Nadchodzi Mikołaj – felieton Karoliny Kaliś z bloga Dwapluscztery.pl
Co zrobić, gdy podarunek nie bardzo trafia w gust dziecka, a jego mina zdradza ogromne niezadowolenie z tego, co znalazł pod choinką? - czytaj felieton Karoliny Kaliś z bloga Dwapluscztery.pl.
Nadchodzą święta, szał zakupów w pełni. Reklamy biją po oczach i uszach z każdej strony. Można zwariować. Wyprawa po prezenty dla dzieci przyprawia nas o dreszcze. Święta dla naszych maluchów to najczęściej czas radości i wyczekiwania na prezenty. Z niecierpliwością dopytują (te młodsze), czy Mikołaj, aby na pewno do nich przyjdzie. Starają się (raz z lepszym, raz z gorszym skutkiem) być grzeczne. Piszą listy do Mikołaja i żyją nadzieją, że przyniesie wszystko, co na nich wymienione. Co jednak zrobić, gdy podarunek nie bardzo trafia w gust dziecka, a jego mina zdradza ogromne niezadowolenie z tego, co znalazł pod choinką? Wręczanie prezentów jest sztuką samą w sobie. W przypadku dzieci, musimy być bardzo delikatni i wyrozumiali. Jestem pewna, że każdy rodzic, choć raz spotkał się z sytuacją, kiedy dziecko marzyło o czymś zupełnie innym, niż otrzymało. Bardzo często, to coś innego przerasta nasze możliwości finansowe (dzieci chcą zazwyczaj wszystko, co widzą w reklamach). Pół biedy, jeśli mamy do czynienia z nastolatkiem – jest szansa, że uda nam się wytłumaczyć taką sytuację. O wiele trudniej jest w przypadku maluchów, gdzie racjonalne wytłumaczenie nie zawsze się sprawdzi. Co możemy wtedy zrobić? Spróbujmy pomóc sobie bajkową postacią. Stwórzmy opowieść, pokażmy bajkowy świat z przyziemnymi problemami. Opowiedzmy np.: o Kopciuszku, który nie miał pieniążków i potrafił cieszyć się z małych rzeczy. Jeśli jednak maluch nadal nie wyraża zadowolenia, nie wpadajmy w panikę. Musimy pamiętać, że maluchy są bardzo bezpośrednie i nie potrafią ukrywać swoich emocji. Jeśli słyszymy „Mamo, tato, ja chcę inny prezent, ten jest brzydki”, nie zapominajmy, że dziecko nie mówi tego, by sprawić nam przykrość. Nie bierzmy tego do siebie. W takiej sytuacji, najlepszym wyjściem będzie przytulenie malucha. Możemy powiedzieć: „Kochanie, widzę, że ten prezent Ci się nie podoba i jesteś niezadowolony. Mam pomysł! Może pójdziemy razem do sklepu lub napiszmy do Mikołaja i wymienimy zabawkę na inną”. Maluch będzie szczęśliwy, że rodzic go rozumie i daje możliwość wyboru czegoś innego. Jeśli chodzi o nieco starsze dzieci – czasami sami nie jesteśmy w stanie przewidzieć reakcji na to, co dostaną. Dla przykładu – nasz najstarszy syn otrzymał niedawno „Zestaw magika”. Jakież było nasze zdziwienie, gdy po rozpakowaniu i przejrzeniu instrukcji, przyszedł do nas ze łzami w oczach i pretensją, że „ta magia to bujda, bo on nawet nie czaruje, tylko oszukuje widzów, a my mu nie powiedzieliśmy, że magia nie istnieje”. W takiej sytuacji, jedynym sensownym wyjściem, jest długa rozmowa i zapewnienie, że nie chcieliśmy mu zrobić przykrości. Pamiętajcie drodzy rodzice, kupujecie prezenty dla dzieci – nie dla siebie. Uważnie słuchajcie swoich pociech i starajcie się wyłapać to, co zachwyci ich najbardziej. Czytaj więcej na blogu Karoliny: DwaPlusCztery.pl – zapraszamy! „Sama jestem jedynaczką i być może dlatego, sądzę, że im więcej rodzeństwa, tym lepiej. Powiem więcej: gdybym mogła mieć więcej dzieci, to bym miała…” - czytaj wywiad z Karoliną Kaliś, mamą czwórki dzieci, autorką bloga Dwa Plus Cztery.
Karolina Kaliś z bloga Dwa Plus Cztery – wywiad z blogerką
Czwórka dzieci to dla Karoliny był plan minimum. Niecały rok temu go osiągnęła – właśnie wtedy urodził się czwarty bobas. W rozmowie z nami mówi: „Nigdy nie czułam, że poświęciłam się dla dzieci. Przeciwnie: duża rodzina to był nasz główny cel życiowy. Każdego dnia się cieszę, że udało nam się go zrealizować.”
Pierwszy stereotyp Matki Polki Wielodzietnej to umęczona kobieta z siatami, sfrustrowana i bez większych ambicji, której myśli ograniczają się do tego, co ugotować dziś na obiad. Drugi, równie popularny, to pijaczka, która w pierwszą ciążę zaszła jeszcze przed osiemnastką, a dziś nie może doliczyć się, ile tych dzieci właściwie ma. Oba są nieprawdziwe. Oba też zupełnie nie pasują do Karoliny, mamy czwórki dzieci, blogerki, aktywnej zawodowo i spełnionej w życiu. Czwórka dzieci to dla Karoliny był plan minimum. Niecały rok temu go osiągnęła: właśnie wtedy urodził się czwarty bobas. Po kilku miesiącach od jego narodzin zaczęła pisać bloga, który w przeciągu zaledwie pół roku stał się popularny nie tylko wśród wielodzietnych mam. Karolina nie udaje innej niż jest. Nie śledzi blogowych trendów i nie ma potrzeby komentowania „gorących tematów”. Pisze o tym, co jest ważne dla niej. Na pytanie o brak czasu wybucha śmiechem: podobno najlepiej pisze się jej właśnie wtedy, kiedy jest w domu sama z czwórką maluchów. I oczywiście psem i gekonem – żeby nie było, że idzie na łatwiznę :) Zajrzyjcie do niej na bloga DwaPlusCztery.pl, ale najpierw przeczytajcie rozmowę z nią: Mało piszesz o dzieciach, dużo więcej o sobie i swoim mężu – dlaczego tak? Taki był nasz zamysł. To nie ma być zbiór anegdotek o moich dzieciach, ale zbiór naszych myśli – naszych, bo piszę nie tylko ja, ale też mój mąż – i tego, co przeżywamy. Chcemy, żeby dzieci mogły za paręnaście czy może nawet parędziesiąt lat sobie przeczytać, to co napisaliśmy, i dowiedzieć się czegoś więcej o nas. Co ja i mąż myśleliśmy, co robiliśmy, co czuliśmy, gdy one były małe. Żeby blog przypomniał im, że tata im śpiewał na dobranoc albo gdzie wyjeżdżaliśmy na wakacje i co się na nich działo. To znaczy, że piszesz nie o dzieciach, ale dla dzieci? Właśnie tak. Trochę też dla nas samych, trochę dla dziadków, którzy mieszkają daleko i nie widują wnuków za często, ale głównie dla dzieci. Do założenia bloga zbieraliśmy się już od drugiej ciąży. Plan był, żeby spisywać, co się u nas dzieje, ale nie chcieliśmy pisać pamiętnika papierowego, bo doszliśmy do wniosku, że w sieci może się to, co napiszemy, dłużej utrzymać. Rozmawialiśmy o naszym planie wiele razy, wracaliśmy do niego co jakiś czas, ale wykonaliśmy go dopiero po czwartym porodzie. Dopiero wtedy poczuliśmy, że wreszcie nadszedł odpowiedni moment – i że teraz albo nigdy. Czekaj, czekaj, po czwartym porodzie doszliście do wniosku, że akurat teraz macie wolną chwilę na pisanie? Wiem, jak to brzmi, ale właśnie tak. Nie planujemy już więcej dzieci, więc możemy już osiąść i spokojnie pisać. Jako mama czwórki dzieci mogłabyś prowadzić ekspercki blog z poradami o pielęgnacji i wychowaniu, tymczasem Ty żadnych rad nie dajesz. Bo zupełnie nie czuję się ekspertem. Nawet mogę powiedzieć, że z każdym kolejnym dzieckiem coraz bardziej wiedziałam, że nic nie wiem. Każde moje dziecko jest inne, każde potrzebowało innego klucza, więc żadne ogólne rady o wychowaniu u mnie by się nie sprawdziły. Często na blogu piszę, że coś u nas się sprawdziło, ale nigdy nie daję gwarancji, że się sprawdzi u kogoś innego. Dostajecie negatywne komentarze? Raz się zdarzyło: kiedy zaproszono nas do programu „Tata sam w domu” i w związku z tym mieliśmy nakręcić kilka filmików z dziećmi. Gdy zamieściliśmy je na naszym blogu, ktoś bardzo agresywnie zarzucił nam, że jesteśmy beznadziejni, że zamiast wychowywać, to tresujemy dzieci i że tak w ogóle to bardzo nieprofesjonalnie te nasze filmiki wyglądają. Tresura odnosiła się do tego, że na jednym z filmików mąż prosi synka, żeby powiedział do kamery, jak ma na imię. Ten hejterski komentarz jednak aż tak nas nie rozśmieszył, jak odpowiedź od producentów „Tata sam w domu”, że rezygnują z naszego udziału, bo jesteśmy „zbyt fajną rodziną na ten program”. Myślałam, że Wasz hejter wyskoczy raczej z ilością dzieci. Nie, z tym raczej spotykamy się poza internetem i to bardzo często. Dzień w dzień słyszymy podobne komentarze: „Jak wy dajecie sobie radę?”, „Pewnie macie ciężko, podziwiam”, „Ja bym się na tyle nie zdecydowała” i oczywiście nasz ulubiony: „Naprawdę planowaliście tyle?”