Tych 5 rzeczy musisz zrobić, gdy dzieci są małe. Tylko tak zbudujesz z nimi więź na całe życie
Są chwile w rodzicielstwie, których nie da się zatrzymać, choć bardzo by się chciało. Dlatego coraz uważniej przyglądam się temu, co naprawdę buduje bliskość między mną a moimi dziećmi – i widzę, że to działa każdego dnia.
Rodzicielstwo uczy mnie pokory każdego dnia. Relacja z dziećmi nie buduje się w wielkich momentach, lecz w drobiazgach, które często mijają niezauważone. Właśnie dlatego coraz uważniej przyglądam się temu, co naprawdę wzmacnia naszą bliskość. Widzę, że pięć prostych rzeczy potrafi zmienić więcej, niż mogłabym przypuszczać. I choć moje dzieci wciąż są w wieku szkolnym, to wiem, że to, co robię teraz, zostanie z nami na lata. 1. Obecność bez rozproszeń – pierwszy krok do prawdziwej bliskości Teraz, kiedy moje dzieci chodzą do szkoły, ciągle widzę, jak wiele zależy od krótkich, codziennych momentów. Wiem, że nie potrzebują ode mnie specjalnych atrakcji czy perfekcyjnego planu dnia. Najważniejsze jest to, czy naprawdę je słyszę. Wystarczy pięć minut rozmowy po powrocie ze szkoły, wspólne śniadanie bez telefonu obok, wieczorne „opowiedz mi o swoim dniu”. Te drobne gesty robią więcej niż wielkie słowa. Widzę, że kiedy daję im pełną uwagę, stają się spokojniejsze, bardziej otwarte, chętniej opowiadają o tym, co dla nich trudne. 2. Rytuały, które dają poczucie bezpieczeństwa – bez nich trudno o stabilną więź Nasze małe rytuały działają jak kotwica. Dzieci uwielbiają powtarzalność, bo daje im przewidywalność w świecie, który często jest dla nich niejasny. U nas są to poranne rozmowy przy szykowaniu kanapek, wspólne czytanie przed snem albo regularne „niedziele filmowe”. Nie muszą być idealne – muszą być nasze. Widzę, jak bardzo dzieci tego potrzebują. To w rytuałach uczą się, że mogą na mnie polegać, że nasza relacja jest stała i niezmienna, nawet gdy dzień bywa chaotyczny. 3. Odpuszczanie kontroli – klucz do rozwoju i lepszej relacji Nie ukrywam: mam w sobie silną potrzebę poprawiania świata wokół. A dzieci? No cóż, mają własny pomysł na każdy krok. Codziennie uczę się, że kontrola daje mi tylko pozorne poczucie bezpieczeństwa, a im odbiera pewność siebie. Gdy pozwalam im samodzielnie spakować plecak, zrobić kanapkę czy wybrać ubranie, zaczynają rosnąć. Dosłownie widzę, jak nabierają odwagi, a jednocześnie czują, że im ufam. Odpuszczanie nie oznacza rezygnacji, tylko świadomy wybór: pozwalam im próbować, a gdy coś nie wychodzi – jestem obok. 4. Słuchanie zamiast mówienia – coś, co zmienia cały dom Często łapię się na tym, że chcę dawać rady, zanim dzieci skończą zdanie. Rodzicielski pośpiech potrafi przerywać nawet najbardziej wartościowe rozmowy. Ale kiedy naprawdę słucham, magia dzieje się sama. Dzieci zaczynają mówić więcej, dzielić się tym, co trudne, i ufają, że ich emocje są ważne. Po szkole często siadają koło mnie i zaczynają opowiadać – czasem o drobiazgach, czasem o konflikcie w klasie. Wystarczy, że nie oceniam, nie poprawiam, nie wygłaszam wykładów. Wystarczy, że słucham. 5. Okazywanie czułości – nie tylko wtedy, gdy wszystko idzie gładko Czułość to nie nagroda za dobre zachowanie. To język, którego dzieci potrzebują codziennie, szczególnie wtedy, gdy są zmęczone, zdenerwowane albo coś im nie wychodzi. Przytulenie przed szkołą, pogłaskanie po głowie, wspólne siedzenie pod kocem – to drobiazgi, które wciąż działają, nawet gdy dzieci dorastają. Widzę, jak takie gesty pozwalają im się otworzyć, uspokoić i złapać dystans. Czasem nawet nie muszę mówić nic więcej. Czułość robi za mnie całą robotę. Wyraźnie widzę, jak te wszystkie elementy wzmacniają naszą relację tu i teraz, kiedy dzieci są jeszcze małe. I wierzę, że dzięki nim będziemy sobie bliscy także wtedy, gdy wejdą w dorosłość i zaczną budować własny świat. Zobacz też: Nauczycielka: „Nie wierzcie we wszystko, co mówią dzieci. To błąd wychowawczy”
5 toksycznych reakcji na zachowanie dziecka. Tak rodzice niszczą więź kawałek po kawałku
Wiele dorosłych reakcji wygląda na niewinną dyscyplinę, a w rzeczywistości potrafi po cichu podcinać dziecięce poczucie bezpieczeństwa. Zaufanie i więź nie znikają nagle, raczej kruszą się w drobnych momentach, których na co dzień nawet nie uznajemy za ważne.
Na co dzień obserwuję mnóstwo różnych sytuacji, w których matki, ojcowie, babcie reagują nie do końca tak, jakby chcieli, albo na tyle dobrze, na ile umieją. W większości z nich nie ma złej woli. Jest zmęczenie, stres, czasem bezradność. I jest też dziecko, które nie tyle „sprawdza granice”, co próbuje zrozumieć świat oraz siebie w tym świecie. Kiedy reagujemy z automatu albo naszą reakcją kieruje złość, łatwo wpaść w schematy, które niszczą zaufanie. Z zewnątrz wygląda to jak „wychowanie”, ale w rzeczywistości rani dziecko jak drzazgi. Pomału, ale coraz bardziej dotkliwie. Poniżej zebrałam pięć reakcji, które słyszę najczęściej. Wszystkie da się zamienić na coś lepszego. 1. Krzyk i zawstydzanie dziecka przy innych „Przestań w końcu”, „Zobacz, jaki wstyd”, „Nie rób z siebie błazna”. Wiem, jak to jest, gdy człowiek ma w głowie tysiąc spraw, a dziecko akurat w sklepie urządza protest. Krzyk bywa odruchem. Problem w tym, że dla dziecka to nie jest lekcja zachowania, tylko lekcja mająca prosty przekaz: „Gdy jest trudno, zostajesz sam i jeszcze cię upokorzę”. Co robić zamiast? Jeśli emocje rosną, zróbcie pauzę. Powiedzcie spokojnie: „Widzę, że coś cię bardzo złości, idziemy na bok i pogadamy”. Nawet jeśli rozmowa potrwa 30 sekund, dziecko dostaje sygnał, że jest ważne, a trudne emocje można unieść bez publicznego linczu. 2. Ironia, wyśmiewanie albo etykietowanie To są te drobne „żarciki”, które wcale nie są niewinne. „Ale z ciebie beksa”, „No tak, nasz geniusz znowu nie pamięta”, „Ty zawsze przesadzasz”. Etykieta przykleja się szybciej, niż nam się wydaje. Dziecko zaczyna myśleć o sobie przez pryzmat tego, co usłyszało od najbliższych. Co robić zamiast? Opisujcie zachowanie, nie osobę. Nie mówcie „Jesteś leniwy”, tylko „Widzę, że trudno ci się zabrać za lekcje, pomogę ci zacząć”. Zamiast „Znowu histeryzujesz”, powiedzcie „To dla ciebie ważne, opowiedz mi”. To zmienia ton rozmowy i buduje poczucie bezpieczeństwa. 