Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-07-31T07:16:05.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Rodzice pokochali ten wakacyjny trend rodem z PRL. „Zaoszczędziłam kilka tysięcy, a dzieci zachwycone”
items: Niestosowne zwyczaje na all inclusive w Turcji. „Kelnerzy podchodzą do dzieci, a rodzice pękają ze śmiechu”
items: W upały rodzice dostają małpiego rozumu. Gdy zobaczyłam, co robi ten dzieciak przy fontannie, chciałam wzywać policję
items: Bulwersujący widok na deptaku w Międzyzdrojach. „Zwróciłam temu ojcu uwagę, a chwilę później ludzie wyciągnęli telefony”
items: Dojmujące sceny za parawanem w Jastarni. „Była 7 rano. Nie mogłam oderwać oczu od tego 6-latka”
items: Matka rozkręciła aferę w samolocie. „Zapłaciłam, a nie miałam gdzie usiąść, żeby jej dziecko miało miejsce na nogi”
items: Dziadkowie wypinają się na wnuki w wakacje, a potem płacz, że nikt ich nie odwiedza. „Sami są sobie winni”
items: Przykre sceny na plaży w Łebie: ludzie odwracali wzrok. „Chłopiec prosił mamę, żeby przestała. Aż zanosił się płaczem”
items: „Zamknęłyśmy Andzię w stodole, bo przeszkadzała nam paplająca 5-latka. Nigdy nie wybaczę sobie tego, co się z nią stało”
items: Nieprzyzwoite sceny nad mazurskim jeziorem: nie wiedział, że dzieci patrzą? „Tatuś chyba się zapomniał”
items: „To żaden wyczyn jechać na all inclusive i pokazać dziecku basen”. Matka chwali się, że jej syn zwiedził pół Polski, zamiast leżeć plackiem
items: Dziadkowie powinni fundować wnukom kolonie? „Niech się chociaż dorzucą, skoro wymigują się od opieki”
items: Z urlopu w Ustce wróciła zdruzgotana. „Nigdy nie zapomnę twarzy tego dziecka. Matka udawała, że nic się nie stało”
items: To już plaga wśród rodziców: zabierają na wakacje darmową „nianię” i mają spokój. Po co w ogóle mieć dzieci?
items: Wielu rodziców robi to odruchowo. „To było nasze pierwsze all inclusive. Przez własne dzieci stałam się obiektem kpin”
items: Ani jednego gofra i loda przez 2 tygodnie w Krynicy. „Jeszcze nie oszalałam. Dzieci popłaczą i zapomną”
items: Karygodne zachowanie matki na plaży nad Bałtykiem. „Puściły jej wszystkie hamulce. Biedne dziecko”
items: Plaga na all inclusive. „To najgorszy typ rodzica. Obserwowałam ich przy basenie. Myśleli, że nikt nie widzi”
items: W wakacje codziennie podrzuca 8-letnie dziecko sąsiadce. „Ona przecież i tak nie pracuje”
items: „Malwinka była szczęśliwa, bo jacyś dwaj chłopcy się z nią bawili. Zamarłam, gdy dowiedziałam się, do czego ją namawiają”
items: Polacy tylko udają, że lubią dzieci? Scena w nadmorskim barze mrozi krew w żyłach. „Płakałam razem z tą mamą”
items: Matka do wygodnickich rodziców: „Biedne dzieci, które na urlopie nie wyściubiają nosa z telefonu. Odbieracie im radość wakacji”
items: „Cudze dzieci zrujnowały mi urlop. Ich matka chyba myślała, że nikt nie widzi”. To wina „bezstresowego wychowania”
items: Krępujący widok za rodzinnym parawanem w Mielnie. „Trzeba nie mieć wstydu. Przecież tam były dzieci”
items: Kłopotliwa scena na plaży w Międzyzdrojach: matka myślała, że nikt nie zauważy? „Ludzie odwracali wzrok”

Rodzice pokochali ten wakacyjny trend rodem z PRL. „Zaoszczędziłam kilka tysięcy, a dzieci zachwycone”
type: item
date: 2026-07-31T07:15:15.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: oszczędzanie
subject: rodzinne wakacje
subject: trendy
subject: wakacje z dzieckiem
description: Jeszcze niedawno media społecznościowe przekonywały nas, że udane wakacje muszą wyglądać podobnie: hotel z basenem, opaska all inclusive na ręce, egzotyczne jedzenie i zdjęcia z leżaka. Dziś coraz więcej rodzin mówi: „Dziękujemy, wysiadamy”.
encoded: Wraca coś, co wielu z nas pamięta z dzieciństwa. Kempingi, domki z własną kuchnią, gotowanie na gazowej kuchence, konserwy, słoiki z domowym obiadem, składane krzesła i wieczory przy ognisku. Jedni nazywają to wakacjami w stylu PRL. Inni – po prostu rozsądnym odpoczynkiem. Co ciekawe, nie zawsze chodzi wyłącznie o pieniądze. Owszem, koszty mają znaczenie. W ostatnich latach ceny noclegów, restauracji i zagranicznych wyjazdów mocno wzrosły. Ale wielu rodziców podkreśla, że odkryli coś, o czym wcześniej zapomnieli – że dzieci wcale nie potrzebują codziennych animacji i hotelowych atrakcji, żeby świetnie się bawić. Kemping przeżywa drugą młodość W Polsce wyraźnie rośnie zainteresowanie kempingami, polami namiotowymi i caravaningiem. Organizacje branżowe oraz właściciele kempingów od kilku sezonów zwracają uwagę, że wiele obiektów w szczycie lata rezerwowanych jest z dużym wyprzedzeniem. Dla rodzin to często sposób na wakacje znacznie tańsze niż pobyt w hotelu, ale też bardziej swobodne. – Nasze bliźniaczki mają już 13 lat i praktycznie od małego jeździmy na kempingi. Mamy duży namiot, własną kuchenkę, składane meble i cały rytuał rozstawiania obozowiska. Dziewczyny zawsze śmieją się, że pierwszego dnia tata jest kierownikiem budowy. Dla nas to przygoda. Wieczorem gramy w karty, chodzimy na plażę, poznajemy ludzi. Nigdy nie zamieniłabym tego na hotel – opowiada Ewa. Jak przyznaje, wielu znajomych dziwi się ich wyborowi. – Słyszę czasem: „Naprawdę was stać tylko na namiot?”. A prawda jest taka, że moglibyśmy pojechać do hotelu. Tylko po prostu nie chcemy. Domki z kuchnią zamiast all inclusive Coraz popularniejsze są również rodzinne wyjazdy do domków letniskowych z aneksem kuchennym. Rodzice sami przygotowują śniadania i część obiadów, a do restauracji chodzą tylko od czasu do czasu. – Przez wiele lat lataliśmy za granicę. Grecja, Chorwacja, Turcja. Było świetnie, ale rachunki po wakacjach też robiły wrażenie. W zeszłym roku pierwszy raz wynajęliśmy domek nad jeziorem z …

dziecko-na-kempingu-4253bd1.jpg
width: 1600
height: 1200

Niestosowne zwyczaje na all inclusive w Turcji. „Kelnerzy podchodzą do dzieci, a rodzice pękają ze śmiechu”
type: item
date: 2026-07-31T06:12:47.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: bezpieczeństwo dziecka
subject: list do redakcji
subject: wakacje all inclusive
subject: wakacje z dzieckiem
description: Na wakacjach łatwo ulec atmosferze beztroski. Śmiejemy się, kiedy śmieją się inni, i zakładamy, że skoro wszyscy dobrze się bawią, to nasze dziecko też.
encoded: Wakacje all inclusive mają być czasem odpoczynku. Nasza czytelniczka przekonuje jednak, że podczas pobytu w Turcji zobaczyła coś, co skłoniło ją do refleksji o granicach, które w 40 stopniach zdają się rozmywać. Słusznie zauważa, że dziecko również ma prawo do własnych granic, nawet jeśli dorosły uznaje je za „zabawne”. „Wszyscy się śmiali. Tylko moje dziecko nie” Pojechaliśmy do Turcji z pięcioletnią córką Zuzią. To były jej pierwsze zagraniczne wakacje. Jest pogodnym dzieckiem, ale potrzebuje chwili, żeby oswoić się z nowymi ludźmi. Pierwszego dnia poszliśmy do bufetu na kolację. Córka sama nałożyła sobie makaron w sosie, jakieś warzywa. Była z siebie dumna, bo bardzo lubi robić takie rzeczy samodzielnie. Do naszego stolika podszedł kelner. Najpierw coś do niej powiedział po angielsku, potem po turecku. Nie zrozumiała ani słowa. Uśmiechnęła się tylko niepewnie. Po chwili zabrał jej talerz. Odszedł kilka kroków dalej i zaczął żartować. Udawał, że zaraz zje kolację Zuzi. Przy sąsiednich stolikach kilka osób wybuchnęło śmiechem. Moja córka nie. Patrzyła na mnie coraz bardziej przestraszona. – Czemu pan mi zabrał...? – zapytała cichutko. Po chwili kelner wrócił, oddał talerz i próbował jeszcze pogłaskać ją po głowie. Córka aż się wzdrygnęła. To był moment, w którym wiedziałam, że muszę reagować. Grzecznie poprosiłam kelnera, żeby nie głaskał mojej córki ani z niej nie żartował. „Usłyszałam, że przesadzam” Jeszcze kilka razy miały miejsce podobne sytuacje. Zuzia ma złote loczki, wielkie niebieskie oczy, wiem, że przyciąga wzrok w kraju, gdzie jednak jest inna kultura i trochę inny typ urody. Zdarzało się, że ktoś z obsługi chciał robić jej zdjęcie albo jakoś ją zagadywał czy próbował pożartować, pogłaskać po włosach. Ja nie twierdzę, że ten kelner czy jacyś inni ludzie chcieli zrobić coś złego. Jestem przekonana, że w jego oczach był to niewinny żart i sposób na rozluźnienie atmosfery. No, taka część kultury, takie poczucie humoru. Zresztą potem rozmawiałam z inną rodz…

dziewczynka-na-wakacjach-all-inclusive-w-Turcji-dbd41bd.jpg
width: 1600
height: 1200

