Jej córka wróciła z wakacji i oczekuje all inclusive u mamusi. „Nie mogę się doczekać, aż szkoła postawi ją do pionu”
Słucham jej wiecznych fochów od tygodnia i nie wierzę własnym uszom. Czuję się jak darmowa służąca, a nie matka, która wypruwa sobie żyły dla dobra dziecka.
W tym roku postanowiliśmy zafundować córce naprawdę wspaniałe wakacje i kupiliśmy drogi wyjazd do hotelu w Hiszpanii z pełną opcją wyżywienia. Piękne baseny, czyste pokoje sprzątane przez obsługę, jedzenie podawane pod nos. Myślałam, że młoda odpocznie po ciężkim roku szkolnym i wrócimy do domu z nową energią. Niestety, rzeczywistość po przekroczeniu progu naszego mieszkania brutalnie mnie rozczarowała. Gdy tylko wysiedliśmy z auta pod domem, Pola rzuciła swoją walizkę na środku przedpokoju, zostawiła brudne buty na przejściu i jak gdyby nigdy nic poszła do swojego pokoju, rzucając się na łóżko z telefonem w ręku. Kiedy po godzinie noszenia tobołów poprosiłam ją, żeby chociaż posegregowała swoje rzeczy do prania i włożyła naczynia do zmywarki, spojrzała na mnie z taką pogardą, jakbym kazała jej pracować w kamieniołomach. Fuknęła pod nosem, że ona jest zmęczona podróżą, że wakacje wciąż trwają i od tego jestem ja, żeby ogarnąć ten syf. Zaniemówiłam. Okazało się, że dwa tygodnie luksusu w hiszpańskim kurorcie całkowicie wymazały z jej głowy fakt, że w zwykłym życiu talerze nie znikają same ze stołu, a czyste ubrania nie pojawiają się w szafie za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Moja córka uznała, że status gościa w resorcie przysługuje jej również w domowej kuchni, a dom rodzinny to pensjonat z całodobową obsługą matki. Roszczeniowe dziecko w domu − wakacyjne błędy wychowawcze mszczą się na rodzicach Najbardziej boli mnie w tym wszystkim jej potworny, roszczeniowy ton i brak jakiegokolwiek szacunku dla mojej pracy. Pola potrafi przyjść do kuchni, ostentacyjnie zajrzeć do lodówki i skrzywić się z fochem, że nie ma nic dobrego do jedzenia i dlaczego nie zrobiłam jej naleśników takich, jakie podawali w hotelowym bufecie. Kiedy tłumaczę jej spokojnie, że od rana byłam na zakupach, sprzątałam całe mieszkanie i zrobiłam normalny obiad, ona tylko przewraca oczami i trzaska drzwiami od pokoju. No ludzie, czy ja wychowałam jakiegoś małego, bezdusznego potwora? Czuję ogromny żal, bo w imię fałszywie pojętej miłości i chęci zafundowania dziecku idealnego urlopu, sama ukręciłam na siebie bicz. Moja córka uważa, że stawiając jej jakiekolwiek wymagania, robię jej krzywdę i urządzam w domu jakiś obóz wojskowy. Ja mam już po prostu dość wiecznego proszenia o elementarne zaangażowanie w życie rodziny. Powrót do szkoły we wrześniu − szkolna dyscyplina to ratunek dla rodziców? Wczoraj po kolejnej kłótni o nieposprzątany pokój wybuchła u nas ostra dyskusja z mężem. On oczywiście twierdzi, że przesadzam, że młoda zaraz idzie do szkoły i skończy się jej luz, więc powinnam odpuścić dla świętego spokoju. Faktycznie nie mogę się doczekać pierwszego dzwonka, bo wiem, że szkoła nie będzie bawiła się z nią w all inclusive i szybko nauczy ją twardych reguł gry. Szkoła nie pyta nastolatka, czy ma ochotę wstać o siódmej rano i czy podoba mu się termin klasówki. Tam są oceny, rygor i konkretne konsekwencje za lenistwo, co dla mojej roszczeniowej córki będzie najlepszym, zimnym prysznicem. Chciałam zapytać inne czytelniczki portalu Mamotoja: czy Wasze dzieci po powrocie z wakacji też zachowują się jak wielcy panowie na wczasach? Czy też musicie biegać wokół ich fochów i sprzątać walizki, bo młodzież uważa dom za darmowy hotel? Pomóżcie, bo do końca sierpnia został jeszcze kawałek czasu, a skala buntu mojej własnej córki po prostu odbiera mi resztki sił i radości z tych wakacji. Pozdrawiam serdecznie, Ula Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Mąż zostawił ją z dziećmi w hotelu i poszedł zwiedzać. „Powiedział, że skoro zapłacił, należy mu się odpoczynek”
Mąż zostawił ją z dziećmi w hotelu i poszedł zwiedzać. „Powiedział, że skoro zapłacił, należy mu się odpoczynek”
Miała nadzieję, że ten wyjazd pozwoli im w końcu pobyć razem jako rodzina. Zamiast wspólnych spacerów i zwiedzania dostała coś, czego zupełnie się nie spodziewała. Najbardziej zabolało ją to, że mąż ani przez chwilę nie uważał, że zrobił coś niewłaściwego.
Rodzinne wakacje mają być czasem odpoczynku, wspólnych wspomnień i oderwania się od codzienności. W praktyce wiele mam przyznaje jednak, że wyjazd z dziećmi oznacza przede wszystkim zmianę miejsca wykonywania tych samych obowiązków. List naszej czytelniczki pokazuje jeszcze inny problem – sytuację, w której ciężar opieki od początku spada wyłącznie na... matce. „Dopiero na miejscu zrozumiałam, jaki był jego plan” W tym roku polecieliśmy z dwójką dzieci do Egiptu. Długo odkładaliśmy pieniądze na ten wyjazd. Oboje ciężko pracujemy, dzieci przez cały rok odliczały dni do wakacji, więc naprawdę wierzyłam, że to będą nasze wspólne dwa tygodnie. Takie, podczas których w końcu pobędziemy razem, bez pracy, obowiązków i ciągłego pośpiechu. Już pierwszego wieczoru mąż powiedział, że następnego dnia wybiera się na wycieczkę fakultatywną. Pomyślałam, że może źle zrozumiałam, bo przecież nic wcześniej o tym nie rozmawialiśmy. Zapytałam, czy jedziemy wszyscy. Wtedy usłyszałam, że nie, bo dzieci są za małe, a poza tym one i tak najlepiej czują się przy hotelowym basenie. Przyznam, że zrobiło mi się przykro, ale uznałam, że to jednorazowa sytuacja. Pomyślałam, że skoro bardzo chciał zobaczyć piramidy, to trudno. Ja zostanę z dziećmi, a następnym razem pojedziemy gdzieś razem. Myliłam się. „Przecież ktoś musi odpocząć” Dwa dni później mąż oznajmił, że zapisał się na kolejną wycieczkę. Potem na następną. W sumie przez większą część wyjazdu znikał na cały dzień. Wracał wieczorem opalony, zadowolony, z telefonem pełnym zdjęć i opowieściami o miejscach, które zobaczył. Ja w tym czasie od rana do wieczora byłam z dziećmi. Smarowanie kremem, pilnowanie przy basenie, chodzenie do toalety, szukanie lodów, usypianie młodszego po obiedzie, zmiana pieluch, wieczorne mini disco. Robiłam dokładnie to samo, co robię w domu. Tyle że zamiast w mieszkaniu – w hotelu. Kiedy powiedziałam, że też chciałabym gdzieś pojechać albo chociaż mieć kilka godzin tylko dla siebie, spojrzał na mnie ze zdziwieniem. – Ale przecież ja zapłaciłem za te wakacje. Należy mi się trochę odpoczynku. Naprawdę zamarłam. Nie o pieniądze tutaj chodzi Nie prowadzimy osobnych budżetów. Oboje pracujemy. Owszem, mąż zarabia więcej ode mnie, ale nigdy wcześniej nie wypominał pieniędzy. Tym bardziej zabolało mnie, że nagle uznał, że skoro to z jego konta poszedł przelew za wyjazd, to on może korzystać z wakacji, a ja mam po prostu zająć się dziećmi. Najgorsze było to, że nawet nie zaproponował, że któregoś dnia się zamienimy. Ani razu nie powiedział: „Idź sama na masaż”, „Przejdź się po mieście”, „Odpocznij przy basenie, ja zajmę się dziećmi”. Jakby nawet nie przyszło mu do głowy, że mnie też może być potrzebna chwila oddechu. Patrzyłam na inne rodziny i widziałam ojców budujących zamki z piasku, pływających z dziećmi w basenie czy spacerujących wieczorem za rękę z maluchami. Coraz częściej łapałam się na tym, że zwyczajnie im zazdroszczę. Wróciłam bardziej zmęczona niż przed wyjazdem Znajomi pytają, jak było w Egipcie. Odpowiadam, że pięknie, bo rzeczywiście hotel był wspaniały. Tylko że ja niewiele z tego pamiętam. Pamiętam za to zmęczenie i poczucie, że na tych wakacjach byłam sama. Mąż wrócił wypoczęty. Ja wróciłam z przeświadczeniem, że jeśli nawet na rodzinnym wyjeździe nie potrafimy być partnerami, to mamy znacznie większy problem niż tylko nieudane wakacje. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Rodzinny wyjazd nie powinien oznaczać, iż jedno z rodziców odpoczywa, a drugie przez cały czas pełni dyżur przy dzieciach. Oczywiście nie ma nic złego w tym, że mama lub tata znajdą chwilę tylko dla siebie – wręcz przeciwnie, taki odpoczynek jest potrzebny. Kluczowe jest jednak to, by był wynikiem wspólnych ustaleń i wzajemnej troski, a nie jednostronnej decyzji. Rodzinne wakacje to nie tylko hotel, basen czy egzotyczne wycieczki. Dla dzieci najcenniejsze bywają chwile spędzone razem z obojgiem rodziców. A dla dorosłych – poczucie, że obowiązki i przyjemności są dzielone po partnersku. Zobacz także: „Pojechaliśmy do Grecji na wakacje z naszym Stasiem, a wróciliśmy z obcym dzieckiem. Już nigdy nie zaufam mężowi” „Zafundowałam 14-letniemu synowi wakacje marzeń w Egipcie. Gdy zobaczyłam, co ten niewdzięcznik robi w pokoju, serce mi pękło” „Mąż w domu palcem nie kiwnie, do dziecka ani razu nie wstał w nocy. To wina teściowej, bo tak go wychowała”
Dantejskie sceny w górach: dziecko ledwo powłóczyło nogami. „Rodzice całkiem stracili rozum”
Wyprawa na najwyższy szczyt w Polsce z małym dzieckiem to wyzwanie, które wymaga bezbłędnej logistyki i profesjonalnego przygotowania. Rzeczywistość na jednym z najtrudniejszych tatrzańskich szlaków potrafi jednak zszokować nawet doświadczonych przewodników, gdy w grę wkracza skrajna beztroska opiekunów. Zobacz, jak jeden nieprzemyślany szczegół w ubiorze rodziny zamienił zejście z Rysów w mrożące krew w żyłach widowisko, które wywołało potężną burzę w sieci.
W sieci wybuchła ostra dyskusja po opublikowaniu materiału wideo na popularnym profilu Tatry na Facebooku. Film, zarejestrowany przez jednego z turystów w wyższych partiach gór, szybko stał się hitem i ma już kilka milionów wyświetleń. Nagranie przedstawia rodzinę schodzącą ze stromego szczytu, w tym małe dziecko, które trzymane za rękę porusza się z widocznym trudem po ostrych kamieniach. Dodajmy − porusza się w klapkach. Te bulwersujące kadry skłaniają do pytań o granice odpowiedzialności rodzicielskiej. Ignorowanie podstawowych zasad bezpieczeństwa i zmuszanie wycieńczonego malucha do pokonywania trudnego terenu bez odpowiedniego sprzętu to sytuacja, w której dorośli powinni uderzyć się w pierś i pójść po rozum do głowy. Bezpieczeństwo w Tatrach Wysokich i skrajna nieodpowiedzialność rodziców Z opisu materiału wynika, że sytuacja miała miejsce podczas zejścia z Rysów, czyli najwyższego i jednego z najbardziej wymagających szczytów w Polsce. Mówimy o terenie wybitnie wysokogórskim, gdzie szlak ubezpieczony jest łańcuchami, a podłoże stanowią ruchome, śliskie głazy i piargi. W takich warunkach absolutną podstawą jest obuwie trekkingowe z twardą, przyczepną podeszwą, która stabilizuje staw skokowy. Tymczasem dorośli na nagraniu, prowadząc zmęczone dziecko, poruszali się po skałach w gumowych crocsach. Tego typu obuwie ogrodowe nie zapewnia żadnej ochrony ani przyczepności w terenie, w którym chwila nieuwagi może skutkować groźnym upadkiem. „Głupota nie zna granic”, „Może nie wiedzą, że są w górach... głupota to mało powiedziane... czasem niestety jeszcze na szlaku mija się takich plażowiczów”, „To nie jest nieodpowiedzialne. To jest czysta głupota rodzica!” − to tylko niektóre, łagodniejsze komentarze pod filmem. Rodzicu, góry wymagają myślenia i pokory Wprowadzenie dziecka w tak wymagające partie gór wiąże się z odpowiedzialnością, o której turyści niestety często zapominają. Warunki w Tatrach Wysokich potrafią zmienić się w ułamku sekundy, a nagłe załamanie pogody, deszcz czy mgła natychmiast zamieniają szlak w śmiertelną pułapkę. Ratownicy TOPR regularnie apelują do rodziców, przypominając, że w przypadku dzieci nie ma miejsca na brawurę i eksperymenty ze sprzętem czy ubiorem. Dzieci w trudnych warunkach całkowicie polegają na decyzjach dorosłych. Zadaniem rodzica jest racjonalne przygotowanie, zapewnienie bezpieczeństwa oraz umiejętność wycofania się ze szlaku w odpowiednim momencie. Ignorowanie regulaminu Tatrzańskiego Parku Narodowego oraz elementarnych zasad poruszania się po górach to błąd, który może zakończyć się tragedią. Jak przygotować dziecko na wycieczkę w góry − zasady mądrego planowania Jako świadome społeczeństwo powinniśmy otwarcie edukować oraz piętnować rażące przejawy lekceważenia zasad bezpieczeństwa. Turystyka górska z dziećmi to wartościowa forma spędzania czasu, pod warunkiem że rodzicom nie zabraknie wyobraźni i nie zapomną o podstawowym wyposażeniu malucha. Dla ośmiolatka czy sześciolatka doskonałą i bezpieczną przygodą będzie np. wędrówka do jednej z tatrzańskich dolin, zbieranie pieczątek w schroniskach czy przejście łatwiejszych ścieżek reglowych, ale wszystko to w odpowiednich butach sportowych lub trekkingowych. Prawda jest taka, że dzieci uczą się przez obserwację. Jeśli od małego widzą, że rodzice przed wyjściem w góry sprawdzają prognozę pogody, pakują kurtki przeciwdeszczowe, dbają o dobre buty i potrafią odpuścić szczyt, gdy maluch opada z sił, naturalnie przejmą te zdrowe nawyki. Warto o tym pamiętać i reagować, gdy na szlaku widzimy ewidentną brawurę. Zwrócenie uwagi nieodpowiedzialnym turystom to nie wtykanie nosa w cudze sprawy, ale zwykła, ludzka troska o bezpieczeństwo najmłodszych, którzy sami nie mogą o sobie decydować. Zobacz też: Wstydliwe sceny nad Morskim Okiem: rodzice pozwolili na to dzieciom. Nie wiedzieli, że ludzie patrzą? „Kariny i Brajanki robią to od dawna”
Na ręczniku obok rozgrywał się dramat: wszyscy patrzyli, co dzieje się z tym dzieckiem. Matka milczała, a ojciec powtarzał jedno zdanie
Kilka osób odłożyło książki, inni przestali rozmawiać. Wszyscy mimowolnie słuchali tego, co działo się kilka metrów dalej. Nikt nie reagował, choć z każdą minutą robiło się coraz bardziej niezręcznie. Dopiero po powrocie do domu zrozumiałam, dlaczego ta scena tak mocno we mnie została.
