„Mój mąż marzył o dziecku, ja nie. Entuzjazmu starczyło mu na 2 tygodnie. Dziś mały ma 6 lat, a tata ma go gdzieś” [LIST DO REDAKCJI]
Chcę, żeby ten list był przestrogą. Żebyście tylko na własną odpowiedzialność wierzyły mężczyznom, którzy… opowiadają wam bzdury, jak to pragną mieć dziecko. Jak rozwiewają wasze wątpliwości zapewnieniami, że zawsze będą was wspierać. Wielu z tych mężczyzn – nawet jeśli nieświadomie – nawija wam makaron na uszy. I wielu z tych mężczyzn oleje własne dzieci wkrótce po narodzeniu.
Dla faceta najważniejsze pozostaną jego własne potrzeby, a nie dziecka czy twoje. Mam wrażenie, że po narodzinach dziecka większości wyświetla się w mózgu napis: „misja wykonana” i na tym się kończy… No, chyba że zaczną was namawiać na kolejnego bąbelka. Nie chciałam mieć dzieci Męża poznałam przez znajomych. Mimo że pochodziliśmy z dwóch różnych światów, traf chciał, że się spotkaliśmy i chyba nawet zakochaliśmy się w sobie od pierwszego wejrzenia… Karol (imię po papieżu) pochodził z rodziny głęboko wierzącej i praktykującej, ja – nie. Niezwykłe było to, że nawet mimo różnic w poglądach (on oczywiście ultraprawicowiec), potrafiliśmy czuć się szczęśliwi. Kiedy zaczęliśmy planować wspólną przyszłość, wiedział, że nie chcę mieć dzieci. Od zawsze wiedziałam, że się do tego nie nadaję. Uważałam (i uważam), że to ogromna odpowiedzialność, która zwyczajnie mnie przerasta. Chciałam realizować się w tym, co naprawdę potrafię – mam doktorat z anglistyki, znam hiszpański, francuski i włoski. Pracuję na uczelni i jestem tłumaczem przysięgłym. Do tego wszystkiego jestem mamą, bo w końcu Karol przekonał mnie, że będzie cudownie… Entuzjazmu starczyło na dwa tygodnie Ileż się nasłuchałam o pięknie życia i o słodkich istotkach… Że to takie cudowne, dawać życie… Mieć świadomość, że zostawimy po sobie niesamowity skarb – człowieka. Żebym absolutnie nie myślała o tym, że coś pójdzie nie tak, bo on będzie najlepszym ojcem na świecie. Tak się wzruszał, tym co gadał, że aż płakał… Kiedy byłam w ciąży, dbał o mnie, owszem. Wspierał mnie również na porodówce. Ale po dwóch tygodniach – cały czar jego ojcostwa prysł. Dla mnie oznaczało to tyle, że sama muszę dbać o dziecko. Sama zarywać noce i siedzieć sama w domu z niemowlakiem. Tata musiał się przecież wysypiać i zupełnie nie potrafił przewijać… Widziałam na własne oczy, że brzydzi się pieluchy dziecka. Wiele wskazywało na to, że jego wymarzone dziecko nie robiło kupy, nie budziło się w nocy, nie płakało, nie chorowało, nie potrzebowało go… Dla Karola życie zaczęło wyglądać jak przed narodzinami Jasia. Praca, powrót z pracy i drzemeczka przed tv, potem komputer. Jego problemy w pracy, wyjazdy integracyjne, jego choroby, jego posiłki, jego siłownie, jego sen – to się liczyło. Oczywiście jego profil na Facebooku pękał w szwach od zdjęć z Jasiem. Kiedy ubłagałam go, by w końcu wyszedł z małym na jakiś spacer, żebym mogła chwilę poczytać i się spokojnie wykąpać – cykał fotki z cyklu „Ja i mój syn”. Ale to było tylko na początku, bo potem na spacery było albo za zimno, albo za gorąco (oczywiście dla niego) i wychodziłam ja… Gdyby nie pomoc babć – chyba bym oszalała. Niestety, ani moja mama, ani teściowa nie widzą nic dziwnego w tym, że mój mąż „to tylko chłop”. W znaczeniu: egoista z natury, jak każdy inny mężczyzna. Miał być super ojcem, jest super łajzą Czy mam pretensje, że do dziś Karol prowadzi podwójne życie (wiem, że spotyka się z 20-letnią dziewczyną z pracy)? Że nie spełnił swoich obietnic? Nie mam. Nie mam prawa mieć żadnych pretensji. W końcu to ja podjęłam tę decyzję o zajściu w ciążę… Nikt mnie nie zmusił. Może trochę otumanił, oszukał, ale nie zmusił. A Jasia kocham. Dziś ma 6 lat i tatę „na niby”. Oficjalnie: tatę bardzo zapracowanego i tatę wielu pasji, którego ciągle nie ma w domu. A jak jest, to… siedzi przy kompie i wciąż ogląda filmiki o tym, co na temat bieżących spraw sądzą jego ultraprawicowi idole. Na uszach ma słuchawki, więc do woli mogę na głos nazywać go bardzo brzydko… Tak, nie znoszę go. On nawet nie ma pojęcia jak bardzo. Za to, że tak naprawdę zostawił nas już dawno temu. Dla siebie samego. Miał być super tatą, a jest super łajzą. Łajzą w białych rękawiczkach, bo z pozoru: wzór cnót i patriota, żadna patologia. A dla mnie właśnie patologia. Majka Od Redakcji: Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Piszemy też o: Ojciec zostawił dziecko samo w aucie w czasie upału. Wezwano karetkę Przeszukali 650 dzieci, najmłodsze miało 10 lat. Opinia publiczna jest zszokowana Najnowsze badania CBOS: młodzi Polacy nie chcą mieć ani jednego dziecka
Anna Starmach przyznała, że czasem każda mama MA DOŚĆ MACIERZYŃSTWA. Zrozumie ją wiele kobiet!
Anna Starmach nie przedstawia wyidealizowanego obrazu macierzyństwa. Jurorka „MasterChefa” w ostatnim wywiadzie wyznała, że... mamy również czasem mają dość.
Anna Starmach jest mamą dwójki dzieci: starszej Jagienki i młodszego Gustawa. Jurorka łączy macierzyństwo z pracą zawodową. Na swoim profilu na Instagramie chętnie pokazuje życie codzienne z perspektywy mamy dwójki maluchów. Ostatnio w rozmowie z Plejadą wprost powiedziała, że nie zawsze w jej życiu jest tak cukierkowo, jak mogłoby się wydawać, a łączenie obowiązków zawodowych z domowymi czasami bywa przytłaczające. Zrozumie ją każda mama! Prawdziwy obraz macierzyństwa Kucharka kilka miesięcy temu szczerze opowiedziała o podwójnym macierzyństwie, wyznając, że „nieraz już płakała”. Teraz Anna Starmach ponownie zabrała głos w temacie macierzyństwa. W rozmowie z portalem Plejada zdradziła, że wiele mam jest jej wdzięcznych, że otwarcie mówi o tym, jak wygląda macierzyństwo: „Jak rozmawiam z mamami, nie tylko na Instagramie, ale też w »realu«​, to są mi wdzięczne, że otwarcie mówię, że macierzyństwo jest piękne, ale to też ciężka przygoda”. Jurorka przyznała także, że zdarza jej się mieć czasami gorsze dni: „Myślę, że większość mam jest niewyspanych, czasami mają dość, czasami płaczą i liczą na pomoc z zewnątrz, ale boją się o nią poprosić. Chciałabym być daleka od wyidealizowanej wersji, bo taka prawda jest – w moim mniemaniu – lepsza, zdrowsza, a tak samo piękna”. Pod słowami Anny Starmach z pewnością podpisałoby się wiele mam. To bardzo ważne, że jurorka wprost i publicznie mówi o tym, że bycie mamą czasami jest po prostu ciężkie. Jest to wsparciem dla innych mam, które niekiedy mogą być przytłoczone presją związaną z macierzyństwem. Zobacz także: Aleksandra Żebrowska pozuje nago. Z dumą nosi cellulit! Aleksandra Kwaśniewska o nieszczęśliwych matkach: „Czują, że zostały przymuszone przez otoczenie i rodzinę” Agnieszka Kaczorowska pokazała wózek dla drugiej córki. Miała już podobne modele
Traumatyczny poród i konflikt z ojcem dziecka sprawiły, że Magdalena Stępień dostała zalecenie psychoterapii
Magdalena Stępień opowiedziała o samotnym macierzyństwie. Była partnerka Jakuba Rzeźniczaka zdradziła także, że dostała zalecenie od specjalisty, by podjąć psychoterapię.
Minął ponad miesiąc, odkąd Magdalena Stępień została mamą. Ona i ojciec dziecka rozstali się, jeszcze zanim na świecie pojawił się mały Oliwier. Uczestniczka piątego sezonu „Top Model” w dodatku ma za sobą traumatyczny poród. Niedawno świeżo upieczona mama opublikowała dramatyczny wpis. Stan Magdy zaniepokoił Maffashion, która poprzez media społecznościowe poprosiła o pomoc dla modelki. Wsparcie od innych kobiet Kilka dni później była partnerka Jakuba Rzeźniczaka opowiadała w wywiadzie dla dziendobrytvn.pl (17.08), że najwięcej siły daje jej syn Oliwier. Może jednak liczyć także na wsparcie nawet obcych ludzi. Modelka przyznała, że komentarze i wiadomości od innych kobiet dają jej wiele siły. „Oliwier daje mi siłę. Budzę się codziennie rano i mówię sobie, że muszę być silna, nie mogę się poddać (...) Nie jestem stara, wydaje mi się, że nie jestem też jakąś brzydką osobą, nieinteligentną czy głupią, która nie poradzi sobie w życiu (...) Wstałam i idę dalej. Wsparcie mnie napędza, komentarze i wiadomości od cudownych kobiet (...) Obcy ludzie mnie wspierają, którzy mówią, że nie jest ze mną aż tak źle”. Pomoc specjalisty Magdalena Stępień zdradziła również, że zdecydowała się poszukać pomocy u specjalisty: „Poszłam do specjalisty i zostało mi zasugerowane, że powinnam odbyć jakąś psychoterapię, aby zmagać się z tym wszystkim, co przeżyłam w przeszłości, aby to przepracować, poukładać, żeby to nie wracało (...)”. Młoda mama zaapelowała także do innych osób, które mają problemy w swoim życiu, by skorzystali z profesjonalnej pomocy: „Zachęcam wszystkich, jeśli mają problemy, z którymi nie potrafią sobie poradzić albo nie mają się nimi z kim podzielić, żeby udali się do specjalisty. Czasem można się pogubić i efekty są, jakie są”. Wewnętrzna siła Magdy Modelka opowiadała, że jako mama ma też czas dla siebie, choć często towarzyszy jej zmęczenie. Jej słowa z pewnością dodadzą otuchy innym mamom. „Bycie mamą nie przekreśla tego, że nie mogę iść do kosmetyczki czy zrobić włosów. Jestem przykładem, że da się. Mam na wszystko czas – i dla siebie, i dla małego. Nie zaniedbuję go. Mam wszystko uprane i posprzątane. Często jestem zmęczona, ale mam wewnętrzną siłę, która mnie napędza” – wyznała Magdalena Stępień. Modelka powiedziała także, że nie załamała się, mimo trudnej sytuacji, z którą musi się zmagać: „Ja równie dobrze mogłabym być w depresji poporodowej teraz, mieć baby bluesa, mogłabym się załamać, nie mieć siły się ogarnąć, płakać. Różnie to wszystko mogło się skończyć. Ale się nie poddałam, choć było mi bardzo ciężko”. Podczas ciąży i po narodzinach dziecka w życiu kobiety zachodzą duże zmiany. Czas po porodzie może więc być dla niej trudnym okresem, zwłaszcza jeśli nie ma odpowiedniego wsparcia ze strony ojca dziecka. Warto szukać wtedy pomocy u specjalisty, który postawi odpowiednią diagnozę, opracuje plan leczenia oraz wybierze najlepsze metody, by pomóc młodej mamie. Zobacz także: Barbara Kurdej-Szatan pokazała, jak NAPRAWDĘ wygląda jej twarz po ciąży Agnieszka Włodarczyk zdradziła, że po ciąży zmienił się rozmiar jej buta Agnieszka Hyży jest w ciąży! Ukrywała ten fakt przez wiele miesięcy!
