Teściowa groziła wnuczce karą za niezjedzenie obiadu. Matka: „1 zdaniem ustawiłam ją do pionu”
Musiałam stanąć w obronie mojej czteroletniej córeczki, która stała się ofiarą emocjonalnego szantażu tylko dlatego, że jej mały brzuszek nie był w stanie pomieścić kolejnej porcji tłustych ziemniaków.
Zawsze starałam się zachowywać dobre relacje z mamą mojego męża, przymykałam oko na drobne uwagi o dzisiejszych czasach, ale tym razem granica została przekroczona tak brutalnie, że nie mogłam milczeć. Moja teściowa, widząc, że mała odstawia talerz, nagle zmieniła głos na surowy i lodowaty, a to, czym zagroziła mojemu dziecku, po prostu zwaliło mnie z nóg. Poczułam, że jeśli teraz nie zareaguję, to moja córka na lata zapamięta ten obiad jako moment upokorzenia, a ja nie po to buduję w niej poczucie własnej wartości, by ktoś niszczył je jednym zdaniem przy niedzielnym rosole. Szantaż przy stole, czyli „Nie zjesz, to nie będzie zabawy” Wszystko zaczęło się przy drugim daniu, gdy moja teściowa nałożyła Mai porcję jak dla dorosłego chłopa, kompletnie ignorując moje prośby o nałożenie mniejszej ilości. Kiedy córka po zjedzeniu mięsa i surówki powiedziała cicho: „Babciu, już nie mogę”, teściowa odłożyła sztućce, nachyliła się nad nią i syknęła: „Jeśli nie zjesz wszystkiego do ostatniego okruszka, to po obiedzie nie pójdziesz z dziadkiem karmić kurek i nie dostaniesz obiecanej niespodzianki, po prostu zostaniesz w domu”. Widziałam, jak w oczach mojego dziecka pojawiają się łzy, a mała rączka drżąco sięga po widelec, żeby wpychać w siebie jedzenie przez siłę. To był dla mnie widok nie do zniesienia − ten archaiczny sposób zachęcania do jedzenia, który kojarzy mi się z najgorszymi wspomnieniami z dzieciństwa. Teściowa uważała, że robi dobrze, że uczy szacunku do jedzenia, a tak naprawdę uczyła moją córkę ignorowania sygnałów płynących z własnego ciała i strachu przed bliską osobą. Czułam, że atmosfera przy stole zgęstniała, mąż spuścił wzrok, ale ja wiedziałam, że to jest ten moment, w którym muszę być matką-lwicą i raz na zawsze wyjaśnić, kto tu ustala zasady gry. Jedno zdanie, które zmieniło wszystko w relacji z teściową W pokoju zapadła cisza, gdy delikatnie, ale stanowczo położyłam dłoń na ręce córki, odsunęłam jej talerz i spojrzałam teściowej prosto w oczy. Powiedziałam wtedy spokojnym, ale twardym głosem: „Mamo, żołądek mojego dziecka należy do niej, a nie do czyichś oczekiwań, więc Maja decyduje, kiedy kończy jeść, a mama decyduje, czy chce spędzić z nami miłe popołudnie, czy w samotności”. Widziałam, jak teściowa zesztywniała, jak jej twarz zrobiła się czerwona z oburzenia, ale nie cofnęłam ani jednego słowa, bo wiedziałam, że tylko taki wstrząs może przynieść rezultat. To jedno zdanie ustawiło ją do pionu skuteczniej niż tysiąc próśb o niepodawanie słodyczy przed obiadem czy o nieubieranie dziecka zbyt ciepło. Pokazałam jej, że nie jestem już małą dziewczynką, którą można pouczać, ale matką, która chroni granice swojego dziecka nawet przed najbliższą rodziną. Teściowa próbowała jeszcze coś fukać pod nosem o marnowaniu jedzenia, ale gdy zobaczyła moją nieugiętą minę, po prostu wstała i zaczęła sprzątać ze stołu w milczeniu. Uratowałam popołudnie mojej córki, która za chwilę radosna pobiegła do ogrodu, zupełnie nieświadoma, że właśnie stoczyliśmy bitwę o jej emocjonalną wolność. Dlaczego musimy chronić dzieci przed dobrymi radami babć? Wiem, ile matek przechodzi przez to samo każdego tygodnia przy rodzinnych obiadach, czując ucisk w żołądku na samą myśl o metodach wychowawczych babć. Musimy zrozumieć, że zmuszanie do jedzenia to forma przemocy, która zostawia ślady na całe życie, prowadząc do zaburzeń odżywiania i braku zaufania do siebie. Babcie często działają w dobrej wierze, bo same były tak wychowane, ale to nie zwalnia nas z obowiązku powiedzenia „stop”, gdy dzieje się krzywda naszemu maluchowi. Drogie Mamy, nie bójcie się stawiać granic teściowym czy własnym matkom, nawet jeśli atmosfera przy stole miałaby się na chwilę popsuć. To Wy jesteście głosem swoich dzieci, dopóki one same nie nauczą się mówić „nie”. Jedno krótkie, stanowcze zdanie potrafi zdziałać cuda i sprawić, że kolejna wizyta będzie już na Waszych zasadach. Moja teściowa przez resztę dnia była nienaturalnie uprzejma, a ja poczułam ogromną ulgę, że nie pozwoliłam jej wejść z butami w psychikę mojej córki. Wychowanie to nie jest walka o czysty talerz, to walka o to, by nasze dzieci czuły się bezpieczne i szanowane, zwłaszcza w gronie najbliższych. Marta Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wstyd mi za teściową, że tak podle potraktowała moją córkę na komunii. Dałam jej nauczkę”
Przez 20 lat uważałam teściową za wroga. Jedno znalezisko w jej torebce sprawiło, że spłonęłam ze wstydu
Przez dwadzieścia lat myślałam, że moja teściowa, Maria, szczerze mnie nienawidzi. Od dnia naszego ślubu była jak chłodny cień kładący się na moim małżeństwie z jej jedynym synem. Nigdy nie pochwaliła mojego obiadu, zawsze poprawiała pościel w sypialni, gdy tylko wyszłam z pokoju, a jej prezenty dla naszych dzieci były praktyczne do bólu – wełniane skarpety, grube rajstopy, nigdy zabawka, o której marzyły.
Dla mnie Maria była uosobieniem surowości i braku empatii. Kiedy zachorowałam i musiałam przejść trudną operację, ona nie przysłała mi nawet kwiatów. Przyszła do naszego domu, wzięła klucze i bez słowa zajęła się dziećmi. Gdy wróciłam ze szpitala, w domu lśniło, a w lodówce stały słoiki z zaprawami, ale ona wyszła, zanim zdążyłam zdjąć płaszcz. Nie usłyszałam „Zdrowiej”, tylko krótkie: „Zupa jest na gazie, nie przypal”. Mój mąż, Paweł, zawsze powtarzał: „Ona taka jest, Aniu. Przeszła w życiu zbyt wiele, by umieć o tym opowiadać”. Nie wierzyłam mu. Myślałam, że to po prostu zły charakter starej, zgorzkniałej kobiety. Znalazłam to w jej torebce i zabrakło mi tchu Prawda przyszła do mnie w najmniej oczekiwanym momencie − w zimny, marcowy wieczór, gdy Maria trafiła do szpitala. Paweł był w delegacji, więc to ja siedziałam na szpitalnym korytarzu, ściskając w dłoniach jej starą, zniszczoną torebkę. Gdy pielęgniarka poprosiła o jej dokumenty, zaczęłam gorączkowo przeszukiwać przegródki. Nie znalazłam tam żadnego listu ani pamiętnika. Znalazłam coś, co zabolało znacznie mocniej. W bocznej kieszonce, zawinięte w sfatygowaną chusteczkę do nosa, leżało zdjęcie. Nie było na nim Pawła, wnuków ani jej zmarłego męża. To było zdjęcie... moje. Wycięte z gazety lokalnej sprzed dziesięciu lat, kiedy dostałam wyróżnienie dla najlepszej nauczycielki w powiecie. Zdjęcie było tak wyświechtane od dotykania, że brzegi niemal rozsypywały się w palcach. Na odwrocie, kulfoniastym pismem, ktoś dopisał: „Moja synowa. Duma rodziny”. Poczułam, jak brakuje mi tchu. Ale to nie był koniec. Obok zdjęcia znalazłam plik małych karteczek − takich, jakie odrywa się z kalendarza. To były notatki robione przez lata. „Ania lubi herbatę z lipy, kupić w zielarskim”. „Ania ma katar, zrobić syrop z cebuli, postawić w piwnicy, żeby nie widziała”. „Kupić wnukom buty z atestem, bo Ania się martwi o ich kręgosłupy”. Wtedy, na tym sterylnym korytarzu, dotarło do mnie, że ta kobieta przez dwie dekady prowadziła cichą wartę nad moim życiem. Jej miłość nie miała głosu, nie miała uśmiechu ani czułych słów, bo Maria urodziła się w świecie, który nauczył ją, że uczucia to słabość, która wystawia cię na cios. Jej surowość była tarczą, a te nielubiane przeze mnie słoiki z zupą i wełniane skarpety były jedynym językiem miłości, jaki znała. W jej oczach zobaczyłam tylko jedną łzę Weszłam na salę, gdy odzyskała przytomność. Wyglądała tak krucho pod tą szpitalną pościelą. Jej oczy spotkały moje i znów zobaczyłam ten cień surowości, który tak dobrze znałam. − Co tu robisz? - wychrypiała. − Dzieci powinny mieć ciepłą kolację. Zamiast się obruszyć, jak robiłam to setki razy wcześniej, po prostu podeszłam i wzięłam jej szorstką, spracowaną dłoń w swoje dłonie. − Dzieci mają kolację, mamo − powiedziałam, po raz pierwszy używając tego słowa bez cienia ironii. − Teraz ja jestem tutaj, żeby pilnować, by tobie było ciepło. Maria nie odpowiedziała. Przez chwilę jej palce drgnęły, jakby chciały uścisnąć moją rękę, ale po sekundzie znów znieruchomiały. Jednak w jej oczach, tych samych, które przez dwadzieścia lat uważałam za zimne, zobaczyłam jedną, jedyną łzę, która spłynęła po policzku prosto w poduszkę. Nie potrzebowałyśmy wielkich wyjaśnień. Tej nocy zrozumiałam, że najpiękniejsze historie miłosne to czasem te, które pisze się nie słowami, ale czystymi oknami, zapasami w spiżarni i wyświechtanym zdjęciem noszonym blisko serca przez dwadzieścia lat. Maria nie była toksyczną teściową. Była kobietą, która kochała mnie tak bardzo, że aż bała się o tym wspomnieć, by nie zapeszyć mojego szczęścia. Od tamtego dnia słoiki z zupą od teściowej smakują inaczej. Smakują najczystszą formą poświęcenia, jakiej kiedykolwiek doświadczyłam. Zobacz też: „Znalazłam to w spiżarni w starym pudełku po piernikach. Prawda o mojej nieczułej matce złamała mi serce”
„Myślałam, że teściowa upilnuje wnuczkę na odpuście. Zmroziło mnie po tym, co mała przyniosła do domu”
Moja teściowa zabrała naszą pięcioletnią Zosię na odpust do sąsiedniej parafii, a to, z czym wróciły do domu, sprawiło, że obiecałam sobie jedno: to był ostatni raz, kiedy puściłam dziecko pod jej opieką na taką imprezę.
Zawsze starałam się dbać o to, czym bawi się moja córka i co wkłada do buzi, bo wierzę, że jakość ma znaczenie dla jej rozwoju i zdrowia. Teściowa doskonale o tym wie, wielokrotnie prosiłam ją, żeby nie kupowała Zosi byle czego, ale ona najwyraźniej uważa moje prośby za fanaberie nowoczesnej mamuśki. Gdy zobaczyłam Zosię wbiegającą do domu z naręczem jaskrawego, śmierdzącego plastiku i buzią umazaną jakimś barwnikiem, serce mi zamarło. To, co teściowa nazywa pamiątką z odpustu, dla mnie jest zwykłym śmieciem, który nie tylko zaśmieca nasz dom, ale może być po prostu niebezpieczny dla dziecka. Plastikowa tandeta z odpustu zamiast wartościowych zabawek Pierwszą rzeczą, którą Zosia z dumą mi pokazała, był gigantyczny, różowy karabin na kulki, wykonany z tak cienkiego plastiku, że strach go było wziąć do ręki. Zabawka śmierdziała tanią chemią na kilometr, a krawędzie były tak ostre, że mała mogłaby sobie nimi coś zrobić w ułamku sekundy. Do tego doszły jakieś świecące różdżki, które rozpadły się po dziesięciu minutach, zostawiając na dywanie malutkie baterie, które Zosia mogłaby przecież połknąć! Jak dorosła, odpowiedzialna kobieta może kupować dziecku coś tak fatalnej jakości? Teściowa tylko wzruszyła ramionami, mówiąc, że przecież dziecku się podobało. Tylko że zadaniem babci jest też myślenie o bezpieczeństwie, a nie kupowanie największego bubla, jaki stoi na straganie, byle tylko mieć spokój i uśmiech na buzi wnuczki przez pięć minut. Najgorszej jakości słodycze i barwniki nie są dla dzieci! Jednak to, co znalazłam w reklamówce obok zabawek, przeraziło mnie jeszcze bardziej − stosy cukierków o fluorescencyjnych kolorach, żelki twarde jak kamień i jakieś chińskie podróbki czekolady bez składu na opakowaniu. Zosia od razu dostała ataku energii, zaczęła biegać po ścianach, a godzinę później zwijała się z bólu brzucha i płakała, że chce jej się pić. Teściowa faszerowała ją tymi świństwami przez całe popołudnie, ignorując moje zasady dotyczące ograniczenia cukru i unikania sztucznych barwników. „Daruj jej chociaż raz, to tylko odpust” − usłyszałam, gdy zwróciłam jej uwagę. Ale to nie jest tylko raz, bo każda jej wizyta kończy się przemycaniem lizaków i tanich wafelków. Dla niej miłość to cukier i plastik, a dla mnie to odpowiedzialność, której ona najwyraźniej nie rozumie. Brak szacunku teściowej do zasad wychowania rodziców Najbardziej boli mnie jednak fakt, że teściowa kompletnie ignoruje moje zdanie jako matki, robiąc ze mnie tę złą, która wiecznie wszystkiego zabrania. Ostentacyjnie daje jej te wszystkie prezenty, wiedząc, że nie odbiorę ich dziecku od razu, żeby nie robić sceny i nie sprawiać małej przykrości. To jest czysta manipulacja i podkopywanie mojego autorytetu. Chcę, żeby moja córka uczyła się, że radość można czerpać z wartościowych rzeczy, z czasu spędzonego razem, a nie z gromadzenia tanich gadżetów, które za chwilę wylądują w koszu na śmieci. Przez takie zachowanie babci Zosia zaczyna postrzegać mnie jako kogoś nudnego i surowego, a teściową jako dobrą wróżkę od śmieciowego jedzenia. Nie mogę na to pozwolić, bo to ja będę później wyciągać dziecko z problemów zdrowotnych i uczyć szacunku do przedmiotów. Nigdy więcej nie puszczę Zosi na odpust z teściową, bo nie mam zamiaru drżeć o to, czym znowu zostanie uszczęśliwiona moja córka. Wolę, żeby spędziły czas w ogrodzie na zabawie w chowanego, niż żeby babcia kupowała jej miłość za pięć złotych na straganie z tandetą. Rodzina powinna się wspierać w wychowaniu, a nie rzucać kłody pod nogi i ignorować prośby matki o dobrostan jej własnego dziecka. Laura Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: 10-latek otworzył koperty komunijne i się wściekł. Matka: „Nigdy nie zapomnę jego słów”
Zobaczyła wnuka i oniemiała. „Synowa zrobiła z Olusia dziewczynkę. Jak mogła go tak upokorzyć?!”
