„Zabrałam wnuki do Krynicy Morskiej, żeby córka wreszcie odsapnęła. Zamiast wdzięczności spotkała mnie najgorsza zdrada”
Myślałam, że robię dla niej coś dobrego, zabierając wnuki na wakacje. Kiedy zadzwoniłam z niespodzianką, usłyszałam, co tak naprawdę dzieje się w moim własnym mieszkaniu.
Od początku uważałam to za świetny pomysł. Sylwia, moja córka, od miesięcy narzekała, że w mieszkaniu trzeba przeprowadzić generalny remont. Mówiła o zrywaniu podłóg, malowaniu, wymianie instalacji. Przy dwójce małych dzieci, siedmioletnim Julku i pięcioletniej Helenki, to brzmiało jak koszmar. Wtedy wpadłam na pomysł, który wydawał mi się wręcz idealny. – Pojadę z dzieciakami do Krynicy Morskiej – zaproponowałam pewnego niedzielnego popołudnia, kiedy wpadła do mnie na obiad. – Dwa tygodnie nad morzem. Helenka pooddycha jodem, Julek pobiega po plaży, a ty z Maćkiem ogarniecie ten wasz bałagan bez stresu i ciągłego pilnowania, żeby dzieci w coś nie wdepnęły. Sylwia spojrzała na mnie z taką wdzięcznością, że aż zrobiło mi się ciepło na sercu. Od razu zaczęła dziękować, mówiła, że to uratuje im życie i że jestem najlepszą mamą i babcią na świecie. Nawet Maciek, mój zięć, który zazwyczaj rzadko okazuje emocje, wydawał się szczerze wzruszony. Zorganizowałam wszystko sama. Opłaciłam pensjonat, kupiłam bilety na pociąg. Chciałam, żeby mieli czystą głowę. Mieszkaliśmy z Sylwią i jej rodziną pod jednym dachem od trzech lat. Po śmierci mojego męża, a jej ojca, uznaliśmy, że tak będzie łatwiej i oszczędniej. Zgodziłam się oddać im większość mojego dużego mieszkania, zostawiając dla siebie tylko jeden pokój i dostęp do wspólnej kuchni i łazienki. Było trochę ciasno, ale przecież to rodzina. Wyjazd był naprawdę udany. Pogoda dopisywała, dzieciaki bawiły się świetnie. Czułam się potrzebna. Wieczorami, kiedy wnuki już spały, lubiłam posiedzieć na balkonie, słuchając szumu fal i myśląc o tym, jak fajnie będzie wrócić do odnowionego, świeżego mieszkania. Niespodzianka, która zniszczyła wszystko W połowie drugiego tygodnia, w czwartek, postanowiłam zrobić Karolinie niespodziankę. Helena narysowała piękny obrazek dla mamy – całą naszą trójkę na plaży. Julek znalazł jakiś niesamowity kamień w kształcie serca. Pomyślałam, że zadzwonię do niej przez wideo, żeby pokazać jej te skarby i zobaczyć, jak postępują prace remontowe. Zawsze lubiłam wiedzieć, co się dzieje w domu. Wybrałam numer na komunikatorze. Sygnał długo nie odpowiadał. W końcu ekran się zaświecił, ale zamiast twarzy Karoliny zobaczyłam jakiegoś obcego mężczyznę w roboczym kombinezonie, umorusanego farbą. – Halo? – powiedział, mrużąc oczy i patrząc w ekran telefonu. – Dzień dobry – odpowiedziałam nieco zdezorientowana. – Przepraszam, chyba dzwonię na zły numer. Szukam Sylwii. – A, pani Sylwia zostawiła telefon na blacie, zaraz ją zawołam – rzucił mężczyzna. Odwrócił się, wciąż trzymając telefon tak, że widziałam przedpokój i fragment mojego pokoju. Zamarłam. W tle, przez otwarte drzwi do mojego pokoju, zobaczyłam coś, co zmroziło mi krew w żyłach. Moje meble zniknęły. Moja ukochana, stara szafa dębowa, łóżko, komoda ze zdjęciami... wszystko zniknęło. Zamiast tego na środku pokoju stały rzędem poukładane kartony. Dużo kartonów. I sterta worków na śmieci. – Pani Sylwio! Ktoś do pani dzwoni! – krzyknął mężczyzna. Zanim Sylwia podeszła do telefonu, usłyszałam jej głos z głębi mieszkania. – Panie Tomku, proszę jeszcze wynieść te pudła z rzeczami mamy do piwnicy. Powinny się zmieścić obok starych rowerów. A w piątek przyjeżdżają ci studenci oglądać ten pokój, więc musimy to szybko ogarnąć. – Studenci? – usłyszałam własny, drżący głos, zanim zdążyłam ugryźć się w język. Mężczyzna w kombinezonie spojrzał na ekran, wciąż trzymając telefon. – No, pod wynajem ten pokój szykują – powiedział z prostotą, nieświadomy tego, z kim rozmawia. – Cały ten remont to głównie po to, żeby osobne wejście dorobić i wynająć. To nie był zły sen Nagle w kadrze pojawiła się twarz Sylwii. Była zdyszana, włosy miała spięte w niedbały kok. Uśmiechała się, ale uśmiech zniknął z jej twarzy, gdy tylko zobaczyła mnie na ekranie. – Mamo? – jej głos nagle zrobił się cienki, piskliwy. Złapała telefon od robotnika i szybko odwróciła obiektyw w stronę ściany, tak żebym widziała tylko gładki tynk. – Sylwia... – zaczęłam, czując, jak serce wali mi w piersi jak szalone. – Co to za kartony w moim pokoju? O czym mówił ten pan? Jacy studenci? Zapadła cisza. Słyszałam tylko w tle stukanie młotka i warkot wiertarki. – Mamo, to... to nie tak, jak myślisz – zaczęła, plącząc się w zeznaniach. – Zrobiło się małe zamieszanie z remontem, musieliśmy wszystko wynieść... żeby położyć nowe panele. – Nowe panele kładzie się w moim pokoju? Mówiłaś, że robicie tylko salon i przedpokój – mój głos stawał się coraz chłodniejszy. – No tak, ale... Maciek stwierdził, że jak już robimy, to zrobimy wszystko. A te kartony... to tylko na chwilę. – A wynajem? Słyszałam, co mówiłaś do tego pana. Mówiłaś, że w piątek przychodzą studenci oglądać pokój. Sylwia znów zamilkła. Słyszałam jej przyspieszony oddech. Przez chwilę miałam nadzieję, że to wszystko to jakieś głupie nieporozumienie, że zaraz wszystko mi wyjaśni, że to pomyłka. Ale ona po prostu milczała. – Sylwia, powiedz mi prawdę. Wyrzucacie mnie? – zapytałam wprost, a łzy same napłynęły mi do oczu. Westchnęła ciężko. – Mamo... no posłuchaj. Maciek stracił premię, raty kredytu za samochód poszły w górę. My ledwo spinamy budżet. Zastanawialiśmy się nad tym od dawna. Ten pokój jest ogromny. Gdybyśmy go wynajęli dwóm studentom, mielibyśmy dodatkowe dwa tysiące co miesiąc. To by nas uratowało. – A ja? Gdzie ja mam mieszkać? – zapytałam cicho, nie mogąc uwierzyć w to, co słyszę. – Mamo, przecież masz tę małą kawalerkę po cioci Krysi na drugim końcu miasta. Ona i tak stoi pusta... Myśleliśmy, że się tam przeniesiesz. Tam ci będzie lepiej, spokojniej. U nas ciągle hałas, dzieciaki... A my naprawdę potrzebujemy tych pieniędzy. Oparłam się o barierkę balkonu, czując, że nogi odmawiają mi posłuszeństwa. Kawalerka po cioci Krysi. Mała klitka na obrzeżach, w starym bloku bez windy, w którym trzeba było palić w piecu. Trzymałam ją tylko dlatego, że nie mogłam się zebrać, żeby ją sprzedać. – I tak po prostu... pakujecie moje rzeczy, podczas gdy ja zajmuję się waszymi dziećmi na wakacjach? – wykrztusiłam. – Nawet ze mną o tym nie porozmawialiście? – Chcieliśmy! – przerwała mi gwałtownie. – Chcieliśmy porozmawiać, jak wrócicie. Zrobilibyśmy ci niespodziankę, ładnie byśmy cię tam urządzili... Mamo, zrozum, to dla nas jedyne wyjście. Rozłączyłam się bez słowa. Siedziałam na balkonie przez długie godziny, patrząc w morze, które nagle przestało mi się podobać. Moja własna córka wymyśliła intrygę, żeby pozbyć się mnie z mojego własnego domu, w którym pozwoliłam jej zamieszkać. Wykorzystała moją chęć pomocy, moją miłość do wnuków, żeby za moimi plecami spakować całe moje życie do kartonów i wyrzucić do piwnicy. Reszta wyjazdu była koszmarem. Uśmiechałam się do Julka i Helenki, chodziłam z nimi na lody, ale w środku byłam martwa. Kiedy wróciliśmy do Warszawy, odebrałam klucze do kawalerki i poprosiłam sąsiada, żeby pomógł mi przewieźć moje rzeczy z piwnicy. Sylwia próbowała dzwonić, próbowała tłumaczyć, Maciek też się odzywał, ale nie chciałam z nimi rozmawiać. Powiedziałam tylko, że mieszkanie prawnie należy do mnie, więc studenci będą musieli poczekać. A oni mają miesiąc na wyprowadzkę. Barbara, 59 lat Zobacz też: „Teściowie balują na Santorini, a my klepiemy biedę z 3 dzieci. Powinni nam pomóc z kredytem, zamiast wydawać na głupoty”
„Dzieci sąsiadów bezczelnie przesiadują u nas latem całe dnie. Wystarczyły 3 słowa SMS-em i matka szybciutko zabrała je do domu”
Moje działkowe zacisze bardzo szybko zamieniło się w darmowe, głośne i potwornie męczące przedszkole, a wszystko za sprawą lokatorów zza płotu. Dzieci sąsiadów bezczelnie przesiadywały u nas całe dnie, traktując nasz dom jak darmowy hotel. Przez kilka dni zaciskałam zęby, udając, że wszystko jest w porządku, ale wczoraj moja cierpliwość ostatecznie się wyczerpała. Wystarczyły trzy słowa wysłane SMS-em i ich wiecznie zajęta sobą matka szybciutko, wręcz w podskokach zabrała swoje pociechy do domu.
Wszystko zaczęło się pod koniec czerwca, kiedy pogoda zaczęła nas rozpieszczać, a mój mąż rozstawił na trawniku wielki basen ogrodowy z drabinką i trampolinę. Zaledwie godzinę później przez dziurę w żywopłocie przecisnęła się dwójka dzieciaków sąsiadki z naprzeciwka − ośmioletni Igor i sześcioletnia Oliwia. Początkowo pomyślałam, że to miło, iż Maja i Filip będą mieli towarzystwo do rzucania piłką. Poczęstowałam ich arbuzem, nalałam kompotu i pozwoliłam skakać. Szybko jednak okazało się, że ten niewinny jednorazowy gest został odebrany jako oficjalne zaproszenie na stałe. Konflikty sąsiedzkie w wakacje, czyli jak stałam się darmową nianią Od tamtego dnia Igor i Oliwia meldowali się u nas na wycieraczce równo o dziewiątej rano, jeszcze zanim zjedliśmy porządne śniadanie, a wychodzili dopiero po dwudziestej, kiedy słońce chyliło się ku zachodowi. Konflikty sąsiedzkie na polskiej wsi to temat rzeka, ale bezczelność ich matki, Marzeny, przechodziła ludzkie pojęcie. Kobieta całymi dniami siedziała u siebie na tarasie, piła kawę albo jeździła do miasta na zakupy i manicure, mając pełną świadomość, że jej dzieci spędzają czas pod moją opieką. Nie zapytała nawet, czy nie trzeba kupić zgrzewki wody, mimo że jej dzieci wypijały litry moich soków i zjadały podwieczorki przygotowane dla moich własnych maluchów. Stałam się darmową nianią na pełen etat, i to bez słowa „dziękuję”. Moje dzieci były już zmęczone tym wiecznym hałasem, a ja nie mogłam nawet wyjść do toalety, bo przecież musiałam kontrolować czwórkę dzieciaków szalejących w głębokiej wodzie w basenie. Jak postawić granice wygodnickim sąsiadom? Wczoraj nastąpił moment krytyczny. Igor podczas szaleństw na trampolinie z impetem popchnął mojego małego Filipa, który spadł na trawę i zaniósł się głośnym płaczem. Gdy podbiegłam, żeby go przytulić, Igor nawet nie przeprosił − bezczelnie burknął pod nosem, że młody jest mięczakiem i psuje im zabawę, po czym poszedł do kuchni i bez pytania wyciągnął z lodówki ostatni serek waniliowy. Krew we mnie zawrzała. Spojrzałam na zegarek − była trzynasta. Marzena zapewne znowu relaksowała się na swoim leżaku za płotem, ciesząc się ciszą w swoim czystym domu. Uznałam, że dość tego dobrego i czas najwyższy postawić granice sąsiadom, zanim całkowicie wejdą mi na głowę i zniszczą resztę mojego urlopu. Nie miałam ochoty iść tam osobiście i robić karczemnej awantury na całą wieś, bo nie znoszę taniego, publicznego dramatu. Wyciągnęłam z kieszeni telefon, otworzyłam komunikator i napisałam do Marzeny krótkiego, niezwykle konkretnego SMS-a. Treść składała się z zaledwie trzech słów, ale zadziałała. Napisałam po prostu: „Zaczynamy płatne animacje”. Do wiadomości dołączyłam zdjęcie cennika z internetu, na którym godzina opieki nad dzieckiem wynosiła pięćdziesiąt złotych za osobę, dodając uśmiechniętą emotikonkę. Dzieci sąsiadów zniknęły z naszego podwórka Efekt przeszedł moje najśmielsze oczekiwania. Nie minęły nawet dwie minuty, a na naszej ścieżce ogrodowej pojawiła się czerwona z wściekłości i potwornie zawstydzona Marzena. Nie miała już na sobie okularów przeciwsłonecznych, a z jej twarzy zniknął ten wieczny, lekceważący uśmieszek. Wpadła na podwórko, chwyciła Igora i Oliwię za ręce i bez słowa wyjaśnienia, niemal w biegu, pociągnęła ich w stronę dziury w żywopłocie. Na koniec rzuciła tylko w moją stronę lodowate: „Bardzo śmieszne, Ala. Nie wiedziałam, że jesteś taka drobiazgowa”. Od tamtego momentu na naszym podwórku w końcu zapanowała upragniona, błoga cisza. Igor i Oliwia już nie pojawiają się na naszej działce, a Marzena udaje, że mnie nie widzi, kiedy przejeżdżam samochodem obok jej bramy. Darmowa opieka nad dziećmi skończyła się w ułamku sekundy, gdy w grę weszły realne pieniądze. Piszę ten list ku przestrodze dla wszystkich mam, które dają się wykorzystywać na urlopach, „bo to przecież tylko dzieci”. Dziewczyny, nie bójcie się stawiać granic i głośno mówić „nie”, bo Wasz święty spokój i komfort Waszych własnych dzieci są warte o wiele więcej niż sztuczne, fałszywe uśmieszki toksycznych sąsiadów zza płotu. Z poważaniem, Alicja z Mazur Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wysłałam męża z Leosiem na zakupy, wrócił sam z przemoczoną czapeczką. Zdążyłam tylko wykrzyczeć, gdzie jest mój syn”
„W dzieciństwie całe lato spędzałam z dziadkami i nikt nie narzekał. Dziś seniorzy mają w nosie wnuki, wolą potańcówki w sanatorium”
Piszę do Was z potwornym żalem w sercu i z poczuciem absolutnej bezsilności. Wakacje dopiero się zaczęły, a ja już mam ochotę spakować walizkę i uciec na bezludną wyspę. Powód? Wakacyjny horror, który co roku dotyka miliony młodych rodziców w tym kraju. Chodzi o opiekę nad dziećmi w czasie tych nieszczęsnych dwóch miesięcy wolnego od szkoły. Jesteśmy z mężem normalnymi, pracującymi ludźmi, żadne z nas nie ma dwumiesięcznego urlopu. Mamy dwójkę dzieciaków. I wiecie co? Właśnie zaliczyłam totalny zjazd emocjonalny, bo po raz kolejny zderzyłam się ze ścianą, którą postawili przed nami nasi rodzice. Dzisiejsi dziadkowie mają w nosie wnuki, a ich jedyną odpowiedzią na prośbę o pomoc jest rzucone od niechcenia, że oni już swoje dzieci wychowali.