Ile śpi matka? Zobaczcie ten film! Wygląda znajomo?
Czy śpicie ze swoimi dziećmi w jednym łóżku? Jeśli tak, to z pewnością taki obrazek nie jest wam obcy. To prawdziwe nagranie, które pokazuje, że sen matki tak naprawdę... nie istnieje. Nie straszymy, po prostu chylimy czoła przed wszystkimi wspaniałymi matkami! Jesteście niezniszczalne! Pamiętajcie, to niedługo minie!
Blogerka i fit-mama Melanie Darnell, mama trójki dzieci, której pasją jest utrzymanie formy i fitness oraz pyszne wegańskie jedzenie, opublikowała filmik, który poruszył wszystkie mamy i rodziców na całym świecie. Co takiego można było zobaczyć na tym domowym wideo? Ile i jak śpi mama w nocy? Zdziwisz się! Melanie została w domu z trójką dzieci, jej mąż musiał wyjechać służbowo. Chciała sprawdzić ile rzeczywiście śpi w nocy, gdy sama musi zajmować się dziećmi. Kamera z noktowizorem nagrała to o czym wiedzą wszystkie matki, ale może nie wszyscy ojcowie? O 22. Melanie kładzie się do łóżka. 23:30 - w łóżku z nią pojawia się 10-miesięczny syn. O 1. w nocy - jeszcze 2-letnie dziecko dołącza do całej ekipy. O 6:30 pobudka. To, co działo się przez te 5 i pół godziny trudno nazwać regenerującą drzemką... Zobacz też: Sowa czy skowronek? Jakim typem jest twoje dziecko? Matka to dziwny człowiek o nadludzkiej mocy Jestem strasznie wzruszona tym filmikiem... Dlaczego? Bo... mimo, że mam tylko jedno dziecko i ma już kilka lat wciąż zdarza się, że śpimy razem i przychodzi do mnie w nocy. Albo ja wędruję do jego łóżeczka. A jak było maleńkie to właściwie to spaliśmy razem non stop. Jak dochodziło do tego ząbkowanie, infekcje czy skoki rozwojowe to już w ogóle był hard core. Rzeczywiście rodzicielstwo to eksperyment, który bada czy można żyć bez snu. Można. Teraz coraz rzadziej śpimy razem i mimo, że bywało strasznie ciężko bez normalnego spania przez kilka lat właściwie to... tęskni się trochę za tym. Matka to... dziwny rodzaj człowieka. Oczywiście wszystko mija, tylko... niektórym potrzebującym bliskości dzieci zajmuje to nieco więcej czasu. Ale do osiemnastki na pewno minie! ;) Zobacz też: Wiemy, co niekorzystnie wpływa na sen dziecka! Robi to większość rodziców! Zobacz też: Kinga Rusin: "Karmiłam bez przerwy, zapominając, że sama też powinnam coś zjeść..." Ania Kalczyńska: "Po dwóch "kolkowych" dzieciach Krysia okazała się najtrudniejsza..." Natalia Siwiec kieruje do fanów wyjątkowe słowa!
Zobaczył żonę leżącą na dywanie i się przeraził. Okazało się, że...
Post, który opublikował na Facebooku pewien mężczyzna, zyskał ogromną popularność, zwłaszcza wśród młodych mam. Dlaczego? Zobaczcie sami!
Peter Bristow, ojciec trzech synów (w tym dwóch bliźniaków) karmił na dole w kuchni dzieci, gdy nagle zauważył, że jego żona Sarah zniknęła. „Gdzie ona jest?” – pomyślał. Uznał, że pewnie porządkuje na górze pokój chłopców. Minęło kilka minut, a jej wciąż nie było. Zaniepokojony mężczyzna postanowił sprawdzić, co się dzieje. Poszedł do sypialni dzieci i… „Czy ona żyje?” Mężczyzna uchylił drzwi w pokoju chłopców i zamarł. Najpierw zobaczył tylko stopy żony, a po chwili ją całą leżącą na podłodze. Serce zaczęło mu mocniej bić i od razu pomyślał, czy żona żyje. Nigdy nie widział jej w takiej pozycji, zawsze krzątała się i coś robiła w domu. Podszedł do niej bliżej i poczuł ulgę. Oddychała. Wziął więc dwa koce z łóżek chłopców i ją przykrył, a pod głowę dał poduszkę. Kobieta spała jeszcze przez 20 minut, a potem wyszła z pokoju jakby nigdy nic. Zmęczenie matki uwiecznione na zdjęciu Biedna Sarah. Obok zdjęcia, które zrobił Peter, nie da się przejść obojętnie. Pamiętacie, jak same byłyście tak zmęczone, że mogłyście zasnąć dosłownie wszędzie i w każdej pozycji? Gdy zmęczona mama wstała, opowiedziała mężowi, że gdy zmieniała jednemu z synów pieluchę, spojrzała przez moment na dywan i wyobraziła sobie, że jest to luksusowe łóżko z piór. Nie mogła się powstrzymać przed położeniem się na nim i momentalnie zasnęła. Peter udostępnił zdjęcie na Facebooku, a internauci je pokochali. Pod postem pojawiły się takie komentarze: „Miło widzieć męża, który docenia ciężką pracę i niekończące się poświęcenie swojej żony”. „Mam gęsią skórkę. Pamiętam takie dni. Pamiętajcie, żeby być dla siebie wsparciem”. Jedna z komentujących mam wspomniała: „Też tak kiedyś miałam. Obudziłam się z dziećmi siedzącymi obok mnie, oglądającymi cicho tv, a ja byłam przykryta kocykiem jednego z nich”. Zobacz też: Apel zmęczonej matki do męża. Nie oczekuję wiele, doceń mnie Drzemka może zdziałać cuda Sarah po tym, jak przespała się 20 minut, dalej mogła krzątać się po domu i robić te wszystkie rzeczy, które mamy zawsze robią. Była wdzięczna mężowi za to, że zatroszczył się o nią i o dzieci, by mogła się zregenerować. Peter przyznał natomiast: „Cieszę się, że jesteś. Poświęcasz się dla nas w stu procentach. Miło było zobaczyć, że robisz sobie choć chwilę przerwy”. Nic nie jest lepsze niż wspierający partner, zgadzacie się? Źródło: babyology.com.au​ Zobacz też: 7 nieoczywistych powodów, czemu mamy czują się samotne i zmęczone "Droga zmęczona mamo, musisz mnie wysłuchać..." - ten list podbija internet 3 koła ratunkowe dla zmęczonej mamy. Zabawy, które zajmą 2-latka na dłużej!
Masz dwójkę dzieci i pracujesz? No to masz kiepsko w życiu!
Jeżeli chcesz mieć spokojniejsze życie, to nie powinnaś mieć dwójki dzieci - takie smutne wnioski płyną z zakrojonych na szeroką skalę badań.