Szanowna Redakcjo, piszę do Was, bo nie mogę spać z nerwów, a w gardle czuję dławiącą gulę za każdym razem, gdy patrzę na mojego jedynego wnuczka. Kiedy ostatnio go zobaczyłam, po prostu oniemiałam, bo nie mogłam uwierzyć, że własna matka może tak upokorzyć chłopca i zrobić z niego pośmiewisko.
Mój Oluś ma pięć lat i jest najzdolniejszym, najbardziej radosnym dzieckiem, jakie znam, ale to, co wyprawia z nim moja synowa, przechodzi wszelkie pojęcie. Kiedy syn przywiózł go do nas na wieś po kilku miesiącach niewidzenia, w pierwszej chwili pomyślałam, że to jakaś obca dziewczynka wysiada z samochodu. Oluś ma włosy niemal do ramion, jasne, falowane, spięte u góry jakąś kolorową frotką, a synowa jeszcze z dumą mówi, że on ma takie piękne loki, że szkoda ich ścinać. Ja stałam na progu i tylko łzy mi do oczu napłynęły, bo to nie jest mój dzielny wnuczek, tylko jakaś lalka, którą synowa stroi według własnego widzimisię, zupełnie nie myśląc o tym, co to dziecko czeka w przyszłości. Czy długie włosy u chłopca to nowoczesna moda czy krzywda? Wiem, że zaraz usłyszę, że jestem staroświecka, że teraz takie czasy, ale u nas w rodzinie mężczyzna zawsze wyglądał jak mężczyzna. Mój mąż, mój syn, wszyscy zawsze mieli krótko przystrzyżone włosy, schludne, męskie, a nie jakieś wiechcie zasłaniające oczy. Próbowałam delikatnie porozmawiać z synową, zapytać, kiedy planują wizytę u fryzjera, ale ona tylko prychnęła, że Oluś sam nie chce się obciąć i że ona nie będzie łamać jego woli. Przecież to jest pięcioletnie dziecko! Pięciolatek nie wie, co dla niego dobre, on chce się bawić, biegać, a te kłaki mu tylko przeszkadzają, wchodzą do zupy, plączą się podczas zabawy. Synowa zrobiła z niego dziewczynkę, bo najwyraźniej marzyła o córce, a urodził się syn, więc teraz realizuje swoje niespełnione ambicje kosztem godności tego biednego chłopca. Jak mogła go tak upokorzyć przed rówieśnikami? Najbardziej serce mi pęka, gdy myślę o tym, co Olusia spotka w przedszkolu albo na podwórku. Dzieci potrafią być okrutne, a dorośli jeszcze gorsi − już teraz w sklepie ekspedientka powiedziała do niego „Co byś chciała?”, a on tylko spuścił główkę i nic nie odpowiedział. Widziałam, jak mu było wstyd, jak się skulił w sobie, a synowa tylko się głupio uśmiechnęła i poprawiła mu tę nieszczęsną frotkę. Czy ona nie widzi, że przygotowuje go na lata drwin i wytykania palcami? Chłopiec powinien uczyć się siły, pewności siebie, a nie chować się za firanką z włosów, bo mama chce mieć artystyczną duszę w domu. Dla mnie to jest odbieranie chłopcu męskości już na starcie, tylko po to, żeby synowa mogła się pochwalić na tych swoich zdjęciach w internecie, jakie to ma wyjątkowe dziecko. Konflikt o fryzurę wnuka dzieli naszą rodzinę Mój syn milczy, widzę, że jemu też to nie pasuje, ale boi się odezwać, żeby nie wywołać kolejnej awantury z żoną. Kiedy zostaliśmy sami w kuchni, zapytałam go wprost: „Marek, jak ty możesz na to pozwalać? Przecież koledzy go wyśmieją”. Spuścił tylko wzrok i powiedział, że Asia się uparła i on nie ma nic do gadania. To jest straszne, że w dzisiejszych czasach ojciec nie ma prawa decydować o wyglądzie własnego syna, bo matka wmówiła sobie jakąś chorą nowoczesność. Zaproponowałam nawet, że sama zapłacę za najlepszego fryzjera, że wezmę Olusia na spacer i wrócimy z porządną fryzurą, ale synowa zapowiedziała, że jeśli to zrobię, to więcej wnuka nie zobaczę. Jak można tak szantażować babcię? Ja tylko chcę, żeby mój wnuczek nie musiał się wstydzić, żeby nie wołali za nim „baba”, żeby mógł być dumnym chłopcem. Boję się, że przez te jej fanaberie Oluś wyrośnie na kogoś niepewnego siebie. Fryzura to nie jest tylko kwestia estetyki, to jest wychowanie, to jest stawianie granic i uczenie dziecka, kim jest. Serce mnie boli, gdy patrzę na te jego zdjęcia i widzę te długie pasma, które zasłaniają jego piękną, mądrą twarz. Redakcjo, czy ja naprawdę wymagam zbyt wiele? Czy chęć, by wnuk wyglądał jak chłopiec, to faktycznie zaściankowość, czy może jednak zdrowy rozsądek, o którym dzisiejsze matki zupełnie zapomniały? Babcia Hania Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wstyd mi za teściową, że tak podle potraktowała moją córkę na komunii. Dałam jej nauczkę”
„Na podwieczorek teściowa podała kultowy przysmak PRL. Nawet Franek poprosił o dokładkę, chociaż to niejadek”
„Spróbuj chociaż kawałeczek” – powiedziała teściowa, podsuwając Frankowi talerzyk. Prychnęłam tylko pod nosem, bo znam swoje dziecko najlepiej. Mój 6-latek nie tknie niczego, co ma dziwną konsystencję, nieznany zapach albo wygląda inaczej niż jego ukochane parówki i chrupki. A jednak chwilę później siedział przy stole i wcinał deser z takim apetytem, że aż poprosił o dokładkę. Byłam w totalnym szoku.
Franek od zawsze był trudnym dzieckiem, jeśli chodzi o jedzenie. Gdy inne dzieci zajadały pulpety, naleśniki czy domowe ciasta, on żył praktycznie na kilku bezpiecznych produktach. Parówki, płatki z mlekiem, waniliowe jogurciki, czasem suche bułki albo chrupki kukurydziane. I tyle. Próby rozszerzania menu kończyły się dramatem. Niektóre rzeczy odrzucał już po zapachu. Inne brał do ust i od razu wypluwał. Najgorzej było z konsystencjami. Budyń? „Za glutowaty”. Kisiel? „Obrzydliwy”. Nawet domowe desery, które dzieci zwykle uwielbiają, kompletnie mu nie podchodziły. Przyznam, że momentami byłam już zmęczona. Każdy rodzinny obiad oznaczał komentarze typu: „On naprawdę nic nie je?” albo „Za moich czasów dzieci jadły to, co było”. Tylko że to wcale nie jest takie proste. Dlatego kiedy po niedzielnym obiedzie teściowa wyciągnęła z lodówki jakiś ciężki, ciemny deser i oznajmiła z dumą, że zrobiła blok czekoladowy, nawet nie liczyłam na cud. Kultowy deser z PRL, który pamięta całe pokolenie Blok czekoladowy to dla wielu osób smak dzieciństwa. W czasach PRL był prawdziwym rarytasem i pojawiał się na stołach podczas rodzinnych spotkań czy świąt. Robiło się go z prostych składników: mleka w proszku, kakao, margaryny i pokruszonych herbatników. Czasem dodawano bakalie albo orzechy, jeśli akurat były dostępne. Teściowa opowiadała, że kiedy była dzieckiem, taki deser był czymś wyjątkowym. Nie było wtedy półek pełnych słodyczy, batonów i gotowych deserów, więc blok czekoladowy robiło się w domu i kroiło na małe kawałki „na specjalne okazje”. Patrzyłam na tę zwartą, błyszczącą masę i byłam pewna, że Franek nawet nie spróbuje. To przecież coś pomiędzy ciastem a czekoladą, do tego dość ciężkie i bardzo słodkie. Kompletnie nie w jego stylu. A potem wydarzyło się coś, czego kompletnie się nie spodziewałam. „Babciu, mogę jeszcze?” Franek najpierw długo oglądał swój kawałek. Potem ostrożnie odgryzł malutki kęs. Spojrzałam na męża i już chciałam powiedzieć: „No i zaraz będzie awantura”, kiedy nagle mój syn zaczął jeść dalej. I dalej. A potem dosłownie pochłonął cały kawałek. „Babciu, mogę jeszcze?” – zapytał po chwili. Myślałam, że się przesłyszałam. Teściowa tylko uśmiechnęła się pod nosem, a ja siedziałam przy stole kompletnie oszołomiona. Franek jadł blok czekoladowy z takim smakiem, że aż mu się uszy trzęsły. Nie marudził, nie analizował konsystencji, nie odkładał widelczyka po jednym gryzie. Później próbowałam zrozumieć, dlaczego akurat ten deser mu podpasował. Może chodziło o zwartą strukturę, która bardziej przypominała baton niż kremowy deser? A może o intensywnie czekoladowy smak? Sama nie wiem. Wiem jedno: nigdy bym nie przypuszczała, że deser rodem z PRL okaże się pierwszym „nowym” smakiem, który mój niejadek zaakceptuje bez walki. Zobacz także: Podsłuchała, jak dziecko zwraca się do matki. Babcia: „Ja nigdy nie dałabym sobie tak wejść na głowę”
Matka pozwoliła dziecku nie iść do kościoła. Teściowa była bezlitosna: „Jeszcze za to zapłaci”
To, co wydarzyło się w ostatnią niedzielę w domu mojego syna, przelało czarę goryczy i pokazało mi, że moja synowa dobrowolnie kręci bicz na samą siebie.
Dzień dobry. Piszę do Państwa, bo serce mi pęka, a jako matka i babcia nie potrafię milczeć, gdy widzę, jak na moich oczach niszczone jest coś, co uważam za najświętsze. Od zawsze niedziela w naszej rodzinie była dniem wyjątkowym − rano wspólne śniadanie, potem odświętne ubranie i wyjście do kościoła. To był czas dla Boga, dla rodziny i dla zasad. Jednak w ostatni weekend, gdy byłam z wizytą u syna, przeżyłam szok. Moja siedmioletnia wnuczka, Julka, siedziała przed telewizorem w piżamie, gdy nadszedł czas wyjścia na mszę. Kiedy mój syn zapytał: „Julciu, idziemy?”, mała nawet nie odwróciła głowy, tylko rzuciła: „Nie chcę, nudzę się w kościele, wolę bajki”. Czekałam na stanowczą reakcję synowej, ale ona tylko wzruszyła ramionami i powiedziała: „Dobrze, kochanie, odpocznij sobie, nic na siłę”. Stałam tam i nie wierzyłam własnym uszom. Byłam bezlitosna w swojej ocenie i powiedziałam jej prosto w twarz: jeszcze za to zapłacisz, dziewczyno! Brak wiary to brak granic. Synowa wychowuje małą pogankę Moja synowa uważa się za taką nowoczesną i oświeconą. Twierdzi, że nie chce zmuszać dziecka do wiary, bo Julka musi sama wybrać swoją drogę, gdy dorośnie. No litości! Czy ona pyta siedmiolatkę o to, czy chce myć zęby, albo czy chce iść do szkoły? Nie, bo wie, że pewne rzeczy są dla dobra dziecka niezbędne. Ale jeśli chodzi o duszę i o zasady moralne, to nagle zostawia się dziecku wolną rękę. Dla mnie to nie jest żadna nowoczesność, to jest czyste lenistwo wychowawcze i strach przed własnym dzieckiem. Kościół to nie jest tylko budynek i modlitwa. To jest lekcja pokory, cierpliwości i szacunku do czegoś większego niż własne chciejstwo. Jeśli Julka uczy się dzisiaj, że może zignorować mszę, bo woli bajki, to za kilka lat zignoruje prośby matki, bo woli telefon. Jeśli nie wpoi się dziecku od małego, że istnieją wartości nadrzędne i autorytety, których się nie podważa, to wyrasta człowiek pusty w środku, dla którego jedynym bogiem jest własna wygoda. Moja synowa nie rozumie, że pozwalając na to niechodzenie do kościoła, hoduje pod własnym dachem małego egoistę, który nie będzie miał szacunku do nikogo i niczego. Puste ławki i puste serca, czyli konsekwencje, które nadejdą Kiedy próbowałam jej tłumaczyć, że wiara to kompas, który pomaga przejść przez życie, tylko się uśmiechała z tą swoją wyższością. Mówiła, że Julka będzie dobrym człowiekiem bez chodzenia do kościoła. A ja się pytam: na czym ona zbuduje tę dobroć? Na kreskówkach z internetu? Wiara daje nam kręgosłup moralny. Uczy, że są rzeczy ważne i ważniejsze, uczy poświęcenia i wspólnoty. Widzę te dzisiejsze dzieci − roszczeniowe, pyskate, wiecznie znudzone. To jest właśnie efekt tego bezstresowego i bezbożnego wychowania. Jeśli nie zaprowadzisz dziecka do Boga, to świat zaprowadzi je w stronę pustki, używek i wiecznego niezadowolenia. Moja synowa zapłaci za to wysoką cenę, gdy jej własna córka, już jako nastolatka, powie jej: „Mam cię gdzieś, liczy się tylko moja zabawa”. Bo przecież tego ją matka nauczyła − że rozrywka jest ważniejsza niż obowiązek i sacrum. Gorzka prawda o nowoczesnym rodzicielstwie − czy jest jeszcze ratunek? Wróciłam do domu i długo płakałam przed obrazem Matki Boskiej. Martwię się o mojego syna, bo widzę, że on poddaje się dyktatowi swojej żony dla świętego spokoju. Ale w wychowaniu nie ma świętego spokoju! Jest walka o duszę dziecka każdego dnia. Synowa twierdzi, że ja traumatyzuję wnuczkę, bo wspominam o grzechu czy piekle. A ja tylko chcę, żeby ona wiedziała, co jest dobre, a co złe! Chcę ostrzec wszystkie matki, które myślą podobnie jak moja synowa: nie dawajcie się zwieść tej modzie na wolność wyboru. Dziecko potrzebuje ramy, potrzebuje zasad, a wiara jest najlepszą z nich. Jeśli teraz nie zaszczepicie w dzieciach miłości do Boga i szacunku do Kościoła, to przygotujcie się na gorzką starość u boku dzieci, które nie będą potrafiły kochać nikogo poza sobą. Ja już swoje powiedziałam i sumienie mam czyste, ale serce pęka, gdy widzę, jak kolejna duszyczka gubi się w tym nowoczesnym świecie za przyzwoleniem własnej matki. Z pozdrowieniami, Babcia Maria Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: 10-latek otworzył koperty komunijne i się wściekł. Matka: „Nigdy nie zapomnę jego słów”
„Zjedz mięsko, ziemniaczki zostaw”. Teściowa znowu to zrobiła, więc utarłam jej nosa
Piszę do Was po kolejnym rodzinnym obiedzie, który zamiast chwilą relaksu stał się powodem potężnej domowej awantury z moją teściową w roli głównej. Choć do tej pory dla świętego spokoju zagryzałam zęby, tym razem nie wytrzymałam i przy pełnym stole utarłam nosa kobiecie, która od lat próbuje tresować moje dzieci według swoich przedpotopowych zasad.