W upały rodzice dostają małpiego rozumu. Gdy zobaczyłam, co robi ten dzieciak przy fontannie, chciałam wzywać policję
type: item
date: 2026-07-30T19:08:55.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: rodzice
subject: wakacje z dzieckiem
subject: wychowanie
description: Latem miejskie fontanny zamieniają się w darmowe aquaparki. Dzieci piszczą z radości, rodzice siedzą na ławkach i odpoczywają z nosem w telefonie. Jedna scena, której byłam świadkiem, sprawiła, że zaczęłam się zastanawiać, czy problemem naprawdę jest sama kąpiel w fontannie.
encoded: Wystarczy kilka naprawdę gorących dni i miejskie fontanny zmieniają się w place zabaw. Dzieci biegają między strumieniami wody, śmieją się, piszczą z radości, a rodzice siedzą obok na ławkach. Sama, z uwagi na bezpieczeństwo dzieciaków, jestem przeciwniczką takich rozrywek. Ostatnio moją uwagę przykuła scenka, jakiej jeszcze nie widziałam. Przechodziłam obok fontanny przy jednym z centrów handlowych w Warszawie. W pewnym momencie zobaczyłam kobietę, która wyciągnęła z torby jakieś śmieci – wyglądały jak jakieś papierki, może chusteczki, opakowanie po soczku – podała je kilkuletniemu chłopcu, a on pobiegł do fontanny i zaczął wciskać je w dyszę, z której tryskała woda. Patrzyłam na to z niedowierzaniem. Dzieci testują granice, eksperymentują i czasem robią rzeczy kompletnie nieprzemyślane, jasne. Ale tutaj całą akcję zaśmiecania i potencjalnego uszkodzenia fontanny koordynowała dorosła osoba, która nie tylko nie zareagowała, ale wręcz sprawiała wrażenie, jakby sama zachęcała do takiej zabawy. Najchętniej postraszyłabym ją policją albo strażą miejską, ale dobrze wiemy, jaki byłby koniec tej historii. Czy pozwalać dziecku kąpać się w fontannie? Przy okazji tej scenki postanowiłam zapytać o fontanny znajome mamy. W końcu w czasie upałów temat wraca co roku. Jedni uważają, że skoro dzieci świetnie się bawią, nie ma sensu robić z tego problemu. Inni przypominają, że miejskie fontanny nie są przeznaczone do kąpieli. Sanepid od lat zwraca uwagę, że woda w fontannach nie jest badana ani uzdatniana tak jak woda na pływalniach. Mogą znajdować się w niej bakterie, zanieczyszczenia czy odchody ptaków. Dochodzi też kwestia bezpieczeństwa – mokra nawierzchnia zwiększa ryzyko poślizgnięcia się, a dysze i elementy instalacji nie są projektowane z myślą o intensywnej zabawie dzieci. Mimo to dla wielu rodzin fontanny stały się symbolem letnich wakacji w mieście. – Mam dwie córki, cztery i sześć lat. Kiedy jest upał, pozwalam im wejść do fontanny. Oczywiście jestem obok i pilnuję, żeby…

dziecko-w-fontannie-00a2005.jpg
width: 1600
height: 1200

Bulwersujący widok na deptaku w Międzyzdrojach. „Zwróciłam temu ojcu uwagę, a chwilę później ludzie wyciągnęli telefony”
type: item
date: 2026-07-30T06:12:51.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: wakacje nad morzem
subject: wakacje z dzieckiem
description: Nie każda wakacyjna pamiątka mieści się w walizce. Nasza czytelniczka wróciła z Międzyzdrojów z obrazem, którego nie potrafi wyrzucić z pamięci. Wszystko wydarzyło się na zatłoczonym deptaku, a od jednej krótkiej uwagi zaczęła się scena, na którą patrzyli przypadkowi turyści.
encoded: Wśród straganów, lodziarni i budek z goframi na nadmorskich deptakach łatwo usłyszeć dziecięcy śmiech, ale czasem zdarzają się sytuacje, które zamiast wakacyjnych wspomnień, zostawiają po sobie zwyczajny smutek. Nasza czytelniczka twierdzi, że właśnie taki obraz przywiozła z Międzyzdrojów. „To był tylko lód” Byłam z mężem i dwójką dzieci na wakacjach w Międzyzdrojach. Wieczorem wybraliśmy się na spacer po deptaku. Dzieci chciały gofry, potem lody, więc jak większość turystów szliśmy powoli, oglądając stragany. Kilka metrów przed nami szedł ojciec z chłopcem. Dziecko mogło mieć najwyżej siedem lat, może nawet mniej. Trzymało w ręce dużego loda w wafelku i wyglądało na bardzo szczęśliwe. Nagle potknęło się o własną nogę. Lód wypadł mu z ręki i z hukiem spadł na kostkę brukową. Pomyślałam, że ojciec pewnie westchnie, może trochę ponarzeka, ale zaraz przytuli syna albo powie, że trudno, zdarza się. Bardzo się pomyliłam. Ojciec od razu zaczął krzyczeć. Nie tak, że podniósł tylko trochę głos, on naprawdę wydawał się wściekły, jakby osa go użądliła. – No pięknie! Jak zwykle! Nic nie potrafisz dopilnować! Zawsze wszystko musisz zepsuć! Chłopiec zamarł. Nawet nie płakał. Patrzył tylko na topniejącego na kostce loda, jakby liczył, że uda się jeszcze coś uratować. Po chwili usłyszałam kolejne słowa. – Wiesz, ile to kosztowało? Nie kupię ci drugiego. Sam jesteś sobie winny. Dopiero wtedy chłopiec wybuchł płaczem. „To tylko dziecko” Nie wytrzymałam. No taki mam charakter, że jak dziecku się krzywda dzieje, to muszę zareagować. Podeszłam spokojnie i powiedziałam tylko: – Naprawdę nie warto robić z tego takiej awantury. To przecież dziecko. Ojciec odwrócił się do mnie tak gwałtownie, że się nawet trochę przestraszyłam. – To moje dziecko. Proszę się nie wtrącać. Odpowiedziałam, że nie zamierzam go pouczać, ale naprawdę zrobiło mi się żal tego chłopca. Nie zasłużył na takie upokorzenie z powodu jednego loda. To chyba jeszcze bardziej go rozsierdziło. Zaczął mówić coraz głośniej, że …

dziecko-z-ojcem-na-deptaku-1a2aba5.jpg
width: 1600
height: 1200

Dojmujące sceny za parawanem w Jastarni. „Była 7 rano. Nie mogłam oderwać oczu od tego 6-latka”
type: item
date: 2026-07-29T13:15:42.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: bezpieczeństwo dziecka
subject: wakacje nad morzem
subject: wakacje z dzieckiem
description: „Są takie obrazy, których nie da się zapomnieć. Wystarczy kilka minut, żeby zupełnie obce dziecko zostało w naszej głowie na długo po powrocie z wakacji. Tego ranka w Jastarni patrzyłam na małego chłopca i czułam narastającą bezsilność. Najbardziej bolało mnie to, że nikt nie wydawał się dostrzegać tego, co widziałam ja” – pisze nasza czytelniczka.
encoded: Plaże nad Bałtykiem o świcie wyglądają zupełnie inaczej niż w środku dnia. Jest cicho, spokojnie i prawie pusto. Nasza czytelniczka właśnie dlatego lubi wychodzić nad morze wcześnie rano. Podczas tegorocznego urlopu w Jastarni zobaczyła jednak scenę, która odebrała jej całą przyjemność z porannego spaceru. „Chciałam przez chwilę posiedzieć sama” Dzień dobry, pojechaliśmy z rodziną do Jastarni na tydzień. Mamy dwójkę dzieci i jak większość rodziców dobrze wiemy, że podczas wakacji trudno znaleźć choć chwilę tylko dla siebie. Któregoś ranka obudziłam się bardzo wcześnie. Była dopiero siódma, mąż i dzieci jeszcze spali, więc pomyślałam, że wykorzystam ten moment i pójdę sama na plażę z kubkiem kawy. Uwielbiam takie poranki. Morze jest spokojne, na piasku nie ma jeszcze tłumów, a człowiek może po prostu posiedzieć i posłuchać fal. Usiadłam niedaleko wejścia na plażę i cieszyłam się ciszą. Po kilku minutach przyszła trzyosobowa rodzina – mama, tata i chłopiec, który miał może sześć lat. Był mniej więcej w wieku moich dzieci. Aż zaśmiałam się w duchu, bo chyba każdy Polak zna ten typ, który przybiega o świcie, żeby zająć jak najlepsze miejsce. Rozłożyli parawan, wbili go w piasek, postawili dwie torby i ręczniki. Wszystko trwało dosłownie kilka minut. W pewnym momencie usłyszałam, jak tata mówi do chłopca: – Posiedzisz chwilę, dobrze? Pilnuj miejsca. Zaraz wrócimy. Chłopiec skinął głową. Rodzice odwrócili się i poszli w stronę wyjścia z plaży. NA początku nie zwróciłam na to większej uwagi. Pomyślałam, że może czegoś zapomnieli. Spodziewałam się, że za dwie, trzy minuty znowu ich zobaczę. Mijał jednak czas, a oni nie wracali. „Siedział tam zupełnie sam” Chłopiec najpierw bawił się łopatką, później zaczął patrzeć w stronę wejścia na plażę. Co kilka chwil podnosił głowę, jakby sprawdzał, czy rodzice już idą. Pojawiali się kolejni turyści, ktoś przechodził z psem, ktoś biegał brzegiem morza. W tym wszystkim sześciolatek siedział samotnie za dużym parawanem i po prostu czekał…

