Dzieci indygo: kim są? Jakie cechy się im przypisuje i jakie ryzyko z tym się wiąże?
Dzieci indygo są buntownicze i bardzo wrażliwe. Podobno przychodzą na świat, aby go zmienić, sprawić, by był lepszym miejscem do życia. Odnosisz czasem wrażenie, że twoje dziecko jest inne? Nie chce słuchać, kwestionuje polecenia, nie pasuje do szkoły lub przedszkola? Takie podobno są „dzieci indygo”. Skąd się wzięło takie określenie i jakie niesie ryzyko?
Jak uważają hippisi, spirytyści i ludzie związanie z ruchem New Age, „dzieci indygo” zjawiły się na świecie, by odmienić naszą planetę – uzdrowić ją i sprawić, by dalsze życie na ziemi było możliwe. Zdaniem wyznawców tej teorii „dzieci indygo” przejawiają nadzwyczajne, często paranormalne zdolności. Niektórzy uważają nawet, że mają inne DNA... Czy są wyjątkowe? Nie, bo jest ich podobno więcej niż „dzieci nie-indygo”. Samo czytanie o cechach „dzieci indygo” można potraktować jak ciekawostkę, warto jednak wiedzieć, że w niektórych sytuacjach przypięcie dziecku określenia „indygo” może utrudniać jego prawidłowy rozwój i krzywdzić dziecko. Dzieje się tak na przykład, gdy zostanie u niego zdiagnozowane ADHD, a rodzice nie zgadzają się na terapię i tłumaczą, że ich dziecko jest po prostu wyjątkowe... Spis treści: „Dzieci indygo”: kim są? Cechy „dzieci indygo” Fenomenalne „dzieci indygo”? „Dzieci indygo”: kim są? Nazwa „dzieci indygo” pochodzi od niebiesko-fioletowego koloru (indygo to barwa oscylująca miedzy kolorem niebieskim, granatowym i fioletowym). Taką barwę ma podobno ich aura, czyli niematerialny obłok otaczający ludzi i przedmioty. Określenie „dzieci indygo” zawdzięczamy amerykańskiej parapsycholożce Nancy Ann Tappe, zajmującej się aurą ludzi, która jako jedna z pierwszych miała dostrzec w latach 60. i 70. wyjątkowość aury „dzieci indygo”. Kim są w takim razie „dzieci indygo”? Zdaniem Tappe dzieci te są obdarzone wyjątkową wrażliwością i sposobem postrzegania świata, są „świetliste’’ i ze wszech miar wyjątkowe. Niespotykana barwa ich aury ma wyznaczać kolejny etap ewolucji, otaczać wrażliwców i buntowników, którzy mają zmienić naszą planetę. To „naturalne dzieci w nienaturalnym świecie’’ – twierdzi Doreen Virtue, autorka książki „Dzieci Indygo. Opieka i wsparcie’’. „Dzieci indygo” nie mają żadnych określonych cech wyglądu. Od „dzieci nie-indygo” różnią się jedynie aurą (która jest widoczna jedynie dla wybranych ezoteryków) oraz cechami charakteru oraz ducha. Ideę „dzieci indygo” rozbudowały pod koniec lat 90. Lee Carroll & Jana Tober w książce: „The Indigo Children: The New Kids Have Arrived’’. Dzięki nim termin zyskał wielu zwolenników na całym świecie, a szczególnie w Stanach Zjednoczonych, gdzie filozofia New Age ma wielu sympatyków, a wiara w anioły, nadprzyrodzone moce i inne światy ma się bardzo dobrze. Skąd pochodzą „dzieci indygo”? Cóż, często przypisuje się im pochodzenie pozaziemskie. Ile jest takich