Dzień dobry, postanowiłam podzielić się moją historią, bo wiem, że tysiące młodych matek w Polsce przeżywają dokładnie to samo piekło podczas każdej niedzielnej wizyty u babci. Moja teściowa, Danuta, to typ kobiety, która pozjadała wszystkie rozumy, a fakt, że trzydzieści lat temu wychowała mojego męża, daje jej w jej własnych oczach status profesora nauk wychowawczych. Od kiedy na świat przyszły nasze dzieci − obecnie 5-letnia Julka i 3-letni Tymek − każdy wspólny posiłek u teściów wygląda tak samo: Danuta staje nad talerzami moich dzieci jak żandarm i kontroluje każdy kęs, komentując to w sposób, od którego dostaję gęsiej skórki. Najgorsza jest jednak jej absolutna fiksacja na punkcie jedzenia mięsa, które w jej mniemaniu jest jedynym gwarantem tego, że dzieci nie dostaną anemii i urosną zdrowe. Dlaczego kultowe hasło o mięsku niszczy relację dziecka z jedzeniem? W ostatnią niedzielę ugotowała tradycyjny obiad: schabowe, ziemniaki z koperkiem i zasmażaną kapustę, a moje dzieci, zmęczone po zabawie w ogrodzie, zjadły pięknie po kilka kęsów wszystkiego, po czym Tymek odłożył widelec. W tym momencie nad jego głową wyrosła postać babci, która z dramatycznym głosem rzuciła legendarne, polskie hasło: „No jak to, Tymuś? Zjedz chociaż mięsko, a ziemniaczki zostaw!”. Poczułam, jak momentalnie skacze mi ciśnienie, bo od lat tłumaczę tej kobiecie, że nie wolno zmuszać dzieci do wpychania w siebie jedzenia na siłę, gdy mówią, że są już najedzone. Moje dzieci mają zdrową relację z jedzeniem, potrafią słuchać sygnałów płynących z własnego ciała i doskonale wiedzą, kiedy ich brzuszki są pełne. Wmuszanie w nie tłustego, smażonego kotleta tylko dlatego, że „szkoda, żeby się zmarnowało”, to prosta droga do otyłości i zaburzeń odżywiania, na co jako matka nigdy się nie zgodzę. Danuta jednak kompletnie ignorowała moje wcześniejsze prośby, uważając, że współczesne metody żywienia to wymysł z internetu, a dziecko ma wstać od stołu dopiero wtedy, gdy talerz lśni czystością. „Zjedz mięsko, ziemniaczki zostaw”. Przestarzałe nawyki żywieniowe babć szkodzą wnukom Kiedy Tymek zaczął się krzywić i cicho popłakiwać, bo babcia próbowała mu wręcz na siłę włożyć kawałek schabowego do buzi, we mnie coś po prostu pękło. Wstałam od stołu, delikatnie odsunęłam rękę teściowej od mojego synka i powiedziałam prosto w oczy, przy całej rodzinie, słowa, które zbierały się we mnie od dobrych kilku lat. Powiedziałam jej bardzo dosadnie: „Mamo, proszę natychmiast przestać tuczyć moje dzieci, bo czasy, kiedy mięso było luksusem na kartki i trzeba było je zjadać do końca, dawno minęły”. Dodałam też, że jeśli jeszcze raz usłyszę w moim obecności ten durny tekst o zostawianiu ziemniaków kosztem mięsa, to obiad u teściów będzie naszym ostatnim wspólnym posiłkiem na bardzo długi czas. W salonie zapadła grobowa cisza, mój mąż schował nos w talerz, a teściowa zrobiła się czerwona jak burak z oburzenia, że ktoś śmiał podważyć jej autorytet. Zaczęła fukać, że jest pozbawiana swojej roli, że chce tylko dobrze dla wnuków, a ja jestem niewdzięczna i histeryzuję z powodu jednego niewinnego zdania. Gdzie leży granica między troską babci a wtrącaniem się w wychowanie? Nie uważam, żebym przesadziła, bo to nie była jednorazowa sytuacja, ale wierzchołek góry lodowej ciągłego, toksycznego wtrącania się w moje macierzyństwo i podważania moich decyzji przy dzieciach. Starsze pokolenie musi wreszcie zrozumieć, że czasy się zmieniły, wiedza medyczna poszła do przodu i dzisiaj wiemy, że nadmiar czerwonego czy smażonego mięsa wcale nie jest podstawą zdrowej diety malucha. Babcie mają prawo kochać i rozpieszczać wnuki, ale nie mają żadnego prawa tłamsić ich przy stole i niszczyć pracę, jaką my, młode matki, wkładamy w budowanie u dzieci zdrowych nawyków. Po tej awanturze teściowa obraziła się, demonstracyjnie poszła do kuchni i nie pożegnała się z nami, gdy wychodziliśmy do domu. Mimo to czuję ogromną ulgę, bo w końcu postawiłam twardą granicę i pokazałam, że to ja jestem matką, która decyduje o zdrowiu swoich dzieci. Piszę ten list, aby dodać otuchy innym dziewczynom: nie bójcie się odezwać i walczyć o swoje, bo spokój i dobro Waszych dzieci są warte każdej rodzinnej burzy. Ewelina Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Synowa wstydu mi narobiła na komunii. Przyszła ubrana jak na dyskotekę, a z dzieci zrobiła pośmiewisko”
„Teściowa mówi, że zniszczyłam córce komunię. Popłakała się, gdy zobaczyła Tosię, i wygarnęła, że robię z dziecka pośmiewisko”
„Jak mogłaś jej to zrobić przed komunią?” – usłyszałam od teściowej, zanim jeszcze Tosia zdążyła wejść do kościoła. Patrzyła na moją córkę tak, jakby wydarzyło się coś strasznego. A chodziło tylko o... włosy.
Tosia od miesięcy marzyła o krótkim bobie. Miała długie, grube loki, które wszyscy uwielbiali – poza nią. Narzekała, że jest jej gorąco, że włosy ciągle się plączą i że wygląda „jak mała księżniczka”, choć wcale tego nie chce. To typowa chłopczyca. Przed komunią zapytała mnie po raz kolejny, czy może je obciąć. Zgodziłam się. Po wyjściu od fryzjera była zachwycona. Dosłownie promieniała. Co chwilę przeglądała się w lustrze i mówiła, że w końcu „czuje się sobą”. Nie spodziewałam się jednak, że zwykła fryzura wywoła rodzinny dramat. „Zrobiłaś z niej pośmiewisko” Teściowa zobaczyła Tosię dopiero przed kościołem. Najpierw zamarła, potem zrobiła dziwną minę i... rozpłakała się. Myślałam, że coś się stało. Ale ona po chwili złapała mnie za rękę i odciągnęła na bok. „Ty chyba oszalałaś. Przed samą komunią obciąć dziecku takie włosy?” – syczała przez zęby. „Ludzie będą gadać. Wszyscy się będą patrzeć. Zrobiłaś z niej pośmiewisko”. Stałam jak wryta. Próbowałam spokojnie powiedzieć, że Tosia sama tego chciała i że to tylko fryzura. Ale teściowa była już rozpędzona. Powiedziała, że włosy są „ozdobą kobiety”, że dziewczynka „powinna wyglądać delikatnie i dziewczęco”, a nie „jak chłopak”. Najbardziej zdziwiło mnie jednak to, co powiedziała później. „Przed komunią nie powinno się obcinać włosów. To przynosi pecha. Tak się po prostu nie robi”. Myślałam, że się przesłyszałam. Moja teściowa nie jest szczególnie religijna, ale od zawsze wierzy w różne dziwne zabobony. Nigdy jednak nie przypuszczałam, że aż tak bardzo przejmie się fryzurą dziecka. Tosia pierwszy raz poczuła się naprawdę pewna siebie Najgorsze jest to, że Tosia zauważyła reakcję babci. Jeszcze chwilę wcześniej uśmiechała się od ucha do ucha, a nagle spuściła głowę i zapytała mnie cicho, czy „źle wygląda”. Właśnie wtedy naprawdę się wściekłam. Bo przez lata wszyscy zachwycali się jej lokami, ale nikt nie pytał, jak ona się w nich czuje. Dla dorosłych były „śliczne”, „anielskie”, „idealne do komunii”. Tylko że Tosia ich nie chciała. Chciała krótkiej fryzury, która sprawi, że poczuje się swobodnie i pewnie. W krótkim bobie tak się poczuła. Tego dnia wyglądała na szczęśliwszą niż wiele dzieci w bogato zdobionych albach i wiankach. Nie marudziła, nie poprawiała się co chwilę, nie płakała, że coś ją ciągnie albo uwiera. Była sobą. Ale według mojej teściowej to właśnie był problem. Dla wielu ludzi dziewczynka wciąż „powinna wyglądać jak dziewczynka” Po komunii temat wrócił przy rodzinnym obiedzie w restauracji. Teściowa demonstracyjnie wzdychała i opowiadała ciotkom, że „kiedyś dzieci wyglądały elegancko”, a dziś rodzice pozwalają „na wszystko”. Jedna z kuzynek rzuciła nawet, że „faktycznie szkoda takich loków”. Nikt jednak nie zapytał Tosi, jak ona się czuje. Mam wrażenie, że wielu dorosłych traktuje dzieci jak ozdoby. Szczególnie dziewczynki. Mają być ładne, grzeczne i wpisywać się w cudze wyobrażenia. Długie włosy? Obowiązkowo. Sukienka? Najlepiej jak z bajki. A jeśli dziecko chce wyglądać inaczej, od razu pojawiają się komentarze, że „to nie wypada”. Najbardziej absurdalne jest to, że cała awantura wybuchła wokół fryzury, a nie wokół samej komunii. Przecież ten dzień powinien być przeżyciem dla dziecka, a nie konkursem na najbardziej „dziewczęcy” wygląd. Nie żałuję tej decyzji ani trochę. Jeśli moja córka dzięki zwykłemu bobowi poczuła się piękna i pewna siebie, to było warto. Nawet jeśli dla części rodziny stało się to niemal rodzinną tragedią. Zobacz także: „Dałam chrześnicy 1000 zł na komunię, a wyszłam głodna. Za taką kasę oczekuję łososia albo polędwicy, a nie bladego rosołku” „Chrześnicy na komunię dam najwyżej 100 zł. Jej matka i tak zwędzi gotówkę dla siebie” 10-latek otworzył koperty komunijne i się wściekł. Matka: „Nigdy nie zapomnę jego słów”
Babcia: „Dzieci rządzą rodzicami”. Scena przy stole to dowód, że boimy się własnych dzieci
„Za moich czasów takie dziecko dawno usłyszałoby, że od stołu się nie odchodzi” – pomyślałam, patrząc na moją czteroletnią wnuczkę. I wtedy dotarło do mnie, że dziś to nie rodzice wychowują dzieci. Dziś dzieci wychowują rodziców.
Niedzielny obiad miał być jak zawsze rodzinny i spokojny. Rosół, kotlety, ziemniaki, surówka. Nic nadzwyczajnego. Ale scena przy stole sprawiła, że do dziś nie mogę ochłonąć. Moja synowa chyba naprawdę uważa, że czteroletnie dziecko może decydować o wszystkim. A potem ludzie dziwią się, że dzieci wchodzą dorosłym na głowę. Rozgrzebała obiad i pobiegła się bawić Moja wnuczka, Anielka, ma cztery lata. Jest bystra, wygadana i wszędzie jej pełno. Kocham ją nad życie, ale nie będę udawać, że nie widzę problemu. To dziecko już teraz jest przekonane, że cały świat kręci się wokół niej. Przy stole dostała normalny obiad. Nawet specjalnie dla niej zrobiłam delikatniejsze kotleciki, bo wiem, że „nie lubi przypraw”. Wzięła dwa gryzy, rozmemłała ziemniaki po talerzu, chwilę pogrzebała widelcem i oznajmiła: – Nie chcę. I co zrobiła moja synowa? Nic. Kompletnie nic. Siedziała i patrzyła na nią jak cielę na malowane wrota, po czym spokojnym głosem powiedziała: – Jak nie jesteś głodna, to nie jedz. Nie będziemy cię zmuszać. Myślałam, że się przesłyszałam. Anielka odsunęła talerz i po chwili już biegała po salonie, wyciągając zabawki. A obiad? Nietknięty. Jedzenie do wyrzucenia. Czas i praca też najwyraźniej bez znaczenia. Kiedyś dzieci znały granice Można mówić, że „czasy się zmieniły”, ale pewnych rzeczy nigdy nie zrozumiem. Nas uczono szacunku. Jak mama albo babcia gotowała obiad, to człowiek jadł. Może nie wszystko smakowało, może czasem siedziało się nad talerzem godzinę, ale nikt nie urządzał przedstawień. Nie było dyskusji typu: „może nie masz dziś ochoty”. Nie było pięciu różnych dań, negocjacji i błagania, żeby dziecko łaskawie spróbowało marchewki. Dziecko wiedziało jedno: jest obiad, trzeba zjeść. Dopiero potem był deser albo zabawa. I jakoś nikt od tego nie umarł. Wręcz przeciwnie – dzieci miały zasady, respekt wobec dorosłych i nie robiły rodzicom publicznych scen. Dziś mam wrażenie, że rodzice panicznie boją się własnych dzieci. Boją się, że dziecko się obrazi, rozpłacze albo będzie miało „trudne emocje”. Więc ustępują we wszystkim. A dzieci doskonale to wyczuwają. „Nie zmuszaj się” – nowe święte hasło rodziców Najbardziej zdenerwowało mnie jednak to, z jaką pewnością moja synowa mówiła o „niezmuszaniu”. Jakby stawianie granic było czymś złym. Jakby wymaganie od dziecka podstawowego szacunku było przemocą. Przecież czterolatek nie powinien rządzić domem. Dziecko nie ma doświadczenia ani rozsądku. Ono wybierze lody zamiast obiadu, bajki zamiast snu i zabawę zamiast obowiązków. Od tego są rodzice, żeby wyznaczać granice. Tymczasem dziś modne jest pytanie dziecka o wszystko. Co chce zjeść, kiedy chce spać, czy ma ochotę sprzątać. Za chwilę maluchy będą decydować, czy pójdą do szkoły. Patrzyłam na tę scenę przy stole i miałam wrażenie, że jestem w jakimś absurdzie. Czteroletnia dziewczynka dyktowała warunki całej rodzinie, a dorośli kręcili się wokół niej, żeby tylko nie była niezadowolona. I naprawdę zaczynam wierzyć, że to nie dzieci mają dziś problem z granicami. To rodzice boją się je stawiać. Zobacz także: Matka pozwoliła dziecku nie zjeść obiadu. Babcia nie miała litości: „To rodzicielstwo uległości”
„Wstyd mi za teściową, że tak podle potraktowała moją córkę na komunii. Dałam jej nauczkę”
Zamiast radosnych wspomnień z Pierwszej Komunii Świętej mojej córki, w głowie mam tylko echo jadowitych słów mojej teściowej i widok zapłakanych oczu mojego dziecka. Nie sądziłam, że dojrzała kobieta może być tak okrutna wobec własnej wnuczki, dlatego podjęłam decyzję, której wielu członków rodziny do teraz nie może mi wybaczyć.