Badanie pokazuje to, co same niejednokrotnie gdzieś tam w podświadomości czujemy, że gdybyśmy nie miały tylu obowiązków, nasze życie byłoby spokojniejesze. A zwłaszcza gdybyśmy nie miały tylu dzieci - bo jak wyliczyli naukowcy, stres idzie w parze z ich liczbą. Czy to oznacza, że najlepiej nie mieć ich wcale? Pracujące matki aż o 40 proc. bardziej zestresowane Profesorzy i naukowcy z Uniwersytetu w Manchesterze oraz Instytutu Badań Społeczno-Ekonomicznych na Uniwersytecie w Essex przebadali poziom stresu u ponad 6 tys. kobiet. To największa tego typu ankieta na świecie. Aby badania były jak najbardziej rzetelne, wykluczyli takie czynniki jak wiek kobiet, ich pochodzenie etniczne, wykształcenie, zawód i dochód, skupiając się wyłącznie na godzinach pracy i warunkach rodzinnych kobiet. Naukowcy odkryli, że biomarkery wskazujące na przewlekły stres, w tym poziom hormonów i ciśnienie krwi, były aż o 40 proc. wyższe w przypadku kobiet pracujących w pełnym wymiarze godzin i wychowujących dwójkę dzieci, niż wśród kobiet pracujących w pełnym wymiarze godzin bez dzieci. Pracujące kobiety, które wychowywały jedno dziecko, miały o 18 proc. wyższy poziom stresu niż kobiety bezdzietne. Konflikt między pracą a rodziną wiąże się ze zwiększonym napięciem psychicznym, wyższym poziomem stresu i niższym poziomem samopoczucia" - powiedział prof. Tarani Chandola z Uniwersyteu w Manchesterze. Jego zdaniem rodzice małych dzieci są szczególnie narażeni na konflikt między pracą a rodziną.„Warunki pracy, które nie są elastyczne w stosunku do wymagań rodziny, w tym szczególnie długie godziny pracy, mogą niekorzystnie wpłynąć na reakcje stresowe danej osoby" - cytuje wypowiedź profesora brytyjskie czasopismo„Sociology", które opublikowało wyniki badań. Elastyczna praca niewiele pomoże Do tej pory uważano, ze wybawieniem dla pracujących rodziców może być zdalny system pracy, np. wykonywania jej części z domu. Badanie obala to przekonanie - pokazuje, że ani praca w domu, ani elastyczny czas pracy nie miały wpływu na chroniczny, długotrwały stres kobiet. Jego poziom redukowała jedynie zmniejszona liczba przepracowanych godzin. "Zastosowanie elastycznych form pracy i ograniczenie liczby jej godzin łagodzi niektóre związki stresorów rodzinnych i zawodowych. Jednak niewiele było dowodów na to, że rozwiązania dotyczące elastycznego czasu pracy lub czasu pracy na czas pracy wiązały się z niższymi chronicznymi reakcjami na stres"- skomentowała profesor Professor Michaela Benzeval z z Instytutu Badań Społeczno-Ekonomicznych na Uniwersytecie w Essex. Nie można bagatelizować tych doniesień. Dostępne aktualnie opracowania naukowe jednoznacznie pokazują, że stres jest głównym winowajcą kłopotów ze zdrowiem. Bezsenność, lęki, nerwice, czy nawet depresja to wszytko może być wynikiem życia w ciągłym stresie.„Powtarzające się stresujące wydarzenia wynikające z kombinacji społecznych i środowiskowych stresorów i poważnych traumatycznych wydarzeń życiowych powodują przewlekły stres, który z kolei wpływa na zdrowie" - powiedziała profesor Meena Kumari z Instytutu Badań Społeczno-Ekonomicznych na Uniwersytecie w Essex. Badanie obrazuje rzeczywistość będącą pewnie udziałem wielu pracujących mam. Dla wielu z nas być może nawet nie jest szczególnie odkrywcze, gdyż jedynie pokazuje w liczbach skalę tego, co i tak na co dzień czujemy - jak trudne i obciążające dla zdrowia może być macierzyństwo, kiedy równolegle pracujemy zawodowo. Ale pamiętajmy, że to tylko jedna strona medalu. Wyobraźcie sobie, że nie macie swoich dzieci i po pracy wracacie do pustego mieszkania. Chciałybyście tak? Napiszcie w komentarzach, czy mocno odczuwacie stres związany z wychowywaniem dzieci i pracą? Źródło: theguardian.com Zobacz też: 10 sprawdzonych sposobów na relaks Stres blokuje zajście w ciążę. Jak go pokonać? Zobacz porady psychologa Co robić, kiedy czujesz się wypalona w macierzyństwie? - radzi psycholog [WIDEO]
Jakim jesteś typem matki według znaku zodiaku? Przeczytaj horoskop dla mam!
Czy wiesz jaką jesteś mamą? Raczej wiesz na pewno jaką nie chciałabyś być... Sprawdź, co znaki zodiaku mówią na temat twojego macierzyństwa. Czy to się zgadza? A może jesteś dokładnie taka jak… twoja matka? Przeczytaj horoskop dla mam!
„Tak, to będzie bolało i poczujesz się obrzydliwie...” – blogerka szczerze o porodzie i macierzyństwie. Ma rację?
Ciąża, poród i macierzyństwo to trudne i zarazem piękne doświadczenia w życiu kobiety. Wciąż jest wiele mam, które w brutalnym zderzeniu z rzeczywistością nie mogą się odnaleźć. Czy ten przekaz jednej z mam może być dla nich inspiracją, słowami otuchy i wsparciem. A może uważasz, że to niewiele znaczący wpis?
Słowa blogerki, Amy Weatherly, robią furrorę w mediach społecznościowych. Dlaczego? Bo ujmują w prosty i piękny sposób wszystko to, co kobiety, które już rodziły wiedzą i to czego chcą się dowiedzieć wszystkie przyszłe mamy. Jasne, że będzie bolało, jasne, że może być ciężko. Powiedzcie mi coś, czego nie wiem... Ale jeśli wydaje ci się, że macierzyństwo wygląda tak jak w reklamach albo na "Insta", to... musisz natychmiast dorosnąć. Poruszający wpis czy nic nowego? Co takiego jest w tym wpisie, że jednak chwyta za serce nawet kogoś, kto uważa się, za odpornego na ckliwe teksty? Przeczytajcie! Droga ciężarna Mamuśko, Tak, to będzie bolało. To będzie dziwne. To będzie przerażające. Tak, twoje piersi będą cierpieć. Twoje ciało będzie obolałe. Twoje ręce i stopy będą puchnąć niczym balon. Tak, będziesz czuła ból. Będziesz czuć się obrzydliwie. Będziesz się czuć niczym obcy w jednym z tych dziwnych filmów science-fiction. Tak, nie będziesz się wysypiać. Poczujesz się jakbyś straciła swoją wolność. Stracisz możliwość imprezowania do 3 rano, bezkarnego obżerania się czipsami i trzymania moczu w czasie histerycznego śmiechu. Tak, za to będziesz mieć rozstępy. I sińce pod oczami. Dostaniesz też gigantyczne majtki i wkład chłodzący jak wyjdziesz ze szpitala do domu. Tak, będziesz płakała. Ale będziesz się też śmiać. Emocje będą tobą miotać i nie będziesz zupełnie wiedziała, jak nad nimi zapanować. Ale jak tylko weźmiesz swoje dziecko w ramiona, wszystko to przestanie mieć jakiekolwiek znacznie. Wszystko, co wydarzyło się wczoraj, zblednie w obliczu płaczu twojego dziecka. Twoje stare życie stanie się niewyraźnym wspomnieniem, a twoje nowe życie będzie niczym nowy rozdział. A ty odważnie wkroczysz w nieznane. Nigdy nie zapomnisz chwili, w której położą ci twoje cudowne dziecko na piersi. I gdy pierwszy raz maluch otworzy oczy i spojrzy w twoje. Ani radości, gdy jego maciupeńka rączka zaciśnie się delikatnie wokół twojego palca. To chwila, która zmieni wszystko. To chwila, w której zrozumiesz, jak to jest mieć serce na wierzchu, niczym nie przykryte, niczym niechronione. Bo Twoje dziecko jest jak Twoje serce, od chwili narodzin poza ciałem. To chwila, gdy staniesz twarzą w twarz z największą miłością swojego życia. Na poród i macierzyństwo się nie przygotujesz Czy czujecie to w podobny sposób? Ja nie jestem do końca pewna, choć jest w tym sporo prawdy. Ale... na poród i pierwsze spotkanie z dzieckiem nie da się przygotować. Nie wyobrażaj sobie zbyt wiele, a w czasie porodu lepiej bądź elastyczna - "Wszystko się może zdarzyć..." Później bywa podobnie. Moim zdaniem to wielkie, bardzo fizjologiczne, a jednocześnie w pewnym sensie jednak mistyczne i trudno wytłumaczalne doznanie. Dla mnie - największe wydarzenie w życiu. Ale nie, z pewnością nie chodzi o różowe motylki, gwiazdki, jednorożce i tęcze. To raczej jak odkrycie pierwotnej więzi, odnalezienie sensu życia. Tak naturalne, a jednocześnie bardzo nierealne przeżycie. Może cię to zaskoczyć, czasami przerosnąć (zwłaszcza przy zbyt konkretnych oczekiwaniach), czasem musisz do tego po prostu przywyknąć, ale zawsze jest warte starań i trudów. Zgadzacie się z tymi słowami? Czy może każda kobieta czuje się inaczej i ani porodu, ani macierzyństwa nie można porównywać? Zobacz też: Jak wygląda ciało kobiety po porodzie? I co dzieje się z emocjami? Brutalnie szczera prawda w obrazach! Jak wygląda codzienność z dziećmi? To jest prawdziwe macierzyństwo czy przesada? Film "Tully" - szczere spojrzenie na macierzyństwo? Nie dla perfekcyjnych mamusiek!
Osłabienie więzi emocjonalnych między partnerami zawsze odbije się w ich sypialni - mówi seksuolog [WIDEO]
Kobieta po porodzie potrzebuje wsparcia od partnera, aby powróciła między nimi bliskość seksualna -– mówi seksuolog dr Sylwia Jędrzejewska. Zobacz film, w którym seksuolog radzi, jak po urodzeniu dziecka nie dopuścić do oddalenia się w związku, co może nawet doprowadzić do jego rozpadu.
W tym odcinku cyklu mamotoja.pl pt. "Nasz seks powszedni", w którym seksuolog wyjaśnia najczęstsze problemy, z jakimi borykają się kobiety po urodzeniu dziecka, poruszyłyśmy temat osłabienia więzi z partnerem, które bardzo często pojawia się po urodzeniu dziecka. Brak wsparcia ze strony mężczyzny i zrozumienia dla trudów opieki kobiety nad dzieckiem narusza ich wzajemne relacje emocjonalne i może prowadzić do kryzysu w życiu seksualnym. W związku musi być miejsce dla partnera "Życie seksualne i chęć bliskości fizycznej jest konsekwencją życia w ogóle" – stwierdza dr Jędrzejewska. Seksuolog przyznaje, że przyjście na świat dziecka to trudny test w relacjach między kobietą i mężczyzną. "Znajdujemy się w sytuacji, która nie jest łatwa, bo nagle z pary kochanków musimy być parą rodziców" – mówi i dodaje, że jeżeli w tym czasie "zapomni się o sobie" to faktycznie dojdzie do oddalenia się od siebie, a może nawet do wzajemnej utraty. Stąd apel dr Jędrzejewskiej, aby w związku nie było wyłącznie dziecko, ale również mąż, ojciec dziecka. Najlepiej osiągnąć to angażując do opieki nad maleństwem także jego tatę. "Jeżeli będziemy angażować w życie skoncentrowane wokół dziecka również drugą stronę, to pojawi się też interakcja, bliskość z partnerem" – mówi lekarz. W konsekwencji rodzi to czułość między kobietą i mężczyzna, a stąd już bliższa droga do zbliżeń intymnych. Angażujmy partnera w opiekę nad dzieckiem Seksuolog przestrzega, że jeżeli nie będziemy włączać partnera w codzienną opiekę nad dzieckiem, nigdy nie zostaniemy zrozumiałe, jak bardzo jest to też ciężka praca. "Mężczyzna wychodzi do pracy, a kobieta czuje się porzucona, sama, przytłoczona obowiązkami" – opisuje. Bywa też tak, że opieka nad dzieckiem może mężczyznę przerastać. "Mężczyzna może nie potrafić sprostać sytuacji, a to rodzi frustrację, złość i pretensję kobiety" – stwierdza ekspert. Zdaniem seksuolog, jeżeli nie będziemy artykułować żali i oczekiwań to dojdzie do tworzenia się muru między parą. I być może oddalenia tak dużego, że nigdy później nie będzie można powrócić na wspólną drogę. Wsparcie i wzajemne zrozumienia to droga do przywrócenia więzi seksualnej Seksuolog radzi, aby koniecznie znaleźć czas na pielęgnowanie wzajemnych relacji. Proponuje parom kolację we dwoje, wyjście do kina. "Mężowie, młodzi ojcowie nie zapominajcie, że chociaż kobiety stają się matkami, to wciąż chcą być waszymi najpiękniejszymi partnerkami" – mówi. Radzi, aby młode mamy nie zapominały dbać o siebie, i potrafiły także prawić komplementy swoim partnerom. "Nie zapominajmy o wzajemnym wsparciu, zrozumieniu i odpowiadaniu na wzajemne potrzeby" – mówi. Jej zdaniem, takie postępowanie daje duże poczucie bezpieczeństwa zarówno mężczyźnie, jak i kobiecie. "Komunikacja pozwala na zrozumienie, a to są najlepsze podwaliny pod bliskość, w której konsekwencji powróci potrzeba bliskości seksualnej. A seks znowu stanie się naturalną potrzebą naszego życia" – stwierdza. Dr Sylwia Jędrzejewska jest seksuologiem klinicznym, prowadzi praktykę w Klinice Gameta w Warszawie. Jak wyglądał wasz związek po urodzeniu dziecka? Czy znajdowałyście czas na pielęgnowanie bliskich relacji z partnerem? Podzielcie się swoim doświadczeniem w komentarzach! Zobacz też: Maja Bohosiewicz o trudach macierzyństwa: "Same zarzucamy na siebie sidła" Jak wygląda macierzyństwo? Zobacz przezabawne ilustracje! Dlaczego warto odwiedzić kosmetyczkę po porodzie? (film)
"Jestem matką, mam trójkę dzieci, potrzebuję pomocy!" Przestańcie nam matkom mówić, co mamy robić!
