Wizyta szczepienna: o co warto zapytać? [PRZEBIEG + SZCZEPIENIA]
Podczas wizyty szczepiennej lekarz lub lekarka sprawdzi, czy niemowlę prawidłowo przybiera na wadze i czy dobrze się rozwija. Dowiedz się, kiedy powinna odbyć się pierwsza wizyta szczepienna, jak wygląda przebieg wizyty kontrolnej twojego maluszka i o co może cię zapytać pediatra.
W pierwszym półroczu życia dziecka pediatra będzie oglądać je mniej więcej co 6 tygodni – podczas tzw. wizyt szczepiennych. Szczepienie to jednak niejedyny powód, dla którego niemowlę powinno regularnie pokazywać się u pediatry. Częste wizyty w gabinecie w pierwszym roku życia dziecka – kiedy jego rozwój przebiega najszybciej – pomogą ocenić, czy dziecko rozwija się prawidłowo, albo czy nie ujawniają się szczepionek podaje się podczas jednej wizyty. choroby wrodzone bądź wady anatomiczne. Dowiedz się, kiedy wypada pierwsza wizyta szczepienna i ile Wizyta szczepienna: przebieg o co warto zapytać szczepienia Przebieg wizyty szczepiennej Pierwsza wizyta szczepienna niemowlaka ma miejsce około 6. tygodnia życia. Aby zminimalizować ryzyko zakażenia, wszystkie wizyty szczepienne są połączone z ogólnym badaniem dziecka i oceną stanu zdrowia. W trakcie badania lekarz lub lekarka będzie: Mierzyć dziecko – w pierwszych miesiącach pomiar długości ciała jest tylko orientacyjny, ponieważ niemowlęciu nie powinno się na siłę prostować nóżek (istnieje ryzyko uszkodzenia stawu biodrowego). Ważyć niemowlę – będziesz musiała rozebrać niemowlę do pieluszki i położyć je na wadze niemowlęcej. Weź ze sobą pieluszkę tetrową, którą będziesz mogła przykryć zimną wagę. Sprawdzać obwód klatki piersiowej i głowy. Obwód główki noworodka zwykle wynosi między 33-38 cm, natomiast klatki piersiowej odpowiednio 1-2 cm mniej. Przez pierwsze 3 miesiące ta różnica zostaje zachowana, dopiero później obwód klatki zaczyna przyrastać szybciej. Obserwacja proporcji między obwodami klatki piersiowej i główki może wiele powiedzieć lekarzowi lub lekarce o rozwoju fizycznym dziecka. Zbyt duży obwód głowy mógłby świadczyć o wodogłowiu, a zbyt mały np. o zbyt szybkim zrastaniem się szwów czaszkowych, co groziłoby zwiększeniem ciśnienia wewnątrzczaszkowego i zablokowaniem rozwoju mózgu. Nanosić wymiary na siatki centylowe w książeczce zdrowia dziecka (czy wiesz, co to są centyle?). Słuchać serduszka – zaburzenia pracy serca u niemowląt mogą świadczyć o wadach w budowie serca i zawsze są powodem do dokładniejszych badań: echa serca i EKG. Sprawdzać, czy dziecko wodzi wzrokiem za przedmiotem i czy nawiązuje kontakt wzrokowy – to pierwsze ważne umiejętności dziecka, świadczące o prawidłowym rozwoju. Mierzyć wielkość ciemiączka – nie musi tego robić z linijką w ręce, po prostu sprawdzi, ile opuszek palców mieści się na ciemiączku dziecka. Ten pomiar też zapisze do książeczki, aby w kolejnych miesiącach móc sprawdzać, czy ciemiączko zarasta się w odpowiednim tempie. Oglądać brzuszek dziecka – zbyt napięty może świadczyć o problemach z gazami, zbyt rozlany, tzw. żabi, może być jednym z objawów krzywicy. Jeżeli lekarz stwierdzi, że dziecko ma zbyt słabe mięśnie brzuszka, zaleci częstsze kładzenie dziecka na brzuszku. To ważny trening wzmacniający całe ciało i profilaktyka krzywego kręgosłupa. Sprawdzać obecność odruchów noworodkowych (np. odruchu stąpania, czy odruch Babińskiego). Ich występowanie, a potem stopniowe zanikanie świadczy o prawidłowym rozwoju dziecka. Co ważne, odruchy noworodkowe powinny zanikać w określonym czasie i kolejności. Sprawdzać, czy dziecku może być podana szczepionka. Przeziębienie, gorączka albo podejrzenie poważniejszej infekcji może być przyczyną przesunięcia szczepienia. Lepiej jednak nie przesuwać terminów szczepień na własną rękę – lekarze zalecają szczepienia według kalendarza szczepień. W trakcie pierwszego wywiadu lekarskiego