Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-07-10T06:13:07.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Współczesne dzieci to społeczne niedojdy”. Scena z 10-latkiem na deptaku ujawnia smutną prawdę o pokoleniu Alfa
items: „Babcia chce wziąć na wakacje tylko jedno z moich dzieci. Mogłaby się bardziej postarać i zabrać dwoje”
items: „Nie mogę wyjść do knajpy, bo wstydzę się swojego dziecka. Wrzeszczy i rzuca makaronem”. Matka załamana rodzinnym urlopem
items: Była z dziećmi na all inclusive w Tunezji. „Gdy po powrocie otworzyłam walizkę syna, aż zaniemówiłam”
items: Niepokojące sceny nad Morskim Okiem. „Dzieci padały ze zmęczenia. Ale rodzice pełni sił ciągnęli je na siłę”
items: Wakacyjny dyżur w przedszkolu to kpina? „Weszłam i osłupiałam. Paniom nic się nie chce”
items: „Wstyd na all inclusive z teściami. Przy szwedzkim stole babcia wcisnęła mojej Julci do rąk reklamówkę. Biedne dziecko”
items: „To miały być nasze pierwsze rodzinne wakacje w Juracie. Gdy w pokoju hotelowym znalazłam puste łóżeczko synka, mój świat legł w gruzach”
items: Dziwne zwyczaje na all inclusive w Grecji. „Nie miałam pojęcia, dlaczego kelner pyta moją córkę o numer pokoju”
items: 5-latek urządził histerię w lodziarni na Helu. Reakcja matki zażenowała klientów: „Kompletna porażka”
items: „Znajomi na wakacjach karmią 7-latka łyżeczką. Gdy zobaczyłam, co robią z parówkami, aż usiadłam”
items: „Chciałam tylko w spokoju poczytać na plaży, więc na chwilkę spuściłam Helę z oczu. Gdy podniosłam wzrok, już jej nie było”
items: „Ostrzegałam teściów, by nie brali Olka nad wodę w ten skwar. Gdyby tylko mnie posłuchali, dziś miałabym synka przy sobie”
items: „Nasze jedyne wakacyjne atrakcje to lody i boisko pod blokiem. Nie wiem, kogo stać na obozy i kolonie przez bite 2 miesiące”
items: Dziadkowie powinni zabrać dzieci na całe wakacje? „To ich obowiązek. Przecież i tak nie pracują”
items: Od kiedy dziecko może jechać samo pod namiot? Przepisy są bezlitosne: „Odpowiedzialność karna rodziców”
items: „Teściowie zgubili moje dziecko na wakacjach w Juracie. Nigdy sobie nie wybaczę, że im zaufałam”
items: Jej córka wróciła ze szkoły z płaczem. „Śmiali się ze mnie, że jesteśmy biedni, bo jedziemy do Darłówka”
items: „Koledzy syna żyją w złotej klatce zagranicznych hoteli. Smutne, że nigdy nie budowali zamku z piasku nad Bałtykiem”
items: „Juleczka uwielbiała bawić się za starą stodołą. Gdy podejrzałam, co tam robią z dziećmi z sąsiedztwa, zamarłam”
items: Polacy na rodzinnych wakacjach. „Dostają syndromu psa spuszczonego z łańcucha. Szkoda dzieci”
items: Teściowa już zaplanowała sobie wakacje w sanatorium. Matka oburzona: „A kto zabierze wnuki na działkę?”
items: „Policzyłam, ile wydamy na wakacje dla 4-osobowej rodziny. Przepłakałam cały wieczór”
items: „Jestem matką, więc opiekuję się dzieckiem w wakacje. Moja córka to nie zbędny balast”
items: Szybko zgłoś się po nowe 800 plus na wakacje. Warunek jest prosty: trzeba wyjechać za granicę

„Współczesne dzieci to społeczne niedojdy”. Scena z 10-latkiem na deptaku ujawnia smutną prawdę o pokoleniu Alfa
type: item
date: 2026-07-10T06:12:46.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: samodzielność dziecka
subject: wakacje z dzieckiem
subject: wychowanie dziecka
description: Patrzyłam na to z otwartą buzią i pomyślałam sobie, że to jest jakiś kompletny dramat, bo mówimy o dużym chłopcu, który za chwilę idzie do starszych klas szkoły podstawowej.
encoded: To, co przed chwilą zobaczyłam na własne oczy, kompletnie mną wstrząsnęło. Przyjechaliśmy z rodziną na zasłużone wakacje. Obserwuję dzieciaki dookoła i ogarnia mnie coraz większy smutek, bo mam wrażenie, że rośnie nam generacja ludzi kompletnie nieprzystosowanych do normalnego życia wśród innych. Ta jedna konkretna scena z dziesięciolatkiem na deptaku ujawnia całą, niezwykle smutną prawdę o kondycji psychicznej i braku podstawowych umiejętności u pokolenia Alfa. Przerażający brak umiejętności społecznych u współczesnych dzieci Wszystko zaczęło się od pozornie błahej sytuacji przy budce z lodami. Do lady podszedł chłopak, na oko dobrze rozwinięty dziesięciolatek, wysłany przez siedzących kawałek dalej na ławce rodziców, żeby samodzielnie kupić sobie i młodszej siostrze coś słodkiego do jedzenia. Kiedy miła pani zapytała go, jaki smak wybiera i czy lody mają być w kubeczku czy w rożku, ten młody człowiek po prostu zamarł, zesztywniał i w ułamku sekundy stał się czerwony jak burak. Nie potrafił wykrztusić z siebie ani jednego słowa, uciekał wzrokiem we wszystkie strony, a na jego twarzy pojawiło się tak gigantyczne przerażenie, jakby znalazł się w jakiejś ciemnej głuszy, a nie przed uśmiechniętą dziewczyną. Zamiast odpowiedzieć na proste, codzienne pytanie, chłopak zaczął nerwowo gmerać w kieszeni spodni, wyciągnął telefon, zadzwonił do matki, że on nie wie, co ma teraz zrobić i żeby po niego przyszła. Kiedy pani z obsługi spróbowała zażartować, żeby rozładować atmosferę, dziesięciolatek po prostu rzucił pieniądze na ladę, odwrócił się na pięcie i uciekł z płaczem w stronę swoich opiekunów, zostawiając wszystkich dookoła w totalnym osłupieniu. Patrzyłam na to z niedowierzaniem. To nie jest kwestia nieśmiałości, bo każdy z nas czasem się wstydzi, ale to był całkowity paraliż decyzyjny i kompletny brak odporności na jakąkolwiek interakcję z drugim człowiekiem bez pomocy czy pośrednictwa szklanego ekranu. Uzależnienie od smartfonów niszczy relacje pokolenia Alfa Ta sytuac…

dziecko-na-deptaku-f40ae8a.png
width: 1600
height: 1200

„Babcia chce wziąć na wakacje tylko jedno z moich dzieci. Mogłaby się bardziej postarać i zabrać dwoje”
type: item
date: 2026-07-09T07:15:08.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: prawdziwe historie
subject: teściowa
subject: wakacje z dzieckiem
description: To miało być zwykłe, niedzielne popołudnie. Zaparzyłam świeżą kawę, wyciągnęłam z piekarnika szarlotkę, a mój mąż Rafał właśnie nakrywał do stołu. W salonie bawiła się nasza córeczka, Łucja, układając skomplikowaną wieżę z klocków, podczas gdy czteroletni Gucio biegał dookoła niej, udając samolot. Krystyna, moja teściowa, siedziała na kanapie, popijając wodę i z uśmiechem przyglądając się Łucji.
encoded: Zawsze wiedziałam, że Krystyna ma słabość do swojej pierwszej wnuczki. Łucja była jej oczkiem w głowie od dnia narodzin. Kiedy jednak na świecie pojawił się Gustaw, liczyłam, że babcina miłość rozłoży się po równo. Niestety, czas pokazał coś zupełnie innego. Gucio był żywym, energicznym chłopcem, który wymagał uwagi, a teściowa coraz częściej zbywała go, tłumacząc się zmęczeniem lub bólem głowy. Postawiłam filiżanki na stole i usiadłam naprzeciwko Krystyny. – Pyszne ciasto, Aniu – powiedziała teściowa, krojąc mały kawałek. – Ale ja właściwie przyszłam z pewną propozycją. Zbliżają się wakacje, a ja wynajęłam na dwa tygodnie piękny domek nad morzem. Pomyślałam, że zabiorę Łucyjkę. Uśmiechnęłam się szeroko. To brzmiało jak wspaniały pomysł. Odpoczynek dla nas, świetna przygoda dla dzieci. – To cudownie, mamo! – odezwał się Rafał, siadając obok mnie. – Dzieciaki na pewno się ucieszą. Dawno nie były nad morzem. Krystyna odchrząknęła cicho, odkładając widelczyk na talerzyk. Jej wzrok uciekł gdzieś w stronę okna, a uśmiech nieco zbladł. – Och, chyba się nie zrozumieliśmy, Rafałku. Powiedziałam, że zabiorę Łucję. Tylko Łucję. Zapadła cisza. Spojrzałam na teściową, mrugając kilkakrotnie, jakbym przesłyszała się w tym, co właśnie powiedziała. – Słucham? – zapytałam, czując, jak w żołądku rośnie mi nieprzyjemny ciężar. – Jak to, tylko Łucję? A co z Guciem? Teściowa poprawiła okulary na nosie i westchnęła, jakby tłumaczyła coś niezbyt pojętnemu dziecku. – Aniu, bądźmy rozsądni. Gucio jest bardzo absorbujący. Biega, krzyczy, wszędzie go pełno. Ja mam już swoje lata, chcę odpocząć, pospacerować po plaży, poczytać książkę. Z Łucją można już normalnie porozmawiać, to ułożona, spokojna dziewczynka. Z Guciem to by była katorga, a nie wakacje. Wiedziałam, że to okropnie niesprawiedliwe Poczułam, jak krew uderza mi do twarzy. Spojrzałam na mojego synka, który właśnie podbiegł do babci, trzymając w rączce swój ulubiony plastikowy samolocik. – Babciu, patrz, jak leci! – zawołał radośnie,…

