Ania Lewandowska przyznała: "Gdyby nie moje przygotowanie, nie udało by mi się urodzić naturalnie"
Trenerka opowiedziała, jak przebiegał jej poród i jak radziła sobie na początku macierzyństwa. Zdradziła, że w tym trudnym czasie musiała mierzyć się z samotnością!
Z przemęczenia zdarzało jej się zasypiać na dywanie. Choć media mówiły co innego, nie wynajęła sztabu opiekunek do córki. Najsłynniejsza polska trenerka postanowiła zdradzić swoim fanom nowe fakty z jej życia prywatnego. To naprawdę szczery wywiad! „Ciąża to najpiękniejszy okres w moim życiu” Żona Roberta Lewandowskiego zaszła w ciążę świadomie i po odpowiednim przygotowaniu. Również w jej trakcie bardzo dbała o siebie, nie tylko w kwestii aktywności fizycznej, lecz także diety. „Miałam świadomość, że największym prezentem, jaki mogę dać mojemu dziecku, to zdrowie” – przyznała trenerka. Dodała też, że przez te 9 dbała również o sferę duchową, dużo się modliła. Pierwsze miesiące mijały spokojnie, ale kiedy w końcu Robert podczas meczu ogłosił światu, że będzie ojcem, wkładając sobie piłkę pod bluzkę, o ciąży Ani zrobiło się bardzo głośno. Nie miała mu jednak tego za złe. wyznała: „To była jego decyzja, chciał cieszyć się jak każdy rodzic, tak normalnie, bez ukrywania”. Zobacz też: Konkurs "Zabawy, które wywołują uśmiech!" Wygraj 1 z 30 zabawek dla dziecka​ „Rodziłam naturalnie. Poród był bardzo trudny” Ania zdradziła nieco szczegółów ze swojego porodu. Opowiedziała, że do końca żyła w niepewności, czy Robert będzie mógł jej towarzyszyć, czy będzie miał w tym czasie mecz. Ostatecznie jednak udało mu się być przy narodzinach córki, spóźnił się jedynie na trening. Z kolei mama była cały czas na telefonie. „czuła mnie bardzo mocno, wspierała mentalnie” – stwierdziła trenerka. Sam poród był bardzo trudny i jedynie dobra kondycja gwiazdy pomogły jej przejść go naturalnie. „Ordynator szpitala, w którym rodziłam, powiedział mi, że gdyby nie moje przygotowanie fizyczne i żywieniowe, nie udało by mi się urodzić naturalnie” – zdradziła. Mimo to Ania nie czuje traumy i zapowiedziała, że chce mieć więcej dzieci. Bez wahania przyznała: „Czuję powołanie do macierzyństwa. Kocham dzieci, zawsze kochałam, zawsze chciałam je mieć”. Początki macierzyństwa nie były łatwe Ania przyznała, że gdy tylko zobaczyła Klarę, popłakała się. Jej płacz i pierwszy płacz Klary mają nagrany i zawsze, gdy tylko to ogląda, po raz kolejny się wzrusza. Później przyszły nieprzespane noce, zmęczenie, chwilami samotność. Z tym wszystkim Ania musiała się zmierzyć, jak każda młoda mama, choć media zapewniały, że trenerka od początku korzystała z pomocy niani, a może o kilku. „Często zasypiałam na dywanie, gdzie popadnie. Byłam sama. Bałam się, że ze zmęczenia zasnę przy Klarze” – czytamy w wywiadzie. Trenerka zdradziła też, że bardzo trudno było jej znosić samotność, gdy Robert musiał wyjeżdżać na zgrupowanie. Najgorszy był ten pierwszy raz. Przez pierwszy miesiąc po urodzeniu Klary zawsze byli we troje, ale w końcu musiało się to zmienić. „Kiedy już to się stało, nad wanienką tak mi łzy leciały, tak płakałam, że Robert pojechał, że będziemy przez tygodnie same i że to on zawsze kąpał Klarę…Bardzo mi było smutno”. Spodziewałyście się, że Anna Lewandowska miała na początku macierzyństwa takie same problemy, jak większość z nas? Szczerego wywiadu trenerka udzieliła na swojej stronie Baby by Ann w ramach cyklu "Wywiadówka". Źródło: babybyann.com Zobacz też: Fani o Lewandowskich: "To ludzie z ogromnym sercem i wspaniałą duszą" Jak wyglądał roczek Klary Lewandowskiej? Rodzinny weekend Lewandowskich. Najpierw mecz, potem piknik
Co robić, kiedy czujesz się wypalona w macierzyństwie? - radzi psycholog [WIDEO]
Dziecko trzeba usamodzielniać już od momentu jego narodzin - mówi psycholog dr Magdalena Śniegulska. Zobacz film, w którym psycholog radzi, jakimi sposobami uniknąć kryzysu podczas zajmowania się dzieckiem.