Dzieciom zdarza się płakać nawet w wyjątkowo urokliwiej, nadmorskiej scenerii. Jednym do oka wpadnie piasek, inne przestraszą się pływających w wodzie wodorostów albo pokłócą o wiaderko. Zwykle nikt nie zwraca na to większej uwagi, bo to po prostu część rodzinnych wakacji. Kilka dni temu w Gdyni byłam jednak świadkiem sceny, która od początku wydawała mi się zupełnie inna. Dziewczynka płakała, mama próbowała wszystkiego. Ojciec wybrał straszenie Leżałam na plaży i czytałam książkę. Pogoda dopisywała, wokół było mnóstwo rodzin z dziećmi. Kilka metrów ode mnie rozłożyło się młode małżeństwo z dwójką maluchów. Młodszy chłopiec, może roczny, niemal od razu zasnął w wózku. Starsza dziewczynka, na oko dwu– lub trzylatka, ledwo usiadła na kocu, a już zaczęła głośno płakać. Nie wiem, co było przyczyną. Być może była zmęczona podróżą, może było jej za gorąco, a może po prostu miała gorszy moment. Małe dzieci nie zawsze potrafią powiedzieć, co czują. Mama reagowała dokładnie tak, jak pewnie zrobiłoby wielu rodziców. Spokojnie do niej mówiła, proponowała wspólne pójście do wody, pokazywała zabawki do piasku, próbowała ją przytulić, wzięła na ręce, głaskała po plecach. Nic nie pomagało. Po kilku minutach wyraźnie opadła z sił. Usiadła obok córki i zamilkła zrezygnowana. Wtedy odezwał się tata. – Jak się nie uspokoisz, zadzwonię do hotelu i powiem, żeby cię nie wpuścili. Za karę. Bo tak się darłaś na plaży. Dziewczynka spojrzała na niego z przerażeniem. Po chwili rozpłakała się jeszcze mocniej. Im dłużej to trwało, tym bardziej ludzie czuli się nieswojo Na plaży trudno cokolwiek ukryć. Głosy niosą się daleko, a kiedy jedno dziecko płacze naprawdę głośno, mimowolnie zwraca na siebie uwagę plażowiczów w promieniu kilkunastu metrów. Widziałam, jak kobieta siedząca obok mnie odłożyła gazetę i spojrzała w stronę tej rodziny. Starszy pan, który chwilę wcześniej drzemał na leżaku, uniósł głowę. Kilka osób wymieniło między sobą znaczące spojrzenia. Nikt nic nie powiedział. Ojciec tymczasem uparcie powtarzał to samo zdanie. – Zadzwonię do hotelu. Nie wpuszczą cię. Raz. Drugi. Trzeci. Dziewczynka była już tak roztrzęsiona, że trudno było zrozumieć, co mówi przez łzy. Widać było tylko, że naprawdę się boi. Dla dorosłego to oczywiście absurdalna groźba. Ale dla dwu- czy trzylatki tata jest kimś, kto wie wszystko i może wszystko. Skoro mówi, że nie będzie mogła wrócić do hotelu, to dlaczego miałaby mu nie wierzyć? Patrzyłam na tę scenę i miałam wrażenie, że ojciec wcale nie próbuje uspokoić córki. On próbował sprawić, żeby przestała płakać. To nie jest to samo. Strach ucisza dziecko tylko na chwilę Po powrocie do domu długo myślałam o tej rodzinie. Nie oceniam ich jako rodziców. Nie wiem, jak wygląda ich codzienność, ile mają na głowie ani czy tamten dzień nie był dla nich wyjątkowo trudny. Mam jednak wrażenie, że coraz częściej mylimy dwa zupełnie różne cele: chcemy, żeby dziecko natychmiast przestało płakać, zamiast zastanowić się, dlaczego płacze. Dlatego pojawiają się groźby, szantaże, straszenie policjantem, lekarzem, panią w sklepie czy jak w tym przypadku – hotelem. Problem w tym, że małe dziecko nie odbiera takich słów jak żartu albo wychowawczej sztuczki. Ono odbiera je dosłownie. Czuje lęk. A lęk nie uczy regulowania emocji. Uczy jedynie, że kiedy jest mu trudno, ktoś jeszcze dołoży mu kolejny powód do strachu. Najbardziej zapadła mi w pamięć cisza mamy. Nie dlatego, że nic nie robiła. Wręcz przeciwnie – wcześniej próbowała wszystkiego, co przyszło jej do głowy. Po prostu w pewnym momencie oddała inicjatywę mężowi, być może licząc, że jemu uda się uspokoić córkę. Nie udało się. Bo są słowa, które kończą płacz tylko pozornie. Dziecko może zamilknąć, ale nie dlatego, że poczuło się bezpiecznie. Zamilknie, bo będzie się bało. A przecież chyba nie o taki spokój chodzi nam w wychowaniu? Zobacz także: 12-latek chciał kupić gofra na deptaku w Kołobrzegu. Reakcja jego matki to dowód, że pokolenie alfa będzie stracone Dojmujące sceny za parawanem w Jastarni. „Była 7 rano. Nie mogłam oderwać oczu od tego 6-latka” Przykre sceny na plaży w Łebie: ludzie odwracali wzrok. „Chłopiec prosił mamę, żeby przestała. Aż zanosił się płaczem”
Wstydliwe sceny nad Morskim Okiem: rodzice pozwolili na to dzieciom. Nie wiedzieli, że ludzie patrzą? „Kariny i Brajanki robią to od dawna”
Urokliwe szlaki coraz częściej zamieniają się w arenę zachowań, które u innych turystów budzą jedynie niesmak, złość i kompletne poczucie bezsilności. Kiedy jedni starają się zaszczepić w maluchach miłość do przyrody, inni traktują tatrzańskie rezerwaty jak darmowy plac zabaw, gdzie nie obowiązują żadne reguły.
W sieci wybuchła burza po opublikowaniu zdjęć na popularnej grupie zrzeszającej miłośników górskich wędrówek − Tatromaniacy. Autorka wpisu uwieczniła moment, w którym grupa rodziców pozwoliła swoim dzieciom na brodzenie bezpośrednio w wodzie Morskiego Oka. Fotografie lotem błyskawicy obiegły internet. To, co dla rozbawionych dorosłych było prawdopodobnie niewinną ochłodą w upalny dzień, dla reszty stało się jawnym dowodem na postępujący kryzys wychowawczy. Kąpiel w Morskim Oku − dlaczego wchodzenie do tatrzańskich jezior jest zakazane? Z relacji autorki poruszającego wpisu wyłania się obraz totalnej bezmyślności, która regularnie powtarza się na najpopularniejszych szlakach w Polsce. Na zdjęciach widać dzieci, które za pozwoleniem opiekunów wchodzą do krystalicznie czystej wody chronionego jeziora. Kobieta, która zdecydowała się nagłośnić sprawę, nie kryła swojego poruszenia i napisała prosto z mostu: „Brak słów. Kilku osobom zwracałam uwagę, ale wszystkim nie jestem w stanie, to skutek braku mandatów i bezmyślności”. Morskie Oko to nie jest przecież miejski basen, darmowy aquapark ani podwórkowy brodzik. To ściśle chroniony rezerwat przyrody w sercu Tatrzańskiego Parku Narodowego, w którym obowiązuje bezwzględny zakaz kąpieli czy moczenia nóg. Wchodzenie do wody narusza naturalne środowisko rzadkich gatunków zwierząt, a chemia z filtrów ochronnych i kosmetyków po prostu zatruwa zbiornik. Niestety, dla wielu współczesnych turystów tablice informacyjne i apele strażników parku zdają się być całkowicie niewidoczne. Szacunek do przepisów od najmłodszych lat − ostra reakcja internautów Wpis na grupie Tatromaniacy momentalnie wywołał setki komentarzy, obnażając skrajnie różne podejścia do wychowania. Część internautów była autentycznie wstrząśnięta tym, że dorośli dają dzieciom najgorszy możliwy przykład, traktując zakazy jak luźne i niezobowiązujące sugestie. Jeden z komentujących napisał dosadnie: „Wy tak poważnie? Tylu z Was to śmieszy? Zakaz to zakaz, szacunku do przepisów uczy się od najmłodszych lat... Jeśli ich w tym wieku nie nauczycie, to za 10 lat nie będzie lepiej”. Kolejne głosy w dyskusji były jeszcze bardziej bezwzględne i uderzały w specyficzny, wygodnicki model współczesnego rodzicielstwa. Pojawiły się gorzkie i bardzo emocjonalne stwierdzenia: „Kariny i Brajanki niestety robią to od dawna, madki i Sebusie w tym czasie na piw..., a TPN milczy”. Ta uderzająca bezradność służb parkowych i ciche przyzwolenie na niszczenie przyrody rodzą w świadkach ogromną frustrację. Kiedy zaangażowani turyści starają się pilnować porządku i zwracają uwagę, zamiast refleksji często spotykają się z agresją, pyskowaniem i pretensjami ze strony rozbawionych rodzin, które uważają, że zapłaciły za wakacje i wolno im absolutnie wszystko. To wszystko wina wychowania przez Tiktoka? Najważniejszym i najbardziej niepokojącym wnioskiem, jaki płynie z tej burzliwej internetowej dyskusji, jest wpływ nowoczesnych technologii oraz braku autorytetu rodzicielskiego na kręgosłup moralny młodego pokolenia. Jeden z internautów podsumował sytuację trafnym stwierdzeniem: „Takie będą Rzeczypospolite, jakie ich młodzieży chowanie... a że wychowuje ich telefon, Tiktok, Instagram − no to mamy dzicz”. W pogoni za spektakularnym kadrem, lajkami i wyświetleniami, dorośli sami zachęcają dzieci do łamania zasad, byle tylko zabłysnąć w sieci. A przecież jako rodzice jesteśmy dla naszych dzieci najważniejszym lustrem i to nasze codzienne wybory kształtują ich nawyki na dorosłe życie. Jeśli kilkulatek widzi, że mama i tata z uśmiechem ignorują zakazy, pozwalają na niszczenie tatrzańskiej przyrody i lekceważą upomnienia innych ludzi, dostaje jasny komunikat, że egoizm i własna wygoda są ważniejsze niż jakiekolwiek normy społeczne. Czas przestać przymykać oko na takie zachowania i udawać, że to tylko niewinna dziecięca zabawa. Reagowanie, piętnowanie i asertywne domaganie się szacunku dla prawa to nie jest wtykanie nosa w nie swoje sprawy, ale walka o to, by uratować resztki kultury osobistej i uchronić unikalne polskie góry przed totalnym zniszczeniem. Zobacz też: „Justysia była naszą wyczekaną córeczką. Zaślepieni miłością długo nie widzieliśmy, jaka jest naprawdę. Aż do tamtej nocy nad jeziorem”
Smutne, jak karmią dzieci w hotelach. „Dla dorosłych wykwintna deska serów, dla maluszków pączek z zeschłym lukrem”
To po prostu żenujące i przykre, jak dorośli potrafią bezmyślnie podchodzić do diety najmłodszych, traktując ich jak konsumentów gorszego sortu, których wystarczy zatkać cukrem, żeby nie marudzili.
Mój mąż twierdzi, że niepotrzebnie szukam dziury w całym, a ja uważam, że problem jest gigantyczny i dotyczy większości hoteli w naszym kraju. Jestem mamą 4-letniej Łucji i od samego początku jej życia dbam o to, co ląduje na jej talerzu. Staram się unikać przetworzonej żywności, białego cukru i uczyć małą zdrowych nawyków żywieniowych. W tym roku postanowiliśmy zaszaleć i wykupiliśmy pobyt w bardzo drogim, renomowanym hotelu spa w Kołobrzegu. Piękne pokoje, baseny, animacje − wszystko na najwyższym poziomie. Jednak to, co zobaczyłam rano podczas śniadań na szwedzkim stole, po prostu odebrało mi mowę. Dla dorosłych przygotowano wykwintne deski serów, łososia i świeże warzywa, a dla maluszków pączki z zeschłym lukrem i tonę najgorszej chemii. Zdrowe śniadanie dla dziecka w hotelu? Zapomnijcie o twarogu i warzywach Kiedy pierwszego poranka zeszliśmy do hotelowej restauracji, stół dla dorosłych dosłownie uginał się od wspaniałych specjałów. Były tam regionalne wędliny, sery dojrzewające, pieczone na miejscu pasztety, awokado, kiełki, oliwki i sterty chrupiących warzyw. Pełna zachwytu pomyślałam, że to będzie kulinarny raj dla mojej córki. Kiedy jednak pani kelnerka wskazała nam specjalny, kolorowy kącik śniadaniowy dla dzieci, na widok zawartości po prostu zbaraniałam. Zamiast jakiejś pożywnej jajecznicy, cieniutkich paróweczek z dobrego mięsa czy chociażby zwykłego twarogu, kącik dla maluszków to było jedno wielkie, ociekające cukrem i sztucznymi barwnikami eldorado. W podgrzewaczach leżały blade, tłuste, słodkie naleśniki oblane gotowym sosem czekoladowym z tuby, zeschłe pączki z lukrem, gofry z bitą śmietaną w sprayu i sterty mini pączków nasączonych tłuszczem. Obok stały wielkie słoje pełne kolorowych płatków śniadaniowych, które obok prawdziwego zboża nawet nie leżały, oraz misy naszpikowane cukierkami i żelkami. Wszystko to było udekorowane sztuczną, neonową posypką i kolorowymi piankami marshmallow. Słuchałam radosnych pisków dzieciaków, które nakładały sobie te śmieci na talerze, i czułam, jak krew uderza mi do głowy. Zdrowe nawyki żywieniowe w wakacje? To nierealne Jak my, świadomi rodzice, mamy uczyć dzieci zdrowych nawyków i otwartości na nowe smaki, jeśli hotelowi szefowie kuchni z góry zakładają, że małe dzieci jedzą wyłącznie słodycze i fast foody? Przecież to jest jakiś potworny absurd. Cały rok tłumaczę mojej Łucji, dlaczego na śniadanie jemy owsiankę z owocami albo kanapkę z twarogiem i rzodkiewką, a potem wchodzimy do eleganckiego hotelu i mała widzi, że inne dzieciaki bezkarnie opychają się pączkami i żelkami przed południem. Ona wtedy wybucha płaczem i krzyczy, że też chce to kolorowe jedzenie, bo jest na specjalnym, dziecięcym stoliku. To jest czyste lenistwo i pójście na łatwiznę ze strony managementu hoteli. Najprościej jest rzucić maluchom najtańsze placki z cukrem pudrem i mieć święty spokój, bo przecież dziecko na pewno to zje i nie będzie marudzić. Tylko nikt nie myśli o tym, że po takim strzale glukozowym te dzieciaki dostają szału, biegają jak nakręcone po całym obiekcie, a po godzinie zaliczają potworny zjazd energetyczny, są płaczliwe i rozdrażnione. Gdzie podziała się zwykła odpowiedzialność i dbanie o zdrowie najmłodszych gości, którzy przecież płacą za pobyt tak samo jak dorośli? Menu dla dzieci w restauracji − czy da się walczyć o pełnowartościowy posiłek? Próbowałam interweniować u menedżera sali, pytając grzecznie, czy na dziecięcym stole można dostawić np. zwykły omlet z warzywami albo trochę czystego jogurtu naturalnego, bo teraz jest tam wyłącznie tona cukru i przetworzonego tłuszczu. Pan spojrzał na mnie z takim pobłażaniem, jakbym była jakąś przewrażliwioną wariatką z ekologicznym zacięciem. Wybąkał tylko z pełnym luzem, że przecież to są wakacje, czas przyjemności i dzieci to uwielbiają, a jak mi się nie podoba, to mogę małej nałożyć coś ze stołu dla dorosłych. No pięknie, tylko stoły dla dorosłych są wysokie, naczynia ciężkie, potrawy często mocno przyprawione, a kącik dziecięcy jest stworzony po to, żeby maluch uczył się samodzielności. Dlaczego na stole dla dorosłych mogą leżeć świeże jagody, borówki, maliny i pieczona pierś z indyka, a dzieciom serwuje się odpady z ciastkarni z poprzedniego dnia? Ta sytuacja sprawiła, że czuję ogromny niesmak. Uważam, że hotele, zwłaszcza te mieniące się luksusowymi i przyjaznymi rodzinom, powinny natychmiast zweryfikować swoje podejście do żywienia maluchów. Nie róbmy z naszych dzieci zakładników cukrowego biznesu. Co o tym myślicie, drogie czytelniczki i inne mamy? Czy Waszym zdaniem powinnam na urlopie odpuścić wszelkie zasady zdrowego odżywiania, czy też macie dość tego śmieciowego jedzenia serwowanego naszym pociechom w kurortach? Pozdrawiam całą Redakcję i wszystkie świadome mamy, Kinga Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Jeden rzut oka na sukienkę córki po powrocie z kolonii i matka zamarła. „Wychowawca pozwolił im na to w biały dzień”
„Pojechaliśmy do Grecji na wakacje z naszym Stasiem, a wróciliśmy z obcym dzieckiem. Już nigdy nie zaufam mężowi”
Mąż chciał być fajnym tatą na wakacjach. Nie wiedział, że wraca z nami zupełnie inne dziecko.