babcia-16-8a3abaa.png
width: 1600
height: 1200

„Nie mogę wyjść do knajpy, bo wstydzę się swojego dziecka. Wrzeszczy i rzuca makaronem”. Matka załamana rodzinnym urlopem
type: item
date: 2026-07-09T06:12:58.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: dziecko w restauracji
subject: list do redakcji
subject: wakacje z dzieckiem
description: Piszę ten list z pokoju hotelowego, rycząc w poduszkę, podczas gdy mój mąż poszedł na samotny spacer, a nasz trzyletni syn w końcu zasnął po kolejnej potwornej awanturze. Jesteśmy na upragnionym, wyczekanym urlopie nad morzem, ale zamiast sielanki czuję, że jako matka poniosłam totalną porażkę wychowawczą.
encoded: Doszło do tego, że autentycznie nie mogę wyjść do żadnej knajpy, bo po prostu potwornie wstydzę się swojego własnego, rodzonego dziecka. Mój mały syn wrzeszczy wniebogłosy przy ludziach, rzuca makaronem i zamienia każdy posiłek w bitwę, a ja mam ochotę zapaść się pod ziemię ze wstydu. Koszmar w restauracji, czyli jak wygląda obiad z żywiołowym trzylatkiem Wszystko zaczyna się już w momencie, kiedy przekraczamy próg jakiejkolwiek restauracji, bo u mojego dziecka natychmiast włącza się jakiś bliżej nieokreślony tryb totalnej destrukcji. Nie ma mowy o spokojnym przejrzeniu karty czy zamówieniu chłodnego napoju, ponieważ mały od razu zaczyna wiercić się na krześle i piszczeć, że on chce stąd natychmiast wyjść. Kiedy kelner w końcu przynosi upragnione jedzenie, na stole rozpętuje się prawdziwe piekło, którego nie życzę żadnej, nawet najbardziej odpornej psychicznie mamie. Ostatnio w popularnej smażalni ryb syn dostał swój ulubiony makaron z sosem pomidorowym, ale zamiast włożyć go do buzi, postanowił sprawdzić, jak daleko ten makaron poleci. Wystarczyła sekunda mojej nieuwagi, a czerwone kluski wylądowały na śnieżnobiałej koszuli starszego pana siedzącego przy stoliku obok, a sos opryskał całe menu. Moje dziecko zaczyna histerycznie wrzeszczeć, kiedy próbuję mu zabrać talerz lub choćby spokojnie wytłumaczyć, że tak nie wolno robić, a cały lokal natychmiast zamiera i patrzy tylko na nas. Stasiek rzuca się na podłogę, bije rączkami w stół, a ja czuję, jak pot spływa mi po plecach i cała się trzęsę z bezsilności. To nie jest jednorazowy wybryk czy gorszy moment, bo scenariusz powtarza się w kółko, niezależnie od tego, czy idziemy na gofry, lody czy wykwintny obiad. Urlop stał się dla mnie ciągłym pasmem stresu, a jedzenie posiłków w miejscach publicznych kojarzy mi się wyłącznie z gigantycznym upokorzeniem i panicznym strachem. Karcące spojrzenia ludzi w kawiarniach są nie do wytrzymania Najgorsze w tym wszystkim nie jest jednak zachowanie mojego upartego synka, bo wiem, że…

dziecko-w-restauracji-41f7670.png
width: 1600
height: 1200

Była z dziećmi na all inclusive w Tunezji. „Gdy po powrocie otworzyłam walizkę syna, aż zaniemówiłam”
type: item
date: 2026-07-08T14:15:07.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: wakacje all inclusive
subject: wakacje z dzieckiem
description: Anita spodziewała się, że po rodzinnych wczasach w tunezyjskim kurorcie w walizce syna znajdzie co najwyżej kilogram piasku i drugie tyle muszelek i kamyczków. Ku jej zdziwieniu, zamiast plażowych skarbów znalazła przedmiot, który w jednej chwili przypomniał jej, że dziecięca ciekawość potrafi zaprowadzić naprawdę daleko. Czasem na granicę prawa.
encoded: W ostatnim czasie publikujemy wiele Waszych historii z wakacji. Jedną z nich podzieliła się z nami Anita, która zgodziła się, żebyśmy upubliczniły jej maila. Choć dla jednych będzie to zabawna historia, kryje się w niej ostrzeżenie dla rodziców. Lepiej przed wymeldowaniem z hotelu sprawdzajcie, co Wasze dzieci spakowały do walizek i plecaczków bez Waszej wiedzy. „Czułam się jak na lekcji historii” Dzień dobry, mam dwóch synów – cztero- i siedmiolatka. Starszy od kilku miesięcy, właściwie odkąd poszedł do pierwszej klasy, przechodzi prawdziwą fascynację historią. W domu oglądamy albumy i dokumenty na Netfliksie i YouTubie, odwiedzamy muzea, a podczas spacerów słyszę pytania o wszystko: od rycerzy po piramidy. W Tunezji był w swoim żywiole. Nasz hotel miał piękne lobby, urządzone w stylu takim trochę nawiązującym do starożytności. Stały tam niewielkie figurki, na ścianach wisiały reprodukcje dawnych malowideł, a syn potrafił przystanąć przy każdej ozdobie i dopytywać, co przedstawia. Przyznam, że bardzo mnie to cieszyło. Wolałam sto pytań o historię niż kolejną godzinę z tabletem. „Cały czas kręcił się przy tej półce” Jedna z figurek szczególnie go zachwyciła. Przedstawiała takiego jakby konia. Z tego, czego się dowiedzieliśmy, wystrój hotelu był inspirowany historią starożytnej Kartaginy. Syn codziennie podchodził do tej figurki, tam chyba była taka scenka wojny punickiej czy czegoś takiego, stąd te konie. Były też jakieś ptaszory, oczywiście żołnierze. Syn oglądał tego konia ze wszystkich stron i powtarzał, że musimy iść do sklepiku z pamiątkami, bo może mają coś podobnego, a chciałby mieć taką figurkę w pokoju. Nie przyszło mi do głowy, że może potraktować to dosłownie. Przy wyjeździe, jak to zwykle bywa z dziećmi, panował lekki chaos. Pakowanie, sprawdzanie paszportów, ostatnie lody i pośpiech, żeby zdążyć na transfer. Nie zaglądałam do walizki syna. Uznałam, że jest już na tyle duży, że sam spakuje swoje skarby: kamyczki z plaży, pocztówki i muszelki kupione w sk…

wakacje-all-inclusive-w-kurorcie-47b94a3.jpg
width: 1600
height: 1200

Niepokojące sceny nad Morskim Okiem. „Dzieci padały ze zmęczenia. Ale rodzice pełni sił ciągnęli je na siłę”
type: item
date: 2026-07-08T10:15:28.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: wakacje z dzieckiem
subject: wyjazd w góry
description: Letni sezon w Tatrach ruszył pełną parą, a wraz z nim powrócił temat, który od lat elektryzuje turystów i rozpala internetowe dyskusje do czerwoności. Gdy w grę wchodzą ambicje dorosłych i wytrzymałość najmłodszych, granica między zaszczepianiem pięknej pasji a fundowaniem dzieciom wakacyjnego koszmaru staje się niebezpiecznie cienka.
encoded: Sytuacja, która rozegrała się niedawno na jednym z najpopularniejszych szlaków w Polsce, idealnie pokazuje, jak skrajne emocje potrafi wzbudzić zwykły spacer w góry. Wszystko zaczęło się od poruszającego wpisu na popularnej grupie zrzeszającej miłośników Tatr. Jeden z turystów, który wybrał się nad Morskie Oko z dziewięcioletnim wnukiem, podzielił się swoimi smutnymi obserwacjami z tego dnia. Jak zaznaczył, z powodu braku transportu konnego tego dnia, na trasie pojawiły się tłumy rodzin z dziećmi. Widok, który zastał na miejscu, mocno go poruszył i skłonił do gorzkich refleksji na temat współczesnego rodzicielstwa. Dzieci nad Morskim Okiem: wakacyjny koszmar na tatrzańskim szlaku? Mężczyzna opisał, że początek wakacji przyciągnął nad kultowe jezioro mnóstwo rodzin, jednak zachowanie niektórych dorosłych pozostawiało wiele do życzenia. Według jego relacji, małe dzieci dosłownie padały ze zmęczenia, podczas gdy ich opiekunowie, pełni sił i determinacji, ciągnęli je pod górę na siłę. Najbardziej wstrząsający był moment, gdy świadek obserwował sześcioletniego malucha, który nie miał już fizycznie sił, by pokonać krótki odcinek znad tafli jeziora pod schronisko. Dziecko płakało z wycieńczenia, a w odpowiedzi usłyszało od ojca jedynie surowe strofowanie i pytania, dlaczego się maże. Tego typu sceny pokazują, że dla wielu dorosłych ważniejszy staje się cel wyprawy niż dobrostan własnej pociechy. Presja sukcesu i duma rodziców w mediach społecznościowych Autor internetowego wpisu zwrócił uwagę na jeszcze jedno bardzo ważne zjawisko, które regularnie zalewa fora turystyczne. Chodzi o wszechobecne chwalenie się osiągnięciami swoich dzieci w sieci. Internet pełen jest postów, w których dumni rodzice prześcigają się w rzucaniu hasłami, że ich maluchy dały radę i bez problemu pokonały wymagające, wielokilometrowe trasy. Internauta zadał w tym miejscu niezwykle trafne i bolesne pytanie o to, jaką alternatywę miały te dzieci. Skoro rodzice kazali im iść, to po prostu szły, często …