chlopiec-wchodzi-do-morza-8714210.jpg
width: 1600
height: 1200

Matka rozkręciła aferę w samolocie. „Zapłaciłam, a nie miałam gdzie usiąść, żeby jej dziecko miało miejsce na nogi”
type: item
date: 2026-07-29T08:35:09.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: podróż samolotem
subject: podróż z dzieckiem
subject: wakacje z dzieckiem
description: „Pomyślałam, że zaszła jakaś pomyłka. Uśmiechnęłam się do dzieci i grzecznie powiedziałam, że to nasze miejsca. Nie spodziewałam się, że za kilka sekund usłyszę słowa, po których w samolocie rozpęta się afera” – pisze nasza czytelniczka.
encoded: Wakacyjne loty często wiążą się z tłokiem i stresem. Rodzice podróżują z dziećmi, pasażerowie próbują zmieścić bagaże do schowków, a personel stara się sprawnie przygotować samolot do startu. Nasza czytelniczka przekonuje jednak, że nawet w takich warunkach obowiązują pewne zasady. Sama boleśnie się o tym przekonała podczas lotu z 12-letnią córką. „Specjalnie dopłaciłam do tych miejsc” Dzień dobry, w tym roku poleciałyśmy z córką na wakacje tanimi liniami. Nie był to nasz pierwszy lot, dlatego dobrze wiedziałam, że jeśli chce się mieć trochę więcej komfortu, trzeba za niego zapłacić. Nie chciałam ryzykować losowych miejsc, więc wykupiłam siedzenia z większą przestrzenią na nogi. Kosztowały więcej, ale uznałam, że skoro czeka nas kilkugodzinny lot, to warto. Na pokład weszłyśmy dość późno. Większość pasażerów siedziała już na swoich miejscach. Gdy doszłyśmy do naszego rzędu, zobaczyłam, że na naszych fotelach siedziała dwójka dzieci. Na oko miały może siedem albo osiem lat, trochę młodsze od mojej córki. Pomyślałam, że pewnie doszło do pomyłki. Uśmiechnęłam się i powiedziałam: – Przepraszam, ale to są nasze miejsca. Dzieci spojrzały po sobie, jakby nie bardzo wiedziały, co zrobić. Wtedy doskoczyła do nas ich mama. Powiedziała zupełnie spokojnym tonem, że posadziła dzieci tutaj, bo mają więcej miejsca na nogi. Dodała, że przecież samolot nie jest jeszcze pełny i możemy usiąść gdzieś indziej. Grzecznie odpowiedziałam, że nie chodzi o to, czy są inne wolne miejsca. Zapłaciłam za konkretne siedzenia i chciałabym z nich skorzystać. Myślałam, że na tym rozmowa się skończy, przecież to oczywiste, że skoro zapłaciłam za te miejsca, to mam do nich prawo. Jak bardzo się pomyliłam... „To tylko dzieci. Naprawdę zrobi pani z tego problem?” Kobieta momentalnie zmieniła ton. Powiedziała, że jestem bezduszna i że chyba nigdy nie podróżowałam z dziećmi. Patrzyłam na nią z niedowierzaniem, bo przecież obok mnie stała moja córka. Próbowałam spokojnie wytłumaczyć, że rozumiem, że każde …

dzieci-w-samolocie-f7b220e.jpg
width: 1600
height: 1200

Dziadkowie wypinają się na wnuki w wakacje, a potem płacz, że nikt ich nie odwiedza. „Sami są sobie winni”
type: item
date: 2026-07-27T13:15:39.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia i dziadek
subject: list do redakcji
subject: wakacje z dzieckiem
description: Zarówno moi rodzice, jak i teściowie, po prostu bezczelnie wypinają się na wnuki w wakacje. Mają mnóstwo wolnego czasu, zdrowie im dopisuje, ale od opieki wymigują się na wszystkie możliwe sposoby. A potem jest wielki płacz przy wigilijnym stole, że dzieciaki ich nie odwiedzają, że wnuki są zimne i wolą siedzieć przed komputerem niż rozmawiać z babcią. Sami są sobie winni i nie zamierzam ich dłużej usprawiedliwiać.
encoded: Wczoraj zadzwoniłam do mamy z prośbą, żeby wzięła dzieciaki do siebie chociaż na trzy dni, bo z mężem mamy w firmie potworny młyn i nie wiemy już, w co ręce włożyć. Usłyszałam całą litanię wymówek, że ona ma teraz swoje plany, musi jechać do sanatorium, a teściowa jeszcze dodała, że na stare lata chce mieć święty spokój. No po prostu ręce opadają. Opieka dziadków nad wnukami − dlaczego babcia odmawia pomocy? Dzisiejsi emeryci kompletnie różnią się od dziadków z naszych czasów. Pamiętam, jak sama spędzałam u babci na wsi całe dwa miesiące, jadłam placki, biegałam po podwórku i budowałam najpiękniejsze wspomnienia. Moja mama wtedy pracowała, a babcia uważała za punkt honoru, żeby pomóc młodym. Dzisiaj? Dzisiaj jest totalne wygodnictwo i patrzenie na czubek własnego nosa. Moja matka woli iść na uniwersytet trzeciego wieku albo oglądać seriale, a teściowa spędza całe dni na działce, pielęgnując pomidory. Wnuki są super, ale tylko na obrazku, na chwilę, żeby zrobić ładne zdjęcie i pochwalić się koleżankom na osiedlu, jacy to oni są dumni. Kiedy przychodzi do realnego życia i trzeba pomóc w kryzysie, starsze pokolenie nagle zapada się pod ziemię. Przez ich samolubne podejście musimy z mężem wydawać kosmiczne pieniądze na prywatne półkolonie i obozy letnie, żeby dzieci nie siedziały same w bloku. Płatna opieka nad dzieckiem w wakacje kosztuje tyle, że oddajemy na to całą jedną pensję, a dziadkowie nawet słowem nie pisną, żeby się chociaż dorzucić. Konflikt pokoleń w rodzinie − jak niechęć dziadków niszczy relacje z dziećmi Najbardziej rozwala mnie jednak to późniejsze zdziwienie i pretensje. Moja teściowa potrafi ostentacyjnie płakać w słuchawkę, że Igor i Maks nie chcą do niej dzwonić, że jak przyjeżdżamy raz na dwa miesiące w odwiedziny, to dzieciaki bąkną tylko „dzień dobry” i uciekają do drugiego pokoju. A jak mają z nimi budować relacje, skoro dziadkowie są dla nich obcymi ludźmi? Dzieciak czuje, kiedy jest dla kogoś ciężarem i intruzem. Moje dzieci doskonale słyszały…

dziadkowie-7-d1d39c1.png
width: 1600
height: 1200

Przykre sceny na plaży w Łebie: ludzie odwracali wzrok. „Chłopiec prosił mamę, żeby przestała. Aż zanosił się płaczem”
type: item
date: 2026-07-26T13:15:08.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: wakacje nad morzem
subject: wakacje z dzieckiem
description: „Jeszcze nigdy nie miałam takiej ochoty wtrącić się w cudze wychowanie. Patrzyłam na tę scenę i czułam narastającą złość, bo miałam wrażenie, że tylko jedna osoba nie rozumie, co właśnie przeżywa kilkuletni chłopiec. Kiedy spojrzałam na ludzi siedzących obok, zobaczyłam, że oni też odwracają wzrok z zakłopotania” – pisze nasza czytelniczka.
encoded: Wakacje nad morzem kojarzą się z beztroską, wspólną zabawą i chwilami, które zostają z rodziną na długie lata. Nasza czytelniczka przyznaje jednak, że z wyjazdu do Łeby przywiozła przede wszystkim jedno wspomnienie. Scena, którą zobaczyła na plaży, skłoniła ją do refleksji nad tym, czy dorośli zawsze potrafią usłyszeć, co naprawdę próbują powiedzieć ich dzieci. „Początkowo nie widziałam w tym nic dziwnego” Dzień dobry, wybraliśmy się z mężem i dwójką dzieci na tydzień do Łeby. Pogoda dopisała, więc większość czasu spędzaliśmy na plaży. Kilka metrów od naszego parawanu rozłożyła się młoda kobieta z chłopcem, miał może sześć lat. Oboje wyglądali na pogodnych i uśmiechniętych, dlatego nic nie zwiastowało, że za chwilę będę świadkiem takiego cyrku. Nie mówię o tym dziecku, broń Boże, ale o jego mamuśce. Kobieta co chwilę wyciągała telefon i kierowała obiektyw w stronę syna. Pomyślałam, że chce zrobić kilka pamiątkowych zdjęć albo nagrać jakiś filmik. Sama przecież fotografuję swoje dzieci podczas wyjazdów i nigdy nie przyszłoby mi do głowy, że może być w tym coś niewłaściwego. Dopiero po kilku minutach zauważyłam, że chłopiec coraz wyraźniej traci cierpliwość. „On chciał po prostu pobawić się z mamą” Kobieta prosiła syna, żeby jeszcze raz przebiegł brzegiem morza. Po chwili poprosiła go, żeby wrócił i zrobił to jeszcze raz, bo tym razem „nie wyszło”. Następnie kazała mu skakać przez fale, śmiać się do obiektywu i patrzeć w określonym kierunku. Za każdym razem znajdował się jakiś powód, dla którego trzeba było powtórzyć ujęcie. Chłopiec wykonywał wszystkie polecenia, ale z każdą minutą było widać, że ma ochotę robić coś zupełnie innego. W pewnym momencie podszedł do mamy, przytulił się do niej i cicho powiedział, że chciałby już iść z nią do wody. Nie prosił o zabawkę ani o lody. Chciał tylko pobawić się z własną mamą. Ona odpowiedziała, że „to jeszcze chwilka” i wróciła do tego, co robiła wcześniej. Cykania fotek. „Najbardziej bolało mnie to, że nikt go nie słuchał” Ta …

smutny-widok-na-plazy-w-Lebie-a06734b.jpg
width: 1600
height: 1200

„Zamknęłyśmy Andzię w stodole, bo przeszkadzała nam paplająca 5-latka. Nigdy nie wybaczę sobie tego, co się z nią stało”
type: item
date: 2026-07-25T14:15:15.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: opieka nad dzieckiem
subject: prawdziwe historie
subject: wakacje z dzieckiem
description: Zamknęłam pięcioletnią siostrzenicę w stodole, a gdy wszyscy w panice jej szukali, nie powiedziałam prawdy. Kłamstwo wyszło na jaw miesiące później, a moja siostra nigdy mi nie wybaczyła.
encoded: Wszystko zaczęło się niewinnie. Rodzinny zjazd z okazji okrągłej rocznicy ślubu moich dziadków zgromadził w starym siedlisku na wsi niemal całą rodzinę. Wokół biegała chmara dzieciaków, dorośli siedzieli przy długich stołach ustawionych pod jabłoniami, a z prowizorycznego grilla unosił się dym. Miałam wtedy czternaście lat i rozpaczliwie pragnęłam wkupić się w łaski starszych kuzynek – szesnastoletniej Kaśki i siedemnastoletniej Mai. Były dla mnie uosobieniem dorosłości. Siedziały na ławce nieco na uboczu, śmiejąc się z czegoś, co czytały w telefonach, a ja kręciłam się w pobliżu, licząc na to, że pozwolą mi dołączyć do swojego elitarnego grona. Problem w tym, że wszędzie za mną chodziła Andzia. Andzia była córką mojej najstarszej siostry, Magdy. Miała pięć lat i nie zamykała się ani na chwilę. Zadawała miliony pytań, ciągnęła mnie za rękaw i upierała się, że mam się z nią bawić w kucyki. – Ala, zrób coś z tym dzieciakiem, bo zaraz oszaleję – rzuciła Kaśka, przewracając oczami, gdy Andzia po raz setny zapytała, dlaczego trawa jest zielona. – No, weź ją gdzieś, my tu gadamy o ważnych rzeczach – dodała Maja. Poczułam, jak oblewam się rumieńcem. Chciałam im zaimponować, pokazać, że też jestem „dorosła” i że pięciolatka mnie nie interesuje. I wtedy wpadłam na najgłupszy pomysł w moim życiu. – Zagramy w chowanego! – powiedziałam głośno, żeby dziewczyny słyszały. – Andziu, idź schowaj się w stodole, a ja zaraz cię poszukam. Mała klasnęła w dłonie, zachwycona, że wreszcie zwróciłam na nią uwagę, i pobiegła w stronę starych, drewnianych wrót. Kiedy zniknęła w środku, podeszłam i szybko zasunęłam zewnętrzny skobel. Odwróciłam się z triumfalnym uśmiechem do kuzynek. – No, mamy z głowy na jakiś czas – powiedziałam, siadając obok nich. Kaśka parsknęła śmiechem. – Niezła jesteś – rzuciła z uznaniem, a ja poczułam, że rosnę. Byłam w ich paczce. Pierwsze ukłucie paniki Minęło może dwadzieścia minut. Śmiałyśmy się z chłopaków z sąsiedztwa, a ja zupełnie zapomniałam o Andzi. Dopiero…