To nie jest tylko tekst zmęczonej i wykończonej matki. To są także słowa wypowiadane przez wkurzoną matkę. A może zrezygnowaną? Ale ja Wam powiem jaką naukę wyciągnęłam z tego dla siebie!
Od jakiegoś czas furrorę na facebooku robi tekst autorstwa Eliane Rosso. O czym? Czy odkrywa jakieś tajemnice macierzyństwa, coś o czym nikt nie wie? Co konkretnie pisze ta mama trójki dzieci, co zachwyciło i poruszyło rzesze innych matek? Post matki, w którym jest każda z nas "Jestem matką. Mam trójkę dzieci. Poszłam do lekarza, ponieważ zdarza mi się zapominać o różnych rzeczach i mam problemy z koncentracją. Lekarz powiedział mi, że powinnam spać 8 godzin. Bolą mnie plecy. Ortopeda mówi, że powinnam regularnie ćwiczyć, najlepiej Pilates 2-3 razy w tygodniu. Nauczycielka mojego najstarszego syna mówi, że powinnam być przy nim, kiedy odrabia prace domowe. Młodszy syn również ma nauczyciela, ma też zadania, prace, modele i wystawy, cotygodniowe prezentacje w szkole. Oboje uprawiają sport (powinnam im zawsze kibicować z trybun). Alergolog najmłodszego syna uważa, że powinnam podawać dziecku tylko najlepsze produkty, świeże i bez składników powodujących alergie. Że powinnam kupować wszystko świeże, gotować w domu, obierać więcej i rozpakowywać mniej. A że to zajmuje dwa razy więcej czasu? Mój mąż i mój najstarszy syn mówią, że jedzenie, które podaje młodszemu jest niedobre, więc muszę przygotowywać dla nich coś innego. Eksperci od edukacji i psychologowie twierdzą, że musisz spędzać choć 30 minut dziennie z każdym dzieckiem, aby zapewnić mu harmonijny rozwój. Pediatra powiedział mi, że oboje z dzieckiem powinniśmy korzystać ze słońca i spędzać godzinę w parku na świeżym powietrzu każdego dnia, bo to jest dobre dla mózgu. Miesięczne rachunki mówią, że powinnam pracować cały czas. Ekspert od edukacji i rozwoju mówi, że najlepiej jest pozwolić dzieciom uczyć się i odkrywać świat podczas zabawy i nie zwracać uwagi na to, że przy tym się brudzą, nawet jeśli oznacza to codzienne pranie. Terapeuta małżeński mówi, że małżonkowie powinni wyjść na romantyczną randkę lub spędzić czas tylko we dwoje 1-2 razy w tygodniu. A nauka mówi, że seks to życie, to że w dobrych związkach powinien być obecny 2 do 3 razy w tygodniu. Kobiety odnoszące sukcesy w życiu zawodowym mówią, że kobieta musi zainwestować w swoją karierę, być „na bieżąco” i szkolić się, a także zarezerwować czas na zadbanie o swój wygląd i ciało. Psycholog mówi, że potrzebuję czasu tylko dla siebie samej. Teraz szukam eksperta od czarów, żeby pokazał mi, jak to wszystko zrobić w ciągu 24 godzin." (Znalezione w Internecie, tekst: Eliane Rosso) Te słowa są przerażająco... smutne! Same jesteśmy sobie winne? Mocne? Trochę tak, bo dobitnie pokazuje w jaką pułapkę same dałyśmy się złapać. Chcemy spełnić oczekiwania wszystkich. Być idealnymi matkami, partnerkami, kochankami, pracownicami miesiąca i... mieć mnóstwo czasu na rozwijanie własnych pasji oraz poznawanie siebie... I dzieci. Być najlepszymi przyjaciółkami dzieci. Ten tekst mnie przeraża, bo jest tak bardzo o mnie, a jednocześnie tak bardzo nie chcę taka być. I ciągle dążę, by się wyrwać z tego w co wciskają mnie wszyscy inni. Wychowanie, rodzina, społeczeństwo, własne wyobrażenia... Niestety nikt nie uczy nas sztuki wyboru, rezygnowania, odpuszczania bez żalu, ustalania czego chcemy od życia i co jest dla nas najważniejsze... Niby wiemy, że doba nie jest z gumy i że trzeba robić swoje nie słuchając "dobrych rad" i podpowiedzi życzliwych, że nie należy czytać poradników, ale wciąż dążymy do jakiegoś niemożliwego do osiągnięcia ideału perfekcyjnej matki i pani domu. Najlepiej skrzyżowania Rozenek, Lewandowskiej, Siwiec z matką polką i Matką Boską jednocześnie. Nie wspominając o króliczku Playboya i tajemniczej kobiecie w woalce. A do tego powinnyśmy być jeszcze pewnego rodzaju animatorką dziecięcą. A czasem, ale tylko czasem, też najlepszym przyjacielem, któremu można się wyżalić. To jest gdzieś głęboko w nas zakorzenione. Powiem Wam od razu - dajmy sobie spokój. Nikt nie jest idealny. I jeśli poświęcasz się w 100% dzieciom, wiadomo, że może ucierpieć na tym relacja małżeńska. Jeśli chcesz pracować i trzymać rękę na pulsie, nadążać za nowoczesnymi zmianami w firmie, wiadomo, że czasu dla rodziny będziesz mieć mniej. Jeśli chcesz wszystko sama oprać, posprzątać, udekorować, upiec i ugotować - nie starczy Ci czasu by kreatywnie haftować i wziąć udział w konkursie na najlepszego robota z kartonu. I być może wtedy w pracy nie awansujesz. Jeśli wciąż do tego dążysz, by to wszystko połączyć lub myślisz, że Tobie właśnie na pewno się uda - jesteś szalona! Odpuść sobie, nie słuchaj wszystkich mądrych rad, bo rady ekspertów mają to do siebie, że czasami się wzajemnie wykluczają. Czasami eksperci zmieniają swoje teorie. Wybieraj te, które pasują do was i do waszej rodziny. Zdaj się na intuicję. I nie przejmuj się, jeśli czasami jesteś zwyczajnie zmęczona, a na obiad zjecie pizzę. W niedzielę pójdziecie za to na spacer i zjecie kaszę jaglaną (tak naprawdę wolę gryczaną!). A nawet jeśli nie, to też nic się wielkiego nie stanie... Zobacz też: 20 oznak, że mama jest wykończona macierzyństwem. Ty też tak masz? Zagadki zmęczonej matki w stylu Natalii Siwiec! Tego jeszcze nie było! "Kiedy jestem zmęczona, idę na skróty" - Ania Dąbrowska szczerze o macierzyństwie
Dzieci potrzebują wypoczętych mam! Kiedy i jak odpoczywać – wyjaśnia ekspert
Choć kochasz dziecko i jesteś w stanie zrobić dla niego wszystko, organizm też ma swoje prawa i domaga się odpoczynku. Jak radzić sobie z macierzyńskim zmęczeniem – pytamy psychologa.