3. Straszenie utratą miłości albo odejściem „Jak tak będziesz robił, to przestanę cię lubić”, „Oddam cię pani”, „Zostawię cię tu”. Wiem, że to czasem pada wtedy, gdy rodzic chce natychmiast przerwać trudne zachowanie. Tyle że dziecko słyszy w tym groźbę porzucenia. A lęk nie uczy regulacji emocji, tylko uczy paniki. Co robić zamiast? Stawiajcie granice bez szantażu. „Nie pozwolę ci bić, to boli. Jeśli jesteś wściekły, możesz tupać albo ścisnąć poduszkę”. Można być stanowczym i jednocześnie dostęp­nym. Tu nie ma sprzeczności. 4. Porównywanie do innych dzieci „Zobacz, jak twoja siostra grzecznie siedzi”, „Inne dzieci potrafią”, „A u Kasi w domu tak nie ma”. To wygląda jak motywacja, a naprawdę jest cichą informacją: „Nie jesteś wystarczający”. Dziecko nie zaczyna się starać bardziej. Zaczyna się martwić, że w waszych oczach przegrywa. Co robić zamiast? Porównujcie dziecko do niego samego z wczoraj. „Pamiętasz, że tydzień temu było ci trudniej, a dziś poszło lepiej”. To buduje sprawczość. Jeśli chcecie pokazać wzór, mówcie o zachowaniu, nie o wyższości innych osób. 5. Chłód, ignorowanie i „ciche dni” „Nie krzyczę, po prostu się nie odzywam”. Dla dorosłego to chwila na ochłonięcie. Dla dziecka może to być kara w najostrzejszej formie. Brak kontaktu z bliską osobą dziecko odbiera jak odcięcie od bezpieczeństwa. Co robić zamiast? Jeśli potrzebujecie czasu, nazwijcie to. „Jestem teraz zdenerwowana, potrzebuję kilku minut i wrócę do rozmowy”. Dziecko dostaje jasną mapę sytuacji. Wie, że relacja trwa, nawet gdy emocje są duże. Chodzi o to, żebyście zauważali momenty, w których wasza reakcja wynika z napięcia, a nie z troski. Dziecko buduje zaufanie w drobiazgach: w tonie głosu, w tym, że słuchacie do końca, w tym, że nie robicie z jego emocji żartu. Zaufanie nie bierze się z wielkich przemówień o wartościach. Rodzi się przy kuchennym stole, w samochodzie, w sklepie, w chwilach, kiedy jest zwyczajnie trudno. Zobacz też: Wychowawczyni: „To brak prywatności”. Wieczorami rodzice przekraczają granice
Ci rodzice mają najsilniejszą więź z dziećmi. Robią 7 rzeczy, o których reszta zapomina
Relację z dzieckiem buduje się latami i jedno jest pewne − nie warto czekać na jakiś odpowiedni moment, ale zacząć to robić już od najmłodszych lat. Istnieje 7 rzeczy, które łączą rodziców z najsilniejszą i najbliższą więzią z własnymi dziećmi. Uczmy się od nich.
Psychologowie i pedagodzy zauważają, że niektóre postawy rodziców mają ogromny wpływ na jakość ich relacji z dziećmi. Istnieje 7 kluczowych rzeczy, które łączą rodziców z najsilniejszą i najbliższą więzią z własnymi dziećmi. Warto przyjrzeć się im bliżej i uczyć się od tych, którzy potrafią stworzyć z dziećmi wyjątkową relację opartą na miłości, zrozumieniu i wzajemnym szacunku. Oto, co robią ci rodzice. Pokazują dzieciom, że ich uczucia są ważne Nie bagatelizują złości, strachu czy smutku, ale pomagają dziecku je nazywać i rozumieć. Gdy dziecko płacze, nie słyszy „przestań”, tylko: „Widzę, że coś cię zasmuciło. Chcesz o tym porozmawiać?”. Takie podejście uczy dzieci, że emocje są czymś naturalnym i że warto je wyrażać. To fundament emocjonalnego bezpieczeństwa. Wybierają porozumienie zamiast kontroli Zamiast wydawać rozkazy, stawiają na dialog. Wiedzą, że relacja oparta na strachu prowadzi do dystansu, a nie bliskości. Szukają wspólnego języka, starają się zrozumieć potrzeby dziecka, tłumaczą, dlaczego pewne zasady są ważne. Dzięki temu dziecko czuje się szanowane i chętniej współpracuje. Pozwalają decydować o ich własnych sprawach Nawet najmłodszym dzieciom dają przestrzeń do podejmowania decyzji – co założyć, którą książkę przeczytać na dobranoc, jak spędzić wolne popołudnie. To buduje poczucie sprawczości i uczy odpowiedzialności. Dziecko, które wie, że jego zdanie się liczy, rośnie w poczuciu własnej wartości. Przyznają się do błędów Nie udają nieomylnych. Gdy popełnią błąd – podniosą głos, zareagują zbyt impulsywnie – potrafią powiedzieć: „Przepraszam, nie powinienem tak się zachować”. Dziecko widzi, że nawet dorośli uczą się na swoich pomyłkach i że przeprosiny nie są oznaką słabości, lecz siły. Codziennie spędzają z dziećmi wartościowy czas To nie muszą być wielkie atrakcje – wystarczy wspólny spacer, wspólne gotowanie, wieczorna rozmowa przy kolacji. Ważne, by to był czas uważny, bez telefonów i pośpiechu. To właśnie wtedy powstają najważniejsze wspomnienia i pogłębia się więź. Pozwalają dzieciom być sobą bez osądzania Nie próbują ich na siłę zmieniać, nie narzucają im swoich oczekiwań. Dają przestrzeń na bycie innym, na eksperymentowanie, na odkrywanie siebie. Akceptują ich pasje, temperament, wybory. Dzięki temu dzieci czują się kochane bezwarunkowo – a to daje im siłę do bycia sobą. Bardziej cenią swoją relację z dzieckiem niż posiadanie racji W konfliktach nie próbują wygrać, lecz szukają porozumienia. Wiedzą, że warto czasem odpuścić, żeby nie zburzyć zaufania. Dla nich ważniejsze jest to, jak dziecko czuje się w tej relacji, niż to, czy mieli rację w danej sytuacji. Bliska relacja z dzieckiem nie buduje się sama. To efekt świadomych wyborów, empatii i codziennej troski. Warto obserwować, jak robią to inni i czerpać inspirację – dla dobra dziecka, ale też dla własnego szczęścia jako rodzica. Zobacz też: Całą rodziną uwielbiamy te bajki Disneya. Już po pierwszej mój 3-latek zrozumiał, czym jest przyjaźń i odwaga 7 sposobów na wychowanie rozpieszczonego dziecka. Nr 5 to fatalny nawyk wielu rodziców Mówię te 4 zdania i syn wreszcie mnie słucha. Nie muszę powtarzać 100 razy
1 zasada rodzicielstwa bliskości: bądź blisko dziecka – wyjaśnia Agnieszka Stein
Rodzicielstwo bliskości (RB) to sposób wychowania dzieci oparty na budowaniu silnej więzi emocjonalnej rodziców z maluchem, czułej opiece i stawianiu mądrych granic. Podstawą RB jest 7 zasad, nazywanych też filarami. Psycholożka Agnieszka Stein mówi, co oznacza pierwsza z nich: bądź blisko dziecka.