. Puszczamy te komentarze mimo uszu – jeżeli kogoś boli to, że mamy czwórkę dzieci, no to niech go boli. My tak chcieliśmy, tak zaplanowaliśmy i tak: dajemy sobie radę, nawet całkiem nieźle. Wiesz, ale ja też chciałabym zapytać o coś podobnego. Czwórka małych dzieci, praca na etat i jeszcze blog? Ułożyliśmy sobie wszystko, co więcej, radzimy sobie bez niani czy stałej pomocy babci. Nie boimy się państwowych placówek, więc maluchy chodzą do żłobka, przedszkola i szkoły. Do tego mam ogromne, nieocenione wsparcie w mężu, który dla nas zmienił tryb swojej pracy i teraz zamiast pracować 8 godz. dziennie, pracuje co cztery dni przez 24 godziny, dzięki temu może zajmować się domem i dziećmi. To mi bardzo ułatwiło, a w zasadzie umożliwiło powrót do mojej pracy. Nadchodzi Mikołaj – czytaj felieton Karoliny z bloga Dwapluscztery.pl Jak ci się udało po czterech latach przerwy wrócić do pracy? Nie wróciłam do mojej starej pracy. W czasie ostatniego urlopu macierzyńskiego zaczęłam szukać nowej i jakoś bez większego problemu udało mi się coś znaleźć. Nigdy na rozmowach kwalifikacyjnych nie ukrywałam, że mam czwórkę dzieci – w CV tego nie zamieszczałam oczywiście, ale kiedy rozmowa schodziła na temat rodziny, zawsze mówiłam o dzieciach. Wychodzę z założenia, że ogólnie mamy, a w szczególności mamy wielodzietne, są bardzo dobrze zorganizowane. Wg mnie posiadanie dzieci to plus na rynku pracy. Kim jesteś z zawodu? Skończyłam studia prawnicze, ale nigdy nie pracowałam jako prawniczka. Od lat pracuję w marketingu i administracji w kolejnych korporacjach. O korporacjach mówi się, że trudno w nich łączyć pracę z macierzyństwem. Ja mam inne obserwacje. Wydaje mi się, że w korporacjach jest lepiej niż np. w małych firmach, gdzie urlop macierzyński jednej z pracowniczek może zdezorganizować funkcjonowanie całej firmy. Poza tym wychodzę z założenia, że jak się chce, to się da. Tak jak mówiłam ci przed chwilą, dla mnie łączenie pracy, macierzyństwa i blogowania nie jest jakimś wielkim problemem. Co więcej, zauważyłam, że moje najlepsze teksty powstają, kiedy jestem sama z dziećmi, a mój mąż jest na swojej 24-godzinnej dniówce. W te dni, może dlatego, że nie liczę na pomoc męża, jestem najlepiej zorganizowana. No dobrze, to teraz zapytam o to, o co chciałam zapytać już od samego początku naszej rozmowy. Dlaczego czwórka? Zawsze chcieliśmy mieć dużą rodzinę. Czwórka to dla nas od początku było minimum. Sama jestem jedynaczką i być może dlatego, sądzę, że im więcej rodzeństwa, tym lepiej. Powiem więcej: gdybym mogła mieć więcej dzieci, to bym miała, ale jestem po czterech cesarkach, więc wiem, że z medycznego punktu widzenia piąta ciąża jest niemożliwa. Zaskoczę cię jeszcze czymś: oprócz dzieci mamy jeszcze psa i gekona, żeby nie było, że poszliśmy na łatwiznę i zajmujemy się tylko dziećmi. Karolina, ostatnią rzeczą, jaką bym o tobie powiedziała jest to, że lubisz chodzić na łatwiznę! Wiesz, mówiąc już całkiem serio, to zawsze kierowałam się hasłem, że im trudniejsze postawisz sobie cele, tym masz łatwiej w życiu. Słuchając Cię, mam wrażenie, że burzysz nie tylko stereotyp matki wielodzietnej, ale też oschłej prawniczki-korpopracowniczki. Nie czuję się jakaś wyjątkowa, choć rzeczywiście, oboje z mężem widzimy, że nasze potrzeby są inne niż innych współczesnych rodziców. Ani ja, ani mój mąż nie potrzebujemy np. cotygodniowych wyjść na miasto ze znajomymi, nie czujemy potrzeby odpoczynku od rodziny – przeciwnie, nam najlepiej odpoczywa się w domu, razem ze sobą. Nigdy nie czułam, że poświęciłam się dla dzieci. Przeciwnie: duża rodzina to był nasz główny cel życiowy. Każdego dnia się cieszę, że udało nam się go zrealizować.
Mama jak koleżanka - felieton autorki bloga Nishka.pl
„Obcy ludzie, widząc mnie w towarzystwie mojej córki sądzą, że jestem jej starszą siostrą lub koleżanką. Nic dziwnego, wszak dzieli nas jedynie 19 lat różnicy” – pisze Natalia Tur, autorka bloga Nishka.pl
Coraz częściej zdarza się, że obcy ludzie, widząc mnie w towarzystwie mojej córki sądzą, że jestem jej starszą siostrą lub koleżanką. Nic dziwnego, wszak dzieli nas jedynie 19 lat różnicy, a gdyby mi odjąć kilka lat (co nie jest trudne, bo mam dość luźny styl ubierania) a córce kilka lat dodać (co nie jest trudne, bo jak typowa nastolatka chce wyglądać na starszą niż jest w rzeczywistości) to może się wydawać, że jestem od niej starsza najwyżej o 10 lat. Jednak to tylko wrażenie i ktoś, kto towarzyszy nam dłuższą chwilę nie ma wątpliwości: jestem jej mamą, a nie siostrą czy koleżanką. 14 lat temu, jak w każde w tamtym czasie środowe popołudnie, poszłam na zajęcia „Wstęp do socjologii”. Kilkanaście godzin później urodziłam swoją pierworodną córkę. Miałam wtedy 19 lat. Czy w związku z tym, że dzieli nas tak niewiele lat różnicy nasza relacja przypomina bardziej relację przyjacielską niż rodzicielską? Nie. Różnica wieku nie ma tu żadnego znaczenia. Jestem jej rodzicem, a nie przyjaciółką czy kumpelą. Jestem za nią odpowiedzialna. Jestem jej drogowskazem, uczę ją jak żyć. Ustalam pewne zasady i oczekuję, by się ich trzymała. Dbam jej bezpieczeństwo, zdrowie. Czuwam, żeby nie przekraczała pewnych granic. Mimo, że jest bardzo inteligentną dziewczyną, wpadają jej czasem do głowy dziwne 14-lenie pomysły i wtedy pojawiam się ja, rodzic wybijający jej te pomysły z głowy. Staram się być mamą otwartą, pozwalam jej na swobodne wyrażanie zdania, nie wymagam bezwzględnego posłuszeństwa, śmiało może wchodzić ze mną w dyskusje i polemikę. Akceptuję to, że możemy mieć inne opinie, refleksje, gusta. Styl mojego wychowania bardziej przypomina tzw. „partnerski” niż „autorytarny”. Jednak nie ma żadnych wątpliwości, kto tu jest mamą. Gdy widzę, że zachowuje się nieodpowiednio, np, zaczyna źle się odżywiać, za późno chodzi spać, spędza za dużo czasu przed komputerem, łamie ustalone zasady itd, wkraczam. I nie przejmuję się tym, że w jej oczach robię się „wredną matką”. Myślę że kluczem naszego dobrego kontaktu jest to, że rozmawiamy ze sobą. Wiem, co „słychać” w jej życiu, wiem z kim się przyjaźni, wiem z kim się uczy, trenuje, chodzi do kina. Nie odbywa się to jednak na drodze „wypytywania” i przesłuchań. Po prostu czujnie słucham, gdy zaczyna mi coś opowiadać. Staram się być dla niej dostępna. Jestem szczerze zaciekawiona tym, co się dzieje w jej życiu. Jednak w rozmowach nadal nie wychodzę z roli „mamy” – owszem jestem mamą wyluzowaną, dowcipną, wyrozumiałą, ale wciąż MAMĄ, która gdy słyszy coś niepokojącego, reaguje. Poza tym, tak jak córka może opowiedzieć mi o swoich problemach i może liczyć na moje wsparcie, tak ja nie oczekuję od niej tego samego, nie zarzucam jej swoimi problemami. Ja mogę być dla niej przyjacielem, ale ona dla mnie przyjacielem być nie powinna. Więcej pisałam o tym w tekście „Twoje dziecko nie jest twoim przyjacielem”. To pisałam ja, matka mojej córki :) Czytaj więcej na blogu Nishka.pl – polecamy! „Niby piszę o sobie i swojej córce, ale tak naprawdę piszę bardziej uniwersalnie: o naszych czasach i społeczeństwie” – czytaj wywiad z Natalią, autorką bloga Nishka.pl.
Natalia Tur, autorka bloga Nishka.pl - wywiad z blogerką
Natalia Tur zaczęła prowadzić bloga Nishka.pl dopiero dwa lata temu, a już w tym roku była prelegentką na prestiżowej imprezie blogerskiej Blog Forum Gdańsk. Dla Babyonline.pl mówi o prywatności w sieci i czemu cieszy się z tego, że jej mąż… nie czyta jej bloga.