Kiedy byłam w wieku mojego syna, całe wakacje spędzałam z dziadkami i nikt z tego powodu nie robił żadnych problemów. Rodzice pakowali mnie i mojego brata pod koniec czerwca do pociągu i jechaliśmy na wieś albo na działkę. Babcia z dziadkiem czekali na nas z otwartymi ramionami. Nikt nie narzekał, nikt nie liczył godzin, nikt nie mówił, że jesteśmy ciężarem. Spędzaliśmy tam bite dwa miesiące, jedząc czereśnie prosto z drzewa i ganiając za psem. To były najpiękniejsze chwile mojego dzieciństwa, a moi dziadkowie byli dla nas najważniejszymi ludźmi na świecie. Byli dumni, że mogą spędzać czas z wnukami i pokazywać nam świat. Wakacje u dziadków to przeszłość, której bardzo mi brakuje Dzisiaj, kiedy sama jestem matką i desperacko potrzebuję chociaż tygodnia wsparcia, słyszę tylko litanię wymówek. Moja mama i teściowa kompletnie odcięły się od tamtego modelu rodziny. Dla nich wakacje u babci to jakaś abstrakcja, przeżytek, w który nie zamierzają się bawić. Kiedy w zeszłym tygodniu usiadłam z kalendarzem w ręku i zapytałam mamę, czy mogłaby wziąć Antosia i Zuzię chociaż na pięć dni w lipcu, żebym mogła normalnie pójść do pracy, usłyszałam, że ma już zaplanowany turnus w Ciechocinku. Pięć dni! Nie prosiłam o dwa miesiące, tylko o niecały tydzień. Ale dla mojej mamy pięć dni z własnymi wnukami to za duży kłopot, bo przecież tam czekają na nią dancingi i masaże. Dlaczego współcześni dziadkowie nie chcą pomagać przy wnukach? Mam wrażenie, że dzisiejsi seniorzy przeszli jakąś dziwną transformację. Moja teściowa co chwilę wrzuca na Facebooka zdjęcia z kolejnych wycieczek emerytów, z wyjść do opery albo z potańcówek w sanatorium. Żyje pełnią życia, kupuje nowe garsonki i realizuje swoje pasje. Super, naprawdę bardzo się cieszę, że ma siłę i pieniądze na rozrywki. Ale dlaczego w tym wszystkim nie ma miejsca dla Antosia i Zuzi? Kiedy teściowa przyjeżdża do nas raz na dwa miesiące, posiedzi godzinę, zrobi sobie zdjęcie z małą, wrzuci do sieci z podpisem, że kocha nad życie, a potem zbiera się, bo spieszy się na spotkanie klubu seniora. To jest czysta hipokryzja. Z jednej strony wielka miłość na pokaz, a z drugiej totalna znieczulica na nasze codzienne problemy. Kiedy pytam teściową, dlaczego nie chce zabrać małej na weekend, słyszę, że ona już swoje przeżyła, swoje dzieci odchowała, a teraz ma czas dla siebie. Rozumiem, że emerytura to czas odpoczynku, ale czy bycie babcią oznacza tylko kupowanie drogich prezentów na urodziny i unikanie jakiejkolwiek odpowiedzialności? Dlaczego współcześni dziadkowie nie chcą pomagać przy wnukach i traktują je jak zło konieczne, które burzy ich idealny, święty spokój? My z mężem stajemy na rzęsach, żeby opłacić półkolonie, które kosztują fortunę, a nasi rodzice w tym samym czasie bawią się na turnusach i mają nas głęboko gdzieś. Samotne rodzicielstwo i brak wsparcia ze strony najbliższej rodziny Czuję się w tym wszystkim potwornie samotna. Moje koleżanki z pracy mają dokładnie to samo. Wszystkie narzekamy, że zostałyśmy rzucone na głęboką wodę bez żadnego koła ratunkowego. Nasze matki i teściowe wolą własne wygody niż budowanie prawdziwej relacji z dziećmi. A potem słyszę te pełne pretensji pytania podczas wigilii: czemu te dzieci takie dzikie, czemu Antoś nie chce rozmawiać z babcią przez telefon, czemu Zuzia się wstydzi? A jak ma się nie wstydzić obcej kobiety, która widzi ją trzy razy w roku i to tylko wtedy, kiedy akurat nie ma w planach wyjazdu do wód? Nigdy nie wybaczę moim bliskim tego, jak bardzo nas teraz zawiedli. Ten brak wsparcia ze strony najbliższej rodziny po prostu niszczy moje poczucie bezpieczeństwa. Zostaliśmy z mężem sami z tym wakacyjnym chaosem, z długami za prywatne opiekunki i z poczuciem, że nasza rodzina istnieje tylko na papierze. Mam nadzieję, że inne matki napiszą, jak to wygląda u nich. Czy tylko moi rodzice i teściowie zmienili się w egoistycznych turystów, którzy wolą Ciechocinek od własnej krwi, czy to już po prostu plaga naszych czasów? Bo ja na ten moment mam po prostu złamane serce. Kinga Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Mąż wysłał matce zdjęcie brudnych naczyń i bałaganu w salonie. Gdy teściowa wparowała do naszego domu, wybuchła płaczem”
Oburzająca scena na plaży w Ustroniu. „Rodzice tej dziewczynki chyba myśleli, że nikt nie patrzy”
Brak kultury i podstawowej higieny u niektórych po prostu przechodzi ludzkie pojęcie. Wczoraj byłam świadkiem sytuacji, która dosłownie odebrała mi apetyt na resztę wyjazdu. Rodzice tamtej dziewczynki chyba myśleli, że nikt nie widzi, albo po prostu mają za nic jakiekolwiek zasady.
Wszystko wydarzyło się wczoraj około południa, kiedy na plaży panował gigantyczny ścisk. Parawan stał przy parawanie, wokół biegały dziesiątki dzieciaków, a dorośli relaksowali się w pełnym słońcu. Tuż obok nas rozłożyło się małżeństwo na oko przed czterdziestką z córeczką, małą dziewczynką w wieku około czterech lat. Kultura na plaży i higiena dzieci nad Bałtykiem to totalna fikcja Od samego początku rzuciło mi się w oczy, że rodzice małej są potwornie wygodni − leżeli plackiem na kocyku, sączyli zimne napoje i rozmawiali w najlepsze, kompletnie nie przejmując się otoczeniem. W pewnym momencie mała podeszła do matki i zaczęła pociągać ją za rękę, mówiąc głośno, że bardzo chce jej się siusiu. Byłam pewna, że matka wstanie, założy dziecku klapki i pójdzie z nią do publicznej toalety, która znajdowała się tuż przy zejściu z plaży, jakieś pięćdziesiąt metrów od naszych parawanów. To, co wydarzyło się chwilę później, całkowicie mnie jednak zszokowało. Kultura na plaży w wykonaniu tych ludzi okazała się totalną fikcją. Kobieta nawet nie podniosła się z ręcznika. Machnęła tylko ręką w stronę brzegu i powiedziała do małej na cały głos, żeby poszła do wody i tam zrobiła siusiu, bo morze jest wielkie i nikt nie zauważy. Dlaczego rodzice pozwalają dzieciom sikać do morza i do piasku? Słuchałam tego z szeroko otwartymi ustami, nie wierząc własnym uszom. Dziewczynka, posłuszna poleceniu matki, pogoniła do brzegu, weszła do wody po kolana, tuż obok grupy innych maluchów, które radosne pluskały się w falach, i po prostu załatwiła swoją potrzebę fizjologiczną. I jeszcze ojciec małej patrzył na całą sytuację z głupkowatym uśmieszkiem, jakby to było najnormalniejsze zachowanie pod słońcem. Dlaczego rodzice pozwalają dzieciom sikać do morza i udają, że problemu nie ma? Przecież to jest szczyt bezczelności i kompletny brak szacunku do innych plażowiczów. Kilka metrów dalej bawił się mój syn, który co chwilę nurkował w wodzie i głośno się śmiał. Na samą myśl o tym, co pływa w tej wodzie przez taką skrajną ignorancję dorosłych ludzi, zrobiło mi się autentycznie niedobrze. Kiedy dziewczynka wróciła pod parawan, nie wytrzymałam. Zwróciłam matce uwagę, mówiąc spokojnie, ale stanowczo, że toaleta jest tuż obok i robienie z Bałtyku publicznego szamba jest po prostu nie w porządku wobec nas wszystkich. Kobieta zmierzyła mnie lodowatym wzrokiem od stóp do głów i fuknęła, że mam się zająć swoim dzieckiem, a nie pilnować cudzych, bo to przecież tylko małe dziecko i naturalna sprawa. Brak wstydu i podstawowych manier na urlopie Ta sytuacja idealnie pokazuje potworny problem, z jakim mierzymy się co roku w polskich kurortach. Ludzie wchodzą w tryb pełnego luzu i wydaje im się, że na wakacjach wszystkie zasady kultury przestają obowiązywać. Pozwalanie dzieciom na załatwianie potrzeb do wody, w której kąpią się dziesiątki innych osób, to nie jest bezstresowe wychowanie − to jest zwykłe, prymitywne niechlujstwo i brak wstydu. Najbardziej przeraża mnie fakt, że tacy rodzice od najmłodszych lat uczą swoje dzieci, że mogą robić co chcą, gdzie chcą i mają głęboko w nosie komfort i zdrowie innych ludzi wokół. Czy naprawdę tak ciężko jest założyć dziecku te nieszczęsne klapki i przejść kilka metrów do toalety, zamiast fundować wszystkim wokół pokaz totalnej wiochy? Ja po wczorajszym dniu mam po prostu potworny niesmak i za każdym razem, gdy mój syn chce wejść do wody, mam ochotę zabronić mu kąpieli. Z poważaniem, zniesmaczona mama Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Moja rodzina stała się pośmiewiskiem na all inclusive w Turcji. Najpierw nałożyłam na talerz kawałek baklawy. Po chwili podszedł kelner”
„Majka za nic nie chciała jeździć do teściów na działkę. Dopiero tego lata dowiedziałam się, dlaczego, i mój świat runął”
Stosunki z moimi teściami, Danutą i Romanem, od zawsze przypominały stąpanie po kruchym lodzie. Choć bardzo kochałam mojego męża, jego rodzice zawsze wydawali mi się ludźmi chłodnymi, zdystansowanymi i skorymi do wiecznej, cichej krytyki. Każda nasza decyzja wychowawcza była przez nich komentowana z lekkim pobłażaniem. Kiedy więc od zeszłego roku moja dziewięcioletnia córka zaczęła unikać wyjazdów na ich podmiejską działkę, w mojej głowie zapaliła się czerwona lampka. Młodszy syn, sześcioletni Filip, pakował się z radością, a Majka na samą myśl o weekendzie u dziadków stroiła fochy, symulowała ból brzucha i płakała, że woli zostać w dusznej Warszawie. Byłam pewna, że dziadkowie stosują wobec niej jakieś toksyczne metody wychowawcze. Dopiero tego lata dowiedziałam się, co tam się stało, i mój świat całkowicie runął.
Przez całą wiosnę żyłam w stanie totalnego napięcia. Rozmawiałam z mężem, ale on tylko bezradnie rozkładał ręce, twierdząc, że to pewnie zwykły, nastoletni bunt i małej nudzi się na wsi bez koleżanek i internetu. Ja jednak wiedziałam swoje. Moja matczyna intuicja podpowiadała mi, że za milczeniem Majki kryje się jakaś mroczna, rodzinna tajemnica. Czy teściowa znowu skrytykowała jej wygląd? Czy teść nakrzyczał na nią za zepsucie jakiegoś narzędzia w ogrodzie? Paraliżujące domysły i śledztwo na klatce schodowej W ostatnią sobotę czerwca nie wytrzymałam. Kiedy mąż miał zawieźć Filipa na weekend na działkę, postanowiłam wziąć Majkę z zaskoczenia. Zapowiedziałam, że jedziemy tam razem i nie przyjmę żadnej odmowy. Dziewczynka na tę wiadomość zalała się łzami, schowała twarz w poduszkę i błagała mnie na kolanach, żebyśmy zawróciły. Jej potworny, niewytłumaczalny lęk sprawił, że sama zaczęłam drżeć. Dojeżdżając na miejsce, byłam przygotowana na najgorsze − na potężną awanturę z teściami i natychmiastowe zerwanie z nimi kontaktu raz na zawsze. Widok za szopą, który odebrał mi mowę Gdy tylko auto zatrzymało się przed bramą, Maja wyskoczyła z tylnego siedzenia i z głośnym płaczem pobiegła w głąb ogrodu. Pobiegłam za nią na oślep, gotowa bronić dziecka przed czymkolwiek. Minęłam grządki teściowej, skręciłam za starą drewnianą szopę na narzędzia, w miejsce, do którego Roman zawsze zabraniał nam wchodzić, tłumacząc, że trzyma tam niebezpieczne maszyny. I w tym samym ułamku sekundy po prostu zamarłam. Mój budowany przez miesiące świat podejrzeń i oskarżeń runął w posadach, a nogi ugięły się pode mną z wrażenia. Na skraju działki, rozpięty pomiędzy trzema potężnymi dębami, wznosił się absolutnie zjawiskowy, gigantyczny, piętrowy domek na drzewie. Wyglądał jak z najpiękniejszego amerykańskiego filmu dla dzieci − miał stabilne schodki, drewniane tarasy, małe okienka z firankami, a z boku wisiał profesjonalny, linowy tor przeszkód. Pod drzewem stał mój teść, Roman, trzymając w ręku młotek i pędzel z farbą. Obok niego teściowa Danuta właśnie układała miękkie poduchy na małym ganku. Maja siedziała na najniższym stopniu schodków, ukrywając zapłakaną twarz w dłoniach. Prawda ukryta w koronach drzew Okazało się, że cała ta „trauma” mojej córki i jej paniczna niechęć do wyjazdów na działkę były wynikiem... niezwykłej, dziecięcej lojalności. W zeszłe wakacje Majka przypadkowo podejrzała dziadka rysującego w garażu plany tego domku. Roman, chcąc zrobić wnuczce oraz jej młodszemu bratu oszałamiającą niespodziankę na zbliżające się dziesiąte urodziny, błagał ją o zachowanie absolutnego sekretu. Mała tak bardzo wzięła sobie do serca prośbę dziadka i tak potwornie bała się, że podczas wspólnych wyjazdów z nami puści parę z ust i popsuje Romanowi całą radość, że wolała wymyślać najbardziej absurdalne kłamstwa i fochy, byle tylko nie jechać na działkę w naszej obecności. Teść budował to cudo w tajemnicy przez niemal rok, poświęcając każdą wolną chwilę i oszczędności, a teściowa w tajemnicy przed nami szyła wyposażenie wnętrza. Kiedy Danuta podeszła do mnie, zobaczyła moje zapłakane oczy i mocno mnie przytuliła, poczułam, jak cały zbierający się we mnie od miesięcy jad ulatuje w powietrze. Moje oskarżenia wobec teściów okazały się najgłupszą rzeczą na świecie. Siedzieliśmy potem wszyscy na drewnianym tarasie domku, jedząc ciasto drożdżowe, a ja ryczałam jak bóbr ze wzruszenia, patrząc na moją dzielną, lojalną Hanię i na teściów, którzy pod maską chłodu ukrywali tak gigantyczne pokłady miłości do naszych dzieci. Zobacz też: „Mam żonę w Polsce i przyjaciółkę w Hiszpanii. Nie zostawię żadnej, przecież mamy dzieci”
Świetlice szkolne powinny działać w lipcu i sierpniu nawet do wieczora? „Rodzice mają prawo do wakacji”
Właśnie układam wakacyjny grafik dla moich dzieci – sześcioletniego Leona i dziewięcioletniej Weroniki. I powiem Wam szczerze: mam ochotę rzucić tym wszystkim i po prostu się rozpłakać. Kolejny rok z rzędu państwo funduje nam ten sam, absurdalny surwiwal. Szkoła zamyka drzwi na klucz, a pracujący rodzice zostają zepchnięci na margines. Uważam, że czas skończyć z tym fikcyjnym systemem, który udaje, że we współczesnym świecie matka i ojciec mogą nagle zniknąć z pracy na dwa miesiące. Świetlice szkolne powinny działać w lipcu i sierpniu nawet do wieczora, bo my, rodzice, też mamy prawo do normalnego życia, do pracy bez wiecznego poczucia winy i do odrobiny prawdziwego urlopu.
Gdzie upchnąć dzieciaki, żeby przetrwać lipiec i sierpień? Oferty prywatnych firm zalewają skrzynki mailowe, ale ich ceny to jakaś totalna abstrakcja. Półkolonie jeździeckie, obozy programowania, warsztaty artystyczne − brzmi to wszystko pięknie, dopóki człowiek nie dostanie faktury do zapłacenia. A państwo mówi nam wprost: masz dzieci, to płać albo kombinuj. Opieka nad dziećmi w wakacje to finansowy koszmar dla rodziców My z mężem zarabiamy normalne, przeciętne pieniądze, spłacamy kredyt hipoteczny. Przy obecnych cenach jedzenia i rachunków wydanie kilku tysięcy złotych na komercyjne dyżury dla dwójki dzieciaków na dwa miesiące to po prostu czyste wariactwo. Przez to nasze lato od lat przypomina smutną sztafetę. Mąż bierze urlop na początku lipca, ja na początku sierpnia. W efekcie mijamy się w przedpokoju jak obcy ludzie. Od lat nie spędziliśmy jako małżeństwo ani jednego wspólnego dnia na plaży czy w lesie. Jesteśmy wiecznie zmęczeni, poirytowani i spłukani z oszczędności, które w całości pożera ten wakacyjny potwór logistyczny. To nie jest normalne rodzicielstwo, to jest ciągła walka o przetrwanie. Świetlice szkolne powinny ratować rodziców w wakacje Zastanawiam się, dlaczego gigantyczne, bezpieczne budynki publicznych podstawówek stoją puste i bezużyteczne przez ponad sześćdziesiąt dni w roku. Przecież to są obiekty utrzymywane z naszych podatków! Dlaczego nikt w ministerstwie nie pójdzie po rozum do głowy i nie zrozumie, że świetlice szkolne w wakacje uratują budżety młodych rodzin? Gdyby państwo zorganizowało w szkołach miejskie, rotacyjne dyżury, gdzie dzieci miałyby zapewnioną opiekę, obiad i bezpieczną zabawę z rówieśnikami chociaż do godziny osiemnastej, odetchnęłyby miliony ludzi w tym kraju. Moglibyśmy normalnie pracować, bez strachu, że szef straci cierpliwość, kiedy po raz kolejny próbujemy robić telekonferencję z dzieckiem wiszącym na ramieniu. Dzieciaki spędzałyby ten czas w znanym sobie, bezpiecznym otoczeniu, zamiast gapić się w ekrany tabletów w dusznych mieszkaniach. Taka świetlica nie musi być przecież całkiem darmowa. Z pocałowaniem ręki zapłacę rozsądną kwotę za posiłki i materiały do zajęć, ale niech to będą stawki dla ludzi, a nie ceny z kosmosu dyktowane przez prywatny rynek, który żeruje na naszej desperacji. Jak sobie radzić bez pomocy dziadków? Najbardziej dobija mnie jednak ten powszechny, społeczny chłód i komentarze, które słyszę od starszego pokolenia. Kiedy mówię mojej mamie czy teściowej, że nie mam już siły na to wakacyjne kombinowanie, słyszę ciągle tę samą śpiewkę: za naszych czasów dzieci biegały z kluczem na szyi od rana do nocy i nikt nie robił problemu. Tylko że świat się zmienił. Jak zorganizować czas dziecku w mieście bez pomocy dziadków, kiedy oboje musimy wyrobić swoje osiem godzin przy biurku, a puszczenie sześcio- czy dziewięciolatka samopas na osiedle to skrajna nieodpowiedzialność? Jesteśmy zakładnikami systemu, który udaje, że nas nie widzi. Rodzice też mają prawo do wakacji, do oddechu i do tego, by nie spędzać lata na skraju załamania nerwowego, kombinując z fałszywymi zwolnieniami lekarskimi, żeby tylko dociągnąć do września. Piszę ten list do Waszego portalu, bo wiem, że na internetowych forach jest nas cała masa. Dziewczyny, powiedzcie mi szczerze, jak Wy to ogarniacie? Też czujecie, że państwo zostawiło Was z tym całkiem same, czy macie jakieś swoje patenty na przetrwanie lipca i sierpnia w mieście bez bankructwa? Bo ja w tym roku naprawdę opadam już z sił. Pozdrawiam, Marta z Poznania Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Nasze jedyne wakacyjne atrakcje to lody i boisko pod blokiem. Nie wiem, kogo stać na obozy i kolonie przez bite 2 miesiące”
„Tak rodzice narażają dzieci na all inclusive. Scena nad tureckim basenem przyprawiła mnie o dreszcze”
Razem z mężem i naszym sześcioletnim synkiem Nikosiem jesteśmy właśnie w Turcji na wakacjach. Wybraliśmy luksusowy hotel, świetne jedzenie, mnóstwo atrakcji, czyli klasyczny wypas. Myślałam, że spędzę ten tydzień w totalnym spokoju. Jednak to, co obserwuję tutaj każdego dnia na basenie, po prostu nie mieści mi się w głowie. Poziom bezmyślności i totalnej zlewki niektórych rodziców przekracza wszelkie granice. Wczoraj byłam świadkiem sytuacji, która dosłownie mnie wmurowała.