Rodzicielstwo bliskości określa 7 zasad (filarów). Pierwsza zasada brzmi: bądź blisko dziecka. Co to oznacza, tłumaczy ekspertka RB, psycholożka Agnieszka Stein. Zobacz nasze wideo i posłuchaj, co o rodzicielstwie bliskości mówi jego najlepsza ambasadorka! 1. zasada rodzicielstwa bliskości – Bądź blisko dziecka „Blisko dziecka, to znaczy nie tylko blisko fizycznie, ale przede wszystkim – blisko emocjonalnie" – mówi Agnieszka Stein. Dobrze jest nie skupiać się na zachowaniu dziecka, ale szukać prawdziwych pobudek jego zachowania, zastanawiać się, co ono przeżywa i czuje, odgadywać rzeczywiste potrzeby malucha i zaspokajać je. Najlepiej być z dzieckiem od porodu, ale czas na to, by być blisko, jest zawsze – także gdy maluch ma 3 lub 5 lat. Wtedy również można zmienić zasady i zacząć wychowywać go w duchu rodzicielstwa bliskości. Nigdy nie jest za późno na pogłębianie relacji z drugim człowiekiem, a co dopiero z własnym dzieckiem! Co jest ważne w rodzicielstwie bliskości? Rodzicielstwo bliskości (z ang. attachment parenting) to termin utworzony przez amerykańskiego pediatrę Williama Searsa, który określa filozofię rodzicielską opartą na zasadach przywiązania dziecka do rodziców. Według tej teorii dziecko tworzy z opiekunami silną więź emocjonalną, mającą wpływ na całe jego przyszłe życie. Właśnie ta więź sprzyja prawidłowemu rozwojowi społecznemu i emocjonalnemu, czyli sprawia, że dziecko rośnie na szczęśliwego człowieka. 7 zasad rodzicielstwa bliskości – zobacz nasze wideo! Oto pozostałe zasady rodzicielstwa bliskości, z którymi możesz się zapoznać, oglądające nasze filmy. Zasada 2: Słuchaj płaczu swojego dziecka Zasada 3: Karmienie piersią Zasada 4: Noś dziecko przy sobie Zasada 5: Śpij przy dziecku Zasada 6: Pamiętaj o równowadze i wyznaczaniu granic Zasada 7: Wystrzegaj się trenerów dzieci Zobacz także: Wychowanie bezstresowe: pomocne czy krzywdzące? Definicja, wady i zalety, skutki Jak być szczęśliwym? Psycholog wyjaśnia, jakie są 4 kluczowe filary szczęścia [WIDEO] ​Jak wychować szczęśliwe dziecko? Jest 1 warunek! – mówi psycholog [WIDEO]
Ten list – „spowiedź niemowlaka” wzruszył setki kobiet. Koniecznie przeczytajcie!
Zastanawiałyście się kiedyś, co czuje i myśli niemowlę? Ten list wiele tłumaczy...
Czasem macie dość, jesteście zmęczone, przygnębione i nie wiecie, czemu Wasze maleństwo ciągle płacze. Ten list, znany jako „spowiedź niemowlaka”, pozwoli Wam zrozumieć wiele spraw... Słowa zostały napisane przez autorkę bloga "Matka na prowincji". Post nazwano "Spowiedź niemowlaka", przytaczamy kilka najbardziej poruszających fragmentów. „Mamusiu! Bardzo chciałbym wytłumaczyć Ci wszystko. Wszystko, co się działo ze mną, przez pierwszy rok mojego życia, a nawet wcześniej.... abyś Ty mogła mnie lepiej zrozumieć, wtedy byłoby Ci łatwiej. Ale nie mogę tego zrobić, nie umiem pisać listów, ani nawet SMS-ów. Nigdy tego nie przeczytasz. Nigdy tego nie powiem. Bo wtedy gdy będę umiał już się z Tobą komunikować, zdążę zapomnieć co chciałem Ci powiedzieć. Co chciałem Ci powiedzieć Mamo, gdy się urodziłem, gdy opiekowałaś się mną razem z Tatą przez pierwszy rok mojego życia. Dlatego wysyłam tę wiadomość do Twojego serca Mamo. Żebyś mogła to poczuć i zrozumieć. Mamo. Żebym mógł Ci podziękować. Gdy tylko pojawiłem się na tym świecie, jeszcze nie wiedziałem co będzie, ale czułem, że jest ktoś lub coś, kto na mnie czeka. Wtedy pod Twoim sercem Mamo, czułem, że jesteś i że mimo tego, że się boisz, to już mnie kochasz, chociaż nawet jeszcze o tym nie wiesz... Pewnie w to nie uwierzysz, ale ja czułem i słyszałem bardzo wiele, będąc wtulony w Ciebie w Twoim brzuchu. Lubiłem to miejsce, czułem się bezpiecznie. Nie chciałem nigdy go opuszczać, myślałem, że tak już będzie na zawsze, że tak wygląda życie. Dźwięk bicia Twego serca, Twój głos Mamo... Chciałem tak trwać... Jednak czułem, że jesteś już zmęczona, rosłem... Było mi ciasno... Słyszałem Twój krzyk Mamo. Bałem się... Myślałem, że umieram... Że już nigdy nie usłyszę Twojego serca, głosu... Tak bardzo mnie bolało... Czy to już koniec? Czytaj: Nosiłam, przytulałam, kołysałam, a teraz wiem, że miałam rację! Zimno, jasno, hałas... Tak to pamiętam. Krzyczałem. Moje ciało mnie bolało... Wszystko pulsowało, tętniło... Chciałem wrócić tam gdzie bylem. Z powrotem... Potem czyjeś ręce położyły mnie na Twoim sercu. Czułem je... Wszystko odpłynęło, już się nie bałem, nie musiałem krzyczeć. Wiedziałem, że mnie nie opuścisz Mamo. [...] Na początku nie widziałem zbyt wiele. Gdy zbliżałaś swoją twarz do mojej, czułem Twój zapach i widziałem zarys Twojej głowy. Jednak rozpoznawałem Cię nawet w nocy, poruszałaś się charakterystycznie, brałaś na ręce zawsze w taki sam sposób, nigdy się nie myliłem. Z czasem wzrok się wyostrzał, wszystko stawało się takie namacalne. Widziałem emocje na Twojej twarzy i uczyłem się je odwzajemniać. Pokazywałaś mi wiele rzeczy, mówiłaś do mnie. Te wszystkie słowa, choć nie raz było to zwyczajne opisywanie codziennych czynności, były dla mnie niczym najpiękniejsze baśnie. Mogłem słuchać Twojego głosu bez końca... Czytaj: Poradzisz sobie bez dekodera płaczu! Mamo, myślisz, że nic z tego nie wiem, że nie pamiętam. Ale mylisz się. Słyszałem, jak płakałaś. Słyszałem nie raz. Czułem Twój ból i smutek. Słyszałem, jak mnie przepraszasz, że nie jesteś taka jak powinnaś być... Ale Mamo... Nie wiem, jaka powinnaś być... Dla mnie byłaś najlepsza. Tuliłaś mnie, karmiłaś, byłaś delikatna i czuła. Ale i stanowcza. Pokazałaś mi świat. Pokazałaś mi, co to jest dzień i noc, i chociaż nie chciałem tego pojąć, byłaś cierpliwa. Wiem, że nie raz czułaś się bezradna. Że byłaś zdezorientowana moim płaczem. Że zrobiłaś już wszystko. Byłem najedzony, czysty, było mi ciepło, a ja nadal płakałem... Przepraszam za to, ale tylko tak potrafiłem zwrócić Twoją uwagę. Czasem płakałem, bo po prostu chciałem Ciebie, chciałem się pokołysać w Twoich ramionach, poprzytulać... A czasem płakałem, bo sobie nie radziłem. Nie radziłem sobie Mamo. Z tym, co się ze mną działo. Było tyle nowych rzeczy, nowych twarzy... [...] Tyle rzeczy się wydarzyło, tyle się nauczyłem... Wiem, że jeszcze długa droga przede mną, przed nami... Jeszcze wiele nie rozumiem. Ale Mamo pamiętaj... Ja nie robię czegoś na złość Tobie... Ja po prostu nie rozumiem co jest dobre i jak się powinno zachowywać... to wszystko musisz mi dopiero pokazać, nauczyć mnie... […] Mamo, pokaż mi życie, pokaż, nie wyrecytuj... Ja podążę za Tobą, za każdym Twoim gestem, będę Twoją wierną kalką... [...] Kocham Cię Mamo...”. Czy już rozumiecie, dlaczego tak wiele kobiet czytając ten list ma łzy w oczach? My tak... Czytaj także: Co czuje dziecko w brzuchu mamy? źródło: facebook/ Karmienie piersią
Też tak masz? Coraz więcej rodziców mówi, że nie chce bawić się z dziećmi.