dzieci? Podobno coraz więcej… Niektórzy ezoterycy szacują, że coraz trudniej o dziecko, które nie jest indygo. Cechy „dzieci indygo” Kiedy zapoznamy się z cechami „dzieci indygo”, z łatwością zauważymy, że prawie każde dziecko pasuje do opisu. Oto 9 cech charakterystycznych dla „dziecka indygo”: jest zrelaksowane i swobodne, jest empatyczne względem rówieśników, kocha śmieciowe jedzenie, ma dużo energii, nudzi się w szkole i łatwo się rozprasza, nie ma najmniejszego problemu z wielozadaniowością, jest bezpośrednie, nie poddaje się normom społecznym, uważa, że ma prawo do wszystkiego. Fenomenalne „dzieci indygo”? Jan Yordy, prowadząca terapię zabawą nauczycielka w szkole podstawowej z 25-letnim doświadczeniem, wypracowała nawet listę cech osobowościowych „dzieci indygo”. Nie brakuje na niej terminów szczególnie upodobanych przez wyznawców nurtu New Age: Są uparte i niezależne i wolą robić to, co same uznają za stosowne, zamiast słuchać autorytetów (nauczycieli czy rodziców). Wykazują mądrość i troskę o innych, wykraczającą poza normy dla ich wieku. Tradycyjne metody wychowawcze nie sprawdzają się w przypadku dzieci indygo. Jeśli rodzic chce zmusić dziecko do posłuszeństwa, zakończy się to walką o władzę. Ich energia wibruje na dużo większych częstotliwościach, dlatego łatwo dają się zgnieść negatywnej energii innych ludzi lub maszyn. Jeśli ich energia nie zostanie odpowiednio zrównoważona, będą mieć problemy emocjonalne, takie jak: depresja, stany lękowe, pobudzenie, gwałtowne napady złości. Mają lepiej wykształconą prawą półkulę mózgu i są twórcze, dlatego często źle sobie radzą w szkole, która jest nastawiona na pracę lewą półkulą mózgu. Często diagnozuje się u nich ADHD i ADD, bo wydają się impulsywne (ich mózgi szybciej przetwarzają informacje) i potrzebują ruchu, by móc się skoncentrować. Są bardzo wrażliwe i mają świetną intuicję, zdają się widzieć, słyszeć i wiedzieć o rzeczach, które są racjonalnie niewytłumaczalne. Ich wrażliwość sprawia, że mogą mieć problem z jedzeniem i być szczególnie wrażliwe na kwestie związane z ochroną środowiska. Kiedy ich potrzeby nie są zaspokajane, wydają się wymagającymi egocentrykami, mimo że nie taka jest ich prawdziwa natura. Te dzieci mają szczególny dar i potencjał, który – jeśli nie jest odpowiednio wspierany i akceptowany – zmarnuje się. Jak ezoterycy zalecają dbać o „dzieci indygo”? W książce poświęconej rozwojowi duchowemu „świetlistych dzieci’’, autorstwa Doreen Virtue, czytamy: „Dzieci indygo”, które zażywają Ritalin lub inne leki psychotropowe, szybko tracą kontakt ze swoją intuicją i zdolnościami parapsychologicznymi oraz osobowością wojowników. Te dzieci zostały zesłane na ziemię z tymi trzema duchowymi darami dokładnie w tym celu, by oczyścić naszą planetę społecznie i z zagrożeń dla środowiska’’ (tłum. red.). Wielu rodziców, którzy wierzą, że ich dzieci są indygo, nie decyduje się stosować