Wszystko wydarzyło się wczoraj tuż po obiedzie, kiedy na zewnątrz panował największy upał. Nad głównym basenem grała głośna muzyka, wokół biegały dziesiątki maluchów, a dorośli oblegali bar z darmowymi drinkami. Moją uwagę zwróciła para z Polski, na oko trzydziestokilkulatkowie z dwójką dzieci, mniejszym chłopcem w wieku około trzech lat i trochę starszą dziewczynką. Bezpieczeństwo dzieci nad wodą to fikcja w luksusowych kurortach Ci ludzie od samego rana zachowywali się tak, jakby przyjechali na urlop sami, a dzieci były tylko jakimś dodatkiem do bagażu. Siedzieli przy stoliku przy barze, sączyli kolorowe drineczki, głośno się śmiali i bez przerwy gapili w ekrany swoich smartfonów. W pewnym momencie ich młodszy synek, ten malutki brzdąc, podszedł sam do krawędzi głębokiego basenu dla dorosłych. Nie miał na sobie ani rękawków do pływania, ani żadnego koła, nic. Zaczął biegać po śliskich kafelkach tuż nad samą wodą, potykając się o cudze leżaki. Patrzyłam na to z rosnącym niepokojem i co chwilę zerkałam na jego rodziców. Oni nic. Matka poprawiała okulary przeciwsłoneczne, a ojciec właśnie zamawiał kolejną kolejkę. Kompletnie nie kontrolowali tego, co robi ich własne dziecko w odległości zaledwie kilkunastu metrów od nich. Dlaczego rodzice nie pilnują dzieci na wakacjach? Nagle stało się to, czego bałam się najbardziej. Mały chłopiec poślizgnął się na mokrej nawierzchni i z głośnym pluskiem wpadł prosto do głębokiej wody, w miejscu, gdzie dno schodziło na prawie dwa metry. Wokół było mnóstwo ludzi, ale przez ryczącą z głośników muzykę i ogólny gwar nikt z kąpiących się nie zauważył, że dziecko natychmiast poszło pod wodę. Maluch nie potrafił pływać, zaczął gwałtownie machać rączkami, walcząc o każdy łyk powietrza. Spojrzałam szybko na bar − jego rodzice dalej rozmawiali w najlepsze, odwróceni plecami do basenu. Nie myślałam ani sekundy i z krzykiem rzuciłam się do wody w ubraniu. Wyłowiłam tego małego, przerażonego dzieciaka, zanim zdążył na dobre zachłysnąć się wodą. Kiedy postawiłam go na brzegu, a mały zaczął zanosić się płaczem, dopiero wtedy jego matka łaskawie podniosła wzrok znad telefonu. I wiecie co było najgorsze? Zamiast mi podziękować, zamiast przytulić to trzęsące się ze strachu dziecko, zaczęła na mnie krzyczeć, że robię aferę, że ona przecież miała go na oku i że na basenie jest ratownik, więc mam się nie wtrącać w nie swoje sprawy. Odpowiedzialne rodzicielstwo a bezmyślność na urlopie Ta sytuacja otworzyła mi oczy na potworny problem, który widać w tym hotelu na każdym kroku. Ludzie płacą ciężkie pieniądze za urlop, wchodzą w tryb pełnego luzu i wydaje im się, że skoro hotel jest ogrodzony, a wokół kręcą się animatorzy, to ich dzieci są w stu procentach bezpieczne. Zostawiają trzylatki i czterolatki samopas w wodzie, a sami idą spać na leżakach albo piją od rana do wieczora. To nie jest relaks, to jest skrajna nieodpowiedzialność. Odpowiedzialne rodzicielstwo nie ma urlopu, nie da się go zawiesić na kołku w Turcji czy Egipcie tylko dlatego, że bar jest za darmo. Wysyłam ten list ku przestrodze dla wszystkich, którzy wybierają się w tym roku na zagraniczne wczasy z maluchami. Błagam Was, nie spuszczajcie swoich dzieci z oczu ani na sekundę, zwłaszcza nad wodą. Głośna muzyka, drinki i ekrany telefonów to najgorsi doradcy na urlopie. Ja po wczorajszym dniu mam po prostu traumę i za każdym razem, gdy Nikoś podchodzi do wody, serce staje mi w gardle. Nie bądźcie tacy jak tamta para z baru, bo sekunda nieuwagi może kosztować życie Waszego dziecka, a żadne all inclusive nie jest warte takiego dramatu. Janka Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Dziadkowie powinni zabrać dzieci na całe wakacje? „To ich obowiązek. Przecież i tak nie pracują”
„Koleżanka chwali się, że leci do Marmaris za 1500 zł. Śmieszne, bo ja jadę z dziećmi pendolino nad Bałtyk za półdarmo”
Czy egzotyczne kurorty w Turcji to jedyny sposób na udane wakacje z dziećmi, czy może ulegamy sztucznej modzie na zagraniczny luksus? Przeczytaj szczery i pełen emocji list mamy, która odrzuca presję drogich wyjazdów i udowadnia, że podróż pociągiem nad polskie morze daje maluchom znacznie więcej prawdziwej radości.
Piszę do Państwa po kolejnej przerwie na kawę w biurze, która utwierdziła mnie w przekonaniu, że współcześni rodzice zupełnie oszaleli na punkcie wakacyjnego szpanu. Moja dobra koleżanka z biurka obok od tygodnia nie mówi o niczym innym, jak o swojej super okazji, bo upolowała tygodniowy wyjazd do tureckiego Marmaris za jedyne kilkanaście tysięcy złotych dla całej rodziny, w tym same przeloty za półtora tysiąca. Słuchałam jej zachwytów nad basenami, drinkami z palemką i ciepłym morzem z rosnącym poczuciem absurdu, zwłaszcza gdy spojrzała na mnie z wyższością, pytając, gdzie ja zabieram w tym roku swoje maluchy. Gdy z uśmiechem odpowiedziałam, że po prostu pakujemy plecaki i jedziemy z dziećmi pendolino nad nasz polski Bałtyk za przysłowiowe półdarmo, w pokoju zapadła wymowna, pełna politowania cisza. Poczułam wtedy ogromną potrzebę napisania tego listu, bo mam serdecznie dość wmawiania nam, że bez paszportu i lotu samolotem jesteśmy gorszymi rodzicami, którzy żałują własnym dzieciom atrakcji. Moim zdaniem te wszystkie luksusowe kurorty są potrzebne wyłącznie dorosłym do karmienia własnego ego, a małe dzieci potrzebują do szczęścia zupełnie czegoś innego niż czterdziestostopniowy upał i hotelowy beton. Dlaczego pendolino nad Bałtyk wygrywa z zagranicznym lotem Dla mojej sześcioletniej Heli i ośmioletniego Tymka sama wyprawa nowoczesnym, szybkim pociągiem to już jest gigantyczna, niezapomniana przygoda, o której opowiadają kolegom przez kolejne miesiące. Kupuję bilety z dużym wyprzedzeniem, korzystam z ulg ustawowych i rodzinnych, dzięki czemu cała nasza podróż nad morze kosztuje ułamek tego, co koleżanka wydaje na same opłaty lotniskowe. W pociągu mamy pełen komfort, dzieci patrzą przez okno, gramy w karty, jemy domowe kanapki i nikt nie jest zmęczony wielogodzinnym koczowaniem na lotnisku i opóźnieniami lotów. Kiedy słucham o katordze, jaką przechodzą maluchy podczas odpraw lotniskowych, tylko utwierdzam się w swoim wyborze. Nasze morze oferuje zbawienny dla odporności jod, rześkie powietrze i piękne, szerokie plaże z miękkim piaskiem, na których dzieci mogą biegać bez końca. W Turcji w lipcu i sierpniu panuje nieznośny skwar, który zmusza rodziny do siedzenia w klimatyzowanych pokojach hotelowych przez większość dnia, by uniknąć poparzeń słonecznych. Jaki jest sens wydawania fortuny i ciągania dzieci na drugi koniec świata tylko po to, by przez tydzień moczyły się w chlorowanym basenie, który niczym nie różni się od tego na naszym osiedlu? Zagraniczne wakacje nie są potrzebne dzieciom do szczęścia Współcześni rodzice ulegli dziwnej presji i uważają, że wyznacznikiem miłości do dziecka jest liczba zaliczonych zagranicznych kierunków. To jest śmieszne i smutne zarazem, bo kilkulatkowi jest absolutnie obojętne, czy buduje zamki z piasku w Kołobrzegu, czy na riwierze tureckiej. Dziecko nie doceni luksusowego marmuru w hotelowym lobby, egzotycznych potraw, których i tak zazwyczaj nie chce jeść, ani liczby gwiazdek nad wejściem do resortu. Dla moich dzieci największym szczęściem jest to, że mama i tata mają wyłączone telefony służbowe, kupią im wielkiego gofra z jagodami i będą przez cały dzień szukać bursztynów na brzegu. Polskie morze ma w sobie niezwykłą magię, uczy dzieci obcowania z prawdziwą, dziką przyrodą, a nie sztucznie stworzonym światem pod turystów. Kocham nasze nadmorskie lasy sosnowe, spacery o zachodzie słońca w bluzach i ten wyjątkowy klimat, który buduje najpiękniejsze wspomnienia z dzieciństwa, bez potrzeby wydawania rocznych oszczędności na jeden tydzień szpanu. Koniec z wakacyjnymi kompleksami, wybieramy nasz Bałtyk Wiem, że wiele osób zarzuci mi buractwo, brak ambicji i dorabianie ideologii do skromniejszego budżetu domowego, ale ja naprawdę głośno i dumnie mówię o naszych planach. Stać by nas było na skromne all inclusive, ale świadomie wybieram polski Bałtyk, bo widzę, jak fantastycznie działa on na zdrowie i rozwój moich pociech. Chciałabym, abyśmy jako polskie mamy przestały wreszcie licytować się na ceny wycieczek i zaczęły patrzeć na urlop przez pryzmat realnych potrzeb emocjonalnych naszych dzieci. Zwracam się do wszystkich rodziców, którzy czują ukłucie zazdrości, słuchając opowieści znajomych o egzotycznych wojażach: odrzućcie te sztuczne kompleksy i spakujcie walizki na rodzinny wyjazd. Doceniajmy to, co mamy blisko, cieszmy się prostymi przyjemnościami i nie dajmy sobie wmówić, że udane wakacje muszą kosztować miliony. Czas na wielki powrót do normalności, w której liczy się wspólnie spędzony czas, święty spokój i uśmiech dziecka zbierającego muszelki na polskiej plaży, bo to są rzeczy, których nie kupi się w żadnym biurze podróży. Asia Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Klikasz jeden przycisk i płacisz mniej za pociąg. Polacy nie wiedzą o tej ukrytej zniżce dla rodzin
„Wszyscy na siłę lecą do Grecji i Egiptu. Mój syn jako jedyny w klasie wie, jak wygląda zachód słońca nad Bałtykiem”
Czy egzotyczne plaże w basenie Morza Śródziemnego to jedyny przepis na idealne wakacje, za którym bezmyślnie pędzą współcześni rodzice? Ta mama odrzuca modę na zagraniczny luksus i z dumą pokazuje synowi unikalne piękno polskiego wybrzeża.
Szanowna Redakcjo! Na naszej klasowej grupie trwa w najlepsze licytacja, kto w tym roku zostawi większą fortunę w biurze podróży. Matki prześcigają się w rzucaniu nazwami hoteli w Grecji, Egipcie czy Turcji, jakby to był wyznacznik tego, jak bardzo kocha się swoje dziecko. Kiedy otwarcie powiedziałam, że my z Michałkiem jedziemy na dwa tygodnie pod namiot do małej miejscowości niedaleko Ustki, koleżanki spojrzały na mnie z politowaniem. Mam już serdecznie dość tego wiecznego oceniania i wmawiania nam, że polskie morze to obciach i nuda. Wszyscy na siłę lecą do Grecji i Egiptu, a tymczasem to mój syn jako jedyny w klasie wie, jak wygląda prawdziwy, zapierający dech w piersiach zachód słońca nad Bałtykiem. To on wraca z wakacji z pięknymi wspomnieniami dzikiej przyrody, a nie z pamięcią o betonowym basenie z tłumem turystów. Zagraniczny szpan na klasowej grupie kontra urok polskiego wybrzeża Najbardziej śmieszy mnie fakt, jak bardzo dorośli potrafią zatracić zdrowy rozsądek tylko po to, by pokazać się przed innymi rodzicami w szkole czy na Instagramie. Ciąganie małych dzieci w morderczy, afrykański upał, gdzie temperatura w lipcu przekracza czterdzieści stopni, to dla mnie żadna przyjemność, a jedynie koszmar. Dzieci moich znajomych z klasy Michała większość urlopu spędzają w klimatyzowanych pokojach hotelowych, bo na zewnątrz nie da się oddychać, albo moczą się w chlorowanej wodzie, którą mają na co dzień w miejskim basenie. My tymczasem nad Bałtykiem mamy prawdziwą wolność i przestrzeń. Michał uwielbia te nasze chłodniejsze poranki, kiedy zakładamy bluzy, bierzemy koce i idziemy na pustą jeszcze plażę zbierać muszelki i bursztyny wyrzucone przez nocny sztorm. Dla dziewięciolatka to jest prawdziwa przygoda − budowanie bazy z parawanów, rzucanie się w fale i jedzenie gofrów, bez sztywnego rygoru hotelowego all inclusive. Zagraniczne kurorty omijam szerokim łukiem Wielu rodziców uważa, że polskie morze to synonim drożyzny i kiepskiej pogody, ale ja wolę zaryzykować dwa deszczowe dni i założyć młodemu kurtkę przeciwdeszczową, niż przechodzić przez dramaty zdrowotne w tropikach. Koleżanki z pracy po powrocie z Egiptu zamiast o wypoczynku, opowiadają o zatruciach, bólach uszu od klimatyzacji i oparzeniach słonecznych, które leczyły przez cały pobyt. Uważam, że organizm młodego człowieka potrzebuje naturalnego mikroklimatu, spacerów po sosnowym lesie i rześkiego powietrza, a nie sztucznie stworzonego raju dla masowego turysty. Mój syn doskonale wie, jak szumi las o zmierzchu, potrafi rozpalić ognisko z tatą na wyznaczonym polu biwakowym i wie, co to znaczy prawdziwy, polski Bałtyk z jego kaprysami i potęgą. Tych autentycznych przeżyć, kontaktu z naturą i nauki szacunku do przyrody nie kupi się w żadnym luksusowym resorcie w Turcji czy Grecji, gdzie wszystko jest plastikowe i przygotowane pod linijkę. Jestem dumna z wakacji nad polskim morzem Wiem, że mój list pewnie wywoła oburzenie u osób, które uważają zagraniczne wyjazdy za jedyny słuszny standard współczesnego życia. Ja jednak jestem dumna z naszych planów i z tego, że potrafię pokazać dziecku piękno naszego własnego kraju, bez ulegania presji otoczenia. Chciałabym, aby polskie mamy przestały wreszcie licytować się na ceny wycieczek i zaczęły patrzeć na urlop przez pryzmat tego, co realnie rozwija wrażliwość naszych dzieci. Mam nadzieję, że jednak nie wszyscy wstydzą się przyznać, że w tym roku wybierają Bałtyk czy Mazury − przestańcie mieć kompleksy i podnieście wysoko głowę. Nasze morze ma w sobie niezwykłą, surową magię, której nie da się porównać z żadnym innym miejscem na ziemi, a wieczorny spacer po molo i słońce chowające się w morskiej toni to widok, który zostaje w sercu na całe życie. Nauczmy nasze dzieci cieszyć się prostymi rzeczami, spokojem i bliskością, bo to są najwspanialsze skarby, jakie możemy im podarować na wakacje. Zuza Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Mąż przyniósł ze spaceru pusty wózek dziecięcy, który stał pod lasem. Gdy zajrzałam pod kocyk, zmroziło mi krew”
W czerwcu szkoły świecą pustkami. MEN: „Jest obowiązek szkolny. Rodzica można zatrzymać na lotnisku”
Frekwencja w szkołach w czerwcu spada z tygodnia na tydzień, bo coraz więcej uczniów wyjeżdża na wakacje jeszcze przed zakończeniem zajęć. Według „DGP” decydują głównie rodzice, kuszeni tańszymi wyjazdami poza sezonem. W tle wraca temat egzekwowania obowiązku szkolnego i zapowiedzi zmian.
Czerwiec w wielu szkołach wygląda podobnie: część klas zaczyna świecić pustkami, a nauczyciele i dyrekcje mierzą się z nagłymi nieobecnościami uczniów jeszcze przed zakończeniem zajęć dydaktycznych. Zjawisko dotyczy dzieci w różnym wieku, w tym ósmoklasistów, którzy mają już za sobą egzaminy. Spadek obecności staje się na tyle widoczny, że znów pojawiają się pytania o to, jak realnie egzekwować obowiązek szkolny. Wakacje zaczynają się wcześniej, a szkoła zostaje z pustymi ławkami Najczęściej chodzi o proste kalkulacje rodzinne. Wcześniejsze wyjazdy bywają sporo tańsze niż w środku sezonu, a gdy oceny są praktycznie ustalone, pokusa jest duża. Do tego dochodzi poczucie, że „to już końcówka”, więc nie wydarzy się nic kluczowego. W efekcie szkoły obserwują, że im bliżej końca roku, tym trudniej utrzymać normalny rytm pracy. W czerwcu problem staje się szczególnie widoczny w klasach, w których część uczniów ma już zamknięte najważniejsze sprawy: ósmoklasiści po egzaminach, starsze roczniki po zaliczeniach, młodsze dzieci po wystawieniu ocen. Dla nauczycieli oznacza to wyzwanie organizacyjne: trudno planować powtórki, projekty czy wyjścia, gdy skład grupy zmienia się z dnia na dzień. A dla tych uczniów, którzy zostają, „luźniejszy” miesiąc potrafi być w praktyce mniej przewidywalny, niż rodzice zakładają. MEN przypomina o obowiązku szkolnym i rozważa ostrzejsze zasady W tle coraz częściej wybrzmiewa pytanie: gdzie kończy się rodzinna decyzja, a zaczyna obowiązek, który państwo powinno egzekwować. Część ekspertów wskazuje, że jedną z dróg do poprawy sytuacji byłoby przyznanie szkołom większego wpływu na egzekwowanie obowiązku szkolnego. Pod koniec 2024 r. przedstawiciele Ministerstwa Edukacji Narodowej zapowiadali zaostrzenie przepisów dotyczących obowiązku szkolnego. Wiceszefowa MEN Katarzyna Lubnauer zwracała uwagę na zmianę podejścia części rodziców i mówiła w Radiu ZET: „Mamy głosy ze szkół, że rodzice traktują szkołę jako miejsce, gdzie dziecko może chodzić albo może nie chodzić. Jest obowiązek szkolny. W wielu krajach rodzica mogą zatrzymać na lotnisku”. Według niej po pandemii szczególnie zwiększyła się „dowolność wyboru” tego, ile dni dziecko spędza w szkole. Rodzice są podzieleni, a zakaz wyjazdów budzi opór W dyskusji pojawia się też pomysł ograniczeń dotyczących wyjazdów w trakcie roku szkolnego. Sondaż IBRiS dla Radia ZET z lipca 2024 r. pokazał jednak, że społeczne nastroje są w tej sprawie dalekie od jednomyślności. Na pytanie o zakaz wyjazdów na wakacje lub urlop z rodzicami w trakcie roku szkolnego odpowiedzi rozkładały się następująco: 13,1 proc. – „zdecydowanie tak”, 17,1 proc. – „raczej tak”, 21,6 proc. – „raczej nie”, 38,7 proc. – „zdecydowanie nie”, 9,5 proc. – „nie wiem/trudno powiedzieć”. Te liczby dobrze oddają rodzinny dylemat: z jednej strony jest budżet, logistyka pracy i realne oszczędności, z drugiej – szkolna obecność, ciągłość nauki i zasady, które mają obowiązywać wszystkich. Dla wielu rodziców pomocne może być jedno praktyczne kryterium: jeśli wyjazd jest planowany jeszcze przed zakończeniem zajęć, warto sprawdzić, co dziecko rzeczywiście ominie w ostatnich tygodniach, i czy da się to spokojnie nadrobić bez stresu po powrocie. Źródło: DGP Zobacz też: Państwo rozdaje nawet 600 zł na wakacje dla babci i dziadka. Wystarczy 1 wniosek
„Co roku biorę dzieci do uzdrowiska nad Bałtykiem. Wakacje all inclusive są dla pozerów, żal mi ich dzieci”
Ta mama co roku wybiera dla dzieci tradycyjne, polskie uzdrowisko nad Bałtykiem i otwarcie mówi, co myśli o rodzicach goniących za luksusem z Instagrama.