Na Nishkę trafiłam przypadkiem – szukałam do artykułu w „Tato, To Ja" opinii blogerów o klockach Lego i w Google wyskoczył mi tekst „13 powodów, dla których nie należy dawać dziecku w prezencie Lego”. Też byście od razu kliknęły, prawda? Nie rozczarowałam się: post był zabawny i bardzo inteligentny – jak zresztą wszystkie inne zamieszczone na blogu. Na Nishka.pl nie znajdziecie typowych blogowych porad jak przewijać niemowlę, jak karmić je piersią ani jak rozszerzać mu dietę – Natalia na tle innych parentingowych blogerek jest już „starą mamą”. Choć ma dopiero 33 lata, to jej starsza córka jest już gimnazjalistką, a młodsza zaczęła niedawno podstawówkę. Jej blog wypełnia niszę blogów rodziców starszych dzieci, którzy od dylematów typu: „słoiczkowe czy domowe?” przeszli już do etapu: „iPhone czy Samsung?”. Czy w takim razie jej blog nie jest interesujący dla początkujących mam? Absolutnie jest! Mogą na nim nie tylko sprawdzić, co czeka je już za kilka lat albo po prostu porównać swoją wizję macierzyństwa z tym, co opisuje Natalia. A opisuje swoje macierzyństwo fantastycznie – wnikliwie, z leciutką ironią i szczerze. Zajrzyjcie do niej koniecznie! Wyczytałam na Twoim blogu, że jesteś socjolożką. Pomaga Ci to w pisaniu o macierzyństwie? Bardzo. Na pewno moje wykształcenie pozwala mi przyjąć trochę inną perspektywę patrzenia na dzieci, młodzież i na macierzyństwo. Jaka jest ta perspektywa? Wiesz, to jest tak, że z jednej strony patrzę na moją rodzinę jako na zbiór wyjątkowych i niepowtarzalnych osobowości, a z drugiej strony mój blog może być traktowany jako portret typowej matki po trzydziestce i typowych dzieci. Opisuję uniwersalne problemy, które mogą wystąpić wszędzie, nie tylko u mnie, np. w niedawnym wpisie o tym, czy powinnam kupić starszej córce iPhone'a czy nie. Tamten post wzbudził bardzo żywą dyskusję nie o mojej córce i o mnie, ale ogólnie o nastolatkach i ich rodzicach. I to jest właśnie ta socjologiczna perspektywa, którą przyjmuję podczas pisania: niby piszę o sobie i swojej córce, ale tak naprawdę piszę bardziej uniwersalnie: o naszych czasach i społeczeństwie. Wydaje mi się jednak, że z racji posiadania starszych dzieci wcale nie jesteś taką zupełnie uniwersalną przedstawicielką rodzicielskiej blogosfery. Rzeczywiście chyba jestem trochę starsza niż typowa mama-blogerka: na moje oko zwykle blogi o dzieciach piszą dziewczyny między dwudziestką a trzydziestką, piszą przez ciążę i pierwszy okres rodzicielstwa, a potem jakoś te blogi umierają śmiercią naturalną. Moja historia jest taka, że pierwszego bloga pisałam już wtedy, kiedy to nie było aż tak popularne jak teraz, czyli w 2006 i 2007 r., ale zarzuciłam go, gdy zaczęłam intensywnie pracować. Pracowałam tak przez pięć lat, aż w styczniu dwa lata temu, odeszłam z pracy i znów wróciłam do blogowania. O rocznych dzieciach jest łatwiej blogować niż o nastolatkach choćby dlatego, że nie trzeba się martwić, czy tego, co o nich napiszemy, nie przeczytają ich rówieśnicy. Dużo myślę o prywatności moich dzieci, z tego względu nie ma u mnie na blogu np. ich zdjęć ani imion. Dwa miesiące temu byłam prelegentką na panelu o prywatności w sieci na Blog Forum Gdańsk, prowadzący ten panel bloger Paweł Tkaczyk powiedział w pewnym momencie do mnie: „Nie podajesz danych dzieci, ale to przecież żadna twoja zasługa, bo to one ci tego zabroniły”. To mnie trochę rozśmieszyło, bo owszem, zabroniły, ale każdy rodzic dobrze wie, że istnieje mnóstwo sposobów, żeby przekonać dzieci do tego, na czym mu zależy. Dla mnie najważniejsze było to, żeby one mogły czuć się komfortowo i żebym im nie zaszkodziła. Dlatego zanim zaczęłam pisać blog, najpierw skonsultowałam to z dziećmi, zapytałam je o zgodę. Zgodziły się, ale pod warunkiem, że nie będę ujawniać ich wizerunków i ja to uszanowałam, nie próbowałam zmienić ich zdania. A mogłam! Miałam cały arsenał środków na to, żeby je przekonać. Zresztą mogłam ich przecież nie pytać. Toż to MOJE dzieci. Mama czy koleżanka – czytaj felieton Natalii, autorki bloga Nishka.pl A co z Twoją prywatnością? Pokazujesz swoje zdjęcia, często to one są główną częścią wpisu. Poruszyłaś czułą strunę, bo te zdjęcia są moją bolączką. Mam pewne poczucie żenady, kiedy o tym myślę. Publikowanie swoich zdjęć ma w sobie coś narcystycznego i ekshibicjonistycznego w stylu: „Hej, patrzcie na mnie!” Dlaczego więc to robię? Prawda jest taka, że trochę muszę. Tekst bez zdjęcia dużo gorzej się „klika” np. na Facebooku. Żyjemy w kulturze obrazkowej, więc jeżeli chcę dotrzeć do czytelników, to muszę umieszczać zdjęcia. Poza tym jest to pewnego rodzaju uwiarygodnienie moich tekstów: jestem, istnieję, żyję, to ja. Oczywiście bez przesady, nie jest to aż tak bardzo męczące, nie cierpię potwornych katuszy, gdy publikuję swoje zdjęcia. Czuję się jedynie sobą zażenowana (śmiech). Co do mojej prywatności – nieraz, gdy okazuje się, że ktoś z dalszych znajomych lub rodziny dowiaduje się o moim blogu, albo raczej ja dowiaduję się, że mnie czyta, czuję przez chwilę skrępowanie, lęk i znów to poczucie zażenowania. Ale potem dociera do mnie, że przecież nie mam się czego wstydzić. Piszę to, co myślę i myślę o tym, co piszę i nie mam powodów, żeby wstydzić się swoich tekstów. Spokojnie mogę sobie spojrzeć w lustrze w oczy, im więc też. Podkreślasz na blogu, że do swoich wpisów dodajesz dużą dozę ironii. Takie podkreślenie jest potrzebne? Tak. Ten opis występuje na głównej stronie bloga i od czasu gdy go umieściłam przestały mnie odwiedzać osoby, które biorą wszystko absolutnie na poważnie i nie lubią uruchamiać wyobraźni. Kiedyś bywało różnie, np. gdy w tekście „Co zrobić, żeby dzieci nie wyrastały tak szybko z ubrań?” dałam kilka ironicznych rad, w stylu „Nie dawaj dziecku dużo jeść, to będzie wolniej rosło” to kilka osób zupełnie nie złapało konwencji! Pisali w komentarzach: „Ale jak to? Dzieci przecież trzeba karmić!”. Twój mąż czyta twojego bloga? To jest właśnie ciekawe – bo nie. Oczywiście wie, że piszę, czasem rozmawiam z nim o tym, co chcę napisać, ale sam z siebie raczej nie wchodzi na mojego bloga. Na początku traktował moje blogowanie jako fanaberię, teraz już się trochę przyzwyczaił, ale dalej entuzjazmu nie podziela. I wiesz co? W sumie to może dobrze, bo dzięki temu, że nabija się z mojego bloga (razem z córkami) np. pytając: „Ej, Nishka, dużo dziś zdobyłaś fanów i lajków?” to ja też zyskuję dystans wobec bloga. Sprowadza mnie to na ziemię, a jak chyba każda blogerka, czasem tego potrzebuję. Za zdjęcie Natalii Tur dziękujemy agencji fotograficznej woopa.pl
Maria Wolna-Pasek z bloga Oczekując.pl – wywiad z blogerką
Jeżeli jeszcze nie znasz bloga Oczekując.pl, małżeństwa: Marysi i Kuby musisz to nadrobić! Kim jest autorka bloga? Jak zaczęło się jej blogowanie? Kiedy do jej pisania dołączył mąż? Czytaj wywiad!
Znacie takich ludzi, którzy wysysają z was energię, zarażają ponurą wizją życia i umieją w czasie godzinnej rozmowy doprowadzić was do, może nie do depresji, ale przynajmniej porządnej chandry? To teraz wyobraźcie sobie kogoś zupełnie, ale to zupełnie odmiennego – i wyjdzie wam Marysia, autorka bloga Oczekując.pl. Rozgadana, roześmiana, szalenie pozytywna kobieta, która jest żywym dowodem, że warto w życiu kierować się pasją. Blogować zaczęła w ciąży, trzy lata temu, i chociaż ciąża to bardzo typowy początek dla wielu parentingowych blogów, to nie dajcie się zwieść pozorom: Oczekując.pl wcale typowe nie jest. Po pierwsze, blog ma dwóch pełnoprawnych autorów – do Marysi po kilku miesiącach dołączył Kuba, jej mąż, a po drugie: ich wpisy wcale nie ograniczają się do opieki i wychowania. Znajdziecie tu i recenzje książek, i porady urodowe, i propozycje rodzinnych aktywności. Śmieszne felietony (polecam „Oesu, ale tu gorąco!, czyli 10 grzechów i głupizn Polaków, prosto z sauny” i poruszające opowieści, które zostają na długo w pamięci np. „Czuję się – istotnie – kupą gówna”. Do tego porady dla rodziców, przyszłych rodziców i tych, którzy jeszcze tego nie planują, ale planują, ale na pewno rodzicami zostaną. Dużo więcej niż na przeciętnym blogu (zresztą w naszym Tygodniu z blogerką przeciętnych blogów nie znajdziecie! :) Zanim jednak na dobre tam wsiąkniecie (a tak będzie, jestem pewna), najpierw poznajcie Marysię trochę lepiej: Kim jesteś z zawodu? Dziennikarka? Informatyczka? Nic z tych rzeczy – ja, moja droga, skończyłam pedagogikę społeczną, specjalizacja: pedagogika wychowawczo-opiekuńcza. A przepracowałaś choć jeden dzień jako pedagog? Absolutnie nie! Każdy student pedagogiki wie dobrze, że pracy dla pedagogów nie ma. Domy dziecka, poradnie pedagogiczne, szkoły, świetlice – zapomnij, tam wszystkie miejsca są już dawno obsadzone przez pedagogów starszej generacji. Ale ja nie szłam na te studia z myślą o pracy. Dla mnie studiowanie pedagogiki miało zupełnie inny cel. Jaki? Wybrałam te studia z myślą o moim przyszłym dziecku. Kiedy miałam sześć lat, moi rodzice się rozwiedli, co dla mnie było bardzo trudne. Gdy dorosłam, postanowiłam, że zanim zostanę mamą, najpierw nauczę się, jak nią być. Z własnego doświadczenia wiedziałam, że dziecko potrzebuje od rodziców czegoś więcej niż miłości i chciałam się nauczyć, jak wspierać je w każdej trudnej sytuacji, jaka mogłaby je w życiu spotkać. Naprawdę już w wieku 19 lat, idąc na studia, myślałaś o tym, jaką mamą będziesz? Tak, ale to nie znaczy, że już wtedy chciałam nią zostać. Przeciwnie, decyzja o ciąży była bardzo trudna, bo dla mnie dziecko to ogromna odpowiedzialność. Ale wracając do mojego zawodu – mam ich więcej niż jeden, bo po tej pedagogice zrobiłam jeszcze studia podyplomowe z komunikacji i PR i studia menadżerskie. Pytałam o zawód dlatego, że Oczekując.pl wygląda megaprofesjonalnie – aż trudno mi uwierzyć, że to dzieło amatorów. Zaskoczę cię jeszcze bardziej: dopóki nie zaczęłam go pisać, to moje doświadczenie z mediami elektronicznymi było zerowe – nawet nie miałam konta na Facebooku. O wiele więcej czasu niż przed komputerem spędzałam przed telewizorem, a moja jedyna aktywność internetowa to było pisanie maili i przeglądanie jakichś portali informacyjnych. Z Kubą było podobnie – żaden z niego informatyk czy grafik komputerowy, ale socjolog. Gdybyś ty zobaczyła nasz pierwszy szablon blogowy! Totalne amatorstwo. Wszystkiego musieliśmy się nauczyć. Dla mnie ogromnym plusem „Oczekując” jest to, że piszecie go we dwoje. To chyba bardzo niespotykana rzecz wśród rodzicielskich blogów? To była niespotykana rzecz kilka lat temu, kiedy my zaczynaliśmy – teraz coraz częściej powstają blogi mające dwóch autorów. U nas jakoś to wyszło spontanicznie: po prostu kiedy ja po porodzie leżałam w szpitalu, Kuba poinformował dziewczyny, że to już. I nieoczekiwanie jego pisanie wzbudziło u moich czytelniczek prawie taki sam entuzjazm, jak narodziny Gabrielki – a do tego spodobało się samemu Kubie. I tak już zostało: razem w domu, razem na blogu? Tak i to jest świetna sprawa. Zarówno dla mnie, jak i dla Kuby blogowanie jest totalną pasją, a nie ma lepszej rzeczy niż dzielić pasję z kimś najbliższym. Poza tym prawda jest taka, że blogera zrozumie tylko drugi bloger! Nieraz, gdy słyszę, jak moje znajome blogerki czy blogerzy mówią o tym, że ich partnerzy/partnerki tolerują ich blogowanie, myślę sobie, że jestem szczęściarą. U nas nie ma mowy o tolerancji, ale o stuprocentowym zrozumieniu. Ja i Kuba mówimy tym samym językiem, interesują nas te same rzeczy. Nie wyobrażam sobie lepszego układu w naszym małżeństwie. Ani lepszego układu jako pracująco-domowa mama? Tak – dzięki temu, że blogowanie stało się moją pracą, mam wielki komfort jako pracująca mama. Jestem cały czas z Gabi, mogę w każdej chwili ją przytulić, nie muszę urywać się z pracy, żeby np. pojechać z nią na szczepienie. Miesiąc temu Kuba też zrezygnował z dawnej pracy na rzecz pełnoetatowego blogowania, dzięki czemu jesteśmy w domu w trójkę. Nadal masz frajdę z blogowania? Piszesz już prawie trzy lata – w tym czasie nawet najfajniejsze rzeczy mogą spowszednieć. Pisanie cały czas sprawia mi ogromną frajdę, być może dlatego, że nigdy się do niego nie zmuszam. Nie zakładam sobie np. że muszę w tygodniu dodać tyle a tyle wpisów na bloga, tyle a tyle postów na Facebooku. Piszę tylko wtedy, kiedy mam ochotę i coś do powiedzenia, gdy czuję, że coś mnie boli czy męczy, cieszy, zachwyca, dziwi. Nigdy nie mam żadnego scenariusza, jak ma wyglądać moja notka. Nie szukam gorących tematów: piszemy o nas samych, nawet nie tyle o Gabi, ale o mnie i Kubie, o tym, co myślimy, co robimy. „Oczekując” to blog pełen inspiracji, na którym zapisujemy wspólnie przeżyte dni. Jestem pewna, że jeszcze długo mi on nie spowszednieje. Czytaj felieton Marysi specjalnie dla Babyonline.pl – Blog: pasja, praca, pieniądze. Czyli rodzina jako firma.