leczenia wobec swoich dzieci ze zdiagnozowanym ADHD czy ADD – uważając, że to naturalna osobowość ich dziecka, która wymaga akceptacji i świadczy tylko o ich nadzwyczajnym darze i wyjątkowości, a leczenie – szczególnie farmakologiczne przeszkodzi im w misji zbawienia świata. W tym miejscu włączają się głosy krytyki, wyznawcy teorii o „dzieciach indygo” mogą bowiem – mimo że w dobrej wierze – krzywdzić swoje dzieci, nie stwarzając im odpowiednich warunków do kształtowania zachowań społecznych i radzenia sobie z emocjami, co w konsekwencji utrudni dzieciom prawidłowe funkcjonowanie w społeczeństwie. Idealny świat wg „dzieci indygo” Jak wyglądałby świat, gdyby rządziły nim „dzieci indygo”? Odpowiedź znajdujemy na stronie Spiritual Growth Prophecies (z przepowiedniami dotyczącymi rozwoju duchowego): świat byłby wolny od wszelkich silnych chemikaliów; jedzenie byłoby hodowane i uprawiane organicznie, lokalnie, świeże i minimalnie przetworzone; edukacja byłaby dostępna dla wszystkich i dzieci miałyby więcej do powiedzenia w sprawie swojej drogi edukacyjnej i programów nauczania; rodzina to byliby ludzie, z którymi akurat przebywamy i obejmowałaby szerszy krąg ludzi; nasz system polityczny naprawdę służyłby dobru ludzkości, byłby o wiele bardziej demokratyczny, a nawet socjalistyczny; wszystkie kraje i ludzie pracowaliby razem, żeby poprawić życie na naszej planecie; natura i jej potrzeby byłyby priorytetem, szczególnie jeśli chodzi o czyste powietrze i glebę; dzieci byłyby traktowane z szacunkiem, a ich zdanie byłoby brane pod uwagę przy podejmowaniu każdej decyzji ich dotyczącej; wszyscy ludzie byliby sobie równi, bez względu na rasę, kolor skóry, płeć czy wyznanie Rzeczywiście, taki świat mógłby być idealny. Sceptykom trudno jednak nie doszukiwać się w tym daleko posuniętej naiwności, uważają też, że idea „dzieci indygo” ma tylu sympatyków, bo przyjemniej jest myśleć, że ma się „dziecko indygo” (wyjątkowe, lepsze od innych, które ma zmienić świat) niż dziecko z ADHD, które w potocznym rozumieniu określane jest jako trudne. Zobacz także: Kim jest tęczowe dziecko? Jak rozpoznać kryształowe dziecko To nie ADHD, tylko... Największy temat tabu dotyczący dzieci
7 sygnałów, że twoje dziecko ma ducha przywódcy. Nie podcinaj mu skrzydeł, a zwojuje świat!
Być może teraz bywa ci trudno okiełznać malca, ale za jakiś czas będziesz z niego dumna!
Jak określiłabyś swoje dziecko? Odważne, waleczne, krnąbrne, zadziorne, głośne? Wychowanie takiego malca przypomina nieco opiekę nad dzikim zwierzęciem. Może to niekiedy frustrować i przyprawiać o zawrót głowy, ale dawać też ogromną satysfakcję i radość. Oto klasyczne sygnały świadczące o tym, że twoje dziecko wyrośnie na wielkiego przywódcę! 