Zaledwie kilka dni temu po raz kolejny usłyszałam w pracy tę samą, pełną wyższości dyskusję na temat planów urlopowych. Koleżanki z biura prześcigają się w rezerwowaniu drogich wycieczek do Turcji, Egiptu czy na Zanzibar, z dumą opowiadając o basenach, palmach i luksusowych hotelach z opcją all inclusive. Patrzyły na mnie z autentyczną litością, gdy ze spokojem ogłosiłam, że ja z mężem i naszą dwójką maluchów od lat niezmiennie wybieram spokojne, polskie uzdrowisko nad Bałtykiem. Poczułam wtedy tak potężną złość i potrzebę buntu, że postanowiłam napisać ten list, bo mam już serdecznie dość tego wszechobecnego snobizmu. Chcę powiedzieć to głośno i bez ogródek: co roku biorę dzieci do uzdrowiska nad Bałtykiem, a wakacje w tropikach są moim zdaniem wyłącznie dla pozerów i jest mi po prostu żal ich wymęczonych dzieci. Rodzice dla własnego szpanu i kilku ładnych zdjęć w mediach społecznościowych fundują swoim pociechom prawdziwą katorgę, całkowicie ignorując ich realne potrzeby. Dlaczego polskie uzdrowisko nad Bałtykiem wygrywa z egzotyką? Nasza rodzina od lat wybiera małe, ciche uzdrowisko położone niedaleko Międzyzdrojów i jest to najlepsza decyzja, jaką mogliśmy podjąć jako odpowiedzialni rodzice. Bałtyk w czerwcu i lipcu oferuje coś, czego nie kupi się za żadne pieniądze w rajskich resortach − zbawienny dla zdrowia jod, czyste, rześkie powietrze i wspaniały mikroklimat. Moje dzieci po dwóch tygodniach spędzonych na polskich plażach, spacerach po lasach sosnowych i wdychaniu morskiej bryzy niemal w ogóle nie chorują w okresie jesienno-zimowym. W tropikach zamiast zdrowia funduje się maluchom gigantyczny szok termiczny, kiedy z rozgrzanego dworu wchodzą do klimatyzowanych pokojów hotelowych. Nie rozumiem, jak można świadomie narażać małe dziecko na tak drastyczne zmiany tylko po to, by móc pochwalić się znajomym egzotycznym kierunkiem. Dla dziecka luksusowy marmur w hotelowym lobby nie ma żadnego znaczenia, ono potrzebuje bezpiecznej przestrzeni, stabilnej temperatury i świętego spokoju, a nie wielogodzinnego, wycieńczającego lotu samolotem w upale. Wakacje w tropikach są dla pozerów i niszczą spokój maluchów Najbardziej bawi mnie, a zarazem smuci fakt, jak bardzo współcześni rodzice zatracili instynkt opiekuńczy na rzecz budowania idealnego, sztucznego wizerunku w internecie. Widzę te instagramowe relacje koleżanek, na których ich dzieci stoją spocone, marudne i czerwone od słońca na tle piramid czy egzotycznych ogrodów. Rodzice na siłę ciągają te biedne maluszki na wielogodzinne wycieczki autokarowe w pełnym słońcu, byle tylko zaliczyć kolejne punkty z przewodnika i wrzucić ładną fotkę na swój profil. To jest czysta, egoistyczna pokazówa, w którym dobrostan malucha schodzi na całkowicie dalszy plan, ustępując miejsca chorym ambicjom dorosłych. Moje dzieci w polskim uzdrowisku wstają rano bez pośpiechu, biegają po szerokiej plaży, zbierają muszelki i jedzą gofry z jagodami, ciesząc się autentyczną, niczym nieskrępowaną beztroską. Nie muszę smarować ich co piętnaście minut filtrem blokującym całkowicie słońce ze strachu przed poparzeniami i nie muszę pilnować, by nie napiły się ani kropli wody z kranu. Bałtyk daje dzieciom wolność i naturalność, której na próżno szukać w sztucznych, zamkniętych i pilnowanych przez ochronę kurortach w Egipcie czy Turcji. Koniec z wakacyjnym szpanem: wybieram zdrowy rozsądek Wiem doskonale, że mój list wywoła lawinę oburzenia ze strony osób, które uważają polskie morze za synonim nudy, drożyzny i wiecznej złej pogody. Ja jednak wolę zaryzykować kilka deszczowych dni i założyć dzieciom kurtki przeciwdeszczowe na spacer po molo, niż patrzeć, jak mdleją z gorąca w afrykańskim klimacie. Czas, abyśmy, jako rodzice, przestali wreszcie ślepo podążać za modą na luksusowe all inclusive i zaczęli myśleć racjonalnie o tym, co jest naprawdę dobre dla organizmu małego, rozwijającego się człowieka. Apeluję do wszystkich mam i ojców, którzy stoją teraz przed wyborem letniego urlopu: odrzućcie presję otoczenia i przestańcie szpanować wyjazdami, które dla Waszych dzieci są jedynie logistyczną katorgą. Wybierzcie zdrowie, czyste powietrze i spokój, jaki dają nasze rodzime, nadmorskie uzdrowiska, bo to tam kryje się prawdziwa magia udanego dzieciństwa. Nasze morze ma niesamowitą moc, a uśmiech zrelaksowanego, zdrowego dziecka jest wart o wiele więcej niż tysiące lajków pod zdjęciem spod egzotycznej palmy. Dorota Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Teściowa wyszła z sanatorium na wieczorny spacer i zniknęła. Telefon po 3 dniach sprawił, że stanęłam jak wryta”
„Przez rok odkładałam pieniądze na wymarzone wakacje dla dzieci. A potem sprawdziłam skrytkę w biurku męża i zdrętwiałam”
Ostatni rok był dla naszej rodziny prawdziwym sprawdzianem wytrzymałości. Mój mąż, Marek, stracił stały kontrakt w firmie budowlanej, a dwójka naszych dzieci bardzo źle zniosła tę nagłą zmianę atmosfery w domu. Dzieciaki podsłuchiwały nasze nocne rozmowy o rachunkach, stały się spięte i wycofane. Obiecałam sobie wtedy, że zrobię wszystko, by podarować im beztroskie wakacje, które pozwolą im zapomnieć o stresie.
Przez bite dwanaście miesięcy odmawiałam sobie dosłownie wszystkiego. Rezygnowałam z fryzjera, nowych ubrań, a zakupy spożywcze planowałam z kalkulatorem w ręku. Każdy zaoszczędzony grosz − pięćdziesiąt złotych z nadgodzin, stówkę od mojej mamy na imieniny − odkładałam w gotówce. Wszystko lądowało w grubej, różowej kopercie. Uzbierałam pokaźną sumę. Miało wystarczyć na wymarzony dwutygodniowy wyjazd w Tatry, z widokiem na góry, wycieczkami i basenami, o których dzieci śniły po nocach. Kopertę trzymałam w naszej sypialni, w dolnej szufladzie komody, pod zimowymi swetrami. Tydzień przed planowanym wyjazdem, pełna ekscytacji, postanowiłam wyciągnąć pieniądze, by opłacić resztę rezerwacji pensjonatu. Wsunęłam dłoń pod swetry. Moje palce napotkały pustkę. Przetrząsnęłam całą szafę, wyrzucając ubrania na podłogę. Koperty nigdzie nie było. Serce zabiło mi szaleńczo, a w głowie zaczęły kłębić się najgorsze myśli. Ktoś nas okradł? Niemożliwe, zamki były całe. Nagle przypomniałam sobie, że dzień wcześniej mój mąż spędził mnóstwo czasu w pokoju sam. Odkrycie w biurku Wiedziałam, że Marek ma swoje sekrety − pod blatem jego starego, dębowego biurka w gabinecie znajdowała się mała, ukryta skrytka na ważne dokumenty, zamykana na specyficzny zatrzask. Nigdy tam nie zaglądałam. Szanowałam jego prywatność. Jednak w tamtym momencie, sterowana czystą paniką i poczuciem zdrady, podeszłam do biurka i odszukałam mechanizm. Gdy skrytka się otworzyła, zdrętwiałam. Ziemia usunęła mi się spod nóg. W środku leżała moja różowa koperta. Była zupełnie pusta. Obok niej leżał gruby plik papierów spiętych klipsem: wezwania do zapłaty, zaległe faktury za materiały z dawnej działalności męża oraz ostateczne przedsądowe wezwanie do zapłaty na kwotę niemal identyczną, jak ta, którą odłożyłam na wakacje dla dzieci. Termin płatności mijał... dzisiaj. Zalałam się łzami, opierając się o biurko. Poczułam potworny żal. Mój mąż, człowiek, któremu ufałam bezgranicznie, ukradł pieniądze przeznaczone na wakacje naszych dzieci, by spłacić swoje błędy i długi, o których nawet mi nie powiedział. Wszystkie moje roczne wyrzeczenia legły w gruzach w jedną minutę. Bolesna konfrontacja Gdy Marek wrócił wieczorem do domu, siedziałam w salonie, trzymając w ręku pustą kopertę i wezwania komornicze. Na mój widok mąż natychmiast zbladł. W jego oczach nie było jednak bezczelności. Widziałam tam potworne zmęczenie i bezbrzeżny wstyd. Usiadł przede mną na podłodze i ukrył twarz w dłoniach, głośno szlochając. − Przepraszam cię, Gosia. Jestem najgorszym mężem i ojcem na świecie − wykrztusił przez łzy. − Te długi... to były stare zaległości od kontrahenta, który mnie oszukał. Nie chciałem cię nimi obarczać, myślałem, że sam to wyprostuję. Wczoraj prawnik powiedział mi, że jeśli nie wpłacę tej kwoty do dzisiaj, zajmą nam konto i wejdą na pensję. Spanikowałem. Pomyślałem o dzieciach, że stracimy dach nad głową. Wziąłem twoje pieniądze. Spłaciłem to. Uratowałem nas przed katastrofą, ale zniszczyłem marzenia Julki i Oliwiera. Nienawidzę się za to. Prawdziwe bogactwo Słuchając mojego męża, poczułam, jak narastający we mnie gniew i poczucie krzywdy zaczynają powoli topnieć. Spojrzałam na człowieka, który przez ostatnie miesiące brał każdą dodatkową, ciężką pracę fizyczną i udawał, że wszystko jest w porządku, bylebyśmy tylko nie czuli strachu. Zrozumiałam, że nie zabrał tych pieniędzy na hazard, egoistyczne zachcianki czy luksusy. Zabrał je w akcie desperacji, by chronić nasze bezpieczeństwo. Wstałam, podeszłam do niego i mocno go przytuliłam. − Głuptasie − wyszeptałam przez łzy. − Dlaczego nie powiedziałeś mi wcześniej? Jesteśmy małżeństwem. Problemy też mamy wspólne. Wakacje w Tatrach mogą poczekać. Najważniejsze, że jesteśmy bezpieczni i że mamy siebie. Szczęśliwy finał Ostatecznie nie pojechaliśmy do luksusowego kurortu w górach. Za ostatnie kilkaset złotych kupiliśmy duży, czteroosobowy namiot i materace. Pojechaliśmy na pole namiotowe nad małe, dzikie jezioro zaledwie pięćdziesiąt kilometrów od naszego domu. I wiecie co? To były najpiękniejsze wakacje w naszym życiu. Dzieci były zachwycone spaniem pod gwiazdami, pieczeniem kiełbasek na ognisku i wspólnym łowieniem ryb z tatą. Marek po raz pierwszy od roku zrzucił z barków potworny ciężar tajemnicy i znowu śmiał się na cały głos, a Julka i Oliwier odzyskali radosnych, spokojnych rodziców. Tajemnica z biurka mojego męża, choć o mało nie złamała mi serca, ostatecznie uratowała naszą rodzinę i nauczyła nas czegoś ważnego. Zrozumiałam, że wymarzone wakacje dla dzieci to nie drogie hotele i baseny − to przede wszystkim spokój, poczucie bezpieczeństwa i rodzice, którzy potrafią przetrwać każdą burzę, trzymając się za ręce. Zobacz też: „List z sądu zniszczył spokój naszej rodziny. Ojciec od lat ukrywał przed nami drugie życie”
„Cieszyłam się, gdy syn i synowa zaprosili mnie na wspólne wczasy. Dopiero na deptaku w Juracie zrozumiałam ich perfidny plan”
Kiedy na niedzielnym obiedzie mój syn, Tomek, i jego żona, Marlena, ogłosili, że w tym roku zabierają mnie na wakacje nad morze, byłam w siódmym niebie. Od śmierci męża rzadko gdzieś wyjeżdżałam, a perspektywa spędzenia tygodnia z nimi i moimi ukochanymi wnukami wydawała mi się spełnieniem marzeń. „Mamo, odpoczniesz, pooddychasz jodem, my wszystko zorganizujemy” – mówiła Marlena, czule gładząc mnie po ramieniu. Jakże byłam naiwna.
Początek wyjazdu był cudowny. Pensjonat w Juracie, otoczony pachnącym sosnowym lasem, blisko plaży. Cieszyłam się każdą chwilą, chętnie bawiłam się z dzieciakami i z dumą patrzyłam na moją rodzinę. Pierwszy zgrzyt pojawił się drugiego dnia przy obiedzie w smażalni ryb. Gdy kelner przyniósł rachunek, Tomek nagle zaczął nerwowo przeszukiwać kieszenie. „Ojej, mamo, zostawiłem portfel w pokoju, a Marlena ma tylko telefon z rozładowaną baterią. Podratujesz nas? Rozliczymy się wieczorem” − rzucił z zakłopotanym uśmiechem. Oczywiście wyciągnęłam kartę. Kwota była spora, ale pomyślałam: zdarza się, to przecież moje dzieci. Wieczorem nikt jednak o pieniądzach nie wspomniał. Co gorsza, scenariusz zaczął się powtarzać. Następnego dnia rano Marlena poprosiła, żebym skoczyła z dziećmi po gofry i lody, bo oni muszą coś pilnie załatwić przez telefon. Za gofry z owocami i bitą śmietaną dla całej czwórki zapłaciłam sama. Podobnie było z biletami do fokarium i pamiątkami − plastikowe wiaderka, muszelki i wielkie pluszowe foki bez słowa lądowały w moim koszyku, a syn z synową nagle odwracali wzrok lub dramatycznie zajmowali się czymś innym. Prawda na deptaku w Juracie Moje narastające wątpliwości zamieniły się w bolesną pewność czwartego dnia wieczorem, podczas spaceru po słynnym, tętniącym życiem deptaku w Juracie. Deptak był usiany kolorowymi straganami, salonami gier, dmuchanymi zamkami i budkami z najdroższymi goframi. Dzieci, jak to dzieci, oszalały ze szczęścia. Chciały na gokarty, na trampoliny, karuzelę i watę cukrową. Szłam kilka kroków za synem i synową, prowadząc Nelkę za rączkę. Tomek i Marlena rozmawiali szeptem, myśląc, że szum nadmorskiego wiatru i gwar deptaka zagłuszą ich słowa. Mylili się. − Marlena, ciszej, bo matka usłyszy − syknął Tomek. − Oj przestań, przecież widziałaś, ile wydała na obiad. Ma wysoką emeryturę, trzyma oszczędności na lokacie, to na co ma wydawać? Dla wnuków jej żal? Jakbyśmy jechali sami, to na te wszystkie atrakcje poszłaby połowa mojej pensji. Wycieczka do Trójmiasta, park linowy, restauracje... Dobrze wymyśliłam z tym zaproszeniem. Wilk syty i owca cała. Ona czuje się potrzebna, a my mamy darmowego sponsora na zachcianki młodych i darmową nianię wieczorami. Gdy to usłyszałam, zamarłam na środku chodnika. Ziemia usunęła mi się spod nóg. Ludzie omijali mnie z obu stron, a w moich oczach stanęły palące łzy. Ich perfidny plan stał się jasny. Nie zaprosili mnie z miłości ani po to, bym odpoczęła. Byłam dla nich chodzącym bankomatem, który miał sfinansować drogie, nadmorskie kaprysy i luksusy, na które sami żałowali pieniędzy. Moja cicha lekcja Przez resztę wieczoru milczałam. Serce pękało mi z żalu, gdy patrzyłam na mojego syna − chłopca, którego wychowałam na porządnego człowieka, a który teraz bez mrugnięcia okiem pozwalał żonie żerować na mojej dobroci. Nie zrobiłam awantury na deptaku. Postanowiłam rozegrać to inaczej. Następnego dnia rano, tuż przed planowaną wycieczką do pobliskiego parku rozrywki, usiedliśmy przy wspólnym śniadaniu. Marlena od razu zaczęła szczebiotać: „Ojej, te bilety wstępu są takie drogie w tym roku, a Tymonek tak bardzo chce zobaczyć dinozaury...”. Spojrzała na mnie wymownie, czekając, aż otworzę torebkę. Wtedy spokojnie odłożyłam filiżankę z kawą, uśmiechnęłam się szeroko i powiedziałam: − To wspaniale, że zabieracie dzieci w takie miejsca! Ja dzisiaj zostaję w pensjonacie, muszę poczytać książkę i odpocząć w cieniu. A skoro o pieniądzach mowa − Tomek, tu są paragony z ostatnich trzech dni za obiady, gofry, zabawki i bilety do fokarium. Wyszło równe osiemset złotych. Zrób mi, proszę, przelew jeszcze dzisiaj, bo na koncie zostawiłam sobie tylko tyle, ile potrzebuję na bilet powrotny do domu. Nowe granice Mina Marleny w jednej sekundzie zrzedła, a mój syn spalił się ze wstydu i zrobił czerwony jak burak. Przez resztę wyjazdu atmosfera była gęsta, ale nagle okazało się, że telefon synowej działa, portfel Tomka cudownie się odnalazł, a dzieci nie muszą zaliczać każdej najdroższej plastikowej atrakcji na deptaku. Tajemnica ich darmowych wczasów została odkryta. Choć wracałam do domu z poczuciem ogromnego zawodu, nie żałuję tej lekcji. Kocham moje wnuki ponad wszystko i chętnie kupię im prezent z własnej woli, ale nie pozwolę, by własne dzieci traktowały mnie jak sponsora zmuszanego do płacenia za ich wygodę. Postawiłam twardą granicę i wiem, że na kolejne wakacje zaproszę się już... sama. Zobacz też: „W piwnicy pod stosem pudeł leżał stary pamiętnik mamy. Jej ostatni wpis sprawił, że wybuchłam płaczem”
„Wakacje z dziećmi to nie odpoczynek, to katorga”. Rodzice drżą ze strachu przed urlopem
Letnie wyjazdy z najmłodszymi to dla wielu pracujących na co dzień rodziców moment gigantycznego stresu i zmęczenia. Poznaj poruszającą i bezkompromisową relację naszej czytelniczki, która odważyła się głośno opowiedzieć o narastającej panice i wycieńczeniu, jakie niesie ze sobą organizacja rodzinnego urlopu.