Grzegorz miał w tym roku obsesję na punkcie idealnych wakacji. Powtarzał, że wreszcie zrobimy sobie porządny wypoczynek, po dwóch latach oszczędzania i odkładania. Rodos, słońce, hotel z basenem, wszystko wliczone. Staś miał sześć lat i był rozpędzony jak mały pociąg – ciągle w ruchu, ciągle czegoś chcący, ale w domu wiedzieliśmy, jak z nim rozmawiać. Mieliśmy zasady. Stała godzina snu, jedna słodka rzecz dziennie, żadnych krzyków w miejscach publicznych. Nic z tego nie przetrwało pierwszego dnia w hotelu. To miały być fajne wakacje, dopóki tata nie zaczął popisów Pierwszego wieczoru Staś chciał trzecie lody. Powiedziałam „nie”, bo już dwa zjadł przy basenie. Grzegorz spojrzał na mnie, uśmiechnął się do syna i powiedział: – No dobra, ale tylko dziś, bo jesteśmy na wakacjach. Staś pisnął z radości, a ja poczułam, jak coś we mnie się ściska. Powiedziałam mu później, w łóżku, że tak się nie robi, że nie podważa się decyzji matki przy dziecku. – Marta, przestań. To wakacje. Niech dzieciak się cieszy, ma tylko jedno dzieciństwo. Brzmiało to jak coś z poradnika, ale wiedziałam, że to wymówka. Grzegorz chciał być tym zabawnym, kochanym tatą, który mówi „tak”, kiedy mama mówi „nie”. I z każdym dniem robił to coraz częściej. Kiedy zasady przestały istnieć Czwartego dnia Staś nie chciał iść spać przed dziesiątą. Bawił się przy basenie z innymi dziećmi, a Grzegorz machał ręką, kiedy próbowałam go zawołać. – Niech się wybiega, jest na wakacjach, odpocznie w samolocie. Szóstego dnia Staś dostał telefon Grzegorza, żeby oglądać filmiki przy śniadaniu, bo „inaczej się nudzi”. Ósmego dnia krzyczał na kelnerkę, że chce inny sok, a Grzegorz się z tego śmiał, mówiąc, że ma charakterek po mamusi. Ja siedziałam i patrzyłam, jak rozsypuje się coś, co budowałam cierpliwie od narodzenia syna. Każde „nie”, każde „poczekaj”, każde „nauczmy się prosić” – wszystko to Grzegorz rozmieniał na drobne, żeby uniknąć płaczu, żeby mieć spokojne popołudnie. Rozmawialiśmy o tym raz, może dwa razy, ale zawsze kończyło się tak samo. – Jesteś przewrażliwiona. To tylko wakacje, nie zmieni się w potwora na wakacjach. Tylko że to nie były tylko wakacje. To były dwa tygodnie totalnej wolności bez konsekwencji, Ten moment, kiedy zrozumiałam, że czegoś się już nie da odkręcić Przedostatniego dnia Staś chciał kupić w hotelowym sklepiku ogromny samochód zabawkowy. Powiedziałam „nie”, bo mamy już trzy podobne w domu. Zaczął krzyczeć, tupać, w końcu rzucił się na podłogę przy recepcji. Ludzie się odwracali. Grzegorz, zamiast go wziąć na bok, wyciągnął portfel. – Dobra, dobra, kupimy, tylko się uspokój. Staś w sekundę przestał płakać, wziął zabawkę i pobiegł do basenu, jakby nic się nie stało. A ja stałam z tym uczuciem, że właśnie na moich oczach mój mąż nauczył syna, że krzyk i płacz to najlepsza waluta. – Grzegorz, on się nauczył, że wystarczy się rzucić na podłogę i dostanie wszystko. – Marta, przesadzasz, to tylko zabawka. Nie było sensu dalej rozmawiać. Czułam, jak we mnie narasta coś między złością a rozpaczą, ale ugryzłam się w język, bo nie chciałam robić scen na oczach syna. Powrót do domu, który wcale nie był powrotem do normalności Myślałam, że po powrocie wszystko wróci na swoje miejsce. Że Staś znowu będzie moim spokojnym, choć energicznym chłopcem, a wakacyjne fanaberie zostaną na plaży w Rodos. Myliłam się. Pierwszego dnia w domu, kiedy powiedziałam, że nie może jeść lodów przed obiadem, spojrzał na mnie z takim wyrazem twarzy, jakby nie rozumiał, co się do niego mówi. – Tata mi zawsze dawał. – Tata był na wakacjach, teraz jesteśmy w domu. – Nie chcę w domu, chcę wakacje! Zaczął krzyczeć, rzucił zabawkę o podłogę, a potem – co nigdy wcześniej się nie zdarzało – uderzył mnie pięścią w nogę, kiedy próbowałam go przytulić. Stałam jak sparaliżowana. To nie był mój syn. To było jakieś zwierciadlane odbicie dwóch tygodni bez zasad. Grzegorz wrócił z pracy i zastał mnie w kuchni, siedzącą z głową w dłoniach. – Co się stało? – Staś mnie uderzył. Powiedział, że chce wakacje, że tata mu zawsze wszystko dawał. Grzegorz spojrzał na mnie z takim niedowierzaniem, jakbym opowiadała mu o kimś innym. – No coś ty, on tak nie robi. – Robi, Grzegorz. Właśnie zrobił. Za długo milczałam Kolejne tygodnie były jak odkręcenie kranu z gorącą wodą. Staś domagał się przeróżnych rzeczy, targował się o każdą zasadę, porównywał mnie do „lepszego” taty z wakacji. Z przedszkola dostałam telefon, że uderzył kolegę, bo ten nie chciał mu oddać zabawki. Wieczorem powiedziałam Grzegorzowi wszystko, bez ogródek. – Ty zniszczyłeś to, co budowałam przez lata. Lata cierpliwości, tłumaczenia, konsekwencji. A ty w dwa tygodnie nauczyłeś go, że krzyk działa lepiej niż proszenie. – Może ty jesteś za sztywna, Marta. Może trzeba mu dać więcej swobody. – Swoboda to nie brak zasad. Swoboda to nie zgadzanie się na wszystko, żeby nie musieć się z nim kłócić. Grzegorz milczał, ale widziałam w jego oczach, że gdzieś w środku wie, że mam rację, tylko nie chce się do tego przyznać, bo to oznaczałoby, że przez dwa tygodnie robił coś, co zaszkodziło jego własnemu dziecku. Uczenie się na nowo tego, co straciliśmy Minęły dwa miesiące, zanim Staś zaczął wracać do siebie. Nie od razu, nie w jeden dzień – po kawałku, po każdej spokojnej rozmowie, po każdym „nie” powtórzonym bez wyjątków, nawet kiedy płakał, nawet kiedy było mi ciężko. Grzegorz zaczął w końcu wracać do wspólnych zasad, choć bez wielkich deklaracji, bez przepraszania mnie prosto w oczy. Po prostu zaczął mówić „nie” tam, gdzie wcześniej mówił „tak”. Zauważyłam to przy stole, kiedy Staś poprosił o drugą porcję deseru i Grzegorz po prostu powiedział, że wystarczy na dziś. Staś spojrzał na niego zdziwiony, jakby sprawdzał, czy to na pewno jego tata mówi. Nie rozmawiamy dużo o tamtych wakacjach. To temat, który wciąż uwiera, bo wiem, że Grzegorz czuje się winny, choć nie umie tego wprost powiedzieć. A ja czuję, że coś w naszym małżeństwie też się nadszarpnęło – to zaufanie, że kiedy mnie nie ma, on będzie trzymał się tego, co wypracowaliśmy. Czasem myślę, że te dwa tygodnie w Grecji nauczyły nas o wiele więcej, niż byśmy chcieli. Że łatwo być fajnym rodzicem na chwilę, ale dużo trudniej być konsekwentnym rodzicem na zawsze. I że czasem najbardziej kosztowne wakacje to te, które wydają się najbardziej beztroskie. Marta, 32 lata Historie są inspirowane życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz też: „Justysia była naszą wyczekaną córeczką. Zaślepieni miłością długo nie widzieliśmy, jaka jest naprawdę. Aż do tamtej nocy nad jeziorem” „Mąż miał odebrać dzieci od babci i zabrać je na budowę naszego nowego domu. Chciałam zrobić im niespodziankę, a zastałam Kamila z nianią” „Mąż miał uczyć Ignasia jazdy na rowerze. Gdy wrócił po 2 godzinach z samym kaskiem, poczułam lodowaty ucisk w brzuchu”
Przykre: zabrała dziecko na rollercoaster, ale coś poszło nie tak. Dziewczynce po wszystkim tylko latała główka
Wyprawa do wielkiego, nowoczesnego parku rozrywki to dla większości współczesnych rodzin absolutny punkt obowiązkowy na liście wakacyjnych planów. Wizja kolorowych karuzeli, zapachu popcornu i radosnych pisków sprawia, że rodzice z chęcią kupują bilety wstępu, licząc na to, że zafundują swoim pociechom dzień pełen niezapomnianych wrażeń. W tym przypadku jednak coś poszło bardzo nie tak.
Niestety, w gąszczu błyszczących atrakcji i gigantycznych kolejek górskich bardzo łatwo zgubić to, co w rodzicielstwie powinno być najważniejsze − empatię i uważność na autentyczne sygnały wysyłane przez małego człowieka. W sieci wybuchła burza po opublikowaniu niezwykle poruszającego nagrania wideo. Film przedstawia około 8-letnią dziewczynkę siedzącą w wagoniku potężnego, szybkiego rollercoastera u boku dorosłej kobiety, najprawdopodobniej jej mamy. Podczas gdy kobieta głośno się śmieje, unosi ręce w górę i czerpie ogromną satysfakcję z zawrotnej prędkości, siedzące obok niej dziecko przeżywa na pokładzie prawdziwy koszmar. Ten widok wywołuje gigantyczny smutek i skłania do bolesnych pytań o to, gdzie kończy się wakacyjna zabawa, a zaczyna realizowanie własnych ambicji kosztem bezbronnego malucha. Atrakcje dla dzieci w parku rozrywki − kiedy wesołe miasteczko staje się koszmarem Kamera umieszczona na przodzie wagonika kolejki górskiej zarejestrowała drastyczny kontrast, jaki narastał z każdą kolejną sekundą szalonej jazdy. Dziewczynka od samego początku wygląda na przerażoną, a jej ciało wręcz sztywnieje z lęku przed wysokością i przeciążeniami. W kulminacyjnym momencie, gdy rollercoaster gwałtownie rusza w dół, z twarzy dziecka całkowicie znika jakakolwiek ekspresja − dziewczynka zamyka oczy i sprawia wrażenie, jakby zaraz miała stracić przytomność z nadmiaru negatywnych emocji. Trudno oglądać te kadry, nie czując głębokiego współczucia dla tego dziecka, które ewidentnie znalazło się w tym miejscu wbrew własnej woli. Najbardziej porażający w całym nagraniu jest jednak moment, gdy szybka jazda wreszcie dobiega końca, a wagonik wyhamowuje na stacji początkowej. Podczas gdy mama wciąż z uśmiechem poprawia włosy i komentuje udaną przejażdżkę, jej córka jest w stanie tak głębokiego szoku, że jej głowa po prostu opada bezwładnie na boki. Dziecko nie ma siły wstać, płakać ani nawet wydusić z siebie słowa. Strach u dziecka a ambicje rodziców − jak nieświadomie niszczymy zaufanie maluchów Wielu rodziców, wchodząc na teren lunaparku, ulega specyficznej presji otoczenia i chce za wszelką cenę udowodnić sobie oraz znajomym w mediach społecznościowych, że ich dziecko jest odważne, przebojowe i nie boi się żadnych wyzwań. W odpowiedzi na protesty dzieci często słyszą niewinne z pozoru zdania, że nie ma się czego bać, że inne dzieci dają radę i że na pewno będzie super. W ten sposób zamykamy dziecku usta, zmuszając je do przekroczenia własnych, zdrowych granic bezpieczeństwa. Maluch wsiada do wagonika nie dlatego, że nagle poczuł przypływ odwagi, ale dlatego, że rozpaczliwie boi się rozczarować własną mamę czy tatę i wyjść w ich oczach na tchórza. Efekt takiego hartowania charakteru bywa opłakany. Taka sytuacja nie uczy odwagi − wysyła za to dziecku jasny komunikat, że jego autentyczny strach i prośby o pomoc są dla rodziców całkowicie nieważne. Jak szanować granice dziecka − złote zasady mądrego rodzicielstwa Jako dorośli, z racji dojrzałości emocjonalnej i życiowego doświadczenia, musimy zdejmować z dzieci ciężar realizowania naszych niespełnionych marzeń o byciu nieustraszonymi zdobywcami. Jeśli planujesz wyjazd do wesołego miasteczka, parku linowego czy aquaparku, najważniejszym punktem przygotowań powinna być szczera i otwarta rozmowa z dzieckiem na temat jego osobistych barier. Szacunek dla dziecięcego strachu to nie jest żadne rozpieszczanie − to jest fundament budowania w małym człowieku zaufania do samego siebie i do swoich wewnętrznych sygnałów ostrzegawczych. Dziecko, które czuje, że ma prawo powiedzieć „nie” i jego decyzja zostanie w pełni uszanowana przez najbliższych, rozwija w sobie bezcenne poczucie sprawczości. W przyszłości taki człowiek znacznie łatwiej poradzi sobie z presją rówieśniczą, asertywnym odmawianiem w trudnych sytuacjach i obroną własnych granic w dorosłym, bezwzględnym świecie. Czas przestać gonić za idealnymi kadrami na Instagrama i spektakularnymi filmikami z wakacji, a zacząć po prostu chronić kruchą psychikę naszych dzieci, zanim zgotujemy im emocjonalne piekło. Zobacz też: Jeden rzut oka na sukienkę córki po powrocie z kolonii i matka zamarła. „Wychowawca pozwolił im na to w biały dzień”
Zgroza na plaży w Ustroniu Morskim: ludzie krzyczeli, ale ojciec nie reagował. „Wakacje nie zwalniają z odpowiedzialności”
Letni urlop nad polskim morzem to dla większości z nas czas absolutnego resetu, łapania promieni słońca i budowania najpiękniejszych rodzinnych wspomnień. Niestety, niemal każdego roku bałtyckie plaże stają się także areną wydarzeń, które zamiast zachwytu budzą jedynie czyste przerażenie.
W sieci wybuchła gigantyczna burza po opublikowaniu niepokojącego zdjęcia na jednej z grup na Facebooku. Fotografia wykonana w urokliwym Ustroniu Morskim lotem błyskawicy obiegła internet, wywołując lawinę komentarzy i wzburzenie wśród tysięcy rodziców. Kobieta, która była świadkiem zdarzenia, opisała sytuację, w której dorosły mężczyzna, kompletnie odcięty od rzeczywistości, zafundował swoim najbliższym skrajnie niebezpieczny pokaz bezmyślności. To, co miało być prawdopodobnie niewinnym spacerem lub próbą zrobienia efektownego zdjęcia z wakacji, w ułamku sekundy mogło zamienić się w niewyobrażalną rodzinną tragedię. Bezpieczeństwo nad wodą w wakacje − skrajna nieodpowiedzialność na bałtyckich falochronach Z relacji autorki poruszającego wpisu wynika, że dorosły mężczyzna wprowadził na wąski, śliski i omywany przez morskie fale falochron dwójkę malutkich dzieci − chłopców w wieku około sześciu i czterech lat. Drewniane palisady, które na co dzień mają za zadanie rozbijać potężną siłę bałtyckiego żywiołu, są pokryte zdradliwymi glonami i woda potrafi zmyć z nich dorosłego człowieka w ułamku sekundy. Plażowicze, którzy zauważyli tę scenę, natychmiast zaczęli krzyczeć, próbując nawiązać jakikolwiek kontakt z mężczyzną i zmusić go do powrotu na bezpieczny piasek. Głosy setek zaniepokojonych ludzi nie przyniosły jednak żadnego rezultatu, a ojciec z pełną obojętnością kontynuował swój spacer. W pewnym momencie doszło do sytuacji jeszcze bardziej niebezpiecznej. Mężczyzna puścił starszego, zaledwie sześcioletniego chłopca samego przodem w kierunku brzegu, zostając w tyle z młodszym dzieckiem. Autorka wpisu słusznie zadaje w tym miejscu dramatyczne pytanie, które powinno wybrzmieć w głowie każdego dorosłego: co by się stało, gdyby jedno z tych małych dzieci wpadło do spienionej wody na lewą stronę konstrukcji, a drugie na prawą? Którego z własnych synów ratowałby wtedy ten rzekomo odpowiedzialny tata? Przepisy na plaży w Polsce − każdy musi znać zasady bezpieczeństwa nad morzem W trakcie próby interwencji i zwrócenia uwagi na skrajne niebezpieczeństwo okazało się, że opisywana rodzina to obcokrajowcy. Fakt, że ktoś nie jest obywatelem Polski, w żaden sposób nie zwalnia go jednak ze znajomości elementarnych przepisów porządkowych oraz zasad zdrowego rozsądku. Wchodzenie na falochrony w naszym kraju jest nie tylko przejawem skrajnej głupoty, ale jest również prawnie zakazane i grozi mandatem. Wprowadzenie na te śliskie pale małych dzieci rodzi dodatkowo potężne konsekwencje prawne związane z bezpośrednim narażeniem życia i zdrowia nieletnich na niebezpieczeństwo. Zamiast jednak refleksji, zawstydzenia i natychmiastowego zabrania dzieci w bezpieczne miejsce, świadek zdarzenia spotkał się z agresją i grubiaństwem ze strony matki chłopców. Kobieta, zamiast podziękować za czujność, zaczęła wulgarnie pyskować do autorki zdjęcia, udowadniając, że jest tak samo lekkomyślna jak jej małżonek. Słuchając o takich zachowaniach, można poczuć głęboki żal i bezsilność. Beztroska, z jaką niektórzy rodzice podchodzą do potężnego i nieprzewidywalnego żywiołu, jakim jest morze, po prostu przeraża i demaskuje całkowity brak instynktu samozachowawczego. Jak uczyć dzieci zasad bezpieczeństwa nad Bałtykiem − rola mądrego rodzica Jako rodzice jesteśmy dla naszych dzieci najważniejszymi przewodnikami po świecie i to nasze codzienne zachowania kształtują ich nawyki na całe życie. Jeśli sześcioletni i czteroletni chłopiec widzą, że tata z uśmiechem na twarzy ignoruje zakazy, wchodzi w miejsca niebezpieczne i lekceważy ostrzeżenia innych ludzi, dostają jasny sygnał: zasady są po to, żeby je łamać, a morze to plac zabaw. Bałtyk nie wybacza błędów, a silne prądy wsteczne potrafią wciągnąć pod wodę w ułamku sekundy nawet doskonałego pływaka, a co dopiero małego, wiotkiego kilkulatka. Czas letnich urlopów to moment, kiedy dorośli bardzo chcą poluzować wszelkie ograniczenia. Jednak zdrowy rozsądek i dbanie o bezpieczeństwo własnego potomstwa to obowiązek, który nie ma dni wolnych ani urlopu. Żadne, nawet najpiękniejsze zdjęcie na media społecznościowe i żadna wakacyjna adrenalina nie są warte tego, by stawiać na szali życie własnego dziecka. Czas też przestać przepraszać za to, że reagujemy jako świadkowie − głośny krzyk na plaży i piętnowanie takich zachowań to nie jest wtykanie nosa w nie swoje sprawy, ale walka o to, by kolejny wakacyjny dzień nie zakończył się tragedią. Zobacz też: Dziadkowie powinni fundować wnukom kolonie? „Niech się chociaż dorzucą, skoro wymigują się od opieki”
Przykre sceny przy budce z lodami w Ustce. „Dziecko aż zanosiło się płaczem, a mama udawała, że nie widzi”
„Najpierw usłyszałam płacz. Gdy odwróciłam głowę, zobaczyłam małego chłopca, który wyciągał rączki do mamy. Ona ani razu na niego nie spojrzała” – pisze nasza czytelniczka.