W tym odcinku cyklu mamotoja.pl "Jak mogę pomóc?", w którym psycholog odpowiada na problemy naszych czytelniczek, poruszyliśmy problem wypalenia się emocjonalnego i fizycznego rodziców podczas opieki nad dzieckiem. Dziecko uczy się samodzielności poprzez kontakt z innymi Oto fragment jednej z takich wypowiedzi: "Zupełnie się przez te 4 lata wypaliłam. Nie chce mi się z nimi bawić, wymyślać zabaw, najchętniej zamknęłabym ich w pokoju na cały dzień, aby mieć spokój, ciszę i porządek. (...) Każdego wieczoru obiecuję sobie, że następnego dnia dam im więcej z siebie, nie krzyknę, będę cierpliwa, wszystko wytłumaczę, a rano znów to samo. Ich krzyk, moje nerwy i odliczanie godzin do wieczora. Kocham ich bardzo, ale nie daję sobie rady, ani z nimi, ani z sobą samą"- napisała na forum zmęczona mama. Psycholog Magdalena Śniegulska podkreśla, że poczucie wypalenia, poczucie, "że już nie mam wpływu na swoje życie, że ktoś mi je ukradł" jest doświadczeniem wielu rodziców. Aby uniknąć tego stanu, albo przynajmniej zmniejszyć jego skalę, warto pamiętać o kilku sprawach. Po pierwsze, trzeba mieć świadomość, że potrzeby dziecka bardzo szybko się zmieniają i już od momentu narodzin warto uczyć je samodzielności. "Już od momentu porodu, kiedy zaczyna się nasza rola rodzica, warto ułożyć sobie w głowie, że już od tego momentu uczę swoje dziecko samodzielności, która przygotuje je do niezależnego życia w świecie na zewnątrz" - mówi psycholog. Bo - jak podkreśla - dziecko przez większość swojego życia będzie musiało żyć i dogadywać się z innymi ludźmi. "Rodzic jest bazą, wsparciem" - tłumaczy. Rodzic helikopter sprawdza się do 3 roku życia Badania pokazują, że rodzic nadmiernie skupiony na dziecku, tzw. rodzic helikopterowy, sprawdza się do 3 roku życia - tłumaczy psycholog. Po tym czasie wręcz możemy wzmacniać w dzieciach zachowania lękowe. Możemy spowodować, że dziecko nie będzie wiedziało jak funkcjonować w świecie zewnętrznym. Stąd kolejna rada psycholog, aby od małego uczyć dziecko organizowania sobie czasu, bez pomocy rodzica. "Musi się nauczyć samo sobie zorganizować zabawę i ten czas bycia samo ze sobą musi się stopniowo wydłużać" - mówi dr Śniegulska. Proponuje, aby po stronie dziecka było wymyślanie zabaw i żeby nauczyło się czekać, kiedy będziemy mogli mu poświęcić uwagę. Zadbaj o swoje zasoby W opiece nad dzieckiem musisz mieć czas na zadbanie o siebie, o zregenerowanie swoich zasobów, tak, aby móc troszczyć się o swoje dziecko - radzi ekspert. "Obserwujmy siebie i kiedy już widzimy, że to jest ten moment, kiedy nie dajemy rady, musimy zadbać o siebie" - mówi. I jak podkreśla psycholog, nie ma to nic wspólnego z egoizmem. Wręcz na odwrót. Chodzi o to, że jeżeli nie zadbamy o swoje potrzeby, to nie będziemy w stanie sprawować rzetelnej opieki nad dzieckiem. Dr Magdalena Śniegulska, psycholog, psychoterapeuta, wykładowca na Uniwersytecie Szkoły Wyższej i Psychologii Społecznej oraz w Szkole Edukacji Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności oraz Uniwersytetu Warszawskiego. Czy podczas waszego macierzyństwa dopadł was problem wypalenia się emocjonalnego i fizycznego podczas opieki nad dzieckiem? Podzielcie się swoimi przeżyciami w komentarzach! Zobacz też: Wyznanie nadopiekuńczej mamy: "Będę niańczyć moje dziecko, bo tego chcę" Kwadrans dla mamy: 6 sprawdzonych patentów na samodzielną zabawę malucha Tablet i telefon – pozwalać dziecku na zabawę nimi? – wyjaśnia Dorota Zawadzka (film)
Jak przetrwać trudne początki macierzyństwa – radzi psycholog dr Śniegulska [WIDEO]
Początki macierzyństwa są trudne dla każdej mamy, nie bójmy się prosić o pomoc, gdyż mamy prawo popełniać błędy - mówi psycholog, dr Magdalena Śniegulska. Zobacz film, w którym dostaniesz rady, jak sobie poradzić w pierwszych tygodniach życia maleństwa.
Początki macierzyństwa mogą przerosnąć każdą z nas. Jak pisze jedna z młodych mam na internetowym forum dyskusyjnym, ma tak dość, że chciałaby rzucić wszystko i uciec. "Nie mam na nic czasu, bo ona śpi mało w dzień, w nocy wstaje o 3 na karmienie i od tej pory budzi mnie co 40 minut. Chodzę zmęczona, ledwo udaje mi się wykąpać, a do tego wszyscy zasypują mnie świetnymi radami. Mam ochotę uciec na koniec świata" – pisze. Zbudowanie relacji z dzieckiem potrzebuje czasu "To dosyć częste uczucie i doświadczenie młodych mam" – komentuje dr Śniegulska. "Miłość macierzyńska nie zalewa nas w momencie porodu " – tłumaczy psycholog, podkreślając, że potrzeba czasu, aby wytworzyła się relacja z dzieckiem. Dlatego radzi, aby dać sobie czas, tak aby zarówno mama, jak i dziecko mogły się siebie nawzajem nauczyć. Psycholog podkreśla, że kobiety przejmują się tym, że mogą być odebrane jako mamy, które nie są szczęśliwe i zakochane w swoim dziecku od pierwszego wejrzenia. Nie wiedzą, jak przyjmować "dobre rady" własnej mamy, teściowej. "Te rady mogą być użyteczne, ale kompletnie nieskuteczne. Musimy mieć w sobie taką siłę, aby powiedzieć, to fajnie, ale moje dziecko jest inne i ja jestem inną mamą. Trzeba sobie odpowiedzieć, na co ja, jako mama będę zwracać uwagę, a na co nie, bo nie można być uważną na wszystko" – radzi dr Śniegulska. Uczysz się być mamą Psycholog podkreśla, że nikt nie rodzi się przygotowany do każdej z ról w życiu, dlatego musimy dać sobie czas. Dlatego też mamy prawo do popełniania błędów i proszenia o pomoc. "Gdybyśmy wszyscy przechodzili kursy rodzicielskie i dostawali certyfikaty, że jesteśmy świetnym rodzicem, to rzeczywiście podejmowanie tej roli oznaczałoby, iż jestem gotowa na wszystko, ale tak nie jest" – mówi Śniegulska. Dzieci uczą się swojego rytmu dobowego Jest niewielka grupa dzieci, z tzw. trudnym temperamentem, które mają problem z przyswojeniem sobie rytmu dobowego, czyli określonych pór na jedzenie, czuwanie, spanie – tłumaczy psycholog. Radzi, abyśmy jako rodzice pilnowali stałych pór karmienia, spania, spacerów. Ale też nie róbmy tego z zegarkiem w ręku, dziecku nic się nie stanie, jak będzie wykapane pół godziny później. Przestrzega przed stawianiem całego domu na baczność i chodzeniem na palcach, kiedy dziecko śpi. "Badania pokazują, że idealna cisza powoduje, iż dziecko jest wyczulone nawet na najdrobniejszy dźwięk i w efekcie jego sen jest niespokojny" – tłumaczy. Dr Magdalena Śniegulska, psycholog, psychoterapeuta, wykładowca na Uniwersytecie Szkoły Wyższej i Psychologii Społecznej oraz w Szkole Edukacji Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności oraz Uniwersytetu Warszawskiego. Zobacz też: Młoda mamo, poszukaj wsparcia! Ratunku, mam już dość! - 5 najczęstszych problemów z karmieniem piersią Ile powinna trwać kąpiel dziecka? Radzi Paweł Zawitkowski na warsztatach Johnson's - film
"To naprawdę, naprawdę trudne" – myśli tak większość mam!