Szanowni Państwo, piszę do Was, bo wciąż buzują we mnie emocje, choć od komunii minęło już kilka dni. Przygotowania do tego dnia trwały miesiącami − wybieranie alby, dodatków, dopinanie menu, by wszystko było idealne dla mojej ukochanej Mai. Maja to wrażliwa dziewczynka, która bardzo przeżywała to święto, chciała wyglądać jak mała księżniczka. Niestety, nie przewidziałam, że największym zagrożeniem dla jej pewności siebie nie będzie stres w kościele, ale jej własna babcia. Krytyka wyglądu dziecka: jak teściowa zniszczyła radość z komunii Zaczęło się już pod kościołem, ale wtedy jeszcze starałam się puszczać to mimo uszu. Moja teściowa, zamiast przytulić wnuczkę i pogratulować jej sakramentu, zmierzyła ją wzrokiem od stóp do głów i skwitowała: „Kto ci wybrał te rękawiczki? Wyglądasz w nich jak sprzątaczka, a nie jak dziewczynka do komunii”. Widziałam, jak Mai natychmiast zrzedła mina, ale upomniałam teściową półgębkiem i weszliśmy do środka. Myślałam, że na tym koniec. Niestety, na sali bankietowej było tylko gorzej. Teściowa usiadła blisko nas i przez cały obiad kontynuowała swój festiwal złośliwości. Komentowała sukienkę, którą Maja założyła po zdjęciu alby − że za skromna, że materiał tani, że ona by kupiła lepszą. Najgorsze przyszło jednak przy torcie. Maja, jak każde dziecko, cieszyła się na ten słodki moment. Kiedy nałożyłam jej kawałek, teściowa niemal wyrwała jej talerzyk, sycząc przy wszystkich: „Nie jedz tyle tego tortu, spójrz na siebie. Chcesz być pośmiewiskiem w klasie?”. Granice w relacjach z teściową: kiedy powiedzieć „dość”? W tym momencie coś we mnie pękło. Zobaczyłam, jak mojej 9-letniej córce trzęsie się bródka, a do oczu napływają łzy. Ona w ten piękny dzień, zamiast czuć się kochana, poczuła się gorsza, brzydka i niechciana. Moja teściowa zawsze była trudną osobą, ale uderzenie w dziecko w takim momencie to była granica, której nie mogłam pozwolić jej przekroczyć. Nie obchodziło mnie, co powie rodzina, ani że to uroczysty obiad. Podeszłam do niej, starając się opanować drżenie głosu, i powiedziałam bardzo wyraźnie: „Mamo, to jest święto Mai, a nie ring bokserski. Jeśli nie potrafisz powiedzieć wnuczce niczego miłego i zamierzasz ją dalej upokarzać, to proszę natychmiast opuścić tę salę”. W restauracji zapadła cisza jak makiem zasiał. Teściowa zrobiła się czerwona z wściekłości, zaczęła fukać, że „prawdy nie wolno powiedzieć” i że „wychowuję niedojdę życiową”. Nie dałam się sprowokować. Powtórzyłam, że ma wyjść. Wyprosiłam teściową z komunii − nauczka, której nie zapomni Wstała z wielkim hukiem, zabrała torebkę i wyszła, rzucając na odchodne, że noga jej więcej w naszym domu nie postanie. Mój mąż siedział blado, nie wiedząc, kogo bronić, ale gdy zobaczył, jak Maja wtula się we mnie i szepcze „Dziękuję, mamusiu”, nie powiedział ani słowa sprzeciwu. Do końca przyjęcia atmosfera była drętwa, niektórzy goście szeptali po kątach, że matkę mężowi wygnałam, ale ja czułam ogromną ulgę. Wstyd mi za nią. Wstyd mi, że dorosła kobieta nie ma w sobie tyle empatii, by powstrzymać się od podłych uwag wobec dziecka. Dałam jej nauczkę i pokazałam, że nikt, nawet babcia, nie ma prawa niszczyć godności mojej córki. Teraz telefony od rodziny się urywają − jedni gratulują, inni mówią, że powinnam przeprosić starszą osobę. A ja nie żałuję. Moim obowiązkiem jest chronić dziecko przed każdym toksycznym zachowaniem, nawet jeśli płynie ono od rodziny. Czy naprawdę powinnam czuć się winna, że postawiłam dobro dziecka ponad konwenanse? Z poważaniem, Mama Mai Komentarz Redakcji: Dziękujemy za ten poruszający list. Postawienie granic własnej rodzinie, zwłaszcza w tak uroczystym dniu, wymaga ogromnej odwagi. Chronienie psychiki dziecka przed destrukcyjnymi komentarzami na temat wyglądu czy wagi jest kluczowe dla jego późniejszej samooceny. Pani reakcja była jasnym i bardzo budującym sygnałem dla córki: „Jesteś ważna i nikt nie ma prawa Cię ranić”. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Na komunię kupiłam wnuczce Pismo Święte. Odpowiedziała 2 słowa i aż się przeżegnałam”
„Synowa wstydu mi narobiła na komunii. Przyszła ubrana jak na dyskotekę, a z dzieci zrobiła pośmiewisko”
Myślałam, że komunia Lenki to będzie dzień, który zapamiętamy na całe życie. Rzeczywiście zapamiętam go długo, tylko niestety nie z powodów, o jakich marzyłam. Wystarczyło jedno spojrzenie na moją synową, żeby ludzie zaczęli szeptać między ławkami w kościele.
Pierwsza Komunia Święta mojej wnusi Lenki była dla mnie ogromnym przeżyciem. To moja jedyna wnuczka, więc od tygodni żyłam tą uroczystością bardziej niż własnymi urodzinami, a w tym roku wypadają mi okrągłe, 65. Wszystko było dopięte na ostatni guzik. Pogoda dopisała, kościół pięknie przystrojony, dzieci wyglądały jak małe aniołki. A moja wnusia... aż łzy miałam w oczach, kiedy ją zobaczyłam. Miała śliczną albę, taką skromniutką, delikatne rękawiczki i pięknie polokowane długie włoski. Skromnie, elegancko, dokładnie tak, jak powinno być w takim dniu. Nie mogłam od niej oderwać wzroku. Mój syn też stanął na wysokości zadania. Kupił nowy granatowy garnitur, bardzo elegancki. No powiem szczerze – wyglądał jak jakiś dyrektor albo gwiazdor filmowy. Byłam z niego dumna. Ludzie patrzyli tylko na nią I wtedy pojawiła się ona. Moja synowa. Nie wiem, co jej przyszło do głowy. Zamiast ubrać się elegancko i stosownie do okazji, wystroiła się jak na dyskotekę w remizie. Sukienka była tak krótka, że aż wstyd było patrzeć. Widziałam, jak innym tatusiom oko skacze na bok. Do tego ten kolor – jaskrawy, wściekły róż. Wszystko się świeciło i rzucało w oczy. Jakby koniecznie chciała, żeby cała uwaga była skupiona na niej, a nie na dzieciach. W kościele ludzie aż odwracali głowy. Widziałam te spojrzenia i szepty. Jedna kobieta siedząca za mną nachyliła się do drugiej i powiedziała: „To chyba pomyliła imprezy”. Myślałam, że spalę się ze wstydu. Najgorsze było jednak to, że synowa zrobiła pośmiewisko także z młodszych dzieci. Bo mam jeszcze dwoje wnuczków, 3-latków, to bliźniaki. Ubrała ich w jakieś zielono-żółte kompleciki, które bardziej nadawały się na zabawę w ogródku niż na tak ważną uroczystość. Wszystko się gryzło, wyglądało krzykliwie i po prostu tandetnie. Kiedyś ludzie mieli więcej wyczucia Może jestem starej daty, ale uważam, że są sytuacje, w których trzeba zachować umiar i klasę. Komunia to nie pokaz mody ani okazja do zwracania na siebie uwagi. Najważniejsze powinno być dziecko i przeżycie duchowe, a nie to, kto założy najbardziej krzykliwą sukienkę. Kiedy moje dzieci szły do komunii, każdy wiedział, jak się ubrać. Było elegancko, ale skromnie. Nikt nie próbował robić z siebie celebryty. A dziś mam wrażenie, że niektórym kompletnie pomieszały się okazje. Najbardziej żal mi wnusi. Bo choć wyglądała przepięknie, to i tak część ludzi bardziej komentowała strój jej matki niż samą uroczystość. A przecież ten dzień miał należeć do dziecka. „Mamie to zawsze coś nie pasuje” – usłyszałam Po wszystkim próbowałam delikatnie zwrócić synowej uwagę. Nie chciałam awantury, tylko spokojnie powiedzieć, że mogła ubrać się trochę inaczej. Wiecie, co usłyszałam? „Mama to zawsze zrobi z igły widły. To dzień Lenki”. No kto jak kto, ale ja akurat wiem, że to był dzień Lenki, dlatego przyszłam w kremowej garsonce, czółenkach na delikatnym obcasiku, nawet u fryzjerki byłam się uczesać. Dla mnie to był zwyczajny brak wyczucia i szacunku do okazji, ten krzykliwy róż. Można wyglądać nowocześnie i elegancko jednocześnie, ale trzeba jeszcze wiedzieć, gdzie są pewne granice. Jak o tym myślę, to jest mi zwyczajnie przykro. Bo zamiast wspominać piękną komunię wnuczki, pamiętam głównie wstyd i to, jak ludzie patrzyli na naszą rodzinę. Aż boję się pomyśleć, co będzie za rok, jak będziemy świętować rocznicę komunii. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Na komunię kupiłam wnuczce Pismo Święte. Odpowiedziała 2 słowa i aż się przeżegnałam”
Życzenia dla teściowej na Dzień Matki 2026. Te słowa zapamięta na długo
Życzenia na Dzień Matki dla teściowej to piękny gest, który może wzmocnić waszą relację i sprawić prawdziwą radość. Nawet jeśli nie mówisz do niej „mamo”, teściowa może traktować cię jak syna lub córkę – dlatego warto pamiętać o niej w tym wyjątkowym dniu. Sprawdź najpiękniejsze propozycje życzeń na Dzień Mamy.
Życzenia na Dzień Matki dla teściowej czasem trudno ubrać w słowa. Relacje mogą być różne, ale ten dzień to dobra okazja, by okazać jej wdzięczność i życzliwość. Niezależnie od tego, czy jesteście sobie bliscy, czy po prostu chcesz wyrazić szacunek, kilka dobrze dobranych słów na pewno sprawi jej radość. Poniżej znajdziesz gotowe propozycje życzeń dla teściowej. Spis treści: Życzenia dla teściowej na Dzień Matki Piękne życzenia dla teściowej na Dzień Mamy Jak złożyć teściowej życzenia z okazji Dnia Matki? Życzenia dla teściowej na Dzień Matki Życzenia dla teściowej z okazji Dnia Matki usłyszą jedynie wyjątkowe kobiety. Jeśli masz taką teściową, warto o niej pamiętać 26 maja. Oto wyjątkowe propozycje życzeń, które doceni Twoja teściowa: Mamo męża mego najukochańszego Z okazji Dnia Matki Przyjmij życzenia Zdrowia i dostatku A marzeń – spełnienia. *** Kochana Mamo – dziś Twoje święto, przyjmij życzenia wszystkiego dobrego. Byś jak najczęściej się uśmiechała I swą energią wszystkich zarażała. *** Męża (żony) Mama – raz do roku, W Dzień Matki – nabiera uroku. Droga Mamo, przecież wiesz że ja również kocham Cię *** Dużo zdrowia, szczęścia, sił powodzenia w pracy i spełnienia marzeń najskrytszych i planów na piękną przyszłość. *** Droga Teściowo, Gdy Dzień Matki nadchodzi, złożyć życzenia Tobie się godzi. Przyjmij ode mnie W dowód uznania Wyrazy szacunku i przywiązania. *** Teściowo dobra jak maj jesteś po prostu naj Wiosną, latem, jesienią i zimą Bądź zdrową i bądź szczęśliwą *** Kochana (imię teściowej) Z okazji Dnia Matki życzę, By wiatr zawsze wiał Ci w plecy a słońce oświetlało buzię Niech dobry los pozwoli Ci tańczyć wśród najjaśniejszych gwiazd! *** 26 Maja, w Dzień Matki Cudownym teściowym należą się kwiatki Za to, że są Mamami cudownych mężów i żon. *** Życzę ci mamo spełnienia marzeń, dziękuję za wsparcie każdego dnia. Niech uśmiech zawsze gości na twej twarzy, cieszę się bardzo, że ciebie mam! *** Każdej synowej życzę takiej teściowej, jaką jesteś ty! Wszystkiego najlepszego z okazji Dnia Mamy! *** Życzę Ci, kochana Mamo, By się tylko dobrze działo Lekkich kroków i oddechów bez żadnych ciężarów na sercu Dużo uśmiechów Oczu blasku Naszą miłość masz jak w banku. *** Przed taką, jak moja teściowa Każda inna niech się schowa (Imię teściowej), z okazji Dnia Matki Przyjmij najlepsze życzenia. Piękne życzenia dla teściowej na Dzień Mamy Życzenia dla teściowej na Dzień Matki to słowa, które potrafią wzbudzić mnóstwo pięknych emocji, w tym wzruszenie. Mama twojego męża lub twojej żony z pewnością będzie bardzo szczęśliwa, jeśli w takim dniu potraktujesz ją, jakbyś był/a jej dzieckiem. *** W święto każdej matki, piękny dzień majowy życzenia są również dla najlepszych teściowych. Wszystkiego, co najlepsze, życzy… *** Gdybyś jej (go) nie urodziła Pewnie bym sam/a był/a dzisiaj Mamo mojej Miłości: dziękuję Że będziesz, jesteś, byłaś. *** Ty mi męża (żonę) wychowałaś, nauczyłaś go (ją) jak żyć, Nocami przy nim (niej) czuwałaś, aby tylko zdrowy był/tylko zdrowa była. Dziś Dzień Matki – Twego święta I synowa (zięć) o Tobie pamięta, składając życzenia: zdrowia, szczęścia, powodzenia! *** Przyjmij droga Mamusiu, Od córeczki (synka) – najpiękniejsze kwiatki. Niech świat będzie cudowny Nie tylko w Dzień Matki. *** Kochana Mamo, Każdego dnia odkrywaj, choć malutkie dobro i piękno. Niech jak najwięcej chwil zmienia się w wyjątkowe wspomnienia. Czerp siłę ze słońca, ulewy oraz uśmiechu innych ludzi. Żyj najpiękniej, jak umiesz, czyli po swojemu. Serdecznie życzy (imię) *** Droga Mamo Dziś Dzień Matki, więc chcę życzyć Ci wielu radosnych chwil, powodów do dumy i ciepła na sercu. *** Mamo! Życzę, byś zawsze znajdowała: w ciszy – swoje myśli i marzenia w bliskich – dobroć i dobrą wolę wszędzie – radość istnienia. *** Kochana Mamo (lub imię teściowej), Dziękuję za Twoją obecność, dobre słowo i za to, że jesteś tak wyjątkową Mamą, nie tylko dla swoich dzieci, ale i dla mnie. Niech każdy dzień przynosi Ci radość, a otaczają Cię ludzie, którzy Cię kochają – tak jak my! Wszystkiego najlepszego! *** Kochana Mamo! Z okazji twojego święta, pragnę złożyć ci najserdeczniejsze życzenia – wielu chwil radości, aby każdy dzień przynosił ci szczęście i uśmiech. Abyś w swoich dzieciach zawsze widziała oparcie. Abyś dostrzegała piękno w małych rzeczach i potrafiła się nim cieszyć. Abyś żyła pełnią życia, zawsze szczęśliwa, wesoła i dumna. *** Kochana Mamo, w twoim dniu życzę ci, aby świat padł ci do stóp, żebyś zawsze nam się śmiała i niczego się nie bała. Teraz już wiesz, jak i czego możesz życzyć mamie swego męża (żony). Jeśli czujesz, że w przypadku twoich relacji z teściową wybrane życzenia wymagają zmian – nie wahaj się ich skracać lub dodawać kolejnych wersów od siebie, prosto z serca. Jak złożyć teściowej życzenia z okazji Dnia Matki? Życzenia na Dzień Mamy dla teściowej warto dopasować do okazji i rodzaju relacji. Jedne sprawdzą się najlepiej wysłane jako SMS lub przez Messenger, inne podczas osobistego spotkania w Dzień Matki. Możesz złożyć je samodzielnie lub wspólnie z partnerem – wtedy użyj formy „życzymy”. Jeśli wasze relacje są bardziej formalne, wybierz neutralne, uprzejme słowa. Pamiętaj – szczerość i takt zawsze są w cenie. Czy trzeba składać życzenia teściowej w Dzień Mamy? Nie ma takiego obowiązku – ale warto. Życzenia dla teściowej na Dzień Mamy to miły gest, który pomoże Wam okazać szacunek, niezależnie od tego, jakie łączą was relacje. Jeśli chcesz złożyć je tylko od siebie, wybierz słowa, które najlepiej oddają Twoje intencje. A gdy wasza relacja jest bardziej formalna, unikaj przesadnie emocjonalnych zwrotów – mogą zostać odebrane jako nieszczery żart. Materiał został zaktualizowany przez redakcję w 2026 roku. Zobacz także: Piosenka dla mamy: 20 najpiękniejszych utworów od dziecka, które topią serca Zapomnij o banalnych życzeniach na Dzień Matki. Wzruszający list do mamy to strzał w dziesiątkę! Cytaty o mamie na Dzień Matki i na każdą okazję. Oto 40 najpiękniejszych sentencji, które powiedzą jej wszystko
„Teściowa zniszczyła moją pewność siebie po porodzie. Wystarczyło 1 perfidne zdanie”
Myślałam, że najtrudniejszy będzie ból porodowy i nieprzespane noce, ale prawdziwy cios przyszedł z ust osoby, która sama jest matką. Jedno zdanie wypowiedziane nad łóżeczkiem mojego synka sprawiło, że poczułam się jak najgorsza mama na świecie.
