy pękł starszy syn: – Tato, co ty wyprawiasz? – jęknął. – Pomagam wam sprzątać zabawki – odpowiedziałem. – Moje klocki! – wrzasnął Adaś, jakby się obudził, i rzucił się ratować swoje ukochane klocki. Wydarzył się cud. Moje dzieci potrafią sprzątać Było już, niestety, za późno. Zawiązałem worek i nie zważając na lamenty synów, wyniosłem na zewnątrz. Prawdę mówiąc, nie chciałem tego wszystkiego wyrzucać na śmietnik, schowałem worek w garażu, upewniając się, że dzieci go nie znajdą. Tydzień trwały płacze i lamenty. Był nawet telefon do matki z rozpaczliwą skargą, że niedobry ojciec wyrzucił ich zabawki. – Co ty zrobiłeś, Piotrek? – zapytała żona z wyrzutem. – Ktoś musi nauczyć ich tego, że mieszkanie samo się nie posprząta. – Ale oni są jeszcze mali... – Nie aż tak mali, żeby nie potrafili poukładać zabawek. – Ty naprawdę im to wszystko wyrzuciłeś? – nie dowierzała żona. – Naprawdę – przytaknąłem zdecydowanie, bo byłem pewien, że Iza się wygada przed chłopakami. Kiedy interwencja Izy nic nie pomogła, chłopcy zadzwonili do babci. Nie znaleźli jednak wsparcia u mojej teściowej. Ona od dawna wiedziała dużo lepiej ode mnie, jacy z nich bałaganiarze. Chłopcy rozpaczali nad utratą swoich ukochanych zabawek, tym bardziej po mojej zapowiedzi, że nie mają co liczyć na nowe. Co chwilę powtarzały się pytania: – Tatusiu, naprawdę nam wszystko wyrzuciłeś? Powiedz, że nie – prosili jeden przez drugiego. – Czym my teraz będziemy się bawić? – I moje ukochane klocki od babci też wyrzuciłeś? – płakał Adaś. Byłem twardy. Uparcie twierdziłem, że worki z zabawkami zostały wyrzucone. Zastanawiałem się tylko, co będzie, kiedy im oddam. Przecież wyda się, że przez cały czas kłamałem. To był ten słaby punkt w moim planie, ale szkoda było mi wyrzucać drogich zabawek. Chłopcy chyba nie do końca wierzyli, że spełniłem groźbę i worki wylądowały na śmietniku. Starali się jak jeszcze nigdy. Ich pokój został posprzątany na błysk, nawet kurz powycierali. Brudna bielizna każdego wieczoru lądowała w koszu w łazience, szczoteczki do zębów dokładnie wypłukane stały w kubeczkach, już nie walały się na półeczkach nad umywalką. Nawet ręczniki grzecznie wisiały na wieszaczkach, zamiast jak dotąd leżeć mokre i zmięte na podłodze i właściwie po jednym użyciu nadawać się tylko i wyłącznie do prania. O niczym nie musiałem przypominać. Czas płynął i nic się nie zmieniało. Po dwóch tygodniach złamałem się wreszcie i przyniosłem oba worki z zabawkami. Synowie stali z rozdziawionymi buziami. – Tatuś, nie wyrzuciłeś – szepnął Adaś z niedowierzaniem i na jego buzi pojawił się uśmiech. – Nie wyrzuciłeś moich klocków – powtórzył. – Nie wyrzuciłem, ale jak jeszcze raz zobaczę w waszym pokoju bałagan, zapewniam, przysięgam, że wszystko wyrzucę. I nigdy już tych rzeczy nie odzyskacie – ostrzegłem. – Będziemy sprzątać, obiecujemy – oznajmili jednocześnie. Oddałem im zabawki i z radością patrzyłem, jak układają je na półki. Przez następne dni nic się nie zmieniało i w pokoju moich synów panował idealny porządek. Nie musiałem już nawet przypominać o sprzątaniu. Uwierzyli, że mógłbym wyrzucić im zabawki na śmietnik. I zrobiłbym to, dotrzymałbym słowa. Wyglądało jednak, że już nie musiałem, że nauczyłem swoich synów sprzątania. Dopiero Iza się zdziwi po powrocie. I ucieszy na pewno też. Piotr Zobacz także: „Zaszłam w ciążę z żonatym mężczyzną, a ten drań nie chciał powiedzieć o mnie rodzinie. Sama to zrobiłam, a on mnie zostawił” „Harowałem na obczyźnie, by Marcelkowi i Mai niczego nie brakowało. Gdy odkryłem, co wyprawia moja żona, wiedziałem, że muszę ratować dzieci” „Wychowałam rozpuszczone egoistki, które nie chcą mi dać wnuków. Pewnie szklanki wody na starość też nie dostanę”
Kiedy wypada Dzień Ojca w 2026 roku? Tego nie wiesz o tym wyjątkowym święcie
Zastanawiasz się, kiedy wypada Dzień Ojca? Choć zwykle kojarzy się z końcem roku szkolnego, w 2026 święto taty przypada nieco wcześniej. Warto jednak pamiętać, że w różnych krajach data obchodów będzie inna. W wielu miejscach na świecie Dzień Ojca to święto ruchome.
Dzień Ojca nie jest tak popularny jak Dzień Matki, dlatego wiele osób ma problem z podaniem dokładnej daty tego święta. Zwłaszcza że placówki edukacyjne często już na przełomie maja i czerwca organizują obchody obu tych świąt. Wtedy młodsze dzieci szkolne i przedszkolaki zapraszają rodziców na Dzień Rodziny. Warto jednak w czerwcu, w tym szczególnym dniu, skupić się na tacie i pokazać mu, jak wiele znaczy. Poniżej znajdziesz niezwykłą historię Dnia Ojca oraz daty obchodów tego święta w różnych częściach świata. Opisujemy także tradycje związane z tym dniem, byś mógł lepiej zrozumieć, jak świętują ojcowie na całym świecie. Spis treści: Kiedy jest Dzień Ojca w Polsce? Dzień Ojca na świecie nawet w grudniu Pomysły na święto taty – jakie są tradycje? Prezenty na Dzień Ojca – dużo inspiracji Wyjątkowa historia o Dniu Ojca i rodzinie Smart Kiedy jest Dzień Ojca w Polsce? Dzień Ojca w Polsce jest obchodzony co roku 23 czerwca. W 2026 roku święto tatusiów wypada we wtorek. Oznacza to, że rodzinne świętowanie możecie zaplanować na weekend poprzedzający ten dzień. Co ciekawe, 23 czerwca wypada również Dzień Wędkarza (dla dzieci pasjonatów wędkarstwa może to być wskazówką, jak obchodzić Dzień Ojca). Dzień Ojca na świecie nawet w grudniu Dzień taty świętujemy w Polsce od ponad 50 lat – pierwszy polski Dzień Ojca obchodziliśmy w 1965 roku. Tego samego dnia świętują jeszcze tylko w jednym kraju na świecie – w Nikaragui. Dzień Ojca w innych krajach wypada w różnych terminach. W niektórych państwach ten dzień świętem ruchomym, w innych obchodzi się go w marcu, czerwcu lub nawet w listopadzie. Kiedy świętuje się Dzień Ojca na świecie? We Włoszech, Portugalii i Hiszpanii Dzień Ojca wypada 19 marca – w imieniny Józefa, ziemskiego opiekuna Jezusa, w Australii – tatusiowie świętują w drugą niedzielę czerwca, na Litwie – w pierwszą niedzielę czerwca, w Estonii – Dzień Ojca obchodzony jest tego samego dnia co Dzień Flagi — estońscy ojcowie od 2008 roku świętują w drugą niedzielę listopada, w Niemczech – Dzień Ojca wypada w dniu Wniebowstąpienia Pańskiego (39. dzień po Niedzieli Wielkanocnej − w 2026 to 14 maja), w krajach skandynawskich – Dzień Ojca obchodzony jest w drugą niedzielę listopada. Wyjątkiem jest Dania, tam Dzień Ojca obchodzony jest 5 czerwca, w Argentynie, Chile, Meksyku, Kanadzie, Stanach Zjednoczonych, Czechach, Holandii, Wielkiej Brytanii, Bułgarii, Szwajcarii, Turcji, Francji, na Węgrzech i w Ukrainie Dzień Ojca jest świętem ruchomym i świętuje się go w trzecią niedzielę czerwca, W Tajlandii Dzień Ojca świętuje się w 5 grudnia (ponieważ właśnie wtedy obchodzone są urodziny tajlandzkiego króla). Pomysły na święto taty: jakie są tradycje? Jak obchodzić Dzień Taty? To zależy od kraju, choć cel zawsze jest ten sam – podziękować ojcom za ich obecność w naszym życiu, miłość, troskę i wsparcie. W Polsce zwyczajowo z okazji tego święta składamy ojcom życzenia na Dzień Ojca i wręczamy drobne prezenty. Coraz częściej w przedszkolach i szkołach Dzień Ojca obchodzony jest razem z Dniem Matki, na przełomie maja i czerwca. Najmłodsi właśnie wtedy przygotowują wierszyki, piosenki oraz prace plastyczne, które wręczają swoim rodzicom. Niektóre kraje mają jednak swoje oryginalne zwyczaje związane z dniem taty. W Korei życzenia ojcom, ale także osobom starszym, składa się w Dniu Rodziny. Zgodnie z tradycją wręczane są czerwone goździki. W Holandii ojcowie w dniu swojego święta dostają przygotowane przez dzieci śniadanie do łóżka, a wieczorem udają się wraz z dziećmi w odwiedziny do swoich ojców. W Chinach Dzień Ojca obchodzony jest 8 sierpnia, ponieważ podwójna ósemka „ba-ba” brzmi podobnie jak tata. W Australii z okazji Dnia Ojca organizowany jest ogólnokrajowy konkurs na Najlepszego Ojca Roku. W Rumunii Dzień Ojca jest dniem wolnym od pracy. To jedyny kraj w Unii Europejskiej, który święto taty uznaje za święto państwowe. Daty, w które wypada Dzień Ojca w różnych częściach świata, można wykorzystać, by zrobić tego dnia niespodziankę swemu tacie – np. mocno się do niego przytulić i życzyć wszystkiego najlepszego z okazji Dnia Ojca w... Hiszpanii. Meksyku czy USA. Prezenty na Dzień Ojca: dużo inspiracji Dzień Ojca to moment, w którym warto zatrzymać się na chwilę i podziękować tacie za wszystko, co dla nas robi. To wcale nie musi być skomplikowany prezent – możecie zrobić go razem lub nauczyć się wierszyka. Oto nasze pomysły na drobny upominek dla taty: Ręcznie robiona karta z życzeniami – wystarczy kilka kreatywnych pomysłów i kolorowych materiałów, aby stworzyć coś wyjątkowego. Rączki na pamiątkę – czyli odcisk dłoni dziecka na kartce, oprawiony w ramkę. To piękny, osobisty prezent, który tata będzie mógł zachować na zawsze jako wspomnienie z tego wyjątkowego dnia. Wasze zdjęcia w ramce – wybierz wspólne zdjęcie i opraw je w ramkę, aby tata miał pamiątkę na zawsze. Dzień relaksu – przygotuj dla taty „voucher” na dzień odpoczynku – bez