W Internecie czy w realu – gdzie kupować prezenty? Czytaj felieton blogerki
Temat: zakupy i prezenty przedświąteczne. Autor: Asia, która od trzech lat prowadzi bloga o prezentach. Ten felieton to idealna lektura dla tych, którzy już planują przedświąteczne szaleństwo w sklepach i internecie.
Kocham zakupy. A jeszcze bardziej kocham kupować prezenty. Był czas kiedy kupno jakiegokolwiek prezentu wymagało stania w wielogodzinnych kolejkach i wykorzystywania wszystkich znajomości. Dzisiaj sklepy stacjonarne i internetowe oferują taki wybór, że nic tylko kupować, kupować i kupować. Ale gdzie?! Nie pamiętam kiedy stałam się zakupoholiczką. Nie pamiętam też kiedy stałam się specjalistką od prezentów. Ale pamiętam, że w zakupach przez Internet zakochałam się od pierwszego wejrzenia! To był bodajże 2001 rok. Studiowałam zagranicą, mieszkałam w niewielkiej miejscowości i musiałam kupić podręcznik, którego nie było w lokalnej księgarni. Ktoś poradził mi poszukanie go w Internecie. Pierwszy raz w życiu złożyłam zamówienie na Amazonie i ... 24 godziny później miałam w swoich rękach potrzebną na zajęcia książkę! Jak można było się nie zachwycić tak genialnym rozwiązaniem? Pamiętam, że po powrocie do Polski byłam trochę rozczarowana tym, że u nas zakupy przez Internet nie były jeszcze tak popularne. Do dziś zresztą znam ludzi (i to nie tylko ze starszego pokolenia), którzy z powodu różnych obaw nie kupują w sieci nic. Moim zdaniem dużo na tym tracą: i czasu i pieniędzy. Teoretycznie każdy człowiek wie jak cenny jest czas, ale mam wrażenie, że młode mamy wiedzą to najlepiej. Dlatego, choć od zawsze lubiłam zakupy przez Internet, odkąd zostałam mamą jeszcze częściej wybieram ten sposób nabywania wszystkiego - od produktów spożywczych, przez książki i ubrania, aż do prezentów wszelkiego rodzaju. Możliwość robienia zakupów wtedy kiedy mi pasuje - czyli na ogół w okolicach północy, gdy wszyscy już śpią - jest dla mnie autentycznym wybawieniem, zwłaszcza przed Świętami, gdy muszę kupić podarunki dla kilkunastu osób! Kto zna się na zakupach przez Internet, ten wie, ile można w ten sposób zaoszczędzić, zarówno poprzez możliwość lepszego porównania ofert różnych sklepów, jak i korzystania ze specjalnych internetowych kodów rabatowych. W dawnych, nieinternetowych czasach, żeby sprawdzić, gdzie najtaniej kupimy dany model konsoli czy ekspresu do kawy, trzeba było fizycznie przespacerować się, a czasem i przejechać się, od jednego sklepu do drugiego skrupulatnie notując ceny. Dziś wystarczy kilka kliknięć i zobaczymy nie tylko informację gdzie te produkty kupimy najtaniej, ale też jaką opinią cieszą się oferujące je sklepy. Ale zalety zakupów przez Internet nie ograniczają się tylko do etapu samego wybierania i kupowania. Od dawna wiedziałam, że w przypadku transakcji zawieranych poza lokalem przedsiębiorcy (czyli m.in. zakupów przez Internet) konsument ma większe prawa niż gdy tę samą rzecz kupi w normalnym sklepie. Towary, które nabyliśmy w internetowych sklepach możemy zawsze zwrócić bez podania jakiegokolwiek powodu (w określonym czasie oczywiście), niezależnie od tego czy były przecenione czy nie, o ile tylko ich nie używaliśmy i nie zniszczyliśmy. Ostatnio przekonałam się też, iż o wiele prostsze jest reklamowanie rzeczy kupionych w Internecie - w korespondencji e-mailowej łatwiej znaleźć nasz numer zamówienia, który wystarczy do skorzystania z gwarancji. Nie trzeba więc szukać papierowych faktur i paragonów, które są zmorą konsumentów w przypadku reklamacji w sklepach stacjonarnych. Zakupy przez internet to nie jest jednak bajka i zdarzają się też rozczarowania. Z mojego doświadczenia wynika, że dotyczą one najczęściej dwóch kwestii. Pierwszą z nich jest rozmiar. Wszyscy wiedzą, że ubrania i buty lepiej mierzyć przed zakupem, więc wiele osób wciąż unika kupowania tych rzeczy przez Internet. Sama robię takie zakupy tylko w sklepach internetowych, w których jestem pewna swojego rozmiaru (bo robiłam tam już dużo zamówień) albo takich, które oferują darmowe odesłanie niepasujących rzeczy. Jednak problemy z rozmiarem dotyczą nie tylko różnych części garderoby. Do dziś pamiętam nasze rozczarowanie, gdy kilka lat temu zamówiliśmy dla koleżanki z pracy elegancką miseczkę na słodycze – na zdjęciach w Internecie wyglądała bardzo okazale, ale w rzeczywistości była maluteńka! Od tamtej pory bardzo uważnie czytam opisy przedmiotów i zdarza mi się sięgnąć po centymetr lub miarkę aby sprawdzić jakich rozmiarów jest rzecz, którą chcę zamówić. (Przeczytaj też na moim blogu o innych zakupowych wpadkach). Druga niezwykle ważna, a czasem problematyczna kwestia, to czas realizacji zamówienia. Jeśli kupujemy coś dla siebie, co nie jest nam pilnie potrzebne to oczywiście kilka dni spóźnienia paczki nie będzie problemem. Ale jeśli zamówiony prezent nie dojdzie na czas, to już mamy do czynienia z większą katastrofą! Dlatego od zawsze staram się prezenty, szczególnie te świąteczne, kupować z dużym zapasem czasowym – umożliwia to nie tylko korzystanie z korzystnych kodów rabatowych i promocji w rodzaju Dnia Darmowej Dostawy, ale też oszczędza mi stresu oczekiwania na paczkę w dniu Wigilii. Czy to wszystko oznacza, że nigdy nie bywam w centrach handlowych? Absolutnie nie! Bardzo lubię od czasu do czasu po prostu pochodzić sobie po sklepach, spokojnie przymierzyć tyle par dżinsów ile trzeba, aby znaleźć te, które leżą idealnie, a swoje zakupy mieć od razu w torbie, zamiast czekać na ich dostawę kilka dni. Jednak w okresie przedświątecznym zdecydowanie staram się unikać sklepów, a zwłaszcza dużych centrów handlowych, bo wizyta tam grozi nieziemskim zmęczeniem, a do tego kupieniem zupełnie przypadkowych rzeczy albo niekupieniem zupełnie niczego! Od paru lat z powodzeniem stosuję taką taktykę: większość prezentów kupuję przez Internet, a po te, których w sieci znaleźć się nie da, wybieram się do centrum handlowego tylko jeden raz: albo w noc zakupów, gdy obowiązują specjalne zniżki, albo z samego rana w weekend, zanim zjawią się tam straszliwe tłumy. Podsumowując: świąteczne zakupy bez stresu są możliwe – trzeba tylko robić je z głową. O wybieraniu, wymyślaniu, kupowaniu prezentów czytaj więcej na blogu Asi: Prezentujeprezenty.pl „Najpierw miałam pomysł na jakiś blog. Dopiero potem przyszedł temat bloga…” – opowiada Asia: czytaj wywiad z blogerką!
Domowe mleka roślinne: nie tylko z soi – czytaj post blogerki, Kamili Kosior
Mieszanka modyfikowana z mleka krowiego to niejedyna alternatywa dla pokarmu mamy. Zamiast niej można podawać dziecku roślinne mleka – nie tylko sojowe mleko, ale też inne: przygotowywane w domu. Dlaczego warto? Jak się do tego zabrać? Pisze autorka bloga „Zdrowo i na temat” – specjalnie dla Babyonline.