morskie-oko-75f005a.png
width: 1600
height: 1200

Wakacyjny dyżur w przedszkolu to kpina? „Weszłam i osłupiałam. Paniom nic się nie chce”
type: item
date: 2026-07-08T07:15:32.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Przedszkolak
subject: przedszkole
subject: wakacje z dzieckiem
description: Mamy pięcioletniego Szymka, dla którego wyrwanie miejsca na lipcowym dyżurze w sąsiedniej placówce graniczyło z cudem. Musiałam składać wnioski, prosić o zaświadczenia z pracy i stawać na rzęsach. Myślałam, że najgorsze za nami, ale to, co zastałam w środku tygodnia, kiedy przyszłam odebrać syna wcześniej, po prostu zwaliło mnie z nóg.
encoded: Proszę mnie dobrze zrozumieć − nie mamy w Warszawie żadnych dziadków ani ciotek, którzy mogliby przejąć młodego choćby na jedno popołudnie. Prywatne półkolonie czy niania na pełen etat przy obecnych cenach i inflacji to dla nas prosta droga do bankructwa, bo stawki w wakacje szybują w kosmos. Publiczny dyżur był dla nas jedynym kołem ratunkowym. Od samego początku czułam jednak, że atmosfera w tym zastępczym przedszkolu jest lodowata. Panie w szatni patrzyły na nas takim wzrokiem, jakbyśmy byli wyrodnymi rodzicami, którzy podrzucają dziecko do więzienia, zamiast zorganizować mu luksusowe wczasy pod palmami. Wakacyjny dyżur w przedszkolu: zero kreatywności i bajki z rzutnika Szymek od pierwszego dnia płakał, nie chciał wchodzić do sali i powtarzał, że tam jest strasznie nudno. Myślałam, że to po prostu kwestia zmiany otoczenia i nowych kolegów z grupy. Prawda okazała się jednak o wiele bardziej prozaiczna i bolesna. W zeszłą środę skończyłam pracę szybciej i postanowiłam zrobić Szymkowi niespodziankę. Była godzina trzynasta, środek słonecznego, pięknego dnia. Spodziewałam się, że dzieciaki biegają po ogrodzie, bawią się w piaskownicy albo chociaż robią jakieś rysunki przy stolikach. Weszłam do budynku cicho, minęłam pusty korytarz i otworzyłam drzwi do sali. To, co tam zobaczyłam, dosłownie mnie wmurowało. W sali panował półmrok, rolety były zaciągnięte do połowy, a na wielkim dywanie siedziało blisko trzydzieścioro dzieciaków z różnych grup wiekowych. Wszystkie gapiły się jak zahipnotyzowane w ścianę, na której z rzutnika leciała jakaś głośna, durna bajka. Zero kreatywności, zero zabawek, totalna cisza i marazm. A gdzie były panie przedszkolanki? Trzy opiekunki siedziały zbite w kącie przy biurku, piły mrożoną kawę, przeglądały telefony i plotkowały w najlepsze, kompletnie odwrócone plecami do maluchów. Kiedy weszłam, żadna nawet nie podniosła głowy. Dopiero po chwili jedna z nich raczyła zauważyć moją obecność. Zamiast jakichkolwiek wyjaśnień, usłyszałam bezczelne,…

wakacyjny-dyzur-w-przedszkolu-342e081.png
width: 1600
height: 1200

„Wstyd na all inclusive z teściami. Przy szwedzkim stole babcia wcisnęła mojej Julci do rąk reklamówkę. Biedne dziecko”
type: item
date: 2026-07-07T19:08:44.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: teściowa
subject: wakacje z dzieckiem
description: Wiem, że moi teściowie to prości, skromni ludzie z małego miasteczka. Przez całe życie ciężko pracowali i po prostu są potwornie nieobyci w świecie. Rozumiem to, nie wymagam od nich znajomości pięciu języków ani dworskich manier. Ale to, co teściowa odstawiła wczoraj podczas obiadu z nami i naszą córeczką, przekroczyło wszelkie granice dobrego smaku.
encoded: Wszystko zaczęło się w porze lunchu. Hotelowa restauracja jest naprawdę elegancka, kelnerzy w białych koszulach kręcą się między stolikami, a jedzenia na bufecie jest po prostu zatrzęsienie. Od początku wyjazdu widziałam, że teściowa patrzy na te sterty owoców, ciast i mięs z takim niedowierzaniem, jakby trafiła do jakiegoś raju. Niestety, wczoraj ta oszczędna mentalność podpowiedziała jej najgorszy z możliwych pomysłów. „Teściowa wcisnęła wnuczce reklamówkę. Myślałam, że spalę się ze wstydu” Stałam kawałek dalej przy stoisku z sałatkami, gdy nagle zauważyłam, że przy szwedzkim stole z deserami babcia wcisnęła mojej Julci do rąk wielką, foliową reklamówkę jednorazówkę, którą potajemnie wyciągnęła z kieszeni. Zamarłam. Zanim zdążyłam podbiec i zareagować, teściowa zaczęła głośno instruować moją córkę, żeby pakowała do tej torby brzoskwiniowe drożdżówki, banany i całe garście pakowanych ciastek. Biedne dziecko, zupełnie zdezorientowane, zaczęło te łakocie upychać do folii, myśląc, że robi coś dobrego. W tym samym momencie nad ich głowami wyrósł manager restauracji z kamienną, surową twarzą. Wynoszenie jedzenia z restauracji − publiczne upokorzenie w kurorcie Poczułam, jak cała krew odpływa mi z twarzy. Manager podszedł do mojej córki, delikatnie, ale stanowczo położył dłoń na reklamówce i posługując się nienagannym angielskim, zakomunikował teściowej, że wynoszenie jedzenia z sali jest surowo zakazane w regulaminie hotelu. Powiedział, że formuła all inclusive oznacza jedzenie bez limitu, ale wyłącznie na terenie restauracji. Teściowa oczywiście nic nie zrozumiała, zaczęła machać rękami i głośno krzyczeć po polsku, że przecież za to jest zapłacone, że co ich to obchodzi, i że wnuczka zje sobie później na plaży. Ludzie z okolicznych stolików przerwali jedzenie i zaczęli ostentacyjnie kręcić głowami, patrząc na nas jak na jakąś dzicz. Moja Julcia zaczęła płakać i upuściła tę nieszczęsną reklamówkę na podłogę, a ciastka rozsypały się pod nogi managera. Podbiegłam tam, cze…

wstyd-na-all-inclusive-9f9d5ad.png
width: 1600
height: 1200

„To miały być nasze pierwsze rodzinne wakacje w Juracie. Gdy w pokoju hotelowym znalazłam puste łóżeczko synka, mój świat legł w gruzach”
type: item
date: 2026-07-07T14:15:30.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: rodzinne wakacje
subject: wakacje z dzieckiem
description: Droga Redakcjo Mamotoja, piszę do Was ze łzami w oczach, bo chociaż od tamtych wydarzeń minęło już kilka dni, a mój synek bezpiecznie śpi teraz we własnym pokoju, to moje serce wciąż bije jak szalone na samą myśl o tym, co przeżyliśmy.
encoded: Mam na imię Natalia, mam 29 lat i trzy miesiące temu po raz pierwszy zostałam mamą. Na świat przyszedł nasz wyczekany, ukochany aniołek − mały Tymek. Razem z mężem, Pawłem, uznaliśmy, że początek lipca to idealny moment na nasz pierwszy wspólny wyjazd. Wybraliśmy Juratę na Półwyspie Helskim. Marzyły nam się spacery po molo, szum fal i budowanie pierwszych wspólnych wspomnień. Wszystko zapowiadało się cudownie, hotel był piękny, a pogoda dopisywała. Niestety, ta nasza upragniona sielanka w ułamku sekundy zamieniła się w najstraszniejszy horror, jakiego może doświadczyć jakikolwiek rodzic na tym świecie. To był trzeci dzień naszego pobytu. Tymek po całym dniu na plaży był potwornie zmęczony i zasnął w hotelowym łóżeczku turystycznym wyjątkowo wcześnie, bo już koło godziny dziewiętnastej. Paweł zaproponował, żebym została w pokoju i odpoczęła, a on skoczy na dół do hotelowego lobby, żeby odebrać od kuriera naszą paczkę ze specjalnym mlekiem modyfikowanym, które zamówiliśmy z dostawą do hotelu. Zgodziłam się, bo byłam wykończona. Po paru minutach poczułam, że muszę na chwilę pójść do łazienki, żeby przemyć twarz chłodną wodą. Drzwi do pokoju były zamknięte, w środku panował półmrok. Kiedy wyszłam z łazienki i podeszłam do łóżeczka, żeby poprawić małemu kocyk, zaniemówiłam. Łóżeczko było puste. Zaginione dziecko w hotelu − chwile potwornego strachu W ułamku sekundy krew odpłynęła mi z twarzy, a w gardle poczułam gigantyczną gulę, przez którą nie mogłam wydusić z siebie ani jednego słowa. Spojrzałam pod łóżko, za zasłony, otworzyłam szafę − mojego trzymiesięcznego, bezbronnego dziecka nigdzie nie było. Przecież taki maluch sam nie wstał i nie wyszedł z pokoju, ledwo co potrafił obrócić się na boczki. W mojej głowie momentalnie zaczęły kłębić się najstraszniejsze, czarne scenariusze. Pomyślałam o porwaniu, o kimś obcym, kto zakradł się do pokoju, kiedy ja byłam w łazience i puściłam wodę z kranu. Wybiegłam na korytarz w samych skarpetkach, krzycząc na całe gardło imię moje…

puste-lozeczko-fc38198.png
width: 1600
height: 1200

Dziwne zwyczaje na all inclusive w Grecji. „Nie miałam pojęcia, dlaczego kelner pyta moją córkę o numer pokoju”
type: item
date: 2026-07-06T07:15:54.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: rodzinne wakacje
subject: wakacje z dzieckiem
description: Razem z mężem i naszą siedmioletnią córeczką, Hanią, odkładaliśmy na ten wyjazd każdy grosz przez ostatnie dwa lata. Wybraliśmy luksusowy hotel, wykupiliśmy najdroższą opcję, czyli pełne jedzenie i picie bez limitu, i myśleliśmy, że złapaliśmy Pana Boga za nogi. Naczytałam się w internecie, że na takich wczasach człowiek chowa portfel do sejfu i o nic się nie martwi. Niestety, nikt nie uprzedził mnie, że luksusowe resorty mają swoje własne, specyficzne zasady, o których szary człowiek nie ma bladego pojęcia.
encoded: Wczoraj wieczorem przeżyłam tak potwornie wstydliwą sytuację w restauracji, że do teraz trzęsą mi się ręce, a wszystko przez tutejsze dziwne zwyczaje. Nie miałam pojęcia, dlaczego kelner pyta moją córkę o numer pokoju, i przez swoją niewiedzę zrobiłam z siebie kompletną idiotkę przy pełnej sali ludzi. Czego chciał ten kelner? Żebyście dobrze zrozumiały mój szok − myśleliśmy, że skoro mamy all inclusive, to wszystko w tym hotelu jest darmowe i nikt o nic nie pyta. Wczoraj po całym dniu leżenia na plaży poszliśmy na elegancką kolację. Hania bardzo chciała spróbować świeżo wyciskanego soku z pomarańczy, który stał na specjalnym wózku przy barze, a nie w głównych dyspenserach z darmowymi napojami gazowanymi. Puściłam ją samą, bo bar był zaledwie kilka metrów od naszego stolika. Widziałam, jak podchodzi do lady, prosi o sok, a wtedy kelner, młody Grek, kucnął przy niej i zaczął o coś dopytywać po angielsku. Hania spojrzała na nas zdezorientowana, a ja z daleka usłyszałam, jak mężczyzna powtarza wyraźnie słowa: room number. W tamtym ułamku sekundy poczułam się nieswojo. Dlaczego obcy facet wypytuje moje małe dziecko o to, w którym pokoju śpimy? Poczułam, jak krew uderza mi do głowy. Zerwałam się z krzesła jak oparzona, o mało nie przewracając stolika, i z krzykiem dopadłam do baru. Zaczęłam machać rękami i łamanym angielskim awanturować się, że nie pozwalam na nagabywanie mojego dziecka, że wszystko jest zapłacone i ma natychmiast wydać ten sok bez żadnych głupich pytań. Miałam ochotę uciekać stamtąd z płaczem W restauracji natychmiast zapadła cisza. Wszyscy goście, w tym mnóstwo Polaków, odwrócili się w naszą stronę, gapiąc się na mnie jak na wariatkę. Kelner patrzył na mnie z absolutnym osłupieniem, a potem z wielkim spokojem zawołał managera sali. Dopiero wtedy, przy wszystkich, całe to gigantyczne i upokarzające nieporozumienie zostało wyjaśnione. Prawda sprawiła, że miałam ochotę uciec stamtąd z płaczem. Okazało się, że świeże soki, napoje z procentami oraz luksusowe…

