12-latka chciała dorobić w wakacje. „Z czarnego BMW wysiadł mężczyzna. Majka musiała zwijać interes”
12-letnia Maja postanowiła, że w te wakacje sama uzbiera pieniądze na prezent dla mamy. Przygotowała prostą ofertę i cierpliwie czekała na pierwszych klientów. Nie przypuszczała jednak, że jeden z nich sprawi, iż jej wakacyjny biznes zamknie się szybciej, niż zdąży się na dobre rozkręcić.
Kilka dni temu spotkałam się z koleżanką, której córka właśnie skończyła 12 lat. Rozmowa zeszła na wakacje i dziecięce pomysły na zarabianie własnych pieniędzy. Wtedy usłyszałam historię Mai. – Wiesz, byłam z niej dumna już wtedy, gdy zobaczyłam tę kartkę – powiedziała. – Ale to, co wydarzyło się później, przerosło moje wyobrażenia. Przyznam, że długo nie mogłam przestać o tym myśleć. Maja chciała sama kupić mamie prezent Kilka tygodni wcześniej podczas zakupów mama Mai zatrzymała się przy witrynie z biżuterią. Przez chwilę oglądała delikatną srebrną bransoletkę. – Śliczna, ale szkoda pieniędzy – powiedziała i poszła dalej. Maja zapamiętała ten moment. Na początku wakacji wyciągnęła z garażu odkurzacz samochodowy, kilka ściereczek z mikrofibry i płyn do kokpitu. Na kawałku kartonu napisała: „Czyszczę samochody w środku – 30 zł. Zbieram na prezent dla mamy”. Kartkę postawiła przy bramie i usiadła na składanym krzesełku. Przez kilkanaście minut nic się nie działo. Podjechało czarne BMW Po południu przed domem zatrzymało się czarne BMW. Za kierownicą siedział mężczyzna, którego Maja kojarzyła z osiedla. – To ty prowadzisz ten biznes? – zapytał z uśmiechem. – Tak. Mogę odkurzyć, wyczyścić plastiki i szyby od środka. – To działaj. Dziewczynka zabrała się do pracy z ogromnym zaangażowaniem. Odkurzyła każdy zakamarek, wyczyściła schowki, uchwyty na kubki i bagażnik. Gdy skończyła, samochód wyglądał jak nowy. – Świetna robota – powiedział mężczyzna, wręczając jej umówione 30 zł. – Powodzenia. Maja była przekonana, że na tym historia się kończy. Myliła się. Jeden wpis wystarczył Jeszcze tego samego wieczoru mężczyzna opisał całą sytuację na osiedlowej grupie na Facebooku. Napisał, że dawno nie spotkał dziecka, które zamiast prosić rodziców o pieniądze, postanowiło uczciwie na nie zapracować. Do posta dołączył zdjęcie kartki Mai – wcześniej zapytał o zgodę jej rodziców, którzy cały czas czuwali nad biznesem córki. Nazajutrz od rana przed domem zaczęły zatrzymywać się kolejne samochody. Najpierw sąsiad z naprzeciwka. Potem młode małżeństwo z końca ulicy. Po południu przyjechał nawet znajomy mężczyzny z czarnego BMW. Przez trzy dni Maja praktycznie nie schodziła z podjazdu. Wieczorami liczyła zarobione pieniądze, a mama tylko się uśmiechała, widząc jej zapał. „To najlepsza reklama, jaką mogłaś dostać” Kilka dni później przed domem znów zatrzymało się to samo czarne BMW. Mężczyzna wysiadł z auta z bukietem polnych kwiatów. – To dla mamy naszej przedsiębiorczyni – powiedział z uśmiechem. – Bransoletkę córka kupi już sama. Ja chciałem tylko pogratulować, że wychowujecie tak pracowitą dziewczynę. Maja rzeczywiście kilka dni później wróciła z galerii z niewielkim pudełeczkiem. Tym razem zapłaciła za nie wyłącznie z własnych pieniędzy. – Wiesz, co powiedziała mi później? – zapytała na koniec moja koleżanka. – Że najbardziej cieszy ją nie sama bransoletka, tylko to, że mama będzie mogła powiedzieć wszystkim, iż dostała prezent kupiony za pieniądze, które córka sama zarobiła. I chyba właśnie dlatego ta historia została ze mną na dłużej. Czytaj też: Dostała zaproszenie na wesele bez dzieci. „Niech mi para młoda zapłaci za nianię. Jak nie, to pójdę, ale z pustą kopertą”
Z all inclusive w Turcji wróciła „skompromitowana”. „Po tym, co zrobiła teściowa, kelner aż zaniemówił, a dzieci stanęły jak wryte”
Wyjazdy all inclusive mają jedną wielką zaletę – nikt nie musi gotować ani martwić się o jedzenie. Bufety uginają się od potraw, a każdy może nałożyć na talerz tyle, ile ma ochotę. Nasza czytelniczka przekonuje jednak, że podczas rodzinnych wakacji w Turcji najbardziej zapamiętała nie piękne plaże, lecz zachowanie swojej teściowej w hotelowej restauracji.
Choć w wielu hotelach goście mogą korzystać z bogatego bufetu bez ograniczeń, zwykle obowiązuje jedna zasada – jedzenia nie wolno wynosić z restauracji. Nie wszyscy turyści zdają sobie z tego sprawę albo po prostu uznają, że skoro zapłacili za pobyt, to mogą robić, co chcą. „Na początku myślałam, że to żart” Dzień dobry, do dziś robi mi się gorąco na samo wspomnienie tamtej kolacji. Pojechaliśmy do Turcji z mężem, dwójką dzieci i teściową. Był to jej pierwszy pobyt w hotelu all inclusive, więc wszystko ją zachwycało. Pierwszego dnia chodziła po restauracji i powtarzała, że „takiego jedzenia to w życiu nie widziała”. Drugiego dnia zauważyłam, że do kolacji wzięła ze stołu kilka papierowych serwetek i schowała je do torebki. Nie zwróciłam na to większej uwagi. Pomyślałam, że może chce mieć je dla wnuków. Bardzo się pomyliłam. „Babciu, po co chowasz te bułki?” Pod koniec kolacji teściowa zaczęła rozglądać się na boki. Potem zupełnie spokojnie wzięła dwie bułki, kilka plasterków sera, banany i jabłka. Wszystko zaczęła wkładać do swojej dużej plażowej torby. Moja pięcioletnia córka patrzyła na to z szeroko otwartymi oczami. W pewnym momencie głośno zapytała: „Babciu, po co chowasz te bułki?”. Teściowa nawet się nie speszyła. Odpowiedziała: „Na jutro. Po co mamy kupować coś na plaży, skoro tutaj dają za darmo?”. Myślałam, że na tym się skończy. Niestety nie. Teściowa wyjęła z torebki dwa woreczki śniadaniowe i powiedziała do dzieci: „Każde bierze po dwa rogaliki. Do plecaków. Będzie na później”. Dzieci spojrzały najpierw na mnie, potem na ojca. Nie wiedziały, co zrobić. Czułam, że policzki robią mi się czerwone. „Kelner podszedł i zamilkł” Całą sytuację zauważył jeden z kelnerów. Podszedł do naszego stolika i bardzo grzecznie powiedział po angielsku, że jedzenia nie można wynosić z restauracji. Przetłumaczyliśmy jej jego słowa. Teściowa spojrzała na niego, jakby właśnie powiedział największą głupotę świata. „Jak to nie można? Przecież zapłaciliśmy za all inclusive”. Kelner próbował jeszcze coś wyjaśnić. Teściowa otworzyła torbę, pokazała zawartość i powiedziała głośno: „To są dwie bułki i kilka owoców. Hotel zbankrutuje?”. Kelner dosłownie zaniemówił, chociaż i tak jej nie rozumiał. Stał przez chwilę i chyba nie wiedział, co odpowiedzieć. Moje dzieci stanęły jak wryte. Mąż udawał, że bardzo interesuje go deser. Ja marzyłam tylko o tym, żeby zniknąć. „Najgorsze było to, że ona naprawdę nie widziała problemu” Wieczorem próbowałam spokojnie wytłumaczyć teściowej, że w wielu hotelach obowiązuje zakaz wynoszenia jedzenia z restauracji. Usłyszałam tylko: „Ja nie będę kupowała dziecku banana za pięć euro, skoro tu leżą całe kosze”. Najbardziej zdziwiło mnie jednak coś innego. Ona naprawdę była przekonana, że zachowała się rozsądnie. Do dziś nie wiem, co bardziej mnie zawstydziło – sama sytuacja czy fakt, że później przez cały wyjazd opowiadała innym Polakom, jaki to znalazła „sprytny sposób” na oszczędzanie. Komentarz redakcji W większości hoteli all inclusive goście mogą korzystać z posiłków i napojów bez dodatkowych opłat, jednak zasady dotyczące wynoszenia jedzenia z restauracji ustala każdy obiekt indywidualnie. Często zakaz ma związek z kwestiami sanitarnymi oraz bezpieczeństwem żywności – hotel nie odpowiada za produkty przechowywane poza restauracją. Jeśli planujemy zabrać owoce lub przekąski dla dzieci, najlepiej wcześniej zapytać obsługę, czy jest to dozwolone. Pozwala to uniknąć niepotrzebnych nieporozumień i niezręcznych sytuacji podczas rodzinnego wypoczynku. Czytaj także: „Wszyscy śmiali się z naszej rodziny na all inclusive w Chorwacji. Kelner wręczył mojemu mężowi męskie spodnie i skwitował: Polacy” Rezydentka ostrzega rodziców jadących na all inclusive. „Dają się naciąć i tracą pieniądze, a my mamy związane ręce” „Pozwalam dziecku chodzić za potrzebą do morza, nie będę wydawać 5 zł. Po tym, co usłyszałam od obcej kobiety, długo nie mogłam dojść do siebie”
Dofinansowanie do wczasów 2026. Nawet 600 zł dla rodzin i seniorów. Są warunki
Jesienne wyjazdy po Polsce mogą być w 2026 roku znacznie tańsze. Nowy program Ministerstwa Sportu i Turystyki przewiduje dopłaty w wysokości od 300 do 600 zł do pobytów obejmujących co najmniej dwa noclegi. Sprawdź, jak starać się o dofinansowanie.
Ministerstwo Sportu i Turystyki uruchamia w 2026 roku program „Czek turystyczny”, nazywany potocznie „nowym bonem turystycznym”. Jest on skierowany do seniorów po 60. roku życia oraz rodzin posiadających ważną Kartę Dużej Rodziny. Dla rodzin z KDR to szansa na tańszy wypoczynek w Polsce jesienią. Czek turystyczny 2026 dla rodzin z Kartą Dużej Rodziny Posiadacze Karty Dużej Rodziny otrzymają jednorazowy elektroniczny kod o wartości od 300 do 600 zł. Nie będzie można go wymienić na gotówkę ani wykorzystać częściowo – kod zadziała tylko raz, dlatego warto dobrze zaplanować wyjazd. Jak możemy przeczytać na stronie Ministerstwa Sportu i turystyki: „Czek będzie generowany za pośrednictwem specjalnego systemu internetowego lub aplikacji, która umożliwi weryfikację uprawnień uczestników oraz wygenerowanie indywidualnego kodu. Rezerwacji pobytu uczestnicy będą dokonywać samodzielnie bezpośrednio w obiektach hotelarskich biorących udział w programie. Program będzie realizowany na terenie Polski od września do listopada 2026 roku”. Jakie warunki trzeba spełnić, aby wykorzystać czek turystyczny? Dopłata obejmie wyłącznie pobyty z co najmniej dwoma noclegami. Czeku nie będzie można przeznaczyć na jednodniowe wycieczki, sam transport czy inne wydatki niezwiązane z noclegiem. Ważne jest także miejsce pobytu. Z dofinansowania skorzystają tylko te rodziny, które wybiorą obiekt uczestniczący w programie, znajdujący się w regionach przygranicznych. Rezerwacji trzeba będzie dokonać samodzielnie, kontaktując się bezpośrednio z wybranym hotelem lub pensjonatem. Czytaj też: Państwo rozdaje nawet 600 zł na wakacje dla babci i dziadka. Wystarczy 1 wniosek Dlaczego powstał program czeku turystycznego? Program ma jednocześnie wyraźny cel gospodarczy: wesprzeć regiony dotknięte pośrednimi skutkami wojny w Ukrainie, w tym obszary przygraniczne i miejsca, które odnotowały spadek liczby turystów, ograniczenie inwestycji oraz pogorszenie wizerunku w związku z sytuacją geopolityczną. W założeniu ma to pomóc odbudować potencjał turystyczny tych terenów i promować je jako bezpieczne oraz atrakcyjne kierunki podróży w Polsce. Kiedy będzie można skorzystać z czeku turystycznego 2026? Dofinansowane wyjazdy mają odbywać się od września do listopada 2026 roku. Obsługa programu będzie prowadzona przez internetowy system lub aplikację, za pomocą których uczestnicy potwierdzą swoje uprawnienia i pobiorą indywidualny kod. Budżet programu wynosi 6 mln zł, dlatego warto śledzić informacje o naborze i wcześniej zaplanować rodzinny wyjazd. Na końcu warto przypomnieć, że z czeku będą mogli skorzystać również seniorzy, jednak dla wielu rodzin z Kartą Dużej Rodziny może to być szczególnie atrakcyjna forma wsparcia jesiennego wypoczynku. Źródła: gov.pl, infor.pl Zobacz także: Aż 400 zł dla uczących się dzieci. Rodzice nie mają pojęcia o tym dodatku (i to nie jest 300 plus!)
Pojechał na all inclusive w hotelu dla dorosłych: „Zupełnie inny rodzaj spokoju”. Panie, to nie dzieci są problemem
Ach, urlopie, upragniony urlopie! Chyba zgodzicie się ze mną, że dla Polaków jedną z ulubionych form spędzania wakacji są wczasy typu all inclusive. Choć w pakietach można przebierać, pojawia się jeszcze jeden temat: hotelu tylko dla dorosłych, do którego dzieci wstępu nie mają.