zapyta także o to: czy karmisz naturalnie, czy mieszanką modyfikowaną (to ważna informacja dla lekarza – dzieci karmione mieszanką nie potrzebują dodatkowego podawania witaminy D), jak przebiegał poród, w którym tygodniu nastąpił, w jaki sposób doszło do rozwiązania (poród naturalny lub cesarskie cięcie). O co warto zapytać? Wizyta kontrolna to dobra okazja, by rozwiać swoje obawy i wątpliwości. Nie wahaj się pytać o wszystko, co cię niepokoi w związku z rozwojem i zachowaniem dziecka. Jak często dziecko powinno jeść? Noworodki jedzą na okrągło, nawet co godzinę. To normalne, ale również normalne jest to, że takie ciągłe dopominanie się o jedzenie może niepokoić – warto porozmawiać z lekarzem, czy jego zdaniem dziecko dostaje odpowiednią ilość pokarmu i czy dobrze przyrasta na wadze. Jak układać dziecko na brzuszku? Poproś lekarza, aby pokazać ci, jakie pozycje są bezpieczne i wskazane dla noworodka. Jak często dziecko powinno brudzić pieluszki? Niemowlę karmione wyłącznie piersią może robić nawet kilkanaście kupek dziennie i nie świadczy to o biegunce. Może też odwrotnie – robić kupkę raz na tydzień – i to też nie będzie świadczyło o zaparciu. W obu dolegliwościach ważna jest nie tyle częstotliwość wypróżnień, ile konsystencja kupki. Jeżeli cię ona niepokoi, zabierz do przychodni pełną pieluszkę i pokaż ją pediatrze – dla niego to ważna informacja o zdrowiu dziecka. Jak rozpoznać, czy to kolka? Nie każdy płacz jest kolką – większość dzieci płacze wieczorami np. ze zmęczenia lub całodziennego przeładowania bodźcami. Porozmawiaj z lekarzem, jak zmniejszyć czas płaczu u dziecka i jakie sposoby mogą pomóc w razie wystąpienia kolki. Jak powinien wyglądać rozwój dziecka w kolejnych miesiącach? Dowiedz się, czego możesz się spodziewać w najbliższym czasie. Ile szczepionek podaje się na jednej wizycie? To ile szczepionek zostanie podane dziecku, zależy od tego, czy rodzić zdecyduje się na szczepienia obowiązkowe, czy także na zalecane. Na pierwszej wizycie szczepiennej, czyli około 2. miesiąca życia maluszka zostaną podane szczepionki przeciwko: WZW B, DTP (błonicy, tężcowi i krztuścowi), Hib (Haemophilus influenzae), rotawirusom, pneumokokom i dodatkowo (szczepienie płatne) przeciw meningokokom. Możesz zdecydować się na szczepionkę „5 w 1” lub „6 w 1”. Na drugiej wizycie szczepiennej (między 3. a 4. miesiącem życia maluszka) podaje się cztery szczepionki przeciw: DTP (błonicy, tężcowi i krztuścowi), Hib (Haemophilus influenzae), rotawirusom, pneumokokom, polio. Na trzeciej wizycie szczepiennej, która przypada między 5. a 6. miesiącem życia niemowlaka, podaje się dwie dawki przypominające przeciw: DTP (błonicy, tężcowi i krztuścowi), Hib (Haemophilus influenzae), rotawirusom, pneumokokom. Gdy niemowlę skończy 7. miesiąc życia, należy podać dawkę przypominającą przeciwko WZW B. Można także zaszczepić dziecko przeciwko grypie (jest to szczepienie zalecane). Zobacz także: Pediatra czy lekarz rodzinny dla noworodka? Kiedy wybrać pediatrę? Prawa dziecka w szpitalu: obecność rodzica, nocowanie z dzieckiem Pierwsza wizyta u pediatry – kiedy i jak się przygotować?
Komunikacja przyjazna pacjentom – marka Nurofen, fundacja K.I.D.S. oraz Pozytywna Dyscyplina szkolą lekarzy z komunikacji z małymi pacjentami
Po miesiącach przygotowań Fundacja Klub Innowatorów Dziecięcych Szpitali (K.I.D.S.) wraz z marką Nurofen i edukatorami Pozytywnej Dyscypliny rozpoczęły realizację projektu, na który oddali głos rodzice, lekarze i kadra medyczna szpitali dziecięcych. Celem tego wyjątkowego programu edukacyjnego jest poprawa komunikacji między małymi pacjentami, ich rodzicami a lekarzami podczas wizyt w gabinetach. Partnerzy projektu zdają sobie sprawę, że ten delikatny obszar daje szerokie pole do popisu, a kluczowe w realizacji tak ambitnego zadania są właściwe narzędzia.