"Powiem to w imieniu nas wszystkich..." – pisze o karmieniu piersią Leah, mama 2-miesięcznej dziewczynki. Zgadzasz się z nią?
O tym, że karmienie piersią nie zawsze jest łatwe, słyszała każda ciężarna i każda młoda mama. Choć są kobiety, które nigdy nie miały problemów z laktacją, dla większości karmienie piersią to stres, presja i wielka niewiadoma. "Karmienie piersią to pytania bez odpowiedzi" Leah, mama 2-miesięcznej Penelope opublikowała na Instagramie post, które poruszył tysiące kobiet. Dlaczego jest tak wyjątkowy? Przeczytajcie: "Ok, powiem to w imieniu nas wszystkich. Karmienie piersią jest trudne. Jest naprawdę, naprawdę trudne. Czasem nie jestem w stanie nawet wyjaśnić, dlaczego tak jest. Niepewność, odpowiedzialność, zaangażowanie, dyskomfort... A to tylko kilka powodów. Ufałyśmy naszym ciałom, kiedy przez 9 miesięcy nosiły nasze dzieci i teraz musimy zaufać, że dadzą im pokarm, dzięki któremu będą rosnąć i zdrowo się rozwijać. Do tego ta presja. Karmienie piersią jest pełne pytań bez odpowiedzi. Naprawdę nie wiesz, o co chodzi. Za dużo? Za mało? Za szybko? Za mało pokarmu właściwego? No i oczywiście, jak poznać, że dziecko się najada? Sprawdzić, czy przebiera na wadze. Już lecę po moją wagę dla noworodków. Tak bardzo chcemy przetrwać, tak bardzo chcemy, żeby nasze dzieci rozkwitały. Chcemy tej więzi. Doświadczenia. W końcu karmienie piersią jest najlepsze. Tylko to się liczy. Mimo to, w tej chwili wiem jedynie, że karmienie piersią jest trudne. Robię to, co w mojej mocy, ale zawsze z tyłu głowy mam jakąś wątpliwość. Zawsze się zastanawiam, czy robię wszystko dobrze. Jestem zdeterminowana, by przez to przejść. Chcę tego. Mamy naprawdę potrzebują wsparcia. Droga mamo, jeśli to czytasz, to wiedz, że nie jesteś szalona, karmienie jest trudne, a Ty sobie świetnie radzisz. Oby tak dalej! Doszły mnie słuchy, że później będzie łatwiej" – napisała Leah. Zgadzacie się z nią? Czy dla was karmienie piersią również było trudne i czułyście presję, o której pisze Leah? Czytaj także: Jak wygląda macierzyństwo? Zobacz przezabawne ilustracje Źródło: babyology.com.au
10 rzeczy, których nie możesz robić, jeśli jesteś mamą małego dziecka
Mama, która choruje? Mama, która wysypia się każdej nocy? Niemożliwe! Oto 10 rzeczy, z którymi musisz się pożegnać, kiedy zostajesz mamą.
Początki macierzyństwa są trudne. Kobiety od pierwszych dni życia dziecka próbują być idealnymi matkami, zapominając, że "idealna matka" nie istnieje. Gdy zostajesz mamą, wiele zyskujesz. Jest jednak kilka rzeczy, z których będziesz musiała zrezygnować na co najmniej kilka lat. Na co nie mogą sobie pozwolić młode mamy? 1. Jedzenie w restauracjach Nawet jeśli przed zajściem w ciążę rzadko jadałaś na mieście, po urodzeniu dziecka możesz jedynie marzyć o wyjściu o do eleganckiej restauracji czy kawiarni. Wyjście do McDonalda na frytki i kawa z koleżanką raz na dwa miesiące to wszystko, na co możesz liczyć. 2. Bycie na diecie Kobiety często przechodzą na dietę, żeby zgubić dodatkowe kilogramy. Kiedy jest się mamą, nie ma mowy o diecie. Ktoś musi przecież zjadać resztki obiadków, skórki od chleba i słodycze, które maluch dostaje od dziadków (w ten sposób dbasz o jego zdrowie!). 3. Spanie Zasypianie o 23 i spanie do 8... Marzenie! Przed urodzeniem dziecka wszyscy ci powtarzali, że możesz pożegnać się ze snem na kilka lat. Cóż, mieli rację. Chociaż dzieci wskakujące pod twoją kołdrę o 6 rano mają w sobie wiele uroku, skrycie marzysz o przespaniu co najmniej 8 godzin. 4. Chorowanie Mamy nie chorują. Jeśli czujesz, że łapie cię przeziębienie, lepiej jak najszybciej zjedz korzeń imbiru i kilogram cytryn. Mamy po prostu nie mogą chorować. 5. Praca zdalna Wiele mam decyduje się na pracę zdalną, bo dzięki temu mogą w ogóle pracować. Jednak praca z dzieckiem jest ogromnym wyzwaniem. Często nadrabiasz zaległości w nocy (patrz punkt nr 3) i nie wiesz, w co masz włożyć ręce. Praca zdalna jest możliwa, ale wymaga świetnej organizacji. 