Dzień dobry, piszę do Państwa, ponieważ powoli zbliża się lipiec, a w mojej głowie zamiast radości z nadchodzącego lata pojawia się jedynie gigantyczna, paraliżująca panika. Wszyscy wokół w biurze licytują się, gdzie lecą w tym roku, przeglądają oferty hoteli i odliczają dni do urlopu, a ja na samą myśl o spakowaniu walizek mam ochotę zamknąć się w łazience i głośno płakać. Jestem mamą dwójki cudownych maluchów, trzyletniej Zuzi i sześcioletniego Kacpra, i po prostu nie potrafię już dłużej udawać tej idealnej, wiecznie uśmiechniętej mamusi z kolorowych gazet. Muszę to wreszcie głośno z siebie wyrzucić, bo pękam od środka z powodu poczucia winy: wakacje z dziećmi to nie odpoczynek, to katorga, przed którą drżę ze strachu. Spędzamy te upragnione dwa tygodnie na nieustannym pilnowaniu, sprzątaniu rozlanego soku i gaszeniu potężnych pożarów emocjonalnych, wracając do domu o wiele bardziej wykończeni, niż byliśmy przed wyjazdem. Prawda o urlopie z maluchem, czyli logistyczny koszmar na plaży Większość z nas karmi się pięknymi obrazkami z mediów społecznościowych, gdzie zrelaksowani rodzice sączą zimne napoje, a ich czyste, opalone dzieci grzecznie budują zamki z piasku obok leżaka. Rzeczywistość rodzinnego wyjazdu nad morze czy w góry to jednak brutalny, nieustanny maraton logistyczny, który zaczyna się już na etapie pakowania połowy domu do bagażnika samochodu. Trzeba zabrać apteczkę na każdą możliwą chorobę świata, setki ubranek na zmianę, ulubione zabawki, wózki i kocyki, a sam proces podróży z marudzącą dwójką na tylnym siedzeniu to potworny test dla psychiki każdego dorosłego. Kiedy wreszcie docieramy na miejsce, zamiast upragnionej ciszy i świętego spokoju, zaczyna się najtrudniejsza, bezpłatna praca na całodobowy etat, tyle że w znacznie trudniejszych warunkach niż te domowe. Na plaży czy na górskim szlaku nie ma ani jednej sekundy na to, by zamknąć oczy, poczytać książkę czy po prostu posłuchać szumu fal. Cały czas jesteśmy w stanie najwyższej gotowości bojowej, biegając za uciekającym trzylatkiem, smarując dzieci kremem z filtrem, którego one szczerze nienawidzą, i wysłuchując wiecznych narzekań, że piasek parzy w stopy, a słońce świeci za mocno. Zamiast luksusowych posiłków w restauracjach, mamy nerwowe połykanie zimnego jedzenia w pośpiechu, byle tylko maluch nie rozniósł lokalu i nie zaczął krzyczeć na całą salę z powodu zmęczenia. To nie jest regeneracja sił, której tak dramatycznie potrzebuję po całym roku zarywania nocy i ciężkiej pracy zawodowej. To zwyczajne przeniesienie domowych obowiązków w inne, znacznie droższe miejsce, gdzie brak znajomych kątów i rutyny tylko potęguje dziecięce fochy oraz histerie. Instagramowe wakacje kontra brutalna rzeczywistość w kurorcie Najbardziej wykańcza mnie ta wszechobecna presja otoczenia, która nakazuje nam zachwycać się każdą chwilą spędzoną w rodzinnym gronie i udawać, że jesteśmy najszczęśliwsi na świecie. Kiedy na wczasach mam ochotę usiąść na krawędzi basenu i po prostu gapić się w przestrzeń, natychmiast dopada mnie potworne poczucie winy, że jestem złą, wyrodną matką, która nie potrafi docenić czasu z własnymi dziećmi. Prawda jest taka, że w trakcie tych dwóch tygodni tak zwanego wypoczynku marzę jedynie o powrocie do mojego spokojnego biura i wypiciu ciepłej kawy w ciszy, bez konieczności ciągłego negocjowania warunków zjedzenia choćby kawałka obiadu. Dzieci w nowym otoczeniu bardzo często stają się przebodźcowane, rozdrażnione i niespokojne, co skutkuje potężnymi awanturami o każdą najgorszą bzdurę, od koloru kółka do pływania po temperaturę wody w basenie. Dorośli, zamiast zbliżać się do siebie, skaczą sobie do gardeł z powodu permanentnego niewyspania i zmęczenia fizycznego, próbując jakoś ogarnąć ten chaos. Płacimy ogromne pieniądze za hotele z opcją all inclusive, a potem i tak spędzamy wieczory w zamkniętym, ciemnym pokoju hotelowym od godziny dwudziestej, bo dzieci muszą iść spać, a my siedzimy w ciszy, rozmawiając szeptem, żeby ich nie obudzić. Gdzie w tym wszystkim jest czas na relaks, na rozmowę z mężem, na złapanie oddechu od codziennej szarzyzny? Strach przed urlopem i wielkie tabu współczesnego macierzyństwa Wiem, że po publikacji tego listu wyleje się na mnie fala krytyki ze strony idealnych matek, które zaczną pisać, że powinnam być wdzięczna za to, co mam, i że dzieci tak szybko rosną. Ja jednak rozmawiam na boku z wieloma koleżankami z placów zabaw i widzę w ich oczach dokładnie ten sam strach oraz gigantyczne wycieńczenie. Boimy się przyznać same przed sobą, że rodzinne wyjazdy nas po prostu przerastają i że jako kobiety potrzebujemy czasem odpoczynku od roli matki, kucharki i animatorki czasu wolnego w jednym. Chcę za pośrednictwem Państwa portalu zaapelować do wszystkich rodziców, którzy właśnie teraz, na początku czerwca, czują ten sam paraliżujący lęk przed zbliżającymi się urlopami: przestańmy wreszcie udawać i zrzućmy te maski idealności. Mamy pełne prawo czuć się zmęczeni, mamy prawo mówić, że wyjazd z dwójką czy trójką kilkulatków to potwornie ciężka harówka, a nie sielanka pod palmami. Może, gdy zaczniemy głośno i bez wstydu rozmawiać o tym, jak trudne logistycznie i emocjonalnie są rodzinne wczasy, zniknie z nas to potworne, niszczące poczucie winy? Ela Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Znalazłam to w spiżarni w starym pudełku po piernikach. Prawda o mojej nieczułej matce złamała mi serce”
Nauczyciele powinni dyżurować w wakacje. „I tak nie mają co robić, a rodzice pracują”
Chcę głośno i otwarcie powiedzieć o problemie, o którym większość rodziców rozmawia tylko po kryjomu: nauczyciele powinni mieć obowiązkowe dyżury w trakcie wakacji, ponieważ oni i tak nie mają wtedy nic mądrego do roboty, a my, pracujący rodzice, musimy stawać na głowie, żeby nie stracić zatrudnienia.
Mój syn kończy właśnie drugą klasę szkoły podstawowej, a ja od miesiąca nie śpię po nocach, analizując kalendarz i próbując zapełnić dwa miesiące wolnego czasu, który szkoła funduje nam z automatu. Pracuję w biurze na pełen etat, mój mąż również, a nasz roczny urlop wypoczynkowy to zaledwie dwadzieścia sześć dni, których przecież nie możemy wziąć jednocześnie, jeśli chcemy spędzić choć tydzień razem. To jest absolutny skandal, że system edukacji w Polsce całkowicie ignoruje realia współczesnego rynku pracy i zostawia nas samych sobie z opieką nad dziećmi na blisko siedemdziesiąt dni w roku. Nauczyciele zasłaniają się zmęczeniem i Kartą Nauczyciela, a prawda jest taka, że dwa miesiące pełnopłatnego wolnego to archaiczny luksus, na który nie może sobie pozwolić żadna inna grupa zawodowa w tym kraju. Logistyczny koszmar pracujących rodziców w czasie letnich miesięcy Kiedy zaczynają się wakacje, w naszym domu kończy się jakikolwiek spokój, a zaczyna nerwowe liczenie dni i pieniędzy na kolejne formy przetrwania. Moje koleżanki z pracy, które też mają dzieci w wieku szkolnym, biorą urlopy na zmianę z mężami, co oznacza, że przez całe lato mijają się w drzwiach i w ogóle nie spędzają czasu jako małżeństwo. Ci, którzy mają szczęście, podrzucają dzieci dziadkom, ale moi rodzice wciąż pracują, a teściowie mieszkają na drugim końcu Polski i są zbyt schorowani, by zająć się energicznym ośmiolatkiem. Zostają nam płatne półkolonie, których ceny w tym roku po prostu zwalają z nóg i sprawiają, że człowiek zaczyna zastanawiać się nad sensem chodzenia do pracy. Za pięć dni opieki w mieście, od godziny ósmej do szesnastej, trzeba zapłacić ponad tysiąc złotych od dziecka, co przy dwóch miesiącach daje kwotę, która rujnuje nasz domowy budżet na całe półrocze. Dlaczego publiczne placówki, które są utrzymywane z naszych podatków, stoją puste przez całe lato, podczas gdy rodzice muszą płacić prywatnym firmom za to, by ich dzieci nie siedziały same w domu? Szkoły mają doskonałą infrastrukturę, boiska, sale gimnastyczne i świetlice, które mogłyby służyć dzieciom przez cały lipiec i sierpień, gdyby tylko kadra pedagogiczna zeszła na ziemię i zaczęła pracować tak jak reszta społeczeństwa. Dwa miesiące wolnego dla nauczycieli to niesprawiedliwy relikt przeszłości Nie rozumiem, dlaczego zawód nauczyciela ma być traktowany w tak wyjątkowy, uprzywilejowany sposób, skoro inne branże również wiążą się z ogromnym stresem i odpowiedzialnością. Lekarze, pielęgniarki, urzędnicy czy pracownicy korporacji pracują przez cały rok, mając do dyspozycji standardowy urlop, i nikt nie zamyka szpitali czy urzędów na dwa miesiące, bo kadra musi odpocząć. Nauczyciele często narzekają na swoje zarobki i warunki pracy, ale milczą, gdy temat schodzi na wolne soboty, ferie zimowe, przerwy świąteczne i gigantyczne wakacje. Gdyby w szkołach wprowadzono system dyżurów wakacyjnych, na wzór tego, jak działają przedszkola publiczne, problem opieki przestałby istnieć dla tysięcy polskich rodzin. Pedagodzy mogliby wymieniać się na dyżurach, pracując na przykład przez trzy tygodnie lata, co w żaden sposób nie odebrałoby im prawa do normalnego, miesięcznego wypoczynku. Resztę czasu spędzaliby na prowadzeniu zajęć opiekuńczo-wychowawczych, grach zespołowych czy wyjściach do kina z dziećmi, które zamiast nudzić się przed ekranem telewizora, miałyby zapewniony bezpieczny czas. To nie jest kwestia złośliwości wobec nauczycieli, ale zwykłego, społecznego pragmatyzmu i dostosowania archaicznych przepisów do realiów, w których oboje rodzice muszą zarabiać na utrzymanie domu. Szkoła musi zacząć wspierać rodziny, a nie rzucać im kłody pod nogi Obecna sytuacja pokazuje, jak bardzo szkoła jest odklejona od życia codziennego i jak bardzo brakuje w niej chęci do dialogu z rodzicami, którzy oczekują realnego wsparcia. Dzieci w okresie wakacyjnym potrzebują bezpiecznego miejsca, a rodzice potrzebują pewności, że pracując na utrzymanie rodziny, nie robią tego kosztem bezpieczeństwa swoich pociech. Domaganie się letnich dyżurów to nie jest kaprys przewrażliwionych matek, ale realne wołanie o pomoc w świecie, w którym wszystko staje się coraz droższe, a czas wolny jest dobrem luksusowym. Apeluję do Redakcji o wywołanie głośnej dyskusji na ten temat i zmuszenie decydentów do refleksji nad zmianą organizacji roku szkolnego. Przestańmy udawać, że nauczyciele pracują ponad ludzkie siły i zasługują na permanentny odpoczynek od czerwca do września, podczas gdy my, ich pracodawcy, płaczemy ze zmęczenia i bezradności nad wakacyjnym kalendarzem. Czas skończyć z tym systemowym absurdem i sprawić, by szkoła była dla obywateli wsparciem przez trzysta sześćdziesiąt pięć dni w roku, a nie tylko wtedy, gdy urzędnikom pasuje to w tabelkach. Aga Komentarz Redakcji: Dziękujemy za Pani list, który porusza jeden z najbardziej palących problemów logistycznych, z jakimi co roku mierzą się pracujący rodzice. Rozbieżność między dwoma miesiącami wakacji szkolnych a wymiarem urlopu wypoczynkowego dorosłych to systemowe wyzwanie, które generuje ogromny stres oraz koszty w wielu polskich domach. Jako redakcja rozumiemy Pani frustrację, jednak warto spojrzeć na tę kwestię w sposób wyważony, biorąc pod uwagę specyfikę pracy pedagogów. Choć z perspektywy innych branż letnia przerwa wydaje się długim przywilejem, w rzeczywistości nauczyciele nie mają dwóch miesięcy wolnego. Ich urlop wypoczynkowy wynosi ustawowo 56 dni i jest sztywno przypisany do okresu wakacji, co uniemożliwia im odpoczynek w jakimkolwiek innym terminie w roku. Pozostały czas w lipcu i sierpniu to dni pracy, podczas których w szkołach odbywają się rady pedagogiczne, rekrutacje, egzaminy poprawkowe oraz przygotowania do nowego roku szkolnego. Szukając rozwiązań tego trudnego problemu, warto rozważyć alternatywne ścieżki: Wsparcie systemów samorządowych. Wiele miast w Polsce organizuje letnie akcje opiekuńcze (np. popularne programy typu Lato w Mieście), które oferują bezpłatną lub tanią opiekę w wybranych placówkach szkolnych. Współpraca międzyresortowa. Rozwiązaniem nie musi być obciążanie nauczycieli dodatkowymi obowiązkami opiekuńczymi, lecz zatrudnianie przez gminy wykwalifikowanych animatorów i studentów do prowadzenia zajęć na terenie pustych latem szkół. Dialog z pracodawcami. Coraz więcej firm dostrzega problem wakacyjny i oferuje pracownikom elastyczne godziny pracy, dofinansowania do kolonii lub możliwość pracy zdalnej w okresie letnim. Zamiast stawiać rodziców i nauczycieli po dwóch stronach barykady, powinniśmy wspólnie apelować o ogólnokrajowe rozwiązania systemowe, które odciążą budżety rodzinne i zapewnią dzieciom bezpieczną opiekę bez naruszania praw pracowniczych pedagogów. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Nauczyciele nie chcą drogich prezentów na koniec roku. „Lepiej skupcie się na wychowaniu, bo jest dramat”
„Mąż zarabia 8 tys. zł, a na wczasy pojedziemy do starych domków z PRL. Tak wygląda polska bieda”
Właśnie zamknęłam laptopa po kilku godzinach szukania ofert wakacyjnych i chce mi się po prostu wyć. Mój mąż zarabia 8 tysięcy złotych na rękę, ja też pracuję, a mimo to na tegoroczne wczasy pojedziemy do starych domków z czasów PRL jak biedacy, bo na wymarzoną Grecję nas po prostu nie stać.