Szpitale biorące udział w tej pilotażowej inicjatywie to Centrum Zdrowia Dziecka (CZD), Instytut Matki i Dziecka (IMID), Szpital przy ul. Niekłańskiej, Szpital Bielański oraz Warszawski Uniwersytet Medyczny (WUM), który dba o stronę naukową, w tym ocenę efektów szkoleń. Warsztaty w wybranych placówkach będą realizowane w lipcu, sierpniu, wrześniu i październiku. W ramach programu odbędą się również sesje mentoringowe dla uczestników, a Pozytywna Dyscyplina – Partner Merytoryczny Projektu - stworzy internetową przestrzeń o szkoleniach jak również podręcznik oparty na specyficznych wyzwaniach komunikacji w pracy medyków. Pierwszym ośrodkiem, w którym zrealizowano warsztaty, jest Szpital Dziecięcy im. prof. dr med. Jana Bogdanowicza przy ul. Niekłańskiej. To pierwsza placówka dla małych pacjentów zbudowana w Warszawie po II wojnie światowej i pierwsza tego typu przeznaczona dla mieszkańców prawobrzeżnej Warszawy. Ordynatorka Oddziału Pediatrycznego, doktor Aneta Górska-Kot, jest pod ogromnym wrażeniem założeń i sposobu realizacji projektu. – Gdy pomysłodawcy projektu Komunikacji Przyjaznej Pacjentom zgłosili się do mnie z zapytaniem o możliwość przeprowadzenia szkoleń dla lekarzy z mojego oddziału, nie wahałam się ani przez chwilę. To wspaniała i bardzo potrzebna inicjatywa. Jestem przekonana, że przełamie ona pewne tabu i da przestrzeń do konstruktywnej rozmowy o wyzwaniach w oddziałach szpitalnych i gabinetach lekarskich. Wierzę, że odpowie zarówno na potrzeby rodziców, jak i lekarzy w atmosferze obopólnego szacunku i zrozumienia - entuzjastycznie ocenia Aneta Górska-Kot. Organizatorzy projektu, zanim przystąpili do realizacji szkoleń, przeprowadzili ankietę wśród lekarzy, pielęgniarek i innych pracowników szpitali. Zdecydowaną większość ankietowanych stanowili doświadczeni lekarze z ponad 5-letnim stażem pracy (64,6%). To bardzo świadoma grupa społeczna, która z jednej strony dobrze ocenia swoje umiejętności komunikacyjne (ponad 52%), a jednocześnie zgłasza potrzebę pogłębienia wiedzy w zakresie umiejętnego reagowania na emocje rodzica (75%), komunikacji z rodzicem dziecka (65%), komunikacji z pacjentem nastoletnim (60,4%) czy radzenia sobie z własnymi emocjami (54,2%). Ankiety wskazują, że efektywna komunikacja może pomóc w zmotywowaniu dziecka do współpracy podczas wizyty w gabinecie lekarskim, jak również zarządzeniu stresem rodzica czy strachem dziecka, spowodowanym np. brakiem wiedzy o tym, co się wydarzy. Opisane w ankietach problemy będą materiałem do stworzenia konkretnych wskazówek w opracowywanym przez Pozytywną Dyscyplinę podręczniku. – W misji marki Nurofen leży odpowiedzialna edukacja, wspierająca pacjenta w procesie leczenia. Jesteśmy z małymi pacjentami i ich rodzicami na co dzień. Wiemy z jakimi wyzwaniami się mierzą. Poprzez szkolenia, razem z partnerami, wprowadzamy realne zmiany na lepsze także w otoczeniu, w którym pacjenci zmagają się z chorobą - w szpitalach dziecięcych. Komunikacja z pacjentem i atmosfera placówki są kluczowe do efektywnego leczenia i szybkiego powrotu do zdrowia – podsumowuje Inga Songin, Marketing Director Poland & EE, Reckitt i dodaje – Mocno stoimy na stanowisku, że marki powinny dziś bardzo konkretnie odpowiadać na potrzeby społeczne. Projekt realizowany jest przez fundację K.I.D.S. oraz markę Nurofen, który będąc zawsze blisko pacjentów, wspiera potrzeby dzieci i ich opiekunów. Szkolenia w szpitalach prowadzi Pozytywna Dyscyplina. Patronat merytoryczny objął Warszawski Uniwersytet Medyczny. Materiał powstał z udziałem Reckitt Benckiser (RKT-M-01718) View Ediplayer on the source website
UWAGA! Zmiany w teleporadach. Trudniej będzie dostać się z dzieckiem do lekarza!
Czekają nas spore zmiany w systemie udzielania teleporad. W niektórych przypadkach lekarz nie będzie już dostępny przez telefon, zamiast tego trzeba będzie udać się osobiście do przychodni. Także z małymi dziećmi!