Szanowna Redakcjo, piszę do Was, bo czuję, że jeśli tego z siebie nie wyrzucę, to po prostu pęknę. Siedzę teraz w kuchni, jest trzecia rano, mój trzymiesięczny synek w końcu zasnął, a ja, zamiast spać, wciąż słyszę w głowie te słowa. Słowa, które odebrały mi całą radość z macierzyństwa i sprawiły, że patrzę w lustro z obrzydzeniem do samej siebie. Zawsze wydawało mi się, że jestem silną babką. Pracowałam w korporacji, zarządzałam zespołem, radziłam sobie z kryzysami. Ale poród mnie zmienił. Stałam się krucha, pełna lęku, ale też niesamowitej miłości do tego małego człowieka. Przez pierwsze dwa tygodnie żyliśmy z mężem w bańce. Było ciężko, fakt, ale czułam, że dajemy radę. Do czasu, aż progu naszego mieszkania nie przekroczyła moja teściowa. Trudne relacje z teściową po narodzinach dziecka Od początku czułam na sobie jej oceniający wzrok. Nie przyjechała, żeby mi pomóc, żeby ugotować zupę czy wstawić pranie. Przyjechała na inspekcję. Patrzyła, jak przewijam małego, jak go kąpię, jak próbuję przystawiać do piersi, choć na początku szło nam to opornie. Każdy mój ruch komentowała westchnieniem. Znacie to? Takie głośne wypuszczanie powietrza, które mówi więcej niż tysiąc słów. „Dziecko płacze, pewnie jest głodne, masz za chudy pokarm” − to był standard. Ale ja dzielnie to znosiłam. Tłumaczyłam sobie, że to inne pokolenie, że ona chce dobrze. Starałam się uśmiechać, choć w środku wszystko we mnie drżało. Chciałam być dla niej partnerką w rozmowie, chciałam pokazać, że dbam o jej wnuka najlepiej, jak potrafię. Nie wiedziałam jednak, że najgorsze dopiero nadejdzie. Brak pewności siebie u młodej mamy Feralnego dnia Staś miał gorszy moment. Kolka, płacz, którego nie dało się ukoić. Chodziłam z nim na rękach, śpiewałam, byłam u kresu wytrzymałości fizycznej. Wtedy ona podeszła, wyjęła mi go z ramion − niemal wyrywając − i powiedziała to zdanie, które do dziś dzwoni mi w uszach: „Daj go, przecież ty nawet nie potrafisz go uspokoić, on przy tobie czuje tylko twój stres i nieudolność”. W tamtym momencie coś we mnie pękło. Nie krzyknęłam. Po prostu poszłam do łazienki i wyłam w ręcznik. Te słowa − „twoja nieudolność” − stały się moją nową definicją. Od tamtej pory, za każdym razem, gdy Staś płacze, ja sztywnieję. Boję się go dotknąć, żeby nie zarazić go moim stresem. Stałam się cieniem samej siebie. Przestałam wierzyć swojej intuicji. Skoro własna rodzina uważa mnie za nieudolną, to pewnie tak jest, prawda? Jak radzić sobie z krytyką w macierzyństwie Mąż mówi, żebym odpuściła, że mama taka już jest. Ale on nie rozumie, że dla kobiety w połogu takie słowa są jak ostre igły. Ja nie potrzebowałam ekspertki od płaczu, potrzebowałam kogoś, kto powie: „Robisz to świetnie, odpocznij, ja go potrzymam”. Zamiast wsparcia dostałam wyrok. Dziś wiem, że muszę walczyć o siebie, bo mój syn potrzebuje szczęśliwej mamy, a nie robota, który boi się własnego cienia. Ale ta rana wciąż jest świeża. Piszę to do innych dziewczyn: nie pozwalajcie nikomu wchodzić z buciorami w Waszą relację z dzieckiem. Nawet jeśli to tylko jedno zdanie. Ono potrafi zburzyć mur, który budowałyście z taką miłością. Ja swój mur muszę teraz stawiać od nowa, cegła po cegle, walcząc z echem głosu teściowej, który mówi mi, że się nie nadaję. Mam nadzieję, że moja historia pomoże choć jednej mamie postawić granicę wcześniej, niż ja to zrobiłam. Pozdrawiam, Ania Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Odkąd mamy dziecko, z psem nie da się wytrzymać. Wszyscy mówili, że się przyzwyczai, a jest tylko gorzej”
„Chciałam spędzić romantyczny wieczór z mężem, ale mieszkamy z teściami. Już o 19 zaczęło się kazanie”
To miał być czas tylko dla nas. Bez pośpiechu, bez obowiązków, bez czyichś komentarzy zza ściany. Zamiast tego usłyszałam, że „matka powinna wiedzieć, co jej wypada”. I że kolacja przy świecach to nie jest teraz mój priorytet.
Mieszkamy z teściami nie dlatego, że nie mamy wyjścia. Wręcz przeciwnie – to była świadoma decyzja. Mają duży dom, my kupiliśmy działkę i odkładamy na budowę. W teorii wszystko brzmi idealnie: oszczędzamy, mamy pomoc przy dziecku, a jednocześnie swoją przestrzeń. W praktyce... bywa różnie. Pół roku temu urodziłam córeczkę. To nasze pierwsze dziecko. Jest spokojna, dużo śpi, nie sprawia problemów. Wszyscy powtarzali, że przy takim maluchu spokojnie znajdziemy czas dla siebie. Więc uwierzyłam. I zaczęłam planować. Chciałam zrobić coś zwykłego, ale tylko naszego. Kolację przy świecach, może jakiś film romantyczny w tle. Rozmowę bez przerywania co pięć minut. Nic wielkiego, a jednak dla mnie to było coś ważnego. „A dziecka to kto będzie pilnować?” Tamtego dnia od rana miałam dobry nastrój. Córeczka była wyjątkowo spokojna, mąż wrócił wcześniej z pracy. Idealny moment. Zaczęłam szykować kolację w naszej wspólnej kuchni – tej samej, z której korzystają teściowie. Wiedziałam, że mogą się kręcić, ale nie spodziewałam się tego, co usłyszę. Teściowa weszła do kuchni i od razu zaczęła komentować. Najpierw niby żartem: „A to dla kogo takie rarytasy?”. Odpowiedziałam spokojnie, że dla nas, bo chcemy spędzić wieczór razem. I wtedy się zaczęło. „A dziecka to kto ma pilnować?”. „Matka powinna być przy dziecku, a nie myśleć o takich wybrykach”. „Na romantyzm to jeszcze przyjdzie czas, teraz masz inne obowiązki”. Stałam przy blacie i czułam, jak coś we mnie pęka. To nie było troskliwe pytanie. To było ocenianie. Jakbym robiła coś niewłaściwego. Własny dom to nie tylko ściany Najgorsze jest to, że mój mąż nie zareagował tak, jak tego potrzebowałam. Powiedział tylko: „Daj spokój, mama tak mówi, ale nie ma złych intencji”. Może i nie ma. Ale ja czuję się, jakbym była pod ciągłą obserwacją. Od tamtego wieczoru coś się we mnie zmieniło. Bo zrozumiałam, że nawet jeśli mamy „swoją część domu”, to i tak nie mamy prywatności. Każdy nasz wybór może być oceniony. Każda decyzja – skomentowana. Może to zabrzmi dziwnie, ale ja uważam, że ona jest zazdrosna. Nie przepadała za mną nigdy, ale teraz po prostu jest zła, że jej synuś woli mnie i swoje dziecko, że nam poświęca cały swój czas. Nie mogę się już doczekać wyprowadzki. Chcę mieć własne miejsce, w którym nikt nie będzie mi mówił, kiedy mogę być żoną, a kiedy tylko matką. Gdzie kolacja przy świecach nie będzie powodem do kazania o obowiązkach. Bo naprawdę nie uważam, że jedno wyklucza drugie. I nie chcę już dłużej czuć się winna za to, że czasem chcę być po prostu z mężem. Zobacz także: Teściowa kpi z tego, jak mąż mówi o mojej ciąży. „Mojego bym za to pogoniła”
„To, co wnuczka wykrzyczała w kościele, woła o pomstę do nieba. Wszystko wina synowej”
Piszę do Państwa, bo serce mi pęka, a wstyd, który przeżyłam w ostatnią niedzielę, nie pozwala mi spokojnie spać. Mam 67 lat i od zawsze uważałam, że rodzina to świętość, a wiara i szacunek do tradycji to fundament, który przekazuje się dzieciom wraz z mlekiem matki.
Niestety, patrząc na to, co wyprawia moja synowa z moją jedyną wnuczką, widzę, że te wartości legły w gruzach. To, co wydarzyło się podczas ostatniej mszy świętej, woła o pomstę do nieba i jest jawnym dowodem na to, do czego prowadzi tak zwane „bezstresowe wychowanie”. Skandal podczas mszy, którego nie zapomnę do końca życia Wzięłam moją 5-letnią wnuczkę, Amelkę, do kościoła, bo synowa jak zwykle miała coś do załatwienia. Już od progu świątyni mała była marudna. Zamiast stać spokojnie lub usiąść, kręciła się, zaglądała pod ławki i co chwilę pytała, kiedy wyjdziemy. Próbowałam ją uciszać, tłumaczyć, że jesteśmy w domu Bożym, ale ona tylko prychała. W końcu, w samym środku przeistoczenia, kiedy w kościele zapadła ta najświętsza cisza, Amelka tupnęła nogą i wykrzyczała na całe gardło: „Nienawidzę tu być! Chcę stąd wyjść! Chcę iść do Demona!”. Ludzie, jak ja się wtedy poczułam! Myślałam, że ziemia się pode mną rozstąpi. Starsze panie w ławkach zaczęły się żegnać, proboszcz na moment zamarł, a ja stałam czerwona jak burak, nie wiedząc, gdzie podziać oczy. Oczywiście Amelka miała na myśli swojego psa, którego moja synowa w przypływie jakiejś dziwnej nowoczesności nazwała Demonem. Ale proszę sobie wyobrazić, co pomyśleli wszyscy zgromadzeni! Małe dziecko w kościele krzyczy, że chce iść do szatana. To był horror, za który winię tylko i wyłącznie moją synową. Nowoczesne wychowanie synowej, czyli brak szacunku dla świętości Moja synowa od zawsze miała lekki stosunek do wszystkiego. Dla niej nie ma zasad, nie ma „nie wolno”, nie ma autorytetów. Kiedy próbuję jej zwrócić uwagę, że Amelka nie zna słowa „szacunek”, słyszę tylko, że dziecko wyraża swoje emocje i że nie wolno go tłamsić. Efekt tego wyrażania emocji jest taki, że mała nie potrafi zachować powagi w żadnej sytuacji. Dla synowej pójście do kościoła to opcja, a nie obowiązek czy potrzeba duszy. Jak dziecko ma szanować mszę, skoro widzi, że matka woli w tym czasie spać albo przeglądać internet? Najgorsze jest jednak to nieszczęsne imię psa. Kto przy zdrowych zmysłach nazywa zwierzę Demonem? Przecież to imię niesie za sobą zło, ciemność, coś strasznego. Synowa twierdzi, że to oryginalne i fajnie brzmi. Teraz mamy tego skutki − dziecko zżyło się z tym imieniem i powtarza je w najmniej odpowiednich momentach. Dla mnie to celowe działanie, żeby zrobić na złość mojej wierze i moim przekonaniom. To brak wyobraźni, który doprowadził do tego, że cała parafia teraz o nas plotkuje, a ja boję się pokazać w sklepie. Gdzie podziała się dyscyplina i bojaźń Boża? Zawsze powtarzałam mojemu synowi: „Wychowuj córkę w karności”, ale on jest zupełnie pod pantoflem swojej żony. Dzisiaj dzieciom pozwala się na wszystko − na krzyki, na puszczanie bajek przy obiedzie, na brak posłuszeństwa wobec starszych. Kiedy ja byłam dzieckiem, w kościele nie wolno było nawet szepnąć. Wiedzieliśmy, że to miejsce wyjątkowe. Amelka tego nie wie, bo nikt jej tego nie nauczył. Synowa uważa, że kościół to tylko budynek. Dla mnie to serce mojego życia. Czuję się bezsilna. Kocham moją wnuczkę ponad wszystko, ale serce mi pęka, gdy widzę, jak dorasta w takim chaosie wartości. Boję się, że przez ten brak granic wyrośnie na człowieka, który niczego nie będzie szanował. Wykroczenie w kościele to tylko czubek góry lodowej. Jeśli matka nie nauczy dziecka, że są miejsca i chwile, w których trzeba się wyciszyć i pokazać pokorę, to życie nauczy je tego w bardzo bolesny sposób. Mam nadzieję, że ten wstyd, który przynieśli mi do domu, otworzy synowi oczy. Rodzina bez Boga i bez zasad to jak dom budowany na piasku − prędzej czy później się zawali. Z poważaniem, Zrozpaczona Babcia Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Usłyszała, jak ojciec nazwał 5-letnią córkę. „Takie słowo do dziewczynki? Byłam wstrząśnięta”
Teściowa kpi z tego, jak mąż mówi o mojej ciąży. „Mojego bym za to pogoniła”
„To ty masz brzuch, a nie on!”. Przeczytaj poruszający list mamy, której teściowa wyśmiała postawę syna angażującego się w każdy etap oczekiwania na dziecko. Czy sformułowanie „Jesteśmy w ciąży” faktycznie zasługuje na drwiny, czy jest najpiękniejszym dowodem na męską dojrzałość?