Spacerowaliśmy z rodziną po deptaku w Ustce. Jak wielu turystów zatrzymaliśmy się przy jednej z budek z lodami. Kolejka była długa, dzieci przebierały nogami z niecierpliwości, a wokół unosił się zapach gofrów. Właśnie wtedy zauważyłam tego chłopca. Maluch od początku był wyraźnie zmęczony. Pocierał oczy, przytulał się do mamy i co chwilę prosił, żeby wzięła go na ręce. Ona stała w kolejce i przeglądała telefon. Chłopiec próbował zwrócić na siebie uwagę, delikatnie ciągnąc ją za sukienkę. „Nie kupiła mu lodów. Nie to było najgorsze...” Po chwili chłopiec zobaczył, że inne dzieci trzymają w rączkach kolorowe lody. Poprosił mamę, żeby też mu kupiła. Nie usłyszałam całej rozmowy, ale kobieta stanowczo odmówiła. Nie zdziwiło mnie to. Każdy rodzic ma prawo powiedzieć dziecku „nie”. Sama wielokrotnie odmawiam swoim dzieciom różnych rzeczy i nie mam z tego powodu wyrzutów sumienia. Najbardziej poruszyło mnie jednak to, co wydarzyło się później. Chłopiec rozpłakał się. Nie wpadł w histerię, nie rzucał się na ziemię. Po prostu płakał coraz głośniej i wyciągał rączki w stronę mamy, jakby szukał u niej ukojenia. Ona nie zareagowała. Patrzyła przed siebie, jakby była w kolejce sama. W pewnym momencie zauważyłam, że kilka osób zaczęło spoglądać na chłopca z ogromnym współczuciem. Starsza pani stojąca przede mną ścisnęła mocniej torebkę i cicho powiedziała do męża: – Serce się kraje. Ten chłopiec nie wyglądał na dziecko, które domaga się zabawki za wszelką cenę. Wyglądał jak maluch, który był zmęczony, rozczarowany i bardzo potrzebował, żeby mama go przytuliła albo chociaż spojrzała mu w oczy. Nie dostał nawet tego. Po kilku minutach kobieta... kupiła gofra i ruszyła dalej. Chłopiec szedł za nią zapłakany, co chwilę ocierając policzki. „Dzieci nie zawsze płaczą przez lody” Od tamtej chwili minęło już trochę czasu, a ja wciąż myślę o tej scenie. Nawet nie dlatego, że dziecko nie dostało lodów, a mamusia kupiła sobie cieplutkiego, chrupiącego gofra, chociaż jest w tym coś naprawdę okrutnego. Zastanawiam się jednak, czy czasami nie zapominamy, że za dziecięcym płaczem bardzo często kryje się coś więcej niż ochota na słodycze. Może zmęczenie. Może przebodźcowanie. Może potrzeba bliskości. Trzyletnie dziecko nie potrafi jeszcze powiedzieć: „Mamo, jest mi trudno”. Ono pokazuje to emocjami, a naszym zadaniem jest te emocje zauważyć. Nie zawsze musimy kupować dziecku loda, ale zawsze powinniśmy je zauważyć. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Odmowa zakupu lodów czy innej zachcianki nie jest błędem wychowawczym. Dzieci potrzebują granic i uczą się, że nie każde pragnienie zostanie spełnione. Specjaliści zwracają jednak uwagę, że równie ważne jak sama odmowa jest dostrzeżenie emocji dziecka. Trzyletni maluch nie ma jeszcze dojrzałych sposobów radzenia sobie z rozczarowaniem. Krótka rozmowa, przytulenie czy nazwanie jego uczuć nie oznaczają ulegania – pokazują dziecku, że nawet wtedy, gdy słyszy „nie”, nadal jest ważne i wysłuchane. Zobacz także: Przykre sceny na plaży w Łebie: ludzie odwracali wzrok. „Chłopiec prosił mamę, żeby przestała. Aż zanosił się płaczem” Dantejskie sceny za parawanem w Kołobrzegu. „Po wszystkim matka wytarła ręce i udawała, że nic się nie stało” Niestosowne zwyczaje na all inclusive w Turcji. „Kelnerzy podchodzą do dzieci, a rodzice pękają ze śmiechu”
Rodzice pokochali ten wakacyjny trend rodem z PRL. „Zaoszczędziłam kilka tysięcy, a dzieci zachwycone”
Jeszcze niedawno media społecznościowe przekonywały nas, że udane wakacje muszą wyglądać podobnie: hotel z basenem, opaska all inclusive na ręce, egzotyczne jedzenie i zdjęcia z leżaka. Dziś coraz więcej rodzin mówi: „Dziękujemy, wysiadamy”.
Wraca coś, co wielu z nas pamięta z dzieciństwa. Kempingi, domki z własną kuchnią, gotowanie na gazowej kuchence, konserwy, słoiki z domowym obiadem, składane krzesła i wieczory przy ognisku. Jedni nazywają to wakacjami w stylu PRL. Inni – po prostu rozsądnym odpoczynkiem. Co ciekawe, nie zawsze chodzi wyłącznie o pieniądze. Owszem, koszty mają znaczenie. W ostatnich latach ceny noclegów, restauracji i zagranicznych wyjazdów mocno wzrosły. Ale wielu rodziców podkreśla, że odkryli coś, o czym wcześniej zapomnieli – że dzieci wcale nie potrzebują codziennych animacji i hotelowych atrakcji, żeby świetnie się bawić. Kemping przeżywa drugą młodość W Polsce wyraźnie rośnie zainteresowanie kempingami, polami namiotowymi i caravaningiem. Organizacje branżowe oraz właściciele kempingów od kilku sezonów zwracają uwagę, że wiele obiektów w szczycie lata rezerwowanych jest z dużym wyprzedzeniem. Dla rodzin to często sposób na wakacje znacznie tańsze niż pobyt w hotelu, ale też bardziej swobodne. – Nasze bliźniaczki mają już 13 lat i praktycznie od małego jeździmy na kempingi. Mamy duży namiot, własną kuchenkę, składane meble i cały rytuał rozstawiania obozowiska. Dziewczyny zawsze śmieją się, że pierwszego dnia tata jest kierownikiem budowy. Dla nas to przygoda. Wieczorem gramy w karty, chodzimy na plażę, poznajemy ludzi. Nigdy nie zamieniłabym tego na hotel – opowiada Ewa. Jak przyznaje, wielu znajomych dziwi się ich wyborowi. – Słyszę czasem: „Naprawdę was stać tylko na namiot?”. A prawda jest taka, że moglibyśmy pojechać do hotelu. Tylko po prostu nie chcemy. Domki z kuchnią zamiast all inclusive Coraz popularniejsze są również rodzinne wyjazdy do domków letniskowych z aneksem kuchennym. Rodzice sami przygotowują śniadania i część obiadów, a do restauracji chodzą tylko od czasu do czasu. – Przez wiele lat lataliśmy za granicę. Grecja, Chorwacja, Turcja. Było świetnie, ale rachunki po wakacjach też robiły wrażenie. W zeszłym roku pierwszy raz wynajęliśmy domek nad jeziorem z kuchnią. Sama gotowałam śniadania i większość obiadów. Policzyłam wszystko po powrocie i wyszło, że zaoszczędziliśmy około pięciu tysięcy złotych w porównaniu z wcześniejszymi wyjazdami. W tym roku robimy dokładnie to samo – mówi Katarzyna, mama 8-letniego Michała. – Syn nawet nie zapytał, dlaczego nie lecimy samolotem. Był zachwycony, że codziennie łowił ryby, jeździł na rowerze i wieczorem piekł z nami kiełbaski. Myślę, że to ja bardziej potrzebowałam hotelu niż on. Dzieci zapamiętują czas z rodzicami, nie standard hotelu Psychologowie od dawna podkreślają, że dzieci znacznie lepiej zapamiętują wspólnie spędzony czas niż poziom luksusu. Liczy się poczucie bliskości, wspólne rytuały i doświadczenia. – Co roku przygotowuję kilka słoików z leczo, sosem do makaronu i zupą pomidorową. Znajomi się śmieją, że zachowuję się jak moja mama w latach 90. Tylko że dzięki temu nie wydajemy codziennie kilkuset złotych w restauracjach. Za te pieniądze możemy zostać nad morzem dwa albo trzy dni dłużej. Dla dzieci to ma dużo większą wartość – opowiada Monika, mama 6- i 10-letnich dzieci. Dodaje, że jej dzieci najbardziej wspominają... rzeczy, które nic nie kosztowały. – Budowanie tamy z kamieni, łapanie kijanek, naleśniki smażone na kuchence turystycznej i spanie w śpiworach. Gdy pytam ich o najlepsze wakacje, nigdy nie mówią o hotelach. Coraz więcej rodziców dochodzi więc do podobnego wniosku. Wakacje w stylu PRL nie są już symbolem oszczędzania z konieczności. Dla wielu rodzin stają się świadomym wyborem. Pozwalają zwolnić, spędzić więcej czasu razem i nie wracać z urlopu z poczuciem, że właśnie wydali równowartość kilku miesięcznych pensji. Być może właśnie dlatego ten trend tak szybko zyskuje popularność. Bo przypomina, że najlepsze rodzinne wspomnienia rzadko rodzą się przy hotelowym bufecie. Znacznie częściej powstają przy składanym stoliku, kubku herbaty i wieczorze spędzonym pod gwiazdami. Zobacz także: W wakacje codziennie podrzuca 8-letnie dziecko sąsiadce. „Ona przecież i tak nie pracuje” „Zafundowałam 14-letniemu synowi wakacje marzeń w Egipcie. Gdy zobaczyłam, co ten niewdzięcznik robi w pokoju, serce mi pękło” Matka do wygodnickich rodziców: „Biedne dzieci, które na urlopie nie wyściubiają nosa z telefonu. Odbieracie im radość wakacji”
Niestosowne zwyczaje na all inclusive w Turcji. „Kelnerzy podchodzą do dzieci, a rodzice pękają ze śmiechu”
Na wakacjach łatwo ulec atmosferze beztroski. Śmiejemy się, kiedy śmieją się inni, i zakładamy, że skoro wszyscy dobrze się bawią, to nasze dziecko też.
Wakacje all inclusive mają być czasem odpoczynku. Nasza czytelniczka przekonuje jednak, że podczas pobytu w Turcji zobaczyła coś, co skłoniło ją do refleksji o granicach, które w 40 stopniach zdają się rozmywać. Słusznie zauważa, że dziecko również ma prawo do własnych granic, nawet jeśli dorosły uznaje je za „zabawne”. „Wszyscy się śmiali. Tylko moje dziecko nie” Pojechaliśmy do Turcji z pięcioletnią córką Zuzią. To były jej pierwsze zagraniczne wakacje. Jest pogodnym dzieckiem, ale potrzebuje chwili, żeby oswoić się z nowymi ludźmi. Pierwszego dnia poszliśmy do bufetu na kolację. Córka sama nałożyła sobie makaron w sosie, jakieś warzywa. Była z siebie dumna, bo bardzo lubi robić takie rzeczy samodzielnie. Do naszego stolika podszedł kelner. Najpierw coś do niej powiedział po angielsku, potem po turecku. Nie zrozumiała ani słowa. Uśmiechnęła się tylko niepewnie. Po chwili zabrał jej talerz. Odszedł kilka kroków dalej i zaczął żartować. Udawał, że zaraz zje kolację Zuzi. Przy sąsiednich stolikach kilka osób wybuchnęło śmiechem. Moja córka nie. Patrzyła na mnie coraz bardziej przestraszona. – Czemu pan mi zabrał...? – zapytała cichutko. Po chwili kelner wrócił, oddał talerz i próbował jeszcze pogłaskać ją po głowie. Córka aż się wzdrygnęła. To był moment, w którym wiedziałam, że muszę reagować. Grzecznie poprosiłam kelnera, żeby nie głaskał mojej córki ani z niej nie żartował. „Usłyszałam, że przesadzam” Jeszcze kilka razy miały miejsce podobne sytuacje. Zuzia ma złote loczki, wielkie niebieskie oczy, wiem, że przyciąga wzrok w kraju, gdzie jednak jest inna kultura i trochę inny typ urody. Zdarzało się, że ktoś z obsługi chciał robić jej zdjęcie albo jakoś ją zagadywał czy próbował pożartować, pogłaskać po włosach. Ja nie twierdzę, że ten kelner czy jacyś inni ludzie chcieli zrobić coś złego. Jestem przekonana, że w jego oczach był to niewinny żart i sposób na rozluźnienie atmosfery. No, taka część kultury, takie poczucie humoru. Zresztą potem rozmawiałam z inną rodziną z Polski. Tamta mama mi powiedziała, że przecież kelner był przesympatyczny i że Zuzia musi trochę wyluzować, a nie taka nabuzowana zawsze jak bąk. Strasznie mnie to uderzyło, takie podejście, że dziecko musi się zgadzać i cieszyć, kiedy ktoś je zaczepia. Pięciolatka nie ma obowiązku uśmiechać się do każdego dorosłego tylko dlatego, że ten ma dobre intencje. Nie musi pozwalać się dotykać. Nie musi śmiać się z żartów, których nie rozumie. Nie musi udawać, że wszystko jest w porządku. „Granice dziecka są ważniejsze niż dobre samopoczucie dorosłego” Po tamtej sytuacji długo rozmawiałam z córką. Powiedziałam jej, że zrobiła dokładnie to, co powinna. Cofnęła się, kiedy poczuła dyskomfort, i przyszła do mnie, żeby mi o wszystkim opowiedzieć. Mam nadzieję, że zapamięta z tych wakacji właśnie to. Że ma prawo powiedzieć „nie”. Że nie musi być miła za wszelką cenę. Że nawet jeśli wszyscy wokół się śmieją, jej uczucia nadal są ważne. Naszym zadaniem, jako rodziców, nie jest pilnowanie, żeby nasze dzieci przypadkiem nie uraziły dorosłego. Cioci czy babci, kiedy chcą dać dziecku buziaczka, a ono się wyrywa. Albo właśnie kelnera, kiedy ten żartuje i wszyscy się świetnie bawią. Wszyscy oprócz dziecka. Naszym zadaniem jest sprawić, żeby nasze dziecko czuło się bezpiecznie, i nikt mnie nie przekona, że jest inaczej. Komentarz redakcji W wielu hotelach w Turcji, Egipcie czy Tunezji obsługa nawiązuje z dziećmi bardzo serdeczny kontakt. Żarty, krótkie przekomarzanie się czy wspólne wygłupy często są elementem lokalnej kultury gościnności i dla wielu rodzin stanowią miłe wspomnienie z wakacji. Warto jednak pamiętać, że dzieci różnią się temperamentem. To, co dla jednego malucha będzie świetną zabawą, dla innego może być źródłem stresu. Jeśli rodzic widzi, że dziecko czuje się niekomfortowo, ma prawo zareagować i poprosić o zakończenie takiej interakcji. Najważniejszym wyznacznikiem powinny być emocje dziecka, a nie oczekiwania otoczenia. Jeśli rodzic widzi, że dziecko czuje się skrępowane, przestraszone lub wyraźnie nie chce uczestniczyć w takiej interakcji, ma pełne prawo zareagować. Specjaliści podkreślają, że uczenie dzieci stawiania granic i szanowania własnego dyskomfortu jest ważnym elementem budowania poczucia bezpieczeństwa i sprawczości. Zobacz także: „To żaden wyczyn jechać na all inclusive i pokazać dziecku basen”. Matka chwali się, że jej syn zwiedził pół Polski, zamiast leżeć plackiem Wielu rodziców robi to odruchowo. „To było nasze pierwsze all inclusive. Przez własne dzieci stałam się obiektem kpin” Plaga na all inclusive. „To najgorszy typ rodzica. Obserwowałam ich przy basenie. Myśleli, że nikt nie widzi”
W upały rodzice dostają małpiego rozumu. Gdy zobaczyłam, co robi ten dzieciak przy fontannie, chciałam wzywać policję
Latem miejskie fontanny zamieniają się w darmowe aquaparki. Dzieci piszczą z radości, rodzice siedzą na ławkach i odpoczywają z nosem w telefonie. Jedna scena, której byłam świadkiem, sprawiła, że zaczęłam się zastanawiać, czy problemem naprawdę jest sama kąpiel w fontannie.