Zmiany w teleporadach mają wejść w życie 1 października 2021 roku, ale już teraz protestują przeciwko nim lekarze specjaliści oraz sami pacjenci. Nie będzie już tak łatwo o uzyskanie pomocy czy wystawienie skierowania przez telefon. Niestety, zmiany dotyczą także porad dla małych dzieci. Zmiany w teleporadach: dzieci będą musiały chodzić do przychodni Już niedługo niektórzy pacjenci będą musieli osobiście udać się do lekarza, by uzyskać pomoc: badanie, skierowanie czy receptę. Konsultacja zdalna nie będzie możliwa! Bezpośredni kontakt z lekarzem ma obowiązywać w przypadku: dzieci do 6. roku życia (poza poradami kontrolnymi w trakcie leczenia ustalonego w wyniku osobistego badania pacjenta, których udzielenie jest możliwe bez badania fizykalnego); pierwszej porady u pacjentów rozpoczynających leczenie w danym podmiocie albo objętych już opieką w danym podmiocie, ale zgłaszających nowy problem zdrowotny; choroby przewlekłej, w przebiegu której doszło do pogorszenia lub zmiany objawów; podejrzenia choroby nowotworowej; gdy pacjent albo jego opiekun ustawowy nie wyraził zgody na realizację świadczenia w formie teleporady. Zdaniem środowisk medycznych nowe przepisy utrudnią dostęp do lekarzy specjalistów, zwłaszcza w małych miejscowościach, i sprawią, że znów zapełnią się przychodnie. To groźna wizja, przede wszystkim z uwagi na wciąż trwającą pandemię. Eksperci zwracają uwagę, że najmłodsze dzieci, najbardziej zagrożone koronawirusem ze względu na brak szczepionek, zostaną narażone na niepotrzebny kontakt z chorymi. Ponadto telemedycyna, do której dostęp zostanie znacząco utrudniony, to przecież nie tylko konsultacje przez telefon. Popularne są też wideo czaty, a lekarz ma często dostęp do historii leczenia i wyników badań pacjenta, może skierować na specjalistyczne badania i przyspieszyć proces leczenia. Zobacz też: Przeziębienie, grypa, koronawirus: jak rozpoznać co dolega dziecku Co zabrać na wizytę do lekarza? – ściągawka do druku. Jak powinna wyglądać wizyta u pediatry?
Z gorączką u dziecka powinno się jechać do szpitala, jeśli ma wybroczyny, drgawki, nie skończyło jeszcze 6 miesięcy. W zależności od innych objawów gorączkujące dziecko może być leczone w domu, powinno być zbadane przez lekarza lub wymaga wizyty w szpitalu. Do szpitala trzeba też jechać, kiedy np. niemowlę poniżej 6. miesiąca życia stale wymiotuje, a starsze ma duszności.
Gorączka u dziecka zazwyczaj nie wymaga wizyty w szpitalu, jednak są sytuacje, kiedy wizyta na SOR-ze jest konieczna. Dotyczy to m.in. noworodków, dzieci z wysoką gorączką, u których doszło do odwodnienia lub pojawiły się wybroczyny albo drgawki gorączkowe. Spis treści: Wysoka gorączka u dziecka - kiedy do szpitala? Drgawki gorączkowe Wybroczyny przy gorączce Gdy dziecko „leje się przez ręce” Kiedy jeszcze trzeba jechać z dzieckiem do szpitala? Wysoka gorączka u dziecka - kiedy do szpitala? O gorączce u dziecka mówimy, kiedy temperatura jego ciała sięga powyżej 38 st. C. Wysoka gorączka to u niemowlęcia powyżej 39°C, u starszego dziecka powyżej 39,5°C. Może być objawem poważnej infekcji bakteryjnej, np. wywołanej bakteriami z grupy pneumokoków lub meningokoków. Zostań z dzieckiem w domu, jeśli: dziecko mimo gorączki dobrze się czuje, je, pije, jest z nim dobry kontakt. Idź do lekarza, jeśli: gorączkuje małe dziecko poniżej 1. roku życia, a także ma inne objawy infekcji: nie chce jeść, ma biegunkę, boli je gardło, infekcja trwa dłużej niż 2-3 dni. Jedź do szpitala, jeśli: wysoką gorączkę ma noworodek oraz niemowlę w pierwszych sześciu miesiącach życia. To też konieczne, jeśli starsze niemowlę i małe dziecko ma gorączkę, której towarzyszą inne niepokojące objawy, jak: odmowa jedzenia i picia wymioty biegunka drgawki gorączkowe apatia duże pobudzenie wybroczyny na skórze. Te objawy są szczególnie niebezpieczne: Drgawki gorączkowe - jedź z dzieckiem do szpitala Jeśli dziecko ma drgawki gorączkowe, podaj mu środek przeciwgorączkowy (paracetamol, ibuprofen) i jedź z nim do szpitala. Wizyta w szpitalu jest konieczna, ponieważ dziecko musi mieć wykonane badania. Przyczyną drgawek może być np. zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Wybroczyny przy gorączce - natychmiast do szpitala Wybroczyny na skórze wyglądają inaczej niż typowa wysypka, taka jak przy alergii czy ospie wietrznej. Wybroczyny to drobne punkciki, które później zaczynają się zlewać w duże plamy. Zwykle pojawiają się przy wysokiej gorączce. Ich obecność może świadczyć o sepsie (groźnym dla życia uogólnionym zakażeniu organizmu), dlatego natychmiast jedź z dzieckiem do szpitala. Uwaga: wybroczyny od zwykłej wysypki można odróżnić, wykonując tzw. test szklanki. Po przyciśnięciu szklanki do skóry wybroczyny nie bledną. Gdy dziecko „leje się przez ręce” Gdy dziecko ma wysoką gorączkę, ale oprócz „normalnych” objawów infekcji, zachowuje się inaczej niż zwykle, nie ma z nim kontaktu, wydaje się nieobecne, „leje się przez ręce”: jak najszybciej jedź do szpitala. Kiedy do szpitala z dzieckiem? Dziecko wymaga wizyty w szpitalu także kiedy ma: silną biegunkę - jeśli biegunkę ma niemowlę w pierwszych trzech miesiącach życia, jak najszybciej zadzwoń do lekarza: dziecko może szybko się odwodnić. O odwodnieniu świadczy: zapadnięte ciemiączko, senność, przesuszenie śluzówek, płacz bez łez, ciemny kolor moczu, rzadkie susianie, mała elastyczność skóry (po lekkim uszczypnięciu fałd od razu nie opada). Dzwoń lub jedź do lekarza, gdy starsze dziecko ma silną biegunkę lub trwa ona dłużej niż sześć godzin, nie chce pić ani jeść, gorączkuje, wymiotuje albo w kupce pojawia się krew. Jeśli widzisz, że dziecko jest odwodnione, jedź do szpitala. intensywne wymioty - jeśli dziecko zwymiotowało raz, a przy tym czuje się dobrze, zostań w domu. Wymioty zdarzają się nawet noworodkom. Skontaktuj się z lekarzem, jeśli wymioty u dziecka powtarzają się. Być może będzie konieczne przeprowadzenie badań lub sprawdzenie, czy dziecko nie ma alergii. Jedź z dzieckiem do szpitala, jeżeli wymioty powtarzają się, a dziecko ma mniej niż pół roku. To konieczne też, jeśli starsze dziecko ma też biegunkę i gorączkę (może się odwodnić). silny kaszel, problemy ze złapaniem powietrza - jak najszybciej skontaktuj się z lekarzem, jeśli dziecko kaszle tak intensywnie, że sinieją mu usta, oddycha szybko, z dużym wysiłkiem. Niemowlę zwykle wtedy porusza skrzydełkami nosa, starsze dziecko wciąga przestrzenie międzyżebrowe. Gdy kaszel jest suchy, szczekający, może być spowodowany ostrym zapaleniem krtani lub atakiem astmy. Jedź z dzieckiem do szpitala, jeśli dziecko oprócz silnego kaszlu ma inne objawy: gorączkę, silne osłabienie. uraz głowy, który powoduje dziwne zachowanie - jeśli dziecko uderzyło się w głowę, ale poza tym czuje się dobrze, jest z nim kontakt, nie straciło przytomności, zostań z nim w domu. Na bolesne miejsce zrób zimny okład. Jedź szybko do lekarza lub wezwij pogotowie, jeśli dziecko po uderzeniu w głowę straciło przytomność, jest senne, wymiotuje, ma nieobecny wyraz twarzy (wpatruje się w dal), wolniej mówi lub – odwrotnie – jest nienaturalnie pobudzone. Jest to konieczne, nawet jeśli takie objawy pojawią się 1-2 dni po urazie. Powodem może być wstrząs mózgu. silną reakcję alergiczną - pokrzywka obejmująca całe ciało, obrzęk krtani, duszność - jeśli dziecko ma takie objawy, jak najszybciej jedź z nim do szpitala lub wezwij pogotowie. Taka reakcja może się zdarzyć po kontakcie z alergenem, na który malec jest silnie uczulony, a szczególnie po ugryzieniu przez pszczołę lub osę (jeśli dziecko jest uczulone na jej jad). Zobacz też: Zwolnienie na dziecko w szpitalu: komu przysługuje i na jakich zasadach? Rodzic przy dziecku w szpitalu - przywilej czy norma? Zanim do dziecka przyjedzie pogotowie Konsultacja merytoryczna lek. med. Wojciech Trzeciakowski Pediatra, specjalista neonatologii, pracuje na Oddziale Neonatologii (część Kliniki Położnictwa i Ginekologii Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego) w Mazowieckim Szpitalu Bródnowskim
10 objawów, których nie możesz przeoczyć: idź z dzieckiem do lekarza
Nie muszą one oznaczać poważnej choroby, ale koniecznie trzeba ją wykluczyć. Jeśli zauważysz u dziecka chociaż jeden z tych objawów, koniecznie idź z dzieckiem do lekarza.