Od bycia rodzicem nie można uciec na weekend, urlop czy zwolnienie lekarskie. Rodzicem jest się non stop. Jeśli często chce ci się krzyczeć: „mam dość”, pomyśl, jak przemeblować życie, aby nie doprowadzić się do stanu przemęczenia i macierzyńskiego wypalenia. Psycholog, dr Joanna Urbańska, która zajmuje się m.in. zagadnieniami związanymi ze zmęczeniem człowieka, przekonuje, że duży efekt przyniosą nawet pozornie małe zmiany. Czy to normalne, że rodzicielstwo męczy? – To zupełnie normalne. Zmęczenie, podobnie jak ból, jest dla nas ważną informacją, która powinna skłonić do zmiany zachowania, czyli szukania możliwości odpoczynku. Co najbardziej męczy świeżo upieczone mamy i ojców? Niewyspanie, zajmowanie się dzieckiem od rana do wieczora, brak czasu dla siebie? – Wszystkich rodziców nie można wrzucić do jednego worka. Niektórzy są bardzo zmęczeni fizycznie, ponieważ nie odpuszczają sobie w niczym, nie dosypiaj i próbują pracować. Inni próbują wieść takie życie jak przed urodzeniem dziecka, co okazuje się niemożliwe. Męczy ich świadomość, że to, co było, już nie wróci, że wszystko teraz wygląda inaczej. Części rodziców dokucza zmęczenie psychiczne. Nic nie wygląda tak, jak oczekiwali – dziecko mało śpi, dużo płacze, pojawiły się nieprzewidzianie problemy z karmieniem piersią. Są też osoby, których męczy zaspokajanie cudzych potrzeb. Zamiast skupić się na tym, jak wyobrażali sobie bycie mamą czy tatą, próbują nadążyć za wymaganiami, wyobrażeniami czy wskazówkami dotyczącymi rodzicielstwa, które otrzymują od różnych osób. To mnóstwo powodów do zmęczenia... – Musimy też pamiętać, że mamy teraz modę na zajmowanie się sobą – biegamy maratony, zdrowo się odżywiamy, dajemy sobie prawo do egoizmu. Niektórych rodziców najbardziej męczy właśnie brak czasu, aby się o siebie zatroszczyć. Czasem zmęczenie wynika z naszego temperamentu, męczymy się, bo jesteśmy mniej odporni na liczne zmiany, hałas, niedosypianie. Zobacz też: Co najbardziej stresuje rodziców? Jaki etap rodzicielstwa uznaje się za najbardziej męczący? – Rodzice często słyszą: „Najgorsze już za tobą, teraz będzie łatwiej” albo: „Zobaczysz, gorzej będzie potem”. A ja powiedziałabym, że prawda leży pośrodku. Zawsze najważniejsze „wydają się” aktualne problemy, bo są tu i teraz. Kiedy zwykłe zmęczenie codziennymi obowiązkami przechodzi w groźniejszy stan, który nazywamy przemęczeniem? Jakie są jego skutki? – Wtedy, kiedy pojawiają się ewidentne objawy fizjologiczne – gdy przysypiamy, tracimy siły. Zasypiamy, kiedy jest to niebezpieczne (z dzieckiem na rękach, na schodach), nie mamy siły, aby podnieść butelkę. Przemęczeniu towarzyszą również objawy psychiczne – nastrój jest stale obniżony, spada motywacja do robienia czegokolwiek, pojawia się „czarnowidztwo”. Przemęczenie może prowadzić do chronicznego zmęczenia, którego nie można się pozbyć poprzez sen czy odpoczynek. Trzeba poddać się terapii. Gdy młoda mama mówi: „Jestem padnięta, już nie mogę”, mamy do czynienia z zupełnie innym rodzajem zmęczenia, niż kiedy widzimy osobę leżącą bez sił, która na pytanie, kiedy był dla niej lepszy czas, odpowiada: „Nie pamiętam, nigdy nie było lepiej”. To jest już skrajna sytuacja. Jak można odpoczywać, mając małe dziecko pod opieką? Jak zorganizować czas dla siebie lub po prostu na sen? Zwykle nie jest to łatwe. – Powinniśmy przestać wykonywać szereg czynności bezmyślnie. Wzięłabym kartkę i napisała, czego mi brakuje – może kina, może wykąpania się w spokoju bez dziecka. Potem sprawdziłabym, czy można coś z tych rzeczy zrobić, kiedy maluch zasypia lub zajmuje się nim tata lub babcia. Jeśli spełnienie naszej potrzeby wydaje się nierealne, mimo wszystko spróbujmy o nią zawalczyć. Może poprosimy o pomoc koleżankę, jeśli nie ma babci czy dziadka i nie stać nas na nianię? Kiedy rozmawiam z mamami, często okazuje się, że chciałyby mieć czas na zwykłe rzeczy – żeby w końcu zrobić sobie paznokcie albo poczytać w ciszy. Mamy są bardziej zmęczone niż ojcowie? – W naszym społeczeństwie niestety nadal mamy przyzwolenie na tatę zmęczonego po pracy i „krzątającą się” przez cały dzień mamę. Ktoś nawet policzył, że na krzątanie się kobiety przeznaczają aż 3 do 5 godzin dziennie. Tyle czasu zajmują proste, powtarzane wręcz odruchowo czynności – wytarcie kranu, schylanie się, bo coś spadło na podłogę, odwieszenie czegoś. Panowie tak nie krzątają się po domach. Jest jednak grupa ojców, którzy bardzo się wypalają i męczą – to ci, którzy chcą być jak najlepsi w pracy i równie doskonali jako tatusiowie. Nierzadko kosztem zdrowia przekraczają granice swoich możliwości, starają się być lepsi od własnych ojców. Zobacz też: Rodzice i obowiązki – ile tak naprawdę pracujecie Niepracujące mamy czasem czują się winne – są zmęczone, a przecież nie chodzą do pracy... – I często też – niestety – uważa się, że mają mniejsze prawo do zmęczenia. A przecież czynności, które wykonują w ciągu dnia, mogą z powodzeniem wypełnić „typowy dzień pracy”. Mam też inny charakterystyczny przykład: jest niedziela, ojcowie pędzą po mieście z wózkami. Co w tym czasie robią mamy? Wreszcie mają święty spokój i... gotują obiad. Kobiety mają wdrukowane, że w niedzielę muszą posprzątać i zrobić dwudaniowy obiad z deserem. I tu tkwi błąd, bo to oboje rodzice powinni dać sobie prawo do odpoczynku i pójść na niedzielny spacer z dzieckiem, a potem razem przygotować obiad albo zjeść w restauracji. Polacy, gdy mają małe dzieci, często czują się winni, gdy po południu zdarzy im się wylegiwać przez godzinę w łóżku. Może trzeba u nas propagować sjestę taką jak we Włoszech? Moim zdaniem najbardziej jednak męczy nas myśl, że nasze życie już zawsze będzie wyglądało tak jak teraz, ze wszystkimi jego trudami. Kiedy stajemy się rodzicami, powinniśmy sobie uświadomić, że już zawsze nimi będziemy i nauczyć się dbać o swój odpoczynek – bo od rodzicielstwa nie zrobimy sobie przerwy już nigdy. Dr Joanna Urbańska jest psychologiem, pracuje jako adiunkt w Instytucie Psychologii na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Zajmuje się m.in. zagadnieniami związanymi ze zmęczeniem człowieka. Jest terapeutką poznawczo-behawioralną w trakcie certyfikacji. Zobacz też: Dlaczego rodzice są bardziej zmęczeni, niż by się mogło wydawać? Jak rozpoznać syndrom wypalenia u rodziców?
Oto 4 błędy świeżo upieczonych mam! Znasz je?
Jakie błędy popełniają najczęściej świeżo upieczone mamy? Jak się przed nimi ustrzec? Przeczytaj listę błędów jednej z nich! Ma 100% racji! Czy coś jeszcze dodałabyś do tej listy?
Rachel Holmes na babycentre.co.uk opublikowała listę najczęściej popełnianych błędów przez świeżo upieczone mamy. Po co? Żeby pomóc młodym mamom – jej zajęło to trochę więcej czasu, więc warto wyciągnąć wnioski z jej nauki. Jeśli jesteś świeżo upieczoną mamą lub niedługo nią zostaniesz – koniecznie przeczytaj. To ci pomoże w codziennych zmaganiach z nową rzeczywistością i macierzyństwem. Oto 4 najczęstsze błędy młodych mam: 1. Czytanie poradników o rodzicielstwie Jeśli zaczniesz czytać poradniki, będzie to wyglądało mniej więcej tak. O karmieniu: „Karm swoje dziecko, gdy tylko zapłacze”, „Nie karm dziecka, gdy tylko zapłacze, inaczej nigdy nie nauczysz się rozpoznawać co dany płacz znaczy”, „Karm swoje dziecko co 4 godziny, ignoruj płacz, bo inaczej skończysz z małym dyktatorem w ramionach”… O spaniu: „Wspólne spanie powoli i tobie, i dziecku lepiej się wyspać”, „Nigdy nie śpij razem z dzieckiem, możesz przygnieść i zabić swoje dziecko”, „ Nie głaszcz, nie kołysz, nie śpiewaj dziecku przy usypianiu. Pozwól mu się nauczyć samo uspokajania”, „Samo uspokajanie to mit, to okrutne pozwalać się dziecku tak wypłakiwać”... Można zwariować prawda? Rozmaite poradniki i eksperci mówią różne i jednocześnie wykluczające się rzeczy. Jak to wszystko czyta matka, która prawie nie śpi, jest zmęczona po porodzie i zdezorientowana całą sytuacją to stan depresyjny gotowy. Nic dziwnego, że świeżo upieczona mama czytająca takie porady nie wie co robić i nie słucha własnego instynktu. Najważniejsze, co musisz wiedzieć, to to, żeby zaufać własnemu instynktowi. Rób to, co czujesz, że jest dobre dla twojego dziecka, i dla ciebie. A poradniki wyrzuć do śmietnika! 2. Myślenie, że inne mamy radzą sobie lepiej niż Ty Ja miałam tak często! Przyznaję się! Cały czas mi się wydawało, że moje koleżanki, które też zostały mamami jakoś lepiej sobie radzą. Lepiej karmią, lepiej wyglądają – mają nawet makijaż na twarzy i nie są ubrane w dresy! Wszędzie wychodzą, mają czyściej w domu i w ogóle te ich dzieci to jakieś takie spokojniejsze i lepiej śpią. Nie to co moje… Od razu uspokajam. Tak nie jest. Po prostu kiedy zostajesz mamą martwienie się i niepewność staje się twoją codziennością. Zanim przywykniesz do nowych rzeczy, nauczysz się jak sobie radzić i odnajdziesz się w nowej rzeczywistości minie sporo czasu, a i tak nic już nie będzie takie samo jak wcześniej. Dlaczego młodym mamom tak ciężko przyznać, czasem przed sobą samym, że opieka nad dzieckiem i bycie matką to naprawdę ciężka i wymagająca praca? 3. Wykupowanie całego sklepu Naprawdę większości gadżetów nie użyjesz i do niczego ci się nie przydadzą. Ba! Większość z gadżetów dla dziecka nie tylko nie pomaga, a wręcz może mu zaszkodzić. Także nie kupuj wszystkiego, co tylko zobaczysz lub co mają twoi "dzieciaci" znajomi. Ja np. kupiłam aż dwa laktatory i… akurat w moim przypadku żaden z nich się nie przydał. Naprawdę! W nosidełku dziecko w ogóle nie chciało przebywać, a w bujaczku spędzało jednorazowo może po 5-10 minut i to by było na tyle... Szkoda pieniędzy. 4. Myślenie, że życie szybko wróci do normy Nie, nie wróci. Nie będziesz w stanie urządzić mieszkania 3 miesiące po porodzie i prawdopodobnie nie będziesz mogła pracować na pełen etat z domu kiedy macierzyński ci się skończy. Bardzo wątpliwe, że zaczniesz ponownie chadzać do restauracji i uprawiać clubbing oraz spotykać się z przyjaciółkami na drinka. Twoje nowo narodzone dziecko, za które jesteś od teraz odpowiedzialna w 100%, zabierze ci twój cały czas, także ten na... sen. Nie łudź się, że życie wróci do normy sprzed urodzenia dziecka. Ogarnij i ciesz się swoją „nową” normalnością. Po prostu - teraz jesteś mamą. Czy ty też popełniłaś te błędy będąc świeżo upieczona mamą? Czy coś jeszcze warto dodać do tej listy? Źródło: babycentre.co.uk Zobacz także: 5 szokujących scen, obrazujących macierzyństwo bez lukru "Szczerze mówiąc, macierzyństwo oznacza samotność" - Ty też tak myślisz? To najgłupszy błąd, jaki może popełnić młoda mama!