Jakiś czas temu na platformie Threads pojawił się wpis, który wywołał dyskusję wśród internautów. Użytkownik opisał swoje doświadczenia z wakacji all inclusive w hotelu 18+. „Wakacje all inclusive w hotelu tylko dla dorosłych... jeszcze nigdy na wyjeździe nie czułem takiego odpoczynku. Nie mam nic do dzieci, ale hotel bez dzieciaków to zupełnie inny rodzaj spokoju. Zarówno przy basenie, na plaży, jak i w restauracjach”. Autor wpisu podkreślił też, że wybór hotelu dla dorosłych nie oznacza zamknięcia się w czterech murach, choć oczywiście każdy ma do tego prawo, jeśli preferuje właśnie taki rodzaj wypoczynku. No właśnie: wypoczynku. Wakacje mają być czasem regeneracji, a każdy ma prawo wybrać miejsce, w którym najlepiej odpoczywa. Gdy mowa o wakacjach typu all inclusive, jedni szukają animacji dla dzieci, zjeżdżalni i rodzinnej atmosfery. Inni chcą ciszy, czytania książki przy basenie i spokojnego wieczoru bez wrzasków pluskających się dzieci. Czy dzieci naprawdę są największym problemem na wakacjach all inclusive? Temat hoteli tylko dla dorosłych niemal zawsze wywołuje emocje. Dla części osób to idealne rozwiązanie – miejsce, gdzie można odpocząć od codziennego zgiełku. Dla innych brzmi jak kolejny przykład izolowania się od rodzin z dziećmi. Jednak w komentarzach pod wpisem szybko pojawiła się inna refleksja: może problemem wcale nie są dzieci? Jedna z internautek napisała: „Byłam na all inclusive w hotelu dla dorosłych w Turcji. Niestety wielu dorosłych zachowywało się w taki sposób, że nawet niewychowane dzieci to przy nich aniołki prosto z klasztoru kontemplacyjnego. Generalnie w hotelach z opcją AI jedyną moją korzyścią jest jedzenie dostępne praktycznie w każdym momencie. Poza tym lubię jak najczęściej oddalać się od hotelu”. To komentarz, który dobrze pokazuje pewien paradoks. Sam fakt, że hotel nie przyjmuje dzieci, nie gwarantuje automatycznie spokoju, kultury i dobrego zachowania. Dorośli również potrafią być głośni, roszczeniowi i ignorować innych. Albo... pod wpływem. Dorośli (też) nie umieją się zachować Rozumiem osoby, które wybierają hotele tylko dla dorosłych. Tak jak rodziny z dziećmi mają prawo szukać miejsc przyjaznych najmłodszym, tak samo inni turyści mogą chcieć spędzić urlop w spokojniejszym otoczeniu. Nie każdy lubi dziecięcy gwar przy basenie. Nie każdy chce podczas kolacji słuchać krzyków czy oglądać animacje od rana do wieczora. To nie musi oznaczać niechęci do dzieci – czasem oznacza po prostu potrzebę innego rodzaju wypoczynku. Jednak to, że dzieci w hotelu nie będzie, nie oznacza, że na jego terenie będzie panować głucha cisza. Czasem jest... jeszcze gorzej. Jeden z komentujących zauważył pewien problem: „Z moich doświadczeń z all inclusive wynika, że dzieci akurat to najmniejszy problem w takim miejscu. Są zagłuszane przez setki dorosłych chlających od rana do nocy darmowe, rozwodnione drinki”. No właśnie. Pozwólcie, że sparafrazuję: gdy nie ma dzieci – w tym wypadku w hotelu – to jesteśmy niegrzeczni. Dajemy ponieść się wakacyjnej aurze, a gorące temperatury połączone z nawadnianiem się napojami wyskokowymi może skutkować awanturami, wulgarnością i kompletnym rozpasaniem. „Od samych dzieci gorsi są ich rodzice” Tak, dzieci też bywają rozpasane. Jednak często wynika to z tego, że rodzice nie wyznaczają jasnych zasad. „Od samych dzieci gorsi są ich rodzice, bo kompletnie nie reagują na ich odpały. Ostatnio lecimy, ojciec siedzi z dwoma dzieciakami tak po 10-14 lat. Na telefonie jakieś gówno z piszczącą i głośną muzyką. Ojciec zaskoczony, że im uwagę zwróciłem, żeby przyciszyli, bo uszy krwawią od tego badziewia. Dzieciaki ściszyły i dalej było ok”. To właśnie ten aspekt najczęściej powraca w podobnych dyskusjach. Dzieci zachowują się jak dzieci. Biegają, śmieją się, czasem płaczą, czasem zapominają o zasadach. Rolą dorosłych jest jednak reagować i uczyć je funkcjonowania wśród innych ludzi. Problem pojawia się wtedy, gdy rodzic uznaje, że skoro jest na wakacjach, to wszystkie zasady przestają obowiązywać. Najważniejsze to nie być egoistą Dyskusja o hotelach bez dzieci często sprowadza się do pytania: kto bardziej przeszkadza – najmłodsi czy dorośli? Tymczasem odpowiedź może być prostsza. Najbardziej męczące nie są dzieci ani osoby dorosłe same w sobie. Najbardziej męczące są osoby, które zapominają, że nie są same. Dziecko może płakać, bo jest zmęczone. Może się ekscytować i być głośne. Ale rodzic powinien pamiętać, że inni również mają prawo do odpoczynku. Podobnie dorosły ma prawo wypić jakiś napój przy basenie i cieszyć się urlopem, ale nie oznacza to, że może ignorować komfort osób obok. Być może więc prawdziwy podział nie przebiega między rodzicami i osobami bez dzieci. Nie chodzi nawet o hotele rodzinne i te tylko dla dorosłych. Chodzi o coś znacznie prostszego – o wzajemny szacunek i świadomość, że wakacje są wspólną przestrzenią. Zobacz także: „Nie mogę wyjść do knajpy, bo wstydzę się swojego dziecka. Wrzeszczy i rzuca makaronem”. Matka załamana rodzinnym urlopem „Moja rodzina stała się pośmiewiskiem na all inclusive w Turcji. Najpierw nałożyłam na talerz kawałek baklawy. Po chwili podszedł kelner” „Babcia chce wziąć na wakacje tylko jedno z moich dzieci. Mogłaby się bardziej postarać i zabrać dwoje”
Rezydentka ostrzega rodziców jadących na all inclusive. „Dają się naciąć i tracą pieniądze, a my mamy związane ręce”
Lody o smaku tutti-frutti, dmuchańce, wata cukrowa i uśmiechnięci animatorzy zachęcający dzieci do zabawy. Wielu rodzicom wydaje się, że skoro wykupili wakacje all inclusive, nie będą już musieli sięgać do portfela. Agnieszka, która pracuje jako rezydentka w jednym z biur podróży, twierdzi jednak, że właśnie w tym momencie wiele rodzin popełnia ten sam błąd.
Choć nazwa „all inclusive” sugeruje, że wszystko jest w cenie, w praktyce zakres świadczeń zależy od konkretnego hotelu i pakietu. To, co w jednym obiekcie jest w ofercie, w innym może być dodatkowo płatne. Zdaniem naszej czytelniczki, rezydentki z wieloletnim doświadczeniem, rodzice często orientują się dopiero po powrocie do pokoju, że właśnie wydali kilkadziesiąt euro na coś, co – jak byli przekonani – mieli już opłacone. „Codziennie widzę tę samą sytuację” Dzień dobry, pracuję jako rezydentka od blisko 10 lat i naprawdę lubię tę pracę. Spotykam fantastycznych ludzi, pomagam rozwiązywać problemy i cieszę się, kiedy komuś udaje się uratować wakacje po zgubionym bagażu albo chorobie dziecka. Jest jednak jedna rzecz, która powtarza się praktycznie w każdym turnusie. Rodzice przyjeżdżają do hotelu z przekonaniem, że skoro wykupili all inclusive, to mogą przestać myśleć o pieniądzach. Niestety, rzeczywistość często wygląda inaczej. „Dziecko widzi lody i nawet nie pyta” Najczęściej zaczyna się niewinnie. Przy basenie stoi piękna, kolorowa budka z lodami. Dziecko podbiega, wybiera największego rożka z posypką i polewą, a rodzic nawet nie zastanawia się, czy trzeba za niego zapłacić. Dopiero później okazuje się, że hotelowe lody w restauracji rzeczywiście są w cenie, ale te z efektownej budki przy basenie już nie. Podobnie bywa z koktajlami serwowanymi w wydrążonych ananasach czy arbuzach. Wyglądają jak część hotelowej oferty, a w rzeczywistości kosztują kilkanaście euro. Widziałam też rodziców, którzy bez zastanowienia pozwalali dzieciom korzystać z automatów z pluszakami, samochodzików albo dmuchanego placu zabaw ustawionego na terenie hotelu. Byli zaskoczeni, że za każdą atrakcję trzeba zapłacić osobno. „My naprawdę nie możemy nic z tym zrobić” Najbardziej szkoda mi rodzin, które mają ograniczony budżet. Kilka razy zdarzyło się, że rodzice przyszli do mnie zdenerwowani i prosili, żebym „załatwiła zwrot”, bo przecież mieli wykupione all inclusive. Rozumiem ich rozczarowanie, ale jako rezydenci mamy związane ręce. Nie ustalamy zasad obowiązujących w hotelu i nie możemy anulować rachunków za usługi, z których goście już skorzystali. Oczywiście zawsze staramy się wyjaśnić sytuację i pomóc w rozmowie z recepcją, ale jeśli dana atrakcja od początku była dodatkowo płatna, hotel ma prawo naliczyć opłatę. „Jedna minuta może oszczędzić kilkaset złotych” Dlatego zawsze powtarzam rodzicom jedno. Pierwszego dnia warto poświęcić kilka minut i zapytać w recepcji albo rezydenta, co dokładnie obejmuje pakiet all inclusive w konkretnym hotelu. Czy wszystkie lody są darmowe? Czy napoje z minibaru są w cenie? Czy dzieci mogą korzystać z każdej atrakcji bez dodatkowych opłat? To naprawdę nic nie kosztuje, a może uchronić przed bardzo niemiłą niespodzianką przy wymeldowaniu. Nie piszę tego po to, żeby kogokolwiek przestraszyć. Po prostu szkoda mi rodzin, które wracają z pięknych wakacji z poczuciem, że niepotrzebnie wydały kilkaset euro tylko dlatego, że nikt wcześniej nie wyjaśnił im zasad obowiązujących w hotelu. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Określenie „all inclusive” nie oznacza, że wszystkie usługi dostępne na terenie hotelu są bezpłatne. Zakres świadczeń zawsze określa umowa z organizatorem wyjazdu oraz oferta konkretnego obiektu. W wielu hotelach w cenie są posiłki, wybrane napoje i część atrakcji, natomiast usługi prowadzone przez zewnętrznych operatorów – takie jak niektóre punkty gastronomiczne, automaty, salony gier, zabiegi spa czy sporty motorowodne – wymagają dodatkowej opłaty. Przed skorzystaniem z atrakcji warto sprawdzić, czy znajdują się one w pakiecie. Krótka rozmowa z personelem lub rezydentem może uchronić przed niepotrzebnymi wydatkami i sprawić, że jedyną pamiątką z wakacji będą dobre wspomnienia, a nie niespodziewany rachunek. Zobacz także: Dziwne zwyczaje na all inclusive w Grecji. „Nie miałam pojęcia, dlaczego kelner pyta moją córkę o numer pokoju” „Moja rodzina stała się pośmiewiskiem na all inclusive w Turcji. Najpierw nałożyłam na talerz kawałek baklawy. Po chwili podszedł kelner” Polskiego rodzica na all inclusive poznasz na kilometr. „Włożył do kieszeni dwie kromki i kawałek sera. A potem zwrócił się do syna”
Dziadkowie nie chcą zajmować się wnukami w wakacje. „Teściowie wolą jechać do Egiptu, a chciałam im nawet zapłacić”
Dla jednych wakacje to czas odpoczynku, dla innych – dwa miesiące nieustannego kombinowania, kto zajmie się dziećmi. Nasza czytelniczka liczyła na pomoc teściów, tak jak przez poprzednie lata. Zamiast ustalać termin przyjazdu wnuków, usłyszała, że mają już zupełnie inne plany.
Współcześni dziadkowie są coraz bardziej asertywni. Z dumą wyznają, że po latach pracy chcą wreszcie zadbać o siebie i nie zamierzają spędzać całych wakacji jako bezpłatni opiekunowie. Rodzice z kolei często przyznają, że bez pomocy bliskich trudno im zorganizować dwa miesiące wolnego dzieciom. „Usłyszałam, że w tym roku mają swoje plany” Dzień dobry, piszę do Państwa, bo sama już nie wiem, czy to ja mam zbyt duże oczekiwania, czy świat naprawdę stanął na głowie. Mam dwoje dzieci – siedem i dziewięć lat. Razem z mężem pracujemy na pełny etat. Jak chyba większość rodziców, każdego lata musimy się nagimnastykować z zaplanowaniem dzieciom wakacji. Trochę urlopu, trochę półkolonii, trochę obozów i zawsze tydzień albo dwa u dziadków. Tak było od lat. Dzieci uwielbiają jeździć do teściów. Mają ogród, psa, jeżdżą na rowerach, chodzą na lody. Wszyscy byli zadowoleni. Dlatego nawet przez chwilę nie przyszło mi do głowy, że w tym roku może być inaczej. „Powiedzieli, że lecą do Egiptu” Kiedy zadzwoniłam do teściowej z pytaniem, w jakim terminie najlepiej przywieźć dzieci, usłyszałam, że w tym roku raczej się nie uda. Pomyślałam, że może mają jakiś remont albo wizyty u lekarzy. Nic z tych rzeczy. Powiedziała, że wykupili wycieczkę do Egiptu. Potem planują jeszcze kilka dni nad jeziorem ze znajomymi, a pod koniec wakacji jadą kamperem na południe Europy. Szczerze? Zatkało mnie. Nie dlatego, że żałuję im wakacji. Sama chciałabym móc tak podróżować. Po prostu przez chwilę miałam wrażenie, że wnuki przestały być dla nich ważne. „Nawet zaproponowałam pieniądze” Najbardziej boli mnie to, że naprawdę próbowałam znaleźć rozwiązanie. Powiedziałam, że mogę zapłacić za ten tydzień. Nie chciałam, żeby dokładali do jedzenia czy atrakcji. Uznałam, że skoro oboje z mężem pracujemy, to będzie to po prostu uczciwe. Teściowa tylko się zaśmiała i odpowiedziała: „To nie o pieniądze chodzi. Po prostu w tym roku chcemy wykorzystać lato po swojemu”. Od tamtej rozmowy cały czas mam mieszane uczucia. Z jednej strony wiem, że nie mają obowiązku zajmować się naszymi dziećmi. Naprawdę to rozumiem. Z drugiej strony trudno mi pogodzić się z myślą, że wolą spędzić dwa tygodnie w hotelu z drinkiem niż tydzień z własnymi wnukami, które przez cały rok pytają, kiedy znowu do nich pojadą. „Może to ja żyję dawnymi wyobrażeniami?” Najbardziej jest mi przykro, kiedy dzieci pytają, dlaczego w tym roku nie pojadą do babci i dziadka. Nie potrafię powiedzieć: „Bo wybrali Egipt”. Mówię, że mają swoje plany i może uda się spotkać później. Coraz częściej słyszę, że dzisiejsi dziadkowie są inni niż kiedyś. Chcą podróżować, rozwijać swoje pasje, korzystać z emerytury i nie podporządkowywać życia rodzinie. Może rzeczywiście tak powinno być. Tylko że ja pamiętam własnych dziadków zupełnie inaczej. Wakacje z wnukami były dla nich świętem, a nie przykrym obowiązkiem, z którego trzeba się wykręcić. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Ten list pokazuje dylemat, z którym mierzy się dziś wiele rodzin. Rodzice często liczą na pomoc dziadków podczas wakacji, bo pogodzenie pracy z dwumiesięczną przerwą od szkoły bywa ogromnym wyzwaniem. Jednocześnie dziadkowie mają prawo decydować o swoim czasie i nie są zobowiązani do zapewniania opieki nad wnukami. Najtrudniejsze wydaje się znalezienie równowagi między tymi dwoma perspektywami. Z jednej strony trudno dziwić się rodzicom, którzy czują rozczarowanie, gdy długo planowana pomoc nagle okazuje się niemożliwa. Z drugiej – coraz więcej seniorów chce aktywnie korzystać z emerytury i realizować własne marzenia. Być może najważniejsze jest to, aby takie oczekiwania i plany omawiać z odpowiednim wyprzedzeniem, zanim pojawią się wzajemne pretensje i poczucie zawodu. Zobacz także: „Dziadkowie zabrali Lilkę na tydzień do Gołębiewskiego, wrócili sami, z pustą walizką. Nigdy im tego nie daruję” „Mój syn wrócił ze wsi z kieszeniami pełnymi banknotów. Gdy zapytałam dziadka, skąd dziecko ma tyle pieniędzy, rozpętała się awantura” „Wnuczka zamieszkała ze mną na czas remontu. Miałam jej pilnować, a ona zapadła się pod ziemię. Jak mogłam tak zawieść córkę i zięcia?”
Polskiego rodzica na all inclusive poznasz na kilometr. „Włożył do kieszeni dwie kromki i kawałek sera. A potem zwrócił się do syna”
Wakacje all inclusive miały być dla naszej czytelniczki okazją do odpoczynku z mężem i dziećmi. Zamiast wspominać piękne widoki i czas spędzony z rodziną, do dziś pamięta scenę z hotelowej restauracji. „Nie chodziło o jedzenie. Chodziło o to, czego ten tata uczył własnego syna” – pisze.