Przez cały rok żyliśmy nadzieją, że w te wakacje w końcu uda nam się zabrać dzieci na prawdziwe all inclusive, pokazać im błękitne morze i zjeść kolację pod palmami bez liczenia każdego grosza. Mąż ciężko pracuje, bierze nadgodziny, cieszył się z każdej premii, a ja starałam się oszczędzać, na czym się da, żeby odłożyć na ten jeden tydzień luksusu. Jednak kiedy przyszło do płacenia, okazało się, że nasze oszczędności i ta niby dobra pensja to w dzisiejszych czasach jedynie marny żart, który nie starczy nawet na zaliczkę w przyzwoitym biurze podróży. Czuję ogromny wstyd i upokorzenie, że będąc ludźmi pracującymi, musimy wybierać między sypiącą się dyktą nad jeziorem a brakiem jakiegokolwiek wyjazdu. Marzenia o Grecji brutalnie zweryfikowane przez biura podróży Kiedy weszłam na stronę biura podróży i wpisałam naszą czteroosobową rodzinę, system wypluł kwoty, które sprawiły, że krew odpłynęła mi z twarzy. Tydzień na Krecie w hotelu średniej klasy to wydatek rzędu 16-18 tysięcy złotych, a przecież trzeba doliczyć jeszcze wydatki na miejscu. Skąd my mamy wziąć takie pieniądze, skoro 8 tysięcy pensji męża ledwo starcza na ratę kredytu, rachunki, benzynę i coraz droższe jedzenie dla dzieci? Nawet gdybyśmy przez pół roku nie kupili sobie ani jednej koszulki, to i tak by nie wystarczyło. Dla kogo są te wycieczki, skoro polska klasa średnia, do której niby należymy, nie może sobie na nie pozwolić bez brania pożyczki? Patrzyłam na te zdjęcia błękitnej wody i czułam, jak serce mi pęka, bo wiem, że moje dzieci znów będą oglądać takie widoki tylko na ekranie tabletu. System finansowy nas po prostu pożarł i wypluł, zostawiając z poczuciem, że mimo starań, wciąż jesteśmy na dnie. Grecja stała się dla nas symbolem statusu, do którego nigdy nie dociągniemy, a pensja, która kiedyś wydawała się solidna, dziś ledwo starcza na przeżycie od pierwszego do pierwszego w mieście. Powrót do przeszłości, czyli wakacje w ośrodku z dykty Zamiast all inclusive, zaczęłam szukać czegokolwiek, co nie zrujnuje nas do reszty, i tak wylądowałam na stronach starych ośrodków wypoczynkowych, które pamiętają pewnie jeszcze młodość moich rodziców. Znalazłam domek nad jeziorem, w którym meblościanka prosi o litość, a zapach wilgoci bije nawet ze zdjęć, ale na to nas przynajmniej stać bez konieczności głodowania przez resztę roku. To jest upokarzające, że w 2026 roku szczytem moich możliwości finansowych jest miejsce, gdzie standard zatrzymał się w latach osiemdziesiątych. Pojedziemy tam, będziemy gotować słoiki przywiezione z domu, bo wyjście do restauracji z dwójką dzieci to koszt rzędu trzystu złotych za jeden obiad. Będziemy siedzieć na tych skrzypiących tapczanach i udawać przed dziećmi, że to wielka przygoda, a ja w środku będę płakać nad naszym losem. Dlaczego w kraju, w którym tyle mówi się o wspieraniu rodzin, wakacje stały się towarem luksusowym dostępnym tylko dla garstki wybranych? Dlaczego człowiek, który zarabia 8 tysięcy, musi czuć się jak żebrak, wybierając między noclegiem w skansenie a siedzeniem w bloku? Poczucie porażki i rozczarowanie polską rzeczywistością Najgorsze w tym wszystkim jest widzieć zawód w oczach męża, który czuje się winny, że jego praca nie zapewnia nam godnego wypoczynku. On widzi, że inne rodziny wrzucają zdjęcia z egzotycznych plaż i pyta mnie, co robimy nie tak, skoro u nas ledwo starcza na polskie pojezierze. To niszczy naszą relację i sprawia, że zaczynamy nienawidzić tego systemu, który premiuje tylko najbogatszych. Jesteśmy pokoleniem, które miało mieć wszystko, a kończymy w domkach z dykty, licząc każdą złotówkę wydaną na loda dla dziecka. Piszę to, żeby inne matki wiedziały, że nie są same w tym upokorzeniu. Wiele z nas płacze po nocach nad kalkulatorem, czując, że zawiodły swoje dzieci, bo nie stać ich na słońce i basen. Polska rzeczywistość stała się okrutna dla rodzin − albo masz ogromne pieniądze, albo musisz zadowolić się resztkami z pańskiego stołu w postaci starych domków wypoczynkowych. Mam nadzieję, że kiedyś to się zmieni, ale na razie pakuję te nasze słoiki i szykuję się na wakacje, których szczerze nienawidzę jeszcze zanim się zaczęły. Olga Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: To imię dla dziewczynki królowało w PRL. Dziś to obciach nazwać tak córkę
Prawdziwa przygoda pełna dobrej zabawy dla całej rodziny zaczyna się w Karpaczu.
Karkonosze zachwycają o każdej porze roku, a latem są miejscem na długie, upajające spacery w otoczeniu piękna lasów i gór. Karkonoski Park Narodowy zachwyca fauną i florą, które współtworzą piękne krajobrazy. W sercu tych dolnośląskich gór jest mnóstwo atrakcji turystycznych i najlepsze hotele. Jednym z takich miejsc jest pięciogwiazdkowy Green Mountain Hotel w Karpaczu z przestronnymi apartamentami położony tuż przy szlaku na Śnieżkę w otulinie Karkonoskiego Parku Narodowego. Co zwiedzić z dzieckiem w Karpaczu i okolicy? Lato w Karkonoszach to przede wszystkim spacery. Szlaki dolnośląskich gór są zróżnicowane pod względem trudności podejścia, więc nawet najmłodsi poradzą sobie z trasą do najpiękniejszych górskich zakątków. Trasy są bardzo dobrze oznakowane oraz nienagannie utrzymane, co ułatwi poruszanie się w niektóre miejsca nawet z wózkiem dziecięcym. Na Śnieżkę, a także w inne wyjątkowe miejsca goście hotelu w Karpaczu dotrą z licencjonowanym przewodnikiem, którego doświadczenie w GOPR pozwoli na bezpieczną wędrówkę. Wycieczką, która z pewnością na długo zapadnie w pamięci rodziny to podróż na Śnieżkę. Szczyt o wysokości 1602 m n.p.m. jest najwyższym szczytem Sudetów. Dotarcie na szczyt ułatwia kolejka linowa, którą rodzina dotrze aż na Kopę, skąd już krótszy spacer prowadzi do zdobycia szczytu. Green Mountain Hotel ***** & Apartments przeniósł Śnieżkę na inny, bardziej dziecięcy grunt. Chcąc oswoić najmłodszych z górskimi wyprawami, nadał to imię wilczycy – maskotce hotelu. Teraz Śnieżka każdego dnia jest obecna podczas licznych atrakcji i animacji w hotelu. Jest uwielbiana przez najmłodszych gości. Symbolizuje odwagę i waleczność, a także miłość do dzikiej przyrody. Równie ciekawą alternatywą dla rodzinnych górskich spacerów są okoliczne atrakcje. W Karpaczu niezwykłym miejscem łączącym pokolenia jest Miejskie Muzeum Zabawek, w którym eksponowane są zbiory z całego świata. Miejscem pobudzającym wyobraźnię są Karkonoskie Tajemnice. Ta multimedialna wystawa poświęcona jest Duchowi Gór i innym miejscowym legendom. Z kolei w Multimedialnym Muzeum Karkonoszy, łączącym naukę z przygodą, goście poczują się jak w prawdziwym wehikule czasu, który przeniesie ich do świata laborantów oraz przeprowadzi przez etapy kształtowania tych wyjątkowych gór. Punktem obowiązkowym na turystycznej mapie jest Świątynia Wang. Drewniany kościół został w 1842 roku przewieziony w częściach z miejscowości Vang w Norwegii i uważany jest za najstarszy drewniany kościół w Polsce. Wakacje z dzieckiem Animatorzy od rana do wieczora zadbają o atrakcje dla najmłodszych gości. Plan animacji wypełniony jest nie tylko zabawą, wodnymi atrakcjami na basenie zewnętrznym, ale także zajęciami pobudzającymi kreatywność i ciekawość świata. Jednym z flagowych zajęć dla dzieci i młodzieży będą etno warsztaty, podczas których uczestnicy odkryją tradycje i kulturę różnych krajów. Najmłodsi nauczą się także tworzyć własne makramy. Nowością w Green Mountain są pielęgnacyjne zabiegi dla dzieci w hotelowym salonie urody. To idealny pomysł na wspólny czas mamy i córki w spa. Najmłodsi goście Green Mountain będą mogli także podszkolić swoje umiejętności kulinarne. Podczas warsztatów dzieci nauczą się lepić pierogi i komponować prawdziwą włoską pizzę. Podróż Drogę z Warszawy do Karpacza pokonamy samochodem w 5 godzin, z Katowic w 3,5 godziny, z Wrocławia w 2. Ma to duże znaczenie, zwłaszcza dla rodzin z małymi dziećmi, dla których dalekie podróże są prawdziwym wyzwaniem. Jeśli dodamy różne możliwości spędzania wolnego czasu w polskich górach, ich naturalne piękno, mikroklimat i polską gościnność, nie dziwi, że Polacy chętnie spędzają w Karpaczu swoje wakacje w kraju. Miejsce przyjazne pupilom W Karkonoskim Parku Narodowym mieszka wiele gatunków zwierząt, w tym m.in. nietoperze, lisy, bobry, jelenie, rysie, bieliki, wilki, a nawet muflony sprowadzone do Europy z Korsyki i Sardynii pod koniec XIX wieku. Park jako jeden z nielicznych w Polsce otwiera się na czworonożnych przyjaciół. Dla wędrówek z czworonogiem jest aż 97 km górskich szlaków parku. Chociaż niektóre miejsca z dbałości o obszary chronione oraz zwierzęta, są zamknięte, udostępniony i ciągle aktualizowany teren do spacerów pozwala na odwiedzenie z pupilem wielu urokliwych miejsc. Wielu turystów właśnie z tego powodu na wypoczynek wybiera Karkonosze. Obojętny na te potrzeby nie pozostaje także Green Mountain. Do pięciogwiazdkowego hotelu i apartamentów goście mogą przyjechać z czworonożnym członkiem rodziny. Pięciogwiazdkowy hotel w Karpaczu Mountain Green obejmuje luksusowe, 2, 4 i 6-osobowe pokoje, w tym dwupoziomowe i z prywatną sauną. Osoby ceniące kameralność mogą wybrać też Green Apartments - rodzinne apartamenty oddalone o 200 metrów od budynku głównego, które są nowocześnie i praktycznie urządzone. Wygodny aneks kuchenny pozwala na swobodne przyrządzanie posiłków dla rodziny, a w apartamentach z prywatną sauną można oddawać się relaksowi w intymnej atmosferze.
„Rodzice na urlopie dostają syndromu psa spuszczonego z łańcucha! Po co bierzecie dzieci na wakacje?” [LIST DO REDAKCJI]
Od dwóch dni jestem z dzieckiem i mężem nad morzem i już mam dość. I nie chodzi o ceny i tłok, bo to jest nic. Przynajmniej w porównaniu z tym, co wyprawiają rodzice. To jakaś plaga. Dorośli ludzie zachowują się jak nastolatki. Nie chce mi się wierzyć, że są tacy na co dzień. To raczej jakiś syndrom psa spuszczonego z łańcucha.
Papierosy, trawka, piwko, wulgaryzmy, obrzydliwe zaloty i macanki… Są dorośli i to nie moja sprawa? Moja, bo zachowują się obrzydliwie na oczach dzieci. Mają wywalone na to, że są w miejscu publicznym. Dla nich liczy się chyba tylko to, że mają urlop. Że wzięli sobie wolne nie tylko od pracy, ale i od poczucia odpowiedzialności, rozsądku i trzymania na wodzy swoich popędów. W oparach absurdu Wczoraj cztery razy zmienialiśmy miejsce na plaży. Powód? Dym. Dwa razy, bo grupka rodziców kopciła fajki jedną za drugą. Dwa razy z powodu smrodu marihuany, od którego chce mi się wymiotować. Oczywiście za każdym razem państwo „dorośli” mieli pod opieką dzieci. Na oko w wieku od 2 do 8 lat. Ale rodzice wyglądali na tak przejętych, że wreszcie mogą się napalić, że dzieciaki robiły, co chciały. Dodam, że bawiąc się w piasku, cały czas musiały odrzucać niedopałki papierosów, których rodzice naprodukowali co niemiara. Mój mąż też pali. Ale w domu wychodzi na balkon, a na placu zabaw czy na plaży – odchodzi gdzieś dalej. Nie kiepuje papierosów gdzie popadnie. Okazuje się, że jest to tym dziwniejsze, że robi to nawet na urlopie. Tu biust, tam rowek Od pierwszego dnia nad morzem zauważyłam, że na urlopie kto trzeźwy, ten frajer(ka). Konieczny jest co najmniej lekki rauszyk. Taki, który odpręża i wreszcie pozwala czuć się swobodnie. Bo przecież na sucho odpocząć się nie da. Na sucho człowiek nie ma odwagi tak drzeć mordy. Na sucho się nie przewróci na męża koleżanki i nie chichocze, że „ale na ciebie lecę”. Na sucho nawet się człowiek nie zorientuje, że podczas tego „lecenia” pierś mu wypadła z bikini. A z majtek wystaje rowek. Czy to jest obrzydliwe? Nie, to jest zabawne! Przynajmniej w gronie podpitych osobników. Ludzie, zostawcie dzieciaki w domu i jedźcie na plażę nudystów! Tam się będziecie mogli roznegliżować na maksa. Oczywiście wieczorami imprezy odbywają się już na całego. Rauszyk to jest dobry w ciągu dnia, wieczorem – najlepiej schlać się tak, żeby ledwo stać na nogach. A co! Rozumiem, że alkohol jest dla ludzi. Ale jak robimy ze znajomymi imprezy, to dzieciaki są u dziadków albo z nianiami. Zastanawiam się, czy policja w miejscowościach turystycznych prowadzi jakieś wzmożone kontrole pod kątem pijanych rodziców. Obawiam się, że nie. W końcu na co dzień to nie patologia, której trzeba odbierać dzieci, tylko „normalni” ludzie. Na wakacjach przecież z dziećmi nic złego nie może się stać… Naprawdę? Lody i... lody Zastanawiam się też, czy przy dzieciach rozmawia się o seksie oralnym tylko na plaży, czy to temat, który porusza się bez względu na czas i miejsce. Tak, dwie mamy rozmawiały o tego typu aktywnościach, nie zważając, że obok bawią się ich dzieci. Ani na to, że wszystko słyszymy my. Mój mąż się śmiał, bo nasz syn zaraz zaczął pytać, kiedy pójdziemy na lody i czy możemy kupić maszynkę do robienia lodów w domu. Tak, rozumiem, że dorośli ludzie mają prawo rozmawiać na dorosłe tematy. Ale może jednak nie przy dzieciach i przy ludziach, których nie interesuje cudze życie erotyczne? Szanuję ludzi, którzy nie mają dzieci! Ludzie. Po co wy macie dzieci? Bo tak trzeba? Bo dzieci miała wasza babka i matka? Bo ksiądz nie dawał wam rozgrzeszenia za stosowanie antykoncepcji? Bo 500 plus? Bo wpadka? Wiem jedno: dobrze, że młodzi ludzie coraz rzadziej i później decydują się na dzieci. Po prostu są świadomi, że dziecko to ogromna odpowiedzialność, że nie są gotowi, że tak wolą. Mam nadzieję, że wasze dzieci, jak napatrzą się na wasze gówniarskie zachowanie, będą pewne, że wolą nie być takimi rodzicami. Od tego urlopu będę szanować wszystkich ludzi, którzy nie mają dzieci z własnej woli. Dominika Piszemy też o: 3-miesięczne niemowlę walczy o życie. Rodzice z zarzutami usiłowania zabójstwa. 900 plus zamiast 500 plus? Tak, jednak nie dla każdego! Przypadkiem zatrzasnęła dziecko w aucie. Musiała wybić szybę
Jak przygotować się do wakacji z dzieckiem? 5 kwestii, o których warto pamiętać
Przed wami upragniony, rodzinny urlop? Zwykle jest pełen zabawy i odpoczynku, jednak warto pamiętać, że czasem przytrafiają się… niespodziewane sytuacje. Podpowiadamy, o czym pamiętać, aby wakacje były komfortowe, przyjemne i bezpieczne.
Jeśli chcesz, aby podróż samolotem lub samochodem przebiegła pomyślnie, zacznij od przygotowania. Stwórz listę rzeczy do załatwienia przed podróżą, dzięki czemu zyskasz pewność, że to, co można było zrobić wcześniej, faktycznie zostało zrobione. Dzięki niej nic ci nie umknie, a gdy w czasie urlopu przydarzy się jakaś niepożądana sytuacja, będziecie na nią odpowiednio przygotowani. View Ediplayer on the source website 5 spraw, o których warto pamiętać przed podróżą z dzieckiem: 1. Wykup ubezpieczenie Wakacje z dzieckiem są pełne wyzwań, zwłaszcza gdy na urlop wybieracie się z kilkulatkiem. Aby zapewnić każdemu uczestnikowi wycieczki odpowiednią ochronę, najlepiej zdecydować się na ubezpieczenie turystyczne. Warto pamiętać o różnych zdarzeniach losowych, dlatego świetnie sprawdzi się polisa, która uwzględni: zarówno leczenie najmłodszych, jak i dorosłych (NNW), assistance w przypadku, gdy np. będzie potrzebne wsparcie prawne lub medyczne, ochronę bagażu, a także OC w życiu prywatnym, gdy np. dziecko spowoduje zniszczenia lub straty. Ważne! Najważniejszym elementem ubezpieczenia turystycznego są koszty leczenia. Ich suma powinna być dopasowana do kierunku wyjazdu – na terenie Europy niższa niż np. podczas podróży do USA czy Australii. 2. Wyrób kartę EKUZ Dzięki bezpłatnej karcie EKUZ (Europejska Karta Ubezpieczenia Zdrowotnego) możliwe jest nieodpłatne korzystanie z leczenia w każdym kraju UE i EFTA. Warto przy tym pamiętać, że nie można wyrobić karty rodzinnej – każdy podróżujący ma własną kartę EKUZ. Dlaczego może się przydać? Karta umożliwia leczenie niezbędne i planowane, w ramach publicznego systemu opieki zdrowotnej danego państwa (UE, EFTA) na takich samych zasadach, jak korzystają z niego obywatele tego kraju. Aby ją uzyskać, wystarczy wypełnić wniosek np. przez ePUAP, w oddziale NFZ lub za pośrednictwem Internetowego Konta Pacjenta. 3. Zadbaj o szczepienia ochronne Warto pamiętać, że to właśnie najmłodsi są najbardziej podatni na zakażenia. Dlatego też na 6-8 tygodni przed wyjazdem wskazane jest, by udać się na wizytę do lekarza oraz sprawdzić dotychczasowe szczepienia obowiązkowe i zalecane, a także być może zdecydować się na uzupełnienie szczepień ochronnych rekomendowanych przed wyjazdami w Polsce lub wręcz wymaganych przy przekraczaniu granic danych krajów. Aby uzyskać szczegółowe informacje, jakie szczepienia warto wykonać przed wyjazdem do konkretnego państwa, należy skonsultować się z lekarzem specjalistą. 4. Wyposaż kosmetyczkę w odpowiednie preparaty Dzieci mają również większą wrażliwość na promienie słoneczne, a także zarażanie się chorobami „brudnych rąk”. Dlatego też przed podróżą warto spakować do kosmetyczki kilka preparatów, które zapewnią większą ochronę i być może pomogą uniknąć niektórych dolegliwości lub schorzeń. Z pewnością przyda się krem do opalania z filtrem – najlepiej SPF50+ – oraz kojący krem po opalaniu. Oprócz nich sprawdzi się też preparat przeciw insektom, który odstraszy np. komary, muchy i kleszcze, preparat na ukąszenia, a także płyn do dezynfekcji rąk. 5. Przygotuj apteczkę podróżną Podczas wspólnych wakacji mogą przytrafić się urazy, dlatego warto spakować do apteczki: preparat odkażający, plastry i bandaże. Sprawdzi się także pęseta, sól fizjologiczna oraz termometr. Na wyjeździe mogą przydać się także bardziej specjalistyczne preparaty takie jak: syrop na kaszel, preparat na katar, preparat na ból gardła czy środki na biegunkę. Apteczkę warto także uzupełnić o lek na ból i gorączkę np. Apap Junior do stosowania u dzieci w wieku powyżej 4. lat (od 17 kg). Dlaczego jeszcze warto spakować do apteczki Apap Junior? Preparat ma wygodną formę, idealną do podania nawet podczas podróży – granulat przyjmuje się bezpośrednio do ust (na język) i połyka, bez popijania wodą. Lek ma truskawkowo-waniliowy smak. Ponadto ze względu na postać granulek jest odpowiedni dla dzieci w wieku od lat 4, które nie potrafią połykać tabletek lub kapsułek bądź nie chcą już przyjmować dużej ilości zawiesiny. Małe i lekkie opakowanie zmieści się do każdej torby, walizki lub plecaka rodzica. Czy już wiesz, jakie sprawy warto załatwić przed wyjazdem, aby cieszyć się pięknymi wakacjami z rodziną? Apap Junior paracetamol 250 mg, granulat w saszetce. Wskazania: Objawowe leczenie łagodnego do umiarkowanego bólu oraz gorączki. Przeciwwskazania: Nadwrażliwość na paracetamol lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Ciężka niewydolność wątroby (skala Childa i Pugha > 9). Podmiot odpowiedzialny: US Pharmacia Sp. z o.o. ul. Ziębicka 40, 50-507 Wrocław. Ostrzeżenie: Przed użyciem zapoznaj się z ulotką, która zawiera wskazania, przeciwwskazania, dane dotyczące działań niepożądanych i dawkowanie oraz informacje dotyczące stosowania produktu leczniczego, bądź skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą, gdyż każdy lek niewłaściwie stosowany zagraża Twojemu życiu lub zdrowiu. Materiał powstał we współpracy z USP Zdrowie
10 miejsc w Podlaskiem, które musisz odwiedzić w te wakacje
Podróż do przeszłości, a może wizyta u bocianów? Szlak w parku narodowym czy interaktywne muzeum? Tutaj każdy znajdzie coś dla siebie, bo… Podlaskie zachwyca! Zabierz najmłodszych na wyprawę, gdzie odkryjecie świat niesamowitej i bogatej kultury. Podpowiadamy, gdzie konkretnie warto przyjechać, aby się świetnie bawić.