zamknely-Andzie-w-stodole-eb0a5f2.png
width: 1600
height: 1200

Nieprzyzwoite sceny nad mazurskim jeziorem: nie wiedział, że dzieci patrzą? „Tatuś chyba się zapomniał”
type: item
date: 2026-07-25T11:33:45.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: wakacje z dzieckiem
description: Pewien tatuś z koca obok kompletnie stracił kontakt z rzeczywistością i urządził takie widowisko, że wszystkie dzieci w promieniu kilkunastu metrów po prostu zamurowało, a mi zabrakło słów, żeby wytłumaczyć synkowi, co ten pan właściwie wyprawia.
encoded: Wszystko zaczęło się od tego, że ten facet budował ze swoim synkiem wielki zamek z piasku tuż przy samej wodzie, w miejscu, gdzie biegało mnóstwo innych dzieciaków. Wiadomo, jak to jest na publicznej plaży − jest ciasno, maluchy biegają z wiadereczkami, chlapią się i bawią w berka. W pewnym momencie dwójka obcych, może czteroletnich brzdąców, przeogromnie zaaferowana gonitwą, potknęła się i przez przypadek wpadła prosto w misternie usypaną wieżę zamkową tego mężczyzny. Skandaliczne zachowanie dorosłych na plaży nad jeziorem To, co wydarzyło się sekundę później, po prostu zmroziło krew w żyłach wszystkim dookoła, bo ten dorosły, potężny chłop wyskoczył jak oparzony i z czerwoną z wściekłości twarzą zaczął wrzeszczeć na te biedne maluchy. Zamiast machnąć ręką, przyjąć przeprosiny od zdezorientowanych dzieci czy obrócić sytuację w żart, zaczął na nie ryczeć, pytając, czy są ślepe, gdzie mają oczy i czy nikt ich nie nauczył szacunku do cudzej pracy. Moje dzieci patrzyły na to z wielkimi oczami, a zaatakowane maluchy natychmiast wybuchnęły potwornym płaczem, kuląc się ze strachu przed obcym, agresywnym facetem. Mój mąż tylko złapał się za głowę i mruknął pod nosem, że tatuś chyba się zapomniał i pomylił plażę z areną walki, bo to, co robił, było skrajnie nieakceptowalne. Bezpieczeństwo dzieci nad wodą a zachowanie rodziców Najgorsze w tym wszystkim było to, co działo się, kiedy do akcji wkroczyli zszokowani rodzice tych przestraszonych dzieciaków, bo wtedy widowisko osiągnęło apogeum żenady. Zamiast zreflektować się, że przesadził z agresją wobec kilkulatków, pan tata zaczął skakać do gardła również dorosłym, krzycząc na całe kąpielisko, że są nieodpowiedzialni i nie potrafią upilnować swoich dzieciorów. To było po prostu nieprzyzwoite, jak bardzo ten człowiek miał w głębokim poważaniu obecność dziesiątek innych małych dzieci, które chłonęły każde jego słowo i patrzyły na dorosłego, który zachowywał się gorzej niż rozkapryszony trzylatek. Gdzie my mamy głowę jako rodzice…

scena-nad-jeziorem-2dd9ad3.png
width: 1600
height: 1200

„To żaden wyczyn jechać na all inclusive i pokazać dziecku basen”. Matka chwali się, że jej syn zwiedził pół Polski, zamiast leżeć plackiem
type: item
date: 2026-07-25T08:35:27.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: wakacje all inclusive
subject: wakacje z dzieckiem
description: Wakacje z dziećmi potrafią zamienić się w prawdziwy festiwal próżności i licytowania się na grubość portfela. Choć letnie wyjazdy powinny być czasem ładowania baterii i budowania rodzinnych wspomnień, coraz częściej przypominają bezwzględny wyścig.
encoded: Wszystko zaczęło się od niewinnego pytania zadanego na jednej z facebookowych grup dla mam, gdzie użytkowniczka zapytała wprost, czy w pracy lub wśród znajomych spotykają się z przeświadczeniem, że wyjazd na zagraniczne wakacje jest lepszy dla dziecka i automatycznie świadczy dobrze o rodzicach. Pod postem natychmiast pojawiły się liczne komentarze, a jedna z odpowiedzi idealnie punktuje problem, z którym mierzy się dziś wiele z nas. Autorka wpisu bez owijania w bawełnę skrytykowała panujący w biurach i na placach zabaw wakacyjny snobizm. Napisała bez ogródek, że to żaden wyczyn jechać na all inclusive i pokazać dziecku basen. Pochwaliła się, że jej syn zwiedził już pół Polski, zamiast leżeć plackiem na leżaku. Trudno nie przyznać jej racji, bo presja otoczenia na egzotyczne kierunki stała się po prostu przytłaczająca, a miarą dobrego rodzicielstwa w oczach wielu stała się liczba gwiazdek przy hotelowym basenie. Wakacyjny snobizm wśród rodzin z dziećmi Każda mama, która po powrocie z urlopu siada przy biurowym ekspresie do kawy, doskonale zna ten moment dyskomfortu, gdy koleżanki rzucają nazwami egzotycznych kurortów w Grecji, Turcji czy Hiszpanii. Kiedy w odpowiedzi słyszą, że ktoś spędził urlop na Mazurach, w Karkonoszach czy w Górach Świętokrzyskich, w powietrzu nagle zapada pełna politowania cisza, jakby dziecko z polskiego pensjonatu było w jakiś sposób poszkodowane przez los. Ten snobizm sprawia, że zaczynamy oceniać jakość opieki nad maluchem przez pryzmat stanu konta i prestiżu wycieczki z biura podróży. Tymczasem pójście na łatwiznę, zamknięcie się w luksusowym resorcie z opcją pełnego wyżywienia i animacjami, wcale nie rozwija dziecka bardziej niż lokalne podróże. Wielu turystów przez dwa tygodnie nie opuszcza terenu hotelu, fundując maluchom sterylną, plastikową rozrywkę, która z prawdziwym poznawaniem świata i budowaniem życiowych wspomnień ma niewiele wspólnego. Co jest lepsze dla dziecka na wakacje? Wspomniana autorka internetowego wpisu z dumą opowied…

wakacje-all-inclusive-z-dziecmi-876e368.png
width: 1600
height: 1200

Dziadkowie powinni fundować wnukom kolonie? „Niech się chociaż dorzucą, skoro wymigują się od opieki”
type: item
date: 2026-07-24T19:08:57.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia i dziadek
subject: kolonie
subject: list do redakcji
subject: wakacje z dzieckiem
description: Mamy lipiec, środek wakacji, a dla pracujących rodziców takich jak ja i mój mąż to jest regularna walka o przetrwanie. Codziennie rano staję na rzęsach, żeby pogodzić pracę na etacie z organizacją czasu dla dzieciaków. I wiecie co? Ogarnia mnie potworna wściekłość, kiedy myślę o tym, jak zachowują się dziadkowie moich dzieci.
encoded: Zarówno moi rodzice, jak i teściowie, są już na emeryturach, mają mnóstwo wolnego czasu, zdrowie im dopisuje, a od opieki nad wnukami wymigują się na wszystkie możliwe sposoby. Uważam, że skoro nie chcą dać nam żadnego wsparcia fizycznego, to dziadkowie powinni fundować wnukom kolonie. Niech się chociaż dorzucą, skoro stale brakuje im czasu dla własnej rodziny. Kiedy pod koniec czerwca zapytałam teściową, czy wzięłaby dzieciaki do siebie na chociaż jeden tydzień w lipcu, usłyszałam całą litanię wymówek. A to, że kręgosłup jej strzyka, a to, że jadą na działkę, a to, że mają swoje plany i na stare lata chcą wreszcie odpocząć. Moja własna matka nie była lepsza. Stwierdziła, że ona swoje dzieci już wychowała, a teraz ma czas na uniwersytet trzeciego wieku i wyjazdy do sanatorium. No po prostu ręce opadają. Opieka nad wnukami w wakacje − dlaczego dziadkowie odmawiają pomocy? Dzisiejsi emeryci kompletnie różnią się od dziadków, jakich my pamiętamy z własnego dzieciństwa. Kiedyś jeździło się do babci na całe dwa miesiące, jadło pierogi i biegało po podwórku, a rodzice mogli spokojnie pracować. Teraz dziadkowie stali się potwornie wygodni. Żyją swoim życiem, podróżują, realizują pasje i uważają, że wnuki to jest problem, który ich nie dotyczy. Rozumiem, zapracowali na odpoczynek, nikt im tego nie odbiera. Ale czy spędzenie jednego tygodnia z dzieciakami, które ich uwielbiają, to naprawdę jest aż takie potworne poświęcenie? Przez ich totalną obojętność zostaliśmy z mężem zmuszeni do szukania płatnych opcji. Ceny kolonii i obozów letnich w tym roku po prostu zwalają z nóg. Za tygodniowy obóz sportowy dla Kacpra i kolonie językowe dla Oliwki musieliśmy zapłacić prawie sześć tysięcy złotych. Przecież to jest ponad jedna porządna pensja. Finanse młodych małżeństw w dzisiejszych czasach są napięte, a my musimy brać nadgodziny, żeby dzieci nie siedziały przez dwa miesiące same przed ekranem komputera w dusznym bloku. Koszt kolonii letnich dla dzieci − czy starsze pokolenie powinn…