Lepiej iść z dzieckiem do lekarza niż przeoczyć poważną chorobę, która może zacząć się rozwijać u dziecka. Jakie objawy u dziecka powinny zaniepokoić rodziców i skłonić ich do szybkiej wizyty u lekarza? Dziecko choruje inaczej niż dorosły Dziecko może boleć brzuszek, mieć gorączkę, ból gardła, kaszel, biegunkę i wymioty: zwykle są to typowe objawy infekcji. Zwykle te objawy mijają, gdy tylko dziecko wyzdrowieje. Jeśli jednak nie widzisz u dziecka typowych cech infekcji, albo mimo tego, że dziecko dostaje leki, niepokojące objawy nie mijają, koniecznie idź z dzieckiem do lekarza. Być może trzeba tylko zmienić leki i dziecko wyzdrowieje. Jeśli jednak dziecko ma nietypowe objawy, które nie mijają, trzeba wykluczyć poważną chorobę, także nowotworową. - Nowotworów u dzieci nie trzeba się bać, to takie same choroby, jak każde inne. Ważne jest jednak, by szybko je zdiagnozować i szybko zacząć leczenie, bo wtedy dziecko ma szansę na całkowite wyleczenie - mówi prof. Alicja Chybicka, pediatra onkolog. - Rodzic nie może się bać, nie może czekać, aż podejrzana zmiana sama zniknie, bo wtedy zmniejsza u dziecka szanse na wyleczenie. Zobacz też: Nowotwory u dzieci można pokonać. 10 objawów, których nie możesz przeoczyć Idź z dzieckiem do lekarza, jeśli zauważysz nawet jeden z tych objawów: Powiększenie węzłów chłonnych na szyi. Może to być objaw infekcji, jeśli jednak dziecko nie jest przeziębione, a powiększenie węzłów chłonnych na szyi utrzymuje się, koniecznie idź z dzieckiem do lekarza. Gorączka, stan podgorączkowy, który utrzymuje się powyżej 2 tygodni (i nie jest ona związana z typową infkcją). Poranne wymioty połączone z silnymi bólami głowy. Dziecko ma nietypowe obrzęki, bóle kości, stawów. Dziecko jest blade, osłabione, szybko się męczy. Dziecko ma dużo siniaków, które tworzą się pomimo tego, że dziecko się nie uderzyło. Dziecko w ostatnim czasie schudło. Dziecko ma kaszel, który trwa ponad 2 tygodnie. W moczu, stolcu pojawiła się krew. Wyczuwasz guzek, który pojawił się pod skórą. Kliknij na planszę, by ją wydrukować.
Barbara Czaplicka, poseł pediatra: Czy dzieci są pod dobrą opieką lekarzy?
Pogotowie nie dojechało do dziecka, dziecko nie zostało w porę do szpitala, lekarz nie zlecił dziecku badań. Czy dzieci są pod dobrą opieką lekarzy - pytamy dr Barbarę Czaplicką, pediatrę i posłankę na Sejm.
W mediach pojawiają się informacje o tym, że pogotowie nie dojechało do dziecka albo dziecko nie zostało przyjęte do szpitala, co skończyło się tragicznie. Czy dzieci w Polsce są pod dobrą opieką lekarską? Moim zdaniem tak. W prasie są opisywane pojedyncze przypadki, które wywołują poczucie zagrożenia. To pojedyncze przypadki, ale potem, a w ciągu najbliższego tygodnia, bardzo wiele dzieci z typowymi objawami infekcji (katar, stan podgorączkowy, gorączka) natychmiast trafia do lekarza. To objawy typowej infekcji wirusowej, ale niepokój wywołany opisanym w mediach zdarzeniem powoduje, że rodzice chcą natychmiast iść do lekarza, koniecznie wykonać dziecku cały kompleks badań i podać antybiotyk. Tymczasem zwykle jest to początek infekcji wirusowej, wystarczy poczekać 1-2 dni i dziecko czuje się lepiej. Jeśli działają środki przeciwgorączkowe, objawowe, dziecko pije, je, nic się nie dzieje, to nie ma potrzeby iść do lekarza, bo w przychodni może się zarazić od innego dziecka bardziej chorego. Infekcja u dziecka przebiega inaczej niż u dorosłego? U dzieci jest inny przebieg chorób niż u dorosłego. Dynamika przebiegu choroby jest zupełnie inna w wieku niemowlęcym niż w wieku 6 czy 14 lat. U małego dziecka dosłownie w kilka godzin może się bardzo zmienić postęp choroby. Co mają zrobić rodzice, by z jednej strony nie panikować, ale z drugiej nie przeoczyć ważnych niepokojących objawów? Wiele zależy od wieku dziecka. W przypadku 4-tygodniowego niemowlęcia kaszel czy gorączka to sygnały alarmowe: od razu trzeba iść do lekarza. W przypadku starszego dziecka często można poczekać. Na pewno warto mieć przynajmniej telefoniczny kontakt z lekarzem, który zna dziecko. Staram się unikać porad telefonicznych, ale czasem nie jestem w stanie zobaczyć dziecka. Jeśli je znam, to łatwiej mi ocenić i powiedzieć, jak mama ma postąpić: czy szukać natychmiast kontaktu z lekarzem, czy poczekać, bo objawy nie są groźne i wystarczy dziecko poobserwować. Zawsze pojawia się myśl: może lepiej iść do lekarza, najwyżej uzna, że ja panikuję, ale dziecku nic się nie stanie... Jak postąpić? Pamiętam sama kiedyś miałam ostrą infekcję, zadzwonił ojciec dziecka, mówił, że ono wymiotuje, ma gorączkę, wysypkę. Zapytałam, jak ta wysypka wygląda: czy są to raczej kropki, punkciki czy bąble. Gdy stwierdził, że to takie czerwone kropki, jakby po ukłuciu, powiedziałam, żeby natychmiast jechał do szpitala. I faktycznie, okazało się, że to jest pneumokokowe