To stwierdzenie to nie wynik obserwacji na przykład zaprzyjaźnionych rodzin, ale efekt badań przeprowadzonych przez Kantar Millward Brown. Coraz więcej dzieci nie ma co liczyć na to, że znajdzie kompana do zabawy w swojej mamie lub tacie. Wielka szkoda, bo tak naprawdę wszyscy na tym tracą. Nudzą mnie zabawy z dzieckiem Najgorzej jest z zabawami manualnymi typu wycinanie postaci, klejenie obrazków, budowanie z klocków. Tego rodzice szczerze nie cierpią. Z badań przeprowadzonych przez Kantar Millward Brown wynika, że ponad 47 proc. z nich w ogóle nie lubi zabaw z dziećmi, bo uważa je za nudne. Zabawy manualne to nic innego jak ćwiczenie małej motoryki, a my dorośli po prostu z tego wyrośliśmy i nie sprawia nam przyjemności bawienie się nożyczkami. Ba, takie prace manualne są dla nas, o ile nie mamy zdolności plastycznych, zwyczajnie trudne. A jeżeli coś nie sprawia nam przyjemności, to staramy się tego nie robić. To błąd, bo po pierwsze skoro masz dziecko, to powinno się przyjąć jako zasadę, że nie zawsze a czasami może nawet rzadko będziesz z nim robić to, co sprawia ci autentyczną przyjemność. Warto mieć też na uwadze, że zabawy manualne są uznawane przez ekspertów za najbardziej rozwijające. Zabawa to świetny trening mózgu Więc nawet jeżeli nie masz ochoty na zabawę, warto się do tego troszkę przymusić. I pamiętaj, że liczy się nie ilość, ale jakość. Bawiąc się z dzieckiem nawet przez 10 minut, spróbuj zrobić to z zaangażowaniem. Przez te kilka chwil zapomnij o wszystkim innym. Dzieci nie da się oszukać, od razu wyczują, czy szczerze się bawisz, czy działasz na pół gwizdka. Zalety zabawy manualnej z dzieckiem: pobudza pracę mózgu – twojego też; podobnie jak gra na instrumentach muzycznych zabawy manualne aktywizują obydwie półkule mózgu, a więc także te jego części, które na co dzień nie są tak często używane; rozwija wyobraźnię twojego dziecka. Warto pamiętać o tych 4 zasadach W zabawie z dzieckiem nie chodzi o ciągłe jej kreowanie i zaskakiwanie malucha fajerwerkami. Wystarczy, że będziesz podążać za tym, co proponuje maluch. Pozwól mu decydować, w co i jak się bawić, słuchaj poleceń i angażuj się najbardziej, jak potrafisz; w ten sposób budujesz w dziecku poczucie własnej wartości oraz zdolności przywódcze; pokazujesz także że to, co ma do powiedzenia, jest dla ciebie ważne. Jeżeli zabawa ci się nie podoba, powiedz to dziecku, ale w taki sposób, aby to zrozumiało; działa to w obie strony – maluch też ma prawo odmówić uczestniczenia w zabawie, a ty powinnaś to uszanować. Takie zachowanie będzie dla niego lekcją samodzielności. Zaproponuj coś w zamian. Zwłaszcza w sytuacji kryzysowej, kiedy na przykład pół godziny przed wyjściem do przedszkola maluch chce malować farbami, spróbuj podsunąć mu kredki. Dziecko wyładuje swoją energię twórczą, a ty unikniesz stresu związanego z brakiem czasu. Nie traktuj zabawy jako wyścigu o palmę pierwszeństwa. Wręcz przeciwnie – jeśli efekt zabawy nie będzie perfekcyjny (bo serduszko wycięte w ziemniaku będzie przypominać raczej jabłko), podkreśl zaangażowanie włożone w zabawę. To uczy dziecko, że w wielu sytuacjach serce włożone w pracę jest ważniejsze od jej efektu. Zabawa to czas budowania więzi z dzieckiem. Kiedy bawicie się razem, wasze organizmy produkują oksytocynę i endorfiny – hormony miłości i szczęścia. Zabawa rozwija umiejętności dziecka, rozładowuje napięcia i daje mnóstwo radości! Napiszcie w komentarzach, jak wy podchodzicie do zabawy z dzieckiem. Czy to dla was nuda, czy też moment spędzania wspólnie z dzieckiem czasu? Źródło: wysokieobcasy.pl Zobacz też: Zalety zabawy z dzieckiem – wydrukuj i powieś na lodówce! 5 zabaw na deszczowy dzień. Przedszkolak będzie zachwycony! Rozwój empatii u dziecka: jak ją rozwijać w codziennej zabawie [WIDEO]
Ten krótki film wyjaśnia, jak ważna jest więź rodzica z dzieckiem. Zobacz go koniecznie!
Dlaczego rodzic jest najważniejszą osobą w życiu dziecka? Ta animacja to cenna lekcja dla każdego rodzica!
Więź między dzieckiem a opiekunem nawiązana już w pierwszych latach życia ma ogromny wpływ na życie dziecka w przyszłości. Od relacji z rodzicami zależą relacje z innymi ludźmi i umiejętność funkcjonowania w społeczeństwie. Animacja "Wielka Moc" pokazuje, jak ważni dla dziecka są rodzice i jak wiele może mu dać ich obecność. Rodzice uczą się budowania więzi Kampania społeczna "Wielka Moc" Stowarzyszenia Moc Wsparcia daje do myślenia. Elementem kampanii jest krótka animacja o budowaniu więzi pomiędzy dzieckiem a rodzicami. Jej bohaterem jest kilkuletni Robert. Animacja pokazuje 3 modele wychowania dziecka: pierwszy, w którym rodzice okazują synkowi wsparcie i zachęcają go do odkrywania świata, drugi, w którym mama chłopca próbuje chronić go przed światem i trzeci, w którym tata ignoruje potrzeby synka i nie zwraca na niego uwagi. Model wychowania wybrany przez rodziców kształtuje dziecko i ma wpływ na decyzje podejmowane przez nie w przyszłości. Twórcy animacji przekonują, że tylko bliskość rodzica, budowanie trwałej więzi i zaangażowanie pomogą dziecku stać się odważnym, wrażliwym i ciekawym świata dorosłym. Zobaczcie animację, naprawdę warto! View oEmbed on the source website Relacja dziecko-rodzic jest najważniejsza Animacja kończy się słowami: "Twoja obecność oraz dostępność emocjonalna w życiu dziecka pomaga mu nabrać pewności, że poradzi sobie w świecie, a kiedy będzie potrzebowało, poprosi kogoś o pomoc. Jesteś większy, mądrzejszy i silniejszy, a wielka moc to wielka odpowiedzialność". To klucz do zrozumienia przesłania twórców kampanii. Bycie rodzicem to ogromna odpowiedzialność – to od rodzica zależy, jakim człowiekiem będzie jego dziecko w przyszłości. Słuchanie dziecka, bycie otwartym na jego potrzeby, reagowanie i wspieranie to podstawy więzi, która zaprocentuje w przyszłości. Zobacz także: 4 typy więzi dziecko-rodzic: zobacz, jaka jest wasza więź Źródło: YouTube, Facebook
W ten sposób wzmocnisz więź z dzieckiem [WIDEO]
Te drobne gesty i zachowania sprawią, że twoja relacja z dzieckiem będzie pełna wzajemnej miłości.