1. Nigdy się nie poddaje Jest pewne siebie, wie, czego chce i za wszelką cenę dąży do osiągnięcia celu. Może męczyć cię do skutku, byś zbudowała z nim trzypoziomowy statek kosmiczny z krzeseł w salonie lub upierać się, że założy szorty, mimo że na dworze jest -5 stopni Celsjusza. Martwisz się, że nie masz kontroli nad swoim dwulatkiem? Tak naprawdę bunt i wytrwałość, które teraz widzisz, są cechami, które pozytywnie wpłyną na niego i na jego późniejsze życie w wielkim świecie. 2. Nie da się go „wyłączyć” Mimo że twój maluch ma dopiero dwa lata, o drzemkach w dzień już dawno zapomnieliście? W dodatku kładzie się spać o 22, a wstaje skoro świt? To dlatego, że ma aż tyle rzeczy do zrobienia i nie chce niczego przegapić. Maluch ze skłonnościami przywódczymi stale jest czymś zajęty. Jeśli coś go interesuje, potrafi spędzić nad tym dużo czasu, np. układać budowle z Lego do późnych godzin wieczornych. 3. Lubi, gdy jest głośno Oczywiście gdy samo jest w centrum zainteresowania. Nie przejmuje się tym, że wszyscy je słyszą, gdy idzie klatką, mimo że ty jako rodzic już dawno chciałabyś zapaść się pod ziemię ze wstydu. Ma to jednak również pewne korzyści. Głośne dziecko nigdy nie zgubi się w tłumie, nie pozwoli też na żadną niesprawiedliwość wobec siebie. Radzimy tylko, byś uświadomiła go o istnieniu jednej cennej rzeczy zwanej „głosem wewnętrznym”. 4. Nie działa na nie to, co na inne dzieci Inni rodzice z pewnością chętnie udzielają ci tysięcy rad, jak poskromić twoje nieokiełznane dziecko. Jedyne, co możesz zrobić, to im przytakiwać i się uśmiechać. Dobrze wiesz, że twój przypadek jest wyjątkowy i nie taki prosty do ugładzenia. 5. Rządzą nim emocje To przez nie jest takie głośne i ekspresyjne. W jednej chwili tryska energią i jest radosne, a za sekundę histeryzuje. Znaczna większość kilkulatków ma problemy z kontrolowaniem swoich emocji i ich wyciszaniem, ale twoje dziecko jest nimi po prostu owładnięte. Na przyjęciu urodzinowym kolegi najgłośniej śpiewa i krzyczy, wspina się na najwyższe gałęzie drzew. Wszystko robi tak, jakby ciągle gdzieś się spieszyło. 6. Jest waleczne i nieustępliwe Nie tak łatwo wymusić na nim zmianę zachowania. Musisz wykazać się o wiele większą cierpliwością, niż inni rodzice, tłumaczyć i przekonywać dłużej, by zaniechało robienia czegoś, na co akurat ma ogromną ochotę, a z jakichś przyczyn nie powinno tego robić. No cóż, możesz się jedynie pocieszać, że dzięki swojemu dziecku każdego dnia ćwiczyć się w sztuce negocjacji (a niestety czasami też przekupstwa). 7. Przyciąga inne dzieci jak magnes Takie żywe, energiczne, wygadane dziecko jest zwykle bardzo lubiane i popularne. Inne dzieci do niego lgną. Dzięki temu ma wiele przyjaźni i uczy się funkcjonowania w społeczeństwie od najmłodszych lat. To prawda, zadziorne, pewne siebie i odważne dziecko może być trudniejsze w wychowywaniu, ale wiedz, że właśnie w ten sposób właśnie przygotowuje się do przejęcia świata :) Bądź na to gotowa! Źródło: babyology.com.au
Dlaczego „trudne” zachowania dziecka są dobre?
Poznaj 10 oznaki silnej woli dziecka, które ciężko nam znieść.