Wyjazdy do hoteli z formułą all inclusive od lat budzą emocje. Jedni zachwycają się wygodą, inni narzekają na zachowanie części gości. Nasza czytelniczka twierdzi, że podczas tegorocznego urlopu najbardziej zaskoczyło ją nie zachowanie dzieci, ale postawa niektórych rodziców. „Na początku myślałam, że bierze kanapki dla głodnego dziecka” Dzień dobry, wróciliśmy właśnie z tygodniowego pobytu w Egipcie. Byliśmy tam z dwójką dzieci i naprawdę świetnie odpoczęliśmy. Pogoda dopisała, hotel był bardzo przyzwoity, jedzenia było tyle, że chyba nikt nie byłby w stanie wszystkiego spróbować. Jest jednak jedna scena, która wraca do mnie od kilku dni. Siedzieliśmy na śniadaniu, kiedy zauważyłam rodzinę z Polski. Tata spokojnie podszedł do stołu z pieczywem, rozejrzał się i wziął dwie kromki chleba. Potem dołożył kilka plastrów sera i złożył wszystko na pół. Pomyślałam, że pewnie przygotowuje dziecku kanapkę. Po chwili zobaczyłam jednak, jak wsuwa ją do kieszeni swoich krótkich spodenek. „Za chwilę powiedział coś do syna. Zrobiło mi się głupio” To jednak nie był koniec. Odwrócił się do chłopca, który miał może osiem albo dziewięć lat, i powiedział: „Ty też weź. Przyda się później na plaży. Tylko schowaj, żeby nikt nie widział”. Chłopiec bez słowa zrobił dokładnie to samo. Do kieszeni trafiła bułeczka i kawałek ciasta. Siedziałam jak zaczarowana. Nie dlatego, że ktoś chciał zabrać kanapkę. Przecież gdyby dzieci zgłodniały między posiłkami, w hotelu przez większość dnia były dostępne przekąski, owoce, ciasta i napoje. Wystarczyło podejść do baru. Najbardziej uderzyło mnie coś innego. Ojciec nie zrobił tego ukradkiem z własnej inicjatywy. On uczył tego swoje dziecko. „To nie była jedyna sytuacja” Im dłużej tam byliśmy, tym więcej podobnych scen widziałam. Jedni wynosili pełne talerze owoców do pokoju. Inni pakowali do torebek ciastka. Najbardziej zapadł mi jednak w pamięć właśnie ten chłopiec. Bo kiedy następnego dnia zobaczył naleśniki, odruchowo spojrzał na tatę i zapytał: „Na później?”. To pytanie powiedziało mi więcej niż cały ten wyjazd. Nie chcę nikogo oceniać. Nie wiem, jaka była sytuacja tej rodziny i być może mieli swoje powody, ale trudno było mi pozbyć się myśli, że dzieci uczą się przede wszystkim przez obserwację. Jeżeli od najmłodszych lat słyszą: „Schowaj, weź więcej, nikt nie zauważy”, to później uznają, że tak po prostu się robi. „Najbardziej było mi szkoda właśnie dzieci” Nie piszę tego listu po to, żeby wyśmiać kogokolwiek. Sama jestem mamą i wiem, że każdy z nas czasem robi coś, czego później żałuje. Ale tamtego dnia zrobiło mi się zwyczajnie przykro. Nie z powodu hotelu. Nie z powodu chleba czy sera. Tylko dlatego, że chłopiec dostał od własnego taty lekcję, której – moim zdaniem – nie powinien dostać na wakacjach. Są rzeczy, których dzieci nie zapamiętają z animacji, basenu czy wycieczek. Za to bardzo dobrze zapamiętają zachowanie swoich rodziców. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Formuła all inclusive daje gościom swobodny dostęp do posiłków i napojów w godzinach określonych przez hotel. Zasady dotyczące wynoszenia jedzenia mogą się jednak różnić w zależności od obiektu – w wielu hotelach nie jest to mile widziane lub jest wprost zabronione w regulaminie. Historia naszej czytelniczki nie jest więc przede wszystkim opowieścią o dwóch kromkach chleba. To raczej pytanie o przykład, jaki dajemy dzieciom. Rodzice każdego dnia uczą je różnych zachowań – często nie słowami, lecz własnym postępowaniem. I właśnie takie codzienne sytuacje najczęściej zostają z dziećmi na długo. Zobacz także: Opiekunka kolonijna porównuje dzieci do dubajskich szejków. „Po pytaniu o wannę od razu chwyciłam za telefon”
„Córka wróciła z półkolonii zmarnowana. Gdy usłyszałam, co kazali im robić, zbladłam: za to płacę prawie 1000 zł?!”
Miały być aktywne wakacje, nowe znajomości i atrakcje od rana do popołudnia. Zamiast tego ośmioletnia córka naszej czytelniczki przez większość dnia siedziała – jak twierdzi mama – w sali domu kultury z telefonem w ręku. Kobieta nie ukrywa rozczarowania. „Jeśli wiedziałabym, że tak będą wyglądały te półkolonie, nigdy bym jej nie zapisała” – pisze w mailu do naszej redakcji.
Rodzice płacą nawet kilkaset złotych za tygodniowy turnus półkolonii i liczą na ciekawy program. Nasza czytelniczka twierdzi jednak, że rzeczywistość okazała się zupełnie inna, niż obiecywała oferta. „Myślałam, że będzie wracała z głową pełną wrażeń” Szanowna Redakcjo, zapisałam córkę na tygodniowe półkolonie organizowane w naszym mieście. Kosztowały 980 zł. Nie była to mała kwota, ale uznałam, że warto. W opisie były warsztaty, gry terenowe, zajęcia sportowe, wyjścia i mnóstwo aktywności. Pomyślałam, że dziecko będzie miało wreszcie tydzień pełen ruchu i oderwie się od ekranu. Już pierwszego dnia córka wróciła jakaś przygaszona. Uznałam, że może jest zmęczona. Siłą musiałam wyciągnąć z niej, co się dzieje. „Było gorąco, więc siedzieliśmy w środku” Najczęściej słyszałam jedno zdanie: „Było gorąco, oglądaliśmy tiktoki”. Nie mam pretensji o to, że dzieci nie biegały po słońcu przy ponad 30 stopniach. To akurat uważam za rozsądne. Problem w tym, co – według córki – działo się później. Opiekunowie pytali dzieci, czy mają ochotę na aktywności, które były w programie. Jeśli dzieci nie wykazywały przesadnego zainteresowania, po prostu odpuszczali. Córka mówiła, że jedni rysowali, inni rozmawiali, ale większość wyciągała telefony. Opiekunowie nawet nie reagowali. Nikt nie zabierał telefonów, nikt nie proponował wspólnych zabaw czy zajęć. Gdy zapytała wychowawczynię, co będą robić, usłyszała podobno, że „jak zrobi się chłodniej, to wyjdą”. Dopiero trzeciego dnia wszyscy poszli do kina. „Naprawdę za to zapłaciłam prawie tysiąc złotych?” Najbardziej zdziwiło mnie to, że córka po powrocie do domu... znowu chciała siedzieć z telefonem. Trudno było mi ją przekonać do wyjścia na rower, bo stwierdziła, że „na półkoloniach też nic nie robili”. Nie oczekiwałam, że przez osiem godzin dziennie dzieci będą miały warsztaty bez ani minuty przerwy. Rozumiem, że przy upałach trzeba zmieniać plany i zadbać o bezpieczeństwo. Ale naprawdę trudno mi zaakceptować sytuację, w której rozwiązaniem jest pozwolenie dzieciom na wielogodzinne siedzenie z telefonami. Gdybym chciała, żeby córka spędziła tydzień przed ekranem, nie musiałabym wydawać prawie tysiąca złotych. Być może trafiłam na wyjątkowo pechowy turnus. Wiem jednak jedno – w przyszłym roku dużo dokładniej sprawdzę program i dopytam, jak wygląda plan awaryjny na dni z upałami. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Jeśli relacja naszej czytelniczki wiernie oddaje przebieg półkolonii, jej rozczarowanie wydaje się zrozumiałe. W czasie upałów organizatorzy mają obowiązek dostosować plan dnia do warunków pogodowych i unikać długiego przebywania dzieci na słońcu. To jednak nie oznacza, że jedynym rozwiązaniem jest pozostawienie uczestników z telefonami przez znaczną część dnia. Jednocześnie warto pamiętać, że pojedyncza relacja nie pozwala ocenić całego turnusu ani wszystkich półkolonii. Przed zapisaniem dziecka dobrze jest dopytać organizatora nie tylko o listę atrakcji, ale również o to, jak wygląda plan zajęć w przypadku niepogody lub wysokich temperatur. Dzięki temu łatwiej uniknąć rozczarowania i wybrać ofertę najlepiej dopasowaną do oczekiwań rodziny. Czytaj także: „Moje dzieci codziennie bawiły się u sąsiadki. Po tygodniu dostałam rachunek i krótki list. Gdy przeczytałam ostatnie zdanie, zrobiło mi się wstyd”
„Dziadkowie zabrali Lilkę na tydzień do Mikołajek, wrócili sami, z pustą walizką. Nigdy im tego nie daruję”
Kiedy moi rodzice zaproponowali, że zabiorą sześcioletnią Lilkę na tydzień do Mikołajek, ucieszyłam się, że córka przeżyje prawdziwe wakacje. Codziennie wysyłali zdjęcia z basenu, placów zabaw i rejsów po jeziorze, więc byłam spokojna. W dniu ich powrotu czekałam przed domem z obiadem. Nie spodziewałam się, że z samochodu wysiądą tylko oni, a z bagażnika wyjmą... pustą walizkę.
Lilka od tygodni odliczała dni do wyjazdu. – Mamusiu, podobno tam są zjeżdżalnie większe niż w naszym aquaparku! – opowiadała podekscytowana. Moi rodzice byli równie szczęśliwi. – Zostaw ją nam. Wy odpoczniecie od codzienności, a my nacieszymy się wnuczką – przekonywała mama. Zgodziliśmy się bez wahania. Wiedziałam, że Lilka jest z nimi bezpieczna. Codziennie dostawałam zdjęcia. Raz budowali zamki z piasku nad jeziorem, innym razem jedli gofry, pływali w basenie albo karmili kaczki. Córka promieniała. Czekałam na Lilkę, a z auta wysiedli tylko rodzice W dniu powrotu ugotowałam jej ulubiony rosół i naleśniki z serem. Co chwilę wyglądałam przez okno. Kiedy samochód wreszcie wjechał na podjazd, od razu wybiegłam przed dom. Najpierw wysiadł tata. Potem mama. Rozejrzałam się. – Gdzie jest Lilka? – zapytałam od razu. Rodzice wymienili spojrzenia. – Kochanie... spokojnie... Nie byłam spokojna. Tata otworzył bagażnik. Wyciągnął dziecięcą walizkę. Była podejrzanie lekka. – Co się dzieje? – głos zaczął mi drżeć. – Najpierw wejdźmy do domu... – Nie! Gdzie jest moje dziecko?! Usłyszałam odpowiedź, której kompletnie się nie spodziewałam Mama westchnęła. – Lilka została u Helenki i Tadzia. Przez chwilę myślałam, że się przesłyszałam. Helena i Tadeusz to moi teściowie, którzy mieszkają na Mazurach. – Jak to... została? – Wracaliśmy z tych Mikołajek no i wstąpiliśmy do nich, niespodziankę im zrobiliśmy. Tak się ucieszyli na jej widok, że zaproponowali, żeby została jeszcze kilka dni. Patrzyłam na nich z niedowierzaniem. – I zgodziliście się... bez pytania mnie? – Lilka bardzo chciała... – Ma sześć lat! To nie ona podejmuje takie decyzje! Mama próbowała mnie uspokoić. – Chcieliśmy zrobić ci niespodziankę. – Niespodziankę?! Od pięciu minut jestem przekonana, że coś się stało mojemu dziecku! Tata podrapał się po głowie. – Rzeczy zostały u Helenki, bo są brudne. Przyjechaliśmy tylko po kilka nowych kompletów ubrań i sandały. Zaraz wracamy. Spojrzałam na pustą walizkę. Nagle wszystko zaczęło do mnie docierać. Byłam bardziej zła niż przestraszona Nie krzyczałam już. Usiadłam tylko ciężko na krześle. – Naprawdę uważaliście, że to dobry pomysł? Mama spuściła wzrok. – Nie pomyśleliśmy... – Właśnie. Nie pomyśleliście, że jestem jej mamą. Że chciałabym wiedzieć, gdzie śpi moje dziecko. W tym momencie zadzwonił telefon. Na ekranie pojawił się napis: Lilka. – Mamusiu! – usłyszałam radosny głos. – Wiesz co? Dziadek Tadziu zrobił mi huśtawkę z opony! I mogę karmić kury! Mogę zostać jeszcze troszeczkę? Mimowolnie się uśmiechnęłam. – Kochanie, możesz. Ale następnym razem ktoś najpierw zapyta o zgodę mamę, dobrze? – Dobrze! Od tamtej pory obowiązuje jedna zasada Rodzice jeszcze tego samego dnia pojechali z powrotem na Mazury, zabierając Lilce świeże ubrania i ulubionego misia. Ja zostałam w domu z mieszanką ulgi i złości. Wieczorem zadzwoniła teściowa. – Przepraszam. Naprawdę chciałyśmy sprawić Lilce radość. Zupełnie nie pomyślałam, jak to będzie wyglądało z twojej perspektywy. – Wiem, mamo. Tylko już nigdy więcej nie róbcie takich niespodzianek. Kilka dni później sama pojechałam odebrać córkę. Była szczęśliwa, opalona i zachwycona dodatkowymi wakacjami u drugich dziadków. Do dziś śmiejemy się z tej historii, ale jedno się nie zmieniło. Moi rodzice wiedzą już, że nawet najpiękniejsza niespodzianka przestaje nią być, jeśli mama przez kilka minut jest przekonana, że wydarzyło się coś złego. A ja do dziś pamiętam widok tej pustej walizki. I chyba już zawsze będzie mnie przyprawiał o szybsze bicie serca. Zobacz także: „Dziadkowie zabrali Tymonka na działkę, bo w bloku piekarnik. Gdy wieczorem przywieźli tylko reklamówkę mokrych ubrań, nie mogłam wydobyć słowa” „Gdy po 7 latach starań zaszłam w ciążę, teściowa mi nie uwierzyła. Uznała, że zmyślam i udaję, bo za dobrze wyglądam” „Teściowie balują na Santorini, a my klepiemy biedę z 3 dzieci. Powinni nam pomóc z kredytem, zamiast wydawać na głupoty”
„Myślałam, że zapadnę się pod ziemię na all inclusive w Turcji. Chciałam wynieść dzieciom dwa banany z restauracji, gdy zatrzymał mnie kelner”
Na te wakacje odkładaliśmy pieniądze prawie trzy lata. Chciałam, żeby wszystko było idealne – pierwszy lot samolotem dzieci, pierwsze all inclusive i wspomnienia, do których będziemy wracać przez lata. Po wpadce z baklawą obiecałam sobie jednak, że przez resztę pobytu będę bardzo uważać, żeby znowu nie zrobić z siebie pośmiewiska. Nie przypuszczałam, że kilka dni później dwa zwykłe banany zafundują mi jeszcze większy stres.
Mąż śmiał się, że za bardzo przejmuję się tym, co pomyślą inni. – Magda, przecież nic takiego się nie wydarzyło – powtarzał. – Tobie łatwo mówić. Ja naprawdę myślałam, że wszyscy patrzą tylko na mnie. Od tamtej pory przy bufecie zachowywałam się niemal jak uczennica na egzaminie. Najpierw obserwowałam innych gości, dopiero potem sięgałam po jedzenie. Bałam się wziąć za dużo, bałam się zrobić coś niezgodnie z zasadami, bałam się nawet zapytać obsługę o cokolwiek. Mąż tylko się uśmiechał. – Jeszcze trochę i będziesz pytać kelnera, czy wolno ci nalać sobie herbaty. Dzieci poprosiły o banany Kilka dni później wybieraliśmy się na całodniowy rejs statkiem. W recepcji uprzedzono nas, że na pokładzie będzie można kupić przekąski, ale ceny są dość wysokie. – Mamusiu, możemy wziąć po bananie? – zapytała Hania. – Jak zgłodniejemy, zjemy je na statku. Spojrzałam na kosz z owocami. Widziałam wcześniej ludzi wychodzących z restauracji z jabłkami albo bananami w rękach, ale nie miałam pewności, czy hotel rzeczywiście na to pozwala. – Weźmy tylko dwa – powiedział mąż. – Przecież są dla dzieci. – A jeśli nie wolno? – Magda, to naprawdę tylko dwa banany. Schowałam je do naszej materiałowej torby i ruszyliśmy w stronę wyjścia. Kiedy usłyszałam, że mam się zatrzymać, serce stanęło mi w gardle Byliśmy już przy drzwiach restauracji, kiedy za plecami usłyszałam: – Proszę pani! Chwileczkę! Odwróciłam się i zobaczyłam kelnera, który szybkim krokiem szedł w naszym kierunku. Momentalnie zrobiło mi się gorąco. – Wiedziałam... – szepnęłam do męża. – Nie wolno było ich brać. – Poczekaj, może chodzi o coś innego. Kelner podszedł do mnie i wskazał torbę. – To banany dla dzieci? Poczułam, jak policzki robią mi się czerwone. – Tak... Przepraszam, jeśli nie można ich wynosić. Oddam je. Już chciałam wyjąć owoce z torby, ale kelner uśmiechnął się i pokręcił głową. Było mi głupio, ale z zupełnie innego powodu – Nie, proszę je zostawić – odpowiedział. – Proszę chwilkę poczekać. Zniknął na chwilę, a po minucie wrócił z papierową torbą hotelową. Delikatnie przełożył do niej banany, dołożył dwie małe butelki wody, dwa kartoniki soku i kilka serwetek. – Dla dzieci. W taką pogodę zawsze warto mieć coś do picia – powiedział z uśmiechem. Patrzyłam na niego zupełnie zaskoczona. – Bardzo dziękujemy... – Życzę państwu miłego rejsu. Kiedy wyszliśmy z restauracji, przez chwilę szliśmy w milczeniu. W końcu mąż spojrzał na mnie i uśmiechnął się. – Widzisz? Znowu sama dopisałaś sobie najgorszy scenariusz. Pokiwałam głową. – Chyba naprawdę. Największe bariery często nosimy w swojej głowie Wieczorem długo myślałam o całej sytuacji. Zrozumiałam, że po historii z baklawą zaczęłam doszukiwać się problemów tam, gdzie ich nie było. Tak bardzo bałam się zrobić coś nieodpowiedniego, że zapomniałam, po co właściwie przyjechaliśmy do Turcji. Mieliśmy odpocząć. Cieszyć się wspólnym czasem. Patrzeć, jak dzieci pierwszy raz w życiu zachwycają się ciepłym morzem i zachodem słońca. Na te wakacje odkładaliśmy pieniądze bardzo długo. Szkoda byłoby zmarnować je na ciągłe zamartwianie się, co pomyślą inni. Od tamtego dnia obiecałam sobie, że zamiast doszukiwać się powodów do wstydu, zacznę po prostu cieszyć się chwilą. I chyba właśnie wtedy nasze prawdziwe wakacje naprawdę się zaczęły. Przeczytaj pierwszą część historii: „Moja rodzina stała się pośmiewiskiem na all inclusive w Turcji. Najpierw nałożyłam na talerz kawałek baklawy. Po chwili podszedł kelner”
„Moja rodzina stała się pośmiewiskiem na all inclusive w Turcji. Najpierw nałożyłam na talerz kawałek baklawy. Po chwili podszedł kelner”
Jest mi wstyd na samo wspomnienie tamtego wieczoru. Wystarczyło kilka minut, żebym poczuła się jak najgorsza turystka w całym hotelu. Byłam przekonana, że robię dokładnie to, co wszyscy wokół, a dopiero później zrozumiałam, dlaczego kelnerzy wymieniali między sobą porozumiewawcze spojrzenia. Najbardziej bolało mnie jednak to, że wszystko wydarzyło się na oczach moich dzieci.