all-inclusive-ec0ad70.png
width: 1600
height: 1200

5-latek urządził histerię w lodziarni na Helu. Reakcja matki zażenowała klientów: „Kompletna porażka”
type: item
date: 2026-07-05T08:35:08.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: wakacje z dzieckiem
subject: wychowanie dziecka
description: Droga Redakcjo, cała sytuacja trwała kilka minut, a ja poczułam tak ogromne zażenowanie i złość, że po prostu muszę się tym z Wami podzielić. Może ta mama to przeczyta i następnym razem puknie się w głowę, zanim zafunduje swojemu dziecku taki publiczny cyrk.
encoded: Piszę do was, bo do teraz trzęsą mi się ręce, kiedy myślę o tym, co zobaczyłam wczoraj podczas spaceru. Sama jestem mamą dwójki urwisów i doskonale wiem, co to znaczy bunt dwulatka, trzylatka czy nagły atak szału w miejscu publicznym. Każdy, kto ma dzieci, chociaż raz przeżył ten moment, kiedy ziemia zapada się pod nogami, a obcy ludzie gapią się na ciebie jak na najgorszego przegrywa. Ale to, co wydarzyło się w jednej z popularnych lodziarni na Helu, przekroczyło wszelkie granice. Myślałam, że matka przytuli synka Wszystko zaczęło się niewinnie. Kolejka po lody rzemieślnicze ciągnęła się prawie na ulicę, upał niesamowity, słońce paliło, w środku tłum ludzi. Przede mną stała modnie ubrana kobieta z chłopcem na oko pięcioletnim. Mały od początku marudził, wiercił się, widać było, że jest już po prostu potwornie zmęczony tym całym urlopowym zgiełkiem. Kiedy w końcu podeszli do lady, chłopak dostał wielką kulkę czekoladowych lodów. Zjadł ją w tempie ekspresowym i natychmiast zaczął domagać się kolejnej. Mama powiedziała twarde „nie” i w tym momencie odpaliła się prawdziwa histeria. Maluch dostał takiego szału, że aż zrobił się siny na twarzy. Zaczął tupać, krzyczeć wniebogłosy, a w pewnym momencie po prostu rzucił się na brudną podłogę, rycząc i machając rękami. Normalna sprawa, pomyślałam. Klasyczny spadek cukru, zmęczenie, dziecko nie radzi sobie z emocjami. Czekałam na to, co zrobi jego mama. Myślałam, że kucnie, przytuli go, spróbuje odwrócić uwagę albo po prostu weźmie pod pachę i wyprowadzi na świeże powietrze, żeby mały ochłonął z dala od gapiów. Ale to, co zrobiła, wgniotło mnie w ziemię. Wszyscy w lodziarni zamarli Zamiast jakiejkolwiek próby uspokojenia syna, kobieta z lodowatym spokojem wyciągnęła z torebki najnowszego smartfona. Stanęła nad rzucającym się na ziemi dzieckiem, wycelowała w niego obiektyw i włączyła nagrywanie. Zaczęła mówić do telefonu przesłodzonym, nienaturalnym głosem, że oto widzowie mogą zobaczyć, jak jej aniołek zachowuje się, kiedy nie…

scena-w-lodziarni-ad6dced.png
width: 1600
height: 1200

„Znajomi na wakacjach karmią 7-latka łyżeczką. Gdy zobaczyłam, co robią z parówkami, aż usiadłam”
type: item
date: 2026-07-04T11:33:08.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: samodzielność dziecka
subject: wakacje z dzieckiem
description: Wspólne wakacje ze znajomymi to zawsze spory sprawdzian dla relacji, ale to, co przeżywam na obecnym wyjeździe, przechodzi moje najśmielsze oczekiwania. Daliśmy się z mężem namówić na tygodniowy urlop z Kaśką, Markiem i ich siedmioletnim synem, Igorem. Nasz syn ma tyle samo lat, więc byłam święcie przekonana, że chłopcy będą się świetnie bawić, a my złapiemy chwilę oddechu. Nic z tego.
encoded: Wiedziałam, że Kaśka ma bzika na punkcie dogadzania swojemu synkowi, ale to, co zobaczyłam podczas hotelowego śniadania, dosłownie ścięło mnie z nóg. Gwarantuję, że po przeczytaniu tego listu wiele mam złapie się za głowę. Nadopiekuńczość rodziców potrafi zrobić z dziecka życiową niedojdę Wszystko zaczęło się rano w hotelowej restauracji, kiedy umówiliśmy się przy wspólnym stole na posiłek. Mój syn biegał jak szalony od stolika do szwedzkiego stołu, sam nakładał sobie płatki z mlekiem i dumnie niósł talerz, mimo że połowę mleka rozlał po drodze na podłogę. Ot, normalna sprawa u siedmiolatka, który uczy się samodzielności. Tymczasem Igor siedział naprzeciwko rozwalony na krześle, podpierając się łokciami o stół, i od niechcenia dłubał widelcem w talerzu. Kaśka z Markiem krążyli wokół niego jak osobista służba, pozwalając mu dosłownie na wszystko i tolerując kompletny brak jakichkolwiek manier w imię źle pojętej miłości. Igor bezczelnie rozmazywał jedzenie po obrusie i grzebał palcami w jajecznicy, a jego rodzice patrzyli na to z zachwytem, jakby dokonywał jakiegoś odkrycia naukowego. Totalny szok przeżyłam jednak chwilę później, gdy chłopak skrzywił się i rzucił w stronę matki rozkazującym tonem: „Za gorące, nakarm mnie!”. I Kaśka, zamiast zwrócić mu uwagę, wzięła małą łyżeczkę, nabrała porcję i zaczęła karmić swojego siedmioletniego, w pełni zdrowego syna prosto do buzi. Myślałam, że mi gałki oczne wyjdą na wierzch z wrażenia, ale najgorsza, najbardziej absurdalna scena była dopiero przed nami. Tresura rodziców trwała w najlepsze! Marek przyniósł ze szwedzkiego stołu talerz z dwiema klasycznymi, ugotowanymi parówkami. Igor skrzywił się na ich widok, popchnął talerz i fuknął: „Nie będę gryzł, pokrój mi!”. W tym samym ułamku sekundy Kaśka i Marek rzucili się do pomocy, jakby chłopak wydał im jakąś pilną komendę. Marek chwycił za nóż i zaczął kroić tę parówkę na mikroskopijne kawałeczki, a Kaśka w tym czasie rozgniatała widelcem resztę jedzenia na jednolitą papkę, żeby…

dzieci-na-wakacjach-626fff9.png
width: 1600
height: 1200

„Chciałam tylko w spokoju poczytać na plaży, więc na chwilkę spuściłam Helę z oczu. Gdy podniosłam wzrok, już jej nie było”
type: item
date: 2026-06-30T19:08:05.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: wakacje nad morzem
subject: wakacje z dzieckiem
description: To miały być nasze idealne wakacje nad polskim morzem. Po całym roku wstawania o świcie, stania w korkach i ogarniania domowego chaosu, marzyłam tylko o jednym: usiąść na kocyku, posłuchać szumu fal i w końcu otworzyć książkę, która od miesięcy leżała na mojej nocnej szafce. Mój mąż, Tomek, poszedł do pobliskiego portu kupić świeżą rybę na obiad, a ja zostałam na plaży z naszą czteroletnią córeczką, Helą. Pogoda była piękna, słońce przyjemnie grzało, a Hela grzecznie bawiła się swoimi foremkami tuż przy naszym parawanie. Wszystko wydawało się tak bajkowo bezpieczne, że pozwoliłam sobie na ten jeden grzech – całkowite rozluźnienie.
encoded: Rozłożyłam się wygodnie na ręczniku i otworzyłam powieść na pierwszej stronie. Hela co chwilę podchodziła, pokazując mi babki z piasku, a ja z uśmiechem głaskałam ją po puszystej głowie, nie odrywając oczu od tekstu. Była tak zajęta budowaniem fosy wokół swojego małego zamku, że byłam pewna, iż nie ruszy się stamtąd przez najbliższą godzinę. Wciągnęłam się w rozdział, przewróciłam jedną kartkę, potem drugą. Minęła może minuta, maksymalnie dwie. Ta jedna, nieszczęsna minuta nieuwagi Nagle poczułam dziwny, intuicyjny chłód w klatce piersiowej. Zamknęłam książkę i podniosłam wzrok, żeby sprawdzić, czy Hela nie potrzebuje więcej wody do wiaderka. Spojrzałam na piasek przed parawanem i w tym samym ułamku sekundy krew zamarzła mi w żyłach. Łopatka i foremki leżały porozrzucane przy niedokończonym zamku. Helki nigdzie nie było. Wstałam na równe nogi, a moje serce zaczęło bić tak mocno, że aż dudniło mi w uszach. Rozejrzałam się dookoła. Plaża była pełna ludzi, kolorowych parawanów, leżaków i kocyków, które zlewały się w jedną wielką, kolorową plamę. − Hela! Helka! − zaczęłam krzyczeć, ale mój głos całkowicie utonął w szumie morza i głośnych rozmowach plażowiczów. Paraliżujący strach w tłumie obcych ludzi Przez moją głowę w ułamku sekundy przemknęły najgorsze, najbardziej przerażające scenariusze. Spojrzałam w stronę fal, które z impetem rozbijały się o brzeg, i poczułam, jak z przerażenia uginają się pode mną nogi. Zaczęłam biec przed siebie na oślep, brodząc w sypkim piasku. Płakałam tak mocno, że ledwo widziałam cokolwiek na oczy. Pytałam kolejnych plażowiczów, czy nie widzieli małej dziewczynki w różowym stroju kąpielowym i z jasną czuprynką, ale wszyscy tylko bezradnie kręcili głowami. To były najgorsze, najbardziej paraliżujące minuty w moim życiu. Czułam potworny, rozrywający serce wstyd i poczucie winy. Jak mogłam być tak bezmyślna? Jak mogłam przełożyć jakąś głupią książkę nad bezpieczeństwo własnego dziecka? Wyobrażałam sobie, jak Hela płacze, zagubiona wśród tysi…