Trudne? A może to po prostu silna osobowość? 10 oznaki silnej woli dziecka, które ciężko nam znieść Chcą same uczyć się nowych rzeczy. Jeśli narzucasz coś takiemu dziecku – życzymy powiedzenia. Jeśli zaś dasz mu wybór, chętnie zacznie z tobą współpracować i wszystko pójdzie znacznie sprawniej niż gdybyś nie dała mu choć niewielkiej autonomii. Może być to dla ciebie męczące, ale buduje zaufanie między wami. Dziecko nie musi bowiem ślepo wykonywać twoich poleceń, tylko jest traktowane jako partner do rozmowy. Mają swoje zdanie w każdej sprawie. Zaczynając od tego, w co się mają ubrać po sposób krojenia warzyw na obiad. Choć czasem mamy ochotę, by zrobiły coś bez wysłuchiwania ich długiej listy argumentów, badania pokazują, że wybredne dzieci, gdy dorosną, zarabiają więcej i są bardziej przedsiębiorcze. Robią na przekór. One wiedzą, co i kiedy chcą, nawet jeśli nie ma to nic wspólnego z tym, co ty zaplanowałaś. Podążają według własnego rytmu, co czasem bywa dla nas trudne, ale dzięki temu są twórcze. Są porywające i nie boją się poszukiwać własnych dróg i podążać za swoimi pasjami. Ciężko im przestawić się na inne zadanie. Choć może wydawać się, że ma to związek z tym, że nie lubią, gdy ktoś mówi im, co mają robić, nie do końca jest to prawdą. One z pasją oddają się zadaniom, które wykonują, dlatego tak trudno im jest się od nich oderwać. Zmuszają nas do podawania wielu argumentów. Czasem chce się powiedzieć „bo tak”, by zakończyć dyskusję na dany temat. Z tymi dziećmi to się nie uda. Chcą znać nie tylko twoje zdanie, ale i fakty. Nie obchodzi ich, co myślimy. Chciałabyś, żeby nosiły ubrania takiej, jak dzieci z sąsiedztwa? Chcesz, by interesowały się tym, czym ich rówieśnicy? Możesz dalej marzyć. Dzieci o silnej woli postępują po swojemu (bez względu na twoją opinię) i należy im na to pozwolić. Nie podlegają presji otoczenia, bo są silnie zmotywowane. Jeśli coś robią to dlatego, że w to wierzą, a nie, by przypodobać się innym. Zobacz też: Świat ma nową bohaterkę! Czy twoje dziecko też by to zrobiło? Dla nich wszystko jest czarne lub białe. Chcą robić tylko rzeczy, z którymi w pełni się zgadzają. Nie boją się stanąć do walki w obronie czegoś, w co wierzą. Niczego nie osiągnie się bez odwagi. Dzięki temu przekonaniu odnoszą sukcesy w dorosłym życiu. Są uparte i wybredne. To co, jeśli chcą nosić leginsy z koronką każdego dnia (nawet jeśli moda na nie dawno minęła)? Ich pasja i dbałość o szczegóły wynika z wysokich wymagań, jakie sobie stawiają. Mimo że nie zawsze może być to dla nas praktyczne i łatwe do zaakceptowania, nie powinnyśmy ich „naginać” do własnych przekonań. Lubią testować granice. Twoje dziecko nie próbuje doprowadzić cię do szaleństwa. Ono jest pełne energii i ciężko mu usiedzieć w miejscu, a to nie to samo, co bycie nieposłusznym. One pragną przygód i odkrywania świata. Chcą rządzić. Są silne i pewne siebie, więc łatwo rozwija się w nich chęć przywództwa. Zarządzanie innymi to bardzo cenna umiejętność, którą będą mogli wykorzystać w przyszłość. Zobacz też: Lizanie szyby, „trzymanie” do ostatniej chwili i 11 dziwnych rzeczy, które robią dzieci Źródło: popsugar
6 irytujących zachowań dziecka - sprawdź, jak sobie z nimi radzić
Z jednej strony niewinna, ukochana istotka, a z drugiej... No właśnie – kto? Zachowania małego dziecka nieraz wprawiają rodziców w osłupienie, zażenowanie, poczucie winy...