dziadkowie-6-897d033.png
width: 1600
height: 1200

Z urlopu w Ustce wróciła zdruzgotana. „Nigdy nie zapomnę twarzy tego dziecka. Matka udawała, że nic się nie stało”
type: item
date: 2026-07-24T13:15:57.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: bezpieczeństwo dziecka
subject: wakacje nad morzem
subject: wakacje z dzieckiem
description: „Najpierw pomyślałam, że chyba źle widzę. Po chwili zaczęłam się rozglądać, licząc, że za moment wszystko się wyjaśni. Minuty mijały, a ja coraz bardziej czułam, że jeśli zaraz nie zareaguję, długo będę mieć wyrzuty sumienia. Tego widoku z plaży w Ustce nie zapomnę chyba do końca życia” – pisze nasza czytelniczka.
encoded: Wakacje nad Bałtykiem mają być czasem odpoczynku i beztroski. Nasza czytelniczka przyznaje jednak, że z tegorocznego wyjazdu do Ustki najbardziej zapamiętała nie piękne zachody słońca ani spacery czy czas spędzony z rodziną, lecz kilka minut, które – jak twierdzi – nie powinny się wydarzyć. „Na twarzy tej dziewczynki malowała się rozpacz” Dzień dobry, pojechaliśmy z mężem i dwójką dzieci na tydzień do Ustki. Trafiliśmy na piękną pogodę, więc niemal całe dnie spędzaliśmy na plaży. Każdy, kto był tam w sezonie, wie, jak wygląda taki obrazek – setki parawanów, dzieci biegające z wiaderkami, kolejki po lody i tłumy ludzi. Kilka metrów od naszego parawanu leżała kobieta z córeczką, która miała może pięć albo sześć lat. Dziewczynka bawiła się przez dłuższą chwilę, potem położyła się na ręczniku i najwyraźniej zasnęła. Nie zwróciłabym na to większej uwagi, gdyby po jakimś czasie kobieta nie wstała. Poprawiła kapelusz, wzięła telefon, zarzuciła na ramię plażową torbę i odeszła w stronę promenady. Zdziwiłam się, bo ja nigdy nie zostawiłabym dziecka samego, ale pomyślałam, że na pewno zaraz wróci. Minęło kilkanaście minut. Dziewczynka otworzyła oczy i usiadła na ręczniku. Najpierw spokojnie rozejrzała się dookoła, jakby chciała sprawdzić, gdzie jest mama. Po chwili wstała i zaczęła chodzić wokół parawanu. Patrzyłam na nią coraz bardziej zaniepokojona. Słyszałam, jak woła: – Mamusiu?! Na jej twarzy pojawił się strach, którego chyba nigdy nie zapomnę. Nie płakała jeszcze, ale było widać, że za chwilę wpadnie w panikę. Nie potrafiłam siedzieć bezczynnie. Podeszłam do niej, bo sama jestem mamą i wiedziałam, jak przerażające musi być dla kilkuletniego dziecka obudzenie się na zatłoczonej plaży bez najbliższej osoby. Zapytałam spokojnie, jak ma na imię i czy wie, gdzie jest mama. Dziewczynka tylko pokręciła głową i powiedziała, że „chyba poszła”. Usiadłam z nią na ręczniku i próbowałam ją uspokoić. Powiedziałam, że na pewno zaraz wróci i że nie jest sama. „Mama wróciła z kawą i gof…

dziewczynka-nad-Baltykiem-8ef8a9d.jpg
width: 1600
height: 1200

To już plaga wśród rodziców: zabierają na wakacje darmową „nianię” i mają spokój. Po co w ogóle mieć dzieci?
type: item
date: 2026-07-24T07:12:00.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: smartfon dla dziecka
subject: wakacje z dzieckiem
description: Rodzice lenią się przy hotelowym basenie albo na plaży, a dziecko siedzi obok ze smartfonem w rączkach. Ekran daje chwilę wytchnienia: maluch nie marudzi, nie mówi co pięć minut, że mu się nudzi, nie domaga się uwagi. Jest darmową „nianią”, którą można zabrać ze sobą wszędzie. Tylko czy właśnie tak powinien wyglądać rodzinny odpoczynek?
encoded: Na wstępie zaznaczę: nie chodzi o to, by demonizować tablety i telefony. Każdy rodzic wie, że są sytuacje, w których ekran naprawdę staje się wybawieniem: w przychodni, gdy przestraszone dziecko zanosi się płaczem, podczas długiej podróży, gdy ulubione zabawki, kolorowanki i książeczki zawodzą, gdy trzeba pilnie coś zrobić podczas pracy zdalnej... To się zdarza, w końcu rodzice są tylko ludźmi, nawet jeśli niektórzy próbują z nich zrobić superbohaterów. Problem pojawia się wtedy, gdy urządzenie przestaje być narzędziem wsparcia, a zaczyna zastępować rodzica, z którym dziecko spędza wolny czas. Na wakacjach rodzice często rezygnują z zasad Badanie przeprowadzone w Wielkiej Brytanii przez biuro podróży Thomas Cook pokazuje, że aż 64 proc. rodziców nie ustala żadnych zasad dotyczących korzystania z urządzeń podczas wakacji. Ograniczenia wprowadza jedynie 36 proc. Dla wielu rodzin jest to zrozumiałe. Wakacje mają być przecież odpoczynkiem od codziennej rutyny, obowiązków i nieustannych negocjacji. Rodzice nie chcą kolejny raz słyszeć: „Jeszcze pięć minut”, a dzieci oczekują większej swobody. Podobny trend widać w Polsce. Z badania przeprowadzonego przez Komputronik wynika, że 46 proc. rodziców na wakacjach całkowicie znosi limity grania albo wyraźnie je zwiększa. Kolejne 27 proc. przyznaje, że zasady są wprawdzie nadal obecne, ale znacznie łagodniejsze. Tylko co piąty rodzic utrzymuje wakacyjne reguły na takim samym poziomie jak w ciągu roku. Jedna z najbardziej niepokojących danych dotyczy czasu spędzonego przed ekranem. Średnio dziecko poniżej 10. roku życia spędza przed ekranem 93 minuty dziennie. Najwięcej czasu korzystają z urządzeń sześciolatki – średnio 104 minuty. Nawet dzieci poniżej pierwszego roku życia spędzają przed ekranami około godziny dziennie. Problemem nie zawsze jest liczba minut Łatwo powiedzieć: „Moje dziecko korzysta z tabletu tylko godzinę dziennie”. Trudniej odpowiedzieć na pytanie, co w tym czasie zostało przez ekran zastąpione. Specjaliści z C…

dziewczynka-spedza-wakacje-z-telefonem-b285472.jpg
width: 1600
height: 1200

Wielu rodziców robi to odruchowo. „To było nasze pierwsze all inclusive. Przez własne dzieci stałam się obiektem kpin”
type: item
date: 2026-07-22T14:15:56.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: hotel
subject: rodzinne wakacje
subject: savoir-vivre
subject: wakacje all inclusive
subject: wakacje z dzieckiem
description: „Dwa lata odkładaliśmy na ten wyjazd, a tu taki wstyd! Dopiero gdy zobaczyłam reakcję innych gości i usłyszałam, co powiedział kelner, zrozumiałam, że złamałam jedną z zasad, o której nikt wcześniej mi nie powiedział” – pisze nasza czytelniczka.
encoded: Pierwszy wyjazd na wakacje all inclusive potrafi zaskoczyć nie tylko bogatym bufetem, ale także zasadami, które dla stałych bywalców wydają się oczywiste. Nasza czytelniczka przekonała się o tym podczas rodzinnego wyjazdu do Egiptu. Jak sama przyznaje, chciała dobrze, a skończyło się ogromnym wstydem. „Na ten wyjazd odkładaliśmy pieniądze przez dwa lata” Dzień dobry, ja i mój mąż nigdy nie należeliśmy do osób, które co roku latają na egzotyczne wakacje. Mamy dwójkę dzieci – pięcioletnią córkę i siedmioletniego syna. Żeby polecieć do Egiptu, odkładaliśmy pieniądze prawie dwa lata. Dla nas to był naprawdę duży wydatek i spełnienie marzeń. Wszystko było dla nas nowe. Ogromny hotel, kilka basenów, restauracje, przekąski, lody. Dzieci były zachwycone i co chwilę chciały coś zjeść. Raz frytki, raz owoce, raz ciastko. Myślałam, że skoro wszystko jest w cenie, to mogę po prostu zabrać coś do pokoju albo nad basen. Nie przyszło mi do głowy, że robię coś niewłaściwego. Tamtego wieczoru siedzieliśmy przy kolacji, a córka zjadła tylko kilka kęsów. Powiedziała, że teraz nie chce, ale na pewno zgłodnieje po kąpieli. Pomyślałam, że szkoda będzie znowu iść z mokrymi dziećmi przez pół hotelu do restauracji. Wzięłam więc kilka bułeczek, trochę sera, dwa banany i zawinęłam w serwetkę. Nie robiłam tego po to, żeby coś wynosić na zapas. Po prostu chciałam mieć coś dla dzieci później. „Nikt wcześniej mi tego nie powiedział” Kiedy wychodziliśmy z restauracji, podszedł do mnie kelner. Był bardzo uprzejmy. Uśmiechnął się i powiedział po angielsku, że jedzenie z restauracji powinno być spożywane na miejscu i nie można go wynosić do pokoju. Zrobiło mi się gorąco. Oddałam wszystko bez słowa. Najgorsze było jednak to, że kilka osób siedzących przy stolikach spojrzało na mnie z takim uśmiechem, jakby właśnie zobaczyli kogoś, kto próbuje wynieść pół bufetu i kradnie w dodatku. Naprawdę miałam ochotę zapaść się pod ziemię. Przez resztę wieczoru czułam się okropnie. Dopiero następnego dnia rezydent…