dziewczynka-na-plazy-2aa435b.jpg
width: 1600
height: 1200

„Ostrzegałam teściów, by nie brali Olka nad wodę w ten skwar. Gdyby tylko mnie posłuchali, dziś miałabym synka przy sobie”
type: item
date: 2026-06-26T11:33:12.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: upał
subject: wakacje nad wodą
subject: wakacje z dzieckiem
description: Czerwcowy upał od samego rana dawał się we znaki, a termometry w naszym warszawskim mieszkaniu pokazywały blisko trzydzieści stopni w cieniu. Jako matka sześcioletniego Olka zawsze byłam wyjątkowo ostrożna, jeśli chodzi o spędzanie czasu na słońcu i nad wodą. Kiedy więc moi teściowie, Teresa i Andrzej, zadzwonili z pomysłem, że zabierają małego na weekend na swoją działkę nad jeziorem, w mojej głowie natychmiast zapaliła się czerwona lampka. Pakowałam synka z ciężkim sercem, bez przerwy powtarzając teściowej, żeby broń Boże nie siedzieli z nim na plaży w te najgorsze godziny. Byłam pełna czarnych myśli i lęku.
encoded: Weekend minął mi na ciągłym zerkaniu na telefon. Teściowie nie należeli do osób, które bez przerwy wysyłają zdjęcia na komunikatorach, więc brak wiadomości tylko potęgował moją domową paranoję. W niedzielę wieczorem, kiedy zgodnie z planem mieli odwieźć Olka do domu, w naszym salonie panowała głucha, przerażająca cisza. Lodowaty strach i puste mieszkanie w Warszawie Minęła osiemnasta, potem dziewiętnasta, a na naszym podjeździe wciąż nie było widać samochodu Andrzeja. W głowie miałam najgorsze scenariusze, o jakich co roku słyszy się w mediach w okresie letnim. Gdy Teresa w końcu odebrała telefon, a z głośnika dobiegł mnie szum wody i radosny śmiech mojego dziecka, zalałam się łzami, nie mogąc wydusić z siebie ani jednego słowa. − Ala, przepraszam, że nie dzwoniliśmy, ale tu jest taki szał, że straciliśmy poczucie czasu − zaczęła teściowa dziwnie przejętym, ale spokojnym głosem. − Musisz pilnie usiąść, bo twój syn podjął właśnie bardzo ważną decyzję i nie chce słyszeć o powrocie do Warszawy. Decyzja, która zburzyła mój matczyny świat Zamiast dramatycznych wieści, usłyszałam historię, która całkowicie zwaliła mnie z nóg. Okazało się, że Olek nad tym nieszczęsnym jeziorem przeżył najwspanialszy weekend swojego życia. Teściowie, wbrew moim obawom, zorganizowali mu czas w niesamowicie mądry sposób. Przez najgorszy upał siedzieli w głębokim cieniu starych drzew na działce, gdzie Andrzej zbudował dla wnuka gigantyczną bazę z desek. Wieczorem teść uczył Olka łowić ryby z pomostu, a babcia Teresa przygotowała dla niego najlepsze na świecie domowe jagodzianki z owoców zebranych prosto z lasu. Mój mały synek, który w Warszawie całymi dniami narzekał na nudę i najchętniej siedziałby przed ekranem tabletu, nad wodą odkrył zupełnie nowy, fascynujący świat. Zakochał się w przyrodzie, w bieganiu boso po trawie i we wspólnych wieczornych ogniskach z dziadkami. Kiedy teściowie zaczęli pakować jego walizkę do samochodu, Olek po prostu usiadł na ganku, złapał się kurczowo drewnianej b…

upal-8b4be34.png
width: 1600
height: 1200

„Nasze jedyne wakacyjne atrakcje to lody i boisko pod blokiem. Nie wiem, kogo stać na obozy i kolonie przez bite 2 miesiące”
type: item
date: 2026-06-25T07:15:22.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: wakacje z dzieckiem
description: Piszę do Was, bo po przeczytaniu kolejnego artykułu o tym, „jak kreatywnie zaplanować dziecku dwa miesiące wakacji”, po prostu pękłam. Zewsząd jesteśmy bombardowani propozycjami: obozy językowe na Mazurach, kolonie surfingowe w Portugalii, warsztaty robotyki w Warszawie. Koszt? Trzy, cztery, czasem pięć tysięcy złotych za zaledwie dziesięć dni. Ja się pytam: niech mi ktoś z redakcji lub czytelniczek racjonalnie wytłumaczy, kogo w dzisiejszych czasach na to stać? Kto ma na to pieniądze przy dwójce dzieci i pensjach zwykłych śmiertelników?
encoded: Jesteśmy z mężem normalnym małżeństwem. Obydwoje pracujemy na etacie, zarabiamy średnią krajową. Mamy dwójkę dzieci: 9-letniego Karola i 6-letnią Martynkę. Po opłaceniu czynszu, raty za mieszkanie, rachunków i zrobieniu podstawowych zakupów spożywczych, z naszych wypłat nie zostaje niemal nic. Odkładanie na wakacyjny fundusz przy obecnej drożyźnie to jakiś żart. Wakacyjna rzeczywistość polskich rodzin Nasza rzeczywistość wygląda tak, że mąż bierze dwa tygodnie urlopu w lipcu, ja dwa tygodnie w sierpniu. Wtedy jedziemy na kilka dni do mojej mamy na wieś, żeby dzieci chociaż przez chwilę pobyły na łonie natury. A co z resztą czasu? Przez bite dwa miesiące nasze jedyne codzienne atrakcje to kulka lodów z lokalnej budki i osiedlowe boisko pod blokiem. Wstyd na placu zabaw Najgorsza w tym wszystkim jest presja i poczucie winy, które jako matka noszę w sobie od początku czerwca. Kiedy słucham innych mam na placu zabaw, czuję się jak najgorszy nieudacznik. Jedna opowiada, że jej córka jedzie na obóz jeździecki, druga wysyła syna na obóz przetrwania. A potem na jeszcze jeden, nad morze. Moje dzieci siedzą obok i słuchają. W zeszłym tygodniu Karol zapytał mnie ze smutkiem w oczach, dlaczego on nie może pojechać na obóz piłkarski z kolegami z klasy. Co miałam mu powiedzieć? Że mama i tata nie mają pieniędzy? Że cena za ten obóz to równowartość naszych opłat za dwa miesiące? Serce mi pękło na pół. Skłamałam, że w tym roku nie było już miejsc. Skłamałam, bo potwornie się wstydziłam. Czy jesteśmy sami? Mam już serdecznie dość tego wiecznego lukrowania rzeczywistości w internecie i pokazywania, że każde polskie dziecko spędza lato na luksusowych wyjazdach. Przecież takich rodzin jak nasza są tysiące. Rodzin, dla których wysłanie dziecka na kolonie oznacza rezygnację z zakupu zimowych butów czy odłożenia na czarną godzinę. Publikuję ten list, bo szukam kontaktu z innymi mamami, które są w identycznej sytuacji. Powiedzcie mi, jak sobie radzicie z tym wakacyjnym maratonem? Jak organ…

wakacje-polskich-rodzin-4c3b709.png
width: 1600
height: 1200

Dziadkowie powinni zabrać dzieci na całe wakacje? „To ich obowiązek. Przecież i tak nie pracują”
type: item
date: 2026-06-24T08:35:48.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia i dziadek
subject: wakacje z dzieckiem
description: Ta mama uważa, że opieka nad wnukami w trakcie dwumiesięcznej przerwy szkolnej to naturalny obowiązek dziadków mających mnóstwo wolnego czasu.
encoded: Piszę do Państwa pod wpływem ogromnego rozczarowania, jakie zafundowali mi najbliżsi członkowie rodziny tuż przed końcem roku szkolnego. Mój syn i córka lada chwila zamkną podręczniki, a dla nas zaczyna się kilkutygodniowy okres kombinowania i łatania dziur w codziennym grafiku. Oboje z mężem spędzamy w pracy długie godziny, a wakacje oznaczają, że musimy nagle zorganizować opiekę na kilkadziesiąt dni, co graniczy z cudem. Byliśmy pewni, że moi teściowie, którzy od dawna cieszą się urokami emerytury, naturalnie zaangażują się w pomoc i zabiorą wnuki choćby do swojego domku pod miastem. Kiedy jednak podczas niedzielnej kawy usłyszałam od teściowej, że oni mają teraz swoje plany, chcą spokoju i mogą przejąć maluchy maksymalnie na jeden weekend, po prostu zaniemówiłam. Uważam, że dziadkowie powinni zabrać dzieci na całe wakacje, bo to ich obowiązek, a skoro i tak nie pracują, mogliby realnie nas wesprzeć. Wakacje u dziadków jako jedyny ratunek dla rodziców Dla większości etatowców lipiec i sierpień to czas gigantycznego stresu, kiedy to trzeba żebrać u pracodawcy o pojedyncze dni wolnego. Z mężem od lat mijamy się w drzwiach i bierzemy urlopy na zmianę, przez co zapomnieliśmy już, jak wyglądają wspólne, rodzinne wczasy. Gdyby seniorzy wykazali się odrobiną empatii i zorganizowali wnukom pobyt poza miastem, problem zniknąłby w mgnieniu oka. Teściowie mają świetne warunki, ogródek, mnóstwo wolnych chwil, a ich jedyne zajęcia to oglądanie teleturniejów i pielęgnacja kwiatów na tarasie. Trzymanie wnuków przez dwa miesiące w rozgrzanym mieście, gdy obok stoi pusty dom z ogrodem, to dla mnie czysty absurd i brak zrozumienia dla naszej trudnej sytuacji. To zwykły egoizm starszego pokolenia Najbardziej dotknęły mnie argumenty, jakimi teściowa zaczęła się zasłaniać, gdy próbowaliśmy spokojnie porozmawiać o podziale obowiązków. Oznajmiła mi bez ogródek, że swoje dzieci już odchowała, swoje w życiu przepracowała i teraz chce realizować własne pasje oraz jeździć na wczasy. To dla …