Wystarczy kilka naprawdę gorących dni i miejskie fontanny zmieniają się w place zabaw. Dzieci biegają między strumieniami wody, śmieją się, piszczą z radości, a rodzice siedzą obok na ławkach. Sama, z uwagi na bezpieczeństwo dzieciaków, jestem przeciwniczką takich rozrywek. Ostatnio moją uwagę przykuła scenka, jakiej jeszcze nie widziałam. Przechodziłam obok fontanny przy jednym z centrów handlowych w Warszawie. W pewnym momencie zobaczyłam kobietę, która wyciągnęła z torby jakieś śmieci – wyglądały jak jakieś papierki, może chusteczki, opakowanie po soczku – podała je kilkuletniemu chłopcu, a on pobiegł do fontanny i zaczął wciskać je w dyszę, z której tryskała woda. Patrzyłam na to z niedowierzaniem. Dzieci testują granice, eksperymentują i czasem robią rzeczy kompletnie nieprzemyślane, jasne. Ale tutaj całą akcję zaśmiecania i potencjalnego uszkodzenia fontanny koordynowała dorosła osoba, która nie tylko nie zareagowała, ale wręcz sprawiała wrażenie, jakby sama zachęcała do takiej zabawy. Najchętniej postraszyłabym ją policją albo strażą miejską, ale dobrze wiemy, jaki byłby koniec tej historii. Czy pozwalać dziecku kąpać się w fontannie? Przy okazji tej scenki postanowiłam zapytać o fontanny znajome mamy. W końcu w czasie upałów temat wraca co roku. Jedni uważają, że skoro dzieci świetnie się bawią, nie ma sensu robić z tego problemu. Inni przypominają, że miejskie fontanny nie są przeznaczone do kąpieli. Sanepid od lat zwraca uwagę, że woda w fontannach nie jest badana ani uzdatniana tak jak woda na pływalniach. Mogą znajdować się w niej bakterie, zanieczyszczenia czy odchody ptaków. Dochodzi też kwestia bezpieczeństwa – mokra nawierzchnia zwiększa ryzyko poślizgnięcia się, a dysze i elementy instalacji nie są projektowane z myślą o intensywnej zabawie dzieci. Mimo to dla wielu rodzin fontanny stały się symbolem letnich wakacji w mieście. – Mam dwie córki, cztery i sześć lat. Kiedy jest upał, pozwalam im wejść do fontanny. Oczywiście jestem obok i pilnuję, żeby nikomu nie przeszkadzały. Sama jako dziecko biegałam przez zraszacze i nic złego się nie stało. Nie demonizowałabym tego – mówi Natalia. Przyznaje jednak, że są granice. – Zabawa zabawą, ale nie wyobrażam sobie, żeby dzieci wrzucały coś do dysz, wspinały się po elementach fontanny albo niszczyły instalację. To już nie jest spontaniczna zabawa, tylko zwykły brak szacunku do wspólnej przestrzeni. „Nigdy bym na to nie pozwoliła” Zupełnie inaczej patrzy na sprawę Monika, mama pięcioletniego chłopca. – Dla mnie fontanna nie jest miejscem do kąpieli. Nie chodzi tylko o higienę. Nie wiemy, co jest w tej wodzie, kto wcześniej tam wchodził, czy nie ma szkła albo innych niebezpiecznych przedmiotów. Poza tym w takich miejscach są tłumy ludzi. Nigdy nie wiadomo, kto robi zdjęcia albo nagrywa. Wolę zabrać syna na plac zabaw z kurtyną wodną albo na basen. Zapytałam też Monikę o zachowanie chłopca zaśmiecającego fontannę. Czasem bardzo szybko oceniamy dzieci, zapominając, że to one dopiero uczą się świata. To dorośli pokazują im, gdzie kończy się dobra zabawa, a zaczyna odpowiedzialność za wspólną przestrzeń. – Dzieci zrobią wiele rzeczy, jeśli nikt ich nie zatrzyma. Ale od tego są rodzice. Jeśli widzę, że moje dziecko zaczyna niszczyć coś, co jest wspólne, reaguję od razu. Tego też uczymy dzieci – odpowiada. Zobacz także: Pozwoliła 2-latce pluskać się w fontannie, a teściowa skwitowała: „Wyrodna matka, której żal pieniędzy na basen”
Bulwersujący widok na deptaku w Międzyzdrojach. „Zwróciłam temu ojcu uwagę, a chwilę później ludzie wyciągnęli telefony”
Nie każda wakacyjna pamiątka mieści się w walizce. Nasza czytelniczka wróciła z Międzyzdrojów z obrazem, którego nie potrafi wyrzucić z pamięci. Wszystko wydarzyło się na zatłoczonym deptaku, a od jednej krótkiej uwagi zaczęła się scena, na którą patrzyli przypadkowi turyści.
Wśród straganów, lodziarni i budek z goframi na nadmorskich deptakach łatwo usłyszeć dziecięcy śmiech, ale czasem zdarzają się sytuacje, które zamiast wakacyjnych wspomnień, zostawiają po sobie zwyczajny smutek. Nasza czytelniczka twierdzi, że właśnie taki obraz przywiozła z Międzyzdrojów. „To był tylko lód” Byłam z mężem i dwójką dzieci na wakacjach w Międzyzdrojach. Wieczorem wybraliśmy się na spacer po deptaku. Dzieci chciały gofry, potem lody, więc jak większość turystów szliśmy powoli, oglądając stragany. Kilka metrów przed nami szedł ojciec z chłopcem. Dziecko mogło mieć najwyżej siedem lat, może nawet mniej. Trzymało w ręce dużego loda w wafelku i wyglądało na bardzo szczęśliwe. Nagle potknęło się o własną nogę. Lód wypadł mu z ręki i z hukiem spadł na kostkę brukową. Pomyślałam, że ojciec pewnie westchnie, może trochę ponarzeka, ale zaraz przytuli syna albo powie, że trudno, zdarza się. Bardzo się pomyliłam. Ojciec od razu zaczął krzyczeć. Nie tak, że podniósł tylko trochę głos, on naprawdę wydawał się wściekły, jakby osa go użądliła. – No pięknie! Jak zwykle! Nic nie potrafisz dopilnować! Zawsze wszystko musisz zepsuć! Chłopiec zamarł. Nawet nie płakał. Patrzył tylko na topniejącego na kostce loda, jakby liczył, że uda się jeszcze coś uratować. Po chwili usłyszałam kolejne słowa. – Wiesz, ile to kosztowało? Nie kupię ci drugiego. Sam jesteś sobie winny. Dopiero wtedy chłopiec wybuchł płaczem. „To tylko dziecko” Nie wytrzymałam. No taki mam charakter, że jak dziecku się krzywda dzieje, to muszę zareagować. Podeszłam spokojnie i powiedziałam tylko: – Naprawdę nie warto robić z tego takiej awantury. To przecież dziecko. Ojciec odwrócił się do mnie tak gwałtownie, że się nawet trochę przestraszyłam. – To moje dziecko. Proszę się nie wtrącać. Odpowiedziałam, że nie zamierzam go pouczać, ale naprawdę zrobiło mi się żal tego chłopca. Nie zasłużył na takie upokorzenie z powodu jednego loda. To chyba jeszcze bardziej go rozsierdziło. Zaczął mówić coraz głośniej, że dziś wszyscy chcą wychowywać cudze dzieci, a swoich nie potrafią. W pewnym momencie zauważyłam, że kilka osób stojących obok wyciągnęło telefony. Nie wiem, czy chcieli nagrywać ojca, czy po prostu bali się, że sytuacja zrobi się jeszcze bardziej napięta. Widziałam tylko, że wokół zebrał się mały tłum. W końcu ten facet złapał syna za rękę i odszedł. Ja wróciłam do męża i córek, ale nie mogę przestać myśleć o tym biednym chłopcu i o tym, co on musi przeżywać, jak ma za ojca takiego furiata. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Od redakcji Rodzice mają prawo się zdenerwować – są tylko ludźmi. Psychologowie zwracają jednak uwagę, że zawstydzanie, wyśmiewanie czy przypinanie dziecku etykiet („jesteś niezdarą”, „zawsze wszystko psujesz”) może być dla niego znacznie bardziej bolesne niż samo niepowodzenie. Dzieci uczą się odpowiedzialności nie dzięki upokorzeniu, ale dzięki spokojnym rozmowom i wsparciu. Czasem jedna reakcja dorosłego zostaje z nimi na długie lata – warto więc zastanowić się, co chcemy, by z takich sytuacji zapamiętały. Zobacz także: Dantejskie sceny za parawanem w Kołobrzegu. „Po wszystkim matka wytarła ręce i udawała, że nic się nie stało” Przykre sceny na plaży w Łebie: ludzie odwracali wzrok. „Chłopiec prosił mamę, żeby przestała. Aż zanosił się płaczem” „To żaden wyczyn jechać na all inclusive i pokazać dziecku basen”. Matka chwali się, że jej syn zwiedził pół Polski, zamiast leżeć plackiem
Dojmujące sceny za parawanem w Jastarni. „Była 7 rano. Nie mogłam oderwać oczu od tego 6-latka”
„Są takie obrazy, których nie da się zapomnieć. Wystarczy kilka minut, żeby zupełnie obce dziecko zostało w naszej głowie na długo po powrocie z wakacji. Tego ranka w Jastarni patrzyłam na małego chłopca i czułam narastającą bezsilność. Najbardziej bolało mnie to, że nikt nie wydawał się dostrzegać tego, co widziałam ja” – pisze nasza czytelniczka.
Plaże nad Bałtykiem o świcie wyglądają zupełnie inaczej niż w środku dnia. Jest cicho, spokojnie i prawie pusto. Nasza czytelniczka właśnie dlatego lubi wychodzić nad morze wcześnie rano. Podczas tegorocznego urlopu w Jastarni zobaczyła jednak scenę, która odebrała jej całą przyjemność z porannego spaceru. „Chciałam przez chwilę posiedzieć sama” Dzień dobry, pojechaliśmy z rodziną do Jastarni na tydzień. Mamy dwójkę dzieci i jak większość rodziców dobrze wiemy, że podczas wakacji trudno znaleźć choć chwilę tylko dla siebie. Któregoś ranka obudziłam się bardzo wcześnie. Była dopiero siódma, mąż i dzieci jeszcze spali, więc pomyślałam, że wykorzystam ten moment i pójdę sama na plażę z kubkiem kawy. Uwielbiam takie poranki. Morze jest spokojne, na piasku nie ma jeszcze tłumów, a człowiek może po prostu posiedzieć i posłuchać fal. Usiadłam niedaleko wejścia na plażę i cieszyłam się ciszą. Po kilku minutach przyszła trzyosobowa rodzina – mama, tata i chłopiec, który miał może sześć lat. Był mniej więcej w wieku moich dzieci. Aż zaśmiałam się w duchu, bo chyba każdy Polak zna ten typ, który przybiega o świcie, żeby zająć jak najlepsze miejsce. Rozłożyli parawan, wbili go w piasek, postawili dwie torby i ręczniki. Wszystko trwało dosłownie kilka minut. W pewnym momencie usłyszałam, jak tata mówi do chłopca: – Posiedzisz chwilę, dobrze? Pilnuj miejsca. Zaraz wrócimy. Chłopiec skinął głową. Rodzice odwrócili się i poszli w stronę wyjścia z plaży. NA początku nie zwróciłam na to większej uwagi. Pomyślałam, że może czegoś zapomnieli. Spodziewałam się, że za dwie, trzy minuty znowu ich zobaczę. Mijał jednak czas, a oni nie wracali. „Siedział tam zupełnie sam” Chłopiec najpierw bawił się łopatką, później zaczął patrzeć w stronę wejścia na plażę. Co kilka chwil podnosił głowę, jakby sprawdzał, czy rodzice już idą. Pojawiali się kolejni turyści, ktoś przechodził z psem, ktoś biegał brzegiem morza. W tym wszystkim sześciolatek siedział samotnie za dużym parawanem i po prostu czekał. Nie wyglądał na przestraszonego, ale było mi go zwyczajnie żal. Myślałam o własnych dzieciach. Nie wyobrażam sobie powiedzieć sześciolatkowi: „Pilnuj miejsca”, a samemu zniknąć z pola widzenia. Dla dorosłego to może być kilka minut. Dla dziecka taki czas potrafi ciągnąć się w nieskończoność. Po mniej więcej trzydziestu minutach rodzice wrócili. Nie wyglądali na zdenerwowanych ani zmartwionych. Rozmawiali między sobą, śmiali się. Ich syn siedział dokładnie tam, gdzie kazali mu czekać. Nie oddalił się ani na krok. Po prostu wykonywał polecenie. Nie wiem, może dla jego rodziców było to coś zupełnie normalnego. Być może uznali, że nic złego nie mogło się wydarzyć. Ja patrzyłam na to zupełnie inaczej. Nie wyobrażam sobie, że miałabym zostawić moje dzieci same na plaży, jeszcze z tak głupiego powodu jak pilnowanie miejsca. Wstałam i poszłam do hotelu, żeby wyściskać moje dzieciaki, chociaż teraz trochę żałuję, że nie podeszłam do tych rodziców i nie powiedziałam im, co o nich myślę. Od redakcji W sezonie wiele osób wybiera się na plażę bardzo wcześnie, by znaleźć dogodne miejsce. Warto jednak pamiętać, że kilkuletnie dzieci potrzebują stałej opieki dorosłych. Nawet jeśli wydają się spokojne i odpowiedzialne, pozostawienie ich samych – choćby na krótki czas – może być niebezpieczne. Wakacyjne wspomnienia buduje się przede wszystkim dzięki wspólnie spędzonemu czasowi. Trudno oczekiwać od sześciolatka, że będzie pełnił funkcję „strażnika” parawanu, podczas gdy dorośli zajmują się innymi sprawami. Zobacz także: Przykre sceny na plaży w Łebie: ludzie odwracali wzrok. „Chłopiec prosił mamę, żeby przestała. Aż zanosił się płaczem” „Pozwalam dziecku chodzić za potrzebą do morza, nie będę wydawać 5 zł. Po tym, co usłyszałam od obcej kobiety, długo nie mogłam dojść do siebie” Karygodne zachowanie matki na plaży nad Bałtykiem. „Puściły jej wszystkie hamulce. Biedne dziecko”
Matka rozkręciła aferę w samolocie. „Zapłaciłam, a nie miałam gdzie usiąść, żeby jej dziecko miało miejsce na nogi”
„Pomyślałam, że zaszła jakaś pomyłka. Uśmiechnęłam się do dzieci i grzecznie powiedziałam, że to nasze miejsca. Nie spodziewałam się, że za kilka sekund usłyszę słowa, po których w samolocie rozpęta się afera” – pisze nasza czytelniczka.
Wakacyjne loty często wiążą się z tłokiem i stresem. Rodzice podróżują z dziećmi, pasażerowie próbują zmieścić bagaże do schowków, a personel stara się sprawnie przygotować samolot do startu. Nasza czytelniczka przekonuje jednak, że nawet w takich warunkach obowiązują pewne zasady. Sama boleśnie się o tym przekonała podczas lotu z 12-letnią córką. „Specjalnie dopłaciłam do tych miejsc” Dzień dobry, w tym roku poleciałyśmy z córką na wakacje tanimi liniami. Nie był to nasz pierwszy lot, dlatego dobrze wiedziałam, że jeśli chce się mieć trochę więcej komfortu, trzeba za niego zapłacić. Nie chciałam ryzykować losowych miejsc, więc wykupiłam siedzenia z większą przestrzenią na nogi. Kosztowały więcej, ale uznałam, że skoro czeka nas kilkugodzinny lot, to warto. Na pokład weszłyśmy dość późno. Większość pasażerów siedziała już na swoich miejscach. Gdy doszłyśmy do naszego rzędu, zobaczyłam, że na naszych fotelach siedziała dwójka dzieci. Na oko miały może siedem albo osiem lat, trochę młodsze od mojej córki. Pomyślałam, że pewnie doszło do pomyłki. Uśmiechnęłam się i powiedziałam: – Przepraszam, ale to są nasze miejsca. Dzieci spojrzały po sobie, jakby nie bardzo wiedziały, co zrobić. Wtedy doskoczyła do nas ich mama. Powiedziała zupełnie spokojnym tonem, że posadziła dzieci tutaj, bo mają więcej miejsca na nogi. Dodała, że przecież samolot nie jest jeszcze pełny i możemy usiąść gdzieś indziej. Grzecznie odpowiedziałam, że nie chodzi o to, czy są inne wolne miejsca. Zapłaciłam za konkretne siedzenia i chciałabym z nich skorzystać. Myślałam, że na tym rozmowa się skończy, przecież to oczywiste, że skoro zapłaciłam za te miejsca, to mam do nich prawo. Jak bardzo się pomyliłam... „To tylko dzieci. Naprawdę zrobi pani z tego problem?” Kobieta momentalnie zmieniła ton. Powiedziała, że jestem bezduszna i że chyba nigdy nie podróżowałam z dziećmi. Patrzyłam na nią z niedowierzaniem, bo przecież obok mnie stała moja córka. Próbowałam spokojnie wytłumaczyć, że rozumiem, że każde dziecko chce siedzieć wygodnie. Nie rozumiem jednak, dlaczego ma się to odbywać kosztem innych pasażerów. Usłyszałam tylko, że „to przecież kilka godzin” i że mogę wykazać się odrobiną empatii. Zrobiło się naprawdę nieprzyjemnie. Wiem, że mogłabym dla świętego spokoju odpuścić, ale postanowiłam, że tak tego nie zostawię. Dopiero wtedy podeszła stewardesa i zapytała, co się dzieje. Poprosiła o karty pokładowe, spojrzała na numery miejsc i spokojnie powiedziała dzieciom, że muszą usiąść tam, gdzie zostały im przydzielone. No, właściwie ich matce to powiedziała. Ta mama zaczęła się wykłócać, ale stewardessa była nieugięta. W końcu dzieci bez słowa wstały i przesiadły się na swoje miejsca. Miałam nawet wrażenie, że było im zwyczajnie głupio. Ich mama rzuciła jeszcze w moją stronę kilka nieprzyjemnych uwag, ale potem był już spokój. Siedziałam na swoim miejscu i zastanawiałam się, skąd bierze się przekonanie, że jeśli ktoś podróżuje z dziećmi, to automatycznie może oczekiwać od innych rezygnacji z czegoś, za co zapłacili. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Od redakcji W wielu liniach lotniczych pasażerowie mogą dopłacić za wybór konkretnego miejsca – na przykład z większą przestrzenią na nogi lub w preferowanej części samolotu. Jeśli ktoś wykupił takie miejsce, ma prawo z niego skorzystać. Podróżowanie z dziećmi bywa wymagające i warto okazywać sobie wzajemną życzliwość. Dobrze jednak pamiętać, że wszelkie zmiany miejsc powinny odbywać się wyłącznie za zgodą zainteresowanych pasażerów. Samowolne zajmowanie cudzych foteli często prowadzi do niepotrzebnych konfliktów już na początku podróży. Zobacz także: Płaczące dziecko na pokładzie samolotu to nie problem. Ojciec: „Jestem dorosły i mam słuchawki” Dziadkowie wypinają się na wnuki w wakacje, a potem płacz, że nikt ich nie odwiedza. „Sami są sobie winni” Zabrała dzieci na wakacje autokarem, a koleżanki ją wyśmiały. „Jak można kisić dziecko 20 godzin?”
Dziadkowie wypinają się na wnuki w wakacje, a potem płacz, że nikt ich nie odwiedza. „Sami są sobie winni”
Zarówno moi rodzice, jak i teściowie, po prostu bezczelnie wypinają się na wnuki w wakacje. Mają mnóstwo wolnego czasu, zdrowie im dopisuje, ale od opieki wymigują się na wszystkie możliwe sposoby. A potem jest wielki płacz przy wigilijnym stole, że dzieciaki ich nie odwiedzają, że wnuki są zimne i wolą siedzieć przed komputerem niż rozmawiać z babcią. Sami są sobie winni i nie zamierzam ich dłużej usprawiedliwiać.