Przez trzy lata odkładaliśmy z mężem pieniądze na zagraniczne wakacje. Takie porządne, w hotelu 4*. Zawsze było coś ważniejszego – remont, nowa pralka, zajęcia dla dzieci albo niespodziewane wydatki. Kiedy w końcu trafiliśmy na atrakcyjną ofertę wyjazdu do Turcji z opcją all inclusive, uznaliśmy, że dłużej nie ma sensu czekać. Byliśmy podekscytowani jak dzieci. – Wyobrażasz sobie? Przez tydzień nie będziemy gotować – śmiał się mój mąż. – I dzieci w końcu zobaczą ciepłe morze, a nie tylko ten lodowaty Bałtyk – odpowiedziałam. To miały być nasze pierwsze wakacje w takim standardzie. Nigdy wcześniej nie byliśmy w hotelu z ogromnym bufetem, nielimitowanymi przekąskami i deserami, które wyglądały jak z katalogu. Do tej pory jeździliśmy pod namiot do Stegny, jedliśmy pulpety ze słoików i kiełbaski z grilla. Chciałam, żeby dzieci spróbowały wszystkiego Już pierwszego wieczoru weszliśmy do restauracji i dosłownie zaniemówiłam. Stoły uginały się od jedzenia. Były dziesiątki sałatek, grillowane mięsa, świeże owoce, ciasta i desery, których nazw nawet nie znałam. Największe wrażenie zrobiła na mnie baklawa. – Mamo, co to jest? – zapytała Hania. – Nie wiem, ale wygląda przepysznie. Weźmiemy kawałek. Nałożyłam jeden. Potem drugi. – A może jeszcze ten? Przecież szkoda nie spróbować. Po chwili mój talerz był pełny słodkości. Dzieci zrobiły dokładnie to samo. – Przecież mamy zapłacone – powiedziałam do męża z uśmiechem. – Nie będziemy sobie odmawiać. On tylko wzruszył ramionami. – W sumie racja. To był dopiero początek. Zaczęliśmy zachowywać się tak, jakby jedzenie miało zaraz zniknąć Drugiego dnia przy śniadaniu nakładaliśmy na talerze po kilka rodzajów pieczywa, sery, owoce, naleśniki i ciastka. Przy basenie dzieci co chwilę przynosiły lody, a ja za każdym razem mówiłam: – Korzystajcie, przecież to wszystko jest w cenie. Po obiedzie zabieraliśmy do pokoju owoce i ciasteczka, bo wydawało mi się, że mogą przydać się później. – Schowaj jeszcze dwa banany do torby – szepnęłam do męża. – Dzieci zjedzą na plaży. Nie widziałam w tym nic złego. Myślałam, że tak robią wszyscy. Dopiero trzeciego dnia zauważyłam, że większość gości nakłada niewielkie porcje. Jeśli mieli ochotę na dokładkę, po prostu podchodzili jeszcze raz, z nowym, czystym talerzem. My natomiast wracaliśmy od bufetu z talerzami, które ledwo mieściły się na stoliku. Zrobiło mi się strasznie głupio Wieczorem usiedliśmy na tarasie restauracji. Dzieci pobiegły po desery, a ja nalewałam sobie herbatę. Nagle usłyszałam za plecami cichy głos. – Przepraszam panią. Odwróciłam się. Stał za mną kelner. – Czy mogę o coś poprosić? – Oczywiście. Uśmiechnął się bardzo uprzejmie. – Lepiej nakładać mniejsze porcje. Jeśli będzie pani miała ochotę, zawsze można wrócić po więcej. Szkoda jedzenia. Spojrzałam na stolik. Na talerzach moich dzieci zostały kawałki ciast, których nawet nie spróbowały. Obok leżały owoce, których nikt już nie zamierzał zjeść. Poczułam, jak robi mi się gorąco. – Bardzo przepraszam – odpowiedziałam cicho. Kelner skinął głową. To chyba jeszcze bardziej mnie zawstydziło. Najważniejszą lekcję dostałam od własnego syna Kiedy wróciliśmy do pokoju, długo nie mogłam zasnąć. Wciąż myślałam o tej rozmowie. Dopiero rano mój dziesięcioletni Kuba powiedział coś, co zapamiętam na długo. – Mamo, możemy dziś brać mniej jedzenia? Spojrzałam na niego zdziwiona. – Dlaczego? – Bo wczoraj chciałem spróbować wszystkiego, a potem było mi szkoda wyrzucać. Lepiej wziąć trochę i wrócić drugi raz. Uśmiechnęłam się. – Masz rację. Od tamtej chwili dokładnie tak robiliśmy. Nakładaliśmy niewielkie porcje, wracaliśmy po dokładki i wybieraliśmy tylko to, na co naprawdę mieliśmy ochotę. Okazało się, że dzięki temu jedliśmy spokojniej, próbowaliśmy więcej nowych potraw i nic nie trafiało do kosza. Pod koniec wyjazdu ten sam kelner zatrzymał się przy naszym stoliku. – Widzę, że już państwo wiedzą, jak działa all inclusive – powiedział z uśmiechem. Roześmialiśmy się wszyscy. Wracając do Polski, zrozumiałam, że największym luksusem na takich wakacjach nie jest możliwość nakładania jedzenia bez ograniczeń. Prawdziwy luksus polega na tym, że nie trzeba się spieszyć ani brać wszystkiego naraz, bo następnego dnia bufet znowu będzie pełny. A moje dzieci dostały przy okazji lekcję, której nie nauczyłby ich żaden przewodnik po Turcji – że z jedzenia warto korzystać z głową, nawet wtedy, gdy wydaje się, że jest go bez końca. Przeczytaj dalszą część tej historii: „Myślałam, że zapadnę się pod ziemię na all inclusive w Turcji. Chciałam wynieść dzieciom dwa banany z restauracji, gdy zatrzymał mnie kelner” Czytaj także: „Jestem rezydentką w Turcji. Na all inclusive wychodzi z nas buractwo. Nigdy nie zapomnę, o co poprosił ten ojciec” „Nasze jedyne wakacyjne atrakcje to lody i boisko pod blokiem. Nie wiem, kogo stać na obozy i kolonie przez bite 2 miesiące” „Mam żonę w Polsce i przyjaciółkę w Hiszpanii. Nie zostawię żadnej, przecież mamy dzieci”
„Córka przyjechała z mężem i dziećmi na 2 tygodnie i myślała, że będę im usługiwać. Mój dom to nie hotel Gołębiewski”
Zawsze czekałam na wakacyjne odwiedziny córki i wnuków. Tęskniłam za nimi, piekłam ich ulubione ciasta i planowałam wspólne spacery. Tym razem już po dwóch dniach miałam ochotę spakować ich walizki i odwieźć na dworzec. Nigdy nie przypuszczałam, że własna córka sprawi, iż we własnym domu poczuję się jak pokojówka.
Mieszkam niedaleko jeziora, w niewielkim domu z ogrodem. Odkąd córka wyszła za mąż i przeprowadziła się prawie czterysta kilometrów ode mnie, widujemy się głównie w święta i latem. Dlatego, kiedy zadzwoniła z pytaniem, czy mogą przyjechać na dwa tygodnie z dziećmi, nawet się nie zastanawiałam. – Mamo, wynajem nad jeziorem kosztuje fortunę. Pomyśleliśmy, że może spędzimy urlop u ciebie. – Przecież wiesz, że zawsze jesteście mile widziani – odpowiedziałam. Przez kilka dni przygotowywałam dom. Zmieniłam pościel, zrobiłam zakupy, upiekłam sernik i drożdżówki dla wnuków. Cieszyłam się jak dziecko. Pierwszy wieczór był cudowny. Rozmowy do późna, śmiech dzieci, wspólna kolacja. Pomyślałam, że zapowiadają się piękne dwa tygodnie. Szybko zrozumiałam, jaką rolę mi wyznaczono Następnego dnia córka zeszła do kuchni około dziewiątej. – Mamo, zrobisz jajecznicę? Dzieci są głodne. Nie zrobiło mi to różnicy. W końcu są u babci. Potem usłyszałam: – Mogłabyś zostać z małym? Chcemy z Tomkiem wyskoczyć na rowery. Po południu: – Mamo, nastawisz pranie? I jakbyś mogła rozwiesić, bo wrócimy późno. Wieczorem: – Ale super, że jesteś. Nawet nie muszę zmywać. Zaśmiała się. Ja już nie. Każdy kolejny dzień wyglądał podobnie. Wstawałam pierwsza, przygotowywałam śniadanie dla sześciu osób, sprzątałam po wszystkich, robiłam zakupy, gotowałam obiady, pilnowałam wnuków, rozwieszałam pranie i zmywałam naczynia. Moja córka z zięciem wychodzili na plażę, do restauracji, na kajaki albo po prostu leżeli na leżakach w ogrodzie. – Mamo, przecież ty lubisz gotować – słyszałam. – Mamo, dzieci najlepiej czują się z tobą. – Mamo, odpoczniesz, jak wyjedziemy. To ostatnie zdanie bolało mnie najbardziej. Pękłam przy kolacji Dziewiątego dnia usiadłam do stołu z miską gorącej zupy. Nie zdążyłam nawet wziąć pierwszej łyżki. – Mamo – odezwała się córka. – Jutro mogłabyś zrobić schabowe? Tomek ma ochotę. A dzieci pytały jeszcze o naleśniki. Spojrzałam na nią i po raz pierwszy od wielu lat nie ugryzłam się w język. – Aniu, powiedz mi... Wy przyjechaliście do mnie w odwiedziny czy do hotelu? Zapadła cisza. – Co masz na myśli? – zapytała zdziwiona. – To, że od ponad tygodnia nie pamiętam, kiedy ostatni raz wypiłam spokojnie kawę. Od rana do wieczora gotuję, piorę, sprzątam i zajmuję się dziećmi. A wy zachowujecie się tak, jakbym była obsługą. Córka przewróciła oczami. – Mamo, przesadzasz. Wtedy powiedziałam coś, czego sama się po sobie nie spodziewałam. – Mój dom to nie hotel Gołębiewski. A ja nie jestem pokojówką ani kucharką na etacie. Zięć powiedział coś, czego się nie spodziewałam Przez chwilę nikt się nie odzywał. Nagle odezwał się Tomek. – Mamo... ma mama rację. Spojrzałam na niego zaskoczona. – Ania, nawet nie zauważyliśmy, ile mama robi. Ja też. Zachowaliśmy się fatalnie. Moja córka spojrzała najpierw na niego, potem na mnie. – Naprawdę aż tak to wyglądało? – Naprawdę. Nie krzyczałam. Nie płakałam. Po prostu byłam zmęczona. Następnego dnia obudziłam się w innym domu Kiedy zeszłam rano do kuchni, usłyszałam śmiech wnuków. Na stole czekały kanapki. Zięć smażył jajecznicę. Córka wyjmowała naczynia ze zmywarki. – Dzień dobry, mamo – uśmiechnęła się niepewnie. – Dzisiaj masz wolne. Zaśmiałam się. – A od czego? – Od wszystkiego. Tego dnia pierwszy raz od ich przyjazdu poszłam sama nad jezioro z książką. Kiedy wróciłam, obiad był już gotowy. Wieczorem córka usiadła obok mnie na tarasie. – Przepraszam – powiedziała cicho. – Chciałam odpocząć od codzienności i nawet nie zauważyłam, że całą tę codzienność przerzuciłam na ciebie. Ścisnęłam jej dłoń. – Wiesz, kochanie... Babcia też ma prawo mieć wakacje. Od tamtej pory, kiedy przyjeżdżają do mnie na dłużej, obowiązuje jedna zasada. Każdy dokłada coś od siebie. Jedni robią śniadanie, inni obiad, ktoś sprząta po kolacji, ktoś zabiera dzieci na spacer. Dzięki temu znowu mogę cieszyć się ich obecnością. Bo rodzina jest od tego, żeby odpoczywać razem, a nie kosztem jednej osoby. Zobacz także: „Wnuczka zamieszkała ze mną na czas remontu. Miałam jej pilnować, a ona zapadła się pod ziemię. Jak mogłam tak zawieść córkę i zięcia?” „Moje dzieci codziennie bawiły się u sąsiadki. Po tygodniu dostałam rachunek i krótki list. Gdy przeczytałam ostatnie zdanie, zrobiło mi się wstyd” „Mieszkamy nad morzem, więc znajomi traktują mój dom jak darmowe all inclusive. A do chrześnicy nawet z życzeniami nie zadzwonią”
Opiekunka kolonijna porównuje dzieci do dubajskich szejków. „Po pytaniu o wannę od razu chwyciłam za telefon”
Pierwszy dzień kolonii przebiegał spokojnie. Dzieci rozpakowywały walizki, poznawały wychowawców i nowych kolegów. Wszystko zmieniło się podczas wieczornego obchodu pokoi. Jedno niewinne pytanie sprawiło, że opiekunka natychmiast zadzwoniła do mamy chłopca. „Już wiedziałam, że sama sobie z tym nie poradzę” – pisze Karolina w mailu do naszej redakcji.
Młodzi wychowawcy często mówią, że największym wyzwaniem na koloniach nie są dziś niesforne dzieci, ale te, które w domu są we wszystkim wyręczane. Swoją historię opisała nam studentka pedagogiki, która od kilku lat dorabia jako opiekunka kolonijna. Jak przyznaje, jedno zdanie dziewięciolatka zostanie z nią na długo. „Myślałam, że żartuje. On mówił całkiem poważnie” Dzień dobry, od trzech lat jeżdżę na kolonie jako wychowawczyni. Lubię tę pracę, choć bywa naprawdę wyczerpująca. Dzieci są różne – jedne tęsknią za domem, inne nie chcą spać, jeszcze inne potrafią pokłócić się o najbardziej absurdalne rzeczy. Ale w zeszłym roku wydarzyło się coś, czego kompletnie się nie spodziewałam. Pierwszego wieczoru chodziłam po pokojach i pytałam, czy wszyscy się już rozpakowali, czy wiedzą, gdzie są łazienki i czy czegoś potrzebują. W jednym z pokoi siedział dziewięcioletni chłopiec. Spojrzał na mnie całkiem poważnie i zapytał: „A gdzie jest wanna?”. Pomyślałam, że może źle usłyszałam. Odpowiedziałam, że w ośrodku są prysznice. On zrobił wielkie oczy. „Po pięciu minutach rozmawiałam z jego mamą” Na początku próbowałam go uspokoić, ale z każdą minutą było coraz dziwniej. Chłopiec powiedział, że na wakacjach zawsze jest wanna. Wtedy chwyciłam za telefon. Nie po to, żeby się poskarżyć. Po prostu chciałam zapytać mamę, czy czegoś nie przeoczyliśmy. Usłyszałam spokojny głos: „Tak, on zawsze kąpie się tylko w wannie. W domu myję mu włosy”. Przyznam szczerze – przez chwilę zaniemówiłam. „Coraz częściej spotykam dzieci, które żyją jak mali szejkowie” To nie był jedyny przypadek. Na tych samych koloniach jedna dziewczynka nie umiała posmarować kromki masłem. Inny chłopiec nie wiedział, jak założyć poszwę na kołdrę. Jeszcze ktoś inny przyniósł mi brudne skarpetki z pytaniem, gdzie ma je odłożyć, bo w domu „zawsze robi to mama”. Czasem żartujemy z innymi wychowawcami, że niektóre dzieci żyją jak dubajscy szejkowie: dlatego, że wszystko ktoś robi za nie. Rodzice podają, przypominają, pakują, ścielą łóżka, myją włosy, sprzątają, szykują ubrania. A potem takie dziecko jedzie na kolonie i nagle okazuje się, że pierwszy raz w życiu musi zrobić coś całkowicie samodzielnie. I jest przerażone. „To nie była wina tego chłopca” Nie mam pretensji do dzieci. One po prostu funkcjonują tak, jak zostały nauczone. Mam też świadomość, że wielu rodziców robi to z miłości. Łatwiej i szybciej jest umyć dziecku głowę niż czekać, aż zrobi to samo. Ale z boku naprawdę widać, jak bardzo brakuje niektórym dzieciom codziennej samodzielności. Ten chłopiec po kilku dniach normalnie brał prysznic. Pod koniec turnusu śmiał się, że teraz nawet woli prysznic od wanny. Pomyślałam wtedy, że czasem największą przysługą, jaką możemy zrobić dziecku, jest... pozwolić mu spróbować. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Historia naszej czytelniczki może wydawać się zabawna, ale pokazuje problem, o którym coraz częściej mówią wychowawcy kolonijni. Dzieci wyjeżdżające na pierwszy samodzielny wyjazd nie muszą umieć wszystkiego. Powinny jednak radzić sobie z podstawowymi czynnościami, takimi jak umycie się, przebranie czy spakowanie własnych rzeczy. Nie chodzi o to, by kilku- czy kilkunastolatek był całkowicie samowystarczalny. Kolonie są właśnie po to, by uczyć samodzielności. Warto jednak pamiętać, że im więcej codziennych obowiązków dziecko przećwiczy jeszcze w domu, tym większa szansa, że pierwszy wyjazd będzie dla niego przygodą, a nie źródłem stresu. Czytaj także: Chciałam dorobić jako opiekunka kolonijna. To praca cięższa niż na kopalni
Nauczycielka: „Chciałam dorobić jako opiekunka na koloniach: to praca cięższa niż na kopalni. Wystarczył 1 telefon od matki”
Zdarza się, że latem nauczyciele decydują się dorobić jako wychowawcy na koloniach. Jedna z naszych czytelniczek przekonuje, że po zeszłorocznym wyjeździe długo zastanawiała się, czy kiedykolwiek jeszcze się na to zdecyduje. Wszystko zmienił telefon od mamy jednego z uczestników.