wakacje-z-dziadkami-221ed9d.png
width: 1600
height: 1200

Od kiedy dziecko może jechać samo pod namiot? Przepisy są bezlitosne: „Odpowiedzialność karna rodziców”
type: item
date: 2026-06-20T11:33:20.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: prawo dla rodziców
subject: wakacje z dzieckiem
description: Planowanie wakacyjnej niezależności przez dorastające dzieci to naturalny etap, który u każdego rodzica wywołuje spore emocje i dylematy. Zanim jednak spakujemy plecak nastolatka i pozwolimy mu na biwakowanie ze znajomymi, warto sprawdzić, jak na taką swobodę zapatrują się polskie sądy.
encoded: W wielu polskich domach jak bumerang powraca temat wakacyjnej samodzielności dzieci. Dorastający nastolatkowie domagają się wolności, chcąc testować swoje siły z dala od czujnego oka mamy i taty. Jednym z popularniejszych marzeń młodych jest samodzielny wyjazd ze znajomymi na pole namiotowe, rozpalanie ogniska pod gwiazdami i posmakowanie dorosłego życia na łonie natury. Jako rodzice często stajemy wtedy przed ogromnym dylematem, próbując zbalansować zaufanie do własnego dziecka z naturalną troską o jego zdrowie oraz bezpieczeństwo. Okazuje się jednak, że nasze prywatne przeczucia i wiara w dojrzałość syna czy córki to jedno, a litera prawa to coś zupełnie innego. Przepisy w Polsce bywają w tej materii zaskakująco surowe, a brak precyzyjnych wytycznych dotyczących konkretnego wieku nastolatka stawia opiekunów w niezwykle trudnej sytuacji. Zanim ulegniemy namowom i pozwolimy młodzieży na biwakową przygodę, musimy dokładnie zrozumieć, jakie konsekwencje mogą spaść na nasze barki, gdy sytuacja na polu kempingowym wymknie się spod kontroli. Dziecko samo na kempingu: za co odpowiadają rodzice? Większość z nas podświadomie szuka w kodeksach jasnej, sztywnej granicy wieku, po przekroczeniu której dziecko staje się w świetle prawa w pełni samodzielnym turystą. Niestety, przejrzenie polskich przepisów przynosi spore zaskoczenie, ponieważ ustawodawca nigdzie nie zapisał czarno na białym, od którego roku życia można legalnie wysłać nastolatka samego pod namiot. Zamiast tego polskie prawo opiera się na bardzo elastycznych, ale też wyjątkowo pojemnych definicjach należytej opieki, dobrostanu małoletniego oraz narażenia na niebezpieczeństwo. Oznacza to, że dopóki nasze dziecko nie ukończy 18. roku życia, to my jako rodzice ponosimy pełną, zarówno cywilną, jak i karną odpowiedzialność za wszystko, co mu się przydarzy lub co ono samo zbroi podczas wakacji. Taka konstrukcja przepisów sprawia, że podpisanie zwykłej kartki z oświadczeniem, że wyrażamy zgodę na samodzielny pobyt dzieck…

dziecko-samo-pod-namiot-4ef5e19.png
width: 1280
height: 720

„Teściowie zgubili moje dziecko na wakacjach w Juracie. Nigdy sobie nie wybaczę, że im zaufałam”
type: item
date: 2026-06-18T19:08:32.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: prawdziwe historie
subject: wakacje nad morzem
subject: wakacje z dzieckiem
subject: z życia wzięte
description: Z moim mężem, Patrykiem, od czterech lat jesteśmy dumnymi rodzicami małego Tymona. Gdy na początku czerwca moi teściowie zaproponowali, że zabiorą naszego jedynaka na upragnione wakacje do Juraty, długo biłam się z myślami. Ostatecznie uległam ich gorącym zapewnieniom, że nadmorski mikroklimat dobrze zrobi maluchowi, a oni nie opuszczą go nawet na krok. Moje bezgraniczne zaufanie do dziadków i cały domowy spokój legły jednak w gruzach wczoraj wieczorem, w połowie trwania ich wyjazdu. Gdy zadzwoniłam na FaceTime, by tradycyjnie życzyć synkowi dobrej nocy, na ekranie zobaczyłam jedynie zmieszaną twarz teściowej.
encoded: Urszula z nienaturalnym uśmiechem oznajmiła, że mały już śpi i nie może podejść do telefonu. Widziałam wyraźnie, że coś ukrywa, moje serce waliło jak szalone. W tamtej sekundzie do rozmowy ostro wtrącił się mój teść. Prawda o tym, co stało się nad otwartą wodą, sprawiła, że prawie osunęłam się na podłogę. Incydent na plaży i zmowa milczenia Była godzina dwudziesta. Siedziałam z mężem w salonie, odliczając dni do końca ich urlopu. Gdy połączenie wideo zostało odebrane, zamiast radosnej buzi Tymona, w obiektywie pojawiła się moja teściowa, Urszula. Siedziała w ciemnym rogu pokoju pensjonatu, a jej oczy były podejrzanie czerwone. − Cześć, kochanie! Przepraszam, ale Tymuś dzisiaj bardzo wcześnie padł, śpi już jak suseł − zaczęła mówić pospiesznie, nerwowo poprawiając włosy i starając się zagłuszyć drżenie w głosie. − Bawił się cały dzień, zmęczył się powietrzem, więc już go nie budzimy. Zadzwonimy jutro, dobrze? Moja matczyna intuicja natychmiast podpowiedziała mi, że pod tym wymuszonym optymizmem kryje się coś potwornego. Sposób, w jaki Urszula unikała wzroku i próbowała szybko zakończyć rozmowę, zasiał we mnie potężny niepokój. „Mamo, ale przecież zawsze chociaż na sekundę pokazujesz mi go, jak śpi. Wszystko w porządku? Stało się coś?” − zapytałam, czując, jak serce zaczyna mi walić jak młotem. Wyznanie udręczonego dziadka Zanim teściowa zdążyła wymyślić kolejną wymówkę, z tyłu pokoju dobiegł głęboki, załamany głos mojego teścia, Wiktora. Na ekranie pojawiła się jego posiwiała głowa. Odepchnął delikatnie rękę żony, która próbowała zasłonić obiektyw, i spojrzał prosto w kamerkę. − Przestań kłamać, Ula! Nie ma sensu nic ukrywać przed matką. Ona ma prawo wiedzieć! − wykrzyczał teść, a z jego oczu popłynęły łzy. − Karolina, Patryk... przepraszam was. O mało nie doprowadziliśmy dzisiaj do najgorszej tragedii. Tymuś śpi, bo jest potwornie wykończony i roztrzęsiony tym, co wydarzyło się po południu na plaży w Juracie. My... my go zgubiliśmy. W tamtej sekundzie poczułam, jak …

tesciowie-zgubili-dziecko-bacc896.png
width: 1600
height: 1200

Jej córka wróciła ze szkoły z płaczem. „Śmiali się ze mnie, że jesteśmy biedni, bo jedziemy do Darłówka”
type: item
date: 2026-06-17T11:33:22.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: wakacje nad morzem
subject: wakacje z dzieckiem
description: Siedzę w kuchni, patrzę na kupione z wielką radością nowe klapki plażowe dla córki i czuję potworną bezsilność, bo zamożność rodziców stała się dla dzieciaków ze szkoły jedyną miarą wartości drugiego człowieka.
encoded: Szanowni Państwo, moja dziesięcioletnia córka Lenka wróciła ze szkoły z płaczem, rzuciła plecak w kąt i zamknęła się w swoim pokoju, nie chcąc ze mną w ogóle rozmawiać. Kiedy w końcu udało mi się ją utulić i wyciągnąć z niej, co się stało, usłyszałam słowa, które do teraz dźwięczą mi w uszach i sprawiają, że mam ochotę iść do tej placówki i zrobić potężną awanturę. Moje dziecko wykrztusiło przez łzy, że rówieśnicy z klasy zorganizowali sobie w szatni wielką licytację i śmiali się z niej, że jesteśmy biedni, bo jedziemy na urlop do Darłówka, a nie do ciepłych krajów. Dziewczynki z jej klasy z dumą opowiadały o wielkich basenach i palmach w Turcji czy Grecji, a nasz planowany wyjazd na kwaterę nad Bałtykiem uznały za totalny obciach i synonim biedy. Wakacje nad polskim morzem hitem czy powodem do wstydu w klasie Boli mnie fakt, jak głęboko w głowy tych dziesięciolatków wszedł ten cały konsumpcjonizm, snobizm i chora potrzeba wiecznego szpanowania przed znajomymi z ławki. Przecież my z mężem ciężko pracujemy, nie klepiemy biedy, ale świadomie wybieramy nasze polskie morze, bo uwielbiamy ten nadmorski klimat, spacery po lesie sosnowym i wieczorne gofry na plaży w Darłówku. Dla nas to miały być cudowne, wyczekane dwa tygodnie świętego spokoju od pracy i szkolnego kieratu, a przez bezmyślne okrucieństwo dzieciaków zamieniły się w powód do potwornego wstydu dla mojej córki. Lenka przez cały wieczór pytała mnie, dlaczego my nie możemy polecieć samolotem, dlaczego nie mamy opcji all inclusive i czy na pewno stać nas na normalne życie, skoro inne dzieci z klasy uważają nas za ubogich. No ludzie święci, skąd w tak młodych istotach bierze się tyle jadu, pogardy i bezwzględności dla kogoś, kto nie wpisuje się w ich bogaty, instagramowy schemat idealnych wakacji? Przecież te dzieci nie zarobiły same ani jednej złotówki na te swoje luksusowe kurorty, a zachowują się jak wielcy biznesmeni, którzy mają prawo pluć na każdego, kto spędza lato w kraju. Jak rozmawiać z dzieckiem o bogac…