6. Pośpiech Dzieci mają inne poczucie czasu niż dorośli. Dzieci nie muszą się spieszyć, nie umawiają się na spotkania i nie wiedzą, czym jest spóźnienie. Kiedy zostajesz mamą, musisz się przygotować na kilkugodzinne zbieranie się do wyjścia i wielokrotne przepraszanie za spóźnienie. 7. Kłótnie Nie chcesz kłócić się przy dziecku, więc ty i twój partner do perfekcji opanowaliście bezgłośne sprzeczki pełne wymownych gestów i spojrzeń, które mogą wzniecać pożar. 8. Słodkie nicnierobinie Kiedy ostatni raz się nudziłaś? Kiedy miałaś chwilę, żeby usiąść na kanapie i zastanowić się, co będziesz robić przez kilka kolejnych godzin? No właśnie. Mamy tak mają. Mamy nie mogą leniuchować. 9. Oglądanie wiadomości Nigdy nie sądziłaś, że zatęsknisz za oglądaniem wieczornego wydania wiadomości. Kiedy masz dziecko i wiesz, że 19 to pora kolacji, kąpania i układania do snu, marzysz o trzydziestu minutach przed telewizorem, by dowiedzieć się, co dzieje się na świecie. 10. Sprzątanie w dzień Kiedy sprzątają mamy? Wieczorami lub w nocy, kiedy wszyscy domownicy już śpią. Musisz przyznać, że sprzątanie w mieszkaniu, w którym jest dziecko, to syzyfowa praca. Godzinę po przebudzeniu dziecka mieszkanie będzie wyglądać tak, jak zanim zaczęłaś sprzątać. Czytaj także: Jak wygląda macierzyństwo? Zobacz przezabawne ilustracje Źródło: Popsugar
"Czuję się jak nieudacznik" – tak szczerze o karmieniu piersią jeszcze nie było
Karmienie piersią to wyzwanie! Czy moje mleko kiedykolwiek się pojawi? Co robię nie tak? Jeśli kiedykolwiek zadawałaś sobie te pytania – nie jesteś sama!
"To uczucie, gdy twoje nowo narodzone maleństwo płacze z głodu, jest nie do opisania" – tymi słowami zaczęła swój poruszający wpis Heyona. "Uczucie złamanego serca, które dopada cię, gdy maluch płacze, a ty nie masz pokarmu, jest jeszcze gorsze" – dodała. "To uczucie, kiedy niemowlę płacze z głodu..." Heyona jest mamą niespełna 2-tygodniowego chłopca. Na swoim koncie na Instagramie zamieściła zdjęcie, na którym karmi synka piersią. Do zdjęcia dołączyła opis, w którym szczerze wyznaje, że karmienie piersią jest dla niej ogromnym wzywaniem i że nie spodziewała się, że to aż tak trudne. "Nieważne, że sutki są popękane i obolałe, że dziecko wyje jak syrena alarmowa umieszczona w głowie, że jestem zdesperowana i zrobię wszystko, żeby mu ulżyć i zaspokoić jego potrzeby. Kiedy przychodzi noc, muszę wybrać: albo dokarmiam go mlekiem modyfikowanym, albo każę mu głodować" – wyznała Heyona. Karmienie piersią to wyzwanie Heyona przyznała, że nigdy wcześniej nie słyszała o trudnościach związanych z karmieniem piersią. "Nikt nigdy nie powiedział mi, jakim wyzwaniem jest karmienie piersią. To musi być jakaś niewypowiedziana na głos rzeczywistość tak wielu młodych mam" – napisała. "Mówię to do siebie i do każdego, kto musi zmierzyć się z karmieniem noworodka. Nie miej poczucia winy, nie czuj wstydu, kontynuuj tę podróż zwaną macierzyństwem. Niektórych rzeczy po prostu nie możemy kontrolować" – dodała Heyona. Wpis zakończyła słowami: "Każdego dnia mam coraz więcej pokarmu, każdej nocy coraz rzadziej dokarmiam sztuczną mieszanką". Musicie przyznać, te słowa dają nadzieję każdej młodej mamie, która ma problemy z karmieniem piersią! Heyona słusznie zauważa, że młode mamy często nie mają wsparcia i są zupełnie same ze swoimi wątpliwościami, strachem, poczuciem winy. Czytaj także: Takiej kampanii promującej karmienie się nie spodziewaliśmy!
"Nie jesteś w tym sama" – zabawne komiksy pokazują prawdę o macierzyństwie
Na początku jest cudownie. Wszyscy ci gratulują, zachwycają się urodą maleństwa i dyskutują, do kogo jest podobne. Niestety, czar szybko pryska i zdajesz sobie sprawę, że jesteś ze wszystkim sama.
6 największych niespodzianek macierzyństwa, których doświadczyła każda mama
Każda świeżo upieczona mama doskonale wie, że macierzyństwo zmienia wszystko. Oto lista 6 rzeczy, które mogą cię zdziwić w czasie pierwszych 12 miesięcy bycia mamą.