Praca wychowawcy kolonijnego wielu osobom kojarzy się z wycieczkami, ogniskami i wakacyjną atmosferą. W rzeczywistości to odpowiedzialność za kilkanaścioro (albo i więcej) dzieci przez całą dobę. O tym, jak wygląda to od kulis, napisała do naszej redakcji młoda nauczycielka i mama pięcioletniej dziewczynki. „Myślałam, że skoro pracuję w szkole, nic mnie już nie zaskoczy” Dzień dobry, jestem nauczycielką od czterech lat. Mam też pięcioletnią córeczkę. W zeszłe wakacje postanowiłam pierwszy raz pojechać jako wychowawczyni na kolonie. Nie ukrywam – głównym powodem były pieniądze. Pensja nauczyciela nie rozpieszcza, a każda dodatkowa kasa się przydaje. Córka została z tatą, który pracuje zdalnie i mógł elastycznie zorganizować sobie czas. Pomagali też dziadkowie, więc byłam spokojna. Przed wyjazdem śmiałam się, że przecież na co dzień pracuję z dziećmi. Co może mnie jeszcze zaskoczyć? Oj, bardzo szybko życie zweryfikowało moje myślenie... W końcu w szkole spędzam z uczniami tylko kilka godzin, a wycieczki zdarzają się sporadycznie. Kolonie trwają dwadzieścia cztery godziny na dobę. Nie ma dzwonka kończącego pracę. Nie ma powrotu do domu. Nie ma chwili, kiedy odpowiedzialność za dzieci przejmuje ktoś inny. Jesteś wychowawcą rano, w południe, wieczorem i w nocy. Czytaj także: „Pierwszego dnia obozu syn zadzwonił z płaczem. Wychowawcom powiem jedno: dziękuję” „Po jednym telefonie od mamy zrozumiałam, że niektórzy naprawdę oczekują od nas wszystkiego” Już pierwszego dnia zadzwoniła do mnie mama jednego z chłopców. Miał dziewięć lat. Myślałam, że chce zapytać, czy syn bezpiecznie dojechał albo jak się czuje. Usłyszałam coś zupełnie innego: „Czy mogłaby pani codziennie sprawdzać, czy on zakłada czyste ubrania i zmienia skarpetki? Bo w domu trzeba mu o tym przypominać. Sam nie pamięta”. Na chwilę zamilkłam. Naprawdę nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Miałam pod opieką kilkanaścioro dzieci w wieku od ośmiu do piętnastu lat. Pilnowałam godzin zbiórek, bezpieczeństwa nad wodą, konfliktów między dziećmi, tęsknoty za domem, telefonów do rodziców i całej masy rzeczy, których nikt z zewnątrz nawet nie widzi. A jedna z mam oczekiwała, że codziennie będę jeszcze kontrolować, czy jej dziewięcioletni syn zmienił skarpetki. To był moment, w którym dotarło do mnie, jak bardzo niektórzy rodzice przerzucają swoją odpowiedzialność na innych. „Po miesiącu byłam bardziej zmęczona niż po całym roku szkolnym” Nie zrozumcie mnie źle. To nie dzieci były największym problemem. Większość naprawdę była fantastyczna. Tęskniły za rodzicami, czasem się pokłóciły, czasem marudziły. To normalne. Najbardziej męczyło mnie poczucie, że dla części rodziców wychowawca kolonijny ma być jednocześnie nauczycielem, opiekunem, psychologiem, pielęgniarką, animatorem, drugim rodzicem i osobistym asystentem ich dziecka. Po miesiącu wróciłam do domu kompletnie wyczerpana, wymęczona, jakbym harowała na kopalni. Przytuliłam swoją córkę i pomyślałam, że nigdy nie chciałabym, żeby w wieku dziewięciu czy dziesięciu lat potrzebowała obcej osoby do przypominania o zmianie skarpetek. Wyjazd nauczył mnie jeszcze jednej rzeczy. My, nauczyciele, naprawdę robimy znacznie więcej, niż wielu osobom się wydaje. A wychowawcy kolonijni zasługują na ogromny szacunek. Dopóki sama tego nie przeżyłam, nie miałam pojęcia, jak ogromna odpowiedzialność spoczywa na ich barkach. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Praca wychowawcy kolonijnego to nie wakacje z dziećmi, lecz odpowiedzialność przez całą dobę. To właśnie dlatego organizatorzy podkreślają, że samodzielność dziecka przed pierwszym wyjazdem ma ogromne znaczenie. Historia naszej czytelniczki pokazuje również szerszy problem. Rodzice chcą mieć pewność, że ich dzieci będą pod dobrą opieką, co jest całkowicie zrozumiałe. Jednak opiekun kolonijny nie jest w stanie zastąpić każdemu dziecku rodzica i wyręczać go w codziennych czynnościach. Czasem najlepszym prezentem, jaki możemy dać dziecku przed wakacyjnym wyjazdem, jest nauczenie go podstawowej samodzielności jeszcze w domu. Zobacz także: Dopłaty 800 zł do kolonii. Warunek: udział dziecka w edukacji zdrowotnej. „Nagroda za mądrość rodziców”
„Moje dzieci codziennie bawiły się u sąsiadki. Po tygodniu dostałam rachunek i krótki list. Gdy przeczytałam ostatnie zdanie, zrobiło mi się wstyd”
Kiedy wyjęłam ze skrzynki białą kopertę, byłam przekonana, że to kolejna reklama albo rachunek za prąd. W środku znalazłam jednak coś, czego kompletnie się nie spodziewałam – dokładne wyliczenie kosztów zabaw moich dzieci i krótki list od sąsiadki. W pierwszej chwili aż się zagotowałam. Byłam pewna, że przekroczyła wszelkie granice.
Byłam przekonana, że trafiła nam się sąsiadka o złotym sercu, która po prostu uwielbia dzieci. Nawet przez chwilę nie zastanowiłam się, ile kosztuje ją moja wygoda. Dopiero koperta znaleziona w skrzynce uświadomiła mi, że czasem można wykorzystywać czyjąś dobroć, nawet nie zdając sobie z tego sprawy. Dzieci pokochały ogród pani Zosi bardziej niż własny Mieszkamy na spokojnym osiedlu domów jednorodzinnych. Nasz ogród jest niewielki – trochę trawy, piaskownica i stary hamak. Tuż obok mieszka pani Zosia, emerytowana nauczycielka. Jej ogród wygląda zupełnie inaczej. Kilka lat temu syn z synową postawili tam ogromną trampolinę, drewniany domek, huśtawki i niewielki basen. Wszystko z myślą o wnukach, które przyjeżdżały do niej na wakacje. Tamtego lata wnuki miały przyjechać dopiero w sierpniu. Któregoś dnia pani Zosia sama zagadnęła mnie przez płot. – Kasiu, niech dzieci przyjdą się pobawić. I tak siedzę w ogrodzie, a samej trochę mi się nudzi. Moje dzieci nie trzeba było namawiać dwa razy. Siedmioletni Antek i pięcioletnia Zosia dosłownie zakochali się w tamtym ogrodzie. Wracali wieczorem zmęczeni, szczęśliwi i opowiadali o kolejnych zabawach. – Mamo, pani Zosia zrobiła nam lemoniadę! – A później piekliśmy naleśniki! – I jeszcze puszczaliśmy bańki! Słuchałam tego z uśmiechem. Cieszyłam się, że dzieci mają takie wakacje, a ja mogę spokojnie popracować z domu. Nawet nie zauważyłam, kiedy stało się to codziennością Po kilku dniach przestałam pytać panią Zosię, czy to na pewno nie problem. Rano dzieci jadły śniadanie, zakładały czapki i już stały przy furtce. – Mamo, możemy iść? – Jasne. Tylko wróćcie na obiad. Czasem nawet nie odprowadzałam ich do sąsiadki. Wiedziałam, że furtka jest otwarta, a pani Zosia od rana krząta się po ogrodzie. Wieczorem odbierałam dzieci i słyszałam kolejne opowieści. – Dzisiaj były lody! – Pani Zosia kupiła truskawki! – Malowaliśmy kredą cały podjazd! – A jutro mamy zrobić zawody w puszczaniu baniek! Śmiałam się razem z nimi. – Ale was rozpieszcza. Pani Zosia tylko machała ręką. – Daj spokój. Wakacje są od tego, żeby dzieci miały frajdę. Ani razu nie przyszło mi do głowy, żeby kupić po drodze kilogram truskawek, sok do lemoniady albo choćby paczkę lodów. Byłam przekonana, że skoro sama ich zaprasza, to sprawia jej to przyjemność. Najpierw się oburzyłam Po tygodniu znalazłam w skrzynce białą kopertę. Byłam pewna, że to jakiś rachunek za prąd albo ulotka. W środku leżała kartka. Na górze widniał napis: „Tydzień wakacji Antka i Zosi”. Niżej było staranne wyliczenie. 3 cytryny – 12 zł 2 litry soku – 16 zł Kilogram truskawek – 18 zł Lody – 22 zł Mąka, jajka i mleko na naleśniki – 17 zł Kreda – 8 zł Bańki mydlane – 10 zł Na samym dole ktoś dopisał: Razem: 103 zł. Poczułam, jak robi mi się gorąco. – Naprawdę? – powiedziałam na głos. – Policzyła dzieciom nawet kredę? Byłam wściekła. Już miałam iść do sąsiadki z pieniędzmi i powiedzieć jej kilka gorzkich słów, kiedy zauważyłam, że pod rachunkiem leży jeszcze druga kartka. Ostatnie zdanie zmieniło wszystko Usiadłam przy stole i zaczęłam czytać. „Droga Kasiu. Nie chcę od Ciebie ani złotówki. Ten rachunek przygotowałam tylko dlatego, że chyba obie przestałyśmy zauważać, iż codzienna opieka nad dziećmi to nie tylko czas, ale też zwykłe wydatki. Bardzo polubiłam Antka i Zosię. Są grzeczne, ciekawe świata i każdego dnia wnosiły do mojego domu mnóstwo radości. Jeśli znów będą chciały przychodzić, zawsze będą mile widziane. Następnym razem wystarczy jednak, że czasem zapytasz, czy czegoś nie potrzeba. Albo przyniesiesz cytryny na lemoniadę. To naprawdę wystarczy”. Czytałam ten list kilka razy. Najbardziej zabolało mnie ostatnie zdanie. „Nie chodzi o pieniądze. Najbardziej brakowało mi zwykłego: »Dziękuję, pani Zosiu«.” Pobiegłam do niej jeszcze tego samego dnia Nie czekałam ani chwili. Wzięłam koszyk, włożyłam do niego truskawki, cytryny, sok, lody i jeszcze świeże drożdżówki z piekarni. Zapukałam do furtki. Pani Zosia siedziała z dziećmi pod parasolem i właśnie czytała im książkę. – Mogę na chwilę? – zapytałam cicho. Uśmiechnęła się. – Oczywiście. Od razu zaczęłam przepraszać. – Nawet nie zauważyłam, kiedy to wszystko stało się dla mnie czymś oczywistym. Byłam przekonana, że skoro sama zaprasza pani dzieci, to naprawdę niczego pani nie potrzeba. Pani Zosia poklepała mnie po dłoni. – Kasiu, mnie nie chodziło o te sto złotych. – To o co? Uśmiechnęła się smutno. – Przez tydzień ani razu nie zapytałaś, czy nie kupić soku albo owoców. W pewnym momencie poczułam się trochę jak wakacyjna świetlica. A przecież jestem tylko sąsiadką. Poczułam, jak policzki robią mi się czerwone. Miała rację. Od tamtej rozmowy dzieci nadal bawią się u pani Zosi. Jest jednak jedna zasadnicza różnica. Co kilka dni przynoszą koszyk z owocami, domowe ciasto albo składniki na wspólne naleśniki. A kiedy wracają do domu, pierwsze, o co pytam, brzmi: „Podziękowaliście pani Zosi?”. Bo zrozumiałam, że dobroć drugiego człowieka bardzo łatwo uznać za coś oczywistego. A wtedy przestaje być prezentem i zaczyna przypominać obowiązek. Zobacz także: „Wysłałam męża z Leosiem na zakupy, wrócił sam z przemoczoną czapeczką. Zdążyłam tylko wykrzyczeć, gdzie jest mój syn” „Mąż wrócił z delegacji w Hiszpanii dziwnie milczący. Gdy rozpakowywałam jego walizkę, z bocznej kieszeni wypadło małe zawiniątko” „Dzieci wróciły od dziadków odmienione. Opowieści o zwyczajach teścia mnie zmroziły: codziennie o 18 wyjmował czerwony notes”
„Mieszkamy nad morzem, więc znajomi traktują mój dom jak darmowe all inclusive. A do chrześnicy nawet z życzeniami nie zadzwonią”
Przez wiele lat powtarzałam sobie, że przecież gości się nie rozlicza. Skoro mamy dom nad morzem, to naturalne, że bliscy chcą nas odwiedzać. Dopiero któregoś lata zrozumiałam, że nie przyjeżdżają do nas. Przyjeżdżają nad morze, a my jesteśmy tylko dodatkiem do darmowego noclegu. Najbardziej zabolało mnie jednak zachowanie osoby, która miała być dla mojej córki kimś naprawdę wyjątkowym.