corka-wrocila-z-placzem-63af033.png
width: 1600
height: 1200

„Koledzy syna żyją w złotej klatce zagranicznych hoteli. Smutne, że nigdy nie budowali zamku z piasku nad Bałtykiem”
type: item
date: 2026-06-14T11:33:13.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: wakacje nad morzem
subject: wakacje z dzieckiem
description: Droga Redakcjo, piszę ten list poruszona wczorajszą rozmową, którą podsłuchałam w pokoju mojego dziesięcioletniego syna, Kacpra. Odwiedziło go dwóch kolegów z klasy. Chłopcy z wypiekami na twarzach licytowali się, który hotel w Turcji będzie miał większy aquapark, gdzie dostaną lepsze lody bez limitu i w którym kurorcie all inclusive animacje będą trwały do północy.
encoded: Gdy mój Kacper z dumą wtrącił, że za trzy tygodnie znowu jedziemy do naszego ukochanego uzdrowiska w Kołobrzegu, w pokoju zapadła kpiąca cisza. „Nad Bałtyk? Przecież tam jest nudno, woda jest zimna i nie ma zjeżdżalni” − podsumował jeden z kolegów. Gdy to usłyszałam, serce podeszło mi do gardła. Poczułam ogromny żal, ale nie z powodu mojego syna. Zrobiło mi się smutno na myśl o tych wszystkich dzieciach, które nigdy tak naprawdę nie doświadczyły magii prawdziwych wakacji. Wakacje z dzieckiem: tylko nad polskim morzem Od dziesięciu lat, odkąd Kacper przyszedł na świat, każda nasza letnia wyprawa ma tylko jeden kierunek: polskie morze. Jako matka dbająca o zdrowie swojego dziecka, od początku stawiałam na naturalne walory naszego klimatu. Amortyzacja kosztów, zbawienny dla dróg oddechowych jod i unikalny mikroklimat nadmorskich uzdrowisk to powody, dla których nie zamieniłabym Bałtyku na żadne, nawet najbardziej luksusowe tropiki. U nas jest po prostu najpiękniej. Niestety, we współczesnym świecie panuje chora presja na zagraniczne wyjazdy na pokaz. Inne mamy z klasy mojego syna prześcigają się w postach na Instagramie, wrzucając zdjęcia spod palm w Egipcie czy Grecji. Często biorą na te wycieczki potworne kredyty, byle tylko się pokazać. Smutne jest to, że w tej pogoni za luksusem zupełnie zapominają o tym, czym powinny być dziecięce wakacje. Wolimy dziką plażę i bursztyny od zamkniętego kurortu Rozmawiając później z Kacprem, zapytałam go, czy jest mu przykro z powodu słów kolegów. Odpowiedź mojego dziesięciolatka sprawiła, że poczułam gigantyczną dumę. − Mamo, oni mi współczują, a ja współczuję im − powiedział, tuląc się do mnie. − Opowiadali, że cały dzień siedzą przy hotelowym basenie, bo na plaży poza hotelem jest za gorąco i nie wolno im wychodzić. Oni nawet nie wiedzą, jak wygląda i jak pachnie prawdziwa, dzika plaża! Nigdy nie szukali bursztynów po burzy, nie jedli jagodzianek od pana chodzącego po piasku i nie wiedzą, jaką frajdą jest budowanie wielkiego zamk…

wakacje-nad-Baltykiem-3f7d16a.png
width: 1280
height: 720

„Juleczka uwielbiała bawić się za starą stodołą. Gdy podejrzałam, co tam robią z dziećmi z sąsiedztwa, zamarłam”
type: item
date: 2026-06-05T13:15:06.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: prawdziwe historie
subject: wakacje z dzieckiem
subject: z życia wzięte
description: Wakacje u mojej babci na wsi miały być dla mojej sześcioletniej córki Julki odskocznią od miejskiego smogu i komputerów. Pierwsze dni były sielanką – bieganie po trawie i zbieranie porzeczek. Szybko jednak zauważyłam, że Julka znika na całe popołudnia. Zawsze biegała w jedno i to samo miejsce – za starą, tajemniczą stodołę na skraju posesji, tuż pod lasem.
encoded: Kiedy pytałam ją, w co się bawi, odpowiadała z tajemniczym uśmiechem: „Mamy tam swój sekretny projekt, mamusiu”. Z początku nie reagowałam. Wieś była bezpieczna, a Julka spędzała czas z dwójką dzieci z sąsiedztwa − rodzeństwem, ośmioletnim Krzysiem i siedmioletnią Olą. Z czasem jednak ich zachowanie zaczęło mnie niepokoić. Dzieci wynosiły z domu dziwne rzeczy. Zauważyłam, że z kuchni zniknęła duża plastikowa miska, stara drewniana łyżka oraz kilka moich czystych ściereczek. Mało tego, w piątek rano przyłapałam Julkę, jak chowa do kieszeni garść kolorowych wstążek, opakowanie płatków owsianych i kilka dojrzałych jabłek. Gdy po obiedzie zobaczyłam przez okno, jak cała trójka idzie za stodołę, niosąc coś owiniętego w koc i rozmawiając szeptem, w mojej głowie zapaliła się czerwona lampka. Poczułam lekki niepokój. Co te dzieciaki tam kombinują w tajemnicy przed dorosłymi? Widok, który odebrał mi mowę Cicho, starając się nie stąpać po suchych gałęziach, ruszyłam ich śladem. Narastające napięcie sprawiało, że w głowie miałam najróżniejsze scenariusze. Podeszłam do tylnej ściany stodoły, gdzie deski były obluzowane, i delikatnie zajrzałam przez wąską szczelinę. Gdy zobaczyłam, co dzieci robią, zamarłam. W gęstym cieniu drzew, na rozłożonych kocach, siedziała wielka, ruda kocica, a wokół niej turlała się czwórka maleńkich, puszystych kociąt. Były zdrowe, radosne i pełne energii. Właśnie otwierały oczka i stawiały swoje pierwsze, niezdarne kroki na miękkim kocu. Dzieci nie robiły nic złego − zorganizowały dla nich prawdziwe przyjęcie powitalne na świecie. Krzyś kroił na małe kawałki jabłka dla mamy-kotki, Ola delikatnie układała dla maluchów miękkie legowisko ze ściereczek, a moja Juleczka z ogromnym przejęciem robiła z kolorowych wstążek miniaturowe zabawki na patykach, by goniły je małe kotki. Lekcja odpowiedzialności Zamiast niebezpiecznego sekretu, odkryłam widok, który niesamowicie mnie wzruszył. Dzieci opiekowały się tą małą kocią rodziną z taką czułością, uwagą i powag…

dzieci-na-wsi-f414523.png
width: 1600
height: 1200

Polacy na rodzinnych wakacjach. „Dostają syndromu psa spuszczonego z łańcucha. Szkoda dzieci”
type: item
date: 2026-06-05T07:15:01.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: rodzinne wakacje
subject: wakacje z dzieckiem
description: Wyjazd z dziećmi powinien być lekcją empatii, spokoju i odpoczynku w rodzinnym gronie. Przeczytaj niezwykle emocjonalny i mocny list naszej czytelniczki, która podczas urlopu nad Bałtykiem była świadkiem zachowań, jakie nigdy nie powinny mieć miejsca na oczach małych, bezbronnych dzieci.
encoded: Piszę do Państwa na gorąco, siedząc na balkonie pokoju w jednym z popularnych nadmorskich kurortów. Wyjechaliśmy z mężem i naszym pięcioletnim synkiem na upragniony urlop, licząc na szum fal, zbieranie muszelek i spokój, którego tak bardzo brakowało nam po ciężkim roku w pracy. Rzeczywistość, którą zastałam na miejscu, kompletnie mnie jednak przerosła i sprawiła, że zamiast odpoczywać, czuję głęboki wstyd za moich rodaków. Od kilku dni obserwuję zachowanie dorosłych ludzi i dociera do mnie bolesna prawda o tym, jak wyglądają wakacje polskich rodzin nad morzem. Wielu rodziców po przekroczeniu tabliczki z nazwą miejscowości dostaje jakiegoś przedziwnego amoku i zachowuje się, jakby zerwali się z uwięzi, kompletnie zapominając, że obok nich stoją mali, chłonni jak gąbka ludzie. Agresja i hałas zamiast szumu fal na plaży Pierwsze zderzenie z tą smutną rzeczywistością przeżyliśmy już pierwszego dnia podczas wyjścia na plażę. Parawany wbijane z taką furią, jakby to była walka o terytorium, to zaledwie wierzchołek góry lodowej, z którego wszyscy się śmiejemy w internecie. Prawdziwym dramatem jest to, jak ci ludzie komunikują się ze sobą i ze swoimi pociechami. Krzyk, wulgaryzmy rzucane pod nosem na parawan sąsiada i totalny brak życzliwości to tutaj absolutna norma. Słuchałam z przerażeniem, jak matka siedząca dwa metry ode mnie wrzeszczała na swojego kilkuletniego synka, bo ten usmarował się lodem albo przyniósł na koc za dużo piasku. Ci ludzie przyjeżdżają nad Bałtyk z potwornym poziomem frustracji, którą zamiast leczyć ciszą i spacerami, wyładowują na wszystkich wokół, a najmocniej na własnej rodzinie. Wyzwiska, szarpanie za ręce i ciągłe pretensje sprawiają, że na tej plaży nie da się odpocząć. Najbardziej w tym wszystkim szkoda mi dzieci, które siedzą cichutko w tym swoim wygrodzonym kawałku piasku, patrząc na czerwone z wściekłości twarze swoich mam i ojców. Wakacyjny wyjazd z dziećmi staje się dla tych maluchów szkołą przetrwania i festiwalem lęku przed tym, kiedy d…

Polacy-na-wczasach-27236fa.png
width: 1600
height: 1200

Teściowa już zaplanowała sobie wakacje w sanatorium. Matka oburzona: „A kto zabierze wnuki na działkę?”
type: item
date: 2026-06-02T13:15:00.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: teściowa
subject: wakacje z dzieckiem
description: Wakacyjny grafik opieki nad dziećmi spędza sen z powiek wielu pracującym rodzicom. Przeczytaj niezwykle emocjonalny list naszej czytelniczki, która poczuła się pozostawiona sama sobie, gdy najbliższa osoba w rodzinie postawiła swoje własne plany towarzyskie ponad pomoc przy wnukach.
encoded: Dzień dobry. Piszę do Państwa, bo nie wiem już, jak mam rozmawiać z własną rodziną. Zbliżają się wakacje, a w moim domu zamiast radości z nadchodzącego lata, panuje atmosfera totalnego kryzysu i wzajemnych żalów. Wszystko przez moją teściową, która kilka dni temu, jak gdyby nigdy nic, oznajmiła nam przy niedzielnym obiedzie, że właśnie opłaciła turnus w sanatorium i na przełomie lipca oraz sierpnia wyjeżdża nad morze. Siedziałam jak wryta, patrząc na jej uśmiechniętą twarz, a w mojej głowie kłębiła się tylko jedna, rozpaczliwa myśl: a kto w takim razie zabierze wnuki na działkę i pomoże nam przetrwać ten trudny czas, gdy my z mężem musimy normalnie chodzić do pracy? Wakacje z dziećmi a brak pomocy ze strony dziadków Przez ostatnie lata mieliśmy wypracowany idealny schemat, który pozwalał nam jakoś spiąć te dwa miesiące wolnego od szkoły. Moja teściowa, odkąd przeszła na emeryturę, niemal całe lato spędzała na swojej podmiejskiej działce, a nasze dzieci, sześcioletni Nikoś i dziewięcioletnia Laura, uwielbiały tam jeździć. Dla nas to było jak błogosławieństwo, bo oboje z mężem pracujemy na pełen etat w korporacji i nie mamy szans na dostanie dwóch miesięcy urlopu w tym samym czasie. Byliśmy święcie przekonani, że w tym roku będzie dokładnie tak samo, zwłaszcza że dzieciaki od zimy dopytywały o stawianie basenu i spanie pod namiotem u babci. Tymczasem teściowa uznała, że w tym roku jej własny komfort i zabiegi borowinowe są ważniejsze niż czas spędzony z najbliższymi. Kiedy spróbowałam delikatnie zasugerować, że ten wyjazd całkowicie rujnuje nasz wakacyjny grafik opieki nad dziećmi, usłyszałam jedynie zimną odpowiedź, że ona swoje dzieci już wychowała, a teraz ma prawo do odpoczynku i podreperowania zdrowia. Poczułam się, jakby ktoś dał mi w twarz. Rozumiem, że zdrowie jest ważne, ale czy nie można było wybrać terminu we wrześniu albo w październiku, kiedy szkoła ruszy pełną parą, a my nie będziemy musieli stawać na rzęsach, żeby znaleźć jakiekolwiek zastępstwo? Opieka…