Bardzo często z różnych przyczyn młode mamy stają przed koniecznością przejścia na mleko modyfikowane, jako jedyną alternatywę dla karmienia piersią. Zazwyczaj podejmują tą decyzję nie zastanawiając się, czym jest mieszanka modyfikowana i jaki ma skład, czy i czym różni się od mleka matki oraz od mleka krowiego, czy jest kompletnym pokarmem dla dzieci od pierwszych dni życia i czy istnieją inne, naturalne substytuty mieszanki modyfikowanej. To podstawowe pytania, na które odpowiedzi powinna szukać każda mama decydująca się na karmienie zastępcze. Warto zaznaczyć, że mieszanką modyfikowaną powinny interesować się mamy, które nie mogą karmić dziecka swoim pokarmem z powodów zdrowotnych i które zrobiły wszystko, co w ich mocy, żeby karmienie naturalne się powiodło. Mleko modyfikowane: skład W rzeczywistości niestety większość mam, która decyduje się na karmienie mieszanką modyfikowaną, czasami również z wygody, zazwyczaj nie wie z czego składa się taka mieszanka i wierząc reklamom uważa, że to kompletny i niezawodny pokarm dla maluchów. Niestety tak nie jest i musimy pamiętać, że mleko modyfikowane nie zastępuje mleka matki. Jest to jedynie mleko krowie poddane licznym procesom, które mają na celu zbliżyć je składem do mleka kobiecego. I owszem jeśli chodzi o zawartość białka – jest ona obniżona, zawartość laktozy podwyższona, tłuszcze wzbogacone nienasyconymi kwasami tłuszczowymi pochodzenia roślinnego, witaminy i minerały zbilansowane itp. Ale jeśli chodzi o zawartość substancji aktywnych jak: przeciwciała, komórki żerne, enzymy, jak lipaza, amylaza, laktoferyna i lizozym, to mleko modyfikowane ich nie zawiera. Należy więc mieć świadomość, że mleko, które ma w składzie głównie białko serwatkowe, oleje roślinne, laktozę, syrop glukozowy, mleko odtłuszczone, lecytynę sojową, syntetyczne witaminy i mikroelementy oraz szczep bakterii probiotycznych nie jest kompletnym pokarmem dla niemowląt. Jeśli nie możesz karmić swojego malucha naturalnie z powodu małej ilości pokarmu lub z innych przyczyn, związanych ze stanem zdrowia, zrób wszystko, żeby dziecko przynajmniej w pierwszych dniach po urodzeniu otrzymało choć trochę twojego pierwszego mleka zwanego siarą – gdyż jest ono dla niego najważniejsze i niezastąpione. Działa na dziecko odżywczo, ale przede wszystkim ochronnie i przygotowuje je do życia poza twoim organizmem. Dostępne mleka modyfikowane Następnym etapem jest zapoznanie się z dostępnymi mlekami modyfikowanymi, bo różnią się one swoim składem. Kiedy zdecydujesz się już na konkretne mleko, nie poddawaj się i jeśli masz możliwość podania choćby naprzemiennie swojego pokarmu, to postaraj się (być może przy pomocy laktatora), by dziecko choć trochę go dostało. Nawet niewielka ilość będzie stanowiła uzupełnienie mm w substancje niezbędne dla twojego dziecka, dlatego warto walczyć do końca. U mnie koniec niestety nadszedł bardzo szybko, zdecydowanie za szybko i bardzo tego żałuję, choć cała rodzina jest mi świadkiem, że ostatkiem sił walczyłam, wraz z położną, przykuta do łóżka. Nie czuję się jednak usprawiedliwiona, bo wiem, że gdzieś po drodze musiałam popełnić błąd, skoro dopuściłam do tak poważnego w konsekwencjach zapalenia. Poczucie winy nie dawało mi spokoju i ciężko było mi pogodzić się z myślą, że mój ukochany synek będzie teraz rósł i rozwijał się jedynie na sztucznym mleku modyfikowanym. Od razu skojarzyłam to z sytuacją, jakby przyszło mi odżywiać się jedynie w „restauracji” serwującej fast food – pewnie bym przeżyła i nawet do czasu miała się dobrze, ale wiadomo, że nie o to chodzi. Domowe mleko roślinne Będąc mamą, mam świadomość i poczucie odpowiedzialności, że daję mojemu dziecku to, co najlepsze, a nie tylko wystarczająco dobre. Dlatego, jak tylko usłyszałam o możliwości wzbogacenia diety dziecka, już na etapie niemowlęcym, o domowe „mleczka” zbożowo-bakaliowe nadzieja na lepszy start powróciła. Nie obyło się bez wątpliwości w obawie o bezpieczeństwo stosowania na własną rękę domowych wyrobów u tak małego człowieka, ale dobór odpowiednich składników, staranność i sterylność procesu przetwórczego pozwoliły mi się odważyć. Domowe mleko jaglane i dodatki Pierwszym domowym mleczkiem, jakie podałam mojemu synkowi w 3. miesiącu życia, było mleczko jaglane. Najpierw czyste, przygotowane jedynie z przegotowanej filtrowanej wody i zmielonej, odpowiednio ugotowanej, ekologicznej kaszy jaglanej (jak gotować kaszę jaglaną i inne zboża piszę na moim blogu). W smaku nie było szczególne, raczej wodniste i bez wyrazu, więc nie posmakowało, ale kilka wypitych przez maluszka łyków pozwoliło ocenić mi jego bezpieczeństwo. Wybrałam kaszę jaglaną jako pierwsze zboże dlatego, że jest bezglutenowa, lekkostrawna, niezwykle wartościowa i stymulująca układ odpornościowy m.in. dzięki zawartości cynku, krzemu i β-glukanów, poza tym zawiera łatwo przyswajalne białko. Kiedy już wiedziałam, że takie mleczko nie szkodzi mojemu synkowi, rozpuszczałam na nim kilka łyżeczek mleka modyfikowanego, zamiast na wodzie. Z czasem zmniejszałam ilość mieszanki modyfikowanej lub czasami podawałam naprzemiennie. Kiedy synek skończył 4 miesiące i jako dziecko niekarmione mlekiem matki wymagał stopniowego rozszerzania diety, do mleczka jaglanego zaczęłam dodawać inne wyszukane przeze mnie składniki. Kiedyś trudniej dostępne, dziś w ofercie większości supermarketów na stoiskach ze zdrową żywnością lub w internetowych albo lokalnych sklepikach dedykowanych zdrowej diecie, których już nie brakuje. Jako pierwszy, m.in. z racji smakowych, dodałam słód – w postaci melasy jabłkowej ekologicznej. Wybrałam taki zamiennik cukru ponieważ jabłka znajdują się wśród pierwszych produktów odpowiednich dla niemowląt, a przy okazji melasa – jako skoncentrowany sok jabłkowy jest bardzo odżywcza i zawiera dużą ilość witamin i żelaza – także jest wskazana jak najbardziej dla kobiet będących w ciąży i niemowląt. Kolejnym dodatkiem były ekologiczne, blanszowane migdały – źródło witaminy E, nienasyconych kwasów tłuszczowych i przede wszystkim wapnia i białka. Zwiększałam ich ilość stopniowo, zaczynając od jednego i obserwując reakcję maluszka, bo mimo tych dobrych składników, migdały mogą być ciężkostrawne i zawierają substancję zwaną amigdaliną, która metabolizowana jest m.in. do szkodliwego cyjanowodoru, dlatego spożywanie dużych ilości przez dzieci jest niewskazane. Innym problemem była konieczność przegotowania mleczka przed podaniem dziecku – a migdały zawierają nienasycone kwasy tłuszczowe, które podczas obróbki termicznej przekształcają się do szkodliwych tłuszczów trans. Dlatego proces ten zmniejszyłam do minimum i podgrzewałam mleczko pulsacyjnie. Kolejnym ważnym składnikiem był olej kokosowy – hipoalergiczny, odżywczy i dzięki dużej zawartości kwasu laurynowego ochronny. Kwas laurynowy występuje przede wszystkim w mleku matki i przekształcany w organizmie do monolaurynianu działa przeciwbakteryjnie. Idąc śladami kokosa, innym zamiennikiem cukru w naszym domowym mleczku stał się właśnie cukier palmowy (kokosowy) oraz daktyle suszone bio (więcej o zamiennikach cukru w diecie dziecka na moim blogu). Kaszki i inne mleka zbożowe Z czasem nasze mleczka przekształcały się w wielozbożowe bardziej treściwe „kaszki” z dodatkiem co raz to nowych bakalii, kasz i nasion. Powstawały „mleka” owsiane, gryczane, ryżowe, mieszane, wzbogacane bio rodzynkami, morelami suszonymi, daktylami, płatkami lub wiórkami kokosowymi ( o tym jak zrobić w domu mleko roślinne więcej na moim blogu). Z upływem czasu i wraz z rozszerzaniem diety malucha odchodziliśmy od mleka modyfikowanego, aż w okolicach 1. urodzin naszego synka zrezygnowaliśmy z niego zupełnie. Tak mleka roślinne domowe stały się podstawą naszej diety i wiele dobrego im zawdzięczamy. Dziś m.in. robimy z nich nasze ulubione jogurty pełne pożytecznych bakterii probiotycznych (więcej na blogu). Mleczka zbożowe stanowią również dobrą alternatywę dla mleka krowiego w diecie dzieci z nietolerancją laktozy lub alergią na białko mleka krowiego. Podsumowując, jeśli nie możemy z jakichś powodów iść prostą drogą do celu, nie szukajmy skrótów, bo możemy przegapić wiele dobrego. Niekiedy lepiej wybrać drogę naokoło, być może dłuższą i wymagającą nieco więcej zaangażowania i wysiłku, ale wtedy na pewno nic dobrego nas nie ominie. Więcej o zdrowym żywieniu dzieci (i nie tylko o tym) na blogu Kamili: Zdrowoinatemat.blogspot.com – polecamy!
Pasowanie na pierwszoklasistę – czytaj felieton blogerki, Jadźki
„Teraz już tylko zaczną się problemy, imprezy, nie daj Bóg narkotyki albo jeszcze gorzej, dziewczyna!” – pisze Jadźka, blogerka i „pasowanego” pierwszoklasisty w felietonie specjalnie dla Babyonline.pl. Co pomoże na rozterki mamy tak dużego dziecka?… Koniecznie przeczytaj!
„A więc stało się i odchodzisz”, śpiewał mój ukochany Grzesiu w jednej z piosenek, które należą w mojej prywatnej dyskografii do katalogu najpiękniejszych. Niektóre rzeczy dzieją się bez naszej aprobaty jakiejkolwiek, z dezaprobatą wręcz się dzieją. Chociaż od samego początku wiemy, że właśnie taki scenariusz wystukało na klawiaturze życie to pogodzić się z koleją rzeczy bardzo trudno. Kobiecie szczególnie, bo kobiety szczególnie się przejmują wszystkim, co mężczyznom szczególne się nie wydaje być zanadto. Nie raz i nie dwa będę się jeszcze łudzić, planować inaczej, zmieniać tory, dokładać nowe ścieżki, którymi zboczyć można i przeznaczenie kopsnąć w nochal pstryczkiem – ale meta nam nie odpuści. Meta. Wstrętne babsko. Wyciąga po niego ręce i z tym zimnym tępym wzrokiem winduje swój triumf. Udało jej się, dopiął ten wycieruch swego. Wyrwała biedne dziecko w szpony edukacji pozostawiając matkę z wyłomem w sercu za swoją malutką pociechą. Małżon: Weź Jadźka, dramatyzujesz jak zwykle. Gdyby go jakaś sekta przygarnęła to rozumiem, ale on miał tylko pasowanie na pierwszoklasistę. No oczywiście! TYLKO pasowanie! Dramatyzuję! Ty wiesz, że on już nigdy do przedszkola nie pójdzie? Nie zsika się w majtki? Leżakować już nie będzie chciał, całusa mi nie da na dzień dobry i do widzenia dobrego? Nie nażre się piachu, nie rozpłacze na widok rozwiązanego sznurowadła? To wszystko już przepadło bez kombeku, to małe dziecko właśnie nam pasowaniem wygoniono z tego małego ciałka. Teraz już tylko zaczną się problemy, imprezy, nie daj Bóg narkotyki, albo jeszcze gorzej - dziewczyna! Małżon: Harlequin i wino. Wystarczy? I czekoladkę jeszcze. Dużą. Z nadzieniem. Albo dwie, bo one szybko się w niebyt przemieniają złośliwie. A te gorsze w byt właśnie, ale podlejszy, bo nadwagowy. Więcej wpisów o Juniorach, Małżonie i samej Jadźce znajdziesz na blogu Jadźka.pl – zajrzyj koniecznie! Czytaj także: „Na co dzień prowadzę biuro rachunkowe, uwielbiam matematykę (…) W domu wbijam się w podarte jeansy. Uciekam na koncerty, odwiedzam Jarocin, poguję z dziećmi przy Kaziku” – wywiad z Jadźką, blogerką i mamą Juniorów.