Mieszkamy z mężem i dziewięcioletnią Amelką w niewielkiej miejscowości nad Bałtykiem. Kocham to miejsce, choć latem zamienia się w jeden wielki, zatłoczony kurort. Turyści narzekają na korki i kolejki do smażalni, a ja wiem, że za kilka miesięcy znowu zapanuje tu cisza. Od czerwca do końca sierpnia praktycznie nie było weekendu, żeby ktoś do nas nie zadzwonił. – Słuchajcie, będziemy przejazdem. Wpadniemy na dwie noce. Albo: – Dzieci bardzo chcą zobaczyć morze. Możemy się u was zatrzymać od piątku do poniedziałku? Zawsze odpowiadałam, że oczywiście. Prałam pościel, przygotowywałam pokoje, robiłam większe zakupy i gotowałam obiady dla sześciu albo ośmiu osób. Nie oczekiwałam pieniędzy. Wystarczyłoby zwykłe „dziękuję” i odrobina wyczucia. Tego jednak często brakowało. Najbardziej bolało mnie zachowanie matki chrzestnej Amelki Najczęściej przyjeżdżała moja przyjaciółka Aneta. To właśnie ona dziewięć lat wcześniej została matką chrzestną naszej córki. Wtedy mówiła, że Amelka będzie dla niej jak własne dziecko i że zawsze może na nią liczyć. Rzeczywistość okazała się zupełnie inna. Aneta nigdy nie pamiętała o urodzinach Amelki. Czasami dzwoniła tydzień później, czasami miesiąc później, a bywało, że nie dzwoniła wcale. – Przepraszam, tyle się dzieje... – tłumaczyła. Nie chodziło nawet o prezenty. Dziecko bardziej cieszy się z telefonu i kilku ciepłych słów niż z najdroższej zabawki. Problem polegał na tym, że kiedy tylko zaczynały się wakacje, Aneta nagle doskonale pamiętała nasz numer telefonu. – Kochana, możemy przyjechać na kilka dni? Tak się za wami stęskniliśmy. Przyjeżdżała z mężem i dwójką dzieci. Korzystali z naszego domu od rana do wieczora, a potem wracali z plaży zadowoleni i opaleni. Najbardziej bolało mnie jednak to, że nawet wtedy nie poświęcała Amelce szczególnej uwagi. Zrozumiałam, że moja córka widzi więcej, niż mi się wydawało Któregoś popołudnia dzieci wróciły z plaży, a Aneta weszła do kuchni z uśmiechem. – Ale były gofry! Takie z bitą śmietaną i owocami. Dawno takich nie jadłam. Spojrzałam odruchowo na Amelkę. Siedziała przy stole i jadła kanapkę. – A ty nie byłaś z nimi? – zapytałam. Córka pokręciła głową. – Nie. Aneta machnęła ręką. – Oj, została z wujkiem. Nie chciało nam się już wracać po pieniądze. Zrobiło mi się dziwnie. Przecież portfel miała przy sobie. Widziałam go rano. Nie odezwałam się, ale wieczorem Amelka sama usiadła obok mnie na tarasie. – Mamo, ciocia mnie chyba nie lubi. Poczułam, jak ściska mnie w gardle. – Dlaczego tak myślisz? – Bo zawsze bawi się ze swoimi dziećmi. Mnie nigdy nie zaprosi. Nawet dziś wszyscy poszli na gofry, a ja zostałam. Przytuliłam ją najmocniej, jak umiałam. Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Po raz pierwszy nie zgodziłam się na kolejne wakacje Kilka dni po wyjeździe Aneta zadzwoniła. – Słuchaj, w sierpniu mamy jeszcze tydzień urlopu. Pomyśleliśmy, że znowu do was przyjedziemy. Tym razem nie odpowiedziałam od razu. – Aneta, chyba nie będzie to dobry pomysł. Po drugiej stronie zapadła cisza. – Dlaczego? – Bo mam wrażenie, że przyjeżdżacie tu dla morza, a nie dla nas. Roześmiała się. – No coś ty. – Naprawdę tak to wygląda. Kiedy Amelka ma urodziny, nawet nie pamiętasz, żeby zadzwonić. Przez cały rok praktycznie się nie odzywasz, ale w czerwcu zawsze przypomina ci się, że masz rodzinę nad Bałtykiem. Przez chwilę milczała. – Przesadzasz. – Nie. Po prostu pierwszy raz mówię ci, jak to wygląda z naszej strony. Najbardziej zaskoczyła mnie reakcja córki Po zakończonej rozmowie miałam wyrzuty sumienia. Nie lubię konfliktów i długo zastanawiałam się, czy nie byłam zbyt ostra. Wieczorem Amelka usiadła obok mnie na kanapie. – Ciocia już nie przyjedzie? – Chyba nie w tym roku. Spojrzała na mnie i uśmiechnęła się. – To dobrze. Zdziwiłam się. – Dlaczego? – Bo wtedy będziemy mieli wakacje tylko dla siebie. Dopiero wtedy uświadomiłam sobie, że przez całe lato żyliśmy pod gości. Sprzątaliśmy przed ich przyjazdem, gotowaliśmy dla nich obiady, dostosowywaliśmy plany do ich urlopów i oddawaliśmy im nasz dom. Własne wakacje zaczynały się dopiero wtedy, gdy ostatni gość zamykał za sobą furtkę. Od tamtego czasu obowiązuje u nas jedna zasada. Drzwi naszego domu nadal są otwarte dla bliskich, ale tylko dla tych, którzy naprawdę chcą spędzić czas z nami, a nie po prostu znaleźć darmowy nocleg kilka minut od plaży. Bo gościnność nie polega na tym, żeby pozwalać innym wykorzystywać swoją dobroć. A rola matki chrzestnej nie kończy się na zdjęciu z chrztu i telefonie wtedy, kiedy zaczynają się wakacje. Czytaj także: „Dziadkowie zabrali Tymonka na działkę, bo w bloku piekarnik. Gdy wieczorem przywieźli tylko reklamówkę mokrych ubrań, nie mogłam wydobyć słowa” „Mam żonę w Polsce i przyjaciółkę w Hiszpanii. Nie zostawię żadnej, przecież mamy dzieci” „Mama od przyjazdu do sanatorium nie dawała znaku życia. Po 3 dniach jej telefon odebrał jakiś mężczyzna. Powiedział 2 słowa”
Rodzice żądają świetlic otwartych w wakacje. „Nauczyciele i tak mają wolne, mogliby zrobić coś pożytecznego”
„A z kim mam zostawić dziecko przez dwa miesiące?” – to pytanie wraca wśród rodziców każdego lata. Tym razem dyskusja poszła o krok dalej. Coraz więcej osób uważa, że szkoły powinny organizować wakacyjne dyżury w świetlicach. O pedagogach, jak zwykle, nikt nie myśli.
Jeszcze kilka lat temu wakacyjna organizacja pracy szkół nie budziła aż takich emocji. Dziś wystarczy jedno pytanie w rodzicielskiej grupie na Facebooku, by rozpętała się prawdziwa burza. Czy szkoły powinny zapewniać dzieciom opiekę także w lipcu i sierpniu, skoro wielu rodziców pracuje przez całe wakacje? Wakacyjne świetlice coraz częściej pojawiają się w dyskusjach rodziców Każdego lata w mediach społecznościowych wraca ten sam temat. Rodzice pytają, dlaczego przedszkola organizują wakacyjne dyżury, a szkoły podstawowe w większości przypadków zamykają drzwi już po zakończeniu roku szkolnego. W grupach parentingowych nie brakuje głosów, że system nie nadąża za rzeczywistością. Model rodziny bardzo się zmienił. Coraz częściej pracują oboje rodzice, wielu z nich nie ma możliwości wzięcia dwóch miesięcy urlopu ani wsparcia ze strony dziadków. Kolonie czy półkolonie rozwiązują problem tylko częściowo – zwykle trwają tydzień lub dwa i wiążą się z dodatkowymi kosztami. Pozostaje więc pytanie: co zrobić z dzieckiem przez pozostałe tygodnie wakacji? Właśnie dlatego coraz więcej osób postuluje wprowadzenie wakacyjnych dyżurów świetlic szkolnych. Nie chodzi o prowadzenie normalnych lekcji, ale o zapewnienie dzieciom bezpiecznego miejsca, w którym mogłyby spędzić kilka godzin dziennie pod opieką dorosłych. Zwolennicy takiego rozwiązania przekonują, że szkoły dysponują odpowiednimi salami, zapleczem i personelem, więc organizacyjnie byłoby to możliwe. – Mam dwójkę dzieci w wieku 8 i 10 lat. Oboje z mężem pracujemy na pełen etat i co roku przeżywamy ten sam koszmar. Urlopu mamy w sumie trzy tygodnie, wakacje trwają ponad dwa miesiące. Przedszkola mają dyżury, więc dlaczego szkoły nie mogłyby zrobić tego samego? Nie oczekuję lekcji ani zajęć edukacyjnych. Chciałabym po prostu mieć miejsce, gdzie dzieci będą bezpieczne przez kilka godzin. – Magda, mama dzieci w wieku 8 i 10 lat – Mam córkę, która skończyła 7 lat. To był jej pierwszy rok w szkole i nagle okazało się, że od lipca zostajemy bez żadnej opieki. Półkolonie kosztują fortunę, a miejsc jest mało. Szczerze? Nie rozumiem, dlaczego szkoły całkowicie znikają z życia rodzin na dwa miesiące. Dyżurna świetlica naprawdę rozwiązałaby problem wielu pracujących rodziców. – Karolina, mama 7-latki „Nauczyciele mają dwa miesiące wolnego”? Ten argument wraca co roku W internetowych dyskusjach regularnie pojawia się też znacznie bardziej kontrowersyjny argument. Niektórzy rodzice twierdzą, że skoro nauczyciele mają wakacje, mogliby w tym czasie prowadzić świetlice lub opiekować się dziećmi. To właśnie takie komentarze wywołują największe emocje. Część internautów uważa, że szkoła jest instytucją publiczną i powinna odpowiadać na potrzeby rodzin. Inni przypominają, że praca nauczyciela nie kończy się wraz z rozdaniem świadectw, a przekonanie o dwóch miesiącach pełnego urlopu jest jednym z najczęściej powtarzanych mitów. Warto pamiętać, że po zakończeniu zajęć dydaktycznych nauczyciele uczestniczą w radach pedagogicznych, przygotowują dokumentację, biorą udział w egzaminach poprawkowych, szkoleniach czy planowaniu kolejnego roku szkolnego. Ich urlop również jest regulowany przepisami i nie oznacza dwóch miesięcy całkowitej swobody. – Mam syna w wieku 11 lat i naprawdę rozumiem rodziców, którzy mają problem z organizacją wakacji. Sama go mam. Ale obarczanie tym nauczycieli jest po prostu niesprawiedliwe. Ciągle słyszę, że mają dwa miesiące wolnego, a to zwyczajnie nie jest prawda. Każdy pracownik zasługuje na urlop, a jeśli państwo chce organizować wakacyjne świetlice, powinno stworzyć do tego osobny system i zatrudnić chętnych opiekunów, a nie dokładać obowiązków nauczycielom. – Joanna, mama 11-latka Rodzice są podzieleni, ale problem pozostaje W tej dyskusji trudno znaleźć rozwiązanie, które zadowoli wszystkich. Z jednej strony są rodzice próbujący pogodzić pracę zawodową z opieką nad dziećmi i liczący na większe wsparcie ze strony państwa. Z drugiej – nauczyciele, którzy od lat mierzą się z krzywdzącymi stereotypami dotyczącymi czasu swojej pracy. Jedno wydaje się pewne. Wakacyjne funkcjonowanie szkół coraz częściej staje się tematem publicznej debaty, a wraz z rosnącymi kosztami życia i zmianami na rynku pracy podobnych głosów będzie tylko przybywać. Pytanie nie brzmi już, czy problem istnieje. Coraz więcej rodziców zastanawia się raczej, kto powinien go rozwiązać i gdzie kończy się odpowiedzialność szkoły, a zaczyna odpowiedzialność całego systemu. Zobacz także: Nauczyciele powinni dyżurować w szkołach w lipcu i sierpniu? „Rodzicom należy się trochę oddechu”
Naczelna sprawdza: Rzeczy, które naprawdę zabieram ze sobą na wakacje
Przed wakacjami zawsze zastanawiam się, co naprawdę warto spakować do walizki, a co zostawić na półce. W tym miesiącu sprawdziłam miejsce stworzone do prawdziwego odpoczynku, kosmetyki, które zdały egzamin po całym dniu na słońcu, kilka rodzinnych hitów i jedną rzecz, która niespodziewanie pomogła mojemu synowi polubić czytanie.
Miejsce, do którego chciałabym wrócić - Manor House SPA - nowe domy kopułowe 18+ Mam czwórkę dzieci i naprawdę lubię rodzinne wyjazdy. Ale z wiekiem coraz bardziej doceniam miejsca, które niczego ode mnie nie chcą. Nie trzeba planować atrakcji, pilnować godzin posiłków ani wymyślać kolejnych aktywności. Nowe domy kopułowe w Manor House są stworzone właśnie do takiego odpoczynku. Kameralne, otoczone zielenią, z pięknie zaprojektowanym wnętrzem i wanną, z której aż nie chce się wychodzić. Największym luksusem okazała się jednak... cisza. Taka prawdziwa, bez powiadomień i listy zadań. Co mnie zaskoczyło? Jak szybko przestałam sięgać po telefon. Chyba pierwszy raz od dawna naprawdę zwolniłam. Dla kogo to ma sens? Dla rodziców, którzy potrzebują odpocząć nie od dzieci, ale od ciągłego bycia w trybie organizowania życia wszystkim dookoła. Dla kogo raczej nie: Dla osób szukającego miejsca na rodzinny wyjazd. Xiaomi Smart Air Fryer - sprzęt, który nadal oszczędza mi czas Mój pełny test air fryera za chwilę będziecie mogły przeczytać na Mamotoja, ale po kilku tygodniach używania mogę powiedzieć jedno - to nie był chwilowy zachwyt. To urządzenie nadal stoi na blacie i pracuje kilka razy w tygodniu. Latem doceniam je jeszcze bardziej, bo nie nagrzewa całej kuchni jak piekarnik. Wrzucam warzywa, łososia albo ziemniaki i w czasie, gdy przygotowuję sałatkę albo bawię się z dzieckiem, obiad robi się praktycznie sam. Co mnie zaskoczyło? Używam go niemal codziennie. To najlepszy test, jaki produkt może przejść. Dla kogo to ma sens? Dla zapracowanych rodziców, którzy chcą gotować szybciej i z mniejszą ilością tłuszczu. Dla kogo raczej nie: Dla osób, które gotują sporadycznie albo przygotowują obiady dla bardzo dużej rodziny za jednym razem. Bioderma Photoderm XDefense SPF50+ Mam jedną zasadę: najlepszy filtr to taki, którego naprawdę chce się używać. Ten jest ultralekki, szybko się wchłania i nie zostawia tłustej warstwy. Dobrze wygląda pod makijażem i nie roluje się nawet wtedy, gdy dokładam kolejne warstwy w ciągu dnia. Co mnie zaskoczyło? Jak komfortowo nosi się go nawet podczas upałów. Dla kogo to ma sens? Dla osób, które do tej pory unikały filtrów, bo były ciężkie i nieprzyjemne. Dla kogo raczej nie: Dla osób szukających mocno kryjącego kremu z kolorem zamiast lekkiego filtra. MIYA Soft Clay - mus do oczyszczania twarzy Po całym dniu na plaży albo w mieście z filtrem SPF skóra potrzebuje naprawdę dobrego oczyszczenia. Ten mus jest delikatny, ale skuteczny. Bardzo dobrze zmywa resztki filtrów i makijażu, a jednocześnie nie pozostawia uczucia ściągnięcia. Co mnie zaskoczyło? Po umyciu twarzy nie miałam potrzeby natychmiast nakładać kremu. Dla kogo to ma sens: Dla osób, które latem używają wysokiej ochrony przeciwsłonecznej i chcą dobrze oczyścić skórę. Dla kogo raczej nie: Dla osób, które lubią mocno pieniące się żele. YOPE Waterfully Sleeping Mask To mój nowy wieczorny rytuał po całym dniu na słońcu. Nakładam ją zamiast kremu na noc i rano skóra wygląda na bardziej wypoczętą, miękką i dobrze nawodnioną. Po dniu spędzonym na plaży właśnie tego najbardziej potrzebuje. Co mnie zaskoczyło? Mimo bogatej formuły nie zostawia lepkiej warstwy i świetnie sprawdza się latem. Dla kogo to ma sens: Dla osób, których skóra po słońcu jest odwodniona i potrzebuje ukojenia. Dla kogo raczej nie: Dla osób z bardzo tłustą cerą, które nie przepadają za kosmetykami pozostawianymi na noc. Anwen Róża i Malina - olejek do włosów Morze, basen i słońce potrafią zrobić z moimi włosami naprawdę wiele. Kilka kropli tego olejku na końcówki wystarcza, żeby przestały wyglądać na przesuszone i odzyskały miękkość. Co mnie zaskoczyło? Jak mało produktu potrzeba, żeby zobaczyć efekt. Dla kogo to ma sens: Dla osób z suchymi, rozjaśnianymi lub puszącymi się włosami. Dla kogo raczej nie: Dla bardzo cienkich włosów, które łatwo obciążyć olejkami. Serum 24Seven Mam w domu dwie nastolatki i zauważyłam, że latem ich skóra często reaguje gorzej - słońce, filtry, pot i upały robią swoje. To serum szybko zniknęło z mojej łazienki, bo dziewczyny uznały, że świetnie sprawdza się przy pojedynczych niedoskonałościach i nie obciąża skóry. Co mnie zaskoczyło? Kupiłam je z myślą o testach, a skończyło jako kosmetyk współdzielony przez całą rodzinę. Dla kogo to ma sens: Dla nastolatków i młodych dorosłych z cerą skłonną do niedoskonałości. Dla kogo raczej nie: Dla osób z bardzo suchą skórą, które potrzebują przede wszystkim intensywnego odżywienia. Dobble - rodzinny hit do plecaka Są gry, które zajmują pół walizki, i są takie, które mieszczą się w torebce. Dobble należy do tej drugiej kategorii. Zabieramy je praktycznie wszędzie - do restauracji, pociągu, na lotnisko i na plażę. Jedna szybka rozgrywka wystarczy, żeby wszyscy na chwilę odłożyli telefony. Co mnie zaskoczyło? Jak bardzo angażuje zarówno sześciolatka, jak i dorosłych. Dla kogo to ma sens? Dla każdej rodziny, która choć raz usłyszała: "Mamo, nudzi mi się" oraz osób, które szukają gry do plecaka, samochodu czy restauracji. Dla kogo raczej nie: Dla osób, które lubią długie, strategiczne planszówki i spokojne tempo rozgrywki. "Tytus, Romek i A'Tomek" - powrót do mojego dzieciństwa Nie spodziewałam się, że komiksy mojego dzieciństwa okażą się najlepszą motywacją do nauki czytania mojego syna. Leon nie czyta dlatego, że musi. Chce wiedzieć, co wydarzy się na kolejnej stronie. A ja przy okazji wracam do historii, które sama uwielbiałam jako dziecko. Coraz częściej myślę, że najlepsze książki dla dzieci to te, które z równą przyjemnością czytają rodzice. Co mnie zaskoczyło? Klasyka sprzed lat potrafi wygrać z ekranem. Dla kogo to ma sens? Dla dzieci rozpoczynających naukę czytania i rodziców, którzy chcą pokazać im własne książkowe wspomnienia. Dla kogo raczej nie: Dla dzieci, które dopiero zaczynają poznawać litery albo wolą krótkie, bogato ilustrowane książeczki. Kiedyś wydawało mi się, że dobre wakacje wymagają dalekich podróży, perfekcyjnie spakowanej walizki i planu na każdy dzień. Dziś wiem, że najwięcej zmieniają drobiazgi. Filtr, którego naprawdę chce się używać. Gra, dzięki której dzieci zapominają o telefonach. Komiks, przez który mój syn sam chce czytać. Maska, po której rano skóra wygląda na wypoczętą. Miejsce, w którym można na chwilę przestać się spieszyć. To właśnie takie rzeczy najczęściej zostają ze mną na dłużej. Nie dlatego, że są idealne, ale dlatego, że po prostu ułatwiają życie. A jeśli macie swoje wakacyjne odkrycia, koniecznie dajcie znać. Być może to właśnie one trafią do kolejnego odcinka "Naczelna sprawdza".