tesciowa-jedzie-do-sanatorium-fccd49e.png
width: 1600
height: 1200

„Policzyłam, ile wydamy na wakacje dla 4-osobowej rodziny. Przepłakałam cały wieczór”
type: item
date: 2026-06-01T06:12:44.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Prawo i finanse
subject: Rodzina
subject: wakacje nad morzem
subject: wakacje z dzieckiem
description: Podsumowanie wydatków na rodzinny urlop nad Bałtykiem może doprowadzić do łez. Przeczytaj poruszający list matki, która policzyła koszty noclegów, jedzenia i atrakcji dla 4-osobowej rodziny.
encoded: Szanowna Redakcjo, piszę do Was, bo czuję się po prostu bezsilna i oszukana przez rzeczywistość, w której przyszło nam żyć i wychowywać dzieci. Usiadłam wczoraj wieczorem z kalkulatorem, żeby zaplanować nasze wymarzone wakacje nad polskim morzem, a skończyło się na tym, że przepłakałam kilka godzin, patrząc na liczby, które kompletnie zrujnowały moje marzenia o rodzinnym wypoczynku. Przez cały rok oszczędzaliśmy z mężem każdy grosz, odmawialiśmy sobie wyjść do kina czy nowej sukienki, byle tylko zabrać nasze dzieci chociaż na tydzień do Jastrzębiej Góry czy Władysławowa. Chcieliśmy, żeby Antoś i Zuzia pobiegali po piasku, poczuli zapach jodu i po prostu odpoczęli od szkoły i przedszkola. Ale to, co zobaczyłam na stronach z noclegami i w cennikach atrakcji, to nie jest zwykła drożyzna − to jest jawne wykluczenie zwykłych, ciężko pracujących rodzin z prawa do urlopu. Jako matka czuję ogromny ból, że nie stać mnie na to, by dać dzieciom słońce i szum fal, bo system finansowy po prostu nas pożarł. Ceny noclegów nad polskim morzem to czyste szaleństwo Kiedy zaczęłam przeglądać oferty pensjonatów, myślałam, że to jakaś pomyłka w systemie albo żart. Za siedem nocy w pokoju czteroosobowym, bez żadnych luksusów, w obiekcie, który pamięta jeszcze czasy mojego dzieciństwa, właściciele żądają teraz kwot, które przyprawiają o zawrót głowy. Średnio wychodzi nam od 400 do 600 złotych za dobę za sam dach nad głową, a przecież musimy jeszcze dojechać na miejsce, co przy obecnych cenach paliwa jest kolejnym wydatkiem rzędu kilkuset złotych. Gdy podliczyłam tylko sam nocleg i dojazd, wyszło mi blisko 4,5 tysiąca złotych − i to zanim w ogóle dotkniemy stopą piasku na plaży! Poczułam się wtedy tak, jakby ktoś dał mi w twarz. Pracujemy z mężem na pełne etaty, staramy się, a okazuje się, że tydzień w skromnym pokoju z łazienką na korytarzu to dla nas wydatek, który pochłania niemal dwie nasze wspólne pensje. Gdzie podziały się czasy, gdy wakacje były czymś naturalnym, a nie towarem luksus…

koszty-wakacji-d33d9f7.png
width: 1600
height: 1200

„Jestem matką, więc opiekuję się dzieckiem w wakacje. Moja córka to nie zbędny balast”
type: item
date: 2026-05-29T06:12:32.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: przedszkole
subject: wakacje z dzieckiem
description: Czy zapisywanie dzieci na przedszkolne dyżury wakacyjne to konieczność współczesnego rynku pracy, czy raczej ucieczka rodziców przed trudami wychowania? Przeczytaj poruszający list matki, która głośno sprzeciwia się oddawaniu maluchów do placówek w okresie letnim, argumentując, że wolny czas z rodziną to najcenniejszy dar, jaki możemy przekazać dziecku.
encoded: Szanowna Redakcjo, piszę do Was te słowa po fali dyskusji, jaka przetoczyła się na grupie rodziców naszego przedszkola w sprawie zapisów na letnie dyżury, bo po prostu pękło mi serce. Jestem matką, więc moim naturalnym obowiązkiem i największą radością jest opieka nad własnym dzieckiem w wakacje, a to, jak łatwo inni rodzice próbują pozbyć się swoich maluchów na lipiec i sierpień, budzi we mnie głęboki smutek. Moja czteroletnia córka, Zosia, przez cały rok ciężko pracuje, uczy się wierszyków, rano wstaje przed świtem i musi dostosować się do sztywnego rytmu placówki, więc lato traktuję jako nasz święty czas na budowanie bliskości. Tymczasem wokół mnie widzę matki, które już w kwietniu przeżywały logistyczną panikę i walczyły o miejsca na dyżurach wakacyjnych w obcych przedszkolach na drugim końcu miasta, byle tylko ich dziecko nie siedziało w domu. Moja córka to nie jest żaden zbędny balast ani uciążliwy grat, który muszę gdzieś upchnąć na osiem godzin dziennie, żeby móc swobodnie pić kawę i udawać, że nie mam zobowiązań. Rozumiem, że praca zawodowa jest ważna, ale nie potrafię pojąć, jak można dobrowolnie odbierać dziecku jedyne w roku tygodnie wolności od rygoru i zamykać je w murach placówki, kiedy słońce świeci najpiękniej. Wakacje to czas na odpoczynek i wolność dla małego człowieka Przedszkolaki w dzisiejszych czasach są niesamowicie przebodźcowane, zmęczone i zestresowane wieczną presją czasu, która towarzyszy nam od poniedziałku do piątku. Letnie miesiące powinny być dla nich czasem, kiedy budzą się bez budzika, biegają boso po trawie, jedzą truskawki prosto z krzaka i po prostu nudzą się pod okiem kochającej mamy. Posyłanie dziecka na dyżur wakacyjny, gdzie grupy są łączone, opiekunki często obce, a dzieci z różnych placówek nie znają się nawzajem, to fundowanie maluchowi kolejnego stresu adaptacyjnego w środku lata. Ja wolę zreorganizować całe nasze życie, wziąć urlop bezpłatny, pracować wieczorami czy poprosić o wsparcie męża, byle tylko dać Zosi poczucie…

zabawa-z-dzieckiem-3-113d0a1.png
width: 1600
height: 1200

Szybko zgłoś się po nowe 800 plus na wakacje. Warunek jest prosty: trzeba wyjechać za granicę
type: item
date: 2026-05-15T08:35:16.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: pieniądze
subject: wakacje z dzieckiem
description: Dopłata do wakacji już ruszyła i ma obniżyć koszty wyjazdów za granicę dla mieszkańców wybranego regionu. Chodzi o czartery z lotniska Zielona Góra-Babimost do Tirany w sezonie letnim 2026. Dopłaty mają wynieść od 618 do 789 zł na osobę, a rejsy będą realizowane raz w tygodniu.
encoded: Województwo lubuskie uruchamia wsparcie dla mieszkańców planujących letni wyjazd do Albanii. Chodzi o połączenia czarterowe na trasie Zielona Góra-Babimost – Tirana w sezonie 2026. Dopłata ma obniżyć koszt wyjazdu o kilkaset złotych na osobę, a loty zaplanowano w rytmie tygodniowym − od połowy czerwca do połowy sierpnia. Dopłata do wakacji: ile można zyskać na wyjeździe i od czego to zależy? W praktyce dopłata dla turysty ma wynieść od 618 do 789 zł na osobę. Różnica zależy od tego, jaki samolot zostanie użyty do realizacji przelotu: wyższe dofinansowanie przewidziano przy boeingu 737-700, a niższe przy boeingu 737-800. Warto też znać skalę wsparcia „od strony lotu”. Dopłata samorządu do jednego przelotu w obie strony ma wynieść 116 850 zł. To rozwiązanie może być szczególnie odczuwalne dla rodzin, bo przy kilku osobach w rezerwacji suma oszczędności szybko rośnie − choć nadal obowiązują zasady sprzedaży typowe dla czarterów i pakietów. Terminy są konkretne, a miejsc nie kupisz „na samolot” Program zakłada 13 rotacji czarterowych na trasie Zielona Góra – Tirana, co oznacza łącznie 26 lotów w sezonie letnim 2026. Rejsy mają odbywać się raz w tygodniu, od połowy czerwca do połowy sierpnia. Istotna jest też forma sprzedaży: przeloty nie mają być oferowane jako sam bilet lotniczy. Wyjazdy będzie można kupić wyłącznie jako pakiety turystyczne przygotowane przez biuro podróży. Jeśli ktoś planuje urlop „na własną rękę”, ta oferta może nie pasować − ale dla osób, które wolą mieć w jednym miejscu lot i organizację wyjazdu, taki model bywa po prostu wygodniejszy. Dopłaty są efektem przetargu urzędu marszałkowskiego. W postępowaniu złożono jedną ofertę − przygotowało ją biuro podróży Itaka. Dofinansowanie wakacji w Albanii: wylot z Zielonej Góry Za dopłatami stoi też cel regionalny: zachęcenie do korzystania z lotniska Zielona Góra-Babimost, wsparcie lokalnej infrastruktury lotniczej i poprawa konkurencyjności portu wobec większych lotnisk. Babimost jest najmniejszym portem lo…

doplata-do-wakacji-2-656fd53.png
width: 1600
height: 1200