Jeśli właśnie analizujesz, jakie błędy popełniłaś, co przegapiłaś, a może zastanawiasz się nad wizytą u specjalisty, przeczytaj ten tekst. Zdarza ci się tęsknić do czasów, gdy twoje dziecko umiało tylko jeść, spać i zapłakać? Teraz potrafi znacznie więcej. Z dumą opowiadasz, jak buduje zdania, jeździ na rowerku i układa trudne puzzle. Wolisz jednak przemilczeć, że siorbie, ćlamie, bałagani, krzyczy i robi inne mniej chlubne rzeczy? Opowiemy o tym za ciebie. Czytaj też: 10 rad i mądrości, których lepiej nie słuchać Dziecko - wyjątkowy okrutnik „Mamo, dlaczego ta pani jest taka brzydka?” – dziecko teatralnym szeptem ocenia wygląd osoby, która czeka razem z wami na windę. Główkując nad odpowiedzią, żałujesz, że nie zdecydowałaś się wejść z dzieckiem i wózkiem pod pachą na ósme piętro schodami. Czy ono naprawdę nie rozumie, że sprawia w ten sposób komuś przykrość? Z czego to wynika: Choć dziecko przychodzi na świat wyposażone w empatię (płacze, kiedy płaczą inne dzieci), w wieku dwóch, trzech lat jego zachowaniami kieruje przede wszystkim ogromna ciekawość i chęć poznawania całego świata. To główny powód, dla którego dzieci zachowują się, zdaniem rodziców, okrutnie – rozgniatają biedronkę, zadają niestosowne pytania, liczą babci zmarszczki na twarzy. Co robić: Dopiero pięciolatki zaczynają sobie uświadamiać, że pewne zachowania, słowa sprawiają innym ból. Wtedy budzi się w nich tzw. inteligencja moralna. Możesz spróbować wskrzeszać ją wcześniej, tłumacząc, co sprawia innym przykrość, nie licz jednak na jej duże przebłyski. Mały zaborczy adorator Nie pozwala ci porozmawiać przez telefon, chce, byś przebywała tylko z nim, a gdy przytulasz się do jego taty, zazdrośnie wciska się między was i odpycha ojca. Głośno deklaruje, że jak urośnie, to się z tobą ożeni. Cieszysz się, że cię kocha. Ale siła tego uczucia cię przerasta. Czy to nie jest toksyczny związek? Z czego to wynika: Wiele dzieci ma w sobie coś z małego Edypa. Najwspanialszą atrakcją jest dla nich przebywanie z rodzicem płci przeciwnej – z mamą w przypadku chłopca, dla dziewczynki z tatą. Zdarza się to między trzecim a szóstym rokiem życia. To intensywne uczucie często łączy się z zazdrością o uczucia, jakim darzą się rodzice. Faworyzowanie jednego z rodziców nie wynika z uprzedzeń wobec drugiego. To naturalny etap rozwoju, z którego się wyrasta, podobnie jak z pieluszki lub smoczka. Co robić: Małemu kandydatowi do twojej ręki tłumacz, że nie może się z tobą ożenić, bo jesteś jego mamą. Opowiedz, że jak dorośnie, znajdzie kogoś, kogo mocno pokocha. A gdy będzie próbował odpychać od ciebie tatę, przytulcie go do siebie. Warto też aranżować sytuacje, w których będzie miał okazję ciekawie spędzać czas z drugim rodzicem (np. wspólne wycieczki rowerowe, wyjścia do teatru, majsterkowanie, itp.). [CMS_PAGE_BREAK] Flatulista – po prostu Nazwa rzadko używana, a i na czynność, której dotyczy, też najchętniej spuścilibyśmy zasłonę milczenia. W przeciwieństwie do maluchów, które nie tylko pasjonują się puszczaniem bąków, ale rzadko decydują się pozostawić je bez komentarza. Z czego to wynika: Ze względu na niedojrzały układ pokarmowy małe dzieci bywają dość aktywne pod tym względem. Odwrotnie niż dorośli, nie umieją tego zdarzenia maskować ani nie chcą, bo nie odczuwają wstydu. Jest to część pasjonującej przygody pod tytułem poznawanie świata, siebie i swojego ciała, które kryje różne tajemnice. Stąd bierze się też dłubanie w nosie, w uchu, w pępku, oglądanie zawartości nocnika, a czasem dziecięce próby masturbacji. Co robić: Możesz tłumaczyć, że pewnych rzeczy nie powinno się robić w towarzystwie innych osób. Unikaj zawstydzania i nie skupiaj na tym nadmiernej uwagi, cierpliwie czekaj, aż dziecko zacznie się pasjonować czym innym. Czytaj też: Jaki charakter ma twoje dziecko? - 6 rzeczy, na które zwracać uwagę Dziecko