rodziny-na-wakacjach-all-inclusive-63d50c1.jpg
width: 1600
height: 1200

Ani jednego gofra i loda przez 2 tygodnie w Krynicy. „Jeszcze nie oszalałam. Dzieci popłaczą i zapomną”
type: item
date: 2026-07-20T08:35:28.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: oszczędzanie
subject: wakacje z dzieckiem
description: Kiedy planujemy upragniony, wakacyjny urlop z całą rodziną, w naszych głowach zazwyczaj pojawia się obraz sielanki, w której dzieci z uśmiechem na twarzy zajadają się nadmorskimi przysmakami. Rzeczywistość polskich kurortów potrafi jednak bardzo szybko zweryfikować te marzenia, zamieniając beztroski wypoczynek w nieustanną walkę z wszechobecną drożyzną i festiwalem dziecięcych zachcianek.
encoded: Sezon urlopowy w pełni, a ja właśnie wróciłam z dwutygodniowych wakacji w Krynicy Morskiej i do teraz zbieram myśli po tym, co tam zobaczyłam. Przechadzając się głównym deptakiem, byłam świadkiem dziesiątek identycznych scen, w których umęczeni rodzice ulegali histeriom swoich pociech, kupując kolejnego gofra z gigantyczną ilością bitej śmietany, plastikową zabawkę z Chin czy lody na patyku. Wtedy podjęłam decyzję, która dla wielu moich znajomych brzmi jak czyste szaleństwo lub wręcz rodzicielskie okrucieństwo, ponieważ przez pełne dwa tygodnie mój syn i córka nie dostali ani jednego kupnego gofra i ani jednej gałki loda z lodziarni. Jeszcze nie oszalałam, żeby ulegać tej masowej psychozie wydawania fortuny na byle co i napychać portfele właścicieli budek z fast foodem, którzy windują ceny do granic absurdalności. Moja krótka odpowiedź na zdziwione miny koleżanek z pracy brzmi zawsze tak samo, czyli dzieci popłaczą, chwile pokrzyczą i bardzo szybko zapomną, a lekcja szacunku do ciężko zarobionych pieniędzy zostanie z nimi na całe życie. Drożyzna w polskich kurortach a budżet domowy Każdy, kto choć raz odwiedził polskie morze w ostatnich latach, doskonale wie, że ceny w kurortach potrafią przyprawić o zawrót głowy i skutecznie zepsuć humor nawet najbardziej oszczędnemu rodzicowi. Kiedy za zwykłego gofra z dżemem trzeba zapłacić tyle, co za porządny obiad w barze mlecznym, a mała gałka rzemieślniczych lodów kosztuje równowartość całej paczki mrożonek, zaczynamy jako społeczeństwo tracić zdroworozsądkowe podejście do finansów. Kupowanie czteroosobowej rodzinie takich codziennych przekąsek generuje w skali dwóch tygodni gigantyczny wydatek, który potrafi doszczętnie spustoszyć domowy budżet, przeznaczony na znacznie ważniejsze cele. Jako matka widzę, jak łatwo wpadamy w pułapkę konsumpcjonizmu, tłumacząc sobie, że przecież wakacje są raz w roku i dziecku niczego nie można żałować. To potworny błąd myślowy, bo uleganie każdej zachciance wcale nie sprawia, że urlop staje …

lody-nad-morzem-8700fa8.png
width: 1600
height: 1200

Karygodne zachowanie matki na plaży nad Bałtykiem. „Puściły jej wszystkie hamulce. Biedne dziecko”
type: item
date: 2026-07-19T14:15:13.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: wakacje nad morzem
subject: wakacje z dzieckiem
description: Przejmująca scena tuż obok naszego koca skłoniła mnie do smutnych refleksji nad tym, jak łatwo w wakacyjnym pędzie gubimy empatię wobec własnych dzieci. Zobaczyłam, jak u dorosłego człowieka wygrało po prostu zmęczenie i własna wygoda. Tamtej mamie puściły hamulce, a ucierpiało na tym biedne, niczemu winne dziecko.
encoded: Wszystko wydarzyło się około godziny piętnastej, kiedy na plaży w Dąbkach, gdzie wypoczywałam z dziećmi, panował największy upał. Na sąsiednim kocu leżała rodzina z małą, na oko 3-letnią córeczką. Dziewczynka była już ewidentnie potwornie zmęczona kilkugodzinnym przebywaniem na słońcu, hałasem i nadmiarem bodźców. Zaczęła po prostu przeraźliwie płakać, marudzić i odmawiać jakiejkolwiek współpracy, co u takiego malucha jest całkowicie naturalnym sygnałem alarmowym. Zmęczenie dziecka na plaży − kiedy urlop zamienia się w trudny moment Zamiast jednak schować dziewczynkę w cień namiotu plażowego, utulić ją czy po prostu spokojnie zabrać do chłodnego pokoju hotelowego, mama zareagowała skrajną irytacją. Zaczęła na nią głośno warczeć, każąc się uciszyć, bo przecież wszyscy wokół patrzą. Kiedy to nie poskutkowało, kobieta po prostu ostentacyjnie odwróciła się do płaczącego dziecka plecami, założyła słuchawki na uszy i zaczęła przeglądać telefon, całkowicie ignorując szlochającego malucha. Dziewczynka w swojej bezsilności zanosiła się od płaczu, rzucając się na rozgrzany piasek i próbując zwrócić na siebie uwagę rodziców. Druga strona parawanu udawała, że problemu nie ma. Ojciec dziecka smarował się kremem, całkowicie odcinając się od sytuacji. Stałam tam i czułam ogromny smutek. Niby nic temu dziecku nie działo się fizycznie, ale emocjonalna ściana, na którą natrafiło, była druzgocąca. Dziecko w kryzysie dostało jasny komunikat: twoje emocje są dla nas problemem, poradź sobie z nimi sama, bo my chcemy teraz odpoczywać. Reakcja świadków na emocje malucha − granice rodzicielskiej cierpliwości To ignorowanie trwało dobre dwadzieścia minut. Dziewczynka płakała tak mocno, że zaczęła się krztusić, a dorośli wokół niej trwali w niewzruszonym milczeniu. Ludzie na okolicznych kocach wymieniali tylko między sobą zaniepokojone spojrzenia, ale nikt nie wiedział, jak się zachować. Sama biłam się z myślami, czy mam prawo wkraczać w przestrzeń innej rodziny. W końcu nie wytrzymałam. Podn…

scena-nad-Baltykiem-9aa128f.png
width: 1600
height: 1200

Plaga na all inclusive. „To najgorszy typ rodzica. Obserwowałam ich przy basenie. Myśleli, że nikt nie widzi”
type: item
date: 2026-07-19T13:15:23.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: rodzice
subject: wakacje z dzieckiem
description: „Najpierw myślałam, że to przypadek. Drugiego dnia zobaczyłam to samo przy innym leżaku. Trzeciego dnia zrozumiałam, że niektórzy rodzice robią to zupełnie świadomie. Patrzyłam na nich i naprawdę nie mogłam uwierzyć, że nikomu nie jest głupio” – pisze nasza czytelniczka.
encoded: All inclusive kojarzy się z odpoczynkiem, beztroską i chwilą oddechu od codziennych obowiązków. Nasza czytelniczka wróciła jednak z wakacji z jedną refleksją. Jej zdaniem najgorszymi gośćmi w hotelach wcale nie są głośne dzieci. Problemem bywają dorośli, którzy traktują hotelową obsługę jak darmową opiekę. „Na początku nawet im zazdrościłam” Dzień dobry, właśnie wróciliśmy z tygodniowych wakacji all inclusive w Turcji. Byliśmy tam z dwójką dzieci – czteroletnim synem i siedmioletnią córką. Jak każdy rodzic wie, taki wyjazd nie ma wiele wspólnego z prawdziwym odpoczynkiem. Basen, krem z filtrem, ręczniki, przekąski, toaleta, lody, znowu krem, znowu basen. Wieczorem człowiek jest bardziej zmęczony niż po całym dniu pracy. Pierwszego dnia zwróciłam uwagę na pewną rodzinę. Rodzice leżeli na leżakach z drinami, spokojnie rozmawiali i praktycznie się nie ruszali. Pomyślałam nawet, że mają wyjątkowo samodzielne dzieci. Szybko okazało się, że wcale nie o to chodziło. Dzieci tej pary praktycznie od rana do wieczora były przy animatorach. Mini klub otwierał się o konkretnej godzinie i one już czekały pod drzwiami. Rodzice przyprowadzali je zaraz po śniadaniu, znikali na kilka godzin, wracali tylko na obiad, a później znowu oddawali dzieci pod opiekę. Animatorzy organizowali zabawy przy basenie, konkursy, malowanie twarzy i mini disco. To przecież ich praca i nikt nie ma o to pretensji. Problem zaczynał się wtedy, kiedy zajęcia się kończyły. Widziałam, jak animator odprowadzał dzieci do leżaków, a rodzice udawali, że tego nie zauważają. Jedno dziecko przez kilka minut stało obok mamy, która rozmawiała przez telefon. Drugie próbowało zwrócić uwagę taty, a ten machnął ręką i powiedział: „Idź jeszcze się pobaw”. Animator nie był już w pracy. A mimo to został z tym dzieckiem, bo zwyczajnie było mu go szkoda. „Najbardziej zapamiętałam jedną scenę” Któregoś popołudnia siedziałam przy basenie i zobaczyłam chłopca, może pięcioletniego. Przyszedł do rodziców z rysunkiem, który zrobił w…