Wczoraj zadzwoniłam do mamy z prośbą, żeby wzięła dzieciaki do siebie chociaż na trzy dni, bo z mężem mamy w firmie potworny młyn i nie wiemy już, w co ręce włożyć. Usłyszałam całą litanię wymówek, że ona ma teraz swoje plany, musi jechać do sanatorium, a teściowa jeszcze dodała, że na stare lata chce mieć święty spokój. No po prostu ręce opadają. Opieka dziadków nad wnukami − dlaczego babcia odmawia pomocy? Dzisiejsi emeryci kompletnie różnią się od dziadków z naszych czasów. Pamiętam, jak sama spędzałam u babci na wsi całe dwa miesiące, jadłam placki, biegałam po podwórku i budowałam najpiękniejsze wspomnienia. Moja mama wtedy pracowała, a babcia uważała za punkt honoru, żeby pomóc młodym. Dzisiaj? Dzisiaj jest totalne wygodnictwo i patrzenie na czubek własnego nosa. Moja matka woli iść na uniwersytet trzeciego wieku albo oglądać seriale, a teściowa spędza całe dni na działce, pielęgnując pomidory. Wnuki są super, ale tylko na obrazku, na chwilę, żeby zrobić ładne zdjęcie i pochwalić się koleżankom na osiedlu, jacy to oni są dumni. Kiedy przychodzi do realnego życia i trzeba pomóc w kryzysie, starsze pokolenie nagle zapada się pod ziemię. Przez ich samolubne podejście musimy z mężem wydawać kosmiczne pieniądze na prywatne półkolonie i obozy letnie, żeby dzieci nie siedziały same w bloku. Płatna opieka nad dzieckiem w wakacje kosztuje tyle, że oddajemy na to całą jedną pensję, a dziadkowie nawet słowem nie pisną, żeby się chociaż dorzucić. Konflikt pokoleń w rodzinie − jak niechęć dziadków niszczy relacje z dziećmi Najbardziej rozwala mnie jednak to późniejsze zdziwienie i pretensje. Moja teściowa potrafi ostentacyjnie płakać w słuchawkę, że Igor i Maks nie chcą do niej dzwonić, że jak przyjeżdżamy raz na dwa miesiące w odwiedziny, to dzieciaki bąkną tylko „dzień dobry” i uciekają do drugiego pokoju. A jak mają z nimi budować relacje, skoro dziadkowie są dla nich obcymi ludźmi? Dzieciak czuje, kiedy jest dla kogoś ciężarem i intruzem. Moje dzieci doskonale słyszały, jak babcia przez telefon mówiła, że nie ma siły na ich krzyki i woli odpocząć. Nie da się kupić miłości i szacunku wnuka za pomocą jednej taniej czekolady na urodziny czy rzuconego w przelocie pytania, co tam w szkole. Relacje buduje się wtedy, kiedy jest ciężko, poprzez wspólne spędzanie czasu, smażenie naleśników w wakacyjny poranek, pójście na lody i zwykłą, ludzką obecność. Skoro dziadkowie wypinają się na wnuki, gdy te najbardziej ich potrzebują, to niech nie oczekują, że te dzieci za dziesięć lat będą przychodzić do nich ze swoimi sekretami albo opiekować się nimi na starość. Jak wyznaczyć granice dziadkom i przestać prosić o opiekę? Wczoraj po tej odmowie podjęłam z mężem twardą i ostateczną decyzję. Koniec z proszeniem, koniec z telefonami i robieniem z siebie petentów. Przestajemy wyciągać rękę i organizować im czas z wnukami na siłę. Skoro teściowie i moi rodzice wybrali święty spokój i swoje sanatoria, to niech je mają. Kiedy moja mama zadzwoniła wieczorem z pytaniem, czy nie jestem na nią obrażona, odpowiedziałam spokojnie, ale prosto z mostu, że nie jestem obrażona, tylko wyciągam wnioski. Powiedziałam jej wprost: nie masz czasu teraz dla moich dzieci, to nie miej pretensji, że one nie będą miały czasu dla ciebie na starość. W słuchawce zapadła lodowata cisza, a dzisiaj mój brat już wydzwania, że jestem niewdzięczna i bezczelna. Mam to jednak głęboko gdzieś. Uważam, że asertywność w rodzinie i wyznaczenie jasnych granic to jedyny sposób, żeby nie dać się wykończyć psychicznie. Nie zamierzam dłużej udawać, że jesteśmy zgraną, wspierającą się rodziną. Co o tym myślicie, drogie czytelniczki i inne mamy? Czy Waszym zdaniem przesadzam, czy to dzisiejsze starsze pokolenie totalnie straciło instynkt rodzinny? Doradźcie coś, bo czuję się z tym wszystkim potwornie oszukana przez najbliższych. Pozdrawiam serdecznie, Justyna Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Bogaci teściowe przez lata nie dali na wnuki nawet złotówki. Przy niedzielnym obiedzie przypadkiem odkryłam, na co wydają swój majątek”
Przykre sceny na plaży w Łebie: ludzie odwracali wzrok. „Chłopiec prosił mamę, żeby przestała. Aż zanosił się płaczem”
„Jeszcze nigdy nie miałam takiej ochoty wtrącić się w cudze wychowanie. Patrzyłam na tę scenę i czułam narastającą złość, bo miałam wrażenie, że tylko jedna osoba nie rozumie, co właśnie przeżywa kilkuletni chłopiec. Kiedy spojrzałam na ludzi siedzących obok, zobaczyłam, że oni też odwracają wzrok z zakłopotania” – pisze nasza czytelniczka.
Wakacje nad morzem kojarzą się z beztroską, wspólną zabawą i chwilami, które zostają z rodziną na długie lata. Nasza czytelniczka przyznaje jednak, że z wyjazdu do Łeby przywiozła przede wszystkim jedno wspomnienie. Scena, którą zobaczyła na plaży, skłoniła ją do refleksji nad tym, czy dorośli zawsze potrafią usłyszeć, co naprawdę próbują powiedzieć ich dzieci. „Początkowo nie widziałam w tym nic dziwnego” Dzień dobry, wybraliśmy się z mężem i dwójką dzieci na tydzień do Łeby. Pogoda dopisała, więc większość czasu spędzaliśmy na plaży. Kilka metrów od naszego parawanu rozłożyła się młoda kobieta z chłopcem, miał może sześć lat. Oboje wyglądali na pogodnych i uśmiechniętych, dlatego nic nie zwiastowało, że za chwilę będę świadkiem takiego cyrku. Nie mówię o tym dziecku, broń Boże, ale o jego mamuśce. Kobieta co chwilę wyciągała telefon i kierowała obiektyw w stronę syna. Pomyślałam, że chce zrobić kilka pamiątkowych zdjęć albo nagrać jakiś filmik. Sama przecież fotografuję swoje dzieci podczas wyjazdów i nigdy nie przyszłoby mi do głowy, że może być w tym coś niewłaściwego. Dopiero po kilku minutach zauważyłam, że chłopiec coraz wyraźniej traci cierpliwość. „On chciał po prostu pobawić się z mamą” Kobieta prosiła syna, żeby jeszcze raz przebiegł brzegiem morza. Po chwili poprosiła go, żeby wrócił i zrobił to jeszcze raz, bo tym razem „nie wyszło”. Następnie kazała mu skakać przez fale, śmiać się do obiektywu i patrzeć w określonym kierunku. Za każdym razem znajdował się jakiś powód, dla którego trzeba było powtórzyć ujęcie. Chłopiec wykonywał wszystkie polecenia, ale z każdą minutą było widać, że ma ochotę robić coś zupełnie innego. W pewnym momencie podszedł do mamy, przytulił się do niej i cicho powiedział, że chciałby już iść z nią do wody. Nie prosił o zabawkę ani o lody. Chciał tylko pobawić się z własną mamą. Ona odpowiedziała, że „to jeszcze chwilka” i wróciła do tego, co robiła wcześniej. Cykania fotek. „Najbardziej bolało mnie to, że nikt go nie słuchał” Ta „chwilka” trwała bardzo długo. Po pewnym czasie chłopiec przestał się uśmiechać. Było widać, że jest zmęczony i sfrustrowany. Kilka razy powtórzył, że nie chce już tego robić. Potem jego głos zaczął się łamać. W końcu rozpłakał się i niemal błagał mamę, żeby przestała. Najbardziej uderzyło mnie to, że jego słowa nie robiły na niej większego wrażenia. Kobieta wyglądała, jakby była całkowicie skupiona na tym, żeby dopiąć swój plan do końca. Coraz więcej osób siedzących w pobliżu spoglądało w ich stronę. Niektórzy wymieniali zaskoczone spojrzenia, inni szybko odwracali wzrok, bo wiadomo, że uczy się nas, że mamy się nie wtrącać. Teoretycznie krzywdy mu nie robiła... Sama przez chwilę zastanawiałam się, czy powinnam podejść. Ostatecznie tego nie zrobiłam, ale mam wyrzuty sumienia. Nie wiem, kim była ta kobieta i nie chcę jej oceniać. Być może bardzo zależało jej na pięknych pamiątkach z wakacji. Wiem jednak jedno – jej syn w tamtym momencie nie marzył o kolejnych zdjęciach ani filmach. Marzył o tym, żeby mama odłożyła wszystko i weszła z nim do morza. Od tamtej sytuacji sama częściej zastanawiam się, czy nie za łatwo wpadamy w pułapkę utrwalania każdej chwili. Czasem tak bardzo chcemy zachować wspomnienia, że przestajemy naprawdę je przeżywać. Mam nadzieję, że moje dzieci za kilkanaście lat nie będą pamiętały perfekcyjnych zdjęć z wakacji. Chciałabym, żeby pamiętały przede wszystkim, że byłam obok nich, kiedy najbardziej mnie potrzebowały. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Od redakcji Fotografowanie i nagrywanie dzieci podczas rodzinnych wyjazdów jest dla wielu rodziców czymś naturalnym. Warto jednak pamiętać, że dzieci również mają swoje granice i swoje potrzeby. Jeśli wyraźnie komunikują, że nie chcą już pozować albo marzą po prostu o wspólnej zabawie, dobrze jest zatrzymać się na chwilę i ich wysłuchać. Psychologowie podkreślają, że dla dziecka największą wartość ma uważna obecność rodzica. To właśnie wspólnie spędzony czas, a nie liczba zdjęć czy nagrań, buduje poczucie bezpieczeństwa i pozostaje w pamięci na długie lata. Zobacz także: Dantejskie sceny za parawanem w Kołobrzegu. „Po wszystkim matka wytarła ręce i udawała, że nic się nie stało” Karygodne zachowanie matki na plaży nad Bałtykiem. „Puściły jej wszystkie hamulce. Biedne dziecko” „Już pierwszego dnia urlopu dostałam zakaz wstępu nad Bałtyk. Po tym, co zrobiły moje dzieci, chciałam zapaść się pod ziemię”
„Zamknęłyśmy Andzię w stodole, bo przeszkadzała nam paplająca 5-latka. Nigdy nie wybaczę sobie tego, co się z nią stało”
Zamknęłam pięcioletnią siostrzenicę w stodole, a gdy wszyscy w panice jej szukali, nie powiedziałam prawdy. Kłamstwo wyszło na jaw miesiące później, a moja siostra nigdy mi nie wybaczyła.
Wszystko zaczęło się niewinnie. Rodzinny zjazd z okazji okrągłej rocznicy ślubu moich dziadków zgromadził w starym siedlisku na wsi niemal całą rodzinę. Wokół biegała chmara dzieciaków, dorośli siedzieli przy długich stołach ustawionych pod jabłoniami, a z prowizorycznego grilla unosił się dym. Miałam wtedy czternaście lat i rozpaczliwie pragnęłam wkupić się w łaski starszych kuzynek – szesnastoletniej Kaśki i siedemnastoletniej Mai. Były dla mnie uosobieniem dorosłości. Siedziały na ławce nieco na uboczu, śmiejąc się z czegoś, co czytały w telefonach, a ja kręciłam się w pobliżu, licząc na to, że pozwolą mi dołączyć do swojego elitarnego grona. Problem w tym, że wszędzie za mną chodziła Andzia. Andzia była córką mojej najstarszej siostry, Magdy. Miała pięć lat i nie zamykała się ani na chwilę. Zadawała miliony pytań, ciągnęła mnie za rękaw i upierała się, że mam się z nią bawić w kucyki. – Ala, zrób coś z tym dzieciakiem, bo zaraz oszaleję – rzuciła Kaśka, przewracając oczami, gdy Andzia po raz setny zapytała, dlaczego trawa jest zielona. – No, weź ją gdzieś, my tu gadamy o ważnych rzeczach – dodała Maja. Poczułam, jak oblewam się rumieńcem. Chciałam im zaimponować, pokazać, że też jestem „dorosła” i że pięciolatka mnie nie interesuje. I wtedy wpadłam na najgłupszy pomysł w moim życiu. – Zagramy w chowanego! – powiedziałam głośno, żeby dziewczyny słyszały. – Andziu, idź schowaj się w stodole, a ja zaraz cię poszukam. Mała klasnęła w dłonie, zachwycona, że wreszcie zwróciłam na nią uwagę, i pobiegła w stronę starych, drewnianych wrót. Kiedy zniknęła w środku, podeszłam i szybko zasunęłam zewnętrzny skobel. Odwróciłam się z triumfalnym uśmiechem do kuzynek. – No, mamy z głowy na jakiś czas – powiedziałam, siadając obok nich. Kaśka parsknęła śmiechem. – Niezła jesteś – rzuciła z uznaniem, a ja poczułam, że rosnę. Byłam w ich paczce. Pierwsze ukłucie paniki Minęło może dwadzieścia minut. Śmiałyśmy się z chłopaków z sąsiedztwa, a ja zupełnie zapomniałam o Andzi. Dopiero gdy usłyszałam głos Magdy, mojej siostry, zesztywniałam. – Ala, widziałaś Andzię? – zapytała, podchodząc do nas. – Miała z tobą iść. Serce podeszło mi do gardła. Spojrzałam na stodołę. Była zamknięta, tak jak ją zostawiłam. Nie słyszałam żadnego płaczu ani wołania. – Yyy... nie – skłamałam, czując, jak dłonie zaczynają mi się pocić. – Pobiegła gdzieś w stronę sadu. Magda zmarszczyła brwi, ale pokiwała głową i odeszła w stronę drzew. Spojrzałam na kuzynki. Obie miały miny równe przerażone jak moja. – Zamknęłaś ją tam? – syknęła Maja. – Idź ją wypuść, bo będzie dym. Wstałam na miękkich nogach i pobiegłam do stodoły. Odsunęłam skobel, który teraz wydawał mi się ciężki jak z ołowiu, i wślizgnęłam się do środka. Wewnątrz panował półmrok, pachniało starym sianem i kurzem. – Andzia? – zawołałam szeptem. – Andzia, wychodź, koniec zabawy. Cisza. Przeszłam przez całą stodołę, zaglądając za stare maszyny rolnicze i stosy skrzynek. Nikogo nie było. Dopiero na samym końcu zobaczyłam, że małe, boczne drzwi prowadzące na pole są uchylone. Odetchnęłam z ulgą, ale jednocześnie ogarnęła mnie panika. Wyszła sama. Ale gdzie poszła? Wokół były tylko pola i las. Wyszłam ze stodoły i pobiegłam do kuzynek. – Nie ma jej – powiedziałam zdyszana. – Wyszła drugimi drzwiami. – O Boże – jęknęła Kaśka. – My nic nie wiemy, jasne? Nie mieszałaś nas w to. Festyn zmienia się w koszmar Pół godziny później cały zjazd zamienił się w akcję poszukiwawczą. Dorośli biegali po posesji, nawoływali, ktoś dzwonił po sąsiadach. Magda była blada jak ściana, jej mąż, Robert, biegał po sadzie z latarką, choć jeszcze nie było ciemno. – Gdzie ona może być?! – krzyczała Magda, płacząc. – Przecież nigdy sama nie oddalała się z podwórka! Stałam w kącie z kuzynkami, dygocząc z nerwów. Chciałam krzyknąć, powiedzieć prawdę, przyznać się, że zamknęłam ją w stodole, ale strach mnie paraliżował. Wyobrażałam sobie, jak wszyscy na mnie patrzą, jak Magda mnie nienawidzi, jak rodzice krzyczą. Milczałam. Czas mijał, a atmosfera gęstniała. Ktoś zaproponował telefon na policję. Wtedy, zza rogu domu, wyszła Andzia. Miała ubrudzoną sukienkę i buzię upapraną jagodami. – O, tu jesteście! – powiedziała wesoło. – A ja byłam u pani Krystyny zobaczyć małe kotki. Pani Krystyna mieszkała dwa domy dalej. Magda rzuciła się z płaczem i zamknęła małą w ramionach. Wszyscy odetchnęli z ulgą. Nikt nie pytał, jak Andzia wyszła z podwórka. Wszyscy po prostu cieszyli się, że nic jej nie jest. Ja też. Ulga była tak wielka, że omal nie zemdlałam. Wymieniłyśmy z kuzynkami porozumiewawcze spojrzenia. Nasza tajemnica była bezpieczna. Prawda po miesiącach Życie toczyło się dalej. Wróciliśmy do domu, rozpoczęła się szkoła, a incydent na zjeździe rodzinnym stał się tylko wspomnieniem z kategorii „dobrze, że nic się nie stało”. Jednak poczucie winy mnie nie opuszczało. Za każdym razem, gdy widziałam Magdę, czułam ścisk w żołądku. A widywałyśmy się często, bo wpadała do nas na niedzielne obiady z Andzią i Robertem. Zawsze byłam dla nich miła, a dla małej wyjątkowo cierpliwa, co moja mama chwaliła, mówiąc, że w końcu dojrzewam. Prawda wyszła na jaw w najmniej oczekiwanym momencie. To było w grudniu, tuż przed świętami. Byliśmy u Magdy, pomagając jej lepić pierogi. Andzia bawiła się na podłodze swoimi figurkami. – A pamiętasz, mamo, jak Ala mnie zamknęła u pradziadków? – zapytała nagle, układając kucyki w rzędzie. W kuchni zapadła martwa cisza. Magda, z rękami umazanymi mąką, spojrzała na córkę, a potem na mnie. – O czym ty mówisz, kochanie? – zapytała cicho. – No, bawiliśmy się w chowanego i Ala mnie zamknęła w tej wielkiej szopie. Ale ja wyszłam drugimi drzwiami i poszłam do kotków – powiedziała mała, w ogóle nie zdając sobie sprawy z wagi swoich słów. Spojrzałam na siostrę. Jej twarz zmieniła wyraz z zaciekawienia w niedowierzanie, a potem w coś, czego nigdy u niej nie widziałam. Zimny, twardy gniew. – Ala? – jej głos był niebezpiecznie spokojny. – To prawda? Zrobiło mi się słabo. Nie mogłam już kłamać. – Ja... ja nie chciałam... – wydukałam, czując, jak łzy napływają mi do oczu. – Chciałam, żeby poszła się schować, i zamknęłam drzwi... ale myślałam, że zaraz ją wypuszczę... – Zamknęłaś pięcioletnie dziecko w stodole? – wtrącił się Robert, który do tej pory milczał. – I kiedy jej szukaliśmy, kiedy Magda odchodziła od zmysłów, ty milczałaś?! Rozpłakałam się na dobre. – Przepraszam! Bałam się! – szlochałam. Magda wytarła ręce w ścierkę. Jej ruchy były powolne i przerażająco opanowane. – Wyjdź – powiedziała tylko. – Magda, proszę... – zaczęła moja mama, która do tej pory zszokowana przysłuchiwała się całej wymianie zdań. – Powiedziałam, wyjdź! – krzyknęła Magda, aż Andzia podskoczyła. – Nie chcę cię tu widzieć. Ty wiesz, co ja wtedy przeżywałam? Ty w ogóle masz pojęcie, co mogło się stać?! Po tamtym dniu nic już nie jest takie samo Święta w tamtym roku były okropne. Magda i Robert nie przyjechali do nas na Wigilię. Moja relacja z siostrą, która zawsze była moją powierniczką i oparciem, legła w gruzach. Rodzice, choć z początku wściekli na mnie za to, co zrobiłam, z czasem próbowali mediować, ale Magda była nieugięta. Nie potrafiła mi wybaczyć nie tyle samego głupiego zachowania – choć zamykanie dziecka w stodole było skrajnie nieodpowiedzialne – ale tego, że potrafiłam patrzeć jej w oczy, gdy płakała ze strachu, i kłamać, by ratować własną skórę. Od tamtej pory minęło kilka lat. Magda w końcu zaczęła ze mną rozmawiać, ale to już nie jest to samo. Nasze rozmowy są płytkie, ograniczają się do pytań o szkołę i zdrowie. Nigdy nie zostawia mnie samej z Andzią, choć z małą mam wciąż świetny kontakt. Kiedy wpadam do nich z wizytą, czuję się jak intruz, który jest tolerowany tylko ze względu na więzy krwi. Czasem wieczorem wracam myślami do tamtego letniego popołudnia. Myślę o tym, jak bardzo chciałam zaimponować starszym kuzynkom. One nawet nie pamiętają już całej tej sytuacji. Dla nich to był tylko jeden z wielu wakacyjnych dni. Dla mnie – moment, w którym z głupoty zniszczyłam zaufanie najważniejszej osoby w moim życiu. Ala, 19 lat Zobacz też: „Mój mąż przepadł, gdy byłam w 9. miesiącu ciąży. Po 3 latach stanął w drzwiach i zadał tylko 1 pytanie, a mnie zabrakło tchu”
Nieprzyzwoite sceny nad mazurskim jeziorem: nie wiedział, że dzieci patrzą? „Tatuś chyba się zapomniał”
Pewien tatuś z koca obok kompletnie stracił kontakt z rzeczywistością i urządził takie widowisko, że wszystkie dzieci w promieniu kilkunastu metrów po prostu zamurowało, a mi zabrakło słów, żeby wytłumaczyć synkowi, co ten pan właściwie wyprawia.