obowiązków, z ulubionymi filmami i przekąskami. Ten pomysł możecie zrealizować w weekend. Pobawcie się w szefa kuchni – przygotuj dla taty jego ulubioną kolację lub śniadanie do łóżka. Możecie przygotować także pudełko z pysznym lunchem i miłą karteczką w środku. Wierszyk lub piosenka – naucz się razem z rodzeństwem krótkiego wierszyka lub zaśpiewajcie dla taty piosenkę. Zestaw na relaks – przygotuj koszyk z aromatycznymi herbatami, książką i miękkim kocem dla taty, by mógł zrelaksować się po pracy. Koszulka dla taty ze śmiesznym napisem lub waszym zdjęciem – zaprojektuj koszulkę, która będzie przypominać o wspólnych chwilach. Taki pomysł możecie zrealizować z użyciem kubka. Oto pomysły na śmieszne napisy: – „Nie mam czasu na odpoczynek, ale mam czas na kawałek ciasta!” – „Nie jestem idealnym tatą, ale jestem wystarczająco dobry, żeby dostać kawę!” – „Tata – ojciec roku. Każdego roku.” – „Mam super moce – potrafię rozwiązywać zagadki dziecięce i szukać zgubionych skarpetek.” – „Tata na etacie – superbohater po godzinach.” – „Tata – mistrz w zabawie i zasypianiu na kanapie!” Te krótkie hasła z przymrużeniem oka możecie umieścić na kubku lub samodzielnie wydrukowanym plakacie. Razem z mamą pobawcie się w grafików, oprawcie swoje dzieło i gotowe! Do plakatu możecie dołączyć kartkę z życzeniami. Wyjątkowa historia o Dniu Ojca i rodzinie Smart Świętowanie Dnia Ojca zapoczątkowano w Stanach Zjednoczonych po tym, jak olbrzymim sukcesem okazały się obchody Dnia Matki. Dzień Ojca po raz pierwszy obchodzono w 1910 roku w Spokane, małym miasteczku w stanie Waszyngton. Święto zorganizowała Sonora Smart Dodd, córka weterana wojny secesyjnej, która chciała uhonorować swojego ojca, Williama Smarta. Po śmierci żony mężczyzna samotnie wychowywał sześcioro dzieci, a dorosła już Sonora dostrzegała ogromny trud, jaki włożył w ich wychowanie. Kobieta zachęciła mieszkańców miasteczka do uhonorowania wszystkich ojców, a dzień stał się lokalnym świętem. Od kiedy Amerykanie świętują Dzień Taty? Pierwsze obchody miały miejsce 19 czerwca 1910 roku. Początkowo było to wydarzenie lokalne, ale z czasem Dzień Ojca zyskał na popularności wśród Amerykanów. Dopiero w 1972 roku, ponad 60 lat później, prezydent Richard Nixon oficjalnie ustanowił to święto, obchodzone w trzecią niedzielę czerwca. Zobacz także: Cytaty o tacie: mądre, wzruszające i śmieszne. Te sentencje zrobią furorę w Dzień Ojca Najpiękniejsze cytaty o narodzinach dziecka wzruszają do łez. Zapomnij o zwykłych gratulacjach Wiersze dla mamy: wzruszające życzenia na Dzień Matki. Te o miłości i sercu mamy są najpiękniejsze!
Urlop ojcowski 2025: ile płatny, jak długi? Wystarczy jeden wniosek, a tata spędzi z dzieckiem wiele dni
Urlop ojcowski można wziąć w całości lub podzielić na kilka części. Sprawdziliśmy najważniejsze informacje: ile pieniędzy dostanie ojciec, jakich dokumentów potrzebujecie i kiedy trzeba złożyć wniosek. Nie pomylcie urlopu ojcowskiego z urlopem tacierzyńskim lub rodzicielskim.
Urlop ojcowski to płatny urlop, który przysługuje każdemu mężczyźnie po narodzinach dziecka. Tata musi jednak spełnić kilka wymagań zawartych w przepisach. Z urlopu można skorzystać tylko w wyznaczonym okresie, po czym przepada. Wyjaśniamy, jakie warunki trzeba spełnić, żeby ubiegać się o przyznanie urlopu ojcowskiego w 2025, ile jest płatny, a także ile dni spędzi tata w domu z dzieckiem. Ważne: Każdy mężczyzna objęty ubezpieczeniem chorobowym może wykorzystać swój urlop ojcowski. Z takiego przywileju może skorzystać nie tylko tata pracujący na umowę o pracę. Sprawdź, kto w 2025 może wnioskować o urlop ojcowski. Spis treści: Urlop ojcowski 2025 – najważniejsze informacje Urlop ojcowski – ile płatny w 2025? Ile dni na urlopie ojcowskim: przepisy 2025 Wniosek o urlop ojcowski Urlop ojcowski a urlop tacierzyński i rodzicielski Urlop ojcowski 2025 – najważniejsze informacje Zgodnie z art. 1823 § 1 Kodeksu pracy urlop ojcowski przysługuje świeżo upieczonemu tacie, który: pracuje na podstawie umowy o pracę i posiada obowiązkowe ubezpieczenie chorobowe, prowadzi działalność gospodarczą i opłaca dobrowolne składki na ubezpieczenie chorobowe. Urlop ojcowski przysługuje niezależnie od urlopu macierzyńskiego i można z niego skorzystać, nawet jeśli matka dziecka nie jest obecnie zatrudniona. Nie ma również znaczenia, czy ojciec i matka dziecka są w związku małżeńskim. Urlop ojcowski należy się mężczyźnie, który pełni rolę faktycznego opiekuna dziecka. Urlop ojcowski: ile płatny? Tata na urlopie ojcowskim ma prawo do zasiłku macierzyńskiego, który wynosi 100 proc. podstawy wynagrodzenia. Kto płaci za urlop ojcowski? Zasiłek opiekuńczy zazwyczaj finansowany jest ze składek chorobowych i wypłacany przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Jeśli jednak pracodawca zatrudnia więcej niż 20 osób zgłoszonych do systemu ubezpieczeń społecznych, ma obowiązek wypłacić świadczenie, które później zostanie zwrócone przez ZUS. Ile dni na urlopie ojcowskim: przepisy 2025 Czas spędzony z ojcem ma ogromne znaczenie dla dziecka na każdym etapie rozwoju. Maluch i tata zaczynają budować więź na całe życie. Ten rodzaj urlopu ojciec może wykorzystać w całości lub w częściach. Należy to zrobić w wyznaczonym czasie, w przeciwnym razie urlop przepadnie. Kiedy można wykorzystać urlop ojcowski? do ukończenia przez dziecko 12 miesięcy, w ciągu 12 miesięcy od dnia uprawomocnienia się postanowienia orzekającego adopcję dziecka i nie później niż do ukończenia przez dziecko 14. roku życia. A ile trwa urlop ojcowski? 14 dni kalendarzowych, co oznacza 10 dni roboczych. W 2025 roku każdy tata dziecka, które nie ukończyło 1. roku życia, może wykorzystać urlop ojcowski: nieprzerwanie w całości, w dwóch turach (trwających po min. 7 dni). Ojciec dziecka może przebywać na urlopie ojcowskim w tym samym czasie, w którym matka dziecka wykorzystuje urlop macierzyński. Dodatkowo planując urlop ojcowski, warto pamiętać o możliwości urlopu w ramach opieki nad żoną (partnerką) po porodzie. To rodzaj urlopu, który również trwa 14 dni kalendarzowych. Wniosek o urlop ojcowski Urlop ojcowski przyznawany jest na pisemną prośbę pracownika. Wniosek o urlop ojcowski należy złożyć w dziale kadr nie później niż 7 dni przed planowaną datą rozpoczęcia urlopu. Jeśli dotrzymamy wymaganego terminu, pracodawca nie ma prawa odrzucić wniosku. Odmowa udzielenia urlopu ojcowskiego jest równoznaczna z łamaniem praw pracowniczych. Pracodawca nie ma obowiązku udzielenia urlopu, jeśli między datą złożenia wniosku a wskazanym terminem rozpoczęcia urlopu ojcowskiego nie zostanie zachowany okres 7 dni. Jakie dokumenty będą potrzebne? Wraz z wnioskiem o urlop ojcowski należy przedłożyć u pracodawcy: skrócony odpis aktu urodzenia dziecka lub zagraniczny akt urodzenia dziecka (mogą być kopie); kopię prawomocnego postanowienia sądu o przysposobieniu dziecka (w przypadku dziecka przysposobionego lub adoptowanego); oświadczenie pracownika z informacją, czy korzystał wcześniej z urlopu ojcowskiego lub z jego części; kopię prawomocnej decyzji o odroczeniu obowiązku szkolnego (jeśli wniosek dotyczy przysposobionego dziecka, wobec którego podjęto taką decyzję). Warto pamiętać, że pracownik wracający do pracy z urlopu ojcowskiego powinien zostać skierowany na wcześniej zajmowane stanowisko (lub na takie, które odpowiada jego zawodowym kwalifikacjom). Jego wynagrodzenie także powinno pozostać bez zmian. Ważne! Ojca przebywającego na urlopie ojcowskim nie można zwolnić z pracy. Urlop ojcowski a urlop tacierzyński i rodzicielski Urlop ojcowski bywa mylony z urlopem tacierzyńskim lub urlopem rodzicielskim. Są to jednak trzy odrębne urlopy i nie należy mylić tych pojęć. Urlop ojcowski to 14 dni wolnego możliwe do wykorzystania do ukończenia przez dziecko 12. miesiąca życia. Urlop tacierzyński to (zgodnie z unijną dyrektywą work-life balance) 9 tygodni urlopu, z którego ojciec może skorzystać do ukończenia przez dziecko 6. roku życia. Jeśli tego nie zrobi, jego część przepadnie. Co ważne, od stycznia 2023 nie można zrzec się swojej części urlopu na rzecz matki dziecka (to zmiana związana z wejściem w życie dyrektywy work-life balance). Urlop rodzicielski można wykorzystać dopiero po urlopie macierzyńskim, nie później jednak niż do 6. roku życia dziecka. Źródła: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1320, ze zm.) Rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 grudnia 2015 r. w sprawie wniosków dotyczących uprawnień pracowników związanych z rodzicielstwem oraz dokumentów dołączanych do takich wniosków (Dz. U. z 2015 r. poz. 2243) Ustawa z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1133) biznes.gov.pl portaloswiatowy.pl/ Zobacz też: Wraca bon turystyczny: w 2025 roku nawet po 400 zł na osobę. Pierwsze wypłaty na Wielkanoc Kiedy zmiana czasu na letni w 2025? Rodzice najmłodszych dzieci muszą spodziewać się rewolucji Rekrutacja do przedszkola 2025: kilka trików i dziecko na pewno przyjmą. Rodzicu, nie przegap terminu!
Życzenia dla taty: na urodziny, imieniny i święta. Propozycje wesołych i wzruszających życzeń
Z myślą o wszystkich synach i córkach, zarówno tych najmłodszych, jak i nieco starszych, przedstawiamy inspiracje życzeń dla taty. Sprawdź, czego i jak można życzyć kochanemu tacie z okazji urodzin, imienin lub świąt Bożego Narodzenia.
Nasi ojcowie są bardzo różni, ale mamy nadzieję, że propozycje życzeń okażą się inspirujące i sprawią, że wyjątkowe chwile będą jeszcze bardziej obfitowały w niezapomniane wrażenia. Wśród życzeń dla taty znajdziesz zarówno te śmieszne, jak i poważne, które łatwo dopasujesz do okazji. Spis treści: Życzenia dla taty na urodziny Imieninowe życzenia dla taty Życzenia dla taty na święta Życzenia dla taty na urodziny Żyj nam Tato jak najdłużej. To przetrwamy wszystkie burze. Przegonimy smutki wszystkie. Tak, że pierzchać będą z piskiem. I dowiedzą się, że z Tatą Nie zadziera się tak łatwo, Ucz nas siły, wytrwałości, Wiary w siebie i miłości. *** Tato, z okazji urodzin Przyjmij życzenia spokojnych godzin. Cudownych minut, sekund wspaniałych. I 100 lat, żebyś żył nam Kochany. *** Kochany Tato, dziękuję Ci za to, Że nawet gdy inne zdania mamy, Wiem, że w jednej drużynie gramy. Do jednej bramki – za golem, gol. I życzę Ci, aby w tych naszych Meczach o wszystko ze światem nie było żadnych spalonych, karnych ani kartek czerwonych. *** Kochany Tato, dziękuję Ci, że u nas jest tak jak tym w wierszu: Lubię, kiedy mój tatuś Wraca z pracy do domu. Ja zawsze mojemu tacie Mogę powiedzieć: - Pomóż... (T. Kubiak) *** Jesteś tym, który wie, jak nas otoczyć opieką, Wciąż czuwasz nad nami – gdy jesteś obok, ale i daleko. Dziękuję za to, Tato i życzę dużo zdrowia oraz cierpliwości do nas. Imieninowe życzenia dla taty Z okazji imienin, życzę Ci Tato spełnienia marzeń i żebyś nigdy się nie zmieniał. Dużo zdrowia i czasu z nami, życzy… *** Uwielbiam Twoje imię, Tato – dzięki temu, że je nosisz, kojarzy mi się z bezpieczny domem, gdzie wraz z nami cały czas mieszka Miłość. Wszystkiego najlepszego z okazji imienin. *** Tatusiu, Twoje imię jest dla mnie uosobieniem: miłości, bezpieczeństwa, siły i dobra. W dniu Twojego święta życzę Ci, byś zawsze był zdrowy i szczęśliwy. *** Kochany Tato, dziś imieniny Twoje, więc życzę: spełniaj marzenia swoje. Niech zdrowie Ci zawsze dopisuje, a miłość w Twym sercu na zawsze króluje. *** Twoje kolana i ramiona To najbezpieczniejsze miejsce A Twoje słowa i czyny To dowód jak ważne jest Serce. Życzenia dla taty na święta Z okazji Bożego Narodzenia Życzę Ci Tato marzeń spełnienia I dużo zdrowia, i satysfakcji Marzeń najskrytszych realizacji. *** Gdy się Chrystus rodzi I na świat przychodzi Tulę się Tato do Ciebie By poczuć się jak w niebie. I życzę Ci najlepiej Najlepszemu na całym świecie. *** Tato, życzę Ci, byś w te święta przypomniał sobie wszystkie najpiękniejsze wigilijne chwile – począwszy od tych, gdy byłeś mały, aż do pierwszej po tym, jak tatą zostałeś. I by najbliższe Boże Narodzenie Stało się słodkim jak lukier wspomnieniem. *** Wielu E-emaili z dobrymi wieściami Smakołyków bez liku Okrągłych (i wysokich) kwot na koncie Ładnych dzieci Y….i Chichotania jak najczęściej Świetnych pomysłów Wrażeń dla zmysłów I niech moc będzie zawsze z tob- Ą Tato! *** Nawet nie wiesz, jak się cieszę, że jesteś moim Tatą i że spędzimy kolejne wspólne Święta. Życzę Ci (i sobie), byśmy byli razem we wszystkie Wigilie. Zobacz także: Życzenia dla mamy: piękne, wzruszające, wyjątkowe [wierszem, prozą, piękne cytaty] Prezent na Dzień Taty — propozycje i ceny Cytaty o mamie — najpiękniejsze sentencje
„Wiedział, że mam masę pracy, ale zostawił mnie samą z chorym dzieckiem, bo szef zaproponował mu świętowanie… Dnia Chłopaka” [LIST DO REDAKCJI]
Mamy z mężem po czterdzieści lat. Ale w tym związku chyba jedno z nas zatrzymało się na etapie lat nastu. Świadczy o tym chociażby to, co wydarzyło się w ostatni piątek. Oboje pracujemy zdalnie. Mąż wiedział, że do końca września mam do skończenia ważny projekt. Mimo to zostawił mnie z chorą na anginę 5-letnią córką. Bo jego szef spontanicznie wpadł na pomysł… świętowania Dnia Chłopaka!
Żebym jeszcze od tygodnia nie słuchała, jak biadoli nad tym, ile ma pracy… Tak się złożyło, że ja też pracy miałam wyjątkowo dużo. Do tego zachorowała nam córka i nie mogła chodzić do przedszkola. Jakoś wymienialiśmy się opieką nad Małą. Ale w piątek okazało się, że dla mojego męża ani dziecko, ani praca nie są tak ważne jak… Dzień Chłopaka! Śmiać się czy płakać? Kiedy słyszałam, jak o tym rozmawia z kolegami, myślałam, że to żarty. Ale wkrótce potem mąż osobiście powiadomił mnie, że za pół godziny wychodzi, bo jedzie z Jackiem (szefem) na strzelnicę. Była godzina 13. Środek dnia. Nic nie odpowiedziałam, bo zwyczajnie zabrakło mi słów. Jaki Dzień Chłopaka? Czy to jest święto dla starych koni po czterdziestce (szef ma 45 lat)? Powód, żeby rzucić wszystko i zniknąć na 5 godzin? Nie wiedziałam: śmiać się czy płakać? Koniec końców uczuciem, które wzięło górę, była wściekłość. Szefowej nic nie powiedziałam, bo spaliłabym się ze wstydu Mam bardzo wyrozumiałą szefową. Jak córka zachorowała, przekazałam Marzenie, że Mała nie chodzi do przedszkola, ale nie wezmę wolnego, bo podzielimy się z mężem opieką. Teraz nie mogłam napisać jej, że mąż olał i mnie, i córkę z okazji Dnia Chłopaka. Gdyby się o tym dowiedziała, spaliłabym się ze wstydu! Nadludzkim wysiłkiem udało mi się oddać ten projekt. Co chwila, odrywając się od pracy, by pobawić się z córką, porysować z nią, zagrzać mleczko z miodem… Mąż oczywiście wrócił bardzo zadowolony. Mężczyźni czy wieczni chłopcy? W nocy nie mogłam spać. Myślałam o tej całej sytuacji i próbowałam wyobrazić sobie odwrotną sytuację. Że w Dzień Kobiet moja szefowa nagle wpada na pomysł, że lecimy na wagary. Do spa. Albo na ściankę wspinaczkową. Albo gdziekolwiek… I że w jednej chwili przestajemy myśleć o odpowiedzialności, danym słowie, chorych akurat dzieciach, zapracowanych mężach… I oczywiście: nie, nie mogłam sobie tego wyobrazić! Ponieważ my, kobiety patrzymy na życie zupełnie inaczej. Podczas gdy my dorastamy, mężczyźni – tylko udają, że są dorośli. Tak naprawdę, większość z nich to wciąż chłopcy, którzy uwielbiają bawić się w przygody. I dojrzałe zachowanie po prostu przerasta ich możliwości. Nie potrafię tego ani zrozumieć, ani zaakceptować! Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Kasia Piszemy też o: Uratowała wzrok obcemu dziecku. „Bałam się, że matka uzna mnie za wariatkę” „Wczoraj sprzątałam kupę z klasy, dziś łapałam ucznia bez majtek” – list do redakcji Poszła do lekarza ze wzdęciem, wróciła w 6 miesiącu ciąży
Dzień Chłopaka i Dzień Mężczyzny: czy to jest to samo święto?
Dzień Chłopaka i Dzień Mężczyzny mają jedną wspólną cechę: obchodzą je młodsi i nieco starsi panowie. Jednak wydźwięk tych świąt jest zupełnie odmienny. Czy wiesz, czym się różnią?
Dzień Chłopaka i Dzień Mężczyzny to wbrew porom nie jest to samo święto. Jedno z nich obchodzone jest we wrześniu, a drugie w listopadzie. Czy wiesz, czym jeszcze się różnią? Kiedy wypada Dzień Chłopaka? Dzień Chłopaka w Polsce obchodzony jest 30 września (w tym roku wypada on w piątek). Nie jest to oficjalne święto, dlatego też w innych krajach świętuje się je w innym terminie, np. 5 kwietnia w Wielkiej Brytanii, 5 maja w Japonii lub... wcale, np. w Niemczech. Kiedy wypada Dzień Mężczyzny? Międzynarodowy Dzień Mężczyzny (ang. International Men’s Day), zwany inaczej Światowym Dniem Mężczyzny obchodzony jest 19 listopada (w tym roku wypada on w sobotę). Po raz pierwszy święto to obchodzono w Trynidadzie i Tobago 19 listopada 1999 roku. Międzynarodowy Dzień Mężczyzn jest wspierany przez ONZ, chociaż nie jest to oficjalne święto Organizacji. Czym się różni Dzień Chłopaka od Dnia Mężczyzny? Dzień Chłopaka obchodzony jest najczęściej przez uczniów, a samo święto zostało spopularyzowane przede wszystkim w szkołach. W tym dniu chłopcy otrzymują od koleżanek niewielkie prezenty na Dzień Chłopaka, nierzadko o humorystycznym charakterze. Dzień Chłopaka mogą również celebrować zakochane pary. Natomiast Międzynarodowy Dzień Mężczyzny jest świętem, które ma na celu podnieść społeczną świadomość dotyczącą: profilaktyki zdrowotnej mężczyzn i chłopców, w szczególności zdrowia intymnego; zdrowia psychicznego mężczyzn oraz rosnącego odsetka samobójstw wśród mężczyzn; toksycznych i opresyjnych wzorców męskości. Najbardziej rozpoznawalną kampanią społeczną związaną z Międzynarodowym Dniem Mężczyzny jest Movember (nazwa to połączenie słów: moustache – wąsy i november – listopad). W Polsce 10 marca obchodzi się także Dzień Mężczyzny. W tym dniu w Kościele katolickim przypada wspomnienie 40 Świętych Męczenników z Sebasty. Zobacz także: Dzień chłopaka to nie tylko szkolny zwyczaj [KIEDY OBCHODZIMY I KTO ŚWIĘTUJE] Dzień Ojca 2022 – w Polsce i na świecie (daty, jak się obchodzi) Prezent na Dzień Ojca DIY - jak zrobić własnoręcznie prezent dla taty
Antoni Królikowski tylko udaje zainteresowanie synem? Joanna Opozda ma dość ustawek!
Historia Antka Królikowskiego i Joanny Opozdy jest smutna i skomplikowana. Choć aktor bardzo cieszył się, że zostanie tata, to finalnie rozstał się ze swoją żoną, gdy ta była jeszcze w ciąży. Teraz okazuje się, że prawdopodobnie młody tata wcale nie zabiega o spotkania z synem...
Antoni Królikowski został niedawno przyłapany przez fotoreporterów przed blokiem Joanny Opozdy. Nie zastał jednak aktorki i małego Vincenta w domu. Okazało się, że Joanny Opozdy i maluszka nie było, ponieważ wyjechali poza miasto, aktor miał doskonale o tym wiedzieć. Media jednak i tak obiegła wtedy informacja o niezapowiedzianej wizycie Antka Królikowskiego, ukazująca go w pozytywnym świetle, jako zatroskanego tatę. Antek Królikowski wcale nie zabiega o spotkania z synem? Pojawiły się wtedy spekulacje, że młody tata chce spędzać więcej czasu z synkiem, jednak nie może porozumieć się ze swoją byłą partnerką. Głos na ten temat zabrała osoba z otoczenia Joanny Opozdy: „Antek nie interesuje się dzieckiem. Nie jest prawdą, że zabiega o spotkania, jest zbyt zajęty swoim życiem i wakacjami z nową kochanką. Syna widział kilka razy od jego narodzin. Dziwnym trafem zawsze kiedy jedzie pod blok Joanny, towarzyszą mu paparazzi. Joasia widzi, co się dzieje, i ma dość jego ustawek i wykorzystywania małego Vincenta do ratowania wizerunku” – powiedział informator w rozmowie z portalem Plotek. Na razie żadne z rodziców małego Vincenta nie zabrało oficjalnie głosu w tej sprawie, więc na potwierdzenie tych informacji będziemy musieli jeszcze poczekać. Mamy jednak nadzieje, że okażą się one tylko plotkami, ponieważ wykorzystywanie synka, by ratować swój wizerunek, byłoby czymś niedorzecznym. Piszemy też o: Ida Nowakowska o planach na Dzień Dziecka: zabiera synka na służbowe spotkanie z ukraińskimi dziećmi Tiktokerka pozuje w 34. tygodniu ciąży. Jej brzuszek może cię zaskoczyć! Wnuczek dostał imię po dziadku. Jego reakcja wyciska łzy!
Jakub Rzeźniczak wreszcie przedstawił swoje stanowisko w kwestii leczenia Oliwiera w Izraelu
„Sytuacja sprzed kilku dni, gdy zostałem oskarżony o zastraszanie, sprawiła, że nie mam już siły tolerować pewnych zachowań Magdy” – napisał Jakub Rzeźniczak. Piłkarz oficjalnie przedstawił swoje stanowisko w kwestii leczenia Oliwiera w Izraelu.
Syn Magdaleny Stępień i Jakuba Rzeźniczaka jest w trakcie leczenia w Izraelu. Jakub Rzeźniczak do tej pory nie wypowiadał się publicznie na temat stanu zdrowia Oliwiera, jednak po emocjonalnym wpisie Magdy Stępień na Instagramie młody tata postanowił zrobić wyjątek. Dlaczego piłkarz nie chciał leczyć synka w Izraelu? Jakub Rzeźniczak na swoim profilu na Instagramie opublikował oświadczenie dotyczące jego postawy w kwestii leczenia swojego synka, a także przebiegu terapii Oliwiera w Izraelu. „Od momentu zdiagnozowania u Oliwiera nowotworu wątroby konsultowałem jego przypadek u najlepszych lekarzy w Polsce, żeby dowiedzieć się jak najwięcej na jego temat, na temat możliwych metod leczenia, ośrodków, w których można by leczyć mojego Syna. Starałem się robić to w ciszy ze względu na dobro Oliwiera. Moje zdanie wielokrotnie przedstawiałem Mamie Oliwiera. Nie byłem za wyjazdem Oliwiera do Izraela i nie jestem za tym, żeby tam kontynuował leczenie” – tymi słowami piłkarz zaczął swoje oświadczenie. W dalszej części poinformował, że „lekarze nalegali, by nie robić przerwy w podawaniu chemii i ewentualny wyjazd za granicę odłożyć w czasie, bo guzy nowotworowe u dzieci w odróżnieniu od dorosłych, namnażają się w błyskawicznym tempie”. Leczenie w Polsce również przyniosłoby efekty? „Lekarze mówili też, że możliwe, że pojawi się szansa na operację po podaniu kolejnej dawki chemioterapii. Mama Oliwiera zdecydowała się jednak na wyjazd w trakcie podawania chemii. Kiedy Oliwier trafił do Izraela, musiał raz jeszcze przejść serię tych samych badań, które miał wcześniej w Polsce. A chemię podano mu dopiero po 3 tygodniach od przyjęcia do szpitala w Tel Avivie” – kontynuował. Jakub Rzeźniczak wyznał, że ostatecznie zgodził się na leczenie Oliwiera w Izraelu „pod naporem ciężkich oskarżeń Mamy Oliwiera”. Ze słów byłego partnera Magdy Stępień wynika, że leczenie maluszka w Polsce wcale nie odbiegałoby od tego, jakiemu jest poddawany w Izraelu: „Po konsultacjach z największymi autorytetami w Polsce, które mają ogromne doświadczenie w leczeniu nowotworów wątroby u dzieci, na podstawie wszystkich wyników badań z Polski i Izraela dowiedziałem się, że całe leczenie oraz zakres badań, które są realizowane w Izraelu, nie odbiegają od leczenia i badań, które Oliwier miałby zagwarantowane w CZD. Diagnoza postawiona w Polsce również została potwierdzona. Protokół europejski, którym leczony jest Oliwier w Izraelu, był stosowany w przypadku Oliwiera również w CZD”. Dodatkowo piłkarz zaznaczył, że w Polsce maluszek otrzymywał jeden lek, którego aktualnie nie otrzymuje w Izraelu. Tata Oliwiera chciał, by maluch wrócił do kraju Mężczyzna przyznał również, że starał się przekonać mamę Oliwiera do powrotu i kontynuowania leczenia w Polsce, jednak za każdym razem spotykał się z odmową. „Mając wiedzę, że leczenie w Izraelu niczym nie odbiega od tego, co Oliwier miałby zapewnione w Polsce – jest dla mnie oczywiste, że leczenie Synka bliżej domu da zarówno jemu, jak i Magdzie większe wsparcie oraz pomoc z mojej strony, naszych rodzin oraz bliskich mamy Oliwiera, a także dużo lepszą komunikację pomiędzy lekarzami a nami jako rodzicami” – podsumował piłkarz. Żródło: Instagram Piszemy też o: „Prywatna armia Putina” wdarła się na porodówkę i gwałciła matki w Bangi Smartfony trwale uszkadzają mózg dziecka. Psycholog: zakazać do końca podstawówki „Huggy Wuggy”: bardzo groźny czy bardzo śmieszny? Brytyjska policja ostrzega, co na to polscy rodzice i nauczyciele?
Ten filmik z niemowlęciem podbija TikToka. Śmieszne czy ohydne?
Wyobraź sobie, że wchodzisz do pokoju, w którym zostawiłaś noworodka z tatą. I widzisz… ciało dorosłego mężczyzny w szlafroku z główką niemowlęcia. Na powitanie „postać” (zupełnie nie jak maluszek) drapie się po głowie i genitaliach.
Opis kilkusekundowego filmiku brzmi: „Jak te dzieci szybko stają się nastolatkami”. Po przeczytaniu komentarzy nie ma wątpliwości, że obrazek rozbawił widzów do łez. Zestawienie maleńkiej główki z ciałem i gestami dorosłego mężczyzny wystarczyło, by poprawić humory tysiącom ludzi. Zwłaszcza że noworodek przez cały czas słodko spał, nie zdając sobie sprawy, w czym bierze udział... Rysa na psychice? Nie zabrakło jednak komentarzy, które świadczą o tym, że są i tacy, którzy najchętniej „od-oglądaliby” ten filmik. Niektórzy piszą nawet o rysie na psychice, którą pozostawi w nich ten widok… Lub: „To nie było konieczne”; „O mój Boże”; „Podrapał się, a potem położył tę paskudną rękę na głowie dziecka…”. Zobaczcie filmik. Rzeczywiście taki śmieszny? View oEmbed on the source website Piszemy też o: High Need Baby: 12 cech wyjątkowo wymagającego dziecka Zdrowe słodycze dla dzieci: jakie kupować, jak je zrobić w domu [przepisy] Co kupić na chrzest? Prezenty praktyczne i pamiątkowe
Antoni Królikowski trafił do szpitala. Co wiadomo o stanie zdrowia młodego taty?
Antoni Królikowski ma na koncie liczne kontrowersje. Teraz jednak postanowił wycofać się z show-biznesu i zadbać o zdrowie. To świetna decyzja, zwłaszcza że niedawno został tatą.
O Antonim Królikowskim przez ostatnie miesiące było bardzo głośno. Najpierw aktor rozstał się ze swoją ciężarną żoną. Później na świecie pojawił się jego synek Vincent. Ostatnio wielki skandal wywołał pomysł aktora – chciał on wypromować nową federację MMA walką sobowtórów Putina i Zełenskiego. Na Antoniego Królikowskiego spadła wtedy fala hejtu, co sprawiło, że postanowił zrezygnować. Młody tata trafił do szpitala Zdaje się, że te wszystkie wydarzenia odbiły się na jego zdrowiu. Oficjalnie poinformował on, że mierzy się z chorobą. Zapowiedział również, że wycofuje się z życia publicznego, by zadbać o swoje zdrowie. Młody tata podkreślił, że ma dla kogo żyć. Jak podaje „Super Express”, Antoni Królikowski kilka dni po wydaniu tego oświadczenia rzeczywiście zgłosił się do szpitala. Został przyłapany przez paparazzich, gdy wchodził na izbę przyjęć jednej z warszawskich placówek. „W poniedziałek po południu był widziany przed jednym ze szpitali w Warszawie. Aktor założył czapkę z daszkiem, ciemne okulary i maseczkę, by nikt go nie rozpoznał, ale nie udało mu się osiągnąć tego celu. Zgłosił się na izbę przyjęć i został skierowany do jednej z sal” – poinformował „Super Express”, podając, że aktor spędził tam noc. Z ustaleń gazety wynika, że w placówce znajduje się oddział chorób wewnętrznych, a także oddział kardiologiczny. Nic więcej jednak nie wiadomo, ponieważ aktor nie zabiera głosu na ten temat. Cała sytuacja jest bardzo przykra również przez fakt, że Antoni Królikowski jest młodym ojcem, a jego niespełna dwumiesięczny synek z pewnością bardzo potrzebuje teraz obecności, opieki i troski swojego taty. Aktorowi życzymy szybkiego powrotu do zdrowia i skoncentrowania się na rzeczach naprawdę ważnych. Źródło: „Super Express”, JastrząbPost.pl Piszemy też o: BMW zmiażdżyło wózek z noworodkiem. Sprawca: „Nie zabiłem nikogo celowo” Gonił z nożem matkę zastępczą. Ale prawda jest inna, niż wszyscy sądzą Pan Torpeda nie żyje. Niespełna 8-letni Natan Gajk chorował na neuroblastomę. „Jest tam, gdzie nie ma bólu”
Córka Rafała Maślaka trafiła do szpitala. Czuwa przy niej jego żona: „Nie mieliśmy pojęcia, że mamy muszą spać na fotelu”
2-miesięczna córeczka Rafała Maślaka trafiła do szpitala. Przy dziewczynce czuwa jej mama – Kamila Nicpoń. Rafał Maślak nie dowierzał wręcz, na czym musi spać jego partnerka.
Rafał Maślak chętnie relacjonuje swoje życie prywatne na Instagramie. Ostatnio model zdradził, że jego córka Michalina źle się poczuła. Rodzice podjęli decyzję, by zgłosić się z dzieckiem do szpitala. Obecnie dziewczynka ma się coraz lepiej, jednak wciąż musi przebywać w szpitalu. „Dziś trochę pusto i smutno, bo Kamila i Michalina są w szpitalu. Misia źle się poczuła i zawiozłem dziewczyny do szpitala, i tam musiały zostać trochę dłużej” – poinformował model za pośrednictwem mediów społecznościowych. Rodzice dzieci muszą spać na fotelach Dziewczynce w szpitalu towarzyszy jej mama. Ogromnym zaskoczeniem dla Rafała Maślaka były warunki, w których rodzice małych pacjentów muszą spać. Zaprezentował on zdjęcie ze szpitala, które przesłała mu żona. Kobieta musiała spędzić noc na fotelu znajdującym się przy łóżeczku dziecka. „Generalnie już wszystko jest ok, ale rozbawiło mnie wczoraj zdjęcie, które wysłała mi Kamila, swojego łóżka. Nie mieliśmy pojęcia, że przyjmując dziecko, mamy muszą spać na fotelu. Tak wygląda łóżko Kamili. Nie to, że narzekam, po prostu nie wiedzieliśmy, że tak jest” – wyjaśnił tata małej Michaliny. Zaradny tata Rafał Maślak zadbał jednak o komfort swojej żony. Okazało się, że w szpitalu rodzice mogą spać na własnych materacach dmuchanych. Mister Polski kupił więc materac dla swojej żony, który od razu zawiózł do szpitala. Pochwalił się także, że pomyślał też o jedzeniu dla mamy swoich dzieci: „Na szczęście można zabrać ze sobą jakiś minimaterac. Pierwszą noc Kamila musiała przespać na fotelu. Żartowała, że spędziła noc jak w samolocie. Dzisiejsza noc na pewno będzie wygodniejsza. Rusza pogotowie jedzeniowe. Catering, bo tam nie ma jedzenia. Upiekłem też ciasto, mam nadzieję, że będzie zadowolona”. Zobacz także: Oliwia Bieniuk wspomina mamę. Mija 7 lat od śmierci Anny Przybylskiej Aleksandra Domańska urodziła! Intymne zdjęcie z noworodkiem wywołuje ciarki Agnieszka Włodarczyk obawia się o synka: „Odnoszę wrażenie, że tylko ja noszę go prawidłowo”
Mama przytuli, tata zapewni byt – reakcja Doroty Zawadzkiej na utrwalanie krzywdzących stereotypów
Dorota Zawadzka odniosła się do komentarza jednej z internautek. Superniania sprzeciwiła się stereotypowi, że mama zawsze lepiej zaopiekuje się dzieckiem niż jego tata.
Choć w dzisiejszych czasach wypierany zostaje model rodziny, w którym to kobieta jest od zajmowania się dziećmi, a mężczyzna od zarabiania, to w niektórych domach nadal pokutuje ten krzywdzący stereotyp. Zdarza się również, że niektóre osoby wciąż są przekonane, że to właśnie mama „zrobi wszystko lepiej” od taty. Krzywdzące stereotypy Dorota Zawadzka na swoim profilu na Facebooku odniosła się do komentarza jednej z internautek. Superniania przyznała, że „aż się zagotowała”, gdy przeczytała te słowa: Stanowisko Doroty Zawadzkiej na temat takich stereotypów jest bardzo stanowcze. Jest ona zdania, że kobiety, mówiąc i myśląc w ten właśnie sposób, dają mężczyznom jawne pozwolenie na to, by w mniejszym stopniu brali udział w wychowaniu dziecka, a wręcz same popychają ich do tego: „Dopóki kobiety tak będą mówić i myśleć NIC się nie zmieni. Kobiety będą nadal uważały i wierzyły, że »one lepiej«, a potem uwierzą i wykorzystają to mężczyźni. Bo »ona wie i zrobi lepiej«! Absolutnie się nie zgadzam z tym postem!”. Owszem, być może w niektórych przypadkach słowa autorki komentarza są uzasadnione, jednak z pewnością nie jest tak w każdej rodzinie. Przecież ojcowie nie są gorszymi rodzicami niż mamy! Co myślicie na ten temat? Jak wasi partnerzy radzą sobie w opiece nad maluchem? Zobacz także: Dziecko trafiło do szpitala z powodu uzależnienia od gry komputerowej Nauczycielka obcięła dziecku włosy bez zgody rodziców! Ojciec złożył pozew i żąda odszkodowania Tatuaże dla dzieci reklamują WYTATUOWANE NIEMOWLAKI!
Mama z TikToka żali się, że jej partner ZABRAŁ KONSOLĘ na porodówkę!
Jedna z użytkowniczek TikToka zamieściła filmik, na którym widać, jak jej partner gra na konsoli. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie fakt, że przebywał on wtedy razem ze swoją partnerką... na porodówce.
Większość z nas z doświadczenia wie, jak wielką miłością nasi partnerzy (a czasem i my same!) darzą gry. Pewna ciężarna przekonała się o tym w bardzo wyjątkowych okolicznościach. TikTokerka udostępniła nagranie, na którym widać, jak jej chłopak gra na konsoli, podczas gdy ona sama niebawem zacznie rodzić. Z konsolą na porodówkę Na filmiku widać, jak przyszła mama łapie się za głowę, nie mogąc uwierzyć, że jej partner gra w momencie, gdy w każdej chwili na świecie może pojawić się ich dziecko. Następnie kadr zostaje skierowany na chłopaka. Na filmie można dostrzec, że przyszły tata przygotował wszystko z dużą starannością. Kobieta zapytała swojego partnera: „Kochanie, dlaczego wziąłeś ze sobą Xboxa?”. Mężczyzna, zajęty zabawą, nie odpowiedział, ale obiecał, że zagra tylko w jedną grę. View oEmbed on the source website Komentarze internautów Choć filmik z pozoru wydaje się zabawny, w sieci pojawiły się komentarze krytykujące zachowanie przyszłego taty: „Gram w gry i dla mnie to po prostu brak szacunku, będzie mu brakować wspomnień, które powinien mieć” – napisał jeden z internautów. Inni z kolei żartobliwie ostrzegali młodą mamę, że niebawem może powitać w rodzinie drugiego gracza: „Dziecko będzie profesjonalnym graczem w pierwszym momencie od narodzin”. Zobacz także: TikTokerka rodziła przed dwudziestoma studentami. Nikt nie pytał jej o zgodę! Hit TikToka: dziewczynka urodziła się z bujną czupryną, jej włoski nie wypadły i są jeszcze PIĘKNIEJSZE! Jajka z TikToka są HITEM sieci! Eksperci ostrzegają: mogą być bardzo szkodliwe!
Kompleks Elektry: czym jest, objawy, kompleks Elektry w dorosłym życiu
Kompleks Elektry nie jest zwykłą miłością córki do ojca. To stan fascynacji ojcem, podczas którego matka traktowana jest przez dziecko jak rywalka. Kompleks Elektry jest zjawiskiem analogicznym do kompleksu Edypa, z tą różnicą, że dotyczy dziewczynek.
Nazwa kompleks Elektry wywodzi się z mitologii greckiej. Jeden z mitów opowiada o Elektrze, córce Agamemnona i Klitajmestry, która nakłaniała swojego brata do zabicia matki w odwecie za zamordowanie ojca rodzeństwa. Zdaniem Carla Gustava Junga, twórcy psychologii analitycznej, opowieść ta symbolizowała ogromne przywiązanie, a także miłość o charakterze erotycznym do ojca. Tym samym, zdaniem Junga, Elektra odczuwała wrogość i niechęć do matki. Kompleks Elektry – psychologia Carla Gustav Jung wprowadził w 1912 roku do psychologii pojęcie „kompleks Elektry”. Termin ten opisuje zaburzenie, które występuje u małych dziewczynek i może pojawiać się także u dorosłych kobiet. Polega ono na odczuwaniu przez córkę miłości erotycznej do własnego ojca oraz niechęci do matki. Wzajemne relacje ojca z matką wzbudzają zazdrość w córce, która oczekuje, że miłość ojca skierowana będzie jedynie w jej stronę. Taki stan nie wyklucza jednak miłości do matki – córka kocha matkę i stara się ją naśladować. Z drugiej jednak strony postrzega ją jako rywalkę w walce o uwagę mężczyzny, którym jest ojciec. Kompleks Elektry – objawy Kompleks Elektry pojawia się zazwyczaj między 3. a 6. rokiem życia. U kilkuletniej dziewczynki budzi się wtedy uśpiona seksualność, która skierowana jest w stronę ojca. Objawy kompleksu Elektry w dzieciństwie: fascynacja ojcem o zabarwieniu erotycznym, ogromne przywiązanie do ojca, zabieganie o uwagę ojca, zazdrość o matkę, wrogość do matki (jako rywalki), niegrzeczne zachowanie. C. G. Jung twierdził, że to naturalna postawa na tym etapie życia dziecka, wręcz niezbędna podczas kształtowania się psychoseksualnej postawy dziewczynki. Kompleks Elektry w dorosłym życiu Kompleks Elektry może jednak nie minąć w dzieciństwie, a przekształcić się w zaburzenie psychoseksulane i występować w życiu dorosłej kobiety. W normalnej sytuacji dziewczynka „przegrywa” z matką, a swoje zainteresowanie zaczyna kierować w stronę rówieśników. Jeżeli jednak tak się nie stanie – nadal kieruje swoje uczucia w stronę ojca. Kompleks Elektry w życiu dorosłym może być skutkiem następujących zachowań rodziców, gdy dziewczynka jest jeszcze dzieckiem: ciągła nieobecność ojca, rozpieszczanie córki przez ojca, fizyczna niedostępność jednego z rodziców, kierowanie zbyt dużej uwagi w kierunku córki (dawanie jej poczucia, że tylko ona zasługuje na tę uwagę). Kobieta cierpiąca na kompleks Elektry odczuwa (świadomie lub nie) pociąg seksualny do własnego ojca. Jest to zaburzenie psychoseksualne. Kompleks Elektry u dorosłej kobiety – objawy: naśladowanie zachowań matki, problemy ze stworzeniem udanej relacji z mężczyzną, problem ze zbudowaniem trwałego związku, roszczeniowa postawa wobec partnera, poszukiwanie dużo starszego partnera, wchodzenie w relacje z żonatymi mężczyznami, stawianie partnerowi wygórowanych wymagań, szantażowanie emocjonalne partnera, niska samoocena (nieuzasadniona), szukanie partnera według wzoru wyidealizowanego ojca, postrzeganie wejścia w inną relację jako zdradę wobec ojca. Występowanie kompleksu Elektry w dorosłym życiu wymaga pomocy psychologa, działań terapeutycznych lub konsultacji z seksuologiem. Najważniejsze w procesie leczenia jest uświadomienie sobie przez kobietę problemu, a także jego genezy. Zobacz także: Trichotillomania – wyrywanie włosów i rzęs to zaburzenie wymagające leczenia Zaburzenia integracji sensorycznej – wyjaśnia Dorota Zawadzka Zaburzenia lękowe: objawy, rodzaje, leczenie u dzieci i dorosłych
Jacek Kurski odebrał córkę i żonę ze szpitala! Zdradził, czemu dziecko ma AŻ 3 IMIONA
Kilka dni temu Jacek Kurski przywitał na świecie swoje kolejne dziecko. Teraz szczęśliwy tata odebrał ze szpitala córkę i żonę. Zrobił to w naprawdę spektakularny sposób. Była to piękna chwila, której towarzyszyło wielkie wzruszenie.
Ciąża Joanny Kurskiej wzbudzała duże zainteresowanie mediów. 25 marca Polskę obiegła informacja, że kobieta urodziła. Po kilku dniach nadszedł szczęśliwy moment powrotu mamy i córki do domu. Wyjście żony prezesa TVP ze szpitala było dość dużym wydarzeniem. Jackowi Kurskiemu przed placówką towarzyszyło kilku ochroniarzy, a także grupa fotoreporterów. Oczekiwanie przed szpitalem Jacek Kurski pojawił się podekscytowany przed szpitalem, w którym rodziła jego żona. Prezes TVP wyraźnie nie mógł się doczekać spotkania ze swoimi ukochanymi kobietami. Oczekiwał ich z wielkim bukietem czerwonych róż. Mimo maseczki, którą miał na twarzy Kurski, z łatwością można było dostrzec jego uśmiech i szczęście. Jacek Kurski, gdy zobaczył swoją żonę, czule ją przytulił i wręczył jej bukiet kwiatów. Następnie dumnie niósł nosidełko, w którym spokojnie leżała sobie mała Anna Klara Teodora. Aż trzy imiona? Prezes TVP w rozmowie z Faktem wyjaśnił, dlaczego jego córka nosi aż trzy imiona: „Anna to imię po mojej mamie, Klara siostrze mojej mamy, a Teodora to mama dwóch wymienionych wcześniej kobiet. Zawsze czułem wsparcie i modlitwę mojej mamy. Mama wyprosiła to dziecko u Boga. Byłem bardzo szczęśliwy jak Joanna zaproponowała, by nasza córka nosiła imię po mojej mamie”. Źródło: pudelek.pl, fakt.pl Zobacz także: Zosia Zborowska JEST W CIĄŻY! Ogłosiła ją w przezabawny sposób! Kaczorowska o swojej drugiej ciąży: nie wzbudza ekscytacji Jan Dąbrowski narzeka na poród w pandemii: „sale przepełnione, strach przed testami”
Ujmująca lekkość pióra, której nie można się oprzeć
Maciej Stuhr, aktor teatralny, filmowy, telewizyjny i kabaretowy, na stałe związany z miesięcznikiem Zwierciadło, stworzył niezwykły cykl felietonów, inspirowanych narodzinami swojego syna Tadzika. Od 2016 r. co miesiąc na łamach Zwierciadła, pojawiał się kolejny epizod bawiącego do łez tekstu, z czego łącznie powstały 24 anegdoty zebrane w książkę.
Przedstawię Państwu teraz kilka wybranych przykładów żywieniowych i zaistniałych sytuacji w okresie badawczym. Rzucą one pewne światło na rozwój dziecka w wyniku stosowanej diety. DOBA 389., godz. 9:11. Badany T. z talerza rodziców podbiera następujące produkty: chleb razowy 1/8 kromki, keczup 3 ml, cytryna 1 kęs, chusteczka higieniczna 2 kęsy, parówka l/8 szt. Wszystkie produkty badany wrzucił do szklanki z wodą. Następnie wypił i częściowo zwrócił pod stół. Efekt: ogólne zadowolenie. DOBA 411., godz. 13:17. Badany zjada ok. 80 g piasku. Zapach: Jastarnia w październiku. Efekt: chwilowa konsternacja. Wykrzywienie ust. Odruch plucia. Poszukiwanie wzrokiem matki. Wzięcie do ust kolejnej porcji piasku. Książka Macieja Stuhra "Tata Tadzika" Felietony zebrane w książkę Tata Tadzika kipią inteligencją, humorem, autoironią, czasem wzruszają, czasem zaskakują, a za każdym razem wciągają czytelnika w inny wymiar rzeczywistości, pokazując ją z innej perspektywy. Nie można się im oprzeć. Codziennym, zwykłym wydarzeniom autor nadaje głębokiego znaczenia, wplatając w nie lub wyodrębniając z nich najważniejsze wartości, jak tolerancja czy miłość. Proszę cię tylko o jedno! Nie oducz się kochać ludzi. Bo jak zapomnimy, jak się kocha innych, to będziemy kochać wyłącznie siebie. Spotkanie 4. To jest wujek Krzyś. Wujek ma białą skórę. I jest Polakiem. I nie jest panią. I jest najwspanialszym wujkiem na świecie, prawda? I ma płaską klatę jak tatuś i Tadzio. Ale nie ogląda się za dziewczynami jak Tadzio, gdyż akurat wujek Krzyś ogląda się za chłopakami. Bo lubi płaskie klaty. I nie ma to żadnego wpływu na to, jakim wujkiem jest wujek Krzyś. I jakim Polakiem jest Krzyś. A Tadzio jeszcze nie wie, czy woli płaskie, czy wypukłe klaty, ale na razie kocha Krzysia. No i super! Stuhra listy do syna Większość epizodów adresowanych jest do syna Tadzia, trochę są listami do niego, a trochę pamiętnikiem dwóch lat ojcostwa, połączonych z opisem aktualnej rzeczywistości polityczno-społecznej. To wszystko z niepowtarzalną umiejętnością opisania rzeczywistości w słowach, wyobraźnią, wybornym poczuciem humoru i wrażliwością. …I tak od lat szczęście z nieszczęściem splatają się w dziwnym uścisku... Zresztą, co ja ci tłumaczę! Ty przecież już to wiesz. No, bo spójrzmy na twoje życie: obowiązków za wiele to ty nie masz, leżysz sobie głównie, kontemplujesz, jak się zmęczysz tym, to pośpisz kilka razy dziennie, potem cię wezmą na ręce, zaniosą, pogłaszczą, utulą, każdy na twój widok się uśmiechnie, zagada, zadba, żebyś miał ciepło i dobrze. Masz też praktycznie nieograniczony dostęp do piersi, co żadnego mężczyzny nie pozostawia obojętnym... A jednak płaczesz, gamoniu! Zachęcamy do udziału w spotkaniu autorskim z Maciejem Stuhrem - 25 października w Empiku w warszawskiej Arkadii.
Czy ojcowie są tak samo dobrymi rodzicami, jak mamy? [SONDA ULICZNA]
O to, czy ojcowie są tak samo dobrymi rodzicami, jak mamy zapytaliśmy przechodniów. Zobacz co mieli do powiedzenia!
W tym odcinku sondy mamotoja.pl zapytaliśmy przechodniów o to, czy ojcowie są tak samo dobrymi rodzicami, jak mamy. Sonda pokazuje, że bardzo zmienił się model rodziny – mężczyźni chętnie zajmują się dziećmi i spędzają z nimi wolny czas. Mają też dla nich o wiele więcej cierpliwości! Tatusiowie bardziej spokojni – a mamy ciągle w biegu "W dzisiejszych czasach mężczyźni są lepszymi ojcami, niż byli w przeszłości. Bardziej się starają i zajmują się więcej dziećmi" – mówi mama. Dodaje, że czasami nawet są w tym lepsi. Konkretnie, w czym? "Tatusiowie są bardziej spokojni. Mamy ciągle biegają – do przedszkola, do szkoły, obiad, do pracy, oni inaczej do tego podchodzą" - ocenia kobieta, która już odchowała dzieci. "Mają więcej cierpliwości " – uważa opiekunka małego dziecka. Widać to po tym, jak bawią się z dziećmi i organizują im wolny czas. " Kobiety, kiedy rodzą więcej niż jedno dziecko, są już zestresowane tym, że muszą zajmować się jednym, drugim, trzecim dzieckiem i zaczynają się denerwować" – zauważa inna kobieta. "Zawsze ma dla nich czas, zawsze mówi, że je kocha, przytula, oddaje całego siebie" – opisuje tatę swoich dzieci młoda mama. "To zależy od nastawienia mężczyzny. Jeśli chce, to potrafi i da radę" – mówi z kolei inna mama. Tata przyjaciel, mama opiekunka "Dziecko potrzebuje i ojca i matki" – stwierdza mężczyzna. Jego zdaniem, nie można robić podziału na lepsze matki i gorszych ojców. "Jeżeli ojciec kocha dzieci i rodzinę, to może być nawet lepszy od kobiety"- podkreśla. Jak zauważa, kobiety w dzisiejszych czasach dążą do sukcesu i "nie zawsze mężczyzna jest gorszy, nie raz jest lepszy". "Przytuli dziecko, wyjdzie na spacer, zabierze na łyżwy i dziecko to docenia i później do tatusia idzie. A mamusia wtedy jest zazdrosna" – opisuje starszy pan. Młody chłopak uważa, że są tak samo dobrymi rodzicami, tylko tata jest bardziej przyjacielem, a mama opiekunką. "Z mamą o wszystkim nie porozmawiam, a z tatą mogę" – odpowiada inny chłopak. O czym ? "No o dziewczynach na przykład, to z mamą nie bardzo" – śmieje się. "Model starego wychowania zanika, czyli, że kobiety zajmują się domem i opiekują dziećmi. Dzisiaj ten podział obowiązków jest na równi i dzisiaj ojcowie dużo chętniej niż wcześniej zajmują się dziećmi" – podsumowuje młody mężczyzna. Jego zdaniem, dzisiejsi ojcowie fajnie się sprawdzają w swojej roli. Zgadzacie się z tym? Podzielcie się swoim zdaniem w komentarzach. Zobacz też: Jak to jest na tacierzyńskim? - opowiada tata trzech córek Co czuje tata podczas porodu rodzinnego Śmieszne sposoby ojców na szybkie uczesanie swoich córek
Tato, pomóż jej uporać się z baby bluesem!
Dla świeżo upieczonej mamy pierwsze dni po urodzeniu dziecka są trudniejsze niż możesz sobie wyobrazić. Nie zostaw jej na lodzie, zwłaszcza jeśli jest przygnębiona. Baby blues to nie żarty!
Choć kobiety są dziś silne i zaradne, nadal pragną, by ich mężczyźni rozumieli je i je wspierali. Tuż po porodzie potrzebują tego najbardziej, zwłaszcza jeśli dopada je baby blues czyli poporodowy smutek. Jak możesz pomóc mamie swojego dziecka? Zobacz także: Oko w oko z noworodkiem Nie obwiniaj jej - baby blues to nie fanaberia! Baby blues, czyli trwające do 6 tygodni poporodowe obniżenie nastroju, przytrafia się aż 80 proc. młodych mam, a więc jest czymś bardzo powszechnym. Główni winowajcy? Szalejące po porodzie hormony (są jak tsunami: trudno się im przeciwstawić), zmęczenie, ból, lęk związany z wchodzeniem w zupełnie nową rolę… Spróbuj zrozumieć Dotknięte baby bluesem mamy są smutne i rozdrażnione. Czują się zagubione, mogą sądzić, że są złymi matkami, bo nie kochają dziecka tak, jak sobie wyobrażały. Mają huśtawkę nastrojów. To wszystko jest naprawdę bardzo trudne do zniesienia. Nie bądź jak Wujek Dobra Rada Twoja ukochana nie potrzebuje teraz ekspertów, którzy sypią radami w stylu „Weź się w garść” i załamują ręce nad jej bezradnością. Nie potrzebuje krytyki ani pytań w rodzaju „Ciekawe po co kupiliśmy te wszystkie poradniki?”. Ona i tak czuje się pewnie najgorszą mamą na świecie. Dodaj jej pewności siebie. Wysłuchaj Przytul ją i pozwól jej się wygadać, a jeśli trzeba wyjęczeć, wypłakać i wykrzyczeć. Nie naciskaj jednak, jeśli nie będzie chciała powiedzieć, co czuje. Zdarza się, że młodym mamom trudno zaakceptować własne uczucia. Czasem też po prostu trudno je nazwać. Nie bierz wszystkiego do siebie Może się zdarzyć, że usłyszysz coś, czego byś nie chciał: żale, pretensje, rzeczy w rodzaju „Po co ja cię w ogóle poznałam?” czy „Sam jesteś jak dziecko!”. W emocjach mówi się różne rzeczy. Ona tak nie myśli. Pomagaj bez proszenia Świeżo upieczona mama jest w naprawdę trudnej sytuacji. Wszystko ją boli, ma problemy z piersiami, mało śpi i zwyczajnie brak jej sił. Jeśli do tego wszystkiego jest przygnębiona, sytuacja zaczyna ją przerastać. Dlatego nie czekaj, aż cię poprosi o pomoc. Po prostu pomóż. Nie chodzi o to, byś robił to na zasadzie „przynieś, podaj, pozamiataj”, ale byś angażował się w opiekę nad dzieckiem na sto procent i byś cieszył się jego obecnością. Tym, czego jego mama potrzebuje teraz najbardziej, jest pewność, że dla ciebie dziecko jest równie ważne jak dla niej. Rozejrzyj się: w domu i przy maleństwie zawsze jest co robić. Jeśli możesz, zostań z nią jakiś czas Przez pierwszy tydzień czy dwa dodatkowa para rąk (a nawet po prostu twoja obecność) bardzo jej się przyda, a świadomość, że w razie potrzeby ma na kogo liczyć, nie musi za wszystko odpowiadać sama i samodzielnie podejmować wszystkich decyzji, jest bezcenna. Zrób wszystko, by odpoczęła Jeśli młoda mama nie zadba o siebie, nie będzie w stanie zadbać o dziecko. Proste. W praktyce może to być bardziej skomplikowane. Bywa, że mimo zmęczenia, nie jest w stanie odpocząć i zamiast się zdrzemnąć, zabiera się np. za porządkowanie komody z ciuszkami. Bywa i tak, że choć pada na nos, nie potrafi przyjąć pomocy. Uważaj: głęboki baby blues (a czasem nawet depresja poporodowa) częściej dopada mamy-perfekcjonistki. Te, które starają się być matkami idealnymi, stają na głowie, by wszystko było na tip-top. Dbaj o to, by spała, ile się da Snu brakuje jej teraz najbardziej, dlatego każdy kwadrans jest na wagę złota. Nawet jeśli karmi piersią, weź czasem nocną wachtę i przynoś jej głodomorka do łóżka. Nakarmi go, niemal się nie budząc. Noc bez pobudek to najpiękniejszy prezent, jaki może dostać młoda mama. Cenniejszy od biżuterii i wakacji na Malediwach. Zrób coś, by czuła się nie tylko mamą Twoja ukochana prawdopodobnie nie wygląda teraz jak milion dolców. Ma podkrążone oczy i włosy związane w byle jaką kitkę. Nie czuje się ani trochę atrakcyjna. I właśnie dlatego miłe słowa, ciepły gest, dotyk, spojrzenie są teraz dla niej ważniejsze niż kiedykolwiek. Jeśli trzeba, działaj Jeśli zły nastrój nie mija w ciągu sześciu tygodni, objawy baby bluesa się nasilają, mama ma lęki, jest apatyczna albo wciąż rozdrażniona, może chodzić nie o zwykły baby blues, a o depresję poporodową. To coś więcej niż spowodowane przestrojeniem hormonalnym przygnębienie. Jeśli widzisz, że z twoją partnerką jest źle, pogadaj z nią o tym i spróbuj ją przekonać, że jej życie nie musi tak wyglądać. By coś się zmieniło musi jednak wybrać się do psychologa. Warto to zrobić – po to, by znów mogła cieszyć się życiem. Polecamy także: Rozmowa psychologiem o depresji poporodowej
Chciałabyś by tak się zachowywał, a wstydzisz się mu to powiedzieć?
5 ważnych porad – udostępnijcie Waszym partnerom! Miliony kobiet już to zrobiło!
Na linii tata – mama, tuż po narodzinach dziecka, pojawia się wiele spięć, które mogą powodować ciche dni, poczucie osamotnienia, oraz niezrozumienia. Można temu przeciwdziałać, jeżeli będziecie chcieli ze sobą rozmawiać. Najważniejsze jest powiedzenie partnerowi, co tak naprawdę leży ci na sercu, bo bądźmy szczere... mężczyźni na pewne sprawy,(które dla kobiety są ważne), nie zwrócą należytej uwagi, a to powoduje kolejne kłótnie. Gdyby mężczyźni znali tych 5 zasad i je stosowali, życie byłoby łatwiejsze! 1. Nie mów - kochanie, wrócę wcześniej! Nigdy nie obiecuj tego kobiecie, która siedzi w domu z dzieckiem cały dzień i czeka każdego dnia na Twój powrót do domu. Obietnica wcześniejszego pojawienia się, wywoła u niej nadmierny entuzjazm, poczyni w związku z tym jakieś plany, więc kiedy nagle zadzwonisz, że jednak nie uda Ci się przyjechać wcześniej, będzie rozczarowana. Lepiej nic nie mówić i ewentualnie zrobić jej niespodziankę. Najgorszym rozwiązaniem jest wykonanie telefonu do żony o 17.30 z informacją, że posiedzisz jeszcze w pracy kilka godzin, a ona musi położyć dzieci spać. 2. Kiedy wrócisz do domu, wejdź do środka! Trudno określić - dlaczego, ale tak już jest, że gdy bardzo czekamy na kogoś i widzimy go przez okno jak stoi przed domem i przez pół godziny rozmawia przez telefon załatwiając ostatnie pilne sprawy, albo ucina sobie pogawędkę z sąsiadem, to wzbiera w nas złość. Mama zmęczona po całodniowej opiece nad dzieckiem, odliczająca nieomal minuty do powrotu partnera, może wybuchnąć, gdy długo wyczekiwany w końcu pojawi się w drzwiach. Zmęczona mama -test, sprawdź czy nie masz za dużo obowiązków! 3. Bądź podekscytowany dzieckiem! Wiemy, że jesteś zmęczony po całym dniu pracy, ale gdy wrócisz, zainteresuj się tym jak czuje się dziecko i jego mama, jak minął dzień, jakich nowych wyczynów dokonał Twój maluszek. A gdybyś wpadł na pomysł i powiedział: kochanie, idź odpocznij, a ja pobawię się z naszym maleństwem, bo tęskniłem za nim cały dzień, masz ogromny plus u jego mamy. 4. Nie pytaj – co na obiad/kolację! Jeżeli coś jest do zjedzenia, Twoja partnerka na pewno Ci to zaproponuje. Jeżeli jednak Wasz bobasek cały dzień wymagał noszenia na rękach, albo gdy po ciężkiej i nieprzespanej nocy, mama z dzieckiem odsypiali, lepiej nie pytaj czy miała czas gotować. To bardzo ważne – nie pytaj! :-) 5. Nie licytuj się, kto miał gorszy dzień! Naprawdę, próba udowodnienia, że nie poszło ci najlepiej w czasie prezentacji, albo szef na Ciebie nakrzyczał, albo dostałeś trudny projekt do zrobienia, spełznie na niczym. Jej dzień z dzieckiem/dziećmi, był naprawdę trudniejszy, bardziej męczący i stresujący. Nie wierzysz? Chcesz się zamienić? Pamiętaj jednak, że Ty też tato, masz prawo do gorszego dnia i powiedz na spokojnie o tym partnerce, jeżeli zrobisz to w czasie spokojnej rozmowy, na pewno znajdziesz u niej zrozumienie. Nie jest czasem łatwo się porozumieć. Potrzeba do tego wiele chęci, współpracy, wyrozumiałości i miłości do drugiej osoby. Jeżeli tej nie zabraknie, to nie musicie się martwić. Sukces gwarantowany! Dodałabyś coś jeszcze do tej listy? Zobacz także: Co robi mama, która siedzi z dzieckiem w domu? źródło: scarymommy
Chore dzieci w przedszkolu to plaga – posłuchajcie tego taty!
"Jak jesteś kolego i koleżanko rodzicem, to twoim psim obowiązkiem jest siedzieć w domu z chorym dzieckiem albo załatwić mu opiekę".
Chuchasz i dmuchasz na swoje dziecko i masz wielką nadzieję, że wszyscy rodzice robią tak samo. Zdrowe, uśmiechnięte i zadowolone przyprowadzasz do żłobka/przedszkola i już po przekroczeniu progu wiesz, jak bardzo się myliłaś. Katar, kichanie, kaszel, wysypka – gdzie nie spojrzysz, wszędzie zainfekowane dzieci. Zaczynasz się złościć, denerwować, bo jak to – Ty dbasz, by nie przyprowadzać chorego dziecka do przedszkola, a inni rodzice mają to w nosie? Dla pracującego rodzica, katarek i kaszel, nie jest wystarczającym powodem, by pozostawić dziecko w domu. Gorączka, wymioty, biegunka – to argumenty, które powodują, że ważne sprawy, spotkania, czy raporty stają się nieważne. Rodzicom niepracującym trudno zrozumieć, by praca mogła być ważniejsza od przeziębienia. Ale gdy zaczynają pracę, sami przechodzą na "złą stronę mocy" i pewnych oznak choroby, także nie dostrzegają. Konflikt pomiędzy rodzicami zdrowych dzieci i zakatarzonych, spotykających się na korytarzu przedszkola/żłobka/szkoły od lat istnieje i nie ma szans by udało się go rozwiązać. Czym jest katar - jak go leczyć? Ten tata na swoim koncie FB, podzielił się z innymi swoimi przemyśleniami na ten temat. Trudno nie przyznać mu racji! "Trzeci tydzień dziecko chore. Schemat cały czas taki sam; idzie do żłobka, łapie coś, choruje, zdrowieje, idzie do żłobka, łapie coś itd. Przez ten czas zdążyła sprzedać po wirusie mi, Marii i jeszcze teściowej. Zaliczyłem dwa dni takiego poniewieranka, że się już ze Świętym Piotrem witałem jak z ziomkiem na dzielni. Dlaczego tak się dzieje? Bo jakiś geniusz p(!)dolony ma tak WAŻNĄ PRACĘ, że postanawia przemycić chore dziecko do żłobka/przedszkola i udawać, że wszystko jest ok. Jakoś to będzie. Słyszałem o przypadkach, kiedy malcowi sadzanemu na nocniku z tyłka wypadał czopek zaaplikowany na szybko przez rodziców, żeby zbić temperaturę i zostawić dziecko. Co z tego, że zarażą wszystkie inne dzieci a one zarażą swoich rodziców a oni zarażą innych. Co z tego, że może trafić np na osobę starszą albo kobietę w ciąży dla których jest to o wiele bardziej niebezpieczne. Olać innych. Ja jestem najważniejszy! Halo! Jesień i zima idą. Czas się ogarnąć. Jak jesteś kolego i koleżanko rodzicem to twoim psim obowiązkiem jest siedzieć w domu z chorym dzieckiem albo załatwić mu opiekę. Nie ma od tego wyjątków. edit: Pozdrawiam również tych wszystkich Januszków kariery, którzy przychodzą do pracy chorzy, nawaleni jakimś gripeksem żeby stać na nogach jako tako i sprzedają syfa innym." Zgadzasz się z tym tatą? Czy też znajdujesz usprawiedliwienie dla pracujących rodziców? Czytaj także: Jesienne infekcje przedszkolaka Zatrucia pokarmowe u dzieci
Tata w pracy: jak ojcostwo wpływa na karierę?
Wiele mówi się o sytuacji zawodowej matek, a co z mężczyznami? Czy ich sytuacja na rynku pracy zmienia się po tym, jak zostają ojcami? Przeczytaj, co mówią o tym badania naukowe.
Kiedy mężczyzna zostaje ojcem, staje oko w oko z życiową rewolucją. Musi przewartościować swoje życie, odpowiedzieć sobie na ważne pytania: jakim ojcem chcę być dla mojego dziecka? Ile czasu chcę mu poświęcać? Czy chcę być zaangażowany w opiekę nad dzieckiem na równi z żoną? I jaka jest teraz moja pozycja w rodzinie? Okazuje się jednak, że oprócz kwestii związanych z życiem prywatnym i emocjami, mężczyzna, który zostaje ojcem, może stanąć wobec zmian, które będą dotyczyć jego kariery. Oto jak ojcostwo wpływa na sytuację zawodową mężczyzn: Ojcowie mają większe szanse na zatrudnienie Wiele mówi się o tym, że młode matki mają problemy ze znalezieniem zatrudnienia, bo potencjalni pracodawcy niechętnie zatrudniają kobiety z małymi dziećmi, obawiając się, że będą często przebywać na zwolnieniach lekarskich na dziecko. Inaczej jest z mężczyznami. Zdaniem naukowców z prestiżowego Cornell University (USA) ojcowie nie tylko nie są dyskryminowani ubiegając się o pracę, ale ojcostwo wypada na ich korzyść! Odkrycia tego naukowcy dokonali wysyłając spreparowane CV w odpowiedzi na ogłoszenia o pracę – aplikacje były niemal identyczne, z tą różnicą, że w niektórych z nich była informacja o tym, że kandydat jest członkiem rady rodziców w szkole. Okazało się, że to właśnie kandydaci z taką informacją w CV byli częściej zapraszani na rozmowy kwalifikacyjne (dla porównania: ten sam eksperyment w przypadku kobiet, dał zupełnie odwrotny efekt...). Pracodawcy oceniali ojców jako bardziej kompetentnych i oddanych pracy niż bezdzietni mężczyźni oraz matki. Czy ojcowie gorzej pracują? Pracodawcy obawiają się, że rodzice mają zbyt wiele obowiązków związanych z rodziną, będą więc częściej nieobecni i mniej wydajni w pracy. Tymczasem, jak wykazało badanie, ojcowie przynajmniej 2 dzieci są bardziej wydajni w pracy od kolegów, którzy mają jedno dziecko lub wcale. A prawdziwie wygrani są ojcowie... bliźniąt! Ich produktywność wzrasta aż o 52 proc. Ojcowie zarabiają więcej pieniędzy? Kiedy mężczyzna zostaje ojcem, często zdobywa dodatkową motywację do tego, żeby znaleźć lepiej płatną pracę. Zdaniem naukowców z Cornell pracodawcy proponują ojcom większą pensję niż kobietom (bez względu na to, czy są one matkami czy nie) i bezdzietnym mężczyznom. Z kolei naukowcy z Uniwersytetu w Massachusetts, obliczyli na podstawie 15-letnich obserwacji, że ojcowie zarabiają średnio o 6 proc. więcej, kiedy są ojcami. W Wielkiej Brytanii natomiast pensja ojców jedynaków jest większa o 21 proc. od pensji mężczyzn bezdzietnych i o 30 proc., kiedy mężczyzna ma 2 dzieci. A matki? Tu też nie ma dobrych wiadomości. Mamy w Wielkiej Brytanii zarabiają o 11 proc. mniej od kobiet, które nie mają dzieci. Wiadomo, że w Polsce mężczyźni zarabiają przeciętnie o 800 zł miesięcznie więcej od kobiet (dane z 2015 roku). Ojcowie są ambitniejsi Mężczyźni, którzy zostają ojcami, częściej twierdzą, że interesuje ich awans w pracy i stanowiska kierownicze. Ci ojcowie, którzy nie są zainteresowani taką ścieżką kariery, jako powód podają godzenie życia rodzinnego z zawodowym, co naukowcy tłumaczą tym, że nie brakuje im ambicji lecz możliwości, by pogodzić stanowisko kierownicze z opieką nad dzieckiem. Co więcej, okazuje się, że ojcowie zajmujący wysokie stanowiska, mają lepsze wyniki jako menadżerowie, kiedy są zaangażowanymi ojcami. Wynika to z faktu, że jako ojcowie muszą rozwijać swoje umiejętności negocjacyjne, próby osiągnięcia kompromisu i zdolności komunikacyjne. Lepiej radzą sobie z rozwiązywaniem konfliktów i z wielozadaniowością, a udane życie rodzinne wpływa pozytywnie na ich stosunek do podwładnych. Zobacz też: Wysyłasz CV? Sprawdź, dlaczego warto to zrobić w poniedziałek Dlaczego warto być zaangażowanym tatą? Jaki jest współczesny polski tata? Wiemy o nim wszystko!