rodzina-na-all-inclusive-3846178.jpg
width: 1600
height: 1200

W wakacje codziennie podrzuca 8-letnie dziecko sąsiadce. „Ona przecież i tak nie pracuje”
type: item
date: 2026-07-18T14:15:46.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: opieka na dzieckiem
subject: wakacje z dzieckiem
description: Skoro sąsiadka i tak siedzi całymi dniami w domu, gotuje obiady, bawi się na dywanie i nigdzie się nie spieszy, to co za różnica, czy wokół niej biega jedno dziecko, czy dwójka?
encoded: Droga Redakcjo! Jestem mamą 8-letniej Poli i od kilku tygodni próbuję jakoś przetrwać wakacje. Za to Olga, moja sąsiadka z dołu, nie pracuje od paru lat i tylko siedzi z synkiem w domu, więc uznałam, że w wakacje normalną rzeczą jest sąsiedzka pomoc. Zaczęłam wysyłać moją Polę do jej mieszkania, żeby dzieci pobawiły się razem. Niestety, wczoraj Olga bezczelnie wyprosiła moją córkę za drzwi, a ja uważam, że ma przecież mnóstwo wolnego czasu i korona by jej z głowy nie spadła, gdyby pomogła zmęczonej koleżance. Sąsiadka powinna pomóc, przecież nie pracuje Moja Pola to mądra, samodzielna dziewczynka, świetnie dogaduje się z małym Bartkiem, pilnuje go na placu zabaw i wręcz pomaga Oldze w opiece. Przez ostatnie trzy tygodnie wysyłałam małą na dół rano, około godziny 9:00, żeby dzieci się pobawiły. Dzięki temu moje dziecko miało zapewnione bezpieczne schronienie, a ja mogłam w spokoju pracować, nie martwiąc się, że mała siedzi sama przed komputerem. Wczoraj po godzinie 17:00 zjechałam windą i poszłam odebrać Polę. Olga, zamiast zaprosić mnie na kawę, wyszła na korytarz z taką miną, jakby co najmniej stała się jej wielka niesprawiedliwość. Zaczęła mi bezczelnie wyliczać, że moja córka zjadła u niej drugie śniadanie, podjadała owoce i że opieka nad dwójką dzieci na raz wykańcza ją psychicznie. Powiedziała mi prosto w oczy, że od jutra mam już nie przysyłać Poli, bo ona chce ten czas spędzić wyłącznie ze swoim synem. Słuchałam tego i po prostu zbaraniałam. Zapytałam spokojnie, ile może kosztować ugotowanie większego garnka zupy czy dorzucenie jednego naleśnika dla małego dziecka? Przecież finanse jej rodziny są świetne, a robienie problemu z kilku kromek chleba i paru plasterków sera to jest po prostu jakiś obciach. Ja haruję na etacie, a sąsiadka tylko układa klocki Powiedziałam jej wprost na tym korytarzu, co myślę o takim egoizmie. Ja przecież ciężko haruję na etacie, a ona i tak nie pracuje, tylko siedzi w domu i układa klocki, więc co to za problem rzucić okiem na jesz…

podrzucanie-dzieci-sasiadom-c4d7eab.png
width: 1600
height: 1200

„Malwinka była szczęśliwa, bo jacyś dwaj chłopcy się z nią bawili. Zamarłam, gdy dowiedziałam się, do czego ją namawiają”
type: item
date: 2026-07-17T13:15:31.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: prawdziwe historie
subject: wakacje nad wodą
subject: wakacje z dzieckiem
description: Serce zabiło mi mocniej, gdy usłyszałam, co starsi chłopcy każą zrobić mojej siedmioletniej córce w ramach testu odwagi. Zrozumiałam, że muszę działać natychmiast.
encoded: Siedziałam na rozgrzanym piasku, z ulgą przymykając oczy. Wiatr delikatnie szumiał w trzcinach, a słońce przyjemnie grzało moje ramiona. Po całym tygodniu w biurze ten wyjazd na kemping nad jeziorem był dokładnie tym, czego potrzebowałam. Malwinka bawiła się nieopodal na brzegu z dwójką chłopców, którzy mieszkali w przyczepie obok. Byli o kilka lat starsi od mojej siedmiolatki i wydawali się zupełnie niegroźni. Z radością patrzyłam, jak budują wspólnie jakiś skomplikowany zamek z piasku. Cieszyłam się, że mała znalazła sobie towarzystwo, bo początkowo narzekała, że będzie się nudzić bez koleżanek. Przez chwilę czytałam książkę, co jakiś czas podnosząc wzrok, żeby sprawdzić, co robią dzieci. W pewnym momencie zauważyłam, że cała trójka zniknęła za pasem wysokich trzcin, które oddzielały główną plażę od dzikiej, zarośniętej części jeziora. Nie zaniepokoiłam się od razu – to wciąż było bardzo blisko, słyszałam ich głosy, a woda przy brzegu była płytka. Tajemnicze spotkanie w zaroślach – Słuchaj, to nie jest dla maluchów – usłyszałam nagle głos starszego z chłopców, Kacpra. Brzmiał jakoś inaczej niż wcześniej. Bardziej stanowczo, z taką udawaną, dorosłą powagą. – Ja nie jestem maluchem! – oburzyła się Malwinka. Zainteresowana, ale wciąż zrelaksowana, podniosłam się lekko na łokciach. Głosy niosły się wyraźnie po tafli wody. – Jeśli chcesz należeć do naszego elitarnego klubu, musisz przejść test odwagi – powiedział młodszy, Olek. – Inaczej nie ma mowy. Zostajesz z dzieciakami w piaskownicy. Test odwagi? Poczułam leciutkie ukłucie niepokoju, ale uznałam, że to tylko dziecięce zabawy. Zapewne każą jej zjeść jakąś roślinkę albo złapać żabę. Zaczęłam powoli składać ręcznik, stwierdzając, że może jednak powinnam podejść bliżej, tak na wszelki wypadek. Zmroziło mi krew w żyłach – Widzisz ten stary materac? – zapytał Kacper. Dopiero wtedy przypomniałam sobie, że w trzcinach leżał wczoraj na wpół sflaczały, brudny materac dmuchany, prawdopodobnie wyrzucony przez kogoś w zeszłym …

Malwinka-poznala-kolegow-nad-jeziorem-3ce538b.png
width: 1600
height: 1200

Polacy tylko udają, że lubią dzieci? Scena w nadmorskim barze mrozi krew w żyłach. „Płakałam razem z tą mamą”
type: item
date: 2026-07-17T10:15:50.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: macierzyństwo
subject: wakacje z dzieckiem
description: Zawsze wydawało mi się, że te wszystkie internetowe spory o dzieci w przestrzeni publicznej to tylko podsycana sztucznie fikcja i szukanie taniej sensacji. Myślałam, że my, Polacy, mimo wrodzonego narzekania, w gruncie rzeczy jesteśmy ciepłym, rodzinnym narodem, który doskonale rozumie, czym jest płacz malucha. Moje naiwne złudzenia pękły jednak jak bańka mydlana podczas tegorocznego urlopu we Władysławowie, kiedy na własne oczy zobaczyłam sytuację, przez którą do dziś trzęsą mi się ręce z bezsilności.
encoded: Było upalne, leniwe popołudnie, a nadmorski ogródek gastronomiczny pękał w szwach od tłumu wygłodniałych turystów czekających na smażoną rybę. Kilka stolików dalej siedziała młoda, na oko trzydziestoletnia mama z dwójką dzieci − starszym, około czteroletnim chłopcem i maleńką, może kilkumiesięczną córeczką w wózku. W pewnym momencie, prawdopodobnie z powodu potwornego upału i duchoty, niemowlę obudziło się z krzykiem i zaczęło przeraźliwie, rozpaczliwie płakać. Kobieta natychmiast zerwała się na równe nogi, wzięła maleństwo na ręce, zaczęła je tulić, kołysać i nerwowo szukać w torbie butelki z piciem, jednocześnie próbując upilnować wiercącego się starszaka. To, co wydarzyło się zaledwie chwilę później, kompletnie odebrało mi mowę. Naprawdę zaczęłam myśleć, że Polacy tylko udają, że lubią dzieci, a nasza rzekoma prorodzinność to zwykła, cyniczna pokazówka. Skandaliczne zachowanie turystów w barze nad Bałtykiem Zamiast współczucia czy choćby obojętności, wokół zmęczonej matki rozpoczął się pokaz ludzkiej złośliwości i absolutnego braku empatii. Elegancka para siedząca tuż obok ostentacyjnie odsunęła krzesła, a starszy mężczyzna znad sąsiedniego stolika głośno, na całą restaurację, skomentował, że z takimi bachorami to siedzi się w domu, a nie psuje ludziom obiad za ciężkie pieniądze. Kelner, zamiast dyplomatycznie załagodzić sytuację lub zaoferować kobiecie szklankę wody, podszedł do niej z chłodną miną i zapytał, czy mogłaby wyjść z dzieckiem poza teren ogródka, bo inni goście skarżą się na potworny hałas. Dlaczego Polacy nie tolerują dzieci w restauracjach? Nigdy nie zapomnę wyrazu twarzy tej dziewczyny − w ułamku sekundy stała się cała czerwona, w jej oczach pojawiło się przerażenie, wstyd i absolutne poczucie osamotnienia w tym wrogim tłumie. Zaczęła drżącymi rękami pakować zabawki, porzuciła na stole ledwo tknięty obiad, za który przecież zapłaciła, i ze łzami zaczęła uciekać z restauracji, ciągnąc za sobą wózek i zdezorientowanego synka. Dosłownie nikt nie zare…

scena-w-nadmorskim-barze-917e2d1.png
width: 1600
height: 1200

Matka do wygodnickich rodziców: „Biedne dzieci, które na urlopie nie wyściubiają nosa z telefonu. Odbieracie im radość wakacji”
type: item
date: 2026-07-16T07:15:47.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: smartfon dla dziecka
subject: wakacje z dzieckiem
description: Siedzimy z mężem i synkiem na plaży, piękna pogoda, szum fal, złoty piasek, czyli teoretycznie idealne warunki na odpoczynek i ładowanie baterii po ciężkim roku. Niestety, zamiast sielanki i radosnych krzyków dzieciaków budujących zamki z piasku, z każdej strony otacza mnie potworny, cyfrowy letarg.
encoded: Codziennie rano, kiedy idziemy na hotelowe śniadanie, scenariusz wygląda dokładnie tak samo i przypomina jakiś film science-fiction o zombie. Przy stolikach siedzą całe rodziny, ale nikt ze sobą nie rozmawia, nikt nie opowiada, co mu się śniło, ani nie planuje nadchodzącego dnia pełnego wrażeń. Dzieci uzależnione od smartfonów na wakacjach to smutny widok Maluchy, dosłownie takie po trzy czy cztery latka, mają przed nosami postawione tablety z puszczonymi na cały regulator bajkami, żeby tylko siedziały cicho i grzecznie otwierały buzię na kolejną porcję jajecznicy. Starsze dzieciaki z kolei, zamiast rozglądać się dookoła, mają wzrok przyspawany do smartfonów, na których namiętnie przewijają te bezwartościowe filmiki w sieci. To jest po prostu jakiś dramat, na który patrzę z ogromnym bólem, bo te dzieciaki fizycznie są na wakacjach, ale psychicznie utknęły gdzieś w wirtualnej rzeczywistości. Najgorsze jest to, że ten sam koszmarny widok przenosi się później na plażę oraz na basen, czyli w miejsca stworzone do ruchu, szaleństwa i integracji z rówieśnikami. Widzę dziewczynkę, na oko dziewięcioletnią, która siedzi pod parasolem na leżaku w pełnym słońcu i przez cztery godziny bez przerwy klika w ten telefon. Nie poszła ani razu do wody, nie dotknęła stópkami piasku, nie zebrała ani jednej muszelki, bo cały jej świat zamknął się w małym, świecącym ekraniku. Te biedne dzieciaki tracą najlepsze lata swojego życia, ucieka im prawdziwy świat, zapach morza, dotyk chłodnej wody i ta niesamowita dziecięca ekscytacja z odkrywania nowych miejsc. Tracą szansę na naturalne budowanie odporności, na ruch, który jest im przecież tak bardzo potrzebny do prawidłowego rozwoju. Wygodniccy rodzice dają telefon dla świętego spokoju Nie oszukujmy się, dzieci same sobie tych telefonów na plażę nie przyniosły i same nie opłaciły abonamentu, więc wina leży w stu procentach po stronie nas, dorosłych. Szlag mnie trafia, kiedy widzę to totalne lenistwo i wygodnictwo rodziców, którzy idą na potworn…