Każda mama marzy o tym, by mieć bliską i pełną miłości relację z dzieckiem. Czasami jednak codzienność nie pozwala nam poświęcać mu tyle czasu, ile potrzebuje. Te czynności nie wymagają wiele czasu, a sprawią, że wzmocnisz więź z dzieckiem w przyjemny i pełen ciepła sposób. 10 sposobów na silną więź z dzieckiem Aby mieć bliską relację z dzieckiem, pamiętaj codziennie o: przytulaniu – podobno 4 uściski dziennie potrzebne nam są do życia, 8 do dobrego funkcjonowania, a 12 do rozwoju i wzrostu! Słuchaniu – słuchaj uważnie, kiedy dziecko do ciebie mówi, nie lekceważ jego problemów, ale nie rozwiązuj ich za niego, zadając pytania takie jak: "A jak myślisz, dlaczego on tak się zachował?" czy "I co wtedy poczułeś", pomożesz dziecku nauczyć się samodzielnie rozwiązywać problemy. Patrzeniu w oczy – jeśli czegoś chcesz od dziecka lub masz mu coś ważnego do powiedzenia (a ono tobie!), spójrz mu w oczy, nawet jeśli oznacza to kucanie na środku chodnika! Zwolnieniu – każda chwila może być piękna i ważna dla was. Zatrzymaj się, żeby zażartować z dzieckiem, zmierzwić mu włosy, przytulić, powiedzieć, że jest fantastyczne! Wspólnej zabawie – kiedy bawicie się razem, wasze organizmy produkują oksytocynę i endorfiny – hormony miłości i szczęścia. To wystarczy, prawda? Celebruj wieczory – to zwykle najtrudniejsza chwila dnia, kiedy dziecko nie chce pójść spać, a ty padasz ze zmęczenia i marzysz o chwili dla siebie. Spróbuj rozpocząć wieczorne rytuały wcześniej, tak by znalazła się chwila na poleżenie z dzieckiem w łóżku, poczytanie książek, porozmawianie i poprzytulanie się na dobranoc. Pomagaj – nie mów dziecku: nie płacz, nie złość się! Zamiast tego pozwól mu przeżywać smutek i złość, ale naucz je, jak sobie radzić z tymi trudnymi emocjami. Poświęcaj czas każdemu dziecku – jeśli masz więcej dzieci, spróbuj od czasu do czasu znaleźć czas dla każdego z nich z osobna, tak by nie musiały dzielić twojej uwagi z bratem czy siostrą. Zazdrość o rodzeństwo to częsty problem. Idealnie byłoby, gdyby codziennie udawało wam się spędzić chociaż 15 minut sam na sam. Wyłącz komputer i telefon – nie patrz w ekran, kiedy twoje dziecko ma ci coś do powiedzenia, pokaż mu, że jest dla ciebie najważniejsze. Po prostu bądź! - kiedy cię potrzebuje i kiedy jesteście zajęci swoimi sprawami – daj mu poczucie, że zawsze jesteś dla niego. Kiedy spędzacie razem czas, ofiaruj mu 100 proc. swojej uwagi. Zobacz też: Co to jest Rodzicielstwo Bliskości? – mówi Agnieszka Stein [WIDEO] Nosiłam, tuliłam - teraz wiem, że miałam rację! A co to jest miłość? 10 książek dla dzieci o miłości
Świecie, pozwól matkom nacieszyć się macierzyństwem!
Urodziłaś i uważasz, że twoje dziecko jest bardziej interesujące od reszty świata? To naturalne, nie walcz z tym! Reszto świata: daj spokój matkom...
Całkiem niedawno świat obiegła informacja, że budowa mózgu kobiety zmienia się w trakcie ciąży, a zmiany te są zauważalne przez przynajmniej dwa lata od porodu. Według naukowców jest to sposób na zapewnienie potomstwu właściwej opieki: kobieta jest dzięki temu bardziej empatyczna i uwrażliwiona na potrzeby dziecka, które staje się priorytetem w jej życiu. To wiele wyjaśnia, prawda? Jeśli w pierwszych miesiącach po porodzie nie masz ochoty zajmować się swoją karierą, zdobywaniem nowych umiejętności czy nawet rozmową o aktualnej sytuacji politycznej w kraju, masz do tego prawo. Ten czas w życiu jest przeznaczony innym celom. I dobrze. "Moje dziecko jest ciekawsze od was!" – nie bój się powiedzieć tego na głos (dobrze, powiedz to w myślach, bo musisz utrzymywać kontakty z resztą świata, a ta łatwo się obraża!). Pozwólcie mamom cieszyć się dziećmi Nie warto niczego przyspieszać, nie należy obruszać się, że "z nią to już tylko o dziecku można pogadać, nic innego jej nie interesuje". Drodzy mężowie, drogie bezdzietne koleżanki, to apel do was – o zrozumienie! To minie, wasze żony i przyjaciółki powrócą do was, ale dajcie im czas. Pozwólcie im nacieszyć się swoim macierzyństwem, nową i najbardziej fascynującą z ról. Pozwólcie im poznawać się z dzieckiem, nawiązywać więź, dajcie im czas na dojście do siebie po ciąży i porodzie, pozwólcie im wypocząć i odnaleźć się na nowo w świecie, który uległ nieodwracalnej zmianie. Te pierwsze lata po porodzie to czas budowania więzi. To, co zaoferujemy naszym dzieciom w tym czasie, będzie darem, z którego będą czerpać przez całe życie. John Bowlby, który już w latach 50. ubiegłego wieku zajął się badaniami nad przywiązaniem i więzią, uznał, że kluczowe dla stworzenia więzi między rodzicem a dzieckiem są pierwsze 3 lata życia. To w tym okresie, bazując na swojej intuicji, genach, wiedzy i miłości, matka towarzyszy dziecku, reagując na jego potrzeby i nawiązując z nim silną i bliską relację, która w przyszłości pozwoli mu budować więzi z innymi ludźmi. "Bo ona już nie chce wychodzić" Całkiem niedawno pewien mężczyzna, który rok temu został ojcem, poskarżył mi się, że jego żony nie interesuje już nic poza dzieckiem. Ona nie chce nawet spotykać się z ich wspólnymi znajomymi. Wszędzie musi chodzić sam. Wieczorami ona nie ma ochoty oglądać wiadomości w telewizji i dyskutować, tak jak robili to wcześniej. Miałam dwa wyjścia. Mogłam pokiwać głową ze zrozumieniem dla niego, bo sama lubię spotkania towarzyskie i jestem zdania, że to ważne, żeby mieć własne sprawy i zainteresowania poza dziećmi, wierzę też, że trzeba wyjątkowo bardzo dbać o związek w tym okresie, żeby nie oddalić się od siebie i żeby nie dopadł nas tzw. kryzys pierwszego dziecka. Ale mogłam też pokiwać głową ze zrozumieniem dla niej, bo pamiętam, jak to było zostać matką po raz pierwszy i jak mało interesujący wydawał mi się wtedy świat poza moim dzieckiem i interakcjami między mną a tym absolutnie idealnym i nieskończenie pięknym niemowlęciem. Mogłam mu powiedzieć o wynikach badań dotyczących kobiecego mózgu (nie zrobiłam tego, bo wtedy jeszcze ich nie znałam). Wybrałam trzecie, asekuracyjne wyjście: wymamrotałam coś w rodzaju: "no tak, tak, to musi być trudne, ale na pewno za jakiś czas to się zmieni, miałam podobnie". Nie bądźcie egoistami! Ona nie chce już rozmawiać o szminkach? Przykro mi, ale szminki są naprawdę nieważne i nieinteresujące w obliczu tego, co właśnie dzieje się w jej życiu. Nie chce zarywać nocy i oglądać z tobą seriali? Nie interesują jej sukcesy zawodowe waszego kumpla? Cóż, nie chcę sprawiać ci dodatkowego bólu, ale żadna z tych rzeczy nie jest ciekawsza od cudu, jakim jest to maleńkie dziecko i to jak bardzo ono się zmienia z każdym dniem, jak niezwykła jest droga człowieka do samodzielności, jak pełne miłości jest jego spojrzenie, kiedy mama karmi je piersią i oboje doświadczają bliskości, której nic innego nie może dorównać. Rozumiem, że chcielibyście ją taką jak dawniej, może nawet za nią tęsknicie, ale przestańcie narzekać. Zamiast tego dajcie jej czas, pozwólcie nacieszyć się dzieckiem, bo czym jest tych kilka miesięcy, czy nawet lat, w obliczu kilkudziesięciu lat życia? Może spróbujcie cieszyć się jej szczęściem? Spróbujcie pomyśleć o niej, a nie o swojej stracie. A ty, mamo, już się nie martw. Ufaj swojej intuicji. Zobacz też: Tak pokręcone może być tylko macierzyństwo! Pochwała samotności: dlaczego powinnyśmy mieć czas tylko dla siebie? 4 typy więzi dziecko-rodzic: zobacz, jaka jest wasza więź!
Czy pogaduszki z brzuchem są tylko dla naiwnych?
Słyszałaś gdzieś, że możesz nawiązać kontakt z własnym dzieckiem jeszcze przed jego narodzinami. Bajka, naiwne podejście do tematu? Razem z dr Preeti Agrawal wyjaśniamy, ile w nim prawdy.