Witam, piszę do Państwa, bo wciąż noszę w sobie ogromny żal po ostatniej niedzielnej wizycie u moich teściów. Spodziewamy się z mężem naszego pierwszego dziecka, to szósty miesiąc, czas pełen wzruszeń, wspólnego planowania i urządzania pokoiku. Jesteśmy ze sobą bardzo blisko, a mój mąż, Paweł, od samego początku zachowuje się niesamowicie. On nie tylko pomaga, on po prostu współuczestniczy w każdym aspekcie tego stanu. Jednak to, co dla nas jest piękne i naturalne, dla mojej teściowej stało się powodem do kpin, które uderzyły w naszą najczulszą strunę. „Jesteśmy w ciąży” − słowa, które wywołały burzę przy stole Wszystko zaczęło się przy obiedzie, kiedy Paweł, opowiadając o ostatnich badaniach, użył sformułowania: „Właśnie dlatego zdecydowaliśmy, że teraz trochę zwolnimy, bo w końcu jesteśmy w ciąży i spokój jest najważniejszy”. Zrobił to z taką czułością, kładąc rękę na moim brzuchu, że poczułam się najbezpieczniejszą kobietą na świecie. Niestety, ta sielanka trwała tylko sekundę. Moja teściowa odstawiła szklankę z takim hukiem, że aż wszyscy podskoczyliśmy. „Wy jesteście w ciąży?” − zapytała z drwiną w głosie. „Pawełku, opanuj się, co ty za bzdury opowiadasz? To ona ma brzuch, ona będzie rodzić i ona karmić, a ty co najwyżej możesz stać obok. Mojego bym za takie gadanie pogoniła z domu!”. Zapadła grobowa cisza. Poczułam, jak pieką mnie policzki. Teściowa zaczęła wywód o tym, jak to za jej czasów mąż dowiadywał się o dziecku pod szpitalem, a w domu był od zarabiania pieniędzy, a nie od nowoczesnego wydziwiania. Według niej sformułowanie „Jesteśmy w ciąży” to kpina z kobiet, odbieranie nam naszego trudu i robienie z mężczyzny kogoś, kim fizycznie nie może być. Próbowałam tłumaczyć, że dla nas to symbol jedności, ale ona tylko prychała, mówiąc, że robimy z siebie pośmiewisko przed całą rodziną. Współodpowiedzialność to nie wydziwianie, to fundament rodziny Boli mnie to, że teściowa kompletnie nie rozumie, jak wielką siłę dają mi te słowa Pawła. Dla mnie „Jesteśmy w ciąży” nie oznacza, że on myśli, iż ma macicę. To oznacza, że on nie śpi, kiedy ja nie śpię przez zgagę. To oznacza, że on wie, jakie witaminy biorę, zna terminy wszystkich wizyt i czyta o rozwoju płodu tyle samo, co ja. On nie czeka, aż dziecko się pojawi − on jest ojcem od momentu, w którym zobaczyliśmy dwie kreski na teście. Dlaczego starsze pokolenie tak bardzo boi się tego partnerstwa? Teściowa uważa, że mąż powinien być twardy, a takie mówienie to robienie z siebie ciamajdy. Ja jednak widzę w tym najwyższą formę męstwa − odwagę do wzięcia odpowiedzialności za nasze wspólne emocje. Dzięki temu ja nie czuję się samotna w tym trudnym, fizycznym procesie. Wiem, że obok mnie stoi człowiek, który nie traktuje mojego stanu jako babskiej sprawy, ale jako nasz wspólny życiowy projekt. Kpiny teściowej uderzają w coś, co jest fundamentem naszego małżeństwa: we wzajemne wsparcie. Czy musimy wychowywać dzieci według schematów z poprzedniej epoki? Wyszłam od teściów z poczuciem ogromnego niesmaku. Najbardziej uderzyło mnie to, że ona woli model, w którym mąż jest wycofany i obcy, niż taki, w którym syn kocha i wspiera swoją żonę całym sobą. Czy naprawdę pogonienie męża za to, że czuje się współodpowiedzialny za ciążę, jest powodem do dumy? Dla mnie to brzmi jak smutne wspomnienie czasów, w których kobiety były w macierzyństwie dramatycznie samotne. Nie zamierzamy zmieniać naszego języka tylko dlatego, że ktoś uważa go za głupi. „Jesteśmy w ciąży” to nasze hasło, nasza tarcza i obietnica, że tak samo będziemy wychowywać nasze dziecko − razem, ramię w ramię. Mam nadzieję, że inne młode mamy też nie dają się stłamsić takim uwagom. My, kobiety, zasługujemy na to, by nasi mężczyźni byli z nami na każdym kroku tej drogi. A teściowej... cóż, współczuję, że nigdy nie zaznała takiej jedności ze swoim mężem. Może gdyby on też kiedyś powiedział, że „są w ciąży”, ona dzisiaj byłaby mniej zgorzkniałą i bardziej wspierającą babcią. Pozdrawiam serdecznie, Wiktoria Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Głupie zasady synowej psują mi wnuczkę. Gdybym to ja zajmowała się Majeczką, byłaby złotym dzieckiem”
„Teściowa powiedziała, że nie jest naszą służącą i nie zajmie się dziećmi w majówkę. Przesadziła na całej linii”
Marzyłam o tych trzech dniach tylko dla nas. Bez pośpiechu, bez codziennego chaosu, bez ciągłego „mamooo”, „tatooo”. Zamiast tego dostałam lekcję, której długo nie zapomnę – o tym, jak bardzo można się pomylić, licząc na własną rodzinę.
Mam dwójkę dzieci – pięcioletnią córkę i siedmioletniego syna. Jak każdy rodzic funkcjonuję w trybie ciągłego ogarniania: przedszkole, szkoła, zakupy, obowiązki, zajęcia dodatkowe, konkursy, katarki i to ciągłe zmęczenie. Kocham swoje dzieci, ale nie będę udawać – czasem człowiek potrzebuje zwykłej przerwy, chwili oddechu, momentu, w którym może znów poczuć się nie tylko rodzicem, ale też partnerem. Dlatego pomysł krótkiego wyjazdu na majówkę wydał mi się czymś zupełnie naturalnym. Trzy dni. Nic wielkiego, bez luksusów – po prostu pobyć razem, spokojnie porozmawiać, oderwać się od codzienności. Dla mnie było oczywiste, że w takiej sytuacji dzieci zostaną z babcią. Moja teściowa mieszka w tym samym mieście, jest na emeryturze, ma dobre relacje z wnukami. Dzieci ją lubią, często ją odwiedzamy, wszystko wydawało się zupełnie normalne. Dlatego zadzwoniłam do niej z przekonaniem, że to będzie formalność, szybkie ustalenie szczegółów i tyle. „Nie jestem waszą służącą” – zdanie, które wszystko zmieniło Nie spodziewałam się tego, co usłyszałam. Kiedy spokojnie zapytałam, czy mogłaby zostać z dziećmi na czas naszego wyjazdu, teściowa bez chwili zawahania się odpowiedziała: „Nie jestem waszą służącą”. To nie był żart ani emocjonalna reakcja – mówiła spokojnie, rzeczowo, jakby komunikowała coś oczywistego. Dodała, że ma swoje plany, że chce wyjechać ze znajomymi i nie zamierza ich zmieniać, bo my chcemy odpocząć. Podkreśliła też, że dzieci to nasza odpowiedzialność i powinniśmy sami sobie radzić. Siedziałam z telefonem w ręku i naprawdę przez chwilę nie wiedziałam, co powiedzieć. Z jednej strony rozumiem, że każdy ma prawo do własnego życia, do planów, do odpoczynku. Z drugiej – trudno mi było pogodzić się z tym, w jaki sposób to zostało powiedziane. To zdanie zabrzmiało tak, jakby opieka nad własnymi wnukami była czymś poniżającym, jakbyśmy oczekiwali od niej czegoś nie na miejscu. Rodzina to nie tylko wygodne momenty Zawsze miałam w głowie obraz rodziny jako czegoś więcej niż okazjonalnych spotkań przy stole. Wydawało mi się oczywiste, że bliscy wspierają się wtedy, kiedy ktoś naprawdę tego potrzebuje. Nie proszę o codzienną pomoc, nie zostawiam dzieci co weekend, nie zrzucam na nią obowiązków. To miała być jednorazowa sytuacja, dwa dni w roku, które dla nas były ważne. Dlatego trudno mi zrozumieć, dlaczego w takiej chwili usłyszałam odmowę. I nie chodzi nawet o samą decyzję, ale o podejście. O to, że gdzieś zniknęło poczucie, że bycie babcią to nie tylko przyjemne momenty, prezenty i odwiedziny, ale też realna obecność w życiu wnuków. Dla mnie to zawsze było nierozerwalne. Może jestem naiwna, ale naprawdę wierzyłam, że babcia chce spędzać z nimi czas, że taka majówka to nie będzie dla niej przykry obowiązek, tylko coś naturalnego. Tymczasem poczułam, jakbyśmy prosili o przysługę, która przekracza granice. „To wasze dzieci” – i co dalej? Ostatecznie pewnie nigdzie nie pojedziemy. Nie mamy z kim zostawić dzieci, moi rodzice mieszkaja daleko i nie chcemy szukać przypadkowej opieki na ostatnią chwilę. Z zewnątrz można powiedzieć: nic wielkiego się nie stało, to tylko wyjazd. Ale dla mnie to nie jest tylko wyjazd. To zderzenie z rzeczywistością, w której nagle okazało się, że jesteśmy zdani wyłącznie na siebie. Że w sytuacji, która dla nas była ważna, nie mamy wsparcia, na które – być może naiwnie – liczyliśmy. I że słowa „to wasze dzieci” mogą zamknąć każdą rozmowę. Nie twierdzę, że teściowa nie ma prawa do własnego życia. Oczywiście, że ma. Ale ja też mam prawo czuć rozczarowanie i żal, kiedy słyszę, że opieka nad wnukami to dla niej coś, od czego chce się odciąć. Bo naprawdę wierzyłam, że rodzina to coś więcej niż wspólne święta i okazjonalne wizyty. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Głupie zasady synowej psują mi wnuczkę. Gdybym to ja zajmowała się Majeczką, byłaby złotym dzieckiem”
„Teściowa przez telefon dyktuje synkowi, co nasze dzieci powinny jeść i o której kłaść się spać. A on jej słucha” [LIST DO REDAKCJI]
Igor ani razu nie sprzeciwił się mamie, a mnie mówi, że skoro ona odchowała czworo dzieci, to ja też powinnam jej słuchać. Mamusia dzwoni prawie codziennie, wypytuje, co dzieci zjadły na obiad i złości się, że nasz Maciuś jeszcze ssie pierś. Dyktuje synkowi swoje mądrości, a mnie krew zalewa.
Nie mogę odmówić teściowej doświadczenia, w końcu sama z czwórką dzieci nie miała lekkiego życia. Wszystko robiła samodzielnie i na pewno mogłaby służyć mi czasem jakąś radą. Wcale bym się nie obraziła. Tylko że jej metody wychowawcze to nie są moje metody! A jeszcze Igor chce, żebym była jej wdzięczna, bo podobno bez jej pomocy utonęłabym w pieluchach i zagłodziła dzieci. Teściowa steruje naszym domem, ma gdzieś moje zdanie! Tak naprawdę źle zaczęło się dziać dopiero po narodzinach Maciusia, naszego starszego synka. Wcześniej Halina chyba się maskowała, niby czasem wtrąciła swoje trzy gorsze, ale nie miałam poczucia, że się narzuca. Kiedyś kupiła nam firanki i bez pytania przyniosła do domu, bo niby nasze do niczego się nie nadawały. Albo nagotowała zupy i wstawiła nam do lodówki z komentarzem, że my to pewnie głodujemy, no bo nie ma kto w tym domu gotować. Uznałam wtedy, że to nawet zabawne i nieszkodliwe. Ale narodziny Maciusia wyzwoliły w niej jakieś demony! Zaczęła wydzwaniać codziennie, wypytywać, czy mały płacze, ile razy jadł i czy na pewno go wykąpaliśmy. Kazała iść do lekarza, bo dziwnie podkurcza nóżki. Nakupowała mieszanki i kazała dokarmiać, żeby spał i rósł. Wyrzuciła mi większość kosmetyków dla małego, bo tylko stary krem z jej czasów się nadaje. Dostało mi się za to, że śpię z synkiem, i jeszcze kiedy jadłam truskawki, bo przecież Maciuś dostanie wysypki. Kiedy podrósł, wybiła Igorowi z głowy żłobek, bo ja mam siedzieć z dzieckiem, a nie pozbywać się go z domu jak jakaś patologia. Igor bardzo przejmuje się jej uwagami. Mamusia to i mamusia tamto – musimy robić, jak mamusia każe, bo synka zmarnujemy. Ja już nie mam nic do powiedzenia w tym domu. Narodziny Natalki tylko wszystko pogorszyły. Jestem wykończona, nie mam siły na kłótnie, Halina jest u nas ostatnio co drugi dzień, ustawia mi wszystko wg swojego widzimisię. Machnęłam już ręką na to, że robi mi pranie i porządki w szafie. Ale żeby dosładzać posiłki dzieci za moimi plecami? Co będzie dalej? Jak się postawić, kiedy sama nie wiem, w co mam ręce włożyć? Michalina Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Zobacz też: „Był idealny, chciał ze mną założyć rodzinę, a ja byłam bezpłodna. Ukrywałam to przed nim, bo bałam się go stracić” „Dlaczego moje córki nie chcą mi dać wnuków? Wychowałam nieodpowiedzialne egoistki!” "Teściowa wyzyskuje moje dzieci i zaprzęga je do roboty jak konie"
„Moja mama nie chce zajmować się wnukiem, bo mówi, że jest podobny do ojca” [LIST DO REDAKCJI]
Od lat próbuję pogodzić mamę i męża. Bez skutku. A teraz, kiedy urodził się nasz synek, mama nawet nie chce go odwiedzać. Mówi, że jej słabo, gdy patrzy na Bartusia, bo to cały Adam!
Konflikt w mojej rodzinie ciągnie się już od ładnych paru lat. A właściwie od momentu, gdy poznałam Adama, mojego przyszłego męża. Moja mama od początku była nastwiona na „nie” – bo jakiś taki niezbyt przystojny, za dużo mówi, nie ma samochodu, a do tego jest aktorem i co to w ogóle za praca! Potrafiła powiedzieć mu wprost, żeby wziął się za jakąś porządną robotę, bo jej córka zasługuje na dom z basenem, a nie mieszkanie w kawalerce. Myślałam, że w końcu jednak mama zrozumie, że Adam to miłość mojego życia i nie zostawię go tylko dlatego, że jej się nie podoba. Adam też się nie poddawał. Proponował jej pomoc w ogródku, dawał kwiaty, nigdy złego słowa jej nie powiedział. Prawdziwy dżentelmen. Ale mama się uparła i już! Po ślubie ani razu nas nie odwiedziła, bo jak stwierdziła, „brzydzi się niemodnej, starej kawalerki swojego niby-zięcia”. W końcu zaszłam w ciążę i urodził się nasz ukochany Bartuś. Byłam pewna, że mama zmięknie, zakocha się we wnuczku i przekona się do Adama. Tym bardziej że on naprawdę bardzo się stara, jest tatą na medal, nawet znalazł dodatkową pracę, żeby niczego nam nie zabrakło. Pojechałam do mamy z Bartusiem, gdy mały miał miesiąc. Jechałam z nadzieją, że teraz mama poczuje się babcią i stanie się wreszcie częścią naszej rodziny. Och, jak bardzo się zawiodłam! Najpierw zerkała tylko na małego kątem oka, jakby była na niego obrażona. A kiedy w końcu przekonałam ją, żeby wzięła go na chwilę na ręce, zrobiła to tak, jakby się brzydziła! Czułam się strasznie, zupełnie nie tego się spodziewałam. Mama popatrzyła na Bartka z jakimś takim niesmakiem i szybko oddała mi go. Powiedziała, że to cały Adam, że widać to po nosie i ustach. Dodała jeszcze, że liczyła, że mój syn będzie raczej podobny do mnie albo chociaż do niej, ale skoro wdał się w ojca, to ona nie będzie się nim zajmować. Wstałam, wzięłam synka i wyszłam. Płakałam całą drogę powrotną do domu. Jak ona mogła?! Nie będę już prosić mojej mamy o żadną pomoc ani zapraszać jej do nas. Niech się najpierw ogarnie. Ola Zobacz też: 10 wkurzających rzeczy, które robi każda teściowa „Jestem w ciąży i mam faceta nieudacznika. Mamusia nawet robi mu pranie! „Córka wciąż śpi w naszym łóżku, a mój mąż jej na to pozwala. Mnie brakuje intymności!”