matka-z-dzieckiem-patrzy-w-telefon-24d5dce.jpg
width: 1600
height: 1200

„Cudze dzieci zrujnowały mi urlop. Ich matka chyba myślała, że nikt nie widzi”. To wina „bezstresowego wychowania”
type: item
date: 2026-07-15T11:33:46.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: rodzice
subject: wakacje nad morzem
subject: wakacje z dzieckiem
subject: wychowanie
subject: wychowanie bezstresowe
description: Jak co roku kilka dni wakacji spędziłam nad Bałtykiem, w Trójmieście. Słońce (chociaż czasem za chmurami), szum fal i ten moment, kiedy człowiek w końcu zwalnia. A potem wystarczyło kilkanaście minut, żebym zrozumiała, dlaczego coraz więcej osób mówi, że na wakacjach najbardziej męczą ich... dzieci. Tylko czy to na pewno chodzi o nie?
encoded: Plaża była pełna ludzi. Rodziny z maluchami, seniorzy, młodzi, grupy znajomych. Typowy letni dzień nad morzem. Kilka metrów ode mnie bawiło się rodzeństwo – dzieciaki miały nie więcej niż 7 lat. Początkowo nie zwracałam na nie większej uwagi. Dzieci, jak to dzieci, korzystały z wakacji. Nawet trochę im zazdrościłam tej beztroski! Problem zaczął się chwilę później. Najpierw zaczęły przebiegać przez rozłożone ręczniki, sypiąc ludzi piaskiem. Potem jedno z nich kilka razy prawie nadepnęło na czyjeś rzeczy. Po chwili piłka, którą się bawiły, trafiła w książkę starszej pani na leżaku. Te dzieci były dosłownie wszędzie. Ich mama siedziała kilka metrów dalej. Przeglądała telefon. Od czasu do czasu podnosiła głowę, rzucała krótkie: „Uważajcie” i po sekundzie znowu znikała w wirtualnym świecie. Inni plażowicze zaczęli wymieniać między sobą porozumiewawcze spojrzenia, a ta kobieta zachowywała się tak, jakby nic się nie działo. Jakby naprawdę wierzyła, że nikt nie widzi tego, co robią jej dzieci. A przecież widzieli wszyscy. Dzieci, którym dorośli nie stawiają granic Kiedy słyszę, że „dzisiejsze dzieci są niewychowane”, zawsze mam mieszane uczucia. Bo czy naprawdę kilkuletnie dziecko samo z siebie wie, że nie powinno przebiegać przez cudzy ręcznik? Że piasek wsypany komuś do torby nie jest śmiesznym żartem? Że obca osoba też ma prawo spokojnie odpocząć? Nie. Dziecko dopiero poznaje świat. Uczy się, że nie kręci się on wokół niego. Że jego wolność kończy się tam, gdzie zaczyna się komfort drugiego człowieka. Ale tego nie nauczy się samo. To zadanie rodzica. Mam wrażenie, że gdzieś po drodze zaczęliśmy mylić bezstresowe wychowanie i szacunek do autonomii i emocji dziecka z całkowitym brakiem granic. Jakby zwrócenie dziecku uwagi było czymś złym. Jakby konkretne powiedzenie: „Nie rób tak” i wyjaśnienie powodu oznaczało odbieranie mu dzieciństwa. A przecież można wychowywać z szacunkiem i jednocześnie uczyć zasad. Jedno drugiego naprawdę nie wyklucza, o czym rodzice zdają się zapo…

dzieci-bawiace-sie-na-plazy-nad-Baltykiem-e6a3684.jpg
width: 1600
height: 1200

Krępujący widok za rodzinnym parawanem w Mielnie. „Trzeba nie mieć wstydu. Przecież tam były dzieci”
type: item
date: 2026-07-14T14:15:48.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: wakacje z dzieckiem
description: Trzeba nie mieć wstydu, żeby odstawiać takie numery w publicznym miejscu. Przecież tam były dzieci, w tym mój syn, który musiał na to wszystko patrzeć.
encoded: Sytuacja rozegrała się w samo południe, kiedy na plaży był dosłownie dziki tłum ludzi. Koce leżały niemal jeden na drugim. Nasi sąsiedzi zza parawanu spędzali czas z dwiema córeczkami, z których młodsza miała na oko ze trzy latka. Dziecko załatwia się na plaży − parawan to nie jest toaleta W pewnym momencie mała dziewczynka zaczęła marudzić, że chce jej się siku. Myślałam, że to normalna rzecz − matka złapie małą za rękę, założy klapki i pójdą do hotelu albo do jednej z wielu publicznych toalet, które stoją przy samym wejściu na plażę. Jakże mocno się pomyliłam. Matka dziewczynki nawet nie drgnęła z koca. Rozejrzała się tylko sprytnie dookoła, upewniła się, że ich parawan szczelnie zasłania ich od strony morza, po czym kazała małej kucnąć na samym środku piasku, tuż przy naszym parawanie. Rodzice zaczęli bezczelnie wysadzać dziecko za parawanem, myśląc, że jak ogrodzili się kawałkiem kolorowego materiału, to stali się niewidzialni dla reszty świata. Aż zakrztusiłam się jedzoną akurat jagodzianką. Najgorsze było to, że moje dzieci bawiły się zaledwie metr dalej i wszystko widziały przez szpary w materiale. Higiena na publicznej plaży − lenistwo rodziców niszczy innym wakacje? Gdy mała skończyła, jej ojciec wziął plastikową łopatkę do piasku i... bezczelnie zakopał to wszystko głęboko pod naszym parawanem, przyklepując, żeby nie było widać. Słuchałam tego szurania i nie wierzyłam własnym uszom. Przecież to jest szczyt lenistwa i igranie ze zdrowiem innych dzieciaków. Za godzinę w tym samym miejscu inne niczego nieświadome maluchy będą kopać dołki i wkładać brudne rączki do buzi. Wstałam z koca, podeszłam do tej kobiety i zapytałam wprost, ale spokojnym głosem, czy uważa, że publiczna plaża to jest wychodek dla jej rodziny i dlaczego nie poszła z córką do toalety, która stoi sto metrów dalej. Odpowiedź tej matki po prostu odebrała mi mowę. Kobieta przewróciła oczami i oświadczyła, że to jest jeszcze małe dziecko, które nie potrafi wstrzymać potrzeb, a jej nie chce się …

wstyd-za-parawanem-421a0e1.png
width: 1600
height: 1200

Kłopotliwa scena na plaży w Międzyzdrojach: matka myślała, że nikt nie zauważy? „Ludzie odwracali wzrok”
type: item
date: 2026-07-13T14:15:01.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: wakacje nad morzem
subject: wakacje z dzieckiem
description: Łapałam rzadkie chwile relaksu, aż nagle ten błogi spokój zrujnował wrzask, od którego wszystkim wokół zjeżyły się włosy na głowie. Parę metrów od nas rozegrała się scena, która dosłownie zamurowała całą plażę.
encoded: W zeszłym tygodniu byłam z moją córką na plaży w Międzyzdrojach. Pogoda niby dopisywała, słońce grzało, ale każdy, kto choć raz był nad naszym polskim morzem, ten wie, jak to jest. Wiatr momentami urywał głowę, a woda w Bałtyku była tak lodowata, że po zanurzeniu stóp człowiek miał ochotę natychmiast uciekać na kocyk. Skandaliczne zachowanie rodziców nad morzem Obok nas rozłożyła się rodzina z małym, może czteroletnim chłopcem. Na początku wszystko wyglądało normalnie, ot, kolejna rodzinka na wakacjach. Problem zaczął się, gdy matka tego malucha uznała, że czas na kąpiel. Chłopczyk podszedł do brzegu, dotknął stopą wody i natychmiast się cofnął, mocno protestując. Zaczął płakać, że woda jest za zimna i on się boi. Normalny rodzic w tym momencie odpuściłby, zaproponował zabawę w zamki z piasku albo chociaż dał dziecku czas na oswojenie się z temperaturą. Ale nie ona. Ta kobieta dostała jakiegoś szału i zaczęła ciągnąć synka za sobą w stronę fal. Maluch potykał się o piach, zanosił się od płaczu, a ona parła przed siebie. Byłam w głębokim szoku, jak można tak traktować własną pociechę, i to na oczach dziesiątek obcych ludzi. Najgorsze były jednak słowa, które ta kobieta kierowała do chłopca. Zamiast go przytulić i uspokoić, zaczęła na niego okropnie wrzeszczeć, żeby przestał się wreszcie mazgaić, że przyszedł nad morze się hartować, a nie histeryzować z powodu odrobiny zimnej wody. Jej mąż w tym czasie stał z boku, gapił się w telefon i kompletnie nie reagował na to, co jego żona funduje jego własnemu synowi. Reakcja świadków nie była wcale lepsza Wokół nas zapadła absolutna cisza. Ludzie na kocach obok po prostu zamarli. Niektórzy ostentacyjnie odwracali wzrok, udając, że nagle bardzo interesuje ich horyzont albo książka, bo czuli potworne zażenowanie i nie wiedzieli, jak się zachować. Inni szeptali między sobą, posyłając kobiecie pełne potępienia spojrzenia. Widziałam, że starsze małżeństwo parę parawanów dalej zaczęło nerwowo pakować swoje rzeczy, jakby nie mogli z…

plaza-6b4c4d7.png
width: 1600
height: 1200