Poradniki, mama i przyjaciółki nie zdradzą ci wszystkich sekretów macierzyństwa. Większość z nich odkryjesz sama. W ciągu pierwszego roku życia malucha wiele się zmienia i nieraz będziesz zaskoczona. Wychodzenie z domu zajmie wieczność Zanim zostałaś mamą, mogłaś w ciągu 10 minut wyszykować się, wybiec z domu i być w umówionym miejscu. Teraz będziesz potrzebowała dodatkowych 15-20 minut (albo godziny). Możesz być zorganizowaną mamą, ale czasem zapomnisz telefonu, innym razem będziesz musiała zmienić pieluszkę (oczywiście już po zapięciu dziecka w foteliku) lub w drodze zdasz sobie sprawę, że zapomniałaś ukochanej maskotki. Zaufaj nam, to nie takie łatwe! Twoje priorytety ulęgną zmianie Zapewne będziesz miała wizję siebie, jako dobrze zorganizowanej mamy. Zahaczysz o siłownię w drodze do pracy, raz w tygodniu kawa z przyjaciółką, a gdy twój maluch będzie spał, zajmiesz się domem. W rzeczywistości, dziecko zawsze jest na pierwszym miejscu i żaden organizer nie pomoże ogarnąć tego chaosu. Twoja waga nie zawsze będzie wskazywać tę samą wartość Laktacja przyspiesza przemianę materii. Oznacza to, że karmiąc piersią, chudniesz! Zwykle ciążowe kilogramy znikają same, bez diety odchudzającej czy godzin spędzonych na siłowni. Jeśli jednak szybko przestaniesz karmić, a będzie zależało ci na powrocie do dawnej wagi, konieczna będzie zmiana trybu życia. Twój okres może zniknąć... na chwilę W zależności od tego, jak długo karmisz piersią i jak twoje ciało reagowało na ciążę i poród, możesz stracić okres – nawet na rok! Gdy już wróci, może okazać się, że nowy cykl będzie się odrobinę różnił od poprzedniego. Gdy pomyślisz, że już wszystko rozgryzłaś, prawdopodobnie jesteś w błędzie Myślisz sobie, że jesteś szczęściarą, bo twoje dziecko przesypia całą noc. Niestety, gdy maluch uczy się raczkować, chodzić i mówić, wszystkie te procesy pobudzają jego mózg, ale też ciało. Nie powinnaś panikować, jeśli twoje dziecko nagle przestanie spać w nocy. Wszystko powinno wrócić do normy. Wygląd Twojego dziecka się zmieni Możliwe, że pewnego dnia zaczniesz się zastanawiać co stało się z tym niebieskookim, brązowowłosym maleństwem przyniesionym ze szpitala. Nie bądź zaskoczona, jeśli włoski twojego dziecka zmienią kolor czy zmienią się jego rysy twarzy. Co was najbardziej zaskoczyło na początku macierzyństwa? Czytaj także: Mamy to bohaterki! Zobacz, co zrobiła ta mama źródło: popsugar.com
Początki macierzyństwa – cała prawda z przymrużeniem oka ;)
Nie ukrywajmy, pierwsze dni (tygodnie, miesiące!) z maluchem nie należą do najłatwiejszych. Ten komiks zdradza wszystko – każda mama się pod nim podpisze!
Ten komiks to mistrzostwo świata! Jego autorka, Christiann MacAuley, w zabawny sposób uchwyciła to, o czym wie każda świeżo upieczona mama – pierwsze tygodnie z noworodkiem, choć przepełnione słodyczą, są także prawdziwą szkołą przetrwania... Witaj w macierzyństwie! Poznaj swojego współlokatora, jak mu tam na imię*... Plusy: pucołowate policzki jeny, te małe rączki i stópki bezgraniczna miłość i radość do schrupania Minusy: całe dnie na nogach ciągły krzyk i płacz dziwna dieta słaba komunikacja nie ma samochodu nieograniczona ilość kupki nie zmywa naczyń *Naprawdę, co z tym imieniem? Możesz przecież nie pamiętać, w końcu nie spałaś od dnia porodu... Trudno się nie zgodzić, prawda? Czytaj także: Ile powinien spać noworodek? Zobacz film! 5 sygnałów, że nie powinnaś mieć jeszcze dziecka Czy to kolka? Zrób test!
2 trudne momenty w pierwszym roku życia dziecka
Pierwszy moment krytyczny pojawia się zaraz po narodzinach dziecka i trwa do chwili, aż matka "nauczy się" swojego dziecka. Drugi moment to okolica 8-9 miesiąca, gdy dziecko zaczyna raczkować lub pełzać. Przeczytaj, jak sobie poradzić w tych sytuacjach.
Moment krytyczny w opiece nad niemowlęciem to zupełnie coś innego niż skoki rozwojowe, przez które przechodzi dziecko. To moment, w którym rodzic musi nauczyć się, jak sobie radzić w nowej sytuacji. W 1. roku życia dziecka są 2 takie momenty: narodziny i pierwsze tygodnie opieki oraz moment około 8. miesiąca życia, kiedy dotąd mało mobilne dziecko zaczyna się przemieszczać. Wtedy opieka nad nim gwałtownie nabiera tempa. Jak sobie poradzić z opieką nad noworodkiem Mało która matka od razu wie, jak zajmować się noworodkiem. Mało która mama przyjmuje ze spokojem wszystko, co wiąże się z karmieniem piersią, przewijaniem, odbijaniem, kolką itd. Do tego rodziców wykańcza brak snu i płacz dziecka. Niektóre matki trudno przyzwyczajają się do faktu, że przez najbliższe miesiące będą musiały skupić się głównie na zaspokajaniu potrzeb dziecka. Ten etap nie trwa wiecznie. Naprawdę da się go przetrwać i nauczyć się czerpać przyjemność z nowej sytuacji. W pierwszych tygodniach życia dziecka przede wszystkim potrzeba czasu i spokoju. A może inaczej: spokój przyjdzie z czasem. Kiedy mama (i tata też!) przyzwyczai się do faktu, że ma dziecko i zacznie rozpoznawać sygnały, które ono daje, wypracuje swoją rutynę. Zajmuje to zazwyczaj kilka