Wakacyjne 600 plus zamiast bonu turystycznego. Oto co musisz zrobić, żeby dostać pieniądze
To nie nowe świadczenie od państwa, ale wielu pracowników i tak może dostać dodatkowe pieniądze przed wakacyjnym wyjazdem. Chodzi o tzw. wczasy pod gruszą, czyli dopłatę do urlopu z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Średnio wynosi ona około 600 zł, choć niektórzy otrzymują nawet ponad dwa razy tyle.
Wakacyjny wyjazd to dla wielu rodzin jeden z największych wydatków w roku. Ceny noclegów, wyżywienia czy atrakcji turystycznych są coraz wyższe, dlatego dodatkowe wsparcie może znacząco odciążyć domowy budżet. Nie wszyscy jednak wiedzą, że część pracowników może liczyć na dopłatę do urlopu od swojego pracodawcy. Potocznie bywa ona nazywana „wakacyjnym 600 plus”, choć w rzeczywistości chodzi o dobrze znane świadczenie z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Wczasy pod gruszą 2026. Kto może dostać dodatkowe pieniądze? Wczasy pod gruszą to świadczenie finansowane z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych (ZFŚS). Nie przysługuje jednak wszystkim pracownikom. Fundusz obowiązkowo funkcjonuje w jednostkach budżetowych oraz u pracodawców zatrudniających co najmniej 50 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty. Mniejsze firmy również mogą go prowadzić, ale nie mają takiego obowiązku. Jeżeli pracodawca posiada ZFŚS, warto zapytać w dziale kadr lub sprawdzić regulamin funduszu. To właśnie tam znajdują się zasady przyznawania świadczeń oraz wysokość dopłat. W wielu przypadkach pieniądze można otrzymać jeszcze przed rozpoczęciem urlopu. Ile wynoszą wczasy pod gruszą? Średnio około 600 zł, ale niektórzy dostają znacznie więcej Kwota dopłaty nie jest jednakowa dla wszystkich pracowników. Jej wysokość zależy przede wszystkim od sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej osoby składającej wniosek. Oznacza to, że osoby o niższych dochodach mogą liczyć na wyższe wsparcie. Najczęściej wypłacane kwoty mieszczą się w przedziale od około 600 do 800 zł, dlatego właśnie pojawiło się określenie „wakacyjne 600 plus”. W niektórych zakładach pracy dopłata wynosi około 300–450 zł, natomiast pracownicy znajdujący się w trudniejszej sytuacji finansowej mogą otrzymać nawet 1200–1500 zł. W wielu firmach obowiązuje również dodatkowy warunek. Aby otrzymać świadczenie, pracownik powinien wykorzystać co najmniej 14 kolejnych dni kalendarzowych urlopu wypoczynkowego. W praktyce oznacza to zazwyczaj 10 dni roboczych wolnego oraz dwa weekendy. Jak skorzystać z „wakacyjnego 600 plus” na urlop? Osoby, które chcą skorzystać z dopłaty, nie powinny czekać do ostatniej chwili. Najpierw warto upewnić się, czy w zakładzie pracy funkcjonuje Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych i jakie zasady obowiązują przy przyznawaniu świadczeń. Zwykle konieczne jest złożenie odpowiedniego wniosku oraz oświadczenia o sytuacji dochodowej rodziny. Wiele firm wymaga także wcześniejszego zaplanowania urlopu w taki sposób, aby trwał nieprzerwanie przez wymagane 14 dni kalendarzowych. Warto pamiętać, że określenie „wakacyjne 600 plus” nie oznacza nowego programu rządowego ani świadczenia wypłacanego przez ZUS. To jedynie potoczna nazwa dopłaty do wypoczynku z ZFŚS. Dla wielu pracowników może jednak oznaczać realne wsparcie przed wakacyjnym wyjazdem i kilkaset złotych więcej w domowym budżecie. Jak złożyć wniosek o wczasy pod gruszą z ZFŚS w 2026 roku? Jeśli planujesz „uruchomić” środki jeszcze przed wyjazdem, liczy się tempo działania – zwłaszcza w czerwcu, gdy działy kadr są zasypane dokumentami, a procedury mogą się wydłużyć nawet do kilku tygodni. Pamiętaj o czterech krokach: Kontakt z HR/kadrami – prośba o regulamin ZFŚS i druk oświadczenia o dochodach. Wyliczenie średniego dochodu na członka rodziny – zgodnie z zasadami przyjętymi w firmie. Złożenie wniosku urlopowego – z ciągłością minimum 14 dni kalendarzowych. Złożenie wniosku o wypłatę świadczenia – wypłata zwykle trafia na konto tuż przed urlopem albo z najbliższą pensją po urlopie. Źródło: Infor.pl Zobacz także: ZUS wypłaca średnio ponad 1000 zł miesięcznie za wychowywanie dzieci. Wystarczy złożyć wniosek
„Jestem rezydentką w Turcji. Na all inclusive wychodzi z nas buractwo. Nigdy nie zapomnę, o co poprosił ten ojciec”
Wakacje all inclusive mają być czasem odpoczynku, ale dla rezydentów bywają też źródłem historii, które trudno wymazać z pamięci. Niektóre bawią, inne wprawiają w zakłopotanie. Ten list pokazuje, że czasem największym problemem na urlopie nie jest hotel ani jedzenie, ale oczekiwania samych turystów.
Do naszej redakcji napisała rezydentka jednego z biur podróży, która od lat pracuje w Turcji i opiekuje się polskimi turystami. W swoim liście opisała sytuację, która do dziś budzi w niej zdziwienie. Jak przyznaje, właśnie wtedy pomyślała, że na wakacjach all inclusive niektórzy pokazują swoją najmniej sympatyczną stronę. „Pracuję z Polakami od lat i naprawdę lubię tę pracę, ale...” Jestem rezydentką w Turcji od kilku lat. Odbieram turystów z lotniska, pomagam przy zakwaterowaniu, rozwiązuję problemy, organizuję wycieczki. Przez ten czas spotkałam tysiące osób. Większość jest fantastyczna. Uprzejma, wyrozumiała i po prostu nastawiona na odpoczynek. Zdarzają się jednak sytuacje, które zostają w pamięci na długo. Nie lubię generalizować. Sama jestem Polką i wiem, że wszędzie trafiają się różni ludzie. Ale czasem mam wrażenie, że formuła all inclusive u niektórych uruchamia przekonanie, że skoro zapłacili, to mogą wymagać absolutnie wszystkiego. Właśnie dlatego przypomniał mi się pewien ojciec, którego poznałam kilka sezonów temu. „Skoro płacę, to mam prawo wymagać” Był drugi dzień pobytu. Hotel miał bardzo dobre opinie, a goście byli generalnie zadowoleni. Rano podszedł do mnie mężczyzna wypoczywający z rodziną. Od początku było widać, że jest zdenerwowany. – Proszę coś z tym zrobić. W pokoju nie została wymieniona pościel – powiedział stanowczo. Przyznam, że trochę mnie to zdziwiło. Dopytałam, czy doszło do jakiegoś zabrudzenia albo incydentu wymagającego natychmiastowej wymiany. – Nie, ale jest brudna. Wyjaśniłam spokojnie, że ręczniki są wymieniane codziennie, natomiast w większości hoteli pościel nie jest zmieniana każdego dnia. To standard stosowany nie tylko w Turcji, ale również w wielu innych krajach. Mężczyzna nie dawał jednak za wygraną. – Dzieci nanoszą piasek i robi się syf. Ja za to płacę. Skoro płacę, to mam prawo wymagać. Najbardziej zaskoczyło mnie jednak to, że rodzina praktycznie nie korzystała z plaży. Dzieci bawiły się głównie przy hotelowym basenie i w piaskownicy znajdującej się na terenie obiektu. Naprawdę trudno było mi zrozumieć, dlaczego po jednej nocy pościel miała zostać uznana za wymagającą natychmiastowej wymiany. „To nie był problem z pościelą” Oczywiście zgłosiłam sprawę do hotelu. To część mojej pracy. Jednak do dziś pamiętam nie samą skargę, ale sposób myślenia tego człowieka. Bo tak naprawdę nie chodziło o pościel. Chodziło o przekonanie, że jeśli zapłaciło się za wyjazd, to każda, nawet najbardziej przesadzona zachcianka powinna zostać spełniona natychmiast. Bez refleksji, bez spojrzenia na sytuację z drugiej strony. W branży turystycznej często żartujemy, że all inclusive pokazuje prawdziwe oblicze człowieka. Niektórzy stają się jeszcze milsi i bardziej wyluzowani. Inni zaczynają traktować obsługę jak prywatną służbę. Nigdy nie zapomnę tamtego ojca właśnie dlatego, że był symbolem pewnego podejścia. „Płacę, więc wszystko mi się należy”. A przecież wakacje mają być przede wszystkim odpoczynkiem. Także od nieustannego szukania powodów do narzekania. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Czytaj też: „Na wakacje nad Bałtykiem dla rodziny 2+1 wydałam 1000 zł, razem z noclegiem”. Polka odkryła tajemnicę tanich wakacji
Kiedy jest zakończenie roku szkolnego? W 2026 dzieci wypada wcześniej niż rok temu
Kiedy jest zakończenie roku szkolnego – to pytanie coraz częściej pojawia się w naszych głowach, zwłaszcza gdy za oknem robi się coraz cieplej, a myślami jesteśmy już na wakacjach. W tym roku część uczniów znów pożegna się ze szkołą nieco wcześniej. Sprawdź, kiedy w 2026 wypada koniec roku szkolnego i kiedy rozpoczną się wakacje!
Kiedy koniec roku szkolnego? To pytanie coraz częściej zadają sobie nie tylko uczniowie, ale także rodzice, którzy już planują wakacyjne wyjazdy i zakup strojów galowych na zbliżające się uroczystości z okazji zakończenia roku szkolnego 2026. Zgodnie z harmonogramem Ministerstwa Edukacji Narodowej na rok 2025/2026, część uczniów zakończy zajęcia dydaktyczno-wychowawcze już w kwietniu, a pozostali dopiero w czerwcu. Przypominamy, kto w 2026 roku wcześniej zakończy naukę i co czeka ósmoklasistów po egzaminach. Spis treści: Kiedy zakończenie roku w szkole podstawowej? Kiedy jest koniec roku szkolnego w liceum? Kiedy koniec roku w przedszkolu? Kiedy zakończenie roku w szkole podstawowej? Zakończenie roku szkolnego we wszystkich szkołach podstawowych zaplanowane jest na 26 czerwca 2026 roku. Kiedy koniec roku szkolnego mają ósmoklasiści? Ten termin dotyczy również uczniów ostatniej klasy szkoły podstawowej. W 2026 wakacje rozpoczną się w sobotę, 27 czerwca i będą trwały aż do poniedziałku 31 sierpnia. Zanim zaczniecie planować wymarzony urlop, upewnijcie się, że pamiętacie o wszystkich terminach. Sprawdźcie, do kiedy trzeba wystawić oceny na zakończenie roku szkolnego – ta wiedza jest bardzo ważna, ponieważ może się okazać, że uczeń ma znacznie mniej czasu na ewentualną poprawę, niż mu się wydaje. Kiedy jest koniec roku szkolnego w liceum? Podobnie jak w szkołach podstawowych, rok szkolny w liceum (i innych szkołach średnich) kończy się w piątek, 26 czerwca 2026 roku. Natomiast dla uczniów najstarszych klas liceów ogólnokształcących, techników i branżowych szkół II stopnia (niezależnie od tego, czy przystąpią do matury, czy nie) koniec roku szkolnego w 2026 roku wypadał w piątek, 24 kwietnia. Wszystkim uczniom oraz ich rodzicom życzymy samych sukcesów, a później wspaniałego i w pełni zasłużonego wypoczynku! Choć obecnie drogie prezenty nie są dozwolone, z okazji zakończenia roku szkolnego warto pamiętać o podziękowaniach dla nauczycieli – z pewnością ucieszą ich słowa prosto z serca. Kiedy koniec roku w przedszkolu? Rok przedszkolny zazwyczaj kończy się w ostatnim tygodniu czerwca, choć dokładna data może się różnić w zależności od placówki. W dużych miastach, takich jak Warszawa czy Gdańsk, organizowane są tzw. dyżury wakacyjne – w wybranych tygodniach przedszkola zapewniają opiekę dla dzieci. W okresie wakacyjnym warszawskie przedszkola mają obowiązek zapewnić dzieciom opiekę przez trzy tygodnie. Rodzice mogą złożyć wnioski do więcej niż jednej placówki. Prywatne przedszkola często funkcjonują przez cały rok, z wyjątkiem krótkiej przerwy wakacyjnej. Materiał został zaktualizowany przez redakcję w 2026 roku. Źródło: gov.pl Zobacz także: Te piękne cytaty o nauczycielach to najlepsze podziękowanie. Aż łzy cisną się do oczu Od jakiej średniej jest czerwony pasek na świadectwie? Wymagania 2026 zaskoczą uczniów! 40 mocnych cytatów na zakończenie roku szkolnego. Pierwszy da do myślenia wszystkim uczniom
„Nad polskie morze jeżdżą tylko nowobogaccy. Ja zabieram dzieci na all inclusive do Egiptu”
Kiedy mówię znajomym, że co roku zabieramy dzieci na wakacje do Egiptu albo Turcji, widzę ich zdziwione miny. „Ale jak to? Przecież to musi kosztować fortunę!” – słyszę. Tymczasem prawda jest zupełnie odwrotna. Przy naszych zarobkach tygodniowy wyjazd nad polskie morze byłby większym luksusem niż 10 dni na all inclusive za granicą.