Wszystko zaczęło się od tego, że ten facet budował ze swoim synkiem wielki zamek z piasku tuż przy samej wodzie, w miejscu, gdzie biegało mnóstwo innych dzieciaków. Wiadomo, jak to jest na publicznej plaży − jest ciasno, maluchy biegają z wiadereczkami, chlapią się i bawią w berka. W pewnym momencie dwójka obcych, może czteroletnich brzdąców, przeogromnie zaaferowana gonitwą, potknęła się i przez przypadek wpadła prosto w misternie usypaną wieżę zamkową tego mężczyzny. Skandaliczne zachowanie dorosłych na plaży nad jeziorem To, co wydarzyło się sekundę później, po prostu zmroziło krew w żyłach wszystkim dookoła, bo ten dorosły, potężny chłop wyskoczył jak oparzony i z czerwoną z wściekłości twarzą zaczął wrzeszczeć na te biedne maluchy. Zamiast machnąć ręką, przyjąć przeprosiny od zdezorientowanych dzieci czy obrócić sytuację w żart, zaczął na nie ryczeć, pytając, czy są ślepe, gdzie mają oczy i czy nikt ich nie nauczył szacunku do cudzej pracy. Moje dzieci patrzyły na to z wielkimi oczami, a zaatakowane maluchy natychmiast wybuchnęły potwornym płaczem, kuląc się ze strachu przed obcym, agresywnym facetem. Mój mąż tylko złapał się za głowę i mruknął pod nosem, że tatuś chyba się zapomniał i pomylił plażę z areną walki, bo to, co robił, było skrajnie nieakceptowalne. Bezpieczeństwo dzieci nad wodą a zachowanie rodziców Najgorsze w tym wszystkim było to, co działo się, kiedy do akcji wkroczyli zszokowani rodzice tych przestraszonych dzieciaków, bo wtedy widowisko osiągnęło apogeum żenady. Zamiast zreflektować się, że przesadził z agresją wobec kilkulatków, pan tata zaczął skakać do gardła również dorosłym, krzycząc na całe kąpielisko, że są nieodpowiedzialni i nie potrafią upilnować swoich dzieciorów. To było po prostu nieprzyzwoite, jak bardzo ten człowiek miał w głębokim poważaniu obecność dziesiątek innych małych dzieci, które chłonęły każde jego słowo i patrzyły na dorosłego, który zachowywał się gorzej niż rozkapryszony trzylatek. Gdzie my mamy głowę jako rodzice, skoro zamiast dawać dzieciom przykład empatii, spokoju i rozwiązywania konfliktów, dorosły chłop na oczach całej plaży urządza karczemną awanturę o kupę mokrego piasku? Przecież taki potworny stres zafundowany małym dzieciom nad wodą może skończyć się tym, że maluchy po prostu zaczną bać się wyjścia na plażę, a wszystko przez jednego furiata, który nie potrafi zapanować nad swoimi emocjami. Jak reagować na niewłaściwe zachowanie na plaży? Siedziałam na tym kocu i autentycznie trzęsłam się ze złości, zastanawiając się, czy powinnam wstać i podejść tam, żeby w dosadnych słowach uświadomić mu, że na tej plaży nie jest sam i nie ma prawa drzeć się na obce dzieci. Ostatecznie sprawę załatwili inni ojcowie, którzy otoczyli furiata i dość stanowczo kazali mu się zamknąć albo opuścić teren kąpieliska, co poskutkowało tym, że żona tego faceta zrobiła się czerwona jak burak i zaczęła go szybko pakować. Napisałam do Was ten list, bo mam już serdecznie dosyć tego, że idąc z dzieciakami w publiczne miejsce, zamiast relaksu muszę fundować im oglądanie popisów agresywnych ludzi, którzy chyba zostawili mózgi i resztki kultury w domach przed wyjazdem na urlop. Agnieszka Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Teściowie nie dołożyli nam złamanego grosza do nowego domu. Ale na grilla wpraszają się co weekend i nawet dzieciom arbuza nie przywożą”
„To żaden wyczyn jechać na all inclusive i pokazać dziecku basen”. Matka chwali się, że jej syn zwiedził pół Polski, zamiast leżeć plackiem
Wakacje z dziećmi potrafią zamienić się w prawdziwy festiwal próżności i licytowania się na grubość portfela. Choć letnie wyjazdy powinny być czasem ładowania baterii i budowania rodzinnych wspomnień, coraz częściej przypominają bezwzględny wyścig.
Wszystko zaczęło się od niewinnego pytania zadanego na jednej z facebookowych grup dla mam, gdzie użytkowniczka zapytała wprost, czy w pracy lub wśród znajomych spotykają się z przeświadczeniem, że wyjazd na zagraniczne wakacje jest lepszy dla dziecka i automatycznie świadczy dobrze o rodzicach. Pod postem natychmiast pojawiły się liczne komentarze, a jedna z odpowiedzi idealnie punktuje problem, z którym mierzy się dziś wiele z nas. Autorka wpisu bez owijania w bawełnę skrytykowała panujący w biurach i na placach zabaw wakacyjny snobizm. Napisała bez ogródek, że to żaden wyczyn jechać na all inclusive i pokazać dziecku basen. Pochwaliła się, że jej syn zwiedził już pół Polski, zamiast leżeć plackiem na leżaku. Trudno nie przyznać jej racji, bo presja otoczenia na egzotyczne kierunki stała się po prostu przytłaczająca, a miarą dobrego rodzicielstwa w oczach wielu stała się liczba gwiazdek przy hotelowym basenie. Wakacyjny snobizm wśród rodzin z dziećmi Każda mama, która po powrocie z urlopu siada przy biurowym ekspresie do kawy, doskonale zna ten moment dyskomfortu, gdy koleżanki rzucają nazwami egzotycznych kurortów w Grecji, Turcji czy Hiszpanii. Kiedy w odpowiedzi słyszą, że ktoś spędził urlop na Mazurach, w Karkonoszach czy w Górach Świętokrzyskich, w powietrzu nagle zapada pełna politowania cisza, jakby dziecko z polskiego pensjonatu było w jakiś sposób poszkodowane przez los. Ten snobizm sprawia, że zaczynamy oceniać jakość opieki nad maluchem przez pryzmat stanu konta i prestiżu wycieczki z biura podróży. Tymczasem pójście na łatwiznę, zamknięcie się w luksusowym resorcie z opcją pełnego wyżywienia i animacjami, wcale nie rozwija dziecka bardziej niż lokalne podróże. Wielu turystów przez dwa tygodnie nie opuszcza terenu hotelu, fundując maluchom sterylną, plastikową rozrywkę, która z prawdziwym poznawaniem świata i budowaniem życiowych wspomnień ma niewiele wspólnego. Co jest lepsze dla dziecka na wakacje? Wspomniana autorka internetowego wpisu z dumą opowiedziała, jak jej siedmioletni syn zamiast hotelowych animacji chłonie polską kulturę, naturę i historię. Chłopiec „zwiedził kilkanaście zamków, twierdz, bunkrów, widział całe nasze wybrzeże, pływał po największych jeziorach mazurskich, wszedł na Morskie Oko, widział wydmy, Pustynię Błędowską i ma zaliczonych większość parków narodowych”. Takie doświadczenia budzą w małym człowieku autentyczną ciekawość świata, uczą zaradności i rozwijają wyobraźnię tysiąc razy mocniej niż kolejny zagraniczny kurort i wszystko podstawione pod nos. Dla kilkuletniego dziecka największą przygodą jest bliskość rodziców, wspólne brodzenie w błocie po kolana, pieczenie ziemniaków w ognisku czy ucieczka przed ulewą na szlaku. Maluch nie potrzebuje Palmy de Mallorca, by poczuć magię przygody, bo dla niego liczy się uwaga dorosłego i emocje, a te smakują tak samo dobrze na bałtyckiej dzikiej plaży, jak i na drugim końcu świata. Jak zorganizować ciekawe wakacje z dzieckiem w Polsce? Niestety w dzisiejszych czasach bardzo łatwo dajemy się wkręcić w konsumpcyjną spiralę, zapominając, że nasza rodzima Polska ma do zaoferowania niesamowite, magiczne miejsca, które potrafią zachwycić każdego kilkulatka. Zamiast szukać aprobaty w oczach znajomych z pracy poprzez kupowanie drogich wycieczek, warto czasem spakować plecaki, wsiąść w pociąg lub auto i ruszyć przed siebie w poszukiwaniu lokalnych legend i dzikich zakątków. Czas, abyśmy jako rodzice przestali wreszcie patrzeć na siebie wilkiem i licytować się na wakacyjne luksusy, bo żadne all inclusive nie zastąpi dziecku mamy i taty, którzy nie gapią się w telefon przy hotelowym barze, ale są tu i teraz. Najważniejsza relacja buduje się poprzez wspólny czas i autentyczne przeżycia, a nie przez prestiżową lokalizację zaznaczoną na Instagramie. Zobacz też: „Zafundowałam 14-letniemu synowi wakacje marzeń w Egipcie. Gdy zobaczyłam, co ten niewdzięcznik robi w pokoju, serce mi pękło”
Dziadkowie powinni fundować wnukom kolonie? „Niech się chociaż dorzucą, skoro wymigują się od opieki”
Mamy lipiec, środek wakacji, a dla pracujących rodziców takich jak ja i mój mąż to jest regularna walka o przetrwanie. Codziennie rano staję na rzęsach, żeby pogodzić pracę na etacie z organizacją czasu dla dzieciaków. I wiecie co? Ogarnia mnie potworna wściekłość, kiedy myślę o tym, jak zachowują się dziadkowie moich dzieci.
Zarówno moi rodzice, jak i teściowie, są już na emeryturach, mają mnóstwo wolnego czasu, zdrowie im dopisuje, a od opieki nad wnukami wymigują się na wszystkie możliwe sposoby. Uważam, że skoro nie chcą dać nam żadnego wsparcia fizycznego, to dziadkowie powinni fundować wnukom kolonie. Niech się chociaż dorzucą, skoro stale brakuje im czasu dla własnej rodziny. Kiedy pod koniec czerwca zapytałam teściową, czy wzięłaby dzieciaki do siebie na chociaż jeden tydzień w lipcu, usłyszałam całą litanię wymówek. A to, że kręgosłup jej strzyka, a to, że jadą na działkę, a to, że mają swoje plany i na stare lata chcą wreszcie odpocząć. Moja własna matka nie była lepsza. Stwierdziła, że ona swoje dzieci już wychowała, a teraz ma czas na uniwersytet trzeciego wieku i wyjazdy do sanatorium. No po prostu ręce opadają. Opieka nad wnukami w wakacje − dlaczego dziadkowie odmawiają pomocy? Dzisiejsi emeryci kompletnie różnią się od dziadków, jakich my pamiętamy z własnego dzieciństwa. Kiedyś jeździło się do babci na całe dwa miesiące, jadło pierogi i biegało po podwórku, a rodzice mogli spokojnie pracować. Teraz dziadkowie stali się potwornie wygodni. Żyją swoim życiem, podróżują, realizują pasje i uważają, że wnuki to jest problem, który ich nie dotyczy. Rozumiem, zapracowali na odpoczynek, nikt im tego nie odbiera. Ale czy spędzenie jednego tygodnia z dzieciakami, które ich uwielbiają, to naprawdę jest aż takie potworne poświęcenie? Przez ich totalną obojętność zostaliśmy z mężem zmuszeni do szukania płatnych opcji. Ceny kolonii i obozów letnich w tym roku po prostu zwalają z nóg. Za tygodniowy obóz sportowy dla Kacpra i kolonie językowe dla Oliwki musieliśmy zapłacić prawie sześć tysięcy złotych. Przecież to jest ponad jedna porządna pensja. Finanse młodych małżeństw w dzisiejszych czasach są napięte, a my musimy brać nadgodziny, żeby dzieci nie siedziały przez dwa miesiące same przed ekranem komputera w dusznym bloku. Koszt kolonii letnich dla dzieci − czy starsze pokolenie powinno pomóc? Wczoraj przy stole nie wytrzymałam. Powiedziałam wprost moim rodzicom i teściom, ile kosztowały nas te wyjazdy i że skoro żadne z nich nie miało czasu, by zaprosić wnuki do siebie, to byłoby bardzo miło, gdyby chociaż sfinansowali połowę tych kosztów. W końcu oboje z mężem harujemy też na to, żeby im żyło się dobrze, a oni mają stałe dochody i zerowe opłaty na wychowanie dzieci. Reakcja starszego pokolenia po prostu mnie osłabiła. Zaczęli prychać, kręcić głowami i patrzeć na mnie, jakbym co najmniej chciała ich okraść. Teść stwierdził z pełną powagą, że za jego czasów nikt nie jeździł na żadne luksusowe obozy, dzieci bawiły się na trzepaku pod blokiem i wyrosły na ludzi. Moja mama dodała, że im nikt grosza nie dawał i musieli radzić sobie sami. No tak, tylko za ich czasów dziadkowie zapewniali opiekę. Dzisiaj wszystko jest na głowie rodzica. Uważam, że dorzucenie się do wakacji wnuków to nie jest żadna jałmużna, tylko zwykły, rodzinny obowiązek. Skoro dziadkowie oszczędzają swoje siły i nie chcą gotować obiadów ani prać ubrań wnuków przez tydzień, to ich wkład finansowy powinien być czymś całkowicie naturalnym. Finansowanie wakacji przez dziadków a relacje w rodzinie Po tym obiedzie atmosfera w domu jest tak gęsta, że można ją kroić nożem. Mąż uważa, że zrobiłam straszny obciach i nie powinnam wyciągać ręki po pieniądze rodziców. Ale ja czuję potworny żal. Widzę znajomych z pracy, których rodzice sami z siebie kupują wnukom bilety, opłacają wycieczki i cieszą się, że mogą pomóc młodym. U nas jest tylko wieczne narzekanie i pilnowanie własnego nosa. Dziadkowie mają usta pełne frazesów o tym, jak to bardzo kochają Kacperka i Oliwkę, kupują im tanie czekoladki na urodziny, a kiedy przychodzi do realnej pomocy, gdy rodzice toną w obowiązkach, to nagle wszyscy znikają. Ta sytuacja totalnie zniszczyła moje zaufanie do nich. Nie wyobrażam sobie, jak mam teraz udawać na kolejnych świętach, że jesteśmy zgraną, wspierającą się rodziną. Chciałam zapytać inne mamy czytające ten portal: czy Waszym zdaniem przesadzam? Czy oczekiwanie wsparcia finansowego od niepracujących i dobrze sytuowanych dziadków w dobie tak kosmicznych cen za kolonie to faktycznie roszczeniowość, czy może po prostu normalna, zdrowa solidarność pokoleń? Doradźcie coś, bo czuję się z tym wszystkim potwornie sama. Pozdrawiam całą Redakcję, Marta Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Dziwne zwyczaje na all inclusive w Grecji. „Nie miałam pojęcia, dlaczego kelner pyta moją córkę o numer pokoju”
Z urlopu w Ustce wróciła zdruzgotana. „Nigdy nie zapomnę twarzy tego dziecka. Matka udawała, że nic się nie stało”
„Najpierw pomyślałam, że chyba źle widzę. Po chwili zaczęłam się rozglądać, licząc, że za moment wszystko się wyjaśni. Minuty mijały, a ja coraz bardziej czułam, że jeśli zaraz nie zareaguję, długo będę mieć wyrzuty sumienia. Tego widoku z plaży w Ustce nie zapomnę chyba do końca życia” – pisze nasza czytelniczka.