tygodni. Potem jest łatwiej. Stały rytm dnia jest bardzo korzystny w opiece nad niemowlęciem. Małe dzieci lubią powtarzalność i są spokojniejsze, kiedy kolejne elementy dnia następują w znanym porządku. Rodzicom też jest łatwiej się zorganizować, gdy mniej więcej wiedzą, kiedy dziecko będzie spało, kiedy jadło, a kiedy bawiło się. Jak sobie poradzić z opieką nad raczkującym dzieckiem Gdy dziecko zaczyna się przemieszczać po mieszkaniu, cały misternie wypracowany plan się sypie. Mama, która nauczyła się radzić sobie z noworodkiem, musi nauczyć się tego od nowa, bo dziecko wypracowało zupełnie nowe umiejętności. To bardzo dobra wiadomość! Teraz rodzic musi się dostosować do faktu, że dziecko mniej śpi, a więcej czasu spędza na poznawaniu świata. Ten moment wiąże się z tym, że dziecko wszystko chce obejrzeć, włożyć do buzi, wysypać, porwać, sprawdzić. To oznacza, że robi bałagan i samo stanowi dla siebie zagrożenie. Dlatego rodzice naprawdę muszą pilnować niemowlaka, który raczkuje i uczy się chodzić. Żeby ułatwić sobie zadanie, zabezpiecz dom na tyle, na ile to możliwe. Wszelkie zamknięcia i ochraniacze np. do kontaktów czy zabezpieczające rogi mebli i ostre krawędzie to naprawdę nie jest zbędny wydatek. Usuń też wszelkie drobne przedmioty z podłogi, szafek i półek, do których dziecko może sięgnąć. Zabezpiecz piekarnik, zmywarkę i szafki, w których trzymasz drobne lub ostre przedmioty oraz chemię domową – niech dziecko nie ma do nich dostępu i kropka. Raczkujące niemowlęta mają to do siebie, że uczą się nowych rzeczy błyskawicznie. Dla rodziców oznacza to konieczność przewidywania 3 kroki do przodu. Dziecko jeszcze wczoraj nie umiało stanąć przy półce i zrzucić sobie na głowę doniczki? Właśnie się nauczyło! Ten okres nieokiełznanej ciekawości też minie. Zazwyczaj ok. 12. miesiąca życia dziecko pochłania nauka chodzenia, później wspinania się, biegania. Rodzic stopniowo przyzwyczaja się do coraz większej aktywności dziecka. Czytaj też: Dom bezpieczny dla dziecka
5 prostych rad, które ratują mamom życie (oraz 3, które tylko denerwują)
Genialne instrukcje obsługi dziecka nie istnieją. Za to istnieją proste sztuczki, które pomogą ci ogarnąć się po porodzie i zachować resztkę sił.
Po porodzie okazuje się, że na małych dzieciach znają się wszyscy – i w dodatku tacy są kochani, że hojnie się swoją wiedzą z tobą podzielą. A ty wtedy najlepiej zrobisz, jeśli: wysłuchasz, pokiwasz głową i większość rad, które dostaniesz, włożysz do maszynki do mięsa i mocno zakręcisz korbką. Zostaw sobie tylko te, które naprawdę mogą ci pomóc. 5 prostych rad, które ratują mamę: „Przystaw łóżeczko do waszego łóżka” Przez 1. miesiąc po porodzie wstawanie w nocy jeszcze człowieka nie boli – ale już w 3-4. miesiącu każda kolejna nocna pobudka będzie wwiercać się ci prosto w mózg. Naprawdę potrzebujesz takiego życiowego doświadczenia? Są mamy, którym wstawanie w nocy AŻ TAK nie przeszkadza – no i dobrze, niech im się szczęści. Mnie jednak przeszkadzało strasznie, dlatego za radą już nie pamiętam której koleżanki najpierw przysunęłam łóżeczko do naszego łóżka, a potem, po kilku kolejnych tygodniach, w ogóle przeniosłam córkę do nas. Boisz się, że obecność dziecka w sypialni popsuje wasze życie intymne? Uwierz, jeszcze łatwiej może je popsuć twoje zmęczenie i niewyspanie. „Podaj smoczek” Na Twojego małego smoka działa ssanie smoczka? To ciesz się tym (na niektóre dzieci nie działa i wtedy dopiero jest kłopot!) i podawaj mu smoczek bez żadnych wyrzutów sumienia. Wszelkiego rodzaju konkursy: "jestem lepsza, bo bardziej się poświęcam" zostaw tym bardziej ambitnym mamom. Ssanie smoczka nawet do 2. roku życia nie ma żadnego wpływu na zgryz dziecka. Co więcej, Amerykańska Akademia Pediatrii, czyli jeden z największych na świecie ośrodków zajmujących się dziecięcym zdrowiem, nawet zaleca stosowanie smoczka u niemowląt powyżej 1. miesiąca życia. Według nich warto, żeby każde niemowlę używało smoczka do zasypiania i podczas snu (chyba, że wypluje go samo). Czemu tak? Bo badania pokazują, że spanie ze smoczkiem w buzi zmniejsza u niemowlęcia ryzyko nagłej śmierci łóżeczkowej (SIDS). „Noś je jak najwięcej” Jak noszenie dziecka ma się do ratowania życia matki? Ano tak, że noszenie (a także tulenie, głaskanie, patrzenie dziecku w oczy) pomaga mamie pokochać swoje dziecko (są na to naukowe badania!). A kiedy się kogoś już mocno kocha, to łatwiej znosi się jego płacze, kaprysy, opory przy ubieraniu, zasikane ubranka, kupkę, która wypłynęła górą… Są też badania, które udowadniają, że bliski kontakt fizyczny z niemowlęciem w dużym stopniu przeciwdziała depresji poporodowej i co więcej mamie szybciej odzyskać siły po porodzie. „Ułatwiaj sobie, nie utrudniaj” Nie próbuj być prymuską w macierzyństwie. Nie męcz się więcej niż musisz. W pierwszych miesiącach po porodzie chodzi głównie o to, żeby przetrwać. Ta rada jest szczególnie ważna w kolkowym okresie (między 3. tygodniem a 5. miesiącem życia dziecka), kiedy maluch płaczą naprawdę dużo. Najważniejsze, co możesz wtedy dla siebie zrobić, to odpoczywać jak najwięcej! Obowiązki, które możesz odpuścić (czyli tak naprawdę większość!) – odpuść. Te, które muszą pozostać (np. zakupy) – postaraj się uprościć do maksimum. Sprawdź na Bebiklub.pl, co powoduje kolkę u niemowlęcia i jak ją łagodzić. „Nie śpiesz się tak” Wychowanie dziecka to nie wyścigi. Powrót do wagi po porodzie to nie wyścigi. Nauka przewijania to nie wyścigi. Wyluzuj – a wtedy każda czynność stanie się przyjemniejsza. 