Magda Mrozek, autorka bloga Matka wygodna – wywiad z blogerką
Magda Mrozek to kobieta orkiestra! Pisze superpoczytnego bloga „Matka Wygodna”, organizuje spotkania blogerek, działa na rzecz poznańskich mam. Uwierzycie, że jeszcze trzy lata temu nie miała pracy i pomysłu na życie?
Uwierzycie, że jeszcze trzy lata temu Lena była samotną mamą, bez pracy, znajomych i pomysłu na to, gdzie chce mieszkać i co chce robić w życiu? Tak – mnie też było w to trudno uwierzyć. Magda to żywy przykład na to, że nie ma takich życiowych dołów, z których nie można byłoby się wygrzebać – trzeba tylko – to banalnie brzmi, ale sprawdza się w praktyce – wierzyć w siebie. Dzisiaj Lenę znają prawie wszyscy w parentingowej blogosferze i to nie tylko dlatego, że pisze świetnego bloga, lecz także dlatego, że jest współorganizatorką spotkań dla blogerek, np. B(L)OGinie. Poza tym działa lokalnie, na rzecz poznańskich mam, do tego jest copywriterem-freelancerem, pełnoetatową mamą dla dwóch synów, doulą – czyli mówiąc jednym słowem (a w zasadzie to dwoma): wulkanem energii. Nawet jak stoi, to biegnie. Zapraszam na jej bloga: Matka wygodna, na którym Lena przekonuje, że matka wygodna to też człowiek! Jesteś blogerką i pełnoetatową mamą... Jestem mamą pełnoetatową, ale zawsze mówię, że najpierw jestem kobietą, a potem dopiero mamą. Wiele kobiet zatraca się w macierzyństwie, w momencie kiedy rodzi się im dziecko, dostają pieluszkowego zapalenia mózgu. U mnie tak się nie stało. Wręcz przeciwnie, u mnie macierzyństwo dało mi kopa, żeby zrobić coś z samą sobą: zaczęłam pisać, zaczęłam bardziej wychodzić do ludzi, interesować się nowymi rzeczami, np. fotografią. Na twoim blogu jest też zakładka „Doula”. Czy to twoje własne macierzyństwo było bodźcem do zajęcia się doulowaniem? Co dziwne nawet dla mnie, zostałam doulą, czyli asystentką rodzącej, jeszcze zanim sama byłam w ciąży, a raczej zanim jeszcze dowiedziałam się, że jestem w ciąży. Mieszkałam wtedy w Anglii i znajoma, która była w ciąży, nie umiała angielskiego, więc poprosiła, żebym towarzyszyła jej na badaniach i była z nią podczas porodu. Tak się to zaczęło i ciągnie się do dziś. Bycie doulą bardzo rozbudowało mnie jako człowieka. To piękny zawód. Wiele lat mieszkałaś w Anglii, tam urodził się twój starszy syn. Wróciłaś, bo zatęskniłaś za Polską? Wyjechałam, gdy miałam 23 lata z myślą, że chcę mieć dziecko, a w Polsce nie było mnie na nie stać. Po pięciu latach wróciłam do Polski z trzyipółletnim synem, bo rozstałam się z jego tatą. Zaczynałam właściwie od nowa i musiałam mocno wziąć życie za łeb. Pochodzę z bardzo małej miejscowości i wiedziałam, że jeśli tam zostanę, to nie będę miała żadnych szans na rozwój, więc przeprowadziłam się do Poznania. Nie znałam tam nikogo, ale dałam sobie rok na ogarnięcie rzeczywistości. Znalazłam pracę, przedszkole dla syna. Byłam przed trzydziestką i zaczynałam prawie wszystko od nowa. Wtedy jeszcze nie pisałaś bloga? No coś ty, nie miałabym na to czasu. W tamtym okresie nieraz musiałam się mocno organizować, żeby umyć włosy! Ale choć nie pisałam bloga, to jedynym moim kontaktem ze światem był internet. Po roku mieszkania w Poznaniu poznałam mojego dzisiejszego męża. Na początku nie byłam przekonana do bycia z kimkolwiek w związku, wydawało mi się, że nie mam prawa wprowadzać nikogo nowego w życie mojego dziecka, ale w końcu dotarło do mnie, że muszę też myśleć o sobie, bo za kilka lat ono wyjedzie na studia, a ja zostanę sama z jakimś kotem na kolanach, na którego zresztą mam alergię. Bloga zaczęłam pisać po urodzeniu drugiego syna. Któregoś dnia po porodzie mój mąż zapytał mnie, co bym chciała w życiu robić, skoro już mam dość pracy w marketingu. Powiedziałam, że pisać, więc on otworzył mi komputer i powiedział: „No to pisz”. Nie rezygnuj z siebie! - felieton Matki Wygodnej specjalnie dla Babyonline.pl. Co ci daje pisanie bloga? Hmm, ale w kolejności od najważniejszego? To najpierw chyba byłoby oderwanie od rzeczywistości. Albo nie: najważniejszy będzie jednak kontakt z ludźmi: rozmowy, wymiany opinii, ale też spotkania zupełnie w realu, tak jak np. z Martą, (autorką bloga Matka nie wariatka). Znajomość z nią też zaczęła się przez przypadek, a teraz to jest taka przyjaźń, że nieraz śmiejemy się, że się razem zestarzejemy. Znamy swoje dzieci, znamy swoich mężów. Kolejną rzeczą, jaką daje mi blog, w sumie tak samo ważną jak dwie poprzednie, to możliwość wypowiedzenia się i poznania lepiej siebie i innych ludzi. [CMS_PAGE_BREAK] Oprócz tego, że jesteś blogerką, jesteś jedną z organizatorek B(L)OGogiń – spotkań blogerek. Pierwsze odbyły się we wrześniu w Poznaniu, Gdańsku i Warszawie. Kolejne są w planach. Opowiedz o nich coś więcej. Jeszcze w 2013 r. wymyśliłyśmy z Martą bardzo ambitny plan, żeby zorganizować warsztaty dla blogerek: z fotografem, informatykiem, którzy mieli podpowiedzieć od technicznej strony, jak działać w internecie. Wydawało nam się to superpomysłem, ale już po samym spotkaniu, które odbyło się w lutym, okazało się, że większość zaproszonych blogerek spodziewała się czegoś zupełnie innego. Dla nich najważniejsze było to, żeby spotkać się, pogadać, wypić razem kawę i ewentualnie wymienić się doświadczeniami: „Udało mi się ustawić w HTML-u to i to, i to”. Z kolei my nie chciałyśmy poprzestać tylko na tym, bo tak kawowo-plotkarsko wygląda większość blogerskich spotkań. A jak chciałyście, żeby wyglądało wasze? Inaczej :) Zmieniłyśmy więc formułę, ale nie do końca. B(L)OGinie pozostały warsztatami, ale już nie technicznymi, ale kobiecymi. Wymyśliłyśmy, że to będą spotkania, na których blogerki będą mogły oderwać od codzienności i co ważne: oderwać od dziecka. Mam alergię np. na sformułowania: „Idą NAM ząbki”, dlatego chciałam bardzo, żeby dzięki tym spotkaniom blogerki na nowo poczuły, że przede wszystkim są kobietami, a nie mamami. Zaprosiłyśmy prelegentów: kosmetyczkę, stylistę, dietetyka, i rozpuściłyśmy wici o spotkaniu. Na 45 miejsc miałyśmy ponad 300 zgłoszeń. Jak wybierałyście gości? Nie chciałyśmy, żeby ktoś zarzucił nam, że tworzymy kółka wzajemnej adoracji, dlatego postanowiłyśmy zrobić losowanie. I to był bardzo zły pomysł. Dlaczego? Hm, jakby to ładnie ująć w słowa? Może tak: wbrew powszechnemu mniemaniu 99 procent blogerek naprawdę na takie spotkania nie przyjeżdża po prezenty od sponsorów - naprawdę mało komu chciałoby się po szampon jechać przez pół Polski. Ale nie oszukujmy się, jest jeszcze ten 1 procent blogerek, które mają bardzo roszczeniową postawę i które po nawet najfajniejszym spotkaniu będą narzekać, że nie było cateringu, miejsc parkingowych albo, że ręcznie pleciony wiklinowy koszyk, jaki dostały w prezencie, nie pasuje do wystroju ich mieszkania. Rozumiem, że tak właśnie zdarzyło się po B(L)OGiniach. To jedna z zasad, której nauczyłam się pracując w marketingu: nawet jeżeli 10 zadowolonych osób napisze same pochwały, to ta jedna niezadowolona może popsuć opinię nawet najfajniejszej inicjatywie. Na szczęście wszyscy, którzy mają do czynienia z internetem wiedzą, że zamieszczone tam negatywne opinie trzeba dzielić nawet nie przez dwa, ale przez dwadzieścia. Wróćmy jeszcze na chwilę do bloga. Zauważyłam, że coraz mniej piszesz o rodzicielstwie. Dlaczego? Tak jak mówiłam na samym początku, przede wszystkim jestem kobietą :) Ale tematyka zmienia się też dlatego, że oczekują tego ode mnie też moje czytelniczki. Kiedy np. dziewczyna, która czyta mój blog, pisze do mnie i zwierza mi się, że np. rodzony ojciec złamał jej szczękę, to co ja mogę zrobić? Nie mogę jej przytulić, jedyne co mogę, to opisać jej historię. Mój blog nie jest moim pamiętnikiem. To miejsce, które tworzę nie tylko ja, ale i moje czytelniczki. Czytaj więcej wywiadów z mamami-blogerkami: Tydzień z blogerką na Babyonline.pl
Malwina Ferenz, autorka Dzieciowo.pl – wywiad z blogerką
„Dzieciowo mi” to nie jest grzeczny blog: czytelnicy wrażliwi na dosadne określenia wchodzą tu na własne ryzyko. Ale ci, którzy cenią poczucie humoru, na pewno się nie zawiodą! Przeczytaj wywiad z blogerką: o blogowych przyjaźniach, inspiracjach i skandalach w blogosferze.