W niektórych afrykańskich plemionach kobieta przed poczęciem dziecka wymyśla dla niego jedyną i niepowtarzalną piosenkę, którą śpiewa mu potem przez całą ciążę i dzieciństwo. Ty też przygotowujesz się na przyjęcie dziecka – czytasz poradniki dla rodziców, szykujesz wyprawkę, urządzasz dziecinny pokój, chodzisz do lekarza, wysypiasz się. Ale dzięki coraz lepszej wiedzy o rozwoju prenatalnym, pojawiają się argumenty, że podczas ciąży warto również myśleć o dziecku w sensie dosłownym – rozmawiać z nim, traktować tak, jakby fizycznie znajdowało się po drugiej stronie brzucha. Czemu ma służyć kontakt z dzieckiem w brzuchu? Choćby temu, by emocjonalnie lepiej poradzić sobie z rolą mamy i dać dziecku lepszy start. Naukowe fakty przemawiają za tym, że ma to znaczenie. Dziecko reaguje na twój nastrój Gdy jesteś zestresowana, dziecko w brzuchu znajduje się pod wpływem hormonów stresu, które docierają do niego z krwią. Napięcie nerwowe powoduje kurczenie się naczyń krwionośnych, przez co płód otrzymuje mniej tlenu i substancji odżywczych, a to pogarsza jego rozwój. Dzieci zestresowanych mam mogą zdradzać większą nerwowość po urodzeniu i mieć problemy z apetytem. Staraj się, nawet mimo przeciwności losu, dbać o dobre samopoczucie fizyczne i psychiczne. Jeśli okoliczności towarzyszące twojej ciąży temu nie sprzyjają: masz wiele powodów do zmartwień (np. w pracy, w domu) – szukaj pomocy u bliskich, a kiedy to niemożliwe, np. u psychologa. Próbuj również wprowadzić się w stan odprężenia dzięki ćwiczeniom relaksacyjnym, np. dzięki jodze. Słyszy twój głos Od około 22. tygodnia mózg płodu jest na takim etapie rozwoju, że może odbierać dźwięki z zewnątrz, czyli spoza brzucha. Co więcej – może je zapamiętać i rozpoznać po narodzinach. Potwierdzają to przypadki dzieci, których rodzice byli muzykami. Gdy np. ojciec śpiewak utrwalał swą partię w domu przy ciężarnej żonie lub przyszła mama ćwiczyła przez 9 miesięcy grę na instrumencie, ich pociechy po narodzinach, a także w dorosłym życiu znały utwory, z którymi zetknęły się przed przyjściem na świat, i to tak dobrze, jakby uczyły się ich same. Podczas ciąży możesz śpiewać, czytać na głos (książkę czy choćby gazetę), mówić do dziecka. Noworodek po przyjściu na świat rozpoznaje nie tylko utwory muzyczne, ale też głosy osób, które słyszał w życiu płodowym. Słuchanie ich sprawia, że czuje się bezpiecznie w nowym otoczeniu, w którym się znalazł. Gdy rodzic śpiewa znajomą piosenkę lub czyta wiersz, normuje się oddech dziecka, uspokaja praca jego serca, obniża ciśnienie krwi. Jeśli nie przekonuje cię idea czytania nienarodzonemu dziecku, wiedz, że ono i tak ma szansę poznać twój głos, gdy z kimś rozmawiasz. Jest świadkiem każdej twojej rozmowy – choć nie rozumie jej treści, wyczuwa ładunek emocjonalny, jaki ze sobą niesie. Jeśli słuchasz muzyki, wybieraj taką, która sprawia ci przyjemność i powoduje, że się odprężasz. Nie musisz zakładać słuchawek na brzuch. Nawet gdy będziesz je miała na uszach, dziecko odczuje twój poprawiający się pod wpływem muzyki nastrój. Czuje, jak dotykasz brzuch Choć dziecko jest zanurzone w wodach płodowych, odczuwa, jak je otulają, jak jest uciskane przez ścianę macicy, gdy kładziesz rękę na brzuchu (od około 5. miesiąca) lub gdy coś sprawia mu ból, np. ukłucie podczas biopsji. Zmysł dotyku ma ogromny wpływ na wszechstronny rozwój dziecka, nie zaniedbuj go, gdy dziecko przyjdzie na świat – głaskanie, masowanie od pierwszych dni życia uspokaja, sprawia, że dziecko staje się bardziej pewne siebie i bardziej odporne. Cudownym wspomaganiem dziecięcego rozwoju jest kanagurowanie (sprawdź, kiedy i w jaki sposób je przeprowadzać). Jeśli twoja ciąża nie jest zagrożona poronieniem, możesz bez obaw dotykać i głaskać brzuch. Twój dotyk sprawi dziecku dużą przyjemność. Gdy pod skórą zobaczysz wybrzuszenie, które będzie śladem rączki lub nóżki dziecka, dotknij je i poczekaj na reakcję. Usypia lub budzi je twój ruch Dziecko jest w ruchu od samego poczęcia. Jego małe rozmiary sprawiają jednak, że nie czujesz, jak porusza się w wodach płodowych. Dopiero w połowie ciąży zaskakują cię delikatne muśnięcia, a potem również wyraźne kopniaczki. Gdy dziecko harcuje i np. uciska ci wątrobę lub żołądek, możesz próbować je uspokoić, idąc na spacer do parku lub na zakupy w pobliskim sklepie. Rytm spokojnych kroków na ogół sprawia, że płód zasypia. A nagły ruch może je obudzić – ta wiedza przydaje się, gdy przed porodem trzeba liczyć ruchy dziecka. Nie musisz spędzać całych dni na próbach kontaktu ze swoim nienarodzonym dzieckiem. Skup się na sobie, na swojej dobrej formie, przebywaniu wśród życzliwych ludzi – bo wszystko, co ciebie dotyczy, zostawi w nim ślad. Niech to będzie dobry ślad. Czytaj też: Dziecko w brzuchu jednak słyszy Dziwne ruchy płodu Kontakt z dzieckiem w brzuchu dobry dla rozwoju Zabawa pepowiną i inne rozrywki dziecka w brzuchu Konsultacja merytoryczna dr n. med. Preeti Agrawal Specjalistka medycyny integracyjnej oraz ginekologii i położnictwa, prezeska Fundacji Kobieta i Natura, założycielka pierwszego w Polsce ośrodka leczenia integracyjnego. Leczy w oparciu o medycynę integracyjną, czyli połączenie medycyny akademickiej i naturalnej. Została odznaczona Złotym krzyżem od Prezydenta RP
O więzi taty i dziecka mówią mamy z Facebooka
Niektórzy ojcowie potrzebują więcej czasu, aby pokochać swoje dziecko, ale są i tacy, którzy czują tę miłość jeszcze nawet przed pojawieniem się malucha na świecie. Właśnie o tych drugich opowiadają mamy z fanpage'a „Mamo, To Ja”.