Zastanawiacie się, co zobaczyć podczas tegorocznego urlopu? Poniżej prezentujemy kilka pięknych miejsc w Podlaskiem, które z pewnością zachwycą dorosłych i dzieci! Będą idealne zarówno na rodzinny wyjazd na weekend, jak i dłuższą, wakacyjną podróż. View Ediplayer on the source website Oto 10 miejsc w Podlaskiem, które dostarczą wiele frajdy podczas odwiedzin: 1. Oko w oko z Królem Puszczy – Rezerwat Pokazowy Żubrów w Białowieży To właśnie tutaj macie niecodzienną okazję spotkania żubra – największego zwierzęcia dziko żyjącego w Europie. I gwarantujemy, że będzie to nie lada gratka nie tylko dla miłośników zwierząt. W rezerwacie, w warunkach półnaturalnych – oprócz żubrów – można zobaczyć także innych mieszkańców puszczy: jelenie, dziki i łosie. Przed rozpoczęciem tej przygody koniecznie odwiedźcie Pawilon Edukacyjny, gdzie w interaktywnych salach, dowiecie się więcej o życiu w puszczy. 2. Podróż do przeszłości – Park Kulturowy Korycin-Milewszczyzna Jak się okazuje, tym razem nie będzie wam potrzebny wehikuł czasu… Wystarczy odwiedzić Park Kulturowy Korycin-Milewszczyzna, aby szybko przenieść się do średniowiecza! Na miejscu zobaczycie rekonstrukcję grodziska z X wieku, a w nim m.in. przedmioty służące niegdyś mieszkańcom wsi w ich codziennym życiu, rękodzieło ludowe oraz potężny wiatrak typu holenderskiego. Jeszcze więcej atrakcji czeka na was podczas odbywających się tutaj wydarzeń specjalnych: Festynu Archeologicznego, warsztatów tkackich lub Dni Truskawki w Korycinie. Terminy warsztatów oraz mnóstwo ciekawostek znajdziecie na fanpage’u Parku. 3. Z wizytą u bocianów – Europejska Wieś Bociania w Pentowie To miejsce odwiedza wielu turystów… Wszystko za sprawą gniazdujących tu każdego roku kilkudziesięciu bocianich par. Jesteśmy przekonani, że sielski, spokojny klimat urokliwej okolicy zasiedlonej przez bociany oczaruje każdego. Najmłodsi, oprócz obserwowania ptaków, mogą skorzystać z placu zabaw, podglądać konie na wybiegu, albo dać upust energii na dużym, zielonym terenie. W Dworze Pentowo można zatrzymać się na noc. 4. Skąd bierze się mleko? – Muzeum Mleka w Grajewie Czy wiecie, że właśnie Podlaskie jest regionem, który w dużej części zaopatruje nasz kraj w mleko? Nic więc dziwnego, że właśnie tutaj powstało pierwsze (i wciąż jedyne!) w Polsce Muzeum Mleka. Jest to prawdziwa gratka dla najmłodszych, gdyż czekają tu na nich gry, układanki i zadania. To interaktywne muzeum nie tylko pomoże im znaleźć odpowiedź na pytanie „skąd bierze się mleko?”, ale również pozwoli tego doświadczyć – odtworzono tu fragment tradycyjnej obory, gdzie można spróbować swoich sił w dojeniu krowy! Poznacie tu też drogę mleka od rolnika do sklepowej półki i poczujecie prawdziwy klimat tradycyjnego baru mlecznego. 5. Podlaskie ziołami pachnące – Ziołowy Zakątek w Korycinach Znajdziecie tu regionalne zabudowy, rękodzieło i, co najważniejsze… wszechobecne zioła, które tutaj królują! Zacznijcie zwiedzanie kompleksu turystycznego od Podlaskiego Ogrodu Botanicznego – można zobaczyć w nim 1500 odmian roślin leczniczych i aromatycznych. Oprócz tego możecie skorzystać ze spacerów edukacyjnych, zwiedzić fabrykę ziół, a także nauczyć się, jak przygotować samodzielnie mieszankę ziołową. To będzie z pewnością pięknie pachnąca i pouczająca przygoda! 6. Idealne dla fanów spływów… – Nadbużańskie Centrum Turystyki Kajakowej w Drohiczynie Jeśli uwielbiacie spływy kajakowe bądź planujecie się na taki wybrać, warto przyjść najpierw tutaj. Zobaczycie wystawę zabytkowych i nowoczesnych kajaków, a także… będziecie mieli szansę popłynąć na jedynym w Polsce symulatorze pływania kajakiem. Oprócz tego koniecznie odpocznijcie podczas oglądania filmu w kajakowym kinie oraz podziwiajcie multimedialną wystawę zdjęć. A jeśli będziecie chcieli więcej atrakcji, to koniecznie przetestujcie nowoczesne kajaki w specjalnym basenie. 7. Ogród leśny w sercu Puszczy – Silvarium w Poczopku Na zwiedzających czeka tu mnóstwo atrakcji i ciekawostek, w tym m.in. zegary słoneczne, rzeźby z drewna i kamienia, mostki nad strumykiem. Ogród leśny jest pełen niespodzianek dla małych turystów, którzy zobaczą tutaj Ptasią Chatkę, Tropinkę i wędrujące skały – te nazwy brzmią tajemniczo, dlatego zachęcamy do odwiedzenia Ogrodu i sprawdzenia, co oznaczają! 8. Bogactwo świata przyrody – Arboretum im. Powstańców 1863 roku w Kopnej Górze W tutejszym Arboretum znajdziecie setki gatunków roślin występujących w Puszczy Knyszyńskiej, ale również takich, których próżno szukać w polskich lasach. Na dzieci, prócz cudownych leśnych zakamarków, czeka plac zabaw i rozpalający wyobraźnię, drewniany domek zwany chatką Baby Jagi. 9. Najstarszy w Polsce… – Suwalski Park Krajobrazowy To pierwszy polski park krajobrazowy – utworzony w 1976 r. – który został określony jednym z „siedmiu, nowych cudów Polski” przez magazyn National Geographic Traveler. Tym samym to absolutny „must see” do zobaczenia w Podlaskiem! Park obejmuje tereny Pojezierza Suwalskiego, na których tysiące lat temu ślady pozostawił lądolód, pochodzący aż z terenu dzisiejszej Skandynawii. To właśnie za jego sprawą powstało najgłębsze w Polsce jezioro Hańcza, a także zapierające dech w piersiach krajobrazy z licznymi wzniesieniami, jeziorami i tajemniczymi głazowiskami. 10. Wigry w stylu slow – Wigierska Kolej Wąskotorowa Puszczę Augustowską i Wigierski Park Narodowy możecie odkrywać podróżując kolejką. Zabytkowa Wigierska Kolej Wąskotorowa jest jedną z najdłużej funkcjonujących kolejek leśnych w Polsce. To prawdziwie bajkowy sposób na podziwianie tych dziewiczych terenów i obserwację natury – jej trasa wiedzie między innymi nad brzegiem malowniczego jeziora Wigry. Rozkład jazdy: augustowska.pl. Materiał powstał z udziałem Podlaskie Travel i Podlaskiej Regionalnej Organizacji Turystycznej
Szukasz hotelu na wakacje? Te miejsca są idealne dla rodzin. Dzieciaki będą zachwycone!
Jeśli planować wypoczynek, to tylko w hotelu przyjaznym dzieciom i rodzinie. Konkurs na najlepsze hotele pozwala wyłonić najbardziej przyjazne obiekty – bezpieczne i z licznymi atrakcjami. Mamy kilku faworytów!
O ile prościej zaplanować wypoczynek z dziećmi, jeśli zna się polecane, bezpieczne i przyjazne hotele w atrakcyjnych okolicach. Pewność co do wysokiego standardu oraz udogodnień dla rodzin jest bezcenna, bo każdy hotel jest audytowany, czyli sprawdzany przez Kapitułę. Dzięki akcji „Hotel Przyjazny Rodzinie” rodzice poznają najlepsze miejsca na wakacje. To jedyny w Polsce system certyfikacji najlepszych obiektów hotelowych, który działa od 2008 roku. Hotel Przyjazny Rodzinie: edycja 2019/2021 W tym sezonie Kapituła po raz 12. ocenia i wybiera m.in. najlepszy hotel miejski dla rodziny oraz najlepszy pensjonat i hotel na wypoczynek i wakacje dla rodziny. Specjalne wyróżnienie otrzyma obiekt najwyżej oceniony przez internautów i gości hotelowych. Jurorzy wezmą pod uwagę przede wszystkim bezpieczeństwo i rozrywki, jakie hotele oferują najmłodszym. To tylko niektóre z obiektów, które biorą udział w konkursie – ale my już wiemy, że warto je odwiedzić! Hotel Aqua Sopot To hotel położony w zacisznym miejscu, dlatego świetnie nadaje się dla rodzin, które szukają spokoju, ale chciałyby też mieć łatwy dostęp do największych atrakcji w okolicy. A jest z czego korzystać! Piękna, piaszczysta plaża znajduje się zaledwie 250 m od hotelu, a sopocki Aquapark zapewni masę atrakcji w deszczową pogodę (goście Hotelu Aqua Sopot uprawnieni są do specjalnych zniżek). Hotel zadbał o to, by rodzice nie musieli martwić się o wakacyjny ekwipunek dla swoich pociech – wybierając się na plażę, skorzystać można ze specjalnych zestawów do zabawy na piasku czy parawanów. Warto też wypożyczyć dziecięcy rower czy hulajnogę (bezpłatnie!). Na terenie hotelu znajduje się Sala Zabaw dla najmłodszych oraz zewnętrzy plac rozrywki z bezpośrednim wyjściem z hotelowej restauracji – rodzice mogą zatem spokojnie delektować się ulubioną kawą czy koktajlem na tarasie, jednocześnie mając dzieci na oku. Szef Kuchni restauracji Aquarella zadbał również o zadowolenie najmłodszych gości – w menu dostępne są specjalne zestawy dla dzieci, a bufet śniadaniowy wzbogacono o ulubione przysmaki najmłodszych – gofry, naleśniki i sezonowe niespodzianki. Hotel Aqua Sopot oferuje 50 pokoi, strefę fitness oraz naziemny i podziemny parking hotelowy. Doskonała lokalizacja, blisko głównej arterii komunikacyjnej Trójmiasta, pozwala wygodnie odkrywać atrakcje Sopotu, Gdańska i Gdyni. Piękna, pełna zieleni okolica hotelu zachęca do rodzinnych spacerów i wyciszenia, a gdy zapragniemy wakacyjnego gwaru, tętniący życiem „Monciak” jest w zasięgu spaceru. Rekomendacja Violetty Hamerskiej, szefowej akcji „Hotel Przyjazny Rodzinie”: To hotel dla rodzin, które lubią Trójmiasto. Znakomita lokalizacja w Sopocie, bo blisko plaży, parku i basenów. Wspaniale przygotowany program atrakcji dla dzieci i rodziców. Hotel jest dosyć kameralny i wspaniale przygotowany do wypoczynku rodzin przez cały rok. Hotel Auqa Sopot Zamkowa Góra 35 81-713 Sopot tel: 58 522 44 00 www.hotelaqua.pl Dowiedz się więcej na stronie hotelu Aqua Sopot w HPR. Hotel Aquarion Family & Friends Ten hotel w Zakopanem to miejsce wyjątkowe nie tylko ze względu na unikatowe widoki, ale przede wszystkim komfort, z którego może korzystać cała rodzina. Ogromnym atutem obiektu jest bliskość Aquaparku, do którego można dotrzeć, nie wychodząc nawet z hotelu. Dzika rzeka, basen termalny, zjeżdżalnie – każdy członek rodziny, znajdzie tu coś dla siebie. Rodzice mogą się też zrelaksować w hotelowym SPA, na co najczęściej w codziennym rytmie brakuje czasu. W Strefie Relaksu dostępna jest sauna sucha i parowa, kameralna sala do ćwiczeń oraz trzy gabinety spa. Za zgodą rodziców z zabiegów korzystać mogą również najmłodsi Goście hotelu – w ofercie jest np. czekoladowy masaż czy wykonanie specjalnych tatuaży. Hotel oferuje 136 komfortowych pokoi urządzonych w nowoczesnym stylu, który uzupełniony został tradycyjnymi, regionalnymi akcentami. Pokoje są przestronne – w większości z widokiem na góry i z własnym balkonem. Dla najmłodszych przygotowano nie tylko bogato wyposażony pokój zabaw, w którym dzieci mogą bezpiecznie spędzić czas pod okiem hotelowego animatora i skorzystać z takich atrakcji jak stół do ping-ponga, cymbergaj, czy piłkarzyki, ale również wiele udogodnień, takich jak podgrzewacze do butelek, nawilżacze do powietrza, czy też szlafroki w dopasowanych rozmiarach. Dostępna jest również strefa zabaw dla dzieci na świeżym powietrzu. A w okresie wakacyjnym hotel zaprasza całe rodziny na kino letnie. Rodzicom, którzy zapragną chwili odpoczynku, hotel oferuje możliwość zamówienia profesjonalnej opiekunki. Szef Kuchni również zadbał o odpowiednie atrakcje dla wszystkich członków rodziny – na śniadaniach i obiadokolacjach dostępny jest specjalny bufet dla dzieci, do tego bufet kolacyjny wzbogacony jest codziennie o dania z różnych kuchni świata. Hotel Aquarion Family & Friends to świetna baza wypadowa na tatrzańskie szlaki – już przy śniadaniu w hotelowej restauracji wzrok przyciągają szczyty gór, zachęcając do rodzinnej pieszej wędrówki czy szusowania po stokach zimą. Warto podkreślić, że hotel oferuje możliwość wypożyczenia sprzętu narciarskiego czy organizacji szkółki narciarskiej dla najmłodszych. Rekomendacja Violetty Hamerskiej: Świetna lokalizacja, pokoje z widokiem na góry i sąsiedztwo Aquaparku, to mocne atuty tego hotelu o każdej porze roku. W naszym audycie HPR ten obiekt otrzymał 100 % punktów, co oznacza, że jest znakomicie przygotowany dla rodzin z dziećmi zarówno w zakresie obsługi, jak i atrakcji dla rodzin. Hotel Aquarion Family & Friends Jagiellońska 29 34-500 Zakopane tel: 18 544 47 00 www.hotelaquarion.pl Dowiedz się więcej na stronie hotelu Aquarion Family & Friends w HPR. Blue Marine Mielno To obiekt położony naprawdę nad morzem, bo od wyjścia z ośrodka do plaży jest zaledwie 100 m (tyle samo dzieli go od jeziora Jamno). To miejsce dla rodzin, które szukają spokojnego miejsca z dala do zgiełku letnich kurortów. Pokoje są komfortowe i przestronne, z okien rozciągają się cudowne widoki. Obiekt przez cały rok oferuje pobyty z pełnym wyżywieniem (śniadania i obiadokolacje). Zdaniem wielu gości smak i urozmaicenie potraw jest jedną z najmocniejszych stron Blue Marine Mielno. Dodatkowo posiłki z karty można zamawiać bezpośrednio do pokoju. Jest to rozwiązanie docenione przez rodziców z mniejszymi dziećmi, którzy nie zawsze mogą całą rodziną wychodzić z pokoju na przekąskę. Atrakcje w Blue Marine Mielno zostały tak przygotowane, aby rodzina mogła spędzać czas razem, ale i osobno,. Mali goście wraz z rodzicami mogą korzystać z dwóch sal zabaw typu „kulkolandia’’, sali gier elektronicznych i zręcznościowych, rodzinnej strefy basenowej z brodzikiem dla małych dzieci, jacuzzi oraz sauną, sali bilardowej, stołów do ping-ponga oraz zewnętrznego placu zabaw. Dla dorosłych jest plan zajęć sportowych w zależności od pory dnia. W sezonie wakacyjnym, w czasie świąt i ferii ośrodek organizuje bogaty program animacji dla dzieci oraz dorosłych. Od dwóch lat Blue Marine Mielno prowadzi zajęcia przygotowane we współpracy z fundacją WWF Polska, które pozwalają dzieciom przez zabawę zrozumieć, jak ważne jest dbanie o nasze środowisko. Dzieci mogą też zajrzeć do biblioteczki lub kącika gier planszowych dla całej rodziny. Ośrodek oferuje wypożyczalnię rowerów i hulajnóg dla dzieci i dorosłych. Dodatkową atrakcją dla gości Blue Marine Mielno jest taras na dachu, z którego można podziwiać piękne widoki na morze i jezioro. Taras widokowy jest również miejscem, gdzie organizowane są wieczorki tematyczne, np. włoski czy morski z szantami śpiewanymi na żywo, a także karaoke. Rekomendacja Violetty Hamerskiej: Wyjątkowa lokalizacja nad morzem. Dosłownie. Bliskość morza i jeziora oraz oddalenie od centrum Mielna to prawdziwy atut. Obiekt jest przystosowany dla rodzin przez cały rok. Atutem jest bardzo smaczna kuchnia i urozmaicone posiłki. Niezależnie od pogody w Blue Marine Mielno są przygotowane pomysły na spędzanie wolnego czasu. Angażujące animacje dla dzieci, rowery, basen i sauny i ten niesamowity widok z tarasu – to sprawdzone atrakcje w czasie pobytu. No i morskie powietrze w dużych dawkach i przez cały rok. Dlatego warto już pomyśleć o rezerwacjach na jesienne wyjazdy, by wzmacniać odporność, bo teraz są najlepsze oferty cenowe. Hotel Blue Marine Mielno Generała Stanisława Maczka 32 76-032 Unieście tel: 530 144 511 www.bluemarine.pl Dowiedz