Wakacje nad Bałtykiem mają być czasem odpoczynku i beztroski. Nasza czytelniczka przyznaje jednak, że z tegorocznego wyjazdu do Ustki najbardziej zapamiętała nie piękne zachody słońca ani spacery czy czas spędzony z rodziną, lecz kilka minut, które – jak twierdzi – nie powinny się wydarzyć. „Na twarzy tej dziewczynki malowała się rozpacz” Dzień dobry, pojechaliśmy z mężem i dwójką dzieci na tydzień do Ustki. Trafiliśmy na piękną pogodę, więc niemal całe dnie spędzaliśmy na plaży. Każdy, kto był tam w sezonie, wie, jak wygląda taki obrazek – setki parawanów, dzieci biegające z wiaderkami, kolejki po lody i tłumy ludzi. Kilka metrów od naszego parawanu leżała kobieta z córeczką, która miała może pięć albo sześć lat. Dziewczynka bawiła się przez dłuższą chwilę, potem położyła się na ręczniku i najwyraźniej zasnęła. Nie zwróciłabym na to większej uwagi, gdyby po jakimś czasie kobieta nie wstała. Poprawiła kapelusz, wzięła telefon, zarzuciła na ramię plażową torbę i odeszła w stronę promenady. Zdziwiłam się, bo ja nigdy nie zostawiłabym dziecka samego, ale pomyślałam, że na pewno zaraz wróci. Minęło kilkanaście minut. Dziewczynka otworzyła oczy i usiadła na ręczniku. Najpierw spokojnie rozejrzała się dookoła, jakby chciała sprawdzić, gdzie jest mama. Po chwili wstała i zaczęła chodzić wokół parawanu. Patrzyłam na nią coraz bardziej zaniepokojona. Słyszałam, jak woła: – Mamusiu?! Na jej twarzy pojawił się strach, którego chyba nigdy nie zapomnę. Nie płakała jeszcze, ale było widać, że za chwilę wpadnie w panikę. Nie potrafiłam siedzieć bezczynnie. Podeszłam do niej, bo sama jestem mamą i wiedziałam, jak przerażające musi być dla kilkuletniego dziecka obudzenie się na zatłoczonej plaży bez najbliższej osoby. Zapytałam spokojnie, jak ma na imię i czy wie, gdzie jest mama. Dziewczynka tylko pokręciła głową i powiedziała, że „chyba poszła”. Usiadłam z nią na ręczniku i próbowałam ją uspokoić. Powiedziałam, że na pewno zaraz wróci i że nie jest sama. „Mama wróciła z kawą i gofrem” Po kilku minutach zobaczyłam kobietę wracającą od strony deptaka. W jednej ręce trzymała kawę, w drugiej papierowe tacki z goframi. Podeszła do parawanu zupełnie spokojnie. Dziewczynka od razu się do niej przytuliła. Spodziewałam się, że usłyszę przeprosiny albo zobaczę choć odrobinę skruchy. Nic takiego się nie wydarzyło. Kobieta spojrzała na mnie i powiedziała tylko: – Przecież spała. Nie będę jej budzić. Byłam tak zaskoczona, że przez chwilę nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Wydukałam w końcu, że mała obudziła się kilka minut temu i bardzo się przestraszyła. Kobieta wzruszyła ramionami. – Nic jej się przecież nie stało. To zdanie zostało ze mną do końca wakacji. Nie wiem, czy ta mama zdaje sobie sprawę, co mogło się wydarzyć. Nie chodzi nawet o najczarniejsze scenariusze. Na tak zatłoczonej plaży wystarczy chwila, żeby przestraszone dziecko zaczęło szukać rodzica na własną rękę. Wystarczy, że pójdzie między parawany albo w stronę zejścia z plaży i po kilku minutach samo nie będzie wiedziało, gdzie jest. Nie potrafię sobie wyobrazić, żebym świadomie zostawiła je same na plaży, nawet jeśli śpią. Kawa i gofr mogą poczekać. Poczucie bezpieczeństwa dziecka nie. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Pozostawienie małego dziecka bez opieki na plaży może wiązać się z poważnym ryzykiem. W zatłoczonych nadmorskich miejscowościach wystarczy chwila, by maluch po przebudzeniu oddalił się w poszukiwaniu rodzica i stracił orientację. W takich sytuacjach liczy się każda minuta. Jeśli dorosły musi odejść choćby na chwilę – do toalety, po napój czy przekąskę – najbezpieczniej zrobić to na zmianę z drugim opiekunem albo poprosić zaufaną (!) osobę o przypilnowanie dziecka. Nawet krótka nieobecność może być dla kilkuletniego dziecka źródłem ogromnego stresu, zwłaszcza gdy budzi się w obcym, pełnym ludzi miejscu. Zobacz także: Karygodne zachowanie matki na plaży nad Bałtykiem. „Puściły jej wszystkie hamulce. Biedne dziecko” Dantejskie sceny za parawanem w Kołobrzegu. „Po wszystkim matka wytarła ręce i udawała, że nic się nie stało” Kłopotliwa scena na plaży w Międzyzdrojach: matka myślała, że nikt nie zauważy? „Ludzie odwracali wzrok”
To już plaga wśród rodziców: zabierają na wakacje darmową „nianię” i mają spokój. Po co w ogóle mieć dzieci?
Rodzice lenią się przy hotelowym basenie albo na plaży, a dziecko siedzi obok ze smartfonem w rączkach. Ekran daje chwilę wytchnienia: maluch nie marudzi, nie mówi co pięć minut, że mu się nudzi, nie domaga się uwagi. Jest darmową „nianią”, którą można zabrać ze sobą wszędzie. Tylko czy właśnie tak powinien wyglądać rodzinny odpoczynek?
Na wstępie zaznaczę: nie chodzi o to, by demonizować tablety i telefony. Każdy rodzic wie, że są sytuacje, w których ekran naprawdę staje się wybawieniem: w przychodni, gdy przestraszone dziecko zanosi się płaczem, podczas długiej podróży, gdy ulubione zabawki, kolorowanki i książeczki zawodzą, gdy trzeba pilnie coś zrobić podczas pracy zdalnej... To się zdarza, w końcu rodzice są tylko ludźmi, nawet jeśli niektórzy próbują z nich zrobić superbohaterów. Problem pojawia się wtedy, gdy urządzenie przestaje być narzędziem wsparcia, a zaczyna zastępować rodzica, z którym dziecko spędza wolny czas. Na wakacjach rodzice często rezygnują z zasad Badanie przeprowadzone w Wielkiej Brytanii przez biuro podróży Thomas Cook pokazuje, że aż 64 proc. rodziców nie ustala żadnych zasad dotyczących korzystania z urządzeń podczas wakacji. Ograniczenia wprowadza jedynie 36 proc. Dla wielu rodzin jest to zrozumiałe. Wakacje mają być przecież odpoczynkiem od codziennej rutyny, obowiązków i nieustannych negocjacji. Rodzice nie chcą kolejny raz słyszeć: „Jeszcze pięć minut”, a dzieci oczekują większej swobody. Podobny trend widać w Polsce. Z badania przeprowadzonego przez Komputronik wynika, że 46 proc. rodziców na wakacjach całkowicie znosi limity grania albo wyraźnie je zwiększa. Kolejne 27 proc. przyznaje, że zasady są wprawdzie nadal obecne, ale znacznie łagodniejsze. Tylko co piąty rodzic utrzymuje wakacyjne reguły na takim samym poziomie jak w ciągu roku. Jedna z najbardziej niepokojących danych dotyczy czasu spędzonego przed ekranem. Średnio dziecko poniżej 10. roku życia spędza przed ekranem 93 minuty dziennie. Najwięcej czasu korzystają z urządzeń sześciolatki – średnio 104 minuty. Nawet dzieci poniżej pierwszego roku życia spędzają przed ekranami około godziny dziennie. Problemem nie zawsze jest liczba minut Łatwo powiedzieć: „Moje dziecko korzysta z tabletu tylko godzinę dziennie”. Trudniej odpowiedzieć na pytanie, co w tym czasie zostało przez ekran zastąpione. Specjaliści z Child Mind Institute podkreślają, że nie zawsze najważniejsze jest samo liczenie minut spędzonych przed ekranem. Warto spojrzeć szerzej: czy dziecko dobrze sypia? Czy jest aktywne fizycznie? Czy spędza czas z rodziną i rówieśnikami? Czy ma zainteresowania, które nie wymagają ekranu? Jeśli odpowiedzi są twierdzące, dodatkowy odcinek bajki podczas wakacji prawdopodobnie nie będzie powodem do niepokoju. Jeśli jednak telefon wypiera sen, ruch, wspólne posiłki, zabawę lub relacje, wtedy warto przyjrzeć się zasadom. Jak podkreślają eksperci, nie chodzi wyłącznie o to, ile czasu dziecko spędza przed ekranem, ale o to, co przez ten ekran traci. Jak postawić granice bez codziennej wojny? Wakacyjne zasady nie muszą być surowe. Zamiast całkowicie zakazywać korzystania z urządzeń, można ustalić konkretne momenty, kiedy dziecko ma czas na telefon lub tablet. Na przykład pół godziny po obiedzie albo podczas odpoczynku w hotelu. Dziecko wie wtedy, czego się spodziewać, i rzadziej pyta o ekran przez cały dzień. Rodzice mogą też wspólnie z nim przygotować „wakacyjne menu” aktywności bez telefonu. Mogą znaleźć się na nim gry planszowe, czytanie, rysowanie, budowanie z piasku, pływanie czy zabawa z rodzeństwem. Specjaliści zwracają również uwagę, że samo odebranie urządzenia nie wystarczy. Jeśli mówimy dziecku: „Nie możesz teraz korzystać z tabletu”, warto jednocześnie podpowiedzieć, co może zrobić zamiast tego. Nuda nie musi być czymś złym, ale dzieci potrzebują czasu, by nauczyć się samodzielnie wymyślać zajęcia. Ważna jest też postawa rodziców. Trudno oczekiwać, że dziecko odłoży telefon, jeśli dorosły przez cały dzień przegląda media społecznościowe. Wspólne momenty bez ekranów mogą dotyczyć wszystkich – na przykład posiłków, wyjścia na plażę czy wieczornego spaceru. Ekran może pomagać. Nie powinien jednak zastępować rodzica Nowe zasady często wywołują protest. Dziecko może się złościć, negocjować albo wielokrotnie prosić o wyjątek. Eksperci podkreślają, że jest to normalna reakcja na zmianę. Najważniejsza jest konsekwencja – szczególnie na początku. Dzieci zwykle potrzebują czasu, by przyzwyczaić się do nowych granic. Jednocześnie rodzice nie muszą dążyć do perfekcji. Jeśli tablet pozwoli dorosłemu spokojnie zjeść posiłek, odpocząć albo przez chwilę zadbać o własne potrzeby, pojedynczy wyjątek nie przekreśla wszystkich zasad. Elastyczność czasem pomaga obniżyć napięcie w całej rodzinie. Może więc problem nie polega na tym, że rodzice zabierają tablet na wakacje. Problem zaczyna się wtedy, gdy urządzenie staje się głównym sposobem na zajęcie dziecka, a wspólny wyjazd zamienia się w kilka równoległych wakacji – rodzice odpoczywają, dzieci oglądają, a rodzinne chwile przechodzą obok. Bo ekran może być pomocnikiem. Nie powinien jednak stać się kimś, kto przeżywa wakacje z dzieckiem za rodziców. Źródła: childmind.org, thomascook.com, wp.pl Zobacz także: 5-punktowy plan, by odkleić przedszkolaka od ekranu. Zacznij dziś, bo będzie tylko gorzej
Wielu rodziców robi to odruchowo. „To było nasze pierwsze all inclusive. Przez własne dzieci stałam się obiektem kpin”
„Dwa lata odkładaliśmy na ten wyjazd, a tu taki wstyd! Dopiero gdy zobaczyłam reakcję innych gości i usłyszałam, co powiedział kelner, zrozumiałam, że złamałam jedną z zasad, o której nikt wcześniej mi nie powiedział” – pisze nasza czytelniczka.
Pierwszy wyjazd na wakacje all inclusive potrafi zaskoczyć nie tylko bogatym bufetem, ale także zasadami, które dla stałych bywalców wydają się oczywiste. Nasza czytelniczka przekonała się o tym podczas rodzinnego wyjazdu do Egiptu. Jak sama przyznaje, chciała dobrze, a skończyło się ogromnym wstydem. „Na ten wyjazd odkładaliśmy pieniądze przez dwa lata” Dzień dobry, ja i mój mąż nigdy nie należeliśmy do osób, które co roku latają na egzotyczne wakacje. Mamy dwójkę dzieci – pięcioletnią córkę i siedmioletniego syna. Żeby polecieć do Egiptu, odkładaliśmy pieniądze prawie dwa lata. Dla nas to był naprawdę duży wydatek i spełnienie marzeń. Wszystko było dla nas nowe. Ogromny hotel, kilka basenów, restauracje, przekąski, lody. Dzieci były zachwycone i co chwilę chciały coś zjeść. Raz frytki, raz owoce, raz ciastko. Myślałam, że skoro wszystko jest w cenie, to mogę po prostu zabrać coś do pokoju albo nad basen. Nie przyszło mi do głowy, że robię coś niewłaściwego. Tamtego wieczoru siedzieliśmy przy kolacji, a córka zjadła tylko kilka kęsów. Powiedziała, że teraz nie chce, ale na pewno zgłodnieje po kąpieli. Pomyślałam, że szkoda będzie znowu iść z mokrymi dziećmi przez pół hotelu do restauracji. Wzięłam więc kilka bułeczek, trochę sera, dwa banany i zawinęłam w serwetkę. Nie robiłam tego po to, żeby coś wynosić na zapas. Po prostu chciałam mieć coś dla dzieci później. „Nikt wcześniej mi tego nie powiedział” Kiedy wychodziliśmy z restauracji, podszedł do mnie kelner. Był bardzo uprzejmy. Uśmiechnął się i powiedział po angielsku, że jedzenie z restauracji powinno być spożywane na miejscu i nie można go wynosić do pokoju. Zrobiło mi się gorąco. Oddałam wszystko bez słowa. Najgorsze było jednak to, że kilka osób siedzących przy stolikach spojrzało na mnie z takim uśmiechem, jakby właśnie zobaczyli kogoś, kto próbuje wynieść pół bufetu i kradnie w dodatku. Naprawdę miałam ochotę zapaść się pod ziemię. Przez resztę wieczoru czułam się okropnie. Dopiero następnego dnia rezydent wyjaśnił nam, że w wielu hotelach obowiązuje zasada, zgodnie z którą jedzenie z głównej restauracji powinno być spożywane właśnie tam. Chodzi między innymi o względy higieniczne, bezpieczeństwo żywności i ograniczenie marnowania jedzenia. Przyznam szczerze, że wcześniej nie miałam o tym pojęcia. Nie chciałam nikogo oszukać. Nie wynosiłam jedzenia dla sąsiadów ani na drogę powrotną. Chciałam po prostu mieć banana i bułkę dla dzieci, kiedy zgłodnieją godzinę później. Dzisiaj wiem, że następnym razem po prostu poszłabym z nimi do baru z przekąskami albo sprawdziła, co jest dostępne między głównymi posiłkami. Mam tylko nadzieję, że jeśli ktoś przeczyta mój list przed pierwszym wyjazdem na all inclusive, uniknie takiego wstydu. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Zasady dotyczące wynoszenia jedzenia z restauracji różnią się w zależności od hotelu. W wielu obiektach jedzenie z głównego bufetu powinno być spożywane na miejscu, a personel może zwrócić uwagę gościom próbującym wynosić posiłki. Powody są różne – od kwestii higienicznych i bezpieczeństwa żywności, przez ograniczanie marnowania jedzenia, po wewnętrzny regulamin hotelu. Jednocześnie w wielu hotelach działających w formule all inclusive przez dużą część dnia dostępne są bary z przekąskami, owocami, lodami czy napojami. Warto już pierwszego dnia zapytać obsługę lub rezydenta o godziny ich otwarcia i obowiązujące zasady. Dzięki temu łatwiej uniknąć nieporozumień i w pełni cieszyć się wakacjami. Zobacz także: Z all inclusive w Turcji wróciła zawstydzona. „Dzieci chciały iść do restauracji. Spojrzeli na nas na wejściu i od razu wyprosili” „Chciałam odpocząć od dzieci, więc pojechaliśmy z mężem na luksusowe wczasy all inclusive w Grecji. Los z nas zakpił” „Na rodzinnym all inclusive w Egipcie czułam się jak gość drugiej kategorii. Dopiero inna mama z Polski zdradziła mi, dlaczego patrzą na mnie z pogardą”