Zapytałyśmy mamy na naszym fanpage'u jak rodziła się więź między dzieckiem a jego tatą. Dostałyśmy piękne, wzruszające odpowiedzi: Asia Zalesińska-Caryk: Ciąża była dla nas zaskoczeniem. Bałam się, że jesteśmy za młodzi, że wcześniej czy później rola taty przerośnie mojego męża. Pomyliłam się, oczywiście bardzo pozytywnie. Mój mąż wspierał mnie od samego początku. Dotykał brzuszka i mówił do Kacperka. Od początku czuł, że to będzie syn, jego krew! – jak mówił. Mówił też do jeszcze nienarodzonego synka, że jest jego tatusiem, że zrobi dla niego wszystko, byle było mu na tym świecie dobrze. Z czasem, gdy Kacperek nauczył się kopać w brzuszek, to nie mogłam oderwać męża od mojego wielkiego jak balon brzucha. A on głaskał, tulił, całował. Byłam w wielkim szoku. Przez całą ciążę pracował od rana do wieczora – powtarzał, że robi to dla naszego syna. Oczywiście, był ze mną przy porodzie. W jednej chwili nawet powiedział, cytuję: „Masz wyłazić do taty, czekam tu na ciebie, a ty siedzisz i siedzisz”. Pamiętam te słowa do dziś! Gdy Kacperek w końcu raczył wyjść na świat, jego tata nie mógł się na niego napatrzeć. Popłakał się, gdy go zobaczył. Pierwszy raz widziałam jak płakał. Gdy wróciliśmy do domu, to on wstawał w nocy, zabierał na spacerki. Dzisiaj Kacperek ma prawie trzy miesiące i nadal, gdy zapłacze na jedzenie o trzeciej w nocy, jego tata zrywa się, karmi go i usypia. Nie boję się powiedzieć, że nasz syn ma większą więź z tatą, niż ze mną. Czytaj także: Tata sam w domu – Stefan Jakóbczyk, trener Zumba Fitness opowiada o opiece nad córeczką Anna Kowal-Gąska: Mój mąż dowiedział się o ciąży w osobliwy sposób. Kiedy wrócił z delegacji, dostał mały pakunek do rąk. Zdziwiony otworzył. W środku był test z dwiema kreskami, a pod nim ubranko, malutki dresik FC Barcelona, jego ukochanej drużyny piłkarskiej. Przetarł oczy i nie mógł uwierzyć! Po kilku dniach poszliśmy razem na pierwszą wizytę do ginekologa. Był ze mną też podczas każdej kolejnej i każdą przeżywał razem ze mną. Razem też zdecydowaliśmy, że będziemy rodzić Kasię wspólnie. Mąż był dla mnie ogromnym wsparciem w tych trudnych chwilach. Gdyby nie on, nie wiem jak dałabym radę. To on przeciął łączącą nas pępowinę i jako pierwszy wziął córeczką na ręce na kilka sekund. Nigdy wcześniej nie widziałam, żeby miał łzy w oczach. To właśnie mąż zobaczył pierwszy świadomy uśmiech Kasi i to on podał jej pierwsze jabłuszko i banana. Pierwszy prowadził wózek na spacerze, a kiedy Kasia trochę urosła, ubrał ją w końcu w dresik FCB. Uwielbia z nią wychodzić: tatuś w koszulce klubowej a córeczka w dresiku. Ja spędzam z córką cały dzień, on widzi ją wieczorami i w weekendy. To znacznie mniej czasu. Łzy w oczach stają, kiedy widzę, jak Kasia się cieszy, że jej tatuś wraca z pracy. A on, już od progu, mimo że pada ze zmęczenia, to musi na chwilę ją wziąć na ręce. Pogugają chwilę po swojemu i dopiero po tym mąż idzie jeść. Córeczka jest teraz jego oczkiem w głowie. Czytaj także: Nowe „Tato, To Ja” już w kioskach! Roksana Waraksa: Podobno dziecko tatę rozpoznaje dopiero po jakimś czasie, ale mam wrażenie, że u nas było inaczej. Jestem pewna, że córcia od samego początku rozpoznawała głos taty, który słyszała już w brzuszku. Więź między nimi nie musiała się rodzić, ona po prostu była. Córa uwielbia zostawać sama z tatą. Mówi mi wtedy: „trzymaj się" i to znaczy, że mam już sobie pójść. Z kolei jej wyjście na półgodzinny spacer z tatą oznacza powrót po trzech godzinach z „bananem” na ustach. Po każdym powrocie taty z wyjazdu służbowego następuje jednak dwudniowa kwarantanna, czyli wielkie obrażenie. No bo jak tata mógł zostawić swoją kochaną córeczkę na dłużej niż kilka godzin?! Ale jeżeli tylko tata jest w domu, każdy wieczór obowiązkowo zawiera pół godziny przytulanek, do których mama nawet nie próbuje się wtrącać. Ostatnio doszło jeszcze jedno wspólne zainteresowanie: piłka nożna. Przed każdym meczem mąż pyta córeczkę, kto wygra mecz i ile będzie bramek. Najczęściej przepowiednia małej się sprawdza! A za sprawą taty-kibica hymn biało-czerwonych rozpoznaje już po pierwszych dźwiękach. Polecamy: Chcesz być dobrym tatą? Wystrzegaj się tych błędów!
Niemowlęta zawsze przyciągały uwagę. Małe dziecko z mamą na przystanku, w windzie czy na spacerze wywołuje uśmiech i wzruszenie, zwłaszcza u kobiet. Skąd taka reakcja? Wyjaśnia prof. Bogusław Pawłowski z Katedry Antropologii Uniwersytetu Wrocławskiego.
Ciepłe uczucia połączone z chęcią opieki pojawiają się u nas nie tylko na widok małych dzieci, ale także na widok szczeniąt czy kociąt. Dzieje się tak dlatego, że natura zawsze premiowała u młodych osobników takie cechy, które powinny wzbudzać pozytywne reakcje emocjonalne dorosłych. Chodziło o to, by małe miały swoisty azyl, by obce samce nie chciały im zrobić krzywdy, by rodzeństwo nie traktowało ich jako rywali, by inne samice otaczały je opieką. Jakie cechy podziwiamy u noworodków? Zacznijmy od proporcji ciała: duża głowa, wypukłe czoło, duże oczy. Wypukłe czoło to zresztą jedna z cech, którą mają nie tylko niemowlaki, ale i często dorosłe kobiety. Najwidoczniej natura chciała, by mężczyźni nie zachowywali się wobec nich agresywnie, by otaczali je opieką. Kolejna cecha niemowlaków to cofnięte uszy, co powiększa wrażenie pełnych, pucołowatych policzków. Do tego krótkie i pulchne rączki oraz nóżki. U nieco starszych dzieci – powyżej roku – do tych cech należy niezdarny sposób chodzenia, który budzi w nas odruchową chęć pomocy. Nie bez znaczenia jest też sygnał w postaci specyficznego zapachu. Czy cechy noworodka rzeczywiście są w stanie wywołać konkretną reakcję? Oczywiście. Co więcej, intensywność takiej reakcji można badać. Jednym z najprostszych testów jest pomiar średnicy źrenicy. Im źrenica bardziej się rozszerza, tym silniejsze są pozytywne emocje. U kobiety, która widzi małe dziecko – czy to na żywo, czy na fotografii – źrenice wyraźnie się rozszerzają. Inaczej jest u mężczyzn. Panowie niemający jeszcze potomstwa nie reagują w jakiś szczególny sposób na widok małych dzieci. Średnica ich źrenic z reguły się nie zmienia, choć czasem – na widok obcego potomstwa – może się zwężać. Natomiast ci mężczyźni, którzy mają już dzieci, reagują pozytywnie – ich źrenice na widok maluchów także zaczynają się rozszerzać. Nie tylko wygląd noworodka na nas działa Ważne jest też zachowanie. Kiedy dziecko się uśmiecha, otwiera szeroko oczy, krzyczy, płacze, wtedy wzbudza zwrotną reakcję u dorosłych. Matki takich dzieci częściej je przytulają, silniej się z nimi wiążą uczuciowo. To rodzaj szantażu, z tym, że ten dziecięcy jest inny niż w wypadku dorosłych. Wynika z podświadomości. Jest dyktowany przez pewne partie mózgowia, które każą dziecku zachowywać się w roszczeniowy sposób. Ewolucja premiowała takie zachowania, bo to dawało większe szanse przeżycia. Jeżeli dziecko było słabe, nie krzyczało, nie płakało, nie było ruchliwe, nie uśmiechało się, nadzieja na to, że dorośli obdarzą je uczuciem, była dużo mniejsza. Noworodki różnią się między sobą i tak też jest z naszą reakcja na nie. Niektóre dzieci potrafią być bardziej roszczeniowe. I to ma oczywiście swoje konsekwencje. Jak mówią badania, wcześniaki na przykład – przez to, że mają inne proporcje ciała, nie mają tkanki tłuszczowej, nie są pucołowate itd. – rzadziej są dotykane, dorośli nie reagują na ich widok tak emocjonalnie. To oczywiście uogólnienia, nie dotyczą więc wszystkich dzieci urodzonych przedwcześnie. W przeszłości ewolucyjnej dzieci wyglądające na zdrowe i silne były podświadomie faworyzowane przez matki, bo widziały one w nich osobniki lepiej rokujące, z lepszymi genami. To wizja macierzyństwa, w której zamiast bezinteresownej miłości występuje ścieranie się interesów. Tak, bo okazuje się, że interes rodziców i dzieci nie jest taki sam. Im dziecko starsze, tym częściej słyszy od rodzica: „Nie mogę ci na to pozwolić”, „Nie dostaniesz tego”, „Nie rób tego” itd. Konflikt interesów polega na tym, że malec domaga się maksimum uwagi i poświęcenia ze strony rodziców, u których z kolei z upływem czasu pojawiają się inne potrzeby, m.in. posiadania kolejnego dziecka. Na początku matka śpi z maleństwem, nie rozstaje się z nim ani na moment. Z biegiem czasu jednak – jak dowodzą badania – zmniejsza się natężenie uwagi, którą skupia na maluchu. Pojawiają się możliwości, czas i energia pozwalające na posiadanie następnego potomka. A więc nasze relacje na noworodka to jedna wielka sieć gier o swoje Tak, z tym że te gry to nie szachy – nie są to gry świadome i przemyślane, ale dyktowane nam przez reżysera, któremu na imię Natura. ZOBACZ TEŻ: Prawdy i mity na temat inteligencji emocjonalnej
Tata i niemowlę – jak rodzi się ta miłość i więź?