się więcej na stronie hotelu Blue Marine Mielno w HPR. Galaxy****Hotel Kraków To wyjątkowy hotel w centrum Krakowa, zlokalizowany w sąsiedztwie dzielnicy Kazimierz, tuż nad Wisłą. Hotel posiada 205 komfortowych pokoi, realizuje Polski Bon Turystyczny, a za każde wydane 500 zł w ramach bonu gość otrzymuje 100 zł do wykorzystania na usługi świadczone przez hotel. Galaxy**** Hotel jest miejscem przyjaznym zwierzętom. Dzieci to w hotelu wyjątkowi goście witani każdorazowo kolorowym pudełkiem z niespodzianką w środku. W hotelu na dzieci czeka kącik zabaw, a na odważniejszych ścianka wspinaczkowa. W restauracji Andromeda Alfa serwowane jest specjalne menu dedykowane dla dzieci. Hotel oferuje szereg udogodnień dla rodzin z dziećmi: wyposażenie pokoi zapewnia wygodę, a możliwość indywidualnej organizacji czasu pozwala naprawdę odpocząć. Wielki plus za atrakcyjną Strefę Wellness&Spa, która zaprasza na rodzinny relaks – do wyboru basen, spa, jaccuzi i zabiegi kosmetyczne. Rekomendacja Violetty Hamerskiej: Hotel Galaxy od kilku lat zdobywa 100% punktów w naszych audytach HPR, bo mimo, że to hotel miejski, to jest wspaniale przygotowany dla rodzin. To taki hotel, który ma pomysł na rodzinne spędzanie czasu w Krakowie. Dużo atrakcji jest w samym hotelu. Dla dzieci dużym atutem jest basen i ścianka wspinaczkowa. Hotel jest położony nad brzegiem Wisły i blisko Kazimierza. Co ważne – jest duży parking. Hotel Galaxy**** Gęsia 22A 31-535 Kraków tel: 12 342 81 00 www.galaxyhotel.pl Dowiedz się więcej na stronie hotelu Galaxy****Hotel Kraków w HPR. Hotel St. Bruno Giżycko idealnie nadaje się na bazę wypadową po okolicznych jeziorach, ponieważ kanał Łuczański łączy dwa duże jeziora: Kisajno i Niegocin. To właśnie w Giżycku znajduje się kameralny Hotel St.Bruno****, niegdyś XIV wieczny zamek zbudowany przez zakon krzyżacki. Z oryginalnego zamku został tylko podstawowy trzon, ale boczne skrzydła zostały zrekonstruowane z dużym wyczuciem smaku i kulturą historyczną. Pokoje hotelowe robią niesamowite wrażenie. W części z nich widać oryginalne ceglane mury, gotyckie łukowate okna i wykute nisze w ścianach. Pokoje mają niestandardową wysokość – są też takie, do których trzeba się wspiąć po antresoli żeliwnymi kręconymi schodami. Hotel St. Bruno**** to również 2 dodatkowe skrzydła: Łuczany i Stary Dwór, które nie odbiegają standardowi pozostałych części. Pokoje są przestrzenne, bardzo wygodne, wyposażone w wygodne łóżka, stylowe meble, luksusowe łazienki i oczywiście klimatyzowane wnętrza. W Hotelu znajduje się piękna Restauracja La Bibliotheque podzielona na dwie części: kominkową i oranżerię. Jej wystrój łączy ze sobą elegancję i styl z lat 20-tych. Szef Kuchni to mistrz serwujący dania z regionalnych produktów i lokalnie poukładanych smaków. W Hotelu znajduje się także Profesjonalne Medi.SPA. To miejsce, w którym Goście mogą zregenerować ciało i pobudzić zmysły. Oferuje szeroką gamę zabiegów (również dzieciom), które dopasowane są do indywidualnych potrzeb i preferencji Klientów. Strefa Wellness w St. Bruno to 17-metrowy basen z hydromasażami, wodospadem i biczami wodnymi, a także kameralna sauna. Dzieciom przygotowano specjalną płytką strefę basenu, a dla lubiących cieplejsze wody – okrągłe niecki z masażami o podwyższonej temperaturze. Rekomendacja Violetty Hamerskiej: W tym hotelu historia jest na każdym kroku. Wspaniale wykorzystano przeszłość tego miejsca i stworzono postać Duszka Brunonka, którego dzieci pokochały, bo to jest taki dobry duszek tego miejsca. W naszym audycie HPR ten hotel po raz kolejny otrzymał 100% punktów, bo jest znakomicie przygotowany dla rodzin – wiele atrakcji dla dzieci, świetna obsługa, smaczna kuchnia i animacje z Duszkiem Brunonkiem. Hotel St. Bruno Świętego Brunona 1 11-500 Giżycko tel: 87 732 65 00 www.hotelstbruno.pl Dowiedz się więcej na stronie hotelu St. Bruno w HPR. Hotel Książ Hotel Książ to kolejne miejsce idealne do wypoczynku w niepowtarzalnej, zamkowej scenerii. Pokoje rozlokowane są w trzech oficynach pałacowych na przedzamczu majestatycznego Zamku Książ, który wznosi się na cyplu skalnym na wysokości 395 m npm. To bajeczne miejsce położone pośród morza i lasów gościło w przeszłości „koronowane głowy” Europy i nadal robi wielkie wrażenie. Hotel Książ posiada ponad 80 miejsc noclegowych: oferuje pokoje: 1-, 2 - i 3- os., suity oraz apartamenty. Na szczególną uwagę zasługują przestrzenne i iście "książęce" łazienki. Pokoje standardowo wyposażone są w telewizor, telefon oraz dostęp do Wi-Fi. Całodobowa recepcja hotelu jest połączona z zabytkową Restauracją Książęcą, w której podawane są przepyszne śniadania, wykwintne obiady i eleganckie kolacje. Najmłodsi Goście hotelu mają do swojej dyspozycji salę zabaw wyposażoną m.in. w zabawki czy stół do piłkarzyków. Pobyt w hotelu najlepiej połączyć z bogatą ofertą Zamku Książ: do wyboru np. zwiedzanie z zestawem audioguide (z dostępną trasą dla dzieci), zejście do podziemi na głębokość 50 m pod dziedzińcem czy zwiedzanie dla rodzin z dziećmi. Amatorzy mocnych wrażeń z pewnością docenią wieczorną aurę i Nocne zwiedzania zamku w asyście książańskiego przewodnika oraz… całej plejady duchów i upiorów. Warto śledzić kalendarz wydarzeń zamku, ponieważ liczba organizowanych tu eventów skierowanych do turystów jest naprawdę imponująca. Warto wspomnieć chociażby o majowym Festiwalu Kwiatów i Sztuki, letnim Festiwalu Tajemnic czy zimowych Ogrodach Światła (listopad-marzec). Rekomendacja Violetty Hamerskiej: Zwiedzanie Aglomeracji Wałbrzyskiej warto zacząć od Wałbrzycha i Zamku Książ. Tak zrobiłam kilka tygodni temu i wiem, że na jesieni tam ponownie wrócę. To region do odkrycia, który łączy historię, malownicze krajobrazy górskie, zamki i legendy, a przede wszystkim jest to miejsce na rodzinne spędzanie czasu. Aby zwiedzić Zamek Książ i dobrze poznać historię tego miejsca, trzeba zarezerwować kilka godzin. Hotel Książ Piastów Śląskich 1 58-300 Wałbrzych tel: 74 665 41 44 www.hotelzamekksiaz.pl Dowiedz się więcej na stronie hotelu Książ w HPR. Zobacz też: Jak spakować dziecko na wakacje: LISTA ubrań + kilka dobrych patentów Gdzie jechać w góry z dziećmi? Najbardziej urokliwe miejsca dla rodzin Co zabrać nad morze z dzieckiem? Zamiast tony bagażu - PROSTA lista!
Sukienka plażowa córki Pauliny Krupińskiej jest śliczna! Kup podobną (tutaj!)
Modelka zrobiła sobie wyjątkową sesję zdjęciową z dziećmi. Fotografie są przepiękne! Plaża, morze, zachód słońca i świetne stylizacje, które dopełniły całości.
Paulina Krupińska-Karpiel pochwaliła się właśnie na swoim profilu na Instagramie zdjęciami z hiszpańskiej plaży. Na wakacje wybrała się razem z dziećmi, czteroletnią córką Antosią i dwuletnim synem Jędrkiem. Zobaczcie, jak pięknie razem wyglądają. Zwłaszcza dziewczyny w swoich białych sukienkach świetnie prezentują się na tle zachodzącego słońca. Widok godny pozazdroszczenia! Paulina Krupińska z dziećmi na plaży w Hiszpanii Modelka postanowiła zrobić sobie wakacyjną sesję zdjęciową z dziećmi. Szeroka, hiszpańska plaża okazała się bajecznym tłem. Paulina wybrała na tę okazję białą, koronkową sukienkę, która podkreślała jej opaleniznę. Jędrzej, jak to mały chłopiec, bawił się na plaży w samych krótkich spodenkach, natomiast czteroletnia Antosia była ubraną w białą, lekką sukienkę z niewielkimi, kolorowymi akcentami. View Burdaffi on the source website „Magiczne momenty” Paulina pochwaliła się nie tylko tym, jak pięknie prezentuje się z dziećmi na plaży, lecz także jak spędza z nimi czas i łapie każdą drobną wspólną chwilę. Na zdjęciach widzimy, jak odciska wraz z dziećmi dłonie w piasku i jak czesze córce włosy. „Magiczne momenty” – podpisała jedną z fotografii. Pod inną, na której tuliła dzieci, dodała też: „Czy potrzeba więcej?”. Rzeczywiście, czego chcieć więcej, jeśli ma się przy sobie ukochane osoby i można razem spędzać czas, w słonecznej Hiszpanii lub gdziekolwiek indziej. Zgadzacie się? Źródło: instagram
"Oferta dla rodzin, dzieci mile widziane" – jak się nie naciąć w wakacje?
Wakacje to czas wojaży, często z biurami podróży. Jak wybrać ofertę dla rodziny z dziećmi, żeby na miejscu nie okazało się, że zakwaterowanie jest przyjazne dzieciom tylko z nazwy?
Rodziny są różne. Wielodzietne i te z jedynakami. Z niemowlęciem i starszymi dziećmi. Z nastolatkami. Z dziadkami. A wszystkie mogą zdecydować się na wybór "wakacji rodzinnych" w biurze podróży. Z badania przeprowadzonego przez Tots To Travel, organizatora rodzinnych wakacji, wynika, że 90 proc. rodziców jest rozczarowanych konfrontacją: rzeczywistość kontra wyobrażenia. Czego więc oczekujemy od ofert wakacyjnych dla rodzin z dziećmi? Kryteria zakwaterowania przyjaznego dzieciom – wg rodziców Wiele hoteli reklamuje się jako zakwaterowanie przyjazne rodzinie. Zdaniem rodziców wakacje "dla rodzin" powinny spełniać następujące kryteria: Zakwaterowanie z wyżywieniem i atrakcjami dla wszystkich grup wiekowych Ogrodzone baseny Hotel sprawdzany przez organizatora Skrupulatnie przestrzegane zasady bezpieczeństwa związane z pobytem dzieci w ośrodku Bezpłatne podstawowe udogodnienia dla małych dzieci Animatorzy i opieka dla dzieci Rodzice są nawet gotowi zapłacić więcej, żeby zabrać rodzinę na takie wakacje, jeśli będą one naprawdę dobrze zorganizowane. Jak to wygląda w rzeczywistości? Nie ma wymogów prawnych, zobowiązujących organizatorów wyjazdów wakacyjnych, żeby osobiście sprawdzali proponowane rodzinom ośrodki wypoczynkowe pod kątem wymienionych udogodnień i zabezpieczeń. Taką kontrolę można wykonać tylko, jeśli zgodzi się na to właściciel hotelu, często jednak jest to wymóg zawarty w umowie pomiędzy hotelarzem a organizatorem wypoczynku. Barierki i ogrodzenia basenów, schodów, tarasów też nie są gwarantowane, a to bardzo ważne w przypadku rodzin podróżujących z małymi dziećmi. Najczęściej nacinamy się na takie oferty, kiedy wybieramy się na pierwsze wakacje z dzieckiem – wynika z ankiety Tots To Travel. Po przeżytym rozczarowaniu jesteśmy bardziej skrupulatni w wybieraniu ofert biur podróży i częściej decydujemy się na sprawdzone miejsca, polecane przez innych rodziców. I to jest zasada, którą powinniśmy się kierować, wybierając miejsce na rodzinne wakacje: czytajmy opinie osób, które odwiedziły dane miejsce, np. na Travelplanet czy Tripadvisor. Kontrola hotelu Zgodnie z polskim prawem hotel musi na żądanie przedstawić swoim gościom wymagania odpowiadające rodzajowi i kategorii obiektu (art. 44 ust. 4 ustawy o usługach turystycznych). Jeśli hotel, w którym przebywasz nie spełnia tych warunków, możesz złożyć reklamację i zażądać usunięcia braków, a nawet obniżenia ceny za pobyt. W przypadku rażących zaniedbań możesz złożyć skargę u wojewody, co może skutkować kontrolą w hotelu. Podczas kontroli sprawdza się stan techniczny, sanitarny i bezpieczeństwo przeciwpożarowe w obiekcie. Życzymy wam udanych wakacji rodzinnych i samych trafionych wyborów! Zobacz też: Dowiedz się, jak zapobiegać utonięciom. 5 rad dla rodziców 10 rzeczy, które wkurzają nas latem (a i tak je robimy) Zabawki i gadżety do wody - idealne na wakacje!
Tatuś zapłacił - felieton Antoniny Kozłowskiej
Mamy w rodzinie takie powiedzonko: "Tatuś tyle zapłacił, a ty nie chcesz się kąpać? Marsz do wody!". Wraca z każdym wakacyjnym wyjazdem i byłoby zabawne, gdyby nie to, że odkąd usłyszeliśmy je pierwszy raz na plaży w Łebie, wpadło nam w uszy wielokrotnie na różnych innych plażach, od Costa del Sol po Rodos i od Darłówka po Ruciane.
Jesteśmy w Europie, bogacimy się, więc na plażach całego świata słychać najtrudniejszy podobno ze wszystkich język polski. Może i dobrze, że trudny, bo gdyby zagraniczny turysta chciał nauczyć się czegoś na plaży ze słuchu, przyswoiłby krótkie, wyszczekane poirytowanym tonem przez rodziców komendy i pogróżki. Do dziecka, wiadomo, trzeba krótko. Rozmowa z bachorem to niedopuszczalna dyskusja, a to już podpada pod mityczne "wychowanie bezstresowe". Jeśli dopuścimy dyskusję, zwaną też pyskowaniem, to jest spora szansa, że nasza pociecha za lat kilka, jak w starym kawale, przyklei towarzyszowi podróży gumę do żucia na czole. Wykrzykujemy więc: – Chodź no tu! Marsz do wody! Poparte groźbami: – Nigdzie nie pójdziesz! Oj, bo w tyłek dostaniesz! Bo nie kupię ci loda! O dziecku mówimy pieszczotliwie, zamieszczając jego zdjęcia na Facebooku czy Instagramie: "Mój najdroższy Skarb" albo "Ukochane Słoneczko". Na wakacjach, gdy wirtualni znajomi nie podsłuchują, używamy prywatnych zdrobnień i czułych przezwisk: gnojku, bachorze, ofiaro losu – jak w zdaniach: "Zostaw to, gnojku, bo jak ci przyłożę...", "Jak kopiesz, ofiaro, w piłkę nie umiesz trafić?", "I co się tak gapisz jak cielę?". My, polscy rodzice, wiemy najlepiej co dla naszych dzieci najlepsze. Nie dopuszczamy do fanaberii. Jak w nadmorskiej pizzerii, gdzie ośmiolatek domagał się pizzy z brokułami. – Z brokułami? A kto to potem zje? – zirytował się ojciec. – Bo chyba nie ty! – dołożyła mamusia. – Ty nie znosisz brokułów! – Ale chciałem spróbować... – bronił się mały. – W domu sobie spróbujesz, a teraz bierz z szynką albo nic nie dostaniesz! – zarządził tata. Mały wziął z szynką. I tak nie zjadł połowy. Nie przypuszczam, by jeszcze kiedyś chętnie próbował nowych potraw, ale nie o to rodzicom chodziło. Miał być grzeczny, robić to, co oni chcą, i nie dyskutować. My, rodzice, mamy ciężko. Tyle strofowania, stawiania do pionu. Jak znoszą to dzieci? Kiedy próbuję sobie to wyobrazić, widzę zajęcia WF na studiach i trenerkę na basenie, która wrzeszczała na przestraszone młode kobiety: – Jak płyniesz? Co ty robisz z nogami, sieroto? Ruchy, ruchy! Prawie jak ten ojciec, który z poświęceniem uczy sześcioletniego "gamonia" jeździć na rowerze na naszym podwórku. Ja po trzecich zajęciach wyszłam z basenu i nigdy więcej się tam nie pojawiłam. Mogłam, byłam dorosła, mogłam sobie wybrać zajęcia, trenerkę albo przynieść zwolnienie. Nasze dzieci nie wyjdą, nie uciekną przed nami jeszcze przez wiele lat. Dlatego mam propozycję: drodzy rodzice, marsz tu do mnie natychmiast albo popamiętacie. Jeśli jeszcze raz nazwiecie swoje dziecko gnojkiem albo ofermą, to nie dostaniecie drugiej szansy! Zrozumiano? I bez dyskusji mi tu, bo zobaczycie... Najnowsze felietony Antoniny Kozłowskiej znajdziesz w aktualnych numerach miesięcznika „Twoje Dziecko”.
W hotelu z dzieckiem: jaki hotel wybrać i co zabrać ze sobą
Wybierasz się z rodziną na wakacje do hotelu? Przeczytaj, jak wybrać najlepszy hotel i co warto ze sobą zabrać, żeby pobyt był udany i wygodniejszy.