3 beznadziejne rady, które tylko denerwują: „Nie przyzwyczajaj do noszenia...” ”...bo potem będziesz musiała je nosić i nosić, aż ci kręgosłup pęknie.” Ile razy już słyszałaś tę przestrogę? To totalna bzdura! Wieloletnie badania jasno pokazują, że dzieci, które były noszone w pierwszych miesiącach życia, już pod koniec 1. roku były odważniejsze i bardziej samodzielne niż ich rówieśnicy, którzy całe pierwsze pół roku głównie przeleżały w łóżeczku czy w wózku. A poza tym, jak to mówi mój pediatra: "jak się dziecko przyzwyczai, to się potem odzwyczai". I będzie po kłopocie. „Jak najszybciej naucz samodzielnego zasypiania” Po pierwsze samodzielne zasypianie to trudna i żmudna nauka, która kosztuje i dziecko, i jego mamę bardzo dużo siły i nerwów. Po drugie samodzielne zasypianie niemowlęcia jest sprzeczne z jego naturą – każde pisklę, kocię, szczenię zasypia razem z mamą, grzejąc się jej ciałem i ciesząc się z jej bliskości. Po trzecie umiejętność samodzielnego zasypiania często kończy się już przy pierwszym katarze czy gorączce dziecka. Albo przy ząbkowaniu. Albo po powrocie mamy do pracy. Po co więc się męczyć (i dziecko? „Nie chodź cały dzień w szlafroku” Uwielbiam, kiedy ktoś mówi, że makijaż to "dbanie o siebie" i kiedy przekonuje mnie, że nawet po nieprzespanej nocy łatwo znaleźć siłę na zrobienie oka i włosów. Jasne, znam mamy, którym rzeczywiście chwila przed lustrem pomaga poczuć się lepiej. Ale znam też takie, u których rady w stylu: "zrób coś z sobą" budziły tylko frustrację i poczucie winy. Chodzenie w szlafroku w pierwszych tygodniach (miesiącach) po porodzie nie znaczy, że jesteś leniwą, zaniedbaną fleją. Jesteś zmęczoną mamą, która ma inne priorytety niż pudrowanie nosa czy robienie 150 brzuszków – i naprawdę nikomu nic do tego.
Pierwsze dni karmienia piersią - co będzie ważne? Mówi doradca laktacyjny
Karmienia piersią trzeba się nauczyć, ale na szczęście to taka dziedzina sztuki, w której praktyka czyni mistrza! Po 2-3 tygodniach ani przystawianie do piersi, ani decyzja, czy dziecko się najada, na pewno już nie będą sprawiać ci trudności.
W ciągu 2–3 dni po porodzie rusza produkcja mleka w piersiach, a w ciągu pierwszych tygodni ilość pokarmu dostosowuje się do potrzeb dziecka. W tym czasie maleństwo uczy się ssać, a ty – prawidłowo przystawiać je do piersi. Jednocześnie to okres, kiedy możesz czuć się bardzo niepewnie, jeśli chodzi o naturalne karmienie. Co w tym okresie robić, a czego nie? 1. Karm według potrzeb dziecka i swoich. Pojemność żołądka noworodka jest bardzo mała, nic więc dziwnego, że karmienia są częste. Nieraz dzieci w pierwszych tygodniach życia chcą ssać na okrągło – i dobrze! W ten sposób programują organizm mamy do wytwarzania odpowiedniej ilości mleka. Zalecana liczba karmień to 8–12 dziennie (jeśli produkcja mleka jest nadmierna, przystawiaj dziecko do piersi jeszcze częściej). 2. Odpoczywaj. Skup się na sobie i na dziecku. Staraj się w ciągu dnia nadrabiać zarwane noce i pozwól najbliższym na to, by otoczyli cię pełną opiekę i pomocą. To ważne dla twojej kondycji i laktacji. 3. Nie dokarmiaj mieszanką. Jeżeli podajesz dodatkowo mleko z butelki, najedzone dziecku przesypia kolejne karmienia piersią. Twój organizm dostaje wtedy informację: „Nie potrzeba aż tyle mleka” i laktacja zaczyna wyhamowywać. Zanim podejmiesz ewentualną decyzję o dokarmianiu, skonsultuj z lekarzem pediatrą lub z certyfikowanym konsultantem laktacyjnym przyrosty masy ciała dziecka i stan jego zdrowia. 4. Nie denerwuj się. Zamiast martwić się brakiem pokarmu, obserwuj dziecko. Jeżeli noworodek budzi się na karmienie co 2–3 godziny, moczy 6–8 pieluszek i robi 3–4 kupki na dobę, to znaczy, że się najada. Konsultacja: Dr n. med. Magdalena Nehring-Gugulska, międzynarodowy konsultant laktacyjny, dyrektor centrum nauki o laktacji, www.kobiety.med.pl
Każda młoda mama świata poza swoim dzieckiem nie widzi. Jak rozmawiać z przyjaciółmi, aby nie zanudzić ich historiami o pieluszkach podpowiada psycholog Adriana Klos.
Nasz ekspert opowiada, jak rozmawiać po porodzie ze znajomymi bez dzieci, by nie zanudzić ich tematami związanymi z dziećmi. Polecamy: 7 porad jak rozpalić wasz związek po porodzie
Macierzyńskie rozterki - jak zrozumieć siebie?
Niezależnie od tego, jak bardzo chciałaś zostać mamą i jak wspaniale wyobrażałaś sobie pierwsze kroki w nowej roli, na początku może nie być różowo. Ale pomyśl, ile już wiesz, ile potrafisz. I nie denerwuj się, nikt nas przecież nie uczył jak być dobrym rodzicem.