Teściowa pochwaliła się na Facebooku, że zostanie babcią. Synowa wcześniej poroniła
Przyszła mama nie mogła się doczekać, aż ogłosi radosną nowinę o tym, że jest w ciąży. Jednak celowo zwlekała z oficjalnym i publicznym poinformowaniem rodziny oraz znajomych, ponieważ poprzednia ciąża zakończyła się poronieniem. Niestety, teściowa miała inne zdanie na ten temat.
Kobieta, która była dopiero w pierwszym trymestrze ciąży, spodziewała się tęczowego dziecka. Obawiając się kolejnego poronienia, ona i jej mąż nie chcieli informować szerokiego grona rodziny i znajomych. Jednak radość pary była tak wielka, że postanowili wtajemniczyć jedynie najbliższą rodzinę, w tym mamę przyszłego ojca. Podekscytowana teściowa od razu opublikowała na Facebooku informację, że zostanie babcią. Przyszła mama opisała historię na forum Reddit. Przelała się fala goryczy Kobieta jest zrozpaczona. Uważa, że teściowa odebrała jej tę wyjątkową chwilę i możliwość pochwalenia się ciążą na własnych warunkach i zasadach, a przede wszystkim wtedy, kiedy sama będzie na to gotowa. Tym bardziej że po wcześniejszym poronieniu kolejna ciąża niosła ze sobą nie tylko ogromne szczęście i radość, ale też lęk i strach. Kobieta nie ukrywa rozgoryczenia; „Czy jestem szalona, myśląc, że powinna była poczekać na nasze ogłoszenie w mediach społecznościowych, zanim opublikuje u siebie? To nasza pierwsza udana ciąża po poronieniu i naprawdę nie mogłam się doczekać, kiedy będę mogła sama ogłosić tę wiadomość”. Chociaż w kolejnych słowach stara się usprawiedliwić teściową. Uważa bowiem, że zachowanie teściowej było bardziej bezmyślne i pod wpływem emocji, a nie ze złośliwości. Internauci podzielają zadanie Wśród licznych komentarzy dominują te wspierające przyszłą mamę, ale też takie, w których uczestnicy nie kryją zdenerwowania zachowaniem teściowej, a także dzielą się swoją historią. „Mój tata zrobił to samo. Oznaczył mnie w poście i powiedział, że będzie miał wnuka! Skradł wszystkie emocje. Nieco później ogłosił także płeć dziecka. Na szczęście tym razem nie oznaczył mnie. Rodzice są okropni. Współczuję ci”. „Byłabym bardzo wkurzona! To nie jest informacja do dzielenia się tym z innymi. Nie powinna tego odbierać przyszłym rodzicom. To straszne i denerwujące, a także bardzo samolubne!”. „Moja teściowa podzieliła się wiadomościami o naszym dziecku po latach walki z niepłodnością, bo "była baaaardzo podekscytowana". Teraz jest ostatnią, która cokolwiek wie”. „Czuję się nieco mniej samotna” Autorka postu podziękowała wszystkim osobom zabierającym głos w sprawie: „Dzięki za wsparcie! Doceniam, że wszyscy dzielą się swoimi historiami i dają mi wirtualny uścisk w tym bardzo dziwnym czasie. Jestem przytłoczona tym, że tak wielu z was dzieli dokładnie to samo doświadczenie. To sprawia, że czuję się nieco mniej samotna. Dziękuję wam”. Po czym usunęła wpis na forum Reddit. Niestety nie wiemy, jak skończyła się ta historia. Wszystkim osobom, które podejmują decyzje za inne osoby, ponieważ są przekonane o swojej racji i nieomylności lub swoje działanie zwykły usprawiedliwiać stwierdzeniem „nie mogłam się powstrzymać”, przypominamy, że nadgorliwość jest czasem gorsza od faszyzmu. Źródło: news.yahoo.com Piszemy też o: 8-letni chłopiec zatruł się helem z balonu. Zmarł O krok od tragedii: „Najstraszniejszy moment w moim życiu”. Mama pokazała nagranie Marika z „Hotelu Paradise” była w ciąży. Opowiedziała o tragedii i tym, co jej pomogło
Życzenia urodzinowe dla teściowej: piękne, wzruszające, ale też śmieszne i krótkie (do wysłania SMS-em)
Szukasz pomysłów na życzenia urodzinowe dla teściowej? Mamy wiele propozycji – zarówno pięknych i wzruszających życzeń, jak i krótkich wierszyków, które idealnie nadają się do wysłania SMS-em.
Teściowa dla wielu osób to druga mama, kobieta, którą darzy się miłością i sympatią. W dniu jej urodzin ważne jest więc, by pokazać, jak ważną osobą jest w naszym życiu. Oto piękne i wzruszające życzenia urodzinowe dla teściowej, które odzwierciedlą nasze uznanie i szacunek. Sprawdzą się również dla przyszłej teściowej! A jeśli masz bardzo dobre i wyjątkowo bliskie relacje ze swoją teściową – możesz również zamiennie skorzystać z naszych życzeń urodzinowych dla mamy. Spis treści: Piękne życzenia urodzinowe dla teściowej Wzruszające życzenia urodzinowe dla teściowej Krótkie życzenia urodzinowe dla teściowej (do wysłania SMS-em) Śmieszne wierszyki na urodziny dla teściowej Piękne życzenia urodzinowe dla teściowej Szczęścia, by każdy dzień przynosił radość. Radości, by uśmiech nie znikał z Twojej twarzy. Uśmiechu, by przeganiał zmartwienia. Beztroski, by żyć w pomyślności i zdrowiu. Pomyślności i zdrowia, by realizować marzenia. Spełnienia marzeń, by odnaleźć szczęście… *** Życzę Ci najszybszej kolejki w sklepie, ulubionej piosenki w radiu, twoich kluczy dokładnie tam, gdzie ich szukasz. Życzę Ci dnia pełnego szczęścia w perfekcyjnych dawkach, które dadzą radosne poczucie, że życie uśmiecha się do Ciebie, obejmuje Cię i przygarnia, ponieważ jesteś Kimś wyjątkowym. Z najserdeczniejszymi życzeniami urodzinowymi Synowa… *** Z okazji urodzin, kochana Teściowo, życzę Ci, abyś odnalazła: w ciszy swoje myśli i najskrytsze marzenia, w bliskich Ci osobach – dobroć i dobrą wolę, w otaczającym świecie – radość istnienia, natchnienie –w zapachach, kolorach i smakach, a w sobie – miłość i siłę. Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin! *** Kochana Teściowo, Żyj tak, aby każdy kolejny dzień był niesamowity i wyjątkowy. Wypełniaj każdą chwilę tak, aby potem wspominać ją z radością. Czerp energię ze słońca, kapiącego deszczu i uśmiechu innych. Szukaj w sobie siły, entuzjazmu i namiętności. Żyj najpiękniej, jak umiesz. Po swojemu. Z najserdeczniejszymi życzeniami synowa/zięć… *** Wśród różnych życia kolei nie doznaj nigdy złowrogiej burzy. Płyń wciąż pod żaglem nadziei, która otuchę daje w podróży. Żyj szczęściem samym, z duszy spokojem. To jest serdecznym życzeniem moim. Wzruszające życzenia urodzinowe dla teściowej Z okazji urodzin, Droga Teściowo, życzę dużo zdrowia, sił i codziennej radości. I przesyłam słowa największej wdzięczności. Kwiatów Ci nie dam, mimo szczerych chęci, lecz słowa, które zostaną w pamięci: życzę szczęścia, dużo radości i długiej szczęśliwej przyszłości. Niech los Tobie z oczu łez nie wyciśnie, niechaj się wszystko wiedzie pomyślnie. Wszystko co piękne i wymarzone. W dniu Twych urodzin niech będzie spełnione. *** Długich lat życia, szczęścia, zdrowia i sił, powodzenia w pracy i całym życiu, spełnienia najskrytszych marzeń, realizacji dobrych zamiarów i planów, pogody ducha, nadziei na lepszą przyszłość oraz wszelkiej pomyślności życzy… *** Dzień urodzin Twych się zbliża, więc życzenia kreślę Ci, by się wszystko Ci spełniło, o czym marzysz, o czym śnisz. Byś pogodne miała sny, z głębi serca życzę Ci! *** Żyj, nie licząc wcale lat, wciąż z rozkoszą patrz na świat! Siłę ducha, myśli, nóg niech jak dotąd daje Bóg! Zawsze zdrowa, z lekarstw kpij i rozkosznie zawsze śnij! Niechaj młodość w duszy wre, ogrzewając życie Twe! Najserdeczniejsze życzenia z okazji urodzin dla najlepszej Teściowej. *** Dziś są Twoje urodzinki, Choć już nie ma tu choinki, Niech się spełnią Twe życzenia, Zdrowia szczęścia powodzenia. Te życzenia choć z daleka, płyną niby wielka rzeka. I choć skromnie ułożone, Są dla Ciebie przeznaczone. Wszystkiego najlepszego życzy synowa… *** Dzień dzisiaj wyjątkowy, więc przyjmij najserdeczniejsze życzenia z okazji Twoich urodzin. Miej w sercu zawsze miłość, niech otacza cię spokój i szczęście. Niech życie będzie wspaniałą przygodą, pełną zaskakujących niespodzianek. Krótkie życzenia urodzinowe dla teściowej (do wysłania SMS-em) Niech wiatr zawsze wieje Ci w plecy, a słońce świeci w twarz. Niech dobry los da Ci zatańczyć wśród najjaśniejszych gwiazd! *** Dzwoni, śpiewa serce moje, że dziś urodziny Twoje. Więc przesyłam Ci życzenia, szczęścia, zdrowia, powodzenia. *** Przyjmij najserdeczniejsze me życzenia. Dużo szczęścia i radości, niechaj smutek i zmartwienie nigdy w sercu Twym nie gości. *** W Dzień Teściowej idę raźnie, Pozabliźniać wszystkie waśnie. Dla mej żony drogiej mamy, Wielki bukiet kwiatów mamy! *** Wszystko, co piękne i wymarzone, niech w Twym życiu będzie spełnione. Niech życie słodko płynie, a wszystko, co złe, niech szybko minie. *** Zawitał dzionek na niebie. Ach, jakże ja lubię Ciebie! Niosę z mej duszy życzliwej wianek życzeń dla Ciebie! Niech Ci jasne słońce świeci, żyj szczęśliwie wśród radości. Niech Ci czas, jak strzała leci, pełen uciech, pomyślności. *** Dzień radosny, dzień jedyny: To Twoje, Droga Teściowo, urodziny. Z serca składam Ci życzenia: dużo szczęścia, powodzenia, gości miłych, kosza kwiatów, moc toastów i wiwatów! *** Droga Teściowo, niech ten radosny urodzin dzień na zawsze Twe troski odsunie w cień i niech się śmieje do Ciebie świat blaskiem szczęśliwych i długich lat! *** Daję Ci dzisiaj swoje życzenia, niech się Twe życie na lepsze zmienia, wielu przyjaciół, mnóstwo miłości. ludzkiej przyjaźni i życzliwości. *** Droga Mamo, Z okazji Twojego święta pragnę złożyć Ci najserdeczniejsze życzenia: wielu chwil radości, aby każdy dzień był dla Ciebie przygodą i powodem do dumy. Z całego serca życzy synowa *** Dużo zdrowia i miłości, moc uśmiechu i słodkości, mało smutku, trudów, łez, niech się spełni to, co chcesz! *** Długo czekałem owej godziny, aż wreszcie nadeszły Twe urodziny. Więc chcę przed Tobą serce otworzyć i najlepsze życzenia Ci złożyć. Żyj długo w szczęściu i radości, nigdy nie zaznaj przykrości. Śmieszne wierszyki na urodziny dla teściowej Żony mama raz do roku, W dzień urodzin nabiera uroku. Droga Mamo, Ty wiesz przecież, Kocham Cię jak nikt na świecie! *** Teściowo kochana, dzisiaj Twoje urodziny. Przyjmij życzenia od naszej rodziny. By syn odwiedzał Cię nie tylko od święta, a Ty byś była zawsze uśmiechnięta. By wnuki popalić Ci nie dawały, lecz pięknymi prezentami obdarowywały. *** Moja teściowa, to kobieta odlotowa. Zawsze pełna uśmiechu i radości, życzę więc jej bogactwa i miłości. Aby każdy dzień upływał szczęśliwie, czasem przy jakimś dobrym piwie. *** Niech teściowa w dniu jej święta Będzie zdrowa, uśmiechnięta, A listonosz z życzeniami Pędzi szybciej niż tsunami. *** Ty mego męża wychowałaś, nauczyłaś syna żyć. Nocami przy wózku stałaś, aby zdrowy w życiu był. Dziś dzień Twego święta i synowa Twoja pamięta. Więc ślę Ci życzenia, zdrowia szczęścia i powodzenia! *** Ile płatków ma stokrotka, ile jabłek ma szarlotka, ile kurek jest w kurniku, ile ząbków jest w grzebyku. Tyle słońca bez cienia goryczy, ktoś, kto o Tobie pamięta, serdecznie Ci życzy. Twoja synowa *** Droga Teściowo, Gdy dzień Twych urodzin nadchodzi, oddać życzenia mnie się godzi! Zechciej przyjąć ode mnie w dowód uznania hołd szacunku i przywiązania. Niech każdy dzień będzie pogodny i piękny, i niech zdrowie zawsze będzie w pełni. Zobacz także: Mądre i piękne cytaty na urodziny –​ 22 sentencje urodzinowe Życzenia urodzinowe dla syna – najpiękniejsze, śmieszne, od rodziców i od mamy Życzenia urodzinowe dla córki: piękne, wzruszające, mądre, od mamy i od taty
Anna Dereszowska szczerze o relacjach z teściami. „Czułam, że teść deprecjonuje to, co robię”
Anna Dereszowska straciła mamę jako 9-letnia dziewczynka. Jednak, jak przyznała, nigdy nie brakowało jej matki tak bardzo jak wtedy, gdy urodziła swoje pierwsze dziecko. Ostatnio aktorka powiedziała, że nie mogła wtedy liczyć na wsparcie teściowej – chodzi o matkę jej byłego partnera Piotra Grabowskiego.
„Gdy pojawiła się Lena, to był taki pierwszy moment, kiedy uświadomiłam sobie brak mamy. Moja ówczesna teściowa rzadko nas odwiedzała, a kiedy się pojawiała, miałam poczucie, że wszystko robię źle przy dziecku” – powiedziała Anna Dereszowska w rozmowie z „Życiem na gorąco”. Aktualna teściowa okazała się w porządku, teść… nie Obecnie Anna Dereszowska jest w związku z Danielem Duniakiem. Relacje z jego mamą od początku układały się dobrze, ale nie można powiedzieć tego o relacjach z ojcem. Jeszcze zanim aktorka poznała rodziców partnera, wiele myślała o tym, jak zostanie przez nich przyjęta. Najbardziej obawiała się, czy zaakceptują fakt, że partnerka ich syna ma już dziecko. „Na szczęście trafiłam na wspaniałą teściową. Z teściem było inaczej. Czułam, że deprecjonuje to, co robię. Choć Daniel twierdzi, że to nieprawda, teść długo miał własne wyobrażenia na temat mojej pracy, nie doceniał mnie”. Dobrzy teściowie to skarb Z czasem okazało się, że relacje z teściem również się ułożyły. Po trudnych doświadczeniach z byłą teściową Anna Dereszowska tym bardziej docenia zgodę między nią a rodzicami partnera. „Muszę przyznać, że trafiłam dobrze i lubię się spotykać z moimi teściami”. To ważne, zwłaszczazwłaszcza że ich rodzina całkiem niedawno się powiększyła. Mama Leny i Maksymiliana w listopadzie 2021 roku urodziła synka Aleksandra. Źródło: Życie na gorąco, jastrzabpost.pl Piszemy też o: Zachowanie nauczycielki stanowiło zagrożenie dla dzieci. Grozi jej zwolnienie dyscyplinarne Sześciolatek zmarł po wypiciu napoju energetycznego. Uważajcie na swoje dzieci! Ceny wyprawienia komunii szokują: nawet 350 zł za „talerzyk”. Kogo na to stać?