Z autorką „Dzieciowo mi” pierwszy raz rozmawiałam dwa lata temu, kiedy pisałam artykuł o jej blogu do „Mamo, To Ja” . Na moje pytanie o przyczyny pisania bloga odpowiedziała wtedy: „Po narodzinach pierwszej córki miałam tyle nowych doświadczeń i nowych refleksji, że czułam, że muszę to wszystko opisać, bo inaczej zwariuję!”. Na szczęście nie tylko nie zwariowała, ale udało jej się stworzyć coś naprawdę wielkiego. Od razu ostrzegam: to nie jest grzeczny blog, ale raczej jeden z tych rogatych: z wyraźnie zaznaczonymi opiniami i pisany – że tak powiem – bardzo żywym językiem (czytelnicy wrażliwi na dosadne określenia wchodzą na własne ryzyko). Warto jednak wejść, nie tylko po informację, ale też dla przedniej rozrywki „Dzieciowo mi” naprawdę się czyta! Najczęstsza krytyka blogów parentingowych jest taka, że większość wygląda jak zwykłe pamiętniki, Twój blog jednak nigdy takim pamiętnikiem nie był, prawda? Na pewno nie. Nigdy nie piszę: „Dzisiaj wstałam, zjadłam, moje dziecko powiedziało…”. Mój blog można różnie nazywać, ale na pewno nie pamiętnikiem. A jak w takim razie? Portalem? Nie, portalem też nie, choćby z tego powodu, że portale dążą do obiektywizmu – natomiast mój blog siłą rzeczy naznaczony jest subiektywnym spojrzeniem. Każdy z moich tekstów jest tekstem w 100 procentach blogowym: osobistym, wypływającym z mojego doświadczenia. Od samego początku recenzuję na blogu produkty okołodzieciowe i nigdy nie są to notki od producentów, ale moje własne opinie. Recenzje to bardzo wyraźny dział na „Dzieciowo mi”, ale nie dominujący. Mamy też – mówię „mamy”, bo wciągam w to też mojego męża – dział Kuchnia malucha, Ciąża czy Rozwój dziecka – i w zamieszczonych tam postach też bardzo wyraźnie widać moje subiektywne spojrzenie. Kiedy rozmawiałyśmy dwa lata temu, pytałam Cię o blogerskie zarobki. Wtedy usłyszałam, że na waciki wystarcza, ale utrzymać z bloga się nie da. Tak samo jest teraz? To akurat zupełnie się zmieniło, bo teraz utrzymuję się wyłącznie z pisania bloga, a ściślej mówiąc: z trzech blogów. Mogłabym określić się jako zawodowa blogerka, aczkolwiek brzmi to tak kosmicznie, że aż trzeba usiąść. Kiedy rozmawiałyśmy dwa lata temu, pisałam bloga wieczorami, a w ciągu dnia pracowałam w banku, najpierw jednym, potem drugim. W końcu już nie mogłam ciągnąć dwóch srok za ogon. Musiałam wybrać: albo zostaję w banku i moje blogi umierają, bo nie mam czasu na ich prowadzenie, albo odchodzę z banku i bloguję. Rozważyłam wszystkie za i przeciw i stwierdziłam, że jak nie teraz, to kiedy? Jesteś jedyną blogerką, jaką znam, która utrzymuje się wyłącznie z bloga, ale wiele blogerek, z którymi rozmawiałam, mówiło mi o pladze blogów parentingowych nastawionych tylko na zysk. Ostatnio Agata Legan, autorka bloga JJandthebear, mówiła o tym, że są blogerki, które już po miesiącu prowadzenia bloga piszą do firm z propozycją współpracy. Rzeczywiście taki trend można zaobserwować, ale nie wydaje mi się, żeby takie blogerki spotykały się z dużym zainteresowaniem klientów. Ci poważni klienci kierują się raczej ku tym blogom, które wyróżniają się czymś z tłumu. Kiedy przeglądam blogi, to widzę, że jednak większość poważnych blogowych kampanii reklamowych odbywa się na takich blogach, które sama z czystym sercem mogłabym polecić. Takich, które są naprawdę porządnie prowadzone, pisane z pasją – sama chętnie bym się na nich reklamowała. Przeglądasz blogi na zasadzie obserwowania konkurencji, czy uczestniczenia w społeczności? Nie traktuję innych blogów jako konkurencji, chociaż powiedzmy sobie szczerze: zdrowa rywalizacja jest wpisana w blogowanie. Jeżeli prowadzimy bloga i chcemy zyskać popularność, to naturalne jest, że zauważamy innych, którzy chcą tego samego. To jest zupełnie normalne i nie ma się czego wstydzić. A wracając do mojego pytania, czego blogerka z wieloletnim stażem szuka na innych blogach? Przeglądam blogi, dlatego, że uważam, że to ubogaca mnie wewnętrznie i rozwija. Uczę się też wielu rzeczy, bo przecież nawet jako „wieloletnia blogerka” nie jestem alfą i omegą. Jest dużo rzeczy, które inni robią lepiej ode mnie. Np. kwestia zdjęć na blogu. To jedna z tych rzeczy, których wciąż się uczę, dlatego lubię popatrzeć, jak to robią inni – i nie chodzi tu, broń Boże, o kopiowanie, ale właśnie o naukę. Niezwykle pomocna była tutaj dla mnie Fashionelka, która co prawda nie prowadzi bloga parentingowego, ale która zamieściła raz kapitalną notkę, gdzie wyłożyła jak krowie na rowie zasady fotografowania potrawy. To naprawdę było świetne. A czy szukam poprzez blogi nowych znajomości? Hmm, ciężko powiedzieć. Mam trochę znajomych poznanych w internecie i potem w realu, mam też kilka znajomych blogerek, z którymi utrzymuję mailowe czy blogowe kontakty – ale szczerze mówiąc, szukanie nowych relacji poprzez bloga nie jest dla mnie celem samym w sobie. Choć owszem, myślę, że uczestniczenie w blogosferze to świetna metoda, żeby poznać bratnie dusze, który myślą podobnie, czują podobnie i śmieją się z podobnych rzeczy. Czytaj wpis Malwiny Ferenz „Z dziećmi nic nie wiadomo” – specjalnie dla Babyonline.pl [CMS_PAGE_BREAK] Nie można jednak powiedzieć, że blogosfera parentingowa to tylko przyjaźnie i cenne inspiracje – pamiętam skandal, kiedy jedna z blogerek założyła blog podszywający się pod Twojego bloga. Tak, kiedy jakiś czas temu przenosiliśmy bloga z jednego serwera na drugi, mój mąż chciał sprawdzić, czy jesteśmy dobrze wyszukiwani w Googlu. Wpisał więc: „blog Dzieciowo mi” i ku swojemu zdumieniu zobaczył, że na bardzo wysokim miejscu wyskakuje owszem blog „Dzieciowo mi”, tylko, że nie nasz! Ktoś chciał wykorzystać popularność mojego bloga i identycznie nazwał swój. Sprawa jednak jest już zamknięta, a nazwa tamtego bloga została zmieniona. Chcę jednak dodać, że cała tamta sytuacja to przecież samo życie. W każdym środowisku wśród setek świetnych ludzi trafi się też ktoś nieuczciwy. Powiem tak: kłótnie i skandale w parentingowej blogosferze to jeszcze nic w porównaniu z tym, co się dzieje na blogach technologicznych. Tam to się prawie krew leje :) A propos technologii, Ty chyba wyszłaś poza samo pisanie bloga, prawda? Czytałam jakiś czas temu na Dzieciowo.pl o Twoich aplikacjach mobilnych. Mam już ich kilka. Jedna to recenzje produktów dla rodziców, która powstała na bazie bloga. Każdy może w niej ocenić produkty okołodzieciowe i dodawać własne – to bardzo pomocne dla tych, którzy kompletują np. wyprawkę dla dziecka. Dużo jednak popularniejszą naszą aplikacją jest Asystent ciążowy, która daje nam comiesięczny stały zysk. Skoro blog jest pracą, to poświęcasz mu „etatowe” osiem godzin? No tak, oczywiście. Największy błąd, jaki często popełniają ci, którzy zaczynają przygodę z blogowaniem jest myślenie, że blog się pisze sam – że jedna notka zajmie nam pół godziny, a potem do końca dnia możemy już leżeć i fikać nóżką. Nic bardziej błędnego! Ja nad swoimi blogami siedzę osiem godzin dziennie: zanim coś napiszę, to muszę znaleźć temat, coś przeczytać, przemyśleć. Piszę oczywiście co mi w duszy gra, ale najpierw muszę sama to granie przetworzyć w myślach. Więcej wywiadów z blogerkami i felietonów w naszym stałym cyklu Tydzień z blogerką – sprawdź!
Z dziećmi nigdy nic nie wiadomo – czytaj wpis autorki bloga Dzieciowo mi
„Rodzicielstwo wiele zmienia. Przedefiniowujesz np. pojęcie bałaganu. A kiedy twój pies wlepia w ciebie wzrok, mówiący jasno, że on musi i to natychmiast, mówisz do zwierza: Idź do taty, tata cię wyprowadzi” – czytaj post blogerki, autorki bloga Dzieciowo mi – specjalnie dla Babyonline!
Nie ma co gadać, dzieci działają z zaskoczenia. Czasami zaskakujący jest sam fakt ich pojawienia się, kiedy to patrzysz na test, a tam cienka czerwona linia. A obok druga. Ożeż, ciąża. Czasami cienkie czerwone linie są wynikiem działań, którym ciężko przypiąć łatkę „spontan”, zwłaszcza jeśli trwały przez kilka lat. Tak czy inaczej założę się o wagon dolarów, że twoje macierzyństwo wygląda inaczej, niż je sobie wyobrażałaś. Miałaś dziewięć miesięcy na to, by wykreować sobie jakąś jego wizję i założę się o drugi wagon (obym nie poszła z wagonami), że była to wizja szczegółowa i konkretna, a tutaj ups, życie spłatało ci figla. Jesteś matką? Jesteś. Masz dziecko? Masz. I tylko to się zgadza. Całej reszty trzeba się uczyć od nowa. I to jest właśnie najciekawsze w tym survivalowym projekcie zwanym rodzicielstwem. Odkrywasz więc, że sen nie jest warunkiem sine qua non przeżycia i wprost zadziwiające, jak mała jego ilość wystarcza, by przetrwać. Odkrywasz, że jesteś jak gwiazda rocka – twoi fani chodzą za tobą wszędzie, nawet do łazienki. Zwłaszcza do łazienki. Właściwie wystarczy, że pomyślisz „łazienka”, a oni już tam są. Odkrywasz, że próba włożenia smoczka do kontaktu nie sprawia, że zapali się światło. Najlepsze jest to, że nie zrażasz się po pierwszej porażce i próbujesz kilkukrotnie. I nadal nic. Kiedy twój pies przychodzi i wlepia w ciebie wzrok, mówiący bardzo jasno, że on musi i najlepiej to natychmiast, mówisz do zwierza „idź do taty, tata cię wyprowadzi”. Jesteś mistrzynią w zalewaniu słoiczka z rozpuszczalną kawą i nastawianiu kafeterki bez wody. Potrafisz pójść do sklepu specjalnie po pieluchy i wyjść z milionem siat, ale właśnie bez pieluch. Doskonale wiesz, jak zmienić dziecku pieluchę, by nie znaleźć się na linii strzału. Rodzicielstwo wiele zmienia. Przedefiniowujesz pojęcie bałaganu. Doświadczasz, że jest ból, straszny ból i ból po stanięciu na klocek Lego. Odkrywasz, że nawet nie wiadomo jak wypasiona zabawka interaktywna przegrywa z garnkami, chochelką i trzepaczką do piany. A tak zupełnie na poważnie zmusza cię do tego, byś się na nowo określił w rzeczywistości, która wygląda inaczej. Jesteś tym samym człowiekiem i innym człowiekiem. Nadal jesz, śpisz i pracujesz (no dobra, bez przesady z tym śpisz), a jednocześnie widzisz i nie trzeba cię do tego przekonywać, że twój świat przed dzieckiem i świat z dzieckiem to dwa zupełnie różne sposoby życia. Nadal istnieją punkty wspólne, ale – jak śpiewa zespół – to już nie to samo. Jeśli jesteś rodzicem albo będziesz rodzicem, albo nie jesteś i nie będziesz, ale się nie boisz, zapraszam cię na mój blog. Wejdź na dzieciowo.pl. Dołącz do grona rodziców debiutantów i rodzicielskiej recydywy. I niech moc będzie z tobą. Przyda ci się, oj przyda… Więcej wpisów Malwiny Ferenz znajdziesz na jej blogu: Dzieciowo.pl – polecamy! Czytaj wywiad z autorką „Dzieciowo mi” – o blogowych skandalach, znajomościach i inspiracjach.