niewdzięcznik pospolity Dziadkowie wydali tyle pieniędzy na encyklopedię dla przedszkolaków, a maluch nawet nie chciał na nią spojrzeć. Mógłby przecież udawać, że prezent mu się podoba... Babci na pewno jest teraz przykro. Z czego to wynika: Badania pokazują, że dopiero u sześciolatków w reakcji na nieatrakcyjne prezenty pojawiają się pierwsze próby maskowania na twarzy uczucia zawodu, grzeczne uśmiechy i konwencjonalne podziękowania. Młodsze dzieci reagują spontanicznie. Jeśli coś im się nie spodoba, nie zawracają sobie tym głowy. Zdarza się również, że są rozczarowane do łez, gdy ofiarodawca zaskoczy je niechcianym prezentem. Co robić: Aby uniknąć podobnych kłopotów, można podpowiedzieć osobom, które chcą zrobić dziecku prezent, co je ucieszy, i uczyć dziecko, jak prezenty się przyjmuje (dziękujemy, oglądamy itp.). A jeśli histeryzuje, bo liczył na inny prezent – staraj się zająć jego uwagę czymś innym. Niepoprawny bałaganiarz Jego zabawki są wszędzie, a jedzenie zawsze wypływa z talerzyka na stół. Z czego to wynika: Dzieci nie rodzą się z naturalną potrzebą porządku, za to świetnie naśladują rodziców. Jeśli sama nie zawsze odkładasz rzeczy na miejsce, na biurku masz kolekcję kubków po herbacie, a przy łóżku stos gazet – najpierw spróbuj zmienić swoje nawyki, a dopiero potem ucz dziecko porządku. Co robić: Sukces gwarantują uczynienie ze sprzątania dobrej zabawy i twoje zaangażowanie. Dziecko nie działa jak komputer sterowany głosem. Aby go dobrze zaprogramować, musisz sprzątać razem z nim. Czytaj też: Jaki temperament ma twoje dziecko - 3 typy charakteru Radosny obnażyciel Przed kąpielą robi rundę nago po całym mieszkaniu, zupełnie się nie krępując, nawet gdy macie gości. Zdarza mu się także rozbierać w zupełnie innych okolicznościach, np. podczas spotkań ze znajomymi, choćby przy grillu. Z czego to wynika: Zażenowanie rodziców to jedno, a poczucie swobody dziecka – drugie. Nie da się ukryć, że pielucha i majteczki krępują ruchy, więc dwulatki chętnie próbują się z nich wyswobodzić. Dziecko w tym wieku nie boi się nagości ani się jej nie wstydzi. Traktuje ją naturalnie. Co więcej, jest dumne ze swoich genitaliów i chętnie je pokazuje. Dopiero około czwartego roku życia zaczyna się zasłaniać, zamykać drzwi do łazienki, biega po plaży tylko w kąpielówkach. Co robić: Sprawdza się odwracanie uwagi od tematu lub tłumaczenie, że wszyscy są ubrani, więc dziecko też nie powinien świecić golizną. gwałtowna reakcja mamy czy taty może być dla niego przesłaniem, że powinien wstydzić się swojego ciała. Dziecko wyczuwa, jaki stosunek do nagości mają rodzice. Jeśli są nadmiernie wstydliwi, ono również takie będzie. Czytaj też: 10 sposobów na okazywanie dziecku miłości Nieugięty naciągacz Jego mania posiadania nie ma granic – „Kup mi loda, lizaka, auto, misia, piłkę, balon...”. Odmowa lub próby negocjacji prowadzą do łez, krzyków albo obrażania się. I wcale nie chodzi o pieniądze, bo zazwyczaj przedmioty dziecięcego pożądania kosztują kilka złotych. Chciałabyś, by twój głos był zawsze decydujący? Z czego to wynika: Kilkulatki chcą mieć wszystko, co im się spodoba. I zrobią wszystko, by to dostać. Bez przerwy sprawdzają, jak daleko mogą się posunąć w prośbach lub żądaniach. Co robić: Nie musisz zgadzać się na wszystko. Rozsądnie odmawiając, uczysz dziecko dokonywania selekcji i radzenia sobie z tym, że nie wszystko można mieć. Zmiana zdania pod wpływem krzyków to dla dziecka lekcja, że jednak warto próbować. Uleganie prowadzi też do zachwiania poczucia bezpieczeństwa, bo dzieci najlepiej czują się w świecie jasnych zasad. Konsultacja: Małgorzata Ohme, psycholog, wykładowca w Wyższej Szkole Psychologii Społecznej, psychoterapeuta dziecięcy i rodzinny w Centrum Pomocy Profesjonalnej w Warszawie. Zobacz też: Kiedy są okresy niestabilności emocjonalnej w życiu dziecka?
