„Mąż zarabia 12 tys. zł, więc odpuszczam mu zabawianie dziecka po pracy. Gdyby zarabiał marne 2 tys., obowiązki dzielilibyśmy po równo” [LIST DO REDAKCJI]
Dzień dobry. Często widzę u Was listy, w których kobiety skarżą się na brak wsparcia ze strony męża przy opiece nad dzieckiem. Rozumiem to, kiedy mężczyzna pracuje od 8 do 16 i ma mało odpowiedzialną pracę za marne 2-3 koła. Wtedy można i nawet trzeba wymagać od niego zaangażowania w prace domowe i zajmowania się dzieckiem. Mój mąż zarabia 12 tysięcy i po prostu mu odpuszczam.
Nasz synek wkrótce skończy rok. To znaczy, że zaraz przestanę dostawać zasiłek macierzyński, który wynosi 2,5 tys. zł. Postanowiliśmy już, że nie wracam do pracy, dopóki Maciuś nie zacznie chodzić do przedszkola. Moją pracą będzie zajmowanie się synkiem i dbanie o dom. Pracą męża – prowadzenie firmy, służbowe wyjazdy za granicę i zarwane noce, by skończyć coś na czas. Wypłata męża wystarczy Mój mąż jest świetnym grafikiem komputerowym. Już od kilku lat nie bawi się w zlecenia od krajowych mini przedsiębiorców. Długo pracował na swoją markę. Dlatego polskich „Januszy biznesu” nie stać na jego projekty. Wśród klientów Pawła są firmy z Francji. Mąż cieszy z każdego kolejnego zlecenia, klienci polecają go sobie, są bardzo zadowoleni ze współpracy. Ale Paweł pracuje ciężko, często po 12-15 godzin na dobę. Kilka razy w miesiącu wyjeżdża, by osobiście spotkać się ze zleceniodawcami lub podpisać kolejną umowę. Czy kiedy wraca w środku nocy z lotniska, a Maciuś akurat się przebudzi – mam wymagać, by się z nim bawił? Nigdy nawet nie przyszło mi to do głowy! Jego wkład w komfort naszego życia i tak jest duży. Stać mnie na nianię, ale wolę sama zajmować się dzieckiem Oczywiście stać nas na nianię. Ale nie widzę potrzeby, by szukać opiekunki. Wolę sama zajmować się dzieckiem. Czasem wynajmuję panią do sprzątania i prasowania, ale sporadycznie. Czy mam czas dla siebie? Tak. Moje koleżanki też mają małe dzieci i często się spotykamy. Kiedy muszę coś załatwić albo jestem chora, mogę liczyć na ciocię męża. Bardziej martwi mnie, że mąż nie ma czasu dla siebie. Kiedyś rozmawialiśmy o tym i nawet zaczął chodzić na siłownię, ale okazało się, że to nie to. Dlatego cieszę się, że ostatnio wspomniał coś o warsztatach bębniarskich. Mam nadzieję, że go to wciągnie i będzie miał przestrzeń, gdzie odpocznie od pracy. Myślę, że kobiety, których mężowie zarabiają dwa, trzy albo cztery razy więcej od nich – nie mają co wymagać równego zaangażowania w opiekę nad dzieckiem. Ani gotowania obiadów czy prasowania. Ale panowie, którzy pracują niecałe osiem godzin dziennie na niezbyt wymagających stanowiskach – oczywiście powinni być angażowani w zajmowanie się dzieckiem i domem. Renata Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Piszemy też o: Gdańsk: 10-letni Kamil wyszedł z domu i nie wrócił. Jak może wyglądać po 17 latach? Dziecko z syndromem wilkołaka. TikTokerka przełamuje tabu „Po ślubie mąż przestał o siebie dbać, a ja nie wiedziałam, jak mu pomóc. Dopiero wypadek córