„Wstyd mi za teściową, że tak podle potraktowała moją córkę na komunii. Dałam jej nauczkę”
Zamiast radosnych wspomnień z Pierwszej Komunii Świętej mojej córki, w głowie mam tylko echo jadowitych słów mojej teściowej i widok zapłakanych oczu mojego dziecka. Nie sądziłam, że dojrzała kobieta może być tak okrutna wobec własnej wnuczki, dlatego podjęłam decyzję, której wielu członków rodziny do teraz nie może mi wybaczyć.
Szanowni Państwo, piszę do Was, bo wciąż buzują we mnie emocje, choć od komunii minęło już kilka dni. Przygotowania do tego dnia trwały miesiącami − wybieranie alby, dodatków, dopinanie menu, by wszystko było idealne dla mojej ukochanej Mai. Maja to wrażliwa dziewczynka, która bardzo przeżywała to święto, chciała wyglądać jak mała księżniczka. Niestety, nie przewidziałam, że największym zagrożeniem dla jej pewności siebie nie będzie stres w kościele, ale jej własna babcia. Krytyka wyglądu dziecka: jak teściowa zniszczyła radość z komunii Zaczęło się już pod kościołem, ale wtedy jeszcze starałam się puszczać to mimo uszu. Moja teściowa, zamiast przytulić wnuczkę i pogratulować jej sakramentu, zmierzyła ją wzrokiem od stóp do głów i skwitowała: „Kto ci wybrał te rękawiczki? Wyglądasz w nich jak sprzątaczka, a nie jak dziewczynka do komunii”. Widziałam, jak Mai natychmiast zrzedła mina, ale upomniałam teściową półgębkiem i weszliśmy do środka. Myślałam, że na tym koniec. Niestety, na sali bankietowej było tylko gorzej. Teściowa usiadła blisko nas i przez cały obiad kontynuowała swój festiwal złośliwości. Komentowała sukienkę, którą Maja założyła po zdjęciu alby − że za skromna, że materiał tani, że ona by kupiła lepszą. Najgorsze przyszło jednak przy torcie. Maja, jak każde dziecko, cieszyła się na ten słodki moment. Kiedy nałożyłam jej kawałek, teściowa niemal wyrwała jej talerzyk, sycząc przy wszystkich: „Nie jedz tyle tego tortu, spójrz na siebie. Chcesz być pośmiewiskiem w klasie?”. Granice w relacjach z teściową: kiedy powiedzieć „dość”? W tym momencie coś we mnie pękło. Zobaczyłam, jak mojej 9-letniej córce trzęsie się bródka, a do oczu napływają łzy. Ona w ten piękny dzień, zamiast czuć się kochana, poczuła się gorsza, brzydka i niechciana. Moja teściowa zawsze była trudną osobą, ale uderzenie w dziecko w takim momencie to była granica, której nie mogłam pozwolić jej przekroczyć. Nie obchodziło mnie, co powie rodzina, ani że to uroczysty obiad. Podeszłam do niej, starając się opanować drżenie głosu, i powiedziałam bardzo wyraźnie: „Mamo, to jest święto Mai, a nie ring bokserski. Jeśli nie potrafisz powiedzieć wnuczce niczego miłego i zamierzasz ją dalej upokarzać, to proszę natychmiast opuścić tę salę”. W restauracji zapadła cisza jak makiem zasiał. Teściowa zrobiła się czerwona z wściekłości, zaczęła fukać, że „prawdy nie wolno powiedzieć” i że „wychowuję niedojdę życiową”. Nie dałam się sprowokować. Powtórzyłam, że ma wyjść. Wyprosiłam teściową z komunii − nauczka, której nie zapomni Wstała z wielkim hukiem, zabrała torebkę i wyszła, rzucając na odchodne, że noga jej więcej w naszym domu nie postanie. Mój mąż siedział blado, nie wiedząc, kogo bronić, ale gdy zobaczył, jak Maja wtula się we mnie i szepcze „Dziękuję, mamusiu”, nie powiedział ani słowa sprzeciwu. Do końca przyjęcia atmosfera była drętwa, niektórzy goście szeptali po kątach, że matkę mężowi wygnałam, ale ja czułam ogromną ulgę. Wstyd mi za nią. Wstyd mi, że dorosła kobieta nie ma w sobie tyle empatii, by powstrzymać się od podłych uwag wobec dziecka. Dałam jej nauczkę i pokazałam, że nikt, nawet babcia, nie ma prawa niszczyć godności mojej córki. Teraz telefony od rodziny się urywają − jedni gratulują, inni mówią, że powinnam przeprosić starszą osobę. A ja nie żałuję. Moim obowiązkiem jest chronić dziecko przed każdym toksycznym zachowaniem, nawet jeśli płynie ono od rodziny. Czy naprawdę powinnam czuć się winna, że postawiłam dobro dziecka ponad konwenanse? Z poważaniem, Mama Mai Komentarz Redakcji: Dziękujemy za ten poruszający list. Postawienie granic własnej rodzinie, zwłaszcza w tak uroczystym dniu, wymaga ogromnej odwagi. Chronienie psychiki dziecka przed destrukcyjnymi komentarzami na temat wyglądu czy wagi jest kluczowe dla jego późniejszej samooceny. Pani reakcja była jasnym i bardzo budującym sygnałem dla córki: „Jesteś ważna i nikt nie ma prawa Cię ranić”. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Na komunię kupiłam wnuczce Pismo Święte. Odpowiedziała 2 słowa i aż się przeżegnałam”
„Synowa wstydu mi narobiła na komunii. Przyszła ubrana jak na dyskotekę, a z dzieci zrobiła pośmiewisko”
Myślałam, że komunia Lenki to będzie dzień, który zapamiętamy na całe życie. Rzeczywiście zapamiętam go długo, tylko niestety nie z powodów, o jakich marzyłam. Wystarczyło jedno spojrzenie na moją synową, żeby ludzie zaczęli szeptać między ławkami w kościele.
Pierwsza Komunia Święta mojej wnusi Lenki była dla mnie ogromnym przeżyciem. To moja jedyna wnuczka, więc od tygodni żyłam tą uroczystością bardziej niż własnymi urodzinami, a w tym roku wypadają mi okrągłe, 65. Wszystko było dopięte na ostatni guzik. Pogoda dopisała, kościół pięknie przystrojony, dzieci wyglądały jak małe aniołki. A moja wnusia... aż łzy miałam w oczach, kiedy ją zobaczyłam. Miała śliczną albę, taką skromniutką, delikatne rękawiczki i pięknie polokowane długie włoski. Skromnie, elegancko, dokładnie tak, jak powinno być w takim dniu. Nie mogłam od niej oderwać wzroku. Mój syn też stanął na wysokości zadania. Kupił nowy granatowy garnitur, bardzo elegancki. No powiem szczerze – wyglądał jak jakiś dyrektor albo gwiazdor filmowy. Byłam z niego dumna. Ludzie patrzyli tylko na nią I wtedy pojawiła się ona. Moja synowa. Nie wiem, co jej przyszło do głowy. Zamiast ubrać się elegancko i stosownie do okazji, wystroiła się jak na dyskotekę w remizie. Sukienka była tak krótka, że aż wstyd było patrzeć. Widziałam, jak innym tatusiom oko skacze na bok. Do tego ten kolor – jaskrawy, wściekły róż. Wszystko się świeciło i rzucało w oczy. Jakby koniecznie chciała, żeby cała uwaga była skupiona na niej, a nie na dzieciach. W kościele ludzie aż odwracali głowy. Widziałam te spojrzenia i szepty. Jedna kobieta siedząca za mną nachyliła się do drugiej i powiedziała: „To chyba pomyliła imprezy”. Myślałam, że spalę się ze wstydu. Najgorsze było jednak to, że synowa zrobiła pośmiewisko także z młodszych dzieci. Bo mam jeszcze dwoje wnuczków, 3-latków, to bliźniaki. Ubrała ich w jakieś zielono-żółte kompleciki, które bardziej nadawały się na zabawę w ogródku niż na tak ważną uroczystość. Wszystko się gryzło, wyglądało krzykliwie i po prostu tandetnie. Kiedyś ludzie mieli więcej wyczucia Może jestem starej daty, ale uważam, że są sytuacje, w których trzeba zachować umiar i klasę. Komunia to nie pokaz mody ani okazja do zwracania na siebie uwagi. Najważniejsze powinno być dziecko i przeżycie duchowe, a nie to, kto założy najbardziej krzykliwą sukienkę. Kiedy moje dzieci szły do komunii, każdy wiedział, jak się ubrać. Było elegancko, ale skromnie. Nikt nie próbował robić z siebie celebryty. A dziś mam wrażenie, że niektórym kompletnie pomieszały się okazje. Najbardziej żal mi wnusi. Bo choć wyglądała przepięknie, to i tak część ludzi bardziej komentowała strój jej matki niż samą uroczystość. A przecież ten dzień miał należeć do dziecka. „Mamie to zawsze coś nie pasuje” – usłyszałam Po wszystkim próbowałam delikatnie zwrócić synowej uwagę. Nie chciałam awantury, tylko spokojnie powiedzieć, że mogła ubrać się trochę inaczej. Wiecie, co usłyszałam? „Mama to zawsze zrobi z igły widły. To dzień Lenki”. No kto jak kto, ale ja akurat wiem, że to był dzień Lenki, dlatego przyszłam w kremowej garsonce, czółenkach na delikatnym obcasiku, nawet u fryzjerki byłam się uczesać. Dla mnie to był zwyczajny brak wyczucia i szacunku do okazji, ten krzykliwy róż. Można wyglądać nowocześnie i elegancko jednocześnie, ale trzeba jeszcze wiedzieć, gdzie są pewne granice. Jak o tym myślę, to jest mi zwyczajnie przykro. Bo zamiast wspominać piękną komunię wnuczki, pamiętam głównie wstyd i to, jak ludzie patrzyli na naszą rodzinę. Aż boję się pomyśleć, co będzie za rok, jak będziemy świętować rocznicę komunii. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Na komunię kupiłam wnuczce Pismo Święte. Odpowiedziała 2 słowa i aż się przeżegnałam”
Życzenia dla teściowej na Dzień Matki 2026. Te słowa zapamięta na długo
Życzenia na Dzień Matki dla teściowej to piękny gest, który może wzmocnić waszą relację i sprawić prawdziwą radość. Nawet jeśli nie mówisz do niej „mamo”, teściowa może traktować cię jak syna lub córkę – dlatego warto pamiętać o niej w tym wyjątkowym dniu. Sprawdź najpiękniejsze propozycje życzeń na Dzień Mamy.
Życzenia na Dzień Matki dla teściowej czasem trudno ubrać w słowa. Relacje mogą być różne, ale ten dzień to dobra okazja, by okazać jej wdzięczność i życzliwość. Niezależnie od tego, czy jesteście sobie bliscy, czy po prostu chcesz wyrazić szacunek, kilka dobrze dobranych słów na pewno sprawi jej radość. Poniżej znajdziesz gotowe propozycje życzeń dla teściowej. Spis treści: Życzenia dla teściowej na Dzień Matki Piękne życzenia dla teściowej na Dzień Mamy Jak złożyć teściowej życzenia z okazji Dnia Matki? Życzenia dla teściowej na Dzień Matki Życzenia dla teściowej z okazji Dnia Matki usłyszą jedynie wyjątkowe kobiety. Jeśli masz taką teściową, warto o niej pamiętać 26 maja. Oto wyjątkowe propozycje życzeń, które doceni Twoja teściowa: Mamo męża mego najukochańszego Z okazji Dnia Matki Przyjmij życzenia Zdrowia i dostatku A marzeń – spełnienia. *** Kochana Mamo – dziś Twoje święto, przyjmij życzenia wszystkiego dobrego. Byś jak najczęściej się uśmiechała I swą energią wszystkich zarażała. *** Męża (żony) Mama – raz do roku, W Dzień Matki – nabiera uroku. Droga Mamo, przecież wiesz że ja również kocham Cię *** Dużo zdrowia, szczęścia, sił powodzenia w pracy i spełnienia marzeń najskrytszych i planów na piękną przyszłość. *** Droga Teściowo, Gdy Dzień Matki nadchodzi, złożyć życzenia Tobie się godzi. Przyjmij ode mnie W dowód uznania Wyrazy szacunku i przywiązania. *** Teściowo dobra jak maj jesteś po prostu naj Wiosną, latem, jesienią i zimą Bądź zdrową i bądź szczęśliwą *** Kochana (imię teściowej) Z okazji Dnia Matki życzę, By wiatr zawsze wiał Ci w plecy a słońce oświetlało buzię Niech dobry los pozwoli Ci tańczyć wśród najjaśniejszych gwiazd! *** 26 Maja, w Dzień Matki Cudownym teściowym należą się kwiatki Za to, że są Mamami cudownych mężów i żon. *** Życzę ci mamo spełnienia marzeń, dziękuję za wsparcie każdego dnia. Niech uśmiech zawsze gości na twej twarzy, cieszę się bardzo, że ciebie mam! *** Każdej synowej życzę takiej teściowej, jaką jesteś ty! Wszystkiego najlepszego z okazji Dnia Mamy! *** Życzę Ci, kochana Mamo, By się tylko dobrze działo Lekkich kroków i oddechów bez żadnych ciężarów na sercu Dużo uśmiechów Oczu blasku Naszą miłość masz jak w banku. *** Przed taką, jak moja teściowa Każda inna niech się schowa (Imię teściowej), z okazji Dnia Matki Przyjmij najlepsze życzenia. Piękne życzenia dla teściowej na Dzień Mamy Życzenia dla teściowej na Dzień Matki to słowa, które potrafią wzbudzić mnóstwo pięknych emocji, w tym wzruszenie. Mama twojego męża lub twojej żony z pewnością będzie bardzo szczęśliwa, jeśli w takim dniu potraktujesz ją, jakbyś był/a jej dzieckiem. *** W święto każdej matki, piękny dzień majowy życzenia są również dla najlepszych teściowych. Wszystkiego, co najlepsze, życzy… *** Gdybyś jej (go) nie urodziła Pewnie bym sam/a był/a dzisiaj Mamo mojej Miłości: dziękuję Że będziesz, jesteś, byłaś. *** Ty mi męża (żonę) wychowałaś, nauczyłaś go (ją) jak żyć, Nocami przy nim (niej) czuwałaś, aby tylko zdrowy był/tylko zdrowa była. Dziś Dzień Matki – Twego święta I synowa (zięć) o Tobie pamięta, składając życzenia: zdrowia, szczęścia, powodzenia! *** Przyjmij droga Mamusiu, Od córeczki (synka) – najpiękniejsze kwiatki. Niech świat będzie cudowny Nie tylko w Dzień Matki. *** Kochana Mamo, Każdego dnia odkrywaj, choć malutkie dobro i piękno. Niech jak najwięcej chwil zmienia się w wyjątkowe wspomnienia. Czerp siłę ze słońca, ulewy oraz uśmiechu innych ludzi. Żyj najpiękniej, jak umiesz, czyli po swojemu. Serdecznie życzy (imię) *** Droga Mamo Dziś Dzień Matki, więc chcę życzyć Ci wielu radosnych chwil, powodów do dumy i ciepła na sercu. *** Mamo! Życzę, byś zawsze znajdowała: w ciszy – swoje myśli i marzenia w bliskich – dobroć i dobrą wolę wszędzie – radość istnienia. *** Kochana Mamo (lub imię teściowej), Dziękuję za Twoją obecność, dobre słowo i za to, że jesteś tak wyjątkową Mamą, nie tylko dla swoich dzieci, ale i dla mnie. Niech każdy dzień przynosi Ci radość, a otaczają Cię ludzie, którzy Cię kochają – tak jak my! Wszystkiego najlepszego! *** Kochana Mamo! Z okazji twojego święta, pragnę złożyć ci najserdeczniejsze życzenia – wielu chwil radości, aby każdy dzień przynosił ci szczęście i uśmiech. Abyś w swoich dzieciach zawsze widziała oparcie. Abyś dostrzegała piękno w małych rzeczach i potrafiła się nim cieszyć. Abyś żyła pełnią życia, zawsze szczęśliwa, wesoła i dumna. *** Kochana Mamo, w twoim dniu życzę ci, aby świat padł ci do stóp, żebyś zawsze nam się śmiała i niczego się nie bała. Teraz już wiesz, jak i czego możesz życzyć mamie swego męża (żony). Jeśli czujesz, że w przypadku twoich relacji z teściową wybrane życzenia wymagają zmian – nie wahaj się ich skracać lub dodawać kolejnych wersów od siebie, prosto z serca. Jak złożyć teściowej życzenia z okazji Dnia Matki? Życzenia na Dzień Mamy dla teściowej warto dopasować do okazji i rodzaju relacji. Jedne sprawdzą się najlepiej wysłane jako SMS lub przez Messenger, inne podczas osobistego spotkania w Dzień Matki. Możesz złożyć je samodzielnie lub wspólnie z partnerem – wtedy użyj formy „życzymy”. Jeśli wasze relacje są bardziej formalne, wybierz neutralne, uprzejme słowa. Pamiętaj – szczerość i takt zawsze są w cenie. Czy trzeba składać życzenia teściowej w Dzień Mamy? Nie ma takiego obowiązku – ale warto. Życzenia dla teściowej na Dzień Mamy to miły gest, który pomoże Wam okazać szacunek, niezależnie od tego, jakie łączą was relacje. Jeśli chcesz złożyć je tylko od siebie, wybierz słowa, które najlepiej oddają Twoje intencje. A gdy wasza relacja jest bardziej formalna, unikaj przesadnie emocjonalnych zwrotów – mogą zostać odebrane jako nieszczery żart. Materiał został zaktualizowany przez redakcję w 2026 roku. Zobacz także: Piosenka dla mamy: 20 najpiękniejszych utworów od dziecka, które topią serca Zapomnij o banalnych życzeniach na Dzień Matki. Wzruszający list do mamy to strzał w dziesiątkę! Cytaty o mamie na Dzień Matki i na każdą okazję. Oto 40 najpiękniejszych sentencji, które powiedzą jej wszystko
„Teściowa zniszczyła moją pewność siebie po porodzie. Wystarczyło 1 perfidne zdanie”
Myślałam, że najtrudniejszy będzie ból porodowy i nieprzespane noce, ale prawdziwy cios przyszedł z ust osoby, która sama jest matką. Jedno zdanie wypowiedziane nad łóżeczkiem mojego synka sprawiło, że poczułam się jak najgorsza mama na świecie.
Szanowna Redakcjo, piszę do Was, bo czuję, że jeśli tego z siebie nie wyrzucę, to po prostu pęknę. Siedzę teraz w kuchni, jest trzecia rano, mój trzymiesięczny synek w końcu zasnął, a ja, zamiast spać, wciąż słyszę w głowie te słowa. Słowa, które odebrały mi całą radość z macierzyństwa i sprawiły, że patrzę w lustro z obrzydzeniem do samej siebie. Zawsze wydawało mi się, że jestem silną babką. Pracowałam w korporacji, zarządzałam zespołem, radziłam sobie z kryzysami. Ale poród mnie zmienił. Stałam się krucha, pełna lęku, ale też niesamowitej miłości do tego małego człowieka. Przez pierwsze dwa tygodnie żyliśmy z mężem w bańce. Było ciężko, fakt, ale czułam, że dajemy radę. Do czasu, aż progu naszego mieszkania nie przekroczyła moja teściowa. Trudne relacje z teściową po narodzinach dziecka Od początku czułam na sobie jej oceniający wzrok. Nie przyjechała, żeby mi pomóc, żeby ugotować zupę czy wstawić pranie. Przyjechała na inspekcję. Patrzyła, jak przewijam małego, jak go kąpię, jak próbuję przystawiać do piersi, choć na początku szło nam to opornie. Każdy mój ruch komentowała westchnieniem. Znacie to? Takie głośne wypuszczanie powietrza, które mówi więcej niż tysiąc słów. „Dziecko płacze, pewnie jest głodne, masz za chudy pokarm” − to był standard. Ale ja dzielnie to znosiłam. Tłumaczyłam sobie, że to inne pokolenie, że ona chce dobrze. Starałam się uśmiechać, choć w środku wszystko we mnie drżało. Chciałam być dla niej partnerką w rozmowie, chciałam pokazać, że dbam o jej wnuka najlepiej, jak potrafię. Nie wiedziałam jednak, że najgorsze dopiero nadejdzie. Brak pewności siebie u młodej mamy Feralnego dnia Staś miał gorszy moment. Kolka, płacz, którego nie dało się ukoić. Chodziłam z nim na rękach, śpiewałam, byłam u kresu wytrzymałości fizycznej. Wtedy ona podeszła, wyjęła mi go z ramion − niemal wyrywając − i powiedziała to zdanie, które do dziś dzwoni mi w uszach: „Daj go, przecież ty nawet nie potrafisz go uspokoić, on przy tobie czuje tylko twój stres i nieudolność”. W tamtym momencie coś we mnie pękło. Nie krzyknęłam. Po prostu poszłam do łazienki i wyłam w ręcznik. Te słowa − „twoja nieudolność” − stały się moją nową definicją. Od tamtej pory, za każdym razem, gdy Staś płacze, ja sztywnieję. Boję się go dotknąć, żeby nie zarazić go moim stresem. Stałam się cieniem samej siebie. Przestałam wierzyć swojej intuicji. Skoro własna rodzina uważa mnie za nieudolną, to pewnie tak jest, prawda? Jak radzić sobie z krytyką w macierzyństwie Mąż mówi, żebym odpuściła, że mama taka już jest. Ale on nie rozumie, że dla kobiety w połogu takie słowa są jak ostre igły. Ja nie potrzebowałam ekspertki od płaczu, potrzebowałam kogoś, kto powie: „Robisz to świetnie, odpocznij, ja go potrzymam”. Zamiast wsparcia dostałam wyrok. Dziś wiem, że muszę walczyć o siebie, bo mój syn potrzebuje szczęśliwej mamy, a nie robota, który boi się własnego cienia. Ale ta rana wciąż jest świeża. Piszę to do innych dziewczyn: nie pozwalajcie nikomu wchodzić z buciorami w Waszą relację z dzieckiem. Nawet jeśli to tylko jedno zdanie. Ono potrafi zburzyć mur, który budowałyście z taką miłością. Ja swój mur muszę teraz stawiać od nowa, cegła po cegle, walcząc z echem głosu teściowej, który mówi mi, że się nie nadaję. Mam nadzieję, że moja historia pomoże choć jednej mamie postawić granicę wcześniej, niż ja to zrobiłam. Pozdrawiam, Ania Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Odkąd mamy dziecko, z psem nie da się wytrzymać. Wszyscy mówili, że się przyzwyczai, a jest tylko gorzej”
„Chciałam spędzić romantyczny wieczór z mężem, ale mieszkamy z teściami. Już o 19 zaczęło się kazanie”
To miał być czas tylko dla nas. Bez pośpiechu, bez obowiązków, bez czyichś komentarzy zza ściany. Zamiast tego usłyszałam, że „matka powinna wiedzieć, co jej wypada”. I że kolacja przy świecach to nie jest teraz mój priorytet.
Mieszkamy z teściami nie dlatego, że nie mamy wyjścia. Wręcz przeciwnie – to była świadoma decyzja. Mają duży dom, my kupiliśmy działkę i odkładamy na budowę. W teorii wszystko brzmi idealnie: oszczędzamy, mamy pomoc przy dziecku, a jednocześnie swoją przestrzeń. W praktyce... bywa różnie. Pół roku temu urodziłam córeczkę. To nasze pierwsze dziecko. Jest spokojna, dużo śpi, nie sprawia problemów. Wszyscy powtarzali, że przy takim maluchu spokojnie znajdziemy czas dla siebie. Więc uwierzyłam. I zaczęłam planować. Chciałam zrobić coś zwykłego, ale tylko naszego. Kolację przy świecach, może jakiś film romantyczny w tle. Rozmowę bez przerywania co pięć minut. Nic wielkiego, a jednak dla mnie to było coś ważnego. „A dziecka to kto będzie pilnować?” Tamtego dnia od rana miałam dobry nastrój. Córeczka była wyjątkowo spokojna, mąż wrócił wcześniej z pracy. Idealny moment. Zaczęłam szykować kolację w naszej wspólnej kuchni – tej samej, z której korzystają teściowie. Wiedziałam, że mogą się kręcić, ale nie spodziewałam się tego, co usłyszę. Teściowa weszła do kuchni i od razu zaczęła komentować. Najpierw niby żartem: „A to dla kogo takie rarytasy?”. Odpowiedziałam spokojnie, że dla nas, bo chcemy spędzić wieczór razem. I wtedy się zaczęło. „A dziecka to kto ma pilnować?”. „Matka powinna być przy dziecku, a nie myśleć o takich wybrykach”. „Na romantyzm to jeszcze przyjdzie czas, teraz masz inne obowiązki”. Stałam przy blacie i czułam, jak coś we mnie pęka. To nie było troskliwe pytanie. To było ocenianie. Jakbym robiła coś niewłaściwego. Własny dom to nie tylko ściany Najgorsze jest to, że mój mąż nie zareagował tak, jak tego potrzebowałam. Powiedział tylko: „Daj spokój, mama tak mówi, ale nie ma złych intencji”. Może i nie ma. Ale ja czuję się, jakbym była pod ciągłą obserwacją. Od tamtego wieczoru coś się we mnie zmieniło. Bo zrozumiałam, że nawet jeśli mamy „swoją część domu”, to i tak nie mamy prywatności. Każdy nasz wybór może być oceniony. Każda decyzja – skomentowana. Może to zabrzmi dziwnie, ale ja uważam, że ona jest zazdrosna. Nie przepadała za mną nigdy, ale teraz po prostu jest zła, że jej synuś woli mnie i swoje dziecko, że nam poświęca cały swój czas. Nie mogę się już doczekać wyprowadzki. Chcę mieć własne miejsce, w którym nikt nie będzie mi mówił, kiedy mogę być żoną, a kiedy tylko matką. Gdzie kolacja przy świecach nie będzie powodem do kazania o obowiązkach. Bo naprawdę nie uważam, że jedno wyklucza drugie. I nie chcę już dłużej czuć się winna za to, że czasem chcę być po prostu z mężem. Zobacz także: Teściowa kpi z tego, jak mąż mówi o mojej ciąży. „Mojego bym za to pogoniła”
„To, co wnuczka wykrzyczała w kościele, woła o pomstę do nieba. Wszystko wina synowej”
Piszę do Państwa, bo serce mi pęka, a wstyd, który przeżyłam w ostatnią niedzielę, nie pozwala mi spokojnie spać. Mam 67 lat i od zawsze uważałam, że rodzina to świętość, a wiara i szacunek do tradycji to fundament, który przekazuje się dzieciom wraz z mlekiem matki.
Niestety, patrząc na to, co wyprawia moja synowa z moją jedyną wnuczką, widzę, że te wartości legły w gruzach. To, co wydarzyło się podczas ostatniej mszy świętej, woła o pomstę do nieba i jest jawnym dowodem na to, do czego prowadzi tak zwane „bezstresowe wychowanie”. Skandal podczas mszy, którego nie zapomnę do końca życia Wzięłam moją 5-letnią wnuczkę, Amelkę, do kościoła, bo synowa jak zwykle miała coś do załatwienia. Już od progu świątyni mała była marudna. Zamiast stać spokojnie lub usiąść, kręciła się, zaglądała pod ławki i co chwilę pytała, kiedy wyjdziemy. Próbowałam ją uciszać, tłumaczyć, że jesteśmy w domu Bożym, ale ona tylko prychała. W końcu, w samym środku przeistoczenia, kiedy w kościele zapadła ta najświętsza cisza, Amelka tupnęła nogą i wykrzyczała na całe gardło: „Nienawidzę tu być! Chcę stąd wyjść! Chcę iść do Demona!”. Ludzie, jak ja się wtedy poczułam! Myślałam, że ziemia się pode mną rozstąpi. Starsze panie w ławkach zaczęły się żegnać, proboszcz na moment zamarł, a ja stałam czerwona jak burak, nie wiedząc, gdzie podziać oczy. Oczywiście Amelka miała na myśli swojego psa, którego moja synowa w przypływie jakiejś dziwnej nowoczesności nazwała Demonem. Ale proszę sobie wyobrazić, co pomyśleli wszyscy zgromadzeni! Małe dziecko w kościele krzyczy, że chce iść do szatana. To był horror, za który winię tylko i wyłącznie moją synową. Nowoczesne wychowanie synowej, czyli brak szacunku dla świętości Moja synowa od zawsze miała lekki stosunek do wszystkiego. Dla niej nie ma zasad, nie ma „nie wolno”, nie ma autorytetów. Kiedy próbuję jej zwrócić uwagę, że Amelka nie zna słowa „szacunek”, słyszę tylko, że dziecko wyraża swoje emocje i że nie wolno go tłamsić. Efekt tego wyrażania emocji jest taki, że mała nie potrafi zachować powagi w żadnej sytuacji. Dla synowej pójście do kościoła to opcja, a nie obowiązek czy potrzeba duszy. Jak dziecko ma szanować mszę, skoro widzi, że matka woli w tym czasie spać albo przeglądać internet? Najgorsze jest jednak to nieszczęsne imię psa. Kto przy zdrowych zmysłach nazywa zwierzę Demonem? Przecież to imię niesie za sobą zło, ciemność, coś strasznego. Synowa twierdzi, że to oryginalne i fajnie brzmi. Teraz mamy tego skutki − dziecko zżyło się z tym imieniem i powtarza je w najmniej odpowiednich momentach. Dla mnie to celowe działanie, żeby zrobić na złość mojej wierze i moim przekonaniom. To brak wyobraźni, który doprowadził do tego, że cała parafia teraz o nas plotkuje, a ja boję się pokazać w sklepie. Gdzie podziała się dyscyplina i bojaźń Boża? Zawsze powtarzałam mojemu synowi: „Wychowuj córkę w karności”, ale on jest zupełnie pod pantoflem swojej żony. Dzisiaj dzieciom pozwala się na wszystko − na krzyki, na puszczanie bajek przy obiedzie, na brak posłuszeństwa wobec starszych. Kiedy ja byłam dzieckiem, w kościele nie wolno było nawet szepnąć. Wiedzieliśmy, że to miejsce wyjątkowe. Amelka tego nie wie, bo nikt jej tego nie nauczył. Synowa uważa, że kościół to tylko budynek. Dla mnie to serce mojego życia. Czuję się bezsilna. Kocham moją wnuczkę ponad wszystko, ale serce mi pęka, gdy widzę, jak dorasta w takim chaosie wartości. Boję się, że przez ten brak granic wyrośnie na człowieka, który niczego nie będzie szanował. Wykroczenie w kościele to tylko czubek góry lodowej. Jeśli matka nie nauczy dziecka, że są miejsca i chwile, w których trzeba się wyciszyć i pokazać pokorę, to życie nauczy je tego w bardzo bolesny sposób. Mam nadzieję, że ten wstyd, który przynieśli mi do domu, otworzy synowi oczy. Rodzina bez Boga i bez zasad to jak dom budowany na piasku − prędzej czy później się zawali. Z poważaniem, Zrozpaczona Babcia Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Usłyszała, jak ojciec nazwał 5-letnią córkę. „Takie słowo do dziewczynki? Byłam wstrząśnięta”
Teściowa kpi z tego, jak mąż mówi o mojej ciąży. „Mojego bym za to pogoniła”
„To ty masz brzuch, a nie on!”. Przeczytaj poruszający list mamy, której teściowa wyśmiała postawę syna angażującego się w każdy etap oczekiwania na dziecko. Czy sformułowanie „Jesteśmy w ciąży” faktycznie zasługuje na drwiny, czy jest najpiękniejszym dowodem na męską dojrzałość?
Witam, piszę do Państwa, bo wciąż noszę w sobie ogromny żal po ostatniej niedzielnej wizycie u moich teściów. Spodziewamy się z mężem naszego pierwszego dziecka, to szósty miesiąc, czas pełen wzruszeń, wspólnego planowania i urządzania pokoiku. Jesteśmy ze sobą bardzo blisko, a mój mąż, Paweł, od samego początku zachowuje się niesamowicie. On nie tylko pomaga, on po prostu współuczestniczy w każdym aspekcie tego stanu. Jednak to, co dla nas jest piękne i naturalne, dla mojej teściowej stało się powodem do kpin, które uderzyły w naszą najczulszą strunę. „Jesteśmy w ciąży” − słowa, które wywołały burzę przy stole Wszystko zaczęło się przy obiedzie, kiedy Paweł, opowiadając o ostatnich badaniach, użył sformułowania: „Właśnie dlatego zdecydowaliśmy, że teraz trochę zwolnimy, bo w końcu jesteśmy w ciąży i spokój jest najważniejszy”. Zrobił to z taką czułością, kładąc rękę na moim brzuchu, że poczułam się najbezpieczniejszą kobietą na świecie. Niestety, ta sielanka trwała tylko sekundę. Moja teściowa odstawiła szklankę z takim hukiem, że aż wszyscy podskoczyliśmy. „Wy jesteście w ciąży?” − zapytała z drwiną w głosie. „Pawełku, opanuj się, co ty za bzdury opowiadasz? To ona ma brzuch, ona będzie rodzić i ona karmić, a ty co najwyżej możesz stać obok. Mojego bym za takie gadanie pogoniła z domu!”. Zapadła grobowa cisza. Poczułam, jak pieką mnie policzki. Teściowa zaczęła wywód o tym, jak to za jej czasów mąż dowiadywał się o dziecku pod szpitalem, a w domu był od zarabiania pieniędzy, a nie od nowoczesnego wydziwiania. Według niej sformułowanie „Jesteśmy w ciąży” to kpina z kobiet, odbieranie nam naszego trudu i robienie z mężczyzny kogoś, kim fizycznie nie może być. Próbowałam tłumaczyć, że dla nas to symbol jedności, ale ona tylko prychała, mówiąc, że robimy z siebie pośmiewisko przed całą rodziną. Współodpowiedzialność to nie wydziwianie, to fundament rodziny Boli mnie to, że teściowa kompletnie nie rozumie, jak wielką siłę dają mi te słowa Pawła. Dla mnie „Jesteśmy w ciąży” nie oznacza, że on myśli, iż ma macicę. To oznacza, że on nie śpi, kiedy ja nie śpię przez zgagę. To oznacza, że on wie, jakie witaminy biorę, zna terminy wszystkich wizyt i czyta o rozwoju płodu tyle samo, co ja. On nie czeka, aż dziecko się pojawi − on jest ojcem od momentu, w którym zobaczyliśmy dwie kreski na teście. Dlaczego starsze pokolenie tak bardzo boi się tego partnerstwa? Teściowa uważa, że mąż powinien być twardy, a takie mówienie to robienie z siebie ciamajdy. Ja jednak widzę w tym najwyższą formę męstwa − odwagę do wzięcia odpowiedzialności za nasze wspólne emocje. Dzięki temu ja nie czuję się samotna w tym trudnym, fizycznym procesie. Wiem, że obok mnie stoi człowiek, który nie traktuje mojego stanu jako babskiej sprawy, ale jako nasz wspólny życiowy projekt. Kpiny teściowej uderzają w coś, co jest fundamentem naszego małżeństwa: we wzajemne wsparcie. Czy musimy wychowywać dzieci według schematów z poprzedniej epoki? Wyszłam od teściów z poczuciem ogromnego niesmaku. Najbardziej uderzyło mnie to, że ona woli model, w którym mąż jest wycofany i obcy, niż taki, w którym syn kocha i wspiera swoją żonę całym sobą. Czy naprawdę pogonienie męża za to, że czuje się współodpowiedzialny za ciążę, jest powodem do dumy? Dla mnie to brzmi jak smutne wspomnienie czasów, w których kobiety były w macierzyństwie dramatycznie samotne. Nie zamierzamy zmieniać naszego języka tylko dlatego, że ktoś uważa go za głupi. „Jesteśmy w ciąży” to nasze hasło, nasza tarcza i obietnica, że tak samo będziemy wychowywać nasze dziecko − razem, ramię w ramię. Mam nadzieję, że inne młode mamy też nie dają się stłamsić takim uwagom. My, kobiety, zasługujemy na to, by nasi mężczyźni byli z nami na każdym kroku tej drogi. A teściowej... cóż, współczuję, że nigdy nie zaznała takiej jedności ze swoim mężem. Może gdyby on też kiedyś powiedział, że „są w ciąży”, ona dzisiaj byłaby mniej zgorzkniałą i bardziej wspierającą babcią. Pozdrawiam serdecznie, Wiktoria Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Głupie zasady synowej psują mi wnuczkę. Gdybym to ja zajmowała się Majeczką, byłaby złotym dzieckiem”
„Teściowa powiedziała, że nie jest naszą służącą i nie zajmie się dziećmi w majówkę. Przesadziła na całej linii”
Marzyłam o tych trzech dniach tylko dla nas. Bez pośpiechu, bez codziennego chaosu, bez ciągłego „mamooo”, „tatooo”. Zamiast tego dostałam lekcję, której długo nie zapomnę – o tym, jak bardzo można się pomylić, licząc na własną rodzinę.
Mam dwójkę dzieci – pięcioletnią córkę i siedmioletniego syna. Jak każdy rodzic funkcjonuję w trybie ciągłego ogarniania: przedszkole, szkoła, zakupy, obowiązki, zajęcia dodatkowe, konkursy, katarki i to ciągłe zmęczenie. Kocham swoje dzieci, ale nie będę udawać – czasem człowiek potrzebuje zwykłej przerwy, chwili oddechu, momentu, w którym może znów poczuć się nie tylko rodzicem, ale też partnerem. Dlatego pomysł krótkiego wyjazdu na majówkę wydał mi się czymś zupełnie naturalnym. Trzy dni. Nic wielkiego, bez luksusów – po prostu pobyć razem, spokojnie porozmawiać, oderwać się od codzienności. Dla mnie było oczywiste, że w takiej sytuacji dzieci zostaną z babcią. Moja teściowa mieszka w tym samym mieście, jest na emeryturze, ma dobre relacje z wnukami. Dzieci ją lubią, często ją odwiedzamy, wszystko wydawało się zupełnie normalne. Dlatego zadzwoniłam do niej z przekonaniem, że to będzie formalność, szybkie ustalenie szczegółów i tyle. „Nie jestem waszą służącą” – zdanie, które wszystko zmieniło Nie spodziewałam się tego, co usłyszałam. Kiedy spokojnie zapytałam, czy mogłaby zostać z dziećmi na czas naszego wyjazdu, teściowa bez chwili zawahania się odpowiedziała: „Nie jestem waszą służącą”. To nie był żart ani emocjonalna reakcja – mówiła spokojnie, rzeczowo, jakby komunikowała coś oczywistego. Dodała, że ma swoje plany, że chce wyjechać ze znajomymi i nie zamierza ich zmieniać, bo my chcemy odpocząć. Podkreśliła też, że dzieci to nasza odpowiedzialność i powinniśmy sami sobie radzić. Siedziałam z telefonem w ręku i naprawdę przez chwilę nie wiedziałam, co powiedzieć. Z jednej strony rozumiem, że każdy ma prawo do własnego życia, do planów, do odpoczynku. Z drugiej – trudno mi było pogodzić się z tym, w jaki sposób to zostało powiedziane. To zdanie zabrzmiało tak, jakby opieka nad własnymi wnukami była czymś poniżającym, jakbyśmy oczekiwali od niej czegoś nie na miejscu. Rodzina to nie tylko wygodne momenty Zawsze miałam w głowie obraz rodziny jako czegoś więcej niż okazjonalnych spotkań przy stole. Wydawało mi się oczywiste, że bliscy wspierają się wtedy, kiedy ktoś naprawdę tego potrzebuje. Nie proszę o codzienną pomoc, nie zostawiam dzieci co weekend, nie zrzucam na nią obowiązków. To miała być jednorazowa sytuacja, dwa dni w roku, które dla nas były ważne. Dlatego trudno mi zrozumieć, dlaczego w takiej chwili usłyszałam odmowę. I nie chodzi nawet o samą decyzję, ale o podejście. O to, że gdzieś zniknęło poczucie, że bycie babcią to nie tylko przyjemne momenty, prezenty i odwiedziny, ale też realna obecność w życiu wnuków. Dla mnie to zawsze było nierozerwalne. Może jestem naiwna, ale naprawdę wierzyłam, że babcia chce spędzać z nimi czas, że taka majówka to nie będzie dla niej przykry obowiązek, tylko coś naturalnego. Tymczasem poczułam, jakbyśmy prosili o przysługę, która przekracza granice. „To wasze dzieci” – i co dalej? Ostatecznie pewnie nigdzie nie pojedziemy. Nie mamy z kim zostawić dzieci, moi rodzice mieszkaja daleko i nie chcemy szukać przypadkowej opieki na ostatnią chwilę. Z zewnątrz można powiedzieć: nic wielkiego się nie stało, to tylko wyjazd. Ale dla mnie to nie jest tylko wyjazd. To zderzenie z rzeczywistością, w której nagle okazało się, że jesteśmy zdani wyłącznie na siebie. Że w sytuacji, która dla nas była ważna, nie mamy wsparcia, na które – być może naiwnie – liczyliśmy. I że słowa „to wasze dzieci” mogą zamknąć każdą rozmowę. Nie twierdzę, że teściowa nie ma prawa do własnego życia. Oczywiście, że ma. Ale ja też mam prawo czuć rozczarowanie i żal, kiedy słyszę, że opieka nad wnukami to dla niej coś, od czego chce się odciąć. Bo naprawdę wierzyłam, że rodzina to coś więcej niż wspólne święta i okazjonalne wizyty. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Głupie zasady synowej psują mi wnuczkę. Gdybym to ja zajmowała się Majeczką, byłaby złotym dzieckiem”
„Teściowa przez telefon dyktuje synkowi, co nasze dzieci powinny jeść i o której kłaść się spać. A on jej słucha” [LIST DO REDAKCJI]
Igor ani razu nie sprzeciwił się mamie, a mnie mówi, że skoro ona odchowała czworo dzieci, to ja też powinnam jej słuchać. Mamusia dzwoni prawie codziennie, wypytuje, co dzieci zjadły na obiad i złości się, że nasz Maciuś jeszcze ssie pierś. Dyktuje synkowi swoje mądrości, a mnie krew zalewa.
Nie mogę odmówić teściowej doświadczenia, w końcu sama z czwórką dzieci nie miała lekkiego życia. Wszystko robiła samodzielnie i na pewno mogłaby służyć mi czasem jakąś radą. Wcale bym się nie obraziła. Tylko że jej metody wychowawcze to nie są moje metody! A jeszcze Igor chce, żebym była jej wdzięczna, bo podobno bez jej pomocy utonęłabym w pieluchach i zagłodziła dzieci. Teściowa steruje naszym domem, ma gdzieś moje zdanie! Tak naprawdę źle zaczęło się dziać dopiero po narodzinach Maciusia, naszego starszego synka. Wcześniej Halina chyba się maskowała, niby czasem wtrąciła swoje trzy gorsze, ale nie miałam poczucia, że się narzuca. Kiedyś kupiła nam firanki i bez pytania przyniosła do domu, bo niby nasze do niczego się nie nadawały. Albo nagotowała zupy i wstawiła nam do lodówki z komentarzem, że my to pewnie głodujemy, no bo nie ma kto w tym domu gotować. Uznałam wtedy, że to nawet zabawne i nieszkodliwe. Ale narodziny Maciusia wyzwoliły w niej jakieś demony! Zaczęła wydzwaniać codziennie, wypytywać, czy mały płacze, ile razy jadł i czy na pewno go wykąpaliśmy. Kazała iść do lekarza, bo dziwnie podkurcza nóżki. Nakupowała mieszanki i kazała dokarmiać, żeby spał i rósł. Wyrzuciła mi większość kosmetyków dla małego, bo tylko stary krem z jej czasów się nadaje. Dostało mi się za to, że śpię z synkiem, i jeszcze kiedy jadłam truskawki, bo przecież Maciuś dostanie wysypki. Kiedy podrósł, wybiła Igorowi z głowy żłobek, bo ja mam siedzieć z dzieckiem, a nie pozbywać się go z domu jak jakaś patologia. Igor bardzo przejmuje się jej uwagami. Mamusia to i mamusia tamto – musimy robić, jak mamusia każe, bo synka zmarnujemy. Ja już nie mam nic do powiedzenia w tym domu. Narodziny Natalki tylko wszystko pogorszyły. Jestem wykończona, nie mam siły na kłótnie, Halina jest u nas ostatnio co drugi dzień, ustawia mi wszystko wg swojego widzimisię. Machnęłam już ręką na to, że robi mi pranie i porządki w szafie. Ale żeby dosładzać posiłki dzieci za moimi plecami? Co będzie dalej? Jak się postawić, kiedy sama nie wiem, w co mam ręce włożyć? Michalina Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Zobacz też: „Był idealny, chciał ze mną założyć rodzinę, a ja byłam bezpłodna. Ukrywałam to przed nim, bo bałam się go stracić” „Dlaczego moje córki nie chcą mi dać wnuków? Wychowałam nieodpowiedzialne egoistki!” "Teściowa wyzyskuje moje dzieci i zaprzęga je do roboty jak konie"
„Moja mama nie chce zajmować się wnukiem, bo mówi, że jest podobny do ojca” [LIST DO REDAKCJI]
Od lat próbuję pogodzić mamę i męża. Bez skutku. A teraz, kiedy urodził się nasz synek, mama nawet nie chce go odwiedzać. Mówi, że jej słabo, gdy patrzy na Bartusia, bo to cały Adam!
Konflikt w mojej rodzinie ciągnie się już od ładnych paru lat. A właściwie od momentu, gdy poznałam Adama, mojego przyszłego męża. Moja mama od początku była nastwiona na „nie” – bo jakiś taki niezbyt przystojny, za dużo mówi, nie ma samochodu, a do tego jest aktorem i co to w ogóle za praca! Potrafiła powiedzieć mu wprost, żeby wziął się za jakąś porządną robotę, bo jej córka zasługuje na dom z basenem, a nie mieszkanie w kawalerce. Myślałam, że w końcu jednak mama zrozumie, że Adam to miłość mojego życia i nie zostawię go tylko dlatego, że jej się nie podoba. Adam też się nie poddawał. Proponował jej pomoc w ogródku, dawał kwiaty, nigdy złego słowa jej nie powiedział. Prawdziwy dżentelmen. Ale mama się uparła i już! Po ślubie ani razu nas nie odwiedziła, bo jak stwierdziła, „brzydzi się niemodnej, starej kawalerki swojego niby-zięcia”. W końcu zaszłam w ciążę i urodził się nasz ukochany Bartuś. Byłam pewna, że mama zmięknie, zakocha się we wnuczku i przekona się do Adama. Tym bardziej że on naprawdę bardzo się stara, jest tatą na medal, nawet znalazł dodatkową pracę, żeby niczego nam nie zabrakło. Pojechałam do mamy z Bartusiem, gdy mały miał miesiąc. Jechałam z nadzieją, że teraz mama poczuje się babcią i stanie się wreszcie częścią naszej rodziny. Och, jak bardzo się zawiodłam! Najpierw zerkała tylko na małego kątem oka, jakby była na niego obrażona. A kiedy w końcu przekonałam ją, żeby wzięła go na chwilę na ręce, zrobiła to tak, jakby się brzydziła! Czułam się strasznie, zupełnie nie tego się spodziewałam. Mama popatrzyła na Bartka z jakimś takim niesmakiem i szybko oddała mi go. Powiedziała, że to cały Adam, że widać to po nosie i ustach. Dodała jeszcze, że liczyła, że mój syn będzie raczej podobny do mnie albo chociaż do niej, ale skoro wdał się w ojca, to ona nie będzie się nim zajmować. Wstałam, wzięłam synka i wyszłam. Płakałam całą drogę powrotną do domu. Jak ona mogła?! Nie będę już prosić mojej mamy o żadną pomoc ani zapraszać jej do nas. Niech się najpierw ogarnie. Ola Zobacz też: 10 wkurzających rzeczy, które robi każda teściowa „Jestem w ciąży i mam faceta nieudacznika. Mamusia nawet robi mu pranie! „Córka wciąż śpi w naszym łóżku, a mój mąż jej na to pozwala. Mnie brakuje intymności!”
Teściowa pochwaliła się na Facebooku, że zostanie babcią. Synowa wcześniej poroniła
Przyszła mama nie mogła się doczekać, aż ogłosi radosną nowinę o tym, że jest w ciąży. Jednak celowo zwlekała z oficjalnym i publicznym poinformowaniem rodziny oraz znajomych, ponieważ poprzednia ciąża zakończyła się poronieniem. Niestety, teściowa miała inne zdanie na ten temat.
Kobieta, która była dopiero w pierwszym trymestrze ciąży, spodziewała się tęczowego dziecka. Obawiając się kolejnego poronienia, ona i jej mąż nie chcieli informować szerokiego grona rodziny i znajomych. Jednak radość pary była tak wielka, że postanowili wtajemniczyć jedynie najbliższą rodzinę, w tym mamę przyszłego ojca. Podekscytowana teściowa od razu opublikowała na Facebooku informację, że zostanie babcią. Przyszła mama opisała historię na forum Reddit. Przelała się fala goryczy Kobieta jest zrozpaczona. Uważa, że teściowa odebrała jej tę wyjątkową chwilę i możliwość pochwalenia się ciążą na własnych warunkach i zasadach, a przede wszystkim wtedy, kiedy sama będzie na to gotowa. Tym bardziej że po wcześniejszym poronieniu kolejna ciąża niosła ze sobą nie tylko ogromne szczęście i radość, ale też lęk i strach. Kobieta nie ukrywa rozgoryczenia; „Czy jestem szalona, myśląc, że powinna była poczekać na nasze ogłoszenie w mediach społecznościowych, zanim opublikuje u siebie? To nasza pierwsza udana ciąża po poronieniu i naprawdę nie mogłam się doczekać, kiedy będę mogła sama ogłosić tę wiadomość”. Chociaż w kolejnych słowach stara się usprawiedliwić teściową. Uważa bowiem, że zachowanie teściowej było bardziej bezmyślne i pod wpływem emocji, a nie ze złośliwości. Internauci podzielają zadanie Wśród licznych komentarzy dominują te wspierające przyszłą mamę, ale też takie, w których uczestnicy nie kryją zdenerwowania zachowaniem teściowej, a także dzielą się swoją historią. „Mój tata zrobił to samo. Oznaczył mnie w poście i powiedział, że będzie miał wnuka! Skradł wszystkie emocje. Nieco później ogłosił także płeć dziecka. Na szczęście tym razem nie oznaczył mnie. Rodzice są okropni. Współczuję ci”. „Byłabym bardzo wkurzona! To nie jest informacja do dzielenia się tym z innymi. Nie powinna tego odbierać przyszłym rodzicom. To straszne i denerwujące, a także bardzo samolubne!”. „Moja teściowa podzieliła się wiadomościami o naszym dziecku po latach walki z niepłodnością, bo "była baaaardzo podekscytowana". Teraz jest ostatnią, która cokolwiek wie”. „Czuję się nieco mniej samotna” Autorka postu podziękowała wszystkim osobom zabierającym głos w sprawie: „Dzięki za wsparcie! Doceniam, że wszyscy dzielą się swoimi historiami i dają mi wirtualny uścisk w tym bardzo dziwnym czasie. Jestem przytłoczona tym, że tak wielu z was dzieli dokładnie to samo doświadczenie. To sprawia, że czuję się nieco mniej samotna. Dziękuję wam”. Po czym usunęła wpis na forum Reddit. Niestety nie wiemy, jak skończyła się ta historia. Wszystkim osobom, które podejmują decyzje za inne osoby, ponieważ są przekonane o swojej racji i nieomylności lub swoje działanie zwykły usprawiedliwiać stwierdzeniem „nie mogłam się powstrzymać”, przypominamy, że nadgorliwość jest czasem gorsza od faszyzmu. Źródło: news.yahoo.com Piszemy też o: 8-letni chłopiec zatruł się helem z balonu. Zmarł O krok od tragedii: „Najstraszniejszy moment w moim życiu”. Mama pokazała nagranie Marika z „Hotelu Paradise” była w ciąży. Opowiedziała o tragedii i tym, co jej pomogło
Życzenia urodzinowe dla teściowej: piękne, wzruszające, ale też śmieszne i krótkie (do wysłania SMS-em)
Szukasz pomysłów na życzenia urodzinowe dla teściowej? Mamy wiele propozycji – zarówno pięknych i wzruszających życzeń, jak i krótkich wierszyków, które idealnie nadają się do wysłania SMS-em.
Teściowa dla wielu osób to druga mama, kobieta, którą darzy się miłością i sympatią. W dniu jej urodzin ważne jest więc, by pokazać, jak ważną osobą jest w naszym życiu. Oto piękne i wzruszające życzenia urodzinowe dla teściowej, które odzwierciedlą nasze uznanie i szacunek. Sprawdzą się również dla przyszłej teściowej! A jeśli masz bardzo dobre i wyjątkowo bliskie relacje ze swoją teściową – możesz również zamiennie skorzystać z naszych życzeń urodzinowych dla mamy. Spis treści: Piękne życzenia urodzinowe dla teściowej Wzruszające życzenia urodzinowe dla teściowej Krótkie życzenia urodzinowe dla teściowej (do wysłania SMS-em) Śmieszne wierszyki na urodziny dla teściowej Piękne życzenia urodzinowe dla teściowej Szczęścia, by każdy dzień przynosił radość. Radości, by uśmiech nie znikał z Twojej twarzy. Uśmiechu, by przeganiał zmartwienia. Beztroski, by żyć w pomyślności i zdrowiu. Pomyślności i zdrowia, by realizować marzenia. Spełnienia marzeń, by odnaleźć szczęście… *** Życzę Ci najszybszej kolejki w sklepie, ulubionej piosenki w radiu, twoich kluczy dokładnie tam, gdzie ich szukasz. Życzę Ci dnia pełnego szczęścia w perfekcyjnych dawkach, które dadzą radosne poczucie, że życie uśmiecha się do Ciebie, obejmuje Cię i przygarnia, ponieważ jesteś Kimś wyjątkowym. Z najserdeczniejszymi życzeniami urodzinowymi Synowa… *** Z okazji urodzin, kochana Teściowo, życzę Ci, abyś odnalazła: w ciszy swoje myśli i najskrytsze marzenia, w bliskich Ci osobach – dobroć i dobrą wolę, w otaczającym świecie – radość istnienia, natchnienie –w zapachach, kolorach i smakach, a w sobie – miłość i siłę. Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin! *** Kochana Teściowo, Żyj tak, aby każdy kolejny dzień był niesamowity i wyjątkowy. Wypełniaj każdą chwilę tak, aby potem wspominać ją z radością. Czerp energię ze słońca, kapiącego deszczu i uśmiechu innych. Szukaj w sobie siły, entuzjazmu i namiętności. Żyj najpiękniej, jak umiesz. Po swojemu. Z najserdeczniejszymi życzeniami synowa/zięć… *** Wśród różnych życia kolei nie doznaj nigdy złowrogiej burzy. Płyń wciąż pod żaglem nadziei, która otuchę daje w podróży. Żyj szczęściem samym, z duszy spokojem. To jest serdecznym życzeniem moim. Wzruszające życzenia urodzinowe dla teściowej Z okazji urodzin, Droga Teściowo, życzę dużo zdrowia, sił i codziennej radości. I przesyłam słowa największej wdzięczności. Kwiatów Ci nie dam, mimo szczerych chęci, lecz słowa, które zostaną w pamięci: życzę szczęścia, dużo radości i długiej szczęśliwej przyszłości. Niech los Tobie z oczu łez nie wyciśnie, niechaj się wszystko wiedzie pomyślnie. Wszystko co piękne i wymarzone. W dniu Twych urodzin niech będzie spełnione. *** Długich lat życia, szczęścia, zdrowia i sił, powodzenia w pracy i całym życiu, spełnienia najskrytszych marzeń, realizacji dobrych zamiarów i planów, pogody ducha, nadziei na lepszą przyszłość oraz wszelkiej pomyślności życzy… *** Dzień urodzin Twych się zbliża, więc życzenia kreślę Ci, by się wszystko Ci spełniło, o czym marzysz, o czym śnisz. Byś pogodne miała sny, z głębi serca życzę Ci! *** Żyj, nie licząc wcale lat, wciąż z rozkoszą patrz na świat! Siłę ducha, myśli, nóg niech jak dotąd daje Bóg! Zawsze zdrowa, z lekarstw kpij i rozkosznie zawsze śnij! Niechaj młodość w duszy wre, ogrzewając życie Twe! Najserdeczniejsze życzenia z okazji urodzin dla najlepszej Teściowej. *** Dziś są Twoje urodzinki, Choć już nie ma tu choinki, Niech się spełnią Twe życzenia, Zdrowia szczęścia powodzenia. Te życzenia choć z daleka, płyną niby wielka rzeka. I choć skromnie ułożone, Są dla Ciebie przeznaczone. Wszystkiego najlepszego życzy synowa… *** Dzień dzisiaj wyjątkowy, więc przyjmij najserdeczniejsze życzenia z okazji Twoich urodzin. Miej w sercu zawsze miłość, niech otacza cię spokój i szczęście. Niech życie będzie wspaniałą przygodą, pełną zaskakujących niespodzianek. Krótkie życzenia urodzinowe dla teściowej (do wysłania SMS-em) Niech wiatr zawsze wieje Ci w plecy, a słońce świeci w twarz. Niech dobry los da Ci zatańczyć wśród najjaśniejszych gwiazd! *** Dzwoni, śpiewa serce moje, że dziś urodziny Twoje. Więc przesyłam Ci życzenia, szczęścia, zdrowia, powodzenia. *** Przyjmij najserdeczniejsze me życzenia. Dużo szczęścia i radości, niechaj smutek i zmartwienie nigdy w sercu Twym nie gości. *** W Dzień Teściowej idę raźnie, Pozabliźniać wszystkie waśnie. Dla mej żony drogiej mamy, Wielki bukiet kwiatów mamy! *** Wszystko, co piękne i wymarzone, niech w Twym życiu będzie spełnione. Niech życie słodko płynie, a wszystko, co złe, niech szybko minie. *** Zawitał dzionek na niebie. Ach, jakże ja lubię Ciebie! Niosę z mej duszy życzliwej wianek życzeń dla Ciebie! Niech Ci jasne słońce świeci, żyj szczęśliwie wśród radości. Niech Ci czas, jak strzała leci, pełen uciech, pomyślności. *** Dzień radosny, dzień jedyny: To Twoje, Droga Teściowo, urodziny. Z serca składam Ci życzenia: dużo szczęścia, powodzenia, gości miłych, kosza kwiatów, moc toastów i wiwatów! *** Droga Teściowo, niech ten radosny urodzin dzień na zawsze Twe troski odsunie w cień i niech się śmieje do Ciebie świat blaskiem szczęśliwych i długich lat! *** Daję Ci dzisiaj swoje życzenia, niech się Twe życie na lepsze zmienia, wielu przyjaciół, mnóstwo miłości. ludzkiej przyjaźni i życzliwości. *** Droga Mamo, Z okazji Twojego święta pragnę złożyć Ci najserdeczniejsze życzenia: wielu chwil radości, aby każdy dzień był dla Ciebie przygodą i powodem do dumy. Z całego serca życzy synowa *** Dużo zdrowia i miłości, moc uśmiechu i słodkości, mało smutku, trudów, łez, niech się spełni to, co chcesz! *** Długo czekałem owej godziny, aż wreszcie nadeszły Twe urodziny. Więc chcę przed Tobą serce otworzyć i najlepsze życzenia Ci złożyć. Żyj długo w szczęściu i radości, nigdy nie zaznaj przykrości. Śmieszne wierszyki na urodziny dla teściowej Żony mama raz do roku, W dzień urodzin nabiera uroku. Droga Mamo, Ty wiesz przecież, Kocham Cię jak nikt na świecie! *** Teściowo kochana, dzisiaj Twoje urodziny. Przyjmij życzenia od naszej rodziny. By syn odwiedzał Cię nie tylko od święta, a Ty byś była zawsze uśmiechnięta. By wnuki popalić Ci nie dawały, lecz pięknymi prezentami obdarowywały. *** Moja teściowa, to kobieta odlotowa. Zawsze pełna uśmiechu i radości, życzę więc jej bogactwa i miłości. Aby każdy dzień upływał szczęśliwie, czasem przy jakimś dobrym piwie. *** Niech teściowa w dniu jej święta Będzie zdrowa, uśmiechnięta, A listonosz z życzeniami Pędzi szybciej niż tsunami. *** Ty mego męża wychowałaś, nauczyłaś syna żyć. Nocami przy wózku stałaś, aby zdrowy w życiu był. Dziś dzień Twego święta i synowa Twoja pamięta. Więc ślę Ci życzenia, zdrowia szczęścia i powodzenia! *** Ile płatków ma stokrotka, ile jabłek ma szarlotka, ile kurek jest w kurniku, ile ząbków jest w grzebyku. Tyle słońca bez cienia goryczy, ktoś, kto o Tobie pamięta, serdecznie Ci życzy. Twoja synowa *** Droga Teściowo, Gdy dzień Twych urodzin nadchodzi, oddać życzenia mnie się godzi! Zechciej przyjąć ode mnie w dowód uznania hołd szacunku i przywiązania. Niech każdy dzień będzie pogodny i piękny, i niech zdrowie zawsze będzie w pełni. Zobacz także: Mądre i piękne cytaty na urodziny –​ 22 sentencje urodzinowe Życzenia urodzinowe dla syna – najpiękniejsze, śmieszne, od rodziców i od mamy Życzenia urodzinowe dla córki: piękne, wzruszające, mądre, od mamy i od taty
Anna Dereszowska szczerze o relacjach z teściami. „Czułam, że teść deprecjonuje to, co robię”
Anna Dereszowska straciła mamę jako 9-letnia dziewczynka. Jednak, jak przyznała, nigdy nie brakowało jej matki tak bardzo jak wtedy, gdy urodziła swoje pierwsze dziecko. Ostatnio aktorka powiedziała, że nie mogła wtedy liczyć na wsparcie teściowej – chodzi o matkę jej byłego partnera Piotra Grabowskiego.
„Gdy pojawiła się Lena, to był taki pierwszy moment, kiedy uświadomiłam sobie brak mamy. Moja ówczesna teściowa rzadko nas odwiedzała, a kiedy się pojawiała, miałam poczucie, że wszystko robię źle przy dziecku” – powiedziała Anna Dereszowska w rozmowie z „Życiem na gorąco”. Aktualna teściowa okazała się w porządku, teść… nie Obecnie Anna Dereszowska jest w związku z Danielem Duniakiem. Relacje z jego mamą od początku układały się dobrze, ale nie można powiedzieć tego o relacjach z ojcem. Jeszcze zanim aktorka poznała rodziców partnera, wiele myślała o tym, jak zostanie przez nich przyjęta. Najbardziej obawiała się, czy zaakceptują fakt, że partnerka ich syna ma już dziecko. „Na szczęście trafiłam na wspaniałą teściową. Z teściem było inaczej. Czułam, że deprecjonuje to, co robię. Choć Daniel twierdzi, że to nieprawda, teść długo miał własne wyobrażenia na temat mojej pracy, nie doceniał mnie”. Dobrzy teściowie to skarb Z czasem okazało się, że relacje z teściem również się ułożyły. Po trudnych doświadczeniach z byłą teściową Anna Dereszowska tym bardziej docenia zgodę między nią a rodzicami partnera. „Muszę przyznać, że trafiłam dobrze i lubię się spotykać z moimi teściami”. To ważne, zwłaszczazwłaszcza że ich rodzina całkiem niedawno się powiększyła. Mama Leny i Maksymiliana w listopadzie 2021 roku urodziła synka Aleksandra. Źródło: Życie na gorąco, jastrzabpost.pl Piszemy też o: Zachowanie nauczycielki stanowiło zagrożenie dla dzieci. Grozi jej zwolnienie dyscyplinarne Sześciolatek zmarł po wypiciu napoju energetycznego. Uważajcie na swoje dzieci! Ceny wyprawienia komunii szokują: nawet 350 zł za „talerzyk”. Kogo na to stać?
„Moja teściowa jest podła. Przed nami znów koszmarna Wielkanoc” [LIST DO REDAKCJI]
Jeśli już „cieszycie się” na Wielkanoc w rodzinnym gronie, z teściową na czele – możemy przybić sobie piątkę. Nie chcę się z nikim licytować, że to moja teściowa jest najgorsza, ale… gdybyśmy zrobiły ranking, na pewno byłaby w czołówce. Nienawidzę jej.
Swoich (wtedy jeszcze przyszłych) teściów poznałam dokładnie 7 lat temu w Wielkanoc. Do dziś mam odruch wymiotny na samą myśl o zapachu perfum „pani mamy” wymieszanych z wonią majonezu i jaj na twardo… Ale żeby chodziło tylko o to! Pierwsza Wielkanoc To śniadanie było egzaminem na to, czy pasuję do jej wyobrażeń o synowej idealnej. Pytania dotyczyły rozmaitości. Począwszy od tego, czy chodzę do kościoła (nie), aż po to, czy czeszę frędzle w dywanach (nie, w moim domu rodzinnym nie było dywanów z frędzlami). Nie zdałam. Widziałam po pełnych zdumienia spojrzeniach rzucanych na Radka. „Mama bywa męcząca, ale nie przejmuj się” – powiedział Radek, kiedy odwoził mnie do domu. Zachowanie jego mamy tłumaczyłam sobie wtedy dobrymi intencjami, tym, że wyszło, jak wyszło, tylko dlatego, że bardzo zależało jej, by wyszło dobrze. Było coraz gorzej Tylko że było coraz gorzej. Kiedy braliśmy ślub, byłam już pewna, że ta kobieta mnie nie znosi. I wcale się z tym nie kryje. Uznałam, że nie ma sensu się tym przejmować. Mieszkaliśmy oddzielnie, więc nie musiałam znosić jej zachowania na co dzień. Jej ulubioną zabawą było udawanie, że mnie nie widzi i nie słyszy – zarówno gdy byłyśmy same, jak i podczas spotkań w większym gronie. Ze względu na Radka, który bardzo kocha swoją mamę, postanowiłam nie kopać się z koniem. Problem zaczął się, kiedy urodziłam Stasia. Dziwne dziecko Teściowa przychodziła każdego dnia, by zobaczyć wnuka i to, jakie kardynalne błędy popełniam w kwestii bycia matką. Po pół roku, kiedy pewnego dnia zrobiła mi wykład o tym, że snuję się po domu jak ślimak – coś we mnie pękło i wyprosiłam ją. To było latem i przez pół roku, do Bożego Narodzenia, miałam wreszcie święty spokój. W Wigilię wypadało podzielić się opłatkiem, więc się pogodziłyśmy i nawet było trochę lepiej. Minęły trzy lata. Staś poszedł do przedszkola, wróciłam do pracy. Już wtedy wiedzieliśmy, że z naszym synkiem nie wszystko jest w porządku. Rozwijał się, był kochany, piękny i bardzo mądry, ale jak to mówiła moja teściowa: „dziwny”. Był „dziwnym dzieckiem” przeze mnie, bo ona, kiedy miała podobne problemy z własnym synem, wiedziała co robić, a ja nie. Wyzywać, bić, upokarzać Oczywiście całkowicie wyparła ze świadomości, że biła Radka od maleńkości. Tylko że Radek to pamiętał. Podczas jednej z wizyt, kiedy zaczęła się mądrzyć, że dziecko udaje, by nami manipulować, i powinniśmy wreszcie coś zrobić, bo Staś jest bardzo niegrzeczny, Radek powiedział: „Może powinniśmy go wyzywać albo wlać mu wlać kablem od żelazka i w ogóle tłuc jak wy mnie? Po plecach, po głowie, gdzie wlezie?”. Teściowa nie skomentowała. Jednak niemal za każdym razem powtarzała, że Staś jest takim samym dzieckiem jak Radek, tylko jest niewychowywany i przez to „głupieje coraz bardziej”. To był dla nas szok Kilka miesięcy później dyrektorka przedszkola zaprosiła mnie na rozmowę z przedszkolną psycholog. Zaproponowały zajęcia z integracji sensorycznej i zasugerowały, by zrobić Stasiowi diagnozę w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej. Tak na wszelki wypadek, żeby wykluczyć poważniejsze problemy z emocjami. Synek nie znosił dotyku dzieci, mycia zębów, hałasu. Jego rozwój poznawczy był za to na wyjątkowo wysokim poziomie – znał mnóstwo słów, miał znakomitą pamięć. Zaskakiwał wiedzą na temat nazw ptaków i roślin. Przecież wiedziałam… Znałam swoje dziecko. Nie dopuszczałam do siebie myśli, że może dotyczyć go jakaś dysfunkcja związana ze spektrum autyzmu. Zaczął chodzić na SI. Do poradni zgłosiliśmy się z nim dwa lata później. Okazało się, że nasz synek jest „wysoko funkcjonującym dzieckiem w spektrum autyzmu”. To był dla nas szok. Radek też… Musieliśmy wypełnić masę kwestionariuszy, rozmawialiśmy z wieloma specjalistami. Okazało się, że mój mąż prawdopodobnie borykał się w dzieciństwie z tymi samymi problemami, co Staś. I kiedy żartowaliśmy, że jest klasycznym przypadkiem programisty komputerowego z autyzmem – nawet nie mieliśmy pojęcia, jak bardzo to nie było śmieszne. Wtedy ją znienawidziłam. Teściową. Za to, że go biła. Tylko po to, żeby go nauczyć dobrych manier, grzeczności, niestawiania się. Pasem, kablem, pięścią. Że w ten sposób wytresowała w nim zachowania „pożądane”, co zamieniło dzieciństwo Radka w piekło. Późniejsze kłopoty w szkole, złe oceny – również były powodem do lania. Przecież musiał iść na studia… Nic się nie stało? Przed nami Wielkanoc, podczas której prawdopodobnie będę ignorowana. Za to mój 5-letni syn będzie ścigany do przytulania przez wyperfumowaną (tymi samymi perfumami co zawsze) babcię. Będzie starał się być jak najdalej od niej, bo nie lubi mocnych zapachów ani jej głaskania. Dlatego mój mąż znów usłyszy, że buntuję Stasia przeciw babci. Że nie potrafimy go wychować. Że uwierzyliśmy w bajki, których naopowiadali nam jacyś nawiedzeni ludzie, by wyciągnąć od nas pieniądze. Nienawidzę jej. Niech już będzie po tych świętach. Jak to się mówi: Alleluja i do przodu, do naszego domu, gdzie jest ciszej, spokojniej, gdzie nikt nikogo nie uderzył ani nie upokorzył. I gdzie moje dziecko może czuć się bezpiecznie i spokojnie uczyć się tego, że… świat może być przyjazny. Radkowi nikt w tym nie pomagał. Za każdym razem, kiedy o tym pomyślę, mam łzy w oczach. On wszystko jej wybaczył, tłumaczy ją, że skąd mogła wiedzieć... Ja jej nie wybaczę nigdy. Kasia Piszemy też o: Teść podgląda mnie w łazience. Mąż uważa, że coś sobie uroiłam „Musieliśmy zamieszkać z dzieckiem u teściów. Zrobili z mojego życia PIEKŁO!” [LIST DO REDAKCJI] 10 wkurzających rzeczy, które robi każda teściowa (i doprowadza tym do szału)
„Teściowa powiedziała, że nie jest naszą służącą i nie zajmie się dziećmi w sylwestra” [LIST DO REDAKCJI]
Anka zaplanowała z mężem wymarzonego sylwestra. Gdy wszystko z wyjazdem było już dopięte na ostatni guzik, usłyszała, że teściowie nie zamierzają się zajmować dziećmi...
Chyba każdy rodzic przekonał się na własnej skórze, że jeśli chodzi o dziadków i opiekę nad dziećmi, bywa bardzo różnie. Są dziadkowie, którzy zawsze chętnie przygarną wnuki, są i tacy, którzy uważają, że to nie ich obowiązek. Są i tacy, którzy w ostateczności zajmą się wnukami, jednak sami nigdy tego nie zaproponują. Ale czy można oczekiwać, nawet od tych, którzy chętnie bawią wnuki, że będą to robić zawsze wtedy, kiedy my tego chcemy? Przeczytajcie list czytelniczki, która bardzo zawiodła się na swoich teściach. Słusznie? Teściowa nie chce zajmować się wnukami „Prawie nigdy nie wychodzimy sami z mężem. Sylwester to jest ten moment, gdy w końcu mamy okazję na fajną imprezę bez dzieci. Kocham je bardzo, ale umówmy się, rodzice czasem potrzebują chwili oddechu. Co roku dzieciaki zostawały u teściów, a my mogliśmy w końcu pobalować i odespać. Nie inaczej miało być w tym roku. Umówiliśmy się na fajną wyjazdową imprezę ze znajomymi i gdy zadzwoniłam do teściowej umówić się, o której mamy przywieźć dzieci, usłyszałam, że nie zamierza się zajmować wnukami, bo nie jest naszą służącą! Mnie dosłownie zatkało. Zawsze chętnie zajmowali się dzieciakami, a teraz jakiś wielki problem. Zupełnie nie rozumiem, z czego to wynika. I tak rzadko zajmują się dziećmi, ten raz w roku chyba nie jest jakimś wygórowanym oczekiwaniem? Sami opowiadają ciągle, jak balowali jako młodzi ludzie, podrzucając mojego męża jednym albo drugim dziadkom. My nawet w połowie tak często nie wychodzimy. Chyba nam się należy trochę luzu, a oni jako dziadkowie też mają jakieś obowiązki wobec wnuków. Przecież nie chodzi tylko o niedzielny obiadek! Nie zabierają ich na weekendy ani na wakacje, czy do kina. Czy raz do roku to tak wiele? I tak odpalą TV i będą w kapciach siedzieć na kanapie. Czy zajmowanie się własnymi wnukami, które połowę czasu i tak prześpią, to taka ciężka praca? Pomijając, że mamy ochotę iść na sylwestra, to impreza jest wyjazdowa i zrzutkowa, i już zapłaciliśmy za swój udział. Oczywiście sylwester jest bez dzieci... po tym jak teściowa nas wystawiła w ostatniej chwili, nie mam pojęcia co robić. Moja mama mieszka 300 km stąd i nie będę miała jak ich zawieźć... Może się okazać, że zostaniemy z dziećmi, ubożsi o kilka stówek, bez imprezy. Jak ona mogła nam to zrobić!? Anka” Zobacz także: 10 wkurzających rzeczy, które robi każda teściowa (i doprowadza tym do szału) Jak mówić do teściowej? „Dlaczego mam mówić do niej 'mamo'? Nie czuję do niej miłości” 6 sposobów a trudną teściową
„Moje dziecko jest za chude i źle wychowane? Teściowa znów zepsuje mi święta!” [LIST DO REDAKCJI]
Z moją teściową nie widujemy się często, ale w święta niestety musimy się spotkać. To dla mnie tortura! Znów się nasłucham, że Mania jest pyskata, za chuda, a ja sobie z nią nie radzę. No niestety, moje dziecko nie będzie spełniać oderwanych od rzeczywistości oczekiwań babci.
Święta powinny być okazją do pełnych ciepła i miłości spotkań z rodziną, niestety często jest zupełnie odwrotnie. Podczas świątecznych kolacji wychodzą na wierzch stare, rodzinne spory, bliscy nie mogą powstrzymać się od kłótni i kąśliwych uwag. A jeśli biorą w tym udział dzieci, może zrobić się naprawdę nieprzyjemnie. Jedna z naszych czytelniczek podzieliła się z nami swoją historią – jej teściowa od lat traktuje Boże Narodzenie jako okazję do krytykowania i obrażania synowej. A wszystko kręci się wokół wnuczki! Teściowa robi ze świąt piekło. Krytykuje mnie i moje dziecko! „Zbliża się Boże Narodzenie, a ja czekam na ten czas jak na ścięcie. Zamiast się cieszyć na wspólne świętowanie i odpoczynek, zajadam stres czekoladkami, bo już wiem, co będzie się działo na wigilijnej kolacji. Przyjedzie do nas moja upiorna teściowa, która wie lepiej ode mnie, jak powinnam wychowywać moją córkę! Z mamą mojego męża nie utrzymujemy zbyt ścisłych kontaktów, ale i tak wydaje jej się, że ma prawo wtrącać się w nasze życie. A konkretnie w moje metody wychowawcze! Jak na złość robi to zawsze w święta, kiedy akurat mam chwilę, żeby odsapnąć od codzienności. W zeszłym roku przeszła samą siebie. Zaczęło się od skrytykowania koloru ścian i naszej nowej kuchni, ale to jeszcze mogłabym przełknąć. Najgorsze jest to, że ona obraża moją córeczkę! Naprawdę mogłabym puścić mimo uszu uwagi na temat mojej rodzicielskiej nieudolności – podobno córka wchodzi mi na głowę, nie znam się na dzieciach, rozpuszczam dziecko i źle je karmię. Ok, rozumiem, że kiedyś było inne podejście do wychowania, moja teściowa zatrzymała się na metodach rodem z PRL-u, a w dodatku wyrzuca to wszystko z siebie w święta, bo kiedy indziej się nie widzimy. Nawet trochę mi jej żal. Ale żeby czepiać się dziecka?! Moja Mania ma 5 lat, a już usłyszała od babci, że źle wygląda, bo powinna być bardziej okrągła na buzi i mieć pulchniejsze uda. Córka płakała potem w poduszkę i przestała chodzić w spodniach, żeby nie było widać jej ud! Zdaniem teściowej Mania powinna też rzucać się jej na szyję i pozwalać się całować, gdy tylko babcia tego chce. Naprawdę mnie to wkurza! Mania też zaprotestowała, wręcz odepchnęła babcię, gdy ta chciała ją przytulać na siłę. Dowiedziałam się wtedy, że nie panuję nad dzieckiem i to wszystko moja wina. Piotrek zawsze stoi na uboczu, zresztą jego mamusia nie krytykuje, uważa, że zdominowałam męża i nie daję mu swobody w wychowaniu Mani. Nie wiem, jak przeżyję te święta. Może powinniśmy przestać zapraszać teściową?”. Marianna Zobacz też: „Ostatni raz przyjęłam księdza po kolędzie. Nikt mi nie będzie dziecka straszył!” [LIST DO REDAKCJI] „Nienawidzę Wigilii i Świąt. Znów wszyscy będą pytać, kiedy dziecko, a mam za sobą trzy poronienia…” [LIST DO REDAKCJI] „Nie puszczacie dzieci na religię? Nie powinniście obchodzić Wigilii i Świąt!” [LIST DO REDAKCJI]
Jak mówić do teściowej? „Dlaczego mam mówić do niej 'mamo'? Nie czuję do niej miłości”
Moja teściowa okazała się bardzo tradycyjną kobietą, ale ja od razu pokazałam, że nie podporządkuję się jej zasadom. Nasz pierwszy konflikt dotyczył tego, jak mamy się do siebie zwracać. Kiedy oświadczyłam, że nigdy w użycie nie powiem do niej 'mamo', wpadła w histerię.
Jak mówić do teściowej i dlaczego często mówi się do niej „mamo” – to pytanie, jakie stawia sobie większość nowożeńców. Tradycja nakazuje, by synowa do teściowej zwracała się tak, jak do rodzonej matki, bo to oznacza bliskie rodzinne więzi i ma zapewnić dobre relacje. Ale nie wszystkim odpowiada taka forma spoufalania się z teściami, w końcu matka jest tylko jedna! Nasza czytelniczka podzieliła się z nami swoją historią – nie chciała mówić do teściowej 'mamo', choć tamta nalegała. Po kilku burzliwych dyskusjach obie znalazły zaskakujące rozwiązanie. Nie będę mówić do teściowej „Mamo”. Jestem synową, a nie córką (List do redakcji) „Nigdy nie pozwalałam wchodzić sobie na głowę, więc niby dlaczego po ślubie miałoby być inaczej? Gdy tylko poznałam Marka, wiedziałam, że z jego tradycyjną rodziną nie będzie mi po drodze. Moja teściowa to kobieta starej daty, konserwatywna i, mówiąc szczerze, o dość ograniczonych horyzontach. Tak mi się wydawało. Postawiłam jasne granice – gdy zamieszkałam z Markiem, od razu zapowiedziałam, że nie życzę sobie niezapowiedzianych wizyt ani komentowania naszych spraw, jeśli o to wyraźnie nie poprosimy. Teściowie jakoś to przyjęli, ale prawdziwe problemy zaczęły się po ślubie. Byłam już wtedy w drugim miesiącu ciąży. Pewnego dnia wypaliła: 'Beatko, teraz to już chyba czas, żebyś zaczęła mówić do mnie 'mamo'. W końcu jesteśmy wreszcie rodziną'. Oniemiałam. Ona naprawdę uważała, że powinnam mówić do niej tak, jak zwracam się do własnej, rodzonej matki. Odpowiedziałam jej wprost, w moim stylu, że nie mogę, bo mam już jedną mamę. Halina chyba uznała, że żartuję. Przy następnej okazji sama nazwała mnie 'córeczką'. Bardzo starałam się zachować dobre relacje między nami, ale tego było za wiele. Uważam, że synowa nie powinna zwracać się do teściowej 'mamo', bo to zwyczajnie nie wypada. Cóż to by była za przykrość dla mojej prawdziwej mamy! Ze względu na ciążę postanowiłam zachować spokój i wytłumaczyłam jej najdelikatniej, jak umiałam, że nie będę nazywać jej mamą. Czułabym się z tym źle i nienaturalnie. Rozumiałam przy tym, że mówienie do teściowej 'pani' też nie pasuje, w końcu miała być babcią mojego dziecka! Żeby jakoś wybrnąć z tej sytuacji, zaproponowałam inne rozwiązanie: chciałam zwracać się do teściów po imieniu. W pierwszej chwili Halina się rozpłakała. Ale po kilku dniach sama do mnie zadzwoniła i, o dziwo, przystała na mój pomysł. Myślę, że mimo różnic zrozumiała mnie, a jej chęć zacieśniania naszych relacji wynikała trochę z tego, że sama nigdy nie miała córki. Mam nadzieję, że gdy urodzę, nasze relacje się nie popsują”. Beata Zobacz też: 10 wkurzających rzeczy, które robi każda teściowa 6 sposobów a trudną teściową Ojciec nazwał syna tak, jak chciała jego matka, podczas gdy żona wracała do sił po cesarce
10 wkurzających rzeczy, które robi każda teściowa (i doprowadza tym do szału)
Krytykuje, daje "dobre" rady i wszystko wie lepiej: teściowa! Jeśli z ręką na sercu możesz powiedzieć, że twoja teściowa nie robi żadnej z tych rzeczy, jesteś szczęściarą.
Naprawdę się starasz. Robisz wszystko, żeby była zadowolona, czasem zapominając o sobie. Nie jesteś sama! Dla większości kobiet, każde spotkanie z teściową przypomina starcie w ringu. To niekończąca się walka i trudno tak naprawdę ocenić, kto wygrywa. Oto 10 rzeczy, które robią teściowe, doprowadzając tym samym do granic wytrzymałości. Co robi (niemal) każda teściowa? Żąda od syna, aby stawiał ją na pierwszym miejscu. W momencie, w którym zdecydowaliście się na założenie rodziny, twój partner nieświadomie dokonał wyboru: najpierw żona, potem matka. Twoja teściowa nie może tego zaakceptować. Robi wszystko, żeby ci udowodnić, że jest ważniejsza od ciebie. Chociaż wyprowadza cię tym z równowag, ty wiesz swoje: to z tobą jej syn spędza każdą noc. Sprzeciwia się twoim wyborom wychowawczym. Zasady "żadnych słodyczy" i "pół godziny bajek dziennie" przestają istnieć w momencie, w którym na horyzoncie pojawia się teściowa. Wszystko, co robi, robi z miłości do wnuków, ale podważa twój autorytet i – nie ukrywajmy – psuje dzieci (no, ich zęby i wzrok na pewno). Niestety, najczęściej to tak trudny przypadek, że tłumaczenie i rozmowy nie pomagają. Sprząta twoje mieszkanie i robi pranie. Wyznajesz zasadę "mój dom, moja twierdza". Niestety, po wizycie teściowej (czasem niezapowiedzianej – patrz punkt nr 9), twoje mieszkanie przestaje być twoje. To krępujące, kiedy teściowa pierze twoje brudne majtki, ale piekielnie irytujące, kiedy przestawia kanapę, układa ubrania w szafie według swojego, LEPSZEGO systemu (tak naprawdę ty nie masz żadnego) czy przenosi kubki i talerze do innej szafki. Dlaczego to robi? Żeby pokazać ci, że się nie starasz i ona robi to lepiej. Kupuje ci ubrania. Para porządnych, zimowych rajstop to prezent, który jesteś w stanie zaakceptować. Kupowanie bluzeczek, sweterków czy spodni (najczęściej w złym rozmiarze, brzydkim kolorze i całkowicie nie w twoim guście) zdecydowanie wykracza poza twoje granice tolerancji. Ten gustowny golfik w kolorze dojrzałej mandarynki może być sugestią, że nieodpowiednio się ubierasz. Uważa, że jej syn jest doskonały i nie ma wad. Ideały nie istnieją! Kobieta z takim bagażem doświadczeń powinna to wiedzieć (chociażby na własnym przykładzie). Choć życie z jej synem pod jednym dachem było twoją świadomą decyzją, czasem masz ochotę to wszystko rzucić. Bałaganiarstwo nie jest największym problemem. Uważa, że jej synowa jest doskonała. Być może to nawet gorsze od przekonania o posiadaniu idealnego syna. Jeśli twoja teściowa myśli o tobie jak o chodzącym idealne, jesteś przerażona, że w końcu odkryje, jak bardzo się myli. Jak wtedy zareaguje? Nie wiadomo, przecież jest nieobliczalna. Wchodzi do sypialni bez pukania. Sypialnia to twoja świątynia. Masz w niej wszystko to, czego nie chcesz pokazywać gościom, łącznie z koronkową bielizną, dziennikiem, brudnymi kubkami sprzed tygodnia i stertą niewyprasowanych ubrań. Ten, kto wchodzi do twojej sypialni bez pukania, staje się wrogiem nr 1 (nawet wtedy, jeśli urodził twojego męża). Krytykuje twoje zdolności kulinarne. Teściowe wspaniale gotują. Jeden obiad u teściowej zaspokaja zapotrzebowanie kaloryczne na tydzień. Mimo to, kiedy po raz kolejny słyszysz, że twoja zupa nie ma smaku, bo jest na bulionie warzywnym, zamiast na wołowym, że pierogi mają za mało farszu, a ciasto jest tak mdłe, że aż niejadalne, tracisz cierpliwość. Weź kawałek ciasta i zagryź zęby. Pojawia się bez zaproszenia. Teściowa to szczególny typ gościa. Można ją nazwać "vipem". Przygotowanie mieszkania do przyjęcia "normalnego" gościa nie wystarcza. Sprzątanie mieszkania? Smaczne przekąski? Nic z tych rzeczy. Przed przyjazdem teściowej konieczne jest mycie okien, froterowanie podłóg, wymiana zastawy i 5-daniowy obiad. Dlatego tak bardzo nie lubisz niezapowiedzianych wizyt (i tak usłyszysz, że ona nie mogłaby TAK mieszkać i TAK się odżywiać). Porównuje się do twoich rodziców. Spośród dziesiątek rodzinnych konfiguracji, najczęściej pojawia się schemat: uwielbiasz wieczorne pogaduchy ze swoją mamą, obiad u teściowej raz na 2 tygodnie to koszmar. Mimo to nie możesz się do tego przyznać. Kiedy teściowa (po raz kolejny!) mówi, że wcale jej nie odwiedzacie, a do twoich rodziców jeździcie co tydzień, zaprzeczaj i zapewniaj ją, że jest równie wspaniała, jak twoja mama (a czasem nawet lepsza). Tego oczekuje. Co dodacie do tej listy? ;) Czytaj także: 6 sposobów a trudną teściową
Co sądzisz o teściowych? [SONDA ULICZNA]
Zapytaliśmy przechodniów, o to jaki jest ich stosunek do teściowych. Jest ku temu dobra okazja, bo właśnie w przyszły poniedziałek, 5 marca obchodzimy Dzień Teściowej. Z tej okazji życzymy wszystkim paniom dużo zdrowia i uśmiechu.
O tym, jakimi są osobami i jak potrafią uprzykrzyć życie młodym małżonkom krążą legendy i niezliczona liczba dowcipów. A jak jest naprawdę? Zapytani przez mamotoja.pl przechodnie bardzo ciepło wyrażają się o mamach swoich partnerów. Przepis na dobrą teściową "Mam już dwie synowe i myślę, że jestem dobrą teściową" – śmieje się starsza pani. Zdradza swój sposób na dobre relacje z żonami synów: nie za często robić obiadki, na które młode małżeństwo musi przyjeżdżać, chodzić z synowymi na kawę i pomagać wtedy, kiedy się tego od niej oczekuje. "Relacja z teściowymi dlatego jest taka trudna, bo jest się z nimi tak blisko, jak z własną rodziną, a nie ma się doświadczenia i uczuć, które pozwalają wytrzymać, jak z własną rodziną. Ale teściowe potrafią być bardzo super i bardzo pomocne" – analizuje młoda mama. Bez pomocy teściowych ani rusz "Bez teściowych świat by zaginął. Zawsze mnie oburzają wszelkie dowcipy o teściowych – niesmaczne i prymitywne. To im często rodzina zawdzięcza właściwe funkcjonowanie. To one przejmują na siebie ciężar opieki nad maluchami" - mówi starsza pani. Wtóruje jej mężczyzna: "Bardzo pożyteczna instytucja. Mam teściową, która wspomaga nas i jestem pełen podziwu dla niej i wdzięczny za to. Myślę, że ona też ma urozmaicenie, bo ma świetne wnuki i to jest obopólnie bardzo pożyteczne dla obu stron" – ocenia. "Teściowa zawsze pomaga i chce jak najlepiej" – mówi młody tata na spacerze z córeczką. Dodaje, że jego żona wypowiada się bardzo pozytywnie o jego mamie. "Mam cudowną synową, właściwie to jest moja córka. Mam nadzieję, że też jestem dobrą teściową" – zwierza się z kolei babcia na spacerze z wnuczką. "Teściowe powinny pracować nad tym, aby bardziej zająć się swoim życiem, a nie wtrącać się w życie młodej rodziny" – radzi starsza pani. "Pewnie każdy ma tak, jak na to zasługuje" – podsumowuje mężczyzna. Młody mąż zwierza się, że bardzo lubi teściową. "Wydała na świat moją żonę, bardzo często prowadzimy miłe, konstruktywne rozmowy, jest bardzo ciepła i otwarta. Bardzo ją lubię" – opisuje. I składa mamie swojej żony życzenia z okazji Dnia Teściowej. Zgadzacie się z opiniami przechodniów? Podzielcie się swoim zdaniem w komentarzach. Zobacz też: Ty, mąż i teściowa - jaki trójkąt tworzycie? - test One TO kochają! Prezenty dla wszystkich bliskich kobiet z twojej listy [GALERIA] Babcia wie lepiej? Nie, jeśli chodzi o opiekę nad dzieckiem! [BADANIA]
5 marca obchodzimy Dzień Teściowej [ŻYCZENIA]
Skąd przywędrowało do nas to oryginalne święto? Jaka jest jego historia? Warto wiedzieć!
Teściowa od lat to pewien symbol i inspiracja do wielu żartów. Przyznać trzeba, że często relacje na linii synowa - teściowa, czy zięć - teściowa nie należą do najłatwiejszych. Choć teściowe są różne, to nie można im odmówić, że wychowały naszego współmałżonka, za co powinniśmy być wdzięczni. Kiedy obchodzimy dzień teściowej? Dzień teściowej został ustanowiony w latach 80. ubiegłego wieku i początkowo był obchodzony we Francji. Święto to zostało ustanowione jako wyraz szacunku i wdzięczności synowej lub zięcia wobec teściowej (matka żony) lub świekry (w starop. matka męża), za ich obecność, zainteresowanie i pomoc w wychowaniu dzieci, utrzymaniu wspólnego gospodarstwa domowego, rozwiązywaniu problemów. Święto początkowo miało raczej medialny charakter, jednak współcześnie jest traktowane coraz poważniej przez europejczyków. Święto także obchodzimy w Polce 5 marca. W USA Dzień Teściowej obchodzony jest w 4. niedzielę października od 2002 roku. Życzenia na Dzień Teściowej Dla niektórych Dzień Teściowej jest doskonałą okazją, by docenić matkę męża lub żony i spojrzeć na nią życzliwym okiem. Podpowiadamy jakie życzenia można złożyć mamie naszego małżonka: W dniu Twojego święta, Twoja Synowa o Tobie pamięta. Serdeczne składam życzenia, szczęścia, zdrowia i zadowolenia! *** W Dzień Teściowej idę raźnie, Pozabliźniać wszystkie waśnie. Dla mej żony drogiej mamy, Wielki bukiet kwiatów mamy! *** W marcu święto ma teściowa, To okazja wyjątkowa Na życzenia, miłe słowa. Niech więc zdrowie dopisuje, Kasy nigdy nie brakuje, By marzenia się spełniały Od tej chwili przez rok cały. *** W marcu święto ma teściowa, To okazja wyjątkowa Na życzenia, miłe słowa. Niech więc zdrowie dopisuje, Kasy nigdy nie brakuje. *** Najdroższa Teściowo! Życzę Ci wszystkiego dobrego. Dużo radości, szczęścia i humoru wyśmienitego! A co Wy myślicie o Dniu Teściowej? Napiszcie w komentarzach. Zobacz także: Ty, mąż i teściowa - jaki trójkąt tworzycie? Test Jak sobie radzić z nadopiekuńczą babcią? Kłótnie w małżeństwie są potrzebne!
Jak nie zagubić się po porodzie i odnaleźć się w relacjach z bliskimi?
Po narodzinach dziecka wszystko się zmienia. Nasze kontakty z najbliższymi też są inne. Jak najlepiej odnaleźć się po porodzie w relacji z mężem, mamą, teściowa i przyjaciółmi?
Kiedy zostajemy mamami, nasze życie wywraca się do góry nogami. Zmienia się niemal wszystko, w tym nasze relacje z najbliższymi: z partnerem, z własnymi rodzicami, z teściami. To okres wzmożonego rozwoju osobistego i budowania nowych kompetencji: rodzicielskich (uczymy się wszystkiego od podstaw), interpersonalnych (musimy umieścić się w relacji ze znanymi nam osobami w nowej roli, już nie tylko jako my, ale także jako matki), a nawet zawodowych (trzeba nauczyć się godzić pracę z rodziną). O to, jak odnaleźć się nowej rzeczywistości pytamy psycholożkę i współzałożycielkę bloga Trickymind.pl o psychologii, coachingu i rozwoju osobistym, Dominikę Wrońską. Jak nie zagubić siebie? Nowe mamy często skarżą się, że wszyscy mają dla nich tysiąc rad, których udzielają nieproszeni. Często nawet nie chcemy ich słyszeć, zwłaszcza, że każdy zdaje się znać najlepszy i najbardziej właściwy sposób na wychowywanie naszych dzieci, a my w oczach "życzliwych" zawsze jesteśmy w błędzie. - Młoda mama powinna budować swoją pewność siebie i wiarę w swoje kompetencje rodzicielskie zwłaszcza w konfrontacji z "dobrymi radami", o które wcale nie prosi, a które będzie często otrzymywać z różnych stron – radzi Dominika Wrońska. - To niezwykle ważne, ponieważ młoda kobieta próbując odnaleźć się w nowej roli, może zbyt mocno polegać na opinii postronnych osób i np. zrezygnować pod ich wpływem z karmienia piersią, pomimo tego, że chciałaby w ten sposób żywić swoje dziecko tak długo jak się da. Nie bój się prosić o radę Nie znaczy to jednak, że nie powinnyśmy prosić o pomoc lub radę, kiedy ich potrzebujemy. Opierajmy się jednak na własnej wiedzy i intuicji, pamiętajmy, że sam fakt, iż ktoś bliski coś nam doradził, nie oznacza, że musimy się do tej rady zastosować, jeśli uważamy, że nie pasuje do naszej rodzicielskiej rzeczywistości: - Warto prosić o pomoc i poradę swoją mamę lub teściową i dzięki temu poszerzać swoją wiedzę i kompetencje rodzicielskie, ale warto pamiętać o tym, że spora część z obowiązujących 30 lat temu zasad opieki nad niemowlęciem już się zdezaktualizowała (np. niezbyt pochlebna opinia na temat długiego karmienia piersią, zwyczaj "przepajania" dziecka glukozą czy pielęgnacja pępka) – mówi Dominika Wrońska. Skąd czerpać wiedzę na temat opieki nad dzieckiem? - Warto konsultować się ze specjalistami w przypadku wątpliwości. Internet to też dobre źródło informacji, ale trzeba pamiętać o tym, że nie wszystkie rady, które można znaleźć np. na blogach warto wprowadzać w życie, ponieważ każde dziecko jest inne i to, co zadziałało u kogoś, niekoniecznie zadziała u ciebie – podpowiada Dominika Wrońska. Kiedyś wychowywaliśmy dzieci w większych społecznościach, najczęściej w wielopokoleniowych rodzinach. Współczesne warunki życia często oznaczają, że mieszkamy z dala od rodziny, a naszą "wioską" stają się znajomi, społeczności internetowe i relacje, które sami wybieramy. Szukając opinii na ważne tematy dotyczące zdrowia i wychowywania dzieci, musimy pamiętać, by opierać się na eksperckich źródłach, a z dystansem traktować rewelacji serwowane nam przez anonimowych użytkowników internetu. Relacje z partnerem po porodzie Sporo mówi się o kryzysie w związku po narodzinach pierwszego dziecka: rzeczywistość pary zostaje wywrócona do góry nogami, muszą stawić czoła zmęczeniu, niewyspaniu i wiecznemu niedoczasowi. Trzeba na nowo zdefiniować swoje relacje, znaleźć sposób na odnalezienie się w roli rodziców i nie zapominać o tym, że nadal jesteśmy też partnerami w związku. - Relacje z partnerem warto pielęgnować, tak aby mężczyzna nie czuł się zepchnięty na dalszy plan – podpowiada Wrońska. - Kobieta stając się matką nie przestaje być partnerką. Warto też angażować mężczyznę w opiekę i pielęgnację nowego członka rodziny – mówi. Pomoże to nie tylko matce, odciążając ją w obowiązkach, ale też ojcu – da mu idealną możliwość budowania więzi z dzieckiem. Relacje ze starszymi dziećmi Pojawienie się w domu nowego dziecka, to prawdziwa rewolucja dla starszego brata lub siostry. Do tej pory byli jedyni i najważniejsi na świecie, teraz będą musieli (a przynajmniej tak czują) rywalizować o uwagę rodziców. To trudny okres i warto dobrze przygotować dziecko na pojawienie się rodzeństwa. - Jeżeli mamy już starsze dziecko, to warto angażować je w opiekę nad młodszym rodzeństwem, tak aby pomóc mu w utworzeniu silnej więzi i sprawić, że utrata uprzywilejowanej pozycji jedynaka nie będzie aż tak dla niego dotkliwa – radzi psycholożka. Dzięki temu nasze starsze dziecko będzie czuło się potrzebne i ważne. Relacje z babciami Kontakty z babciami dziecka – i to zarówno, jeśli chodzi o mamę kobiety, jak i jej teściową – też ulegają zmianie po narodzinach dziecka. Tu także musimy wyznaczyć granice, znaleźć rozwiązania, które pomogą nam sprawnie funkcjonować w nowej rzeczywistości. Ten okres nie musi być trudny wyłącznie dla mamy, odnalezienie się w roli babci – wbrew temu, co automatycznie zakładamy – też nie musi być łatwe: – Teściowa staje się babcią i mama świeżo upieczonej mamy też staje się babcią. Taka transformacja bywa dla niektórych kobiet trudna, ponieważ konfrontuje je z nieubłaganie przemijającym czasem – wyjaśnia Wrońska. - To może prowadzić do ambiwalentnych uczuć i skutkować wykształceniem się dwóch skrajnych postaw – mówi psycholożka. - Jedna z nich polega na tym, że młoda mama staje się równorzędnym partnerem dla swojej matki i teściowej, z uszanowaniem jej prawa do samodzielnego stanowienia o swoim dziecku. Druga natomiast bazuje na rywalizacji o to, kto jest lepszą matką. Te relacje są być może najtrudniejsze, bo – jak zauważa Dominika Wrońska - młode matki oczekują od babci pomocy instrumentalnej, informacyjnej i emocjonalnej, przy uszanowaniu pewnych granic, w ramach których młoda matka chciałaby samodzielnie działać. A to nie zawsze przychodzi łatwo i często wymaga pracy i wielu trudnych rozmów. Zobacz też: 10 rzeczy o macierzyństwie, w które i tak nie uwierzysz! Pierwsze urodziny... mamy. Wzruszenie odbiera nam głos 6 twoich największych wrogów po porodzie
Mają doświadczenie, z którego warto skorzystać. Potrafią zachować dystans, gdy tobie brakuje cierpliwości. Czemu więc tak trudno wam się dogadać? Czy to tylko różnica pokoleń? Spróbuj zrozumieć swoją mamą i teściową – radzi dr Julita Wojciechowska, psycholożka.
Bywa, że nawet najlepsze stosunki z mamą czy teściową zmieniają się o 180 stopni, gdy sama urodzisz dziecko. Choć może ci się wydawać, że pomocy babć wcale nie potrzebujesz, to na pewno są one ważne dla twojego dziecka. Nie zawsze jednak potrafisz dobrze żyć z teściową. Brakuje ci też zrozumienia u mamy. Tylko dlaczego? W nowych rolach Narodziny maleństwa to radosny i trudny moment, bo niełatwo jest wejść w nowe role: tobie stać się mamą, a mamie – babcią. Choć ciąża trwa aż dziewięć miesięcy – niby jest czas, by się przygotować – to w natłoku emocji i zajęć zwykle nie ma okazji zastanowić się nad tym. I wtedy rzecz na pozór naturalna przychodzi z trudem. Właśnie dlatego po urodzeniu dziecka rodzą się między tobą a mamą konflikty czy wrogość. Wcześniej pełna zrozumienia teściowa zaczyna narzucać swoje zdanie. A problemy narastają: opieka nad maluszkiem jest tak absorbująca, że brakuje czasu na rozmowę. Ty masz żal za krytykę ze strony mamy czy teściowej, a one czują się coraz bardziej zranione, że nikt nie jest im wdzięczny za pomoc. Młoda niezależna Chcąc sprostać nowej roli, bywasz napięta. A jak często pragniesz być lepsza niż twoja mama? Nie powielać jej błędów? Próbujesz więc być mamą idealną, a nie wystarczająco dobrą. Minie trochę czasu, nim zrozumiesz, co jest ważne. Chcesz być też nowoczesna i stosować współczesne metody wychowawcze – i masz do tego prawo. Czytasz książki o wychowaniu, magazyny dla rodziców, słuchasz rad koleżanek. Gdy mama próbuje ci pomagać, jesteś zniecierpliwiona. A bywa i tak, że wydaje ci się, że więź łącząca twoje dziecko z babcią jest zbyt silna. Wtedy pojawia się zazdrość o sekrety teściowej i synka czy o płacz córeczki po wyjściu babci. Na wszystko trzeba czasu. Gdy przestaniesz już ściśle trzymać się zasad, kontakty z babciami ułożą się lepiej, bo wszyscy będziecie elastyczniejsi. Odtrącona babcia Pomyśl: bycie babcią to wyzwanie, jakiemu niełatwo od razu sprostać. Niektóre kobiety latami czekają na wnuka, inne sytuacja zaskakuje. Tak czy inaczej nowa rola jest wielką zmianą, także dla świeżo upieczonej… babci. Zwłaszcza że dziś większość z nich pracuje i czuje się młodo. Zdziwienie nową sytuacją zwykle po jakimś czasie ustępuje miejsca radości. Gdy rodzi się wnuk, babcia wraca myślami do czasów, gdy sama była mamą i nieświadomie może wchodzić w rolę mamy… swojego wnuka. Trudno jest jej nie decydować w kwestiach pielęgnacji czy wychowania, bo przemawia za nią doświadczenie. Nie rozumie, dlaczego tę pomoc odrzucasz. Oddana teściowa może się poczuć odtrącona, gdy jej rady będą zawsze lekceważone – przecież kieruje się miłością. Chciałaby jak najlepiej, a jej wpływ na wiele spraw jest ograniczony. W świecie konfliktów Wiele kłopotów to kwestia różnicy pokoleń, bo sposoby wychowywania dzieci zmieniają się co jakiś czas. Dlatego bronisz dzisiejszych metod, uważając, że są najlepsze. A więc karmisz na żądanie (nie co trzy godziny) i utulasz smutne maleństwo (zamiast pozwolić mu „się wypłakać”). Problemem bywa też twój sposób wygłaszania poglądów – zdecydowany i nieznoszący sprzeciwu. Nietrudno wtedy o nieprzyjemną wymianę zdań. Jeśli nie czujesz się jeszcze pewnie jako mama, przyczyną konfliktów może być twoje przewrażliwienie. To zrozumiałe, że gdy ktoś podaje w wątpliwość twoje ostatnio zdobyte umiejętności, reagujesz nerwowo i… nieadekwatnie do sytuacji. Agresję nasila zwykle zmęczenie, nieprzespane noce i narastający brak porozumienia. Tymczasem dobre relacje wymagają cierpliwości, której masz za mało. A babcia, która pragnie zagłaskać na śmierć, często tylko dolewa oliwy do ognia. Razem czy osobno Niegdyś wielopokoleniowa rodzina żyła harmonijnie. Każdy spełniał rolę, którą znał od początku. Dziś wspólne mieszkanie wystawia wszystkich na próbę. Mieszkanie osobno, choć blisko siebie, też rodzi frustracje. Pragniesz być niezależna w decyzjach o dziecku, ale nie chcesz utrudniać dziadkom kontaktów z wnukiem. Oczekujesz pomocy mamy czy teściowej w opiece nad malcem, ale chcesz, aby odbywało się to na twoich warunkach. Tylko że tak się nie da. Kiedy odległość jest duża, a babcia rzadko widuje maluszka, radość ze spotkania zdaje się być ponad konfliktami. I tu jednak są pułapki – drobne nieporozumienia zostawione na długo pogarszają klimat, a kontakty z dziadkami słabną. Mieszkanie blisko czy daleko nie jest więc lekiem na problemy. A co nim jest? Rozmowa i dobre chęci To właśnie klucze do sukcesu. Podobnie jak próba zrozumienia drugiej strony. Uwagi babci mogą być podyktowane troską, krytyka zaś – przejawem miłości. Im szybciej zaczniesz pracować nad poprawą waszych stosunków, tym lepiej. Musisz jednak wierzyć w możliwość załagodzenia nieporozumień. Nie powinnaś chować urazy do momentu, gdy narośnie taka ilość pretensji, że wybuchniesz. Ważna jest życzliwa rozmowa, podczas której musisz ustalić granice, jasno określając, czego oczekujesz od dziadków. W tym wszystkim nie zapominaj o swojej pociesze. Właśnie z myślą o niej pierwsza wyciągnij rękę do mamy czy teściowej. Choć może nie uda się powrócić już do przyjaźni, jaka łączyła was wcześniej, zbudujecie inną, dobrą relację. To pozwoli malcowi cieszyć się dziadkami. ZOBACZ TEŻ: 5 zdań, których lepiej nie mówić pracującej mamie
Mama, babcia czy teściowa? Kto ma rację?
Każda z was czuje się odpowiedzialna za maleństwo i każda po swojemu chce dla niego jak najlepiej. Nieuchronnie rodzi to nieporozumienia, czasem prowadzi do konfliktów. I tak jest od pokoleń. Sporów można uniknąć. Jak? Podpowiada Anna Sołtys, psycholożka.
Po urodzeniu dziecka zarówno mama, jak i teściowa aktywizują się, są pierwsze do pomocy. Nie zawsze jednak ta pomoc odpowiada młodej mamie. Jak sobie radzić w trudnych rodzinnych sytuacjach – podpowiada psycholożka. Mamo, ja też jestem mamą Moja teściowa wciąż jest z czegoś niezadowolona. Gdy przychodzi do nas, od razu: zagania mnie do kuchni, do prasowania. Kiedy mąż chce mi pomóc, mówi, by... sobie odpoczął. Mama rocznej Kamilki Co się dzieje? Mama twojego męża jest przekonana, że zajmowanie się dzieckiem to sprawa wyłącznie kobiet. Nie zauważa, że jej syn też chętnie by się do tego włączył. Bo odebrałaby to jako zamach na tę niewielką część władzy, jaką kobieta ma w domu. Może uznałaby też, że skoro ty potrzebujesz pomocy męża przy dziecku, nie radzisz sobie w tej tak naturalnej roli, jaką jest macierzyństwo. A wtedy okazałoby się, że jej syn wybrał sobie „niewłaściwą” żonę. Dlaczego? Teściowa może zgadzać się, że skoro oboje pracujecie zawodowo, to dzielenie się obowiązkami jest uzasadnione. Ale jej emocje „mówią” swoje: o wartości kobiety nie świadczy to, jak świetną jest pracownicą, ale jaką jest matką. A pomoc mężczyzny przy dziecku pomniejsza tę wartość. Choć deklaruje zrozumienie dla waszego partnerskiego układu, mimo woli daje wyraz, że go nie pochwala. Opowiada np. o kuzynce, która stara się przywrócić tradycyjny podział ról, wyręczając syna. Czyja miłość większa Jeszcze w ciąży postanowiłam, że nie będę korzystać z pomocy. Chciałam tylko z mężem zajmować się dzieckiem. Ale teściowa ciągle dzwoni, a gdy przyjdzie do nas, nie odstępuje małego na krok. Ja w ogóle się nie liczę. Mama ośmiomiesięcznego Mikołaja Co się dzieje? Czujesz ukłucie w sercu, słysząc, gdy twoja teściowa z entuzjazmem deklaruje swoją miłość do wnuczka. Wyściskuje go, nosi, tuli i przemawia do niego tak, jakby był jej dzieckiem. Tak ogromne zaangażowanie z jej strony może budzić twoją zazdrość, choć nie zawsze zdajesz sobie z tego sprawę. Masz żal, że z tobą rywalizuje i niepotrzebnie stajesz do wyścigu. Dlaczego? Nie tylko ty niepewnie czujesz się w nowej roli. Twoja teściowa też po raz pierwszy została babcią. Stara się zatem wypaść jak najlepiej. Swojemu wnukowi chce poświęcić tyle czasu i uwagi, ile być może dwadzieścia parę lat temu nie mogła dać swoim dzieciom. Gdybyś umiała wsłuchać się w jej pełne miłości słowa, zrozumiałabyś, że ona kocha swojego wnuka bezwarunkowo. Jej uczucie nie zagraża twojemu. Dziecko i tak wie, kto jest jego mamą. Córka świadczy o swojej matce Przed porodem wydawało mi się oczywiste, że będę chętnie radzić się swojej mamy. Teraz nie mogę słuchać jej uwag. Wszystko wie lepiej. Komentuje nawet to, jak zapinam pieluszkę. Mama pięciomiesięcznej Oli Co się dzieje? Spodziewałaś się, że będziesz mieć w mamie oparcie, a czujesz się przez nią kontrolowana i oceniana. Uważasz, że wciąż sprawdza, czy przypadkiem nie robisz czegoś źle. Nie masz cierpliwości tłumaczyć jej, co obecnie zalecają lekarze, ani wyjaśniać, jak zmieniły się poglądy na wychowanie. Dlaczego? Choć trudno w to uwierzyć, twoja mama poprawia cię i o wszystko się dopytuje, bo chce, byś jak najlepiej wypadła w roli mamy. Odkąd urodziłaś dziecko, dla niej rozpoczął się największy życiowy sprawdzian. Jeśli np. twój maluch będzie dużo chorował, odbierze to jako dowód, że nie przygotowała cię odpowiednio do roli dobrej matki. Stara się więc do tego nie dopuścić. Teściowo, pochwal mnie Moja teściowa jest świetną gospodynią, sama wychowała troje dzieci. Często chciałabym ją o coś spytać, pochwalić się. Ona jednak zawsze coś musi skrytykować. A to, jak opiekuję się synkiem, nigdy jej się nie podoba. Mama dziewięciomiesięcznego Krzysia Co się dzieje? Wciąż niepewnie się czujesz, zajmując się dzieckiem i prowadząc dom. Pragniesz więc aprobaty, także ze strony teściowej. A ona, nawet jeśli jest z ciebie dumna, rzadko to mówi, „by nie zapeszyć”. Za to ze wszystkich sił stara się, abyś zasłużyła na pochwały innych. Jest więc bardziej wymagająca. Dlaczego? Inaczej spojrzysz na wasze stosunki, jeśli uświadomisz sobie, że obie padłyście ofiarą presji, by być „idealną matką”. Jeśli teściowa sama korzystała kiedyś z pomocy, teraz „spłaca dług”, przejmując opiekę nad wnuczkiem. Gdy nadal pracuje i nie może się tak zaangażować, upiera się, by karmić go w określonych godzinach, nie nosić na rękach itd. To daje jej poczucie, że dawniej słusznie postępowała. Jeśli widzi, że bierzesz dziecko do swojego łóżka, może to odebrać jako krytykę jej poglądów. Gdy to zrozumiesz, łatwiej poradzisz sobie z jej krytycznym nastawieniem i obronisz swoje stanowisko. Zaopiekuj się mną, Babciu Zupełnie nie mogę liczyć na swoją mamę. Gdy poproszę ją, by została z małą, bo muszę gdzieś wyjść, czuję się fatalnie. Jakbym zmuszała ją do bycia babcią. Ciągle się kłócimy. Mama półrocznej Gosi Co się dzieje? Twoja mama nadal pracuje zawodowo, prowadzi swój dom, chce jak dotychczas mieć czas dla męża i znajomych. Chętnie pomoże ci od czasu do czasu, ale trudno jej zrozumieć to, że oczekujesz, by regularnie zajmowała się wnuczką. Prawdę mówiąc, nie masz prawa tego od niej oczekiwać. Pragniesz, by cię wyręczyła, podjęła za ciebie decyzję. Ale złościsz się, kiedy to, co postanowi, nie jest dla ciebie korzystne. Podobnie robiłaś, będąc nastolatką. Dlaczego? Wraz z narodzinami dziecka zmienia się też twoja psychika. Wyzwalają się emocje, nad którymi nie zawsze potrafisz zapanować. Wracają wspomnienia z dzieciństwa. Jeśli wtedy mama za mało się tobą opiekowała, chciałabyś to dostać teraz. Sprostanie tak wielkiej potrzebie miłości to dla niej ogromny ciężar. Być może zechce się tego podjąć, ale zrobi to po swojemu. Tak jak robiła to przez wiele lat. ZOBACZ TEŻ: Taka córka jaka matka?