„Moja teściowa jest podła. Przed nami znów koszmarna Wielkanoc” [LIST DO REDAKCJI]
Jeśli już „cieszycie się” na Wielkanoc w rodzinnym gronie, z teściową na czele – możemy przybić sobie piątkę. Nie chcę się z nikim licytować, że to moja teściowa jest najgorsza, ale… gdybyśmy zrobiły ranking, na pewno byłaby w czołówce. Nienawidzę jej.
Swoich (wtedy jeszcze przyszłych) teściów poznałam dokładnie 7 lat temu w Wielkanoc. Do dziś mam odruch wymiotny na samą myśl o zapachu perfum „pani mamy” wymieszanych z wonią majonezu i jaj na twardo… Ale żeby chodziło tylko o to! Pierwsza Wielkanoc To śniadanie było egzaminem na to, czy pasuję do jej wyobrażeń o synowej idealnej. Pytania dotyczyły rozmaitości. Począwszy od tego, czy chodzę do kościoła (nie), aż po to, czy czeszę frędzle w dywanach (nie, w moim domu rodzinnym nie było dywanów z frędzlami). Nie zdałam. Widziałam po pełnych zdumienia spojrzeniach rzucanych na Radka. „Mama bywa męcząca, ale nie przejmuj się” – powiedział Radek, kiedy odwoził mnie do domu. Zachowanie jego mamy tłumaczyłam sobie wtedy dobrymi intencjami, tym, że wyszło, jak wyszło, tylko dlatego, że bardzo zależało jej, by wyszło dobrze. Było coraz gorzej Tylko że było coraz gorzej. Kiedy braliśmy ślub, byłam już pewna, że ta kobieta mnie nie znosi. I wcale się z tym nie kryje. Uznałam, że nie ma sensu się tym przejmować. Mieszkaliśmy oddzielnie, więc nie musiałam znosić jej zachowania na co dzień. Jej ulubioną zabawą było udawanie, że mnie nie widzi i nie słyszy – zarówno gdy byłyśmy same, jak i podczas spotkań w większym gronie. Ze względu na Radka, który bardzo kocha swoją mamę, postanowiłam nie kopać się z koniem. Problem zaczął się, kiedy urodziłam Stasia. Dziwne dziecko Teściowa przychodziła każdego dnia, by zobaczyć wnuka i to, jakie kardynalne błędy popełniam w kwestii bycia matką. Po pół roku, kiedy pewnego dnia zrobiła mi wykład o tym, że snuję się po domu jak ślimak – coś we mnie pękło i wyprosiłam ją. To było latem i przez pół roku, do Bożego Narodzenia, miałam wreszcie święty spokój. W Wigilię wypadało podzielić się opłatkiem, więc się pogodziłyśmy i nawet było trochę lepiej. Minęły trzy lata. Staś poszedł do przedszkola, wróciłam do pracy. Już wtedy wiedzieliśmy, że z naszym synkiem nie wszystko jest w porządku. Rozwijał się, był kochany, piękny i bardzo mądry, ale jak to mówiła moja teściowa: „dziwny”. Był „dziwnym dzieckiem” przeze mnie, bo ona, kiedy miała podobne problemy z własnym synem, wiedziała co robić, a ja nie. Wyzywać, bić, upokarzać Oczywiście całkowicie wyparła ze świadomości, że biła Radka od maleńkości. Tylko że Radek to pamiętał. Podczas jednej z wizyt, kiedy zaczęła się mądrzyć, że dziecko udaje, by nami manipulować, i powinniśmy wreszcie coś zrobić, bo Staś jest bardzo niegrzeczny, Radek powiedział: „Może powinniśmy go wyzywać albo wlać mu wlać kablem od żelazka i w ogóle tłuc jak wy mnie? Po plecach, po głowie, gdzie wlezie?”. Teściowa nie skomentowała. Jednak niemal za każdym razem powtarzała, że Staś jest takim samym dzieckiem jak Radek, tylko jest niewychowywany i przez to „głupieje coraz bardziej”. To był dla nas szok Kilka miesięcy później dyrektorka przedszkola zaprosiła mnie na rozmowę z przedszkolną psycholog. Zaproponowały zajęcia z integracji sensorycznej i zasugerowały, by zrobić Stasiowi diagnozę w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej. Tak na wszelki wypadek, żeby wykluczyć poważniejsze problemy z emocjami. Synek nie znosił dotyku dzieci, mycia zębów, hałasu. Jego rozwój poznawczy był za to na wyjątkowo wysokim poziomie – znał mnóstwo słów, miał znakomitą pamięć. Zaskakiwał wiedzą na temat nazw ptaków i roślin. Przecież wiedziałam… Znałam swoje dziecko. Nie dopuszczałam do siebie myśli, że może dotyczyć go jakaś dysfunkcja związana ze spektrum autyzmu. Zaczął chodzić na SI. Do poradni zgłosiliśmy się z nim dwa lata później. Okazało się, że nasz synek jest „wysoko funkcjonującym dzieckiem w spektrum autyzmu”. To był dla nas szok. Radek też… Musieliśmy wypełnić masę kwestionariuszy, rozmawialiśmy z wieloma specjalistami. Okazało się, że mój mąż prawdopodobnie borykał się w dzieciństwie z tymi samymi problemami, co Staś. I kiedy żartowaliśmy, że jest klasycznym przypadkiem programisty komputerowego z autyzmem – nawet nie mieliśmy pojęcia, jak bardzo to nie było śmieszne. Wtedy ją znienawidziłam. Teściową. Za to, że go biła. Tylko po to, żeby go nauczyć dobrych manier, grzeczności, niestawiania się. Pasem, kablem, pięścią. Że w ten sposób wytresowała w nim zachowania „pożądane”, co zamieniło dzieciństwo Radka w piekło. Późniejsze kłopoty w szkole, złe oceny – również były powodem do lania. Przecież musiał iść na studia… Nic się nie stało? Przed nami Wielkanoc, podczas której prawdopodobnie będę ignorowana. Za to mój 5-letni syn będzie ścigany do przytulania przez wyperfumowaną (tymi samymi perfumami co zawsze) babcię. Będzie starał się być jak najdalej od niej, bo nie lubi mocnych zapachów ani jej głaskania. Dlatego mój mąż znów usłyszy, że buntuję Stasia przeciw babci. Że nie potrafimy go wychować. Że uwierzyliśmy w bajki, których naopowiadali nam jacyś nawiedzeni ludzie, by wyciągnąć od nas pieniądze. Nienawidzę jej. Niech już będzie po tych świętach. Jak to się mówi: Alleluja i do przodu, do naszego domu, gdzie jest ciszej, spokojniej, gdzie nikt nikogo nie uderzył ani nie upokorzył. I gdzie moje dziecko może czuć się bezpiecznie i spokojnie uczyć się tego, że… świat może być przyjazny. Radkowi nikt w tym nie pomagał. Za każdym razem, kiedy o tym pomyślę, mam łzy w oczach. On wszystko jej wybaczył, tłumaczy ją, że skąd mogła wiedzieć... Ja jej nie wybaczę nigdy. Kasia Piszemy też o: Teść podgląda mnie w łazience. Mąż uważa, że coś sobie uroiłam „Musieliśmy zamieszkać z dzieckiem u teściów. Zrobili z mojego życia PIEKŁO!” [LIST DO REDAKCJI] 10 wkurzających rzeczy, które robi każda teściowa (i doprowadza tym do szału)
„Teściowa powiedziała, że nie jest naszą służącą i nie zajmie się dziećmi w sylwestra” [LIST DO REDAKCJI]
Anka zaplanowała z mężem wymarzonego sylwestra. Gdy wszystko z wyjazdem było już dopięte na ostatni guzik, usłyszała, że teściowie nie zamierzają się zajmować dziećmi...
Chyba każdy rodzic przekonał się na własnej skórze, że jeśli chodzi o dziadków i opiekę nad dziećmi, bywa bardzo różnie. Są dziadkowie, którzy zawsze chętnie przygarną wnuki, są i tacy, którzy uważają, że to nie ich obowiązek. Są i tacy, którzy w ostateczności zajmą się wnukami, jednak sami nigdy tego nie zaproponują. Ale czy można oczekiwać, nawet od tych, którzy chętnie bawią wnuki, że będą to robić zawsze wtedy, kiedy my tego chcemy? Przeczytajcie list czytelniczki, która bardzo zawiodła się na swoich teściach. Słusznie? Teściowa nie chce zajmować się wnukami „Prawie nigdy nie wychodzimy sami z mężem. Sylwester to jest ten moment, gdy w końcu mamy okazję na fajną imprezę bez dzieci. Kocham je bardzo, ale umówmy się, rodzice czasem potrzebują chwili oddechu. Co roku dzieciaki zostawały u teściów, a my mogliśmy w końcu pobalować i odespać. Nie inaczej miało być w tym roku. Umówiliśmy się na fajną wyjazdową imprezę ze znajomymi i gdy zadzwoniłam do teściowej umówić się, o której mamy przywieźć dzieci, usłyszałam, że nie zamierza się zajmować wnukami, bo nie jest naszą służącą! Mnie dosłownie zatkało. Zawsze chętnie zajmowali się dzieciakami, a teraz jakiś wielki problem. Zupełnie nie rozumiem, z czego to wynika. I tak rzadko zajmują się dziećmi, ten raz w roku chyba nie jest jakimś wygórowanym oczekiwaniem? Sami opowiadają ciągle, jak balowali jako młodzi ludzie, podrzucając mojego męża jednym albo drugim dziadkom. My nawet w połowie tak często nie wychodzimy. Chyba nam się należy trochę luzu, a oni jako dziadkowie też mają jakieś obowiązki wobec wnuków. Przecież nie chodzi tylko o niedzielny obiadek! Nie zabierają ich na weekendy ani na wakacje, czy do kina. Czy raz do roku to tak wiele? I tak odpalą TV i będą w kapciach siedzieć na kanapie. Czy zajmowanie się własnymi wnukami, które połowę czasu i tak prześpią, to taka ciężka praca? Pomijając, że mamy ochotę iść na sylwestra, to impreza jest wyjazdowa i zrzutkowa, i już zapłaciliśmy za swój udział. Oczywiście sylwester jest bez dzieci... po tym jak teściowa nas wystawiła w ostatniej chwili, nie mam pojęcia co robić. Moja mama mieszka 300 km stąd i nie będę miała jak ich zawieźć... Może się okazać, że zostaniemy z dziećmi, ubożsi o kilka stówek, bez imprezy. Jak ona mogła nam to zrobić!? Anka” Zobacz także: 10 wkurzających rzeczy, które robi każda teściowa (i doprowadza tym do szału) Jak mówić do teściowej? „Dlaczego mam mówić do niej 'mamo'? Nie czuję do niej miłości” 6 sposobów a trudną teściową
„Moje dziecko jest za chude i źle wychowane? Teściowa znów zepsuje mi święta!” [LIST DO REDAKCJI]
Z moją teściową nie widujemy się często, ale w święta niestety musimy się spotkać. To dla mnie tortura! Znów się nasłucham, że Mania jest pyskata, za chuda, a ja sobie z nią nie radzę. No niestety, moje dziecko nie będzie spełniać oderwanych od rzeczywistości oczekiwań babci.
Święta powinny być okazją do pełnych ciepła i miłości spotkań z rodziną, niestety często jest zupełnie odwrotnie. Podczas świątecznych kolacji wychodzą na wierzch stare, rodzinne spory, bliscy nie mogą powstrzymać się od kłótni i kąśliwych uwag. A jeśli biorą w tym udział dzieci, może zrobić się naprawdę nieprzyjemnie. Jedna z naszych czytelniczek podzieliła się z nami swoją historią – jej teściowa od lat traktuje Boże Narodzenie jako okazję do krytykowania i obrażania synowej. A wszystko kręci się wokół wnuczki! Teściowa robi ze świąt piekło. Krytykuje mnie i moje dziecko! „Zbliża się Boże Narodzenie, a ja czekam na ten czas jak na ścięcie. Zamiast się cieszyć na wspólne świętowanie i odpoczynek, zajadam stres czekoladkami, bo już wiem, co będzie się działo na wigilijnej kolacji. Przyjedzie do nas moja upiorna teściowa, która wie lepiej ode mnie, jak powinnam wychowywać moją córkę! Z mamą mojego męża nie utrzymujemy zbyt ścisłych kontaktów, ale i tak wydaje jej się, że ma prawo wtrącać się w nasze życie. A konkretnie w moje metody wychowawcze! Jak na złość robi to zawsze w święta, kiedy akurat mam chwilę, żeby odsapnąć od codzienności. W zeszłym roku przeszła samą siebie. Zaczęło się od skrytykowania koloru ścian i naszej nowej kuchni, ale to jeszcze mogłabym przełknąć. Najgorsze jest to, że ona obraża moją córeczkę! Naprawdę mogłabym puścić mimo uszu uwagi na temat mojej rodzicielskiej nieudolności – podobno córka wchodzi mi na głowę, nie znam się na dzieciach, rozpuszczam dziecko i źle je karmię. Ok, rozumiem, że kiedyś było inne podejście do wychowania, moja teściowa zatrzymała się na metodach rodem z PRL-u, a w dodatku wyrzuca to wszystko z siebie w święta, bo kiedy indziej się nie widzimy. Nawet trochę mi jej żal. Ale żeby czepiać się dziecka?! Moja Mania ma 5 lat, a już usłyszała od babci, że źle wygląda, bo powinna być bardziej okrągła na buzi i mieć pulchniejsze uda. Córka płakała potem w poduszkę i przestała chodzić w spodniach, żeby nie było widać jej ud! Zdaniem teściowej Mania powinna też rzucać się jej na szyję i pozwalać się całować, gdy tylko babcia tego chce. Naprawdę mnie to wkurza! Mania też zaprotestowała, wręcz odepchnęła babcię, gdy ta chciała ją przytulać na siłę. Dowiedziałam się wtedy, że nie panuję nad dzieckiem i to wszystko moja wina. Piotrek zawsze stoi na uboczu, zresztą jego mamusia nie krytykuje, uważa, że zdominowałam męża i nie daję mu swobody w wychowaniu Mani. Nie wiem, jak przeżyję te święta. Może powinniśmy przestać zapraszać teściową?”. Marianna Zobacz też: „Ostatni raz przyjęłam księdza po kolędzie. Nikt mi nie będzie dziecka straszył!” [LIST DO REDAKCJI] „Nienawidzę Wigilii i Świąt. Znów wszyscy będą pytać, kiedy dziecko, a mam za sobą trzy poronienia…” [LIST DO REDAKCJI] „Nie puszczacie dzieci na religię? Nie powinniście obchodzić Wigilii i Świąt!” [LIST DO REDAKCJI]