zapalenie opon mózgowych! Ważne jest doświadczenie lekarza: określony rodzaj płaczu czy kaszlu dziecka może być wskazaniem, czy trzeba już jechać z dzieckiem do szpitala, czy można poczekać. Zobacz, jak rozpoznać wysypkę u dziecka. Dla pediatry rozpoznanie choroby często jest trudne, a co dopiero dla rodzica, którego jest to pierwsze czy drugie dziecko... Na nas, lekarzy, też takie historie, jak opisywane w prasie, działają. Staramy się, by niczego nie przegapić. To ogromna odpowiedzialność, przede wszystkim wobec dziecka. Jeśli stan zdrowia dziecka się nie poprawia, co rodzic ma robić? Jeszcze raz iść do lekarza, jechać do szpitala? Moim zdaniem, tak. Jeśli jest gorzej, to trzeba jechać do szpitala jeszcze raz. Jechać do szpitala nawet po 2 godzinach od poprzedniej wizyty u lekarza? Tak. Każdy rodzic zna dziecko i jeśli widzi, że coś jest nie tak jak zwykle, to powinien jak najszybciej iść do lekarza. To konieczne, jeśli pojawiają się silne bóle głowy, wymioty, dziecko nie śpi, widać, że jego stan się pogarsza mimo podawania środków przeciwbólowych czy środków przeciwgorączkowych. Nasze dzieci (lekarzy) też chorują. Mamy takie same dylematy jak inni rodzice. Pamiętam, jak jedna z moich czterech córek miała 10 lat, była mocno chora. Musiałam iść do pracy, na szczęście starsza córka nie szła wtedy do szkoły. Powiedziałam, żeby o obserwowała, czy stan młodszej się nie pogarsza, czy nie zwiększa się gorączka, czy nie pojawiają się wymioty. Po dwóch godzinach zadzwoniła do przychodni, powiedziała, że siostra zaczęła wymiotować i krzyczy z bólu głowy. Okazało się, że to było zapalenie opon mózgowych. Wszystko stało się w ciągu dwóch godzin. Poprzedniego dnia trochę bolała ją głowa, ale jeszcze jak wychodziłam do pracy, to nie było żadnych poważnych objawów. Nie obarczałabym winą lekarzy, choć może się zdarzyć, że ktoś popełni błąd. Trzeba jednak pamiętać, że stan zdrowia dziecka może się pogorszyć i jeśli tak się dzieje, to trzeba od razu jechać z nim do szpitala. Polecamy: Kiedy dzwonić do lekarza, kiedy jechać do szpitala. Dr Barbara Czaplicka jest od wielu lat lekarzem pediatrą, w Sejmie przewodniczy Parlamentarnemu Zespołowi ds. Chorób Rzadkich
Kiedy po chorobie dziecko może wyjść z domu?
Gdy chory maluch przestaje gorączkować, wiele mam sądzi, że jest już zdrowy. A jak jest naprawdę? Jego organizm dopiero zaczyna wracać do formy. Jeśli osłabiony po chorobie maluszek za wcześnie trafi między ludzi, może szybko złapać kolejną infekcję.
Kiedy zdrowiejący maluch może wyjść na spacer? Dziecko, które wraca do zdrowia, można zabrać na spacer już 2–3 dni po ustąpieniu objawów infekcji. Gdy na dworze jest przyjemnie ciepło, nie wieje silny wiatr, możecie spacerować nawet około godziny. Warto jednak zadbać o to, by był to spokojny spacer. Szaleństwa na placu zabaw, jazda na rowerze czy intensywne bieganie są zbyt męczące dla wracającego do zdrowia maluszka. Dziecko może się spocić i znów złapać przeziębienie. Zadbaj o to, by dziecko było odpowiednio ubrane. A na spacerze sprawdzaj, czy skóra na jego karku jest przyjemnie ciepła i sucha. Gdy jest chłodna albo wprost przeciwnie – wilgotna i rozgrzana, szybko wracajcie do domu. Ile czasu musi upłynąć, by zabrać dziecko na zakupy? Z tym warto trochę poczekać. Infekcja uszkadza nabłonek dróg oddechowych, który chroni organizm przed wnikaniem wirusów i bakterii. Potrzeba około 10 dni, a czasem więcej niż dwa tygodnie, żeby mógł się odbudować. Dlatego przez ten czas unikaj zabierania dziecka w miejsca, gdzie jest dużo ludzi - do dużych sklepów, ale też w gości, czy do przedszkola, gdy idziesz odebrać starsze dziecko. Unikaj jazdy komunikacją miejską. A jeśli musisz wybrać się z dzieckiem do miasta, staraj się nie wyjmować go z wózka, by rączkami nie miał okazji dotykania np. brudnych poręczy. W jakim czasie po infekcji dziecko może wrócić do żłobka lub przedszkola? Dla pracujących rodziców choroba dziecka to zawsze podwójny kłopot, z jednej strony związany z obawami o jego zdrowie, z drugiej – z obawami o wyrozumiałość pracodawcy, gdy trzeba iść na zwolnienie lekarskie, aby zająć się dzieckiem. Jeśli dziecko było lekko przeziębione, może wrócić do przedszkola po kilku dniach od ustąpienia objawów. Jeśli miał poważniejszą chorobę, np. grypę, powrót do zdrowia trwa dłużej. Najlepiej zapytać pediatrę, kiedy dziecko wzmocni się na tyle, by mogło znów chodzić do przedszkola. Ile ma trwać przerwa w zajęciach na basenie? Pływanie to też spory wysiłek, więc lepiej go unikać przez około dwa tygodnie od wyzdrowienia. Na basenie dziecko zetknie się też z innymi osobami, więc powinno mieć odbudowaną odporność. Szczególne znaczenie ma to dla dzieci, które przeszły infekcję ucha. Niedoleczony maluszek łatwo może złapać kolejną. Poznaj zagrożenia, z którymi codziennie styka się dziecko.