Agata Legan, autorka bloga jjandthebear.blogspot.com - wywiad z blogerką
Jako jedna z pierwszych założyła – już cztery lata temu – blog o modzie dziecięcej. Z pięknymi zdjęciami (modele to dwaj synowie Agaty!) i ciekawymi wpisami, nie tylko modowymi. Pytamy ją o publikowanie zdjęć dzieci na blogu, o legendarne już zarobki mam-blogerek i dużo więcej – czytajcie!
Słodkie ubranka dla niemowlaka albo stylowe ciuchy dla kilkulatka – kiedy zostajemy mamami otwiera się przed nami odzieżowy raj w wersji mini. Czy Wy też uwielbiacie przeglądać takie miniaturowe stroje? Dla Agaty Legan ubieranie dziecka to jednak trochę coś więcej niż buszowanie w innym dziale sklepowym. Jako jedna z pierwszych założyła – już cztery lata temu – blog o modzie dziecięcej. Z pięknymi zdjęciami (modele to dwaj synowie Agaty!) i ciekawymi wpisami, niekoniecznie zresztą modowymi. Kiedyś Agata myślała, że będzie przede wszystkim pisać wiersze – wydała nawet dwa tomiki z poezją. Potem odkryła, że woli prozę: opowiadania i powieści – w jej szufladzie znalazłoby się już kilka książek. Teraz, kiedy jej synowie są jeszcze mali, Agata skupia się głównie na pisaniu do czasopism i pisaniu bloga, bo jak mówi: to blogowanie daje największe możliwości bliskiego kontaktu z czytelnikami, i dyskusji. Z zawodu: dziennikarka. Z pasji: blogerka. Z miłości: mama. Zajrzyjcie na jej blog: jjandthebear.blogspot.com – polecam! Cztery lata temu nie było ani szafiarek, ani blogów z modą dziecięcą. Byłaś jedną z pierwszych mam, która zaczęła o tym pisać. Skąd pomysł? Kiedy urodził się J.J., notorycznie słyszałam, że przesadzam w kwestii jego ubioru i wyglądu. Że za często go przebieram, że niepotrzebnie zwracam uwagę na to, jak wygląda. Często mamy, które same wyglądały jak spod igły, mówiły do mnie, że przecież dziecko może chodzić w poplamionych ubrankach, „bo to tylko dziecko”. Nie zgadzam z takim sposobem patrzenia na dziecko w ogóle. Dla mnie dbanie o jego wygląd to wyraz szacunku, po prostu. Z tej niezgody zaczęło się blogowe pisanie. Poza tym to naprawdę wdzięczny temat, ciuszki dziecięce są przecież bardzo piękne, chyba się zgodzisz? Jasne, że się zgodzę. Jednak uroda ciuszków swoją drogą, a blogowanie o modzie swoją. Blogerki modowe często mówią, że dla nich moda jest ich wyrażaniem siebie. Ciekawi mnie, jak to jest z mamami, które prowadzą blogi o tej tematyce. Na pewno jeśli chodzi o J.J.-a, mojego starszego syna, to jego ubiór głównie wyraża jego samego i ze mną ma już mało wspólnego, niestety! I stety! Ostatnio mieliśmy zażartą dyskusję, bo mi podobał się sweterek w precle na musztardowym tle – bardzo mu chciałam go kupić i już miałam w głowie z 10 zestawów z nim – ale J.J. zdecydowanie orzekł, że żadnych precli na sweterku nie będzie, że on chce hot doga na kremowym tle. I stanęło na jego. Może jeśli chodzi o Niedźwiadka, mojego młodszego synka, to tutaj jeszcze mam coś do powiedzenia i jego strój rzeczywiście czasem wyraża mnie i moje wyobrażenie o tym, jak to jest być małym chłopcem. Czytaj felieton Agaty: „Dziecko ma swój styl” – specjalnie dla Babyonline! Wracając do bloga o modzie dziecięcej, zaczęłaś go pisać i…? Jaki był odzew? Na tyle dobry, że po blogu powstała gazeta dla rodziców na temat mody dziecięcej, „Przebieralnia”. Ogólnopolska, dostępna w Empikach. Ukazywała się przez ponad rok i ostatni numer już nawet wyszedł nam finansowo na zero, ale niestety, gdy zaszłam w drugą ciążę, nie znalazłam nikogo, kto by przejął ode mnie redagowanie, więc z bólem serca musiałam ją zawiesić.[CMS_PAGE_BREAK] Dzisiaj ubieranie dzieci zrobiło się modne. Pojawiło się więcej blogów z modą dziecięcą, są pisma z sesjami zdjęciowymi z udziałem dzieci. A Ty – widać to na twoim blogu – o modzie piszesz coraz mniej. Dlaczego? Zmęczenie materiału? To prawda, że nie umiem pisać wyłącznie o modzie, ale nadal, tak jak w moim opisie na FB, mój blog to gadka-szmatka: dużo gadania i dużo szmatek na zdjęciach. Mody jest mniej w tekście, ale zdecydowanie dominuje na zdjęciach i w podpisach pod nimi. Nie ma jednego tematu, którego bym się trzymała, bo to po prostu niemożliwe. Dla mnie pisanie bloga to jak wyjście na kawę z koleżankami. Włączam blog, żeby sobie pogadać. Rzucam temat i liczę na to, że inne mamy go podejmą. Na wszystkie komentarze odpisujesz? Zawsze. Dla mnie komentarze są bardzo ważne, choć zauważyłam, że ludzie nie lubią komentować, częściej wolą napisać maila. Ale to też dobrze: wtedy również odpisuję i sobie rozmawiamy. Może nawet trochę bardziej prywatnie. Cieszy mnie bardzo to, że u mnie nie ma w ogóle tak zwanego hejtu. A na innych blogach parentingowych jest? Jest. Ludzie potrafią być bardzo złośliwi, moje koleżanki blogerki nie raz się z tym spotkały. Obrażają dzieci, wybory nie tylko te ubrankowo-zabawkowe, ale przede wszystkim wychowawcze. U mnie kiedyś zresztą też były jakieś nieprzyjemne komentarze, ale to się skończyło. To się zresztą szybko kończy, gdy się wyłączy na blogu możliwość komentowania anonimowego. Oczywiście wtedy automatycznie spadają statystyki bloga, o które pytają reklamodawcy, ale akurat mnie to w ogóle nie przeszkadza, bo ja nie traktuję bloga jako pracy zarobkowej. Brak hejtu nie znaczy jednak, że wszystkie się oklaskujemy na blogach. Jest dyskusja, są różne zdania, ale jest też kultura rozmowy. Chciałabym cię zapytać o jeszcze jedną ważną rzecz: publikowanie zdjęć dzieci na blogu. Nie uważasz, że to ryzykowne? To prawda, czasem słyszę o jakichś nieprzyjemnych sytuacjach. Kiedyś np. koleżance z innego bloga jakaś babcia kradła zdjęcia córki i pokazywała ją na Naszej Klasie jako swoją wnuczkę. Problem kradzieży jest dość realnym problemem w blogosferze: są osoby, które kradną nie tylko zdjęcia, ale i teksty. Miesiąc czy dwa miesiące temu była wielka afera, bo okazało się, że blog jednej dziewczyny składa się wyłącznie z cudzych tekstów, czasem nawet z niezmienionym imieniem dziecka. Albo inna sytuacja: jedna blogerka odkryła, że firma odzieżowa, której buty sfotografowała, bez pytania ściągnęła te zdjęcia z jej bloga i zostały one opublikowane w jednym z czasopism. To są nieprzyjemne sytuacje, ale z drugiej strony co mam robić: wrzucać każde zdjęcie w Google i sprawdzać, czy nie jest zamieszczone gdzieś indziej? Przecież teraz każdy może zrobić ci zdjęcie na ulicy – i to wyraźne zdjęcie w dobrej jakości. Wiec co: mam nie wychodzić z domu, nie iść na plażę? W dużym stopniu można zapobiegać kradzieżom. Ja na moim blogu mam zablokowane kopiowanie zdjęć, choć wiem, że pewnie są ludzie, którzy potrafią obejść takie zabezpieczenia. Krążą legendy o niebotycznych zarobkach blogerek – ile w tym prawdy? Jeśli ktoś prowadzi bloga profesjonalnie, to znaczy poświęca na to 8 godzin dziennie, to pewnie i zarabia, ale takich blogerów można policzyć na palcach jednej ręki. Dla reszty z nas to jest hobby z bonusami. Są blogerki, które zaczynają pisać wyłącznie z myślą o tych legendarnych zarobkach i już po miesiącu od założenia bloga, zaczynają pisać do firm z propozycją współpracy. Ale takie blogi, w których nie ma pasji, nigdy się długo nie utrzymują. Czasem przez przypadek trafię na taki i nigdy już na niego nie wracam. Blog przynosi pewne dochody, głównie z formie barteru, ale z pewnością nie jest źródłem dochodów. Dla mnie jest przede wszystkim miejscem, gdzie mogę pogadać z innymi mamami, dowiedzieć się czegoś, rozwiać wątpliwości, podzielić się problemem, powymądrzać na forum. Nie jestem bizneswoman, za to jestem gawędziarą, więc to te rzeczy są dla mnie najważniejsze.