Już nie jesteś tą samą osobą, którą byłaś wcześniej. Przekonałaś się, jakie to piękne: być mamą, ale też czasami bardzo trudne, zwłaszcza gdy chcąc pomóc dziecku, szukasz wskazówek w natłoku różnych, nierzadko sprzecznych informacji. Pomożemy ci poruszać w zawiłym gąszczu zaleceń. Będziesz spokojniejsza i pewniejsza siebie. Instynkt kontra instrukcja Odkąd zostałaś mamą, wiele razy próbowałaś kierować się głosem serca, jednak brakowało ci pomysłów i doświadczenia. Nie wiedziałaś, jak szybko zbić gorączkę, poradzić sobie z kolką malucha, sprawić, że spokojnie zaśnie... Gdy uporałaś się z jednym problemem, pojawiał się następny. W dodatku pediatra podkreśla, że masz być odpowiedzialna, zasypuje cię zaleceniami. Trochę dużo, jak na twoją głowę. A chciałabyś jeszcze mieć czas, by bawić się z dzieckiem i pomóc mu wyrosnąć na mądrego człowieka. Jak to zrobić, skoro każdy podpowiada inne rozwiązanie? Dawniej mamy bardziej ufały swojej intuicji, ale to nie ona była najważniejszym źródłem wiedzy o dzieciach. Przede wszystkim korzystały z doświadczenia starszych kobiet. Dziś, mimo kłopotów mieszkaniowych, większość młodych rodzin mieszka osobno, więc wiedzę czerpią z poradników. Od nadmiaru głowa boli Gazety, książki, portale internetowe to wygodne źródło informacji – możesz je przeglądać o każdej porze dnia i nocy. Jednak gdy szukasz wskazówek, trudno ci się w tym połapać. Masz mętlik w głowie, wszystko wydaje ci się równie istotne i nadal nie wiesz, jak postępować. Nie chodzi o to, by stosować się ściśle do książkowych rad. Jeśli coś się nie sprawdza w twoim przypadku lub po prostu ci nie odpowiada (bo np. masz inne poglądy na daną sprawę), odwagi – nie stosuj się do tego. Poszukaj innego sposobu lub po prostu sama go wymyśl. To, co zostało napisane, to nie wyrocznia. To rada. Przecież tak naprawdę wiele dróg prowadzi do Rzymu. Żadna nie jest zła lub gorsza – są po prostu inne, a ty wybierasz tę, która bardziej ci odpowiada. Choć możesz też przetrzeć nową. Wszystko zależy od ciebie. Zobacz też: Bliskość z dzieckiem budują szczegóły - poznaj 5 moich Idealna czy może wyrodna? Tak wiele już powiedziano i napisano o idealnych mamach, które zawsze same ugotują, wyprasują, posprzątają, choćby padały ze zmęczenia. Chcą być doskonałe w domu i dobrze spełniać się w pracy zawodowej. Frustrujące, prawda? Ideałom sprostać trudno, zresztą nie warto. W opozycji do takiej wizji macierzyństwa powstało internetowe forum Klub Matek Wyrodnych, którym zdarza się, że „karmią swoje dzieci serkami homogenizowanymi, nie wyparzają butelek po mleku i nie prasują dziecięcych ubranek po obu stronach”. Taka nieco przekorna reakcja na restrykcyjne zalecenia. Wyrodne Matki to po prostu... wystarczająco dobre mamy. Warto z nimi podyskutować na forum, wyżalić się, poradzić, poszukać wsparcia i rozwiązania. Albo po prostu poczytać, by nabrać dystansu. Tak jak robiły to kiedyś młode mamy, rozmawiając ze swoimi kuzynkami i siostrami. Uwolnienie się od nadmiaru przytłaczającej odpowiedzialności bardzo pomaga. Wtedy łatwiej jest też odróżnić sprawy ważne od tych mniej istotnych. Początek zupełnie nowej drogi Równie ważna jest umiejętność mądrego wyboru między tym, co konieczne i dobre dla malucha, a tym, co potrzebne mamie. Bo mama i jej maleństwo to naczynia połączone. Ktoś powiedział, że tylko dziecko szczęśliwej i spełnionej mamy może być szczęśliwe. Pamiętaj też o sobie! Nie staraj się przyjmować opinii, które nie do końca ci odpowiadają lub budzą w tobie wątpliwości. Zachowaj zdrowy rozsądek zwłaszcza w przypadku specjalistycznych nowinek – każda z nich musi okrzepnąć. Niektóre są później weryfikowane przez innych naukowców i... samo życie. Przecież to, że nie słuchałaś w ciąży Mozarta (bo jego muzyki zwyczajnie nie lubisz), nie znaczy, że twoje dziecko będzie mało inteligentne! Zobacz też: 10 rzeczy, których nie możesz robić, jeśli jesteś mamą małego dziecka W poszukiwaniu wsparcia Macierzyństwo niesie ze sobą wiele problemów, rozterek, stresów i nie zawsze pozytywnych emocji. Nie bój się nie wiedzieć. Pytaj. Szukaj odpowiedzi, a gdy trudno ci sobie radzić, korzystaj ze wsparcia – w różnych miejscach: w internecie, u specjalisty, a przede wszystkim u innych mam, bo one dobrze cię zrozumieją. Tylko wtedy będzie ci łatwiej, poczujesz się mniej zagubiona i będziesz czerpać z macierzyństwa dużo radości, najwięcej jak się da. Choć nie ominą cię także troski i trudne uczucia. Nikt nie obiecywał, że będzie to droga usłana różami. Z czasem zyskasz więcej pewności siebie. I nie daj się nikomu przekonać, że nie jesteś mamą wystarczająco dobrą! Konsultacja: dr Eleonora Bielawska-Batorowicz, psycholog, pracuje na Uniwersytecie Łódzkim, zajmuje się psychologią prokreacji, czyli doświadczeniami w okresie macierzyństwa i ojcostwa