Jak przygotować dziecko (i siebie) do wizyty u lekarza? Radzi pediatra dr Maria Rudzińska-Chazan.
Lęk malucha przed wizytą w gabinecie lekarskim może wpłynąć niekorzystnie na ocenę jego stanu zdrowia. Lekarz nie jest w stanie porządnie zbadać malucha, który na jego widok krzyczy, płacze, chowa się. Bo jak osłuchać płuca, kiedy dziecko nie pozwala się dotknąć? Tymczasem jeśli specjalista niedokładnie zbada małego pacjenta, może postawić błędną diagnozę, a co za tym idzie – zalecić niewłaściwą kurację. Poza tym lęk przed wizytą u lekarza może nawet wywołać u malucha długotrwały uraz psychiczny. Dr Maria Rudzińska-Chazan, pediatra radzi rodzicom, by próbowali „oswoić” dzieci z badaniem. Nie powinni bagatelizować ich lęków, tylko starać się zrozumieć je i na różne sposoby uspokajać maluchy przed wizytą u specjalisty. Wyjaśnij wątpliwości Możesz jednak pomóc dziecku „obłaskawić” ten lęk. Przede wszystkim nie ukrywaj, że musicie pójść do lekarza. Wyjaśnij też, dlaczego jest to konieczne („Tylko pan doktor będzie wiedział, jakie leki pomogą na twój katar”). Uczciwie mów mu, co będzie się działo podczas wizyty („Pan doktor zajrzy ci do gardła, wiem, że to nieprzyjemne, ja też tego nie lubię”). Jeżeli badanie będzie bolesne, uprzedź o tym malca. Zastrzyk dla misia Pamiętaj też, że im więcej kilkulatek wie o lekarzach, tym mniej się ich boi. Poszukaj książeczek z obrazkami, które przedstawiałyby wizytę w gabinecie. Przeczytaj je z dzieckiem i odpowiedz na wszystkie jego pytania. Możesz też kupić mu plastikowy stetoskop czy strzykawkę i pobawić się z malcem w lekarza. Badając misia czy mamę, dziecko zrozumie, że wizyta u pana doktora to nic strasznego. Obejrzyjcie różne przyrządy, którymi posługuje się lekarz: posłuchajcie bicia serca, zmierzcie ciśnienie, zróbcie zastrzyk misiowi. Pokaż dziecku, jak się oddycha przy badaniu stetoskopem. W czasie prawdziwej wizyty nie denerwuj się tym, że maluch płacze i protestuje. Twój krzyk czy upominanie mu nie pomogą. Podczas badania trzymaj dziecko na kolanach – to je uspokoi. A potem koniecznie pochwal je, że tak dzielnie wytrzymało wizytę. Bardzo praktyczne rady Aby wizyta przebiegła spokojnie, wcześniej dobrze się do niej przygotuj: - Zabierz książeczkę zdrowia dziecka na wszystkie badania. Dbaj, by była na bieżąco wypełniana przez pediatrę. - Spisz na kartce pytania do lekarza – o wielu rzeczach zapomina się w pośpiechu, szczególnie gdy dziecko płacze. - Ubierz malucha tak, byś łatwo mogła go rozebrać i ubrać. Na wszelki wypadek weź ze sobą: ubranko na zmianę, zapasową pieluchę, chusteczki do pielęgnacji pupy, coś do picia i ukochaną zabawkę. - Kup mały prezent dla dziecka. Daj mu go, jeśli będzie się grzecznie zachowywało u lekarza. Możesz też poprosić pediatrę, by to on nagrodził odwagę malca przyniesioną przez Ciebie zabawką. Czytaj też: próchnica butelkowa