Według psychologów nie ma trudnych niemowląt, są tylko takie, które mają trudności (np. z zasypianiem, jedzeniem itd.) Jak postępować z takim maluszkiem?
1. Zaakceptuj je takie, jakie jest Dzieci są różne: spokojne i mniej spokojne. Jedne i drugie potrzebują miłości i bezwarunkowej akceptacji. 2. Spróbuj zachować spokój To czasem bardzo trudne, ale twoja złość tylko pogarsza sytuację. Jak sobie radzić z emocjami? 3. ...zrozumieć dziecko Twoje dziecko nie płacze po to, by zrobić ci na złość. Po prostu jest na takim etapie, że nie potrafi inaczej powiedzieć „Mamo, potrzebuję twojej pomocy”. Podobnie jest z innymi denerwującymi zachowaniami: są po coś, czemuś służą. To ich brak powinien niepokoić. 7 denerwujących zachowań niemowlaka, które świadczą o nim… dobrze. 4. …i pomóc mu Niemowlę płacze, marudzi albo nie śpi (choć powinno) najczęściej dlatego, że ma jakiś konkretny powód. Spróbuj rozwiązać jego problem. Jak sobie radzić, gdy niemowlę jest nieznośne? 5. Poczekaj chwilę Maluch nie może uspokoić się na zawołanie. Nie planował płaczu i nie jest w stanie go „od ręki” zakończyć, nawet gdyby bardzo tego chciał. 6. Ułatw sobie życie - zaplanuj dzień Stały rytm wpływa na dzieci kojąco. Drażliwe niemowlęta potrzebują harmonii jeszcze bardziej niż pozostałe. 7. Poznaj swoje dziecko Wiedząc kiedy dziecko jest najbardziej rozdrażnone (np. wtedy, gdy chce mu się spać) będziesz mogła uprzedzać nieprzyjemne sytuacje ( i np. kłaść je spać, zanim stanie się naprawdę nieznośne, bo wtedy ze spania nici). 8. ...i rozśmieszaj je Z wieloma problemami łatwiej sobie poradzić, gdy ze zmagań robi się zabawę. Poczucie humoru i widok roześmianej buzi malucha pomoże także tobie. Jak rozśmieszyć niemowlę (a przy okazji siebie?) 9. Nie pakuj się w tarapaty Jeśli wiesz, że twoje dziecko nie znosi supermarketów, staraj się go tam nie zabierać. Gdy czekasz z malcem na szczepienie, zabawiaj go, zanim z nudów zacznie rozrabiać. Unikaj tego, czego nie znosi. Czego nie lubi niemowlę? 10. Ciesz się dobrymi chwilami Gdy człowiek jest zmęczony, zestresowany i niewyspany, łatwo je przegapić. A przecież są!