Więź łącząca dziecko z ojcem powstaje wolniej, ale kiedy maluch i tata nauczą się miłości do siebie, trudno będzie ich rozdzielić. przeczytaj, jak rodzi się miłość między ojcem a dzieckiem.
Powstanie więzi między matką a dzieckiem jest łatwiejsze do uchwycenia. Dziecko już w brzuchu mamy poznaje jej głos, rytm bicia serca. Dzięki temu tuż po narodzinach to ona staje się dla niego ostoją bezpieczeństwa. Z tatą jest inaczej. Choć psychologowie podkreślają znaczenie więzi między ojcem a dzieckiem, trudno zaprzeczyć, że na początku jest on dla niemowlęcia jedynie intrygującym nieznajomym. Sprawdź, jak rodzi się między nimi miłość i zaufanie. Jak niemowlę postrzega tatę Amerykański działacz na rzecz ojcostwa, psycholog David Blankenhorn, twierdzi pół żartem, pół serio, że gdyby niemowlę umiało mówić, na pytanie: „Kto to jest tata?”, odpowiedziałoby: „To ktoś, kto nie jest ani mną, ani mamą”. Ale myliłby się ten, kto sądziłby, że więź tata–dziecko jest dla niemowlęcia mniej ważna. Kontakty z ojcem są bodźcem do szybszego rozwoju, np. mowy. Niemowlę wie, że to, co mama zrozumiałaby od razu, tacie trzeba wyłuszczyć dokładniej. To mobilizuje do nauki nowych umiejętności. Rada dla taty: Nie bój się, że skrzywdzisz kruche niemowlę – wasz bliski kontakt w pierwszych miesiącach zaowocuje w przyszłości. Tata spokojniej reaguje na płacz dziecka Płacz dziecka wywołuje silne emocje u mamy. Niemowlę odczuwa je i zaraża się maminym stresem, płacze więc coraz głośniej i... spirala się nakręca. Ponieważ więź między tatą a dzieckiem w pierwszych miesiącach jest nieco luźniejsza i dopiero się rozwija, mężczyźnie łatwiej zachować zimną krew np. podczas wieczornych sesji kolki. Niemowlęciu, które czuje, że jego opiekun jest spokojny, łatwiej się uspokoić. Rada dla mamy: Jesteś przekonana, że sama najlepiej dasz sobie radę ze wszystkim? Jeśli tata bez przerwy będzie słyszał od ciebie: „Ja zrobię to lepiej”, wkrótce sam wycofa się na bezpieczne pozycje. Więc… jak najszybciej dopuść męża do wanienki albo przewijaka. Tata buduje w dziecku poczucie wartości Pochwała z ust taty smakuje wyjątkowo – choćby z tego powodu, że taty częściej nie ma w domu i rzadziej chwali. Ale dzięki nim dziecko ma większe poczucie własnej wartości, bo coraz to nowe wymagania taty pozwalają mu czuć satysfakcję po ich spełnieniu! Ojcu łatwiej przychodzi spokojne oczekiwanie, aż raczkujące dziecko podejdzie do kukurydzianej chrupki, dłużej zachęca niemowlę do samodzielnego jedzenia albo stania. Dzięki temu dziecko lepiej poznaje też własne możliwości. Rada dla taty: Postaraj się doceniać nie tylko końcowe efekty działań dziecka, ale też same starania. Zabawy z tatą Mniej więcej od 10. miesiąca życia dziecko odkrywa atrakcje związane z towarzystwem taty: wspólne turlanie, wyścigi na czworakach, huśtanie, podskoki przy muzyce. Dlaczego? W tym okresie budzi się niezależność dziecka, dlatego mama przestaje być obowiązkowym towarzyszem w każdej sytuacji. A coraz bardziej samodzielnemu dziecku przestają wystarczać pieszczoty i przytulanie. Nadchodzi pora na radosne wygłupy! Rada dla mamy: Podział: „mama dba i pielęgnuje dziecko, tata się z nim bawi” odszedł do lamusa. Dołącz do szaleństw maluszka i jego taty. Wspólna zabawa to wspaniały prezent dla waszej pociechy. Czego dziecko uczy się od taty 1. Samodzielności. Tata nie jest aż tak opiekuńczy jak mama, dlatego to z nim dziecku łatwiej przyjdzie nauka pierwszych kroczków. 2. Wiary w siebie. Podczas gdy najczęściej wypowiadanymi słowami przez mamę są magiczne „kocham cię”, tata woli powtarzać: „Na pewno ci się uda!”. 3. Dobrej zabawy. Nikt nie umie robić tego tak beztrosko i z takim zaangażowaniem jak tata! Konsultacja: dr Ewa Sokołowska, psycholog dziecięcy, pracuje w Zakładzie Wychowania i Rozwoju na Wydziale Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego. Zobacz też: Tato, świeć przykładem! Wywiad z psychologiem Czas taty i syna: wspólne chwile budują więź Dlaczego dziecko potrzebuje taty?
Czy dziecko z in vitro kocha się mniej? Pytamy psychologa
Czy może się zdarzyć, że rodzice dziecka poczętego metodą in vitro będą kochać je mniej niż rodzice malucha poczętego bez żadnego leczenia? O odpowiedź na to pytanie poprosiliśmy psychologa.
Nie, dziecka narodzonego metodą in vitro nie kocha się mniej! Uczucia rodziców są takie same, jak w przypadku dziecka poczętego tylko dzięki naturze. – Potwierdzają to wyniki opublikowanych ostatnio badań z udziałem szwedzkich par oczekujących dziecka, podczas których naukowcy obserwowali rozwój więzi emocjonalnej z nienarodzonym dzieckiem – odpowiada dr Eleonora Bielawska-Batorowicz, psycholożka, która na Uniwersytecie Łódzkim zajmuje się naukowo psychologią prokreacji, czyli doświadczeniami w okresie ciąży, porodu, macierzyństwa i ojcostwa. – Nie ma różnic w intensywności tej więzi między parami, które nie mają problemu z płodnością i które nie korzystały ze wspomagania rozrodu, a tymi, które zdecydowały się na zapłodnienie pozaustrojowe (przeczytaj: Przewodnik po in vitro) Mama i tata kochają tak samo Nie było też różnicy między uczuciami wobec dziecka ze strony kobiety i mężczyzny. I to zarówno w środkowym trymestrze ciąży, jak i przed porodem. Rodzice z obu grup równie intensywnie wyobrażali sobie swój kontakt z dzieckiem, przypisywali mu indywidualne cechy i byli gotowi zmienić swój tryb życia na taki, który przyniósłby korzyści nienarodzonemu dziecku podczas dalszych etapów rozwoju. W miarę upływu czasu mieli coraz więcej pozytywnych uczuć do dziecka – tempo tych zmian było podobne w obu grupach rodziców. Można więc śmiało powiedzieć, że bez względu na sposób poczęcia stosunek przyszłych mam i tatusiów do dzieci był jednakowy. Okazuje się zatem, że początkowe trudności z zajściem w ciążę i sposób ich przezwyciężenia nie wpływają niekorzystnie na nawiązywanie przed porodem emocjonalnej więzi z nienarodzonym dzieckiem. Kłopoty z poczęciem dziecka Problemy z poczęciem dziecka nie są rzadkością (czytaj: niepłodność – rodzaje i metody leczenia). Porównanie statystyk z różnych krajów wskazuje, że mogą one dotyczyć nawet około jednej piątej par chcących zostać rodzicami. Część decyduje się na skorzystanie z metod wspomagania rozrodu, także zapłodnienia pozaustrojowego (sprawdź: refundacja in vitro).