Psycholog o macierzyństwie: „Perfekcyjnie nie będzie”
„Może ja jestem jakaś gorsza, niewystarczająca?” – pomyślałaś tak kiedyś? Przeczytaj rozmowę z psychologiem o tym, jak się nie zagubić w roli matki.
Dlaczego my, mamy, jesteśmy zmęczone, ciągle w biegu, nie mamy chwili na złapanie oddechu? „Chcemy wszystko robić jednocześnie. To nas gubi. Byłoby nam dużo łatwiej, gdybyśmy nie miały wobec siebie tak wielkich oczekiwań i robiły różne rzeczy w swoim tempie” – mówi Kinga Ślużyńska, psycholog, life coach, psychoterapeuta. A czy można inaczej? Sprawdź. My, matki, żyjemy chyba tylko dzięki kawie. W ciągłym biegu! Jak my dajemy sobie w ogóle radę? Czasem mam wrażenie, że ostatkiem sił, szczególnie wtedy, gdy kobieta ma na sobie obowiązków za 2-3 etaty. Ogrom zadań, które kobiety na siebie biorą, bywa porażający. Potem ledwo się z tym wyrabiają, pracują w weekendy, siedzą po nocach, kosztem np. snu, randki z mężem czy wypoczynku. Znak naszych czasów, czy tak było zawsze? Nasze matki też tak goniły ostatkiem sił? Wydaje mi się, że kiedyś mieliśmy większą pomoc rodziny, mieszkaliśmy bliżej siebie, częściej korzystaliśmy z pomocy babci, sąsiadów, koleżanek, nie było komputerów, smartfonów, nie zabieraliśmy pracy do domu. Ale czy kiedyś kobiety miały lżej i były bardziej wypoczęte? Trudno powiedzieć. W dzisiejszym świecie jest na pewno więcej oczekiwań, jakie my kobiety chcemy spełniać np. określonego wzorca macierzyństwa, perfekcyjnej pani domu. Chcemy dobrze pełnić swoje role, a nawet kilka na raz i to na 100 proc. Rozmawiając z kobietami słyszę, jak bardzo chcą robić karierę, być dobrą żoną, doskonałą matką... One nie tylko chcą pracować, chcą robić coś wyjątkowego, z pasją, mieć osiągnięcia. I jeszcze chcą to jednocześnie godzić z opieką nad małymi dziećmi. Niestety nie da się wszystkiego robić na raz, na 100 proc. i jeszcze być przy tym wypoczętą. To, że tak wiele od siebie oczekujemy, budzi dużo napięcia– już od tego można poczuć się zmęczonym! Skąd bierze się ta presja? Z zewnątrz czy od nas samych? Jeśli odczuwamy presję z zewnątrz, to z pewnością od naszych wewnętrznych predyspozycji zależy, czy się jej poddamy, czy nie. Możemy przecież bardzo się czymś przejąć, możemy też pomyśleć: „nie, to nie dla mnie, ja tego nie chcę, mnie to nie dotyczy” albo ”jestem zmęczona, nie wszystko na raz, zajmę się tym później”. A nie myślimy, że jeśli inne kobiety tak robią i dają radę, to my też powinnyśmy? To zależy od kobiety. Część kobiet rzeczywiście tak myśli, że muszą dać radę. Część porównuje się do innych kobiet – a przynajmniej do wyobrażenia, jakie mamy na temat innych kobiet - i chce im dorównać. Najczęściej wybieramy sobie osobę, która jest w czymś od nas lepsza i w skali porównawczej wypadamy blado, więc mamy poczucie, że musimy dorównać. Żeby to zrobić, musimy się jeszcze bardziej postarać. Więc się staramy... czasem ponad nasze siły. To rodzi frustrację! I poczucie winy: „może ja jestem jakaś gorsza, niewystarczająca”, „powinnam dać z siebie więcej”. A przecież my nie jesteśmy tacy sami, jako ludzie. Mamy różne historie i aktualne sytuacje życiowe, więc nie mamy takich samych możliwości. Różnimy się też predyspozycjami i zasobami energii do dyspozycji. Nie mamy też tych samych chęci, nie to samo nas satysfakcjonuje, więc porównywanie się do innych, to tak, jakby porównywać gruszkę do jabłka – też owoce, ale jednak inne. Chcąc do kogoś "doskoczyć" możemy się tym bardzo zmęczyć i nigdy nie osiągnąć założonych efektów. Z drugiej strony nie tylko praca teraz ma być wykonywana z pasją, także macierzyństwo współcześnie jest zadaniem, które ma być wykonywane w 100 proc. Chcemy się w nim spełniać, być najlepsze. Może to dodatkowa trudność, która sprawia, że jesteśmy jeszcze bardziej zmęczone pod koniec dnia? Z pewnością, jeśli chcemy godzić ze sobą wiele ról jednocześnie i każdą realizować na wysokim, perfekcyjnym poziomie, to zarówno liczba zadań, jak i presja rośnie. Rośnie też zmęczenie. Czyli gubi nas perfekcjonizm? Też, i duże oczekiwania, czasem nie do końca sprecyzowane np. być mamą na 100 proc.? W sumie, co to tak konkretnie znaczy? Czasem wymagamy od siebie rzeczy bardzo trudnych i jeszcze chcemy to zrobić szybko i na wysokim poziomie. I to we wszystkim sferach życia? A przynajmniej w wielu. I chcemy to robić jednocześnie, a to właśnie nas gubi. Gdybyśmy robiły różne, ważne rzeczy po kolei, to myślę, że byłoby nam dużo łatwiej. Jeśli np. planujemy powiększenie rodziny, to dobrze byłoby mieć na to przestrzeń. Zwolnić tempo, potraktować siebie podmiotowo, zadbać o siebie. Przecież to wyjątkowy czas, nie tylko dla dziecka, ale i dla matki. Kiedy przychodzi dziecko na świat, warto z nim być tak długo, jak możemy. Dla jego psychorozwoju, ale też dla siebie. W końcu to życiowa rewolucja, potrzebujemy się z nią oswoić. Po co wtedy dodawać sobie zadań i presji, żeby jak najszybciej wrócić do pracy? I to wypoczęte, w takiej samej formie (albo lepszej!) niż wcześniej, z płaskim brzuchem, ułożonym perfekcyjnym planem dnia itd. Wtedy cierpimy i my, jako matki, i dziecko, które przecież czuje, że mama jest w części z nim, a w części myślami jest gdzie indziej, w zadaniach do zrobienia. Oczywiście są sytuacje życiowe, które tego wymagają, ale jeśli nie jesteśmy w takiej sytuacji, to czy na prawdę musimy sobie dokładać? Może nie trzeba wszystkiego robić na raz? W końcu nie chodzi o to, żeby rezygnować z tej kariery, ale nie trzeba wracać do pracy natychmiast, a później padać ze zmęczenia. Czy to w ogóle jest możliwe, żeby tak sobie wszystko ułożyć, żeby znaleźć czas i na pracę, i rodzinę, i jeszcze na siebie, swoją przestrzeń i potrzeby? To zależy, jakie mamy oczekiwania, jaką pracę, jak duże dzieci, jakie wsparcie innych osób. Nie ma uniwersalnej odpowiedzi. Jeśli chodzi o plan dnia, przy dobrej organizacji dużo da się „upchnąć”, tylko wtedy żyjemy tą przysłowiową kawą. Jesteśmy zmęczone, a po jakimś czasie też sfrustrowane ilością zadań. W natłoku zadań zaczyna nam brakować przestrzeni dla siebie. Natomiast, jeśli chcemy jeszcze czuć się dobrze, to powiem: nie da się wszystkiego na raz i perfekt. Trzeba coś odpuścić! Ta perspektywa może być frustrująca i niepopularna, ale jednocześnie może być uwalniająca, bo przestajemy od siebie wymagać, że musimy zrobić niemożliwe. Co by pani radziła kobiecie w takiej sytuacji? Przede wszystkim warto się siebie zapytać: dlaczego jestem taka zmęczona? Co mnie męczy? Warto przyjrzeć się zarówno sytuacji życiowej, jak i swojemu podejściu, do tego, co się aktualnie dzieje w moim życiu. Często rozwiązaniem bywa np. zaangażowanie członków rodziny w opiekę nad dziećmi lub zajęcie się domowymi sprawami – to jest ważne! Możemy poprosić męża, aby w określone dni, nas w czymś zastąpił, abyśmy miały trochę czasu dla siebie, choćby na spacer. Związek w końcu jest również po to, abyśmy mogli siebie nawzajem wspierać. Jeśli jesteśmy w ciągłym biegu, warto też zastanowić się: za czym ja tak gonię? Co jest dla mnie takie ważne? Oraz nad ogólniejszymi, ale też bardzo ważnymi, tematami: jak ja siebie widzę jako kobietę, żonę, matkę? Czasami dużo energii poświęcamy na coś, z czym się borykamy tak wewnętrznie, z jakimś lękiem, niepewnością, bezradnością, samotnością, z jakimś nieułożonym w sobie tematem. To nie zniknie, warto się tym zająć. Czy możemy same do dojść do odpowiedzi na te pytania? Często tak, choć wymaga to głębszej refleksji. Można też porozmawiać z życzliwymi przyjaciółkami albo umówić się na profesjonalną rozmowę z life coachem czy psychologiem. Takie wsparcie w innych kobietach, które są w podobnym położeniu, to taka namiastka takiej wielkiej wioski, która wspólnie wychowuje dzieci, tej wielopokoleniowej rodziny. Taka grupa przyjaciółek wspierających się nawzajem może być bardzo potrzebna. Macierzyństwo to taki moment w życiu, kiedy mamy być dla kogoś. Mniej się zajmować sobą, a być dla dziecka, szczególnie w jego pierwszych miesiącach życia. Z drugiej strony my też nie jesteśmy „studnią bez dna”, nasze potrzeby nie znikają, więc taka rozmowa z mężem czy przyjaciółkami może być tym wsparciem, które pomoże nam „naładować akumulatory”. Macierzyństwo to też moment wielu zmian, w życiu, w sobie, w ciele, w relacjach. Mamy teraz tyle metod wychowawczych, nie wiadomo, która lepsza, co robić z dzieckiem, a czego unikać, czy karmić piersią, czy butelką i do kiedy, kiedy i jak uczyć sprzątania i w jaki sposób, a jak sobie radzić z emocjami dziecka itd. Matki te dylematy przeżywają, to nie jest im obojętne, dlatego dobrze mieć grono matek, z którymi można o tym rozmawiać. Warto też w sobie układać, przemyśleć, nazywać: jaką chcę być mamą? na co chcę dziecku pozwalać? a na co nie? jakie metody wychowawcze stosować? To zmniejsza frustrację, napięcie, przynosi wewnętrzny spokój. Ale to nie jest pułapka? Nie wpadniemy przez to w perfekcjonizm i poczucie winy, że coś nam nie wychodzi? Nie chodzi mi o spełnienie idealnego, wymyślonego wzorca, a bardziej o kierunek. Jeśli sobie coś przemyślę i wiem, jaka jestem i na czym mi zależy, a na czym nie, to nie wymagam od siebie więcej niż założyłam np. jeśli wiem, że przeczytanie dziecku książeczki jest dla mnie ważniejsze niż umyte okna, to nie mam poczucia winy, gdy oglądam Perfekcyjną Panią Domu i kładę się spać ze spokojem patrząc na brudne okna. Świadomie wybieram swoje priorytety. Oczywiście, jeśli np. postanowię, że nie chcę na swoje dziecko krzyczeć, a zrobię to, to będę mieć poczucie winy. Ale! Jestem tylko człowiekiem – niedoskonałym - i z tej niedoskonałości wynikają błędy, które będziemy popełnia. Warto to rozumieć i nie stawiać poprzeczek tam, gdzie są nieosiągalne. I prosić o pomoc. To jest bardzo ważne. Ale chyba mamy z tym problem? Rzeczywiście, pracuję z kobietami i obserwuję, jak trudno im przychodzi zrezygnowanie z chęci zrobienia wszystkiego samodzielnie, bo tylko wtedy jest perfekcyjnie. Tylko właśnie przez to, są nieustannie zmęczone... Czyli możemy dać sobie prawo do tego, żeby być mamami, pracować i czuć się zmęczone? Prawo do zmęczenia, na pewno! Zmęczenie jest czymś naturalnym, gdy dużo się dzieje w naszym życiu. Pojawia się nowa sytuacja, nowy członek rodziny, hormony w nas buzują i przeżywamy, stresujemy się. Będziemy zmęczone. Nie ma szansy całkowicie go uniknąć. Warto to zaakceptować, nie ganić się za to, ale jednocześnie nie dokładać sobie, odpuszczać, prosić o wsparcie, dawać sobie czas i mieć świadomość, że perfekcyjnie nie będzie. Kinga Ślużyńska - psycholog, life coach, psychoterapeuta Dołącz do naszej społeczności mam na Facebooku #MamaBezPorównania - MTJ. Tu się nie porównujemy, nie oceniamy, nie wstydzimy przyznawać do potknięć. Jesteśmy sobą i właśnie takie jesteśmy najlepsze. Czekamy na ciebie! Artykuł opublikowany w ramach akcji #MamaBezPorównania Zobacz też: #MamaBezPorównania: z tatą na kajaki [WIDEO] Też masz już dość? Dołącz do nas! Akcja #MamaBezPorównania Współczesne modele polskich rodzin: który pasuje do was?