Mam dwójkę dzieci, męża i zwyczajne życie. Oboje pracujemy, ale nie zarabiamy kokosów. Każde z nas dostaje niewiele ponad najniższą krajową. Nie mamy jednak kredytu hipotecznego, bo mieszkamy w lokalu odziedziczonym po mojej babci. Dzięki temu nie musimy co miesiąc oddawać kilku tysięcy złotych do banku. Nie oznacza to jednak, że opływamy w luksusy. Mamy jeden samochód, liczymy wydatki i zastanawiamy się dwa razy przed większym zakupem. Dzieci rosną, rachunki rosną, ceny w sklepach też nie chcą się zatrzymać. Dlatego przez cały rok odkładamy pieniądze na jedną rzecz – rodzinne wakacje. Cały rok oszczędzam na te 10 dni Nie jestem osobą, która wydaje pieniądze lekką ręką. Zdarza się, że przechodzę obok sklepu i rezygnuję z nowej bluzki, choć bardzo mi się podoba. Kiedy spotykam się z koleżankami w kawiarni, często zamawiam tylko kawę, podczas gdy one pałaszują ciasta i desery. Nie narzekam. Po prostu mam cel. Wiem, że za kilka miesięcy przyjdzie czas na wakacje, a ja chcę wtedy powiedzieć dzieciom: „Pakujemy walizki, lecimy”. To dla mnie ważniejsze niż kolejna rzecz w szafie. Oczywiście nie wybieramy pięciogwiazdkowych resortów z prywatnym lokajem. Szukamy promocji, polujemy na oferty first minute albo atrakcyjne terminy. Dzięki temu udaje nam się znaleźć 10-dniowy pobyt w Egipcie lub Turcji w cenie, która jeszcze kilka lat temu wydawała mi się nieosiągalna. Nad Bałtykiem zostawiłabym więcej pieniędzy Kilka razy usiadłam z kalkulatorem i sprawdziłam, ile kosztowałby nas tygodniowy wyjazd nad polskie morze. Noclegi dla czteroosobowej rodziny. Dojazd. Parking. Obiady. Lody dla dzieci. Gofry. Kawa. Woda na plaży. Jakaś atrakcja na niepogodę. Nagle okazuje się, że budżet puchnie w zastraszającym tempie. A przecież pogody nikt nie gwarantuje. W Egipcie czy Turcji wiem przynajmniej, za co płacę. Mamy przelot, hotel, baseny, jedzenie i napoje w cenie. Dzieci mogą sięgać po owoce, lody czy soki bez ciągłego pytania: „Mamo, możemy?”. Nie muszę codziennie sprawdzać stanu konta po każdym obiedzie czy wyjściu do restauracji. Dlatego coraz częściej mam wrażenie, że polskie morze stało się kierunkiem dla ludzi, którzy nie muszą liczyć każdej złotówki. Dla rodzin, które bez większego zastanowienia wydadzą kilkaset złotych dziennie na wakacyjne przyjemności. Ja niestety muszę liczyć. Nie czuję się gorsza, bo wybieram zagranicę Najbardziej dziwi mnie to, że wiele osób uważa zagraniczne wakacje za symbol bogactwa. Tymczasem w naszym przypadku jest dokładnie odwrotnie. Nie lecimy do Egiptu dlatego, że jesteśmy zamożni. Lecimy dlatego, że chcemy zmieścić się w budżecie. Przez cały rok odmawiamy sobie różnych rzeczy właśnie po to, żeby przez te 10 dni odpocząć razem. Dzieci wspominają później zjeżdżalnie, ciepłe morze i wieczorne spacery. My wracamy z poczuciem, że wykorzystaliśmy każdą odłożoną złotówkę najlepiej, jak się dało. I kiedy ktoś mówi mi, że wakacje all inclusive są tylko dla bogaczy, zawsze się uśmiecham. Bo z mojego doświadczenia wynika, że dziś prawdziwym luksusem jest tygodniowy urlop nad Bałtykiem. A Egipt czy Turcja to po prostu rozsądny wybór dla zwykłej rodziny, która ciężko pracuje i chce choć raz w roku naprawdę odpocząć. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Teściowa już zaplanowała sobie wakacje w sanatorium. Matka oburzona: „A kto zabierze wnuki na działkę?”
„Wykupiłam teściowej w podzięce wycieczkę all inclusive. Ona woli jechać z koleżanką do uzdrowiska”
Miała być wzruszona, może nawet uronić łzę. Zamiast tego podziękowała, uśmiechnęła się i oznajmiła, że w tym terminie jedzie do uzdrowiska z koleżanką. Jestem wściekła i nie wiem, co bardziej mnie boli – stracone pieniądze czy świadomość, że mój prezent okazał się mniej ważny niż kilka dni spędzonych w sanatoryjnym pensjonacie.
Nie będę udawać, że mam z teściową idealne relacje. Jak chyba w wielu rodzinach, między nami zdarzają się spięcia. Czasem denerwują mnie jej uwagi dotyczące wychowania dzieci, czasem mam wrażenie, że za bardzo wtrąca się w nasze sprawy. Ale jest jedna rzecz, której nie mogę jej odmówić. Zawsze można na nią liczyć. Mam dwójkę dzieci – ośmioletniego syna i trzyletnią córkę. Oboje z mężem pracujemy zawodowo, więc pomoc przy dzieciach bywa dla nas bezcenna. Kiedy któreś zachoruje, teściowa często przyjeżdża i zostaje z wnukami. Odbiera starszego ze szkoły, czasem zabierze młodszą na spacer, upiecze ciasto, zadzwoni i zapyta, czy czegoś nie potrzebujemy. Nigdy nie robi z tego wielkiej łaski. Chyba właśnie dlatego tak bardzo ją za to cenię. Tym bardziej że moi własni rodzice praktycznie nie interesują się wnukami. Mieszkają niedaleko, ale potrafią nie odezwać się przez wiele tygodni. Nie pytają o dzieci, nie proponują pomocy, nie przychodzą na szkolne występy. Przez lata było mi z tego powodu przykro. Dlatego zawsze powtarzałam, że moje dzieci mają szczęście, że mają taką babcię jak moja teściowa. Wymyśliłam prezent idealny. Przynajmniej tak mi się wydawało Od dawna zastanawiałam się, jak mogłabym jej podziękować. Kwiaty? Czekoladki? Bon do spa? To wszystko wydawało mi się banalne. W końcu wpadłam na pomysł, który uznałam za strzał w dziesiątkę. Wykupiłam jej tygodniową wycieczkę all inclusive do Turcji w połowie czerwca. Wszystko opłacone. Hotel z wysokim standardem, blisko plaży. Do tego kilka wycieczek fakultatywnych. Najbardziej cieszyłam się z jednej. Efez. Teściowa przez wiele lat była nauczycielką historii. Uwielbia zwiedzać zabytki, czytać o dawnych cywilizacjach i oglądać programy dokumentalne. Byłam przekonana, że możliwość zobaczenia starożytnego miasta na własne oczy będzie dla niej spełnieniem marzeń. Przez kilka tygodni trzymałam wszystko w tajemnicy. Wyobrażałam sobie jej reakcję. Nie mogłam się doczekać. „To bardzo miłe, ale jadę do uzdrowiska” Gdy wręczyłam jej dokumenty i powiedziałam, że to prezent ode mnie i męża, przez chwilę wyglądała na zaskoczoną. Potem podziękowała. Wtedy usłyszałam zdanie, którego kompletnie się nie spodziewałam. – To bardzo miłe, ale ja w tym terminie jadę do uzdrowiska z Krysią. Myślałam, że żartuje. Nie żartowała. Okazało się, że już kilka miesięcy temu zaplanowała wyjazd z przyjaciółką i nie zamierza go odwoływać. Byłam w szoku. Przecież chodzi o wycieczkę do Turcji. Wszystko opłacone. Hotel, przelot, transfery, wycieczki fakultatywne. Naprawdę nie potrafię zrozumieć, jak można wybrać uzdrowisko zamiast takich wakacji. Najgorsze jest jednak to, że wyjazd jest bezzwrotny. Pieniądze zostały zapłacone. Nie mogę ich odzyskać. Teraz gorączkowo sprawdzam, czy istnieje możliwość zmiany danych uczestnika albo odsprzedania wycieczki komuś innemu. Coraz bardziej się denerwuję. Bo choć wiem, że teściowa ma prawo planować swój czas, nie potrafię pozbyć się poczucia, że cały mój wysiłek poszedł na marne. Chciałam zrobić coś wyjątkowego dla kobiety, która przez lata pomagała nam przy dzieciach. Tymczasem siedzę z opłaconą wycieczką, której nikt nie chce wykorzystać, i zastanawiam się, czy następnym razem nie lepiej po prostu kupić bukiet kwiatów. Przynajmniej byłoby taniej i mniej boleśnie. Zobacz także: „Chciałam podrzucić teściowej Stasia na długi weekend, wyjechać z mężem. Ta zołza wypaliła, że jedzie do uzdrowiska”
Rodzicom już słabo na myśl o wakacjach. „Muszę wziąć pożyczkę, żeby zapisać syna na półkolonie”
Skończyły się czasy, kiedy półkolonie były tańszą alternatywą dla wakacyjnych obozów czy rodzinnych wyjazdów. Dziś coraz częściej stają się luksusem, na który trzeba odkładać miesiącami. Czy naprawdę doszliśmy do momentu, w którym tygodniowa opieka nad dzieckiem kosztuje tyle, co rata kredytu albo rodzinny wyjazd nad morze?
Wakacje dopiero za chwilę, a wielu rodziców już mówi o nich z lękiem. W 2026 roku koszt tygodniowych półkolonii w dużych miastach często przekracza 800–1200 zł za jedno dziecko za 5-dniowy turnus. Są też droższe oferty. W sieci bez problemu można znaleźć turnusy za ponad tysiąc złotych, szczególnie te językowe, sportowe albo technologiczne. Opieka, która pochłania całą pensję Rodzice przyznają, że jeszcze niedawno traktowali półkolonie jako „ratunek”, kiedy nie mieli z kim zostawić dzieci podczas pracy. Teraz coraz częściej kalkulują, czy w ogóle ich na to stać. Zwłaszcza jeśli mają dwójkę albo trójkę dzieci. Największą popularnością cieszą się dziś półkolonie tematyczne: sportowe, programistyczne, językowe czy artystyczne. Organizatorzy kuszą wycieczkami, warsztatami VR, basenami, kinem i całodziennym wyżywieniem. Problem w tym, że za tym wszystkim idą ceny, które dla wielu rodzin są po prostu zaporowe. – Mam dwóch synów, 8 i 11 lat. Za dwa tygodnie półkolonii zapłacę prawie 4 tysiące złotych. A przecież to nawet nie są „wakacje all inclusive”, tylko po prostu opieka od rana do popołudnia, kiedy ja jestem w pracy. Czuję absurd tej sytuacji. Człowiek pracuje cały rok i jeszcze musi się zastanawiać, czy stać go na wakacje dla własnych dzieci – mówi Marta, mama dwóch chłopców. Wielu rodziców zwraca uwagę, że półkolonie przestały pełnić wyłącznie funkcję opiekuńczą. Dziś stały się czymś w rodzaju wyścigu. Dzieci mają mieć „atrakcje”, „rozwój”, „nowe doświadczenia”. Rodzice boją się, że jeśli wyślą dziecko na tańszy turnus albo zostawią je w domu z dziadkami, ono poczuje się gorsze od rówieśników. „Wzięłam pożyczkę. Inaczej się nie dało” Coraz więcej matek przyznaje wprost, że wakacyjne wydatki rozkładają na raty albo sięgają po chwilowe pożyczki. – Sam lipiec kosztuje mnie więcej niż prezenty dla córki na urodziny, Gwiazdkę i Wielkanoc. Półkolonie córki, opłaty za wycieczki, jedzenie, dojazdy. Zapisałam ją na dwa turnusy i rozłożyłam płatność na raty, bo jednorazowo nie byłam w stanie wydać ponad dwóch tysięcy. I naprawdę mam poczucie, że coś tu poszło za daleko – opowiada Karolina, mama 9-letniej Zosi. Rodzice są też zmęczeni presją. W ofertach półkolonii pojawiają się egzotyczne warsztaty, wyjazdy do parków rozrywki, zajęcia z robotyki czy survivalu. Wszystko brzmi imponująco, ale wiele osób zadaje sobie pytanie: czy dziecko naprawdę tego potrzebuje? Jeszcze kilka lat temu półkolonie organizowane przez szkoły kosztowały około 200–400 zł za turnus. Dziś prywatne firmy bez problemu proponują ceny rzędu 900–1200 zł za pięć dni zajęć. – Muszę wziąć pożyczkę, żeby zapisać syna na półkolonie. Mówię to z ogromnym wstydem, ale taka jest prawda. Nie mam rodziny do pomocy, pracuję na etat, nie mogę wziąć dwóch miesięcy wolnego. A dziecka samego w domu nie zostawię. Mam wrażenie, że rodzice zostali kompletnie sami z tym problemem – mówi Monika, mama 7-letniego Filipa. Wakacje stały się projektem logistycznym Rodzice coraz częściej mówią, że wakacje dzieci przestały być czasem odpoczynku. Stały się wielką operacją logistyczną i finansową. Trzeba zaplanować opiekę tydzień po tygodniu, zgrać urlopy, zapisać dziecko odpowiednio wcześnie i jeszcze liczyć na to, że ceny nie wzrosną z miesiąca na miesiąc. Do tego dochodzi jeszcze jeden problem: poczucie winy. Wielu rodziców przyznaje, że jeśli nie wyślą dziecka na „fajne półkolonie”, mają wrażenie, że robią coś źle. Bo przecież inne dzieci będą miały warsztaty, wycieczki i zdjęcia z atrakcji publikowane później w mediach społecznościowych. Tylko że coraz więcej rodzin zwyczajnie nie nadąża za tym tempem. I być może właśnie dlatego temat wakacyjnych półkolonii budzi dziś tyle emocji. Bo dla wielu rodziców nie jest już pytaniem „na jakie zajęcia zapisać dziecko?”, ale „czy w ogóle nas na to stać?”. Zobacz także: W przedszkolu nie ma wakacji. „Stoją przy oknie i pytają, czy mama jeszcze je kocha”
W przedszkolu nie ma wakacji. „Stoją przy oknie i pytają, czy mama jeszcze je kocha”
W teorii wakacje mają być dla dzieci czasem odpoczynku. W praktyce dyżury wakacyjne w przedszkolu są deską ratunkową dla rodziców, którzy nie mają pomocy babci, nie mogą wynająć opiekunki. Problem zaczyna się, gdy sami traktują przedszkola jak przechowalnie.
Napisała do nas Ewelina, nauczycielka przedszkolna, która ze smutkiem przygląda się temu, jak niektórzy rodzice traktują placówki w okresie wakacyjnym. Przyznaje, że każdego lata widzi ten sam obraz: zmęczone dzieci, które jako ostatnie wychodzą z sali i coraz częściej pytają o jedno: czy rodzice na pewno po nie wrócą? Czy jeszcze je kochają? Przeczytajcie maila od Eweliny: „W wakacje przedszkolaki się nie śmieją” Jesteśmy na etapie kwalifikacji dzieci na dyżury wakacyjne i już mi się słabo robi na myśl, jak to co roku wygląda. Wszyscy mówią o wakacjach dzieci, ale ja czasem mam wrażenie, że w przedszkolu wakacji po prostu nie ma. Dla części dzieci to normalne prawie dwa miesiące pracy. Tak, pracy. Bo jeśli czterolatek siedzi w placówce od 7 do 17 przez cały lipiec i sierpień, to trudno mi udawać, że to jest odpoczynek. Najgorsze są popołudnia. Rano dzieci jeszcze mają energię, bawią się, zagadują. Ale około 15 wszystko siada. Zaczyna się pytanie co pięć minut: „Kiedy przyjdzie mama?”, „Czy tata dziś odbierze?”, „A jeśli zapomnieli?”. Niektóre stoją przy oknie i wypatrują samochodów. Nigdy nie zapomnę dziewczynki, która podczas zeszłorocznego dyżuru codziennie, dosłownie, pytała, czy mama jeszcze ją kocha, skoro wszyscy już poszli do domu, a ona musi czekać. Serio. Czteroletnie dziecko. I ja potem siedzę z gulą w gardle, bo nie wiem, co odpowiedzieć, żeby ją uspokoić. Najbardziej boli mnie to, że czasem widać, że rodzice po prostu kombinują. Oficjalnie „nie mają wyjścia”, „muszą pracować”, ale później dzieci same mówią, że mama była w domu albo że tata miał wolne. I ja nie oceniam ludzi za pracę, naprawdę. Sama pracuję. Rozumiem kredyty, brak dziadków, szefów bez litości. Ale czasem mam ochotę zapytać: po co komu dziecko, którego nie widzi się całymi tygodniami poza wieczorną kąpielą? W wakacje przedszkole jest pełne obcych dzieci, obcych pań, innych sal. Maluchy są przebodźcowane i zmęczone. Niektóre płaczą już od rana. Są dzieci, które nie przychodzą tylko przez 2 tygodnie, czyli te nasze 2 tygodnie wakacji, bo akurat tyle trwa przerwa w naszej placówce. A poza tym są codziennie, każdego dnia. Wiecie, co jest najgorsze? Że część rodziców odbiera dziecko o 17 i jeszcze rzuca tekstem: „No widzisz, fajnie było, jutro znowu przyjdziesz”. A dziecko ledwo stoi na nogach. My, nauczycielki, naprawdę to widzimy. Widzimy dzieci, które zasypiają przy stoliku. Widzimy dzieci jedzące podwieczorek jako ostatnie, w pustej sali. Widzimy ten strach, że ktoś po nie nie wróci. Coraz częściej mam poczucie, że wymagamy od małych dzieci rzeczy, których sami dorośli byśmy nie wytrzymali”. Pracujący rodzice między poczuciem winy a koniecznością Wakacyjne dyżury przedszkolne od lat budzą ogromne emocje. Z jednej strony są rodzice, którzy naprawdę nie mają możliwości zapewnienia dzieciom opieki przez całe lato. Z drugiej – nauczyciele, którzy obserwują zmęczenie i emocjonalne przeciążenie najmłodszych. Psychologowie podkreślają, że dla dzieci w wieku przedszkolnym nawet kilka dni spokojnego czasu z bliskimi ma ogromne znaczenie. Nie chodzi wyłącznie o wyjazdy czy atrakcje, ale o poczucie bezpieczeństwa, bliskości i odpoczynku od codziennego rytmu instytucji. Ten temat nie ma prostych odpowiedzi. W tle są wysokie koszty życia, brak urlopów, samotne rodzicielstwo i presja zawodowa. Ale warto czasem zatrzymać się i zadać sobie pytanie: ile naprawdę jest w stanie udźwignąć kilkuletnie dziecko? Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Pani w przedszkolu ukarała dziecko: aż włos się jeży! „Rodzice powinni mi dziękować”