"To naprawdę, naprawdę trudne" – myśli tak większość mam!
"Powiem to w imieniu nas wszystkich..." – pisze o karmieniu piersią Leah, mama 2-miesięcznej dziewczynki. Zgadzasz się z nią?
O tym, że karmienie piersią nie zawsze jest łatwe, słyszała każda ciężarna i każda młoda mama. Choć są kobiety, które nigdy nie miały problemów z laktacją, dla większości karmienie piersią to stres, presja i wielka niewiadoma. "Karmienie piersią to pytania bez odpowiedzi" Leah, mama 2-miesięcznej Penelope opublikowała na Instagramie post, które poruszył tysiące kobiet. Dlaczego jest tak wyjątkowy? Przeczytajcie: "Ok, powiem to w imieniu nas wszystkich. Karmienie piersią jest trudne. Jest naprawdę, naprawdę trudne. Czasem nie jestem w stanie nawet wyjaśnić, dlaczego tak jest. Niepewność, odpowiedzialność, zaangażowanie, dyskomfort... A to tylko kilka powodów. Ufałyśmy naszym ciałom, kiedy przez 9 miesięcy nosiły nasze dzieci i teraz musimy zaufać, że dadzą im pokarm, dzięki któremu będą rosnąć i zdrowo się rozwijać. Do tego ta presja. Karmienie piersią jest pełne pytań bez odpowiedzi. Naprawdę nie wiesz, o co chodzi. Za dużo? Za mało? Za szybko? Za mało pokarmu właściwego? No i oczywiście, jak poznać, że dziecko się najada? Sprawdzić, czy przebiera na wadze. Już lecę po moją wagę dla noworodków. Tak bardzo chcemy przetrwać, tak bardzo chcemy, żeby nasze dzieci rozkwitały. Chcemy tej więzi. Doświadczenia. W końcu karmienie piersią jest najlepsze. Tylko to się liczy. Mimo to, w tej chwili wiem jedynie, że karmienie piersią jest trudne. Robię to, co w mojej mocy, ale zawsze z tyłu głowy mam jakąś wątpliwość. Zawsze się zastanawiam, czy robię wszystko dobrze. Jestem zdeterminowana, by przez to przejść. Chcę tego. Mamy naprawdę potrzebują wsparcia. Droga mamo, jeśli to czytasz, to wiedz, że nie jesteś szalona, karmienie jest trudne, a Ty sobie świetnie radzisz. Oby tak dalej! Doszły mnie słuchy, że później będzie łatwiej" – napisała Leah. Zgadzacie się z nią? Czy dla was karmienie piersią również było trudne i czułyście presję, o której pisze Leah? Czytaj także: Jak wygląda macierzyństwo? Zobacz przezabawne ilustracje Źródło: babyology.com.au
Inne wstydzą się powiedzieć to głośno – a Wy? Podpiszecie się pod słowami Adele?
Gdyby powiedziała tak o macierzyństwie zwykła kobieta, wzbudziłaby nienawiść. Gdy mówi to Adele, wiele kobiet docenia ją za szczerość!
O tym jak trudne jest macierzyństwo wie wiele z nas, tyle że niewiele decyduje się mówić o tym na głos. Udajemy, że wszystko jest idealne, cudowne, urocze, dajemy sobie radę w niewyspaniem, zmęczeniem, buntem dziecka. Owszem, nie jest tak źle jak niektóre kobiety głoszą, ale nie ma chyba takiej mamy która choć raz nie przeżyła chwili załamania. Zwłaszcza te mamy, które po porodzie walczyły z depresją poporodową. Tak jak Adele... W wywiadzie dla "Vanity Fair", piosenkarka, ulubienica milionów ludzi za swoją szczerość, bezpretensjonalność i poczucie humoru, powiedziała niezwykle ważne słowa dla wielu kobiet. Gdy dziennikarka zapytała ją, czy planuje kolejne dziecko, Adele podzieliła się swoimi obawami. "Któregoś dnia powiedziałam do przyjaciółki – Nienawidzę tego. A ona zaczęła płakać i odpowiedziała - Ja też tego nienawidzę. Moja wiedza po porodzie była taka: że nie chcę być z dzieckiem, że mogę je skrzywdzić, że nie robię wszystkiego najlepiej. Miałam obsesję na punkcie dziecka. Czułam, że nie jestem wystarczająco dobra... czułam, że podjęłam najgorszą decyzję w życiu. Kocham mojego syna najbardziej na świecie, ale w ciągu dnia, jeśli mam 2 minuty, chciałabym robić to na co mam ochotę. Każdego dnia czuję się tak samo. Robię sobie wolne popołudnia, żeby odpocząć od dziecka. Gdy moi znajomi pytają – Naprawdę nie czujesz się z tym źle? – odpowiadam: Wszyscy by tak chcieli, tylko wstydzą się o tym mówić. Ludzie mogą myśleć, że jestem złą mamą. Ale jeśli dam sobie trochę czasu tylko dla siebie, stanę się lepszą mamą." W Polsce wyraźne stanowisko w celu obalenia mitu lukrowego macierzyństwa zajęła kilka lat temu Agnieszka Chylińska. Pamiętacie jej szczere (dla niektórych nawet za bardzo słowa): "Dlaczego nikt mi nie powiedział o tym, że poród będzie potwornym cierpieniem, i że się będę wstydziła przeć, myśląc cały czas o tym, by nie narobić dziecku na głowę? Dlaczego darłam się wniebogłosy, tworząc najbardziej spontaniczny tekst nowej piosenki pod tytułem "ja już nie mam siły", naczytawszy się wcześniej o fantastycznych znieczuleniach, technikach relaksacyjnych i innych takich? [...] Macierzyństwo to ściema! Wiem to na pewno! Poradniki, gazetki, reklamy pieluch nawet: wszyscy kłamią! To pułapka, w którą dałam się złapać i teraz zdezorientowana i zaszczuta chowam się po kątach, by mnie nie zauważył ssak, którego powiłam parę tygodni temu, by mnie nie wypatrzył, nie wyczuł, że jestem w pobliżu. [...]". Czy znanym osobom wypada więcej? Czy podpisałybyście się pod słowami Adele? Zobacz także: Uroki macierzyństwa z przymrużeniem oka... zobacz zabawne zdjęcia! źródło: scarymommy.com
„Macierzyństwo to jakiś chory żart” – napisała na Facebooku młoda mama
Blogerka napisała na Facebooku brutalnie szczery post, który zwraca uwagę na to, do czego nie przyznaje się żadna mama.
Storm-Manea Ellyatt, młoda mama, napisała na Facebooku post o tym, jak naprawdę wygląda macierzyństwo. Macierzyństwo jest wspaniałe, ale też męczące i nie przypomina tego, co widzimy w Internecie czy na filmach. List do ludzi, którzy nie oceniają Storm-Manea zaczęła swój post słowami: Mam wrażenie, ze to jakiś chory żart, którego nie rozumiałam aż do tego momentu. Te wszystkie słodkie reklamy, miniaturowe buciki Nike, rozkoszne prezenty od bliskich, masa zdjęć na Instagramie, spotkania z koleżankami z miną mamuśki i te piepr**** kłamstwa w moją stronę. Nikt nie zrobił reklamy, w której mama płacze zamknięta w pokoju, w piżamie, spocona, ubrudzona wymiocinami, modląca się o siłę i cierpliwość, żeby wrócić do tego g****, które teraz jest jej życiem. Dodała: Co za ironia! Nienawidzimy tego, ale ale musimy pamiętać, żeby nie okazywać tej nienawiści, bo to policzek wymierzony w tych, którzy chcieliby być na naszym miejscu. Więc dodajesz to zdjęcie, z wysublimowanymi hashtagami "kochamto", "życiemamy", "jestcudownie", a kiedy ludzie cię o coś pytają, odpowiadasz pełna wigoru po 2 godzinach snu, że "szczerze, to najlepsze co mi się w życiu przytrafiło". Kiedy nie ma nikogo w pobliżu, krzyczysz w poduszkę i leżysz skulona na podłodze, bo twoje maleństwo wreszcie zasnęło. Podnosimy swoje ciała z podłogi, składamy się do kupy i udajemy człowieka, a potem znów to samo, od początku. Post zakończyła słowami: Pozdrowienia dla wszystkich niesamowitych rodziców, którzy się każdego dnia zaharowują z uśmiechem zbudowanym z tysięcy przekleństw, zbolałą duszą i mocną kawą albo lampką wina w ręce. Macierzyństwo ma wiele barw Macierzyństwo nie jest ani wspaniałe, ani okropne. Ten post może wydawać się kontrowersyjny, ale zwraca uwagę na to, co pewnie dostrzega każda z was: to, co mówicie innym nie zawsze pokrywa się z tym, co czujecie i co myślicie. Zgadzacie się ze Storm? Czytaj także: Samotność w macierzyństwie źródło: netmums.com
Macierzyństwo – myślałaś, że będzie tak ciężko?
Presja, jaką wywiera się na nas, byśmy były „idealnymi matkami” nie ułatwia nam stawiania pierwszych kroków w macierzyństwie. Oto dowody.
Młode mamy czuja ogromną presję bycia "matką idealną", a to odbija się na ich zdrowiu. Badania zlecone przez markę produkująca żywność dla niemowląt Bellamy’s wykazały, że wizerunek matki, jaki króluje w social mediach, ułatwia społeczeństwu wywieranie presji na kobietach, by takimi właśnie były. Wszyscy wiemy, jak to matki zwykły stawiać dziecko na pierwszym miejscu, a własne potrzeby na końcu. Badania pokazały, że wywierana na matkach presja może zaszkodzić ich zdrowiu. 9 z 10 kobiet zaniedbuje własne zdrowie i odżywianie w imię bycia dobrą mamą. Przyznają też, że z tego powodu nie raz czuły się źle. Badania koncentrowały się na nawykach żywieniowych młodych mam, ale także na olbrzymiej presji, jaka na nich ciąży. Okazało się, że prawie 2/3 matek czuje się niesprawiedliwie osądzana, jeśli nie schudnie wystarczająco szybko po porodzie. Przy czym tyle samo matek czuje się krytykowana, kiedy spędza czas z dala od swoich dzieci – nawet jeśli jest to czas przeznaczony np. ćwiczenia. Jesteśmy więc złe, jeśli nic nie robimy, ale i wtedy, gdy coś próbujemy zrobić. Ponadto 83% z 1000 przebadanych matek czuło się oceniane przez obcych, kiedy ich dzieci były niegrzeczne w miejscach publicznych, podczas gdy 3/4 wyznała, że była krytykowana za zbyt szybki powrót do pracy. Połowa mam miała ukształtowany wizerunek "dobrej matki" na podstawie social mediów. Dr Bronwyn Harman przeprowadził wywiad z tysiącem kobiet na temat macierzyństwa i stwierdził, że oczekiwanie kobiet odnośnie macierzyństwa były zupełnie inne niż rzeczywistość – i nie było to pozytywne zaskoczenie. Wyniki badań ujawniły, że istnieje duża różnica między tym, co kobiety myślą o przyszłym macierzyństwie, a tym, czym w rzeczywistości dla nich się staje. Zobacz też: Apel młodej mamy do mężczyzn: Potrzebujemy snu! Źródło: mamamia.com.au
"Nikt nie widzi wszystkich rzeczy, które robisz" – poruszający wiersz mamy…
To niewiarygodne, że w kilku słowach można tak trafnie opisać macierzyństwo.
Abi Oborne, autorka bloga Like Real Life, napisała wiersz, który podbija serca mam na całych świecie. Nie każdy potrafi wyrazić słowami uczucia. To, co zrobiła Abi, w przejmujący sposób opisuje prawdziwe macierzyństwo. Nie jest łatwo, jednak bycie mamą to dla wielu kobiet najważniejsza rola życia. Przeczytajcie wiersz Abi: Nikt cię nie widział Nikt cię nie widział, zupełnie nikt gdy o 3 nad ranem znów się obudzili. (...) Nikt nie widział okruszków w twoim staniku, gdy przebierałaś się w nocy, takie szykowne życie. Bycie mamą. Wycieranie nosów, mycie buzi, próby bycia spokojną. (na cholerę) (...) Nikt nie widział cię trzymającej na rękach malca, który nie chciał zejść. (...) Nikt nie widział cię kiedy znów padał deszcz, dzieci były chore, a ty nie wychodziłaś z domu przez trzy dni. Nikt tego nie widział. Nikt nie widział ile razy oglądałaś "Świnkę Peppę", ile razy musiałaś słuchać, co stało się z kocykiem Igipigla z "Dobranocnego ogrodu". (...) Nikt nie widział cię w samochodzie, kiedy pierwszy raz zawiozłaś dziecko do przedszkola i choć obiecałaś sobie, że nie będziesz, płakałaś całą drogę do domu. Nikt nie widział, że byłaś całkowicie pusta, a dawałaś z siebie wszystko, robiłaś wszystko, co mogłaś. (...) Nie widziałam cię jakiś czas, długo nie rozmawiałyśmy ale kiedy widzę zdjęcia twoich wspaniałych dzieci, które czasem publikujesz, czuję, jakbym widziała ciebie. (...) Nikt nie widział wszystkich rzeczy, które robisz, wszystkich sposobów, w jakie radzisz sobie z pytaniem "Kiedy wracasz do pracy?" Myślisz wtedy, że jedna z najcięższych prac, jakie miałaś i jakie będziesz miała, jest traktowana jak nicnierobienie i siedzenie w domu. Nikt cię ostatnio nie widuje, ale budujesz coś, co nigdy nie upadnie, miłość, która nigdy nie zniknie. Czasem jest nudno. Czasem jest okropnie. Czasem czujesz, że nigdy nie byłaś szczęśliwsza. Nikt nie widział jak wiele z siebie dajesz, każdego dnia, każdej nocy, o 5 nad ranem i 5 po południu, w każdej chwili. Powiedziałam ci kiedyś, że myślę, że jesteś naprawdę wspaniałą Mamą? Powkurzajmy się razem. Ten wiersz jest zachwycający! W kilku prostych słowach można zawrzeć całą prawdę o macierzyństwie... Utożsamiacie się chociaż trochę z jego autorką? Czytaj także: 10 niespodziewanych korzyści bycia mamą Co jest lepszą metodą wychowawczą: klaps czy przytulenie? Czym się różni macierzyństwo od ojcostwa? źródło: Like Real Life
Znamy wiek dziecka, w którym kochamy je najbardziej
Niemowlęta są słodkie, gdy … śpią. Dwulatki łatwo wpadają w histerię. Nastolatki potrafią pyskować. Czy więc małe dziecko, to mały kłopot? Kiedy najbardziej kochamy swoje dzieci?
Dokładnie pamiętam wrzeszczącego niemowlaka, jakim była moja córka. Czekałam wtedy z niecierpliwością, aż urośnie i będzie potrafiła powiedzieć, dlaczego płacze. Wyczekiwałam pierwszej przespanej nocy, momentu, aż zacznie chodzić, mówić, bo ... wtedy będzie łatwiej. Gdy zaczęła mówić, z jej ust padały nie tylko słowa "kocham cię", ale również "jesteś okropna" (czego wcześniej nie przewidziałam). Kiedy opanowała umiejętność chodzenia, nie musiałam jej w końcu wszędzie nosić, ale kierunek, w którym chadzała często, był zupełnie inny niż ten, w którym bym chciała, by szła. Gdy zaczęła się wspinać po meblach, czekałam, aż urośnie, by zrozumieć zagrożenia, jakie na niż czyhają. Gdy urosła zagrożeniem przestał być upadek ze stołu, a pojawiły się czyhające na nią potwory w postaci cybrprzemocy. Kiedy kochałam ją najbardziej? Biorąc pod uwagę to, że każde dziecko jest inne, ciężko wybrać jeden wiek, w którym jest ono najwspanialsze. Badacze fundacji propagującej sport wśród najmłodszych, postanowili jednak sprawdzić preferencje rodziców. Stworzyli ankietę, którą wypełniło ponad 2 tysiące rodzin. Były wśród nich zarówno rodziny z jednym dzieckiem, jak i wielodzietne. Określali moment w życiu dziecka, kiedy opieka nad nim była najbardziej satysfakcjonująca i bezstresowa. Zobacz też: Jak kochać dziecko... Kiedy najbardziej kochamy nasze dzieci? Wiek, w jakim dzieci dają rodzicom najwięcej radości i najmniej problemów rodzice określili, jako 5 lat. Dziecko w tym wieku najczęściej przesypia noce, zakończyło okres buntu, potrafi się komunikować, jest w miarę samoobsługowe i jak, określili rodzice, ma "coraz lepsze poczucie humoru". Dziecko w tym wieku potrafi nawiązywać kontakty z rówieśnikami i bawić się z nimi przez dłuższą chwilę, nie angażując przy tym, aż tak bardzo rodziców. Pogranicze przedszkola i szkoły okazało się być momentem w życiu dziecka, który rodzice lubią najbardziej. Już nie niemowlę, ale jeszcze nie uczeń. Najtrudniejszy okres w wychowaniu dziecka? Ankietowane rodziny wskazały wiek między 10.-12. rokiem życia. Początki okresu dojrzewania kojarzą się rodzicom z konfliktami, w które ciągle wchodzą dzieci, nieustannymi negocjacjami, problemami szkolnymi, buntem, rozchwianiem emocjonalnym. Dzieci przestają wtedy być słodkimi maluszkami i na każdym kroku próbują podkreślać swoją dorosłość i niezależność, choć w rzeczywistości są niedojrzałe i niesamodzielne. Spędzanie czasu z rodzicami staje się dla nich "obciachowe". Mmm... jako mama 11-latki zupełnie nie mogę się z tym zgodzić. Uwielbiam spędzać czas z moją nastolatką (mam nadzieję z wzajemnością), prowadzić z nią rozmowy nie o różowym jednorożcu, ale o życiu. Ciekawią mnie jej spostrzeżenia, a negocjacje postrzegam jako umiejętność mojej córki bronienia własnego zdania. Jest jednak pewna kwestia, z którą w 100% zgadzam się z ankietowanymi rodzicami, mianowicie większość rodzin stwierdziła, że wychowanie dzieci to w 50% przyjemność, a w drugiej połowie – bardzo ciężka i stresująca praca. Zobacz też: Znamy bajki, które tuczą dzieci Który wiek dziecka jest twoim ulubionym? Pisz w komentarzu
Pierwszy uśmiech, pierwsze słowo... Wzruszających momentów w życiu mamy jest mnóstwo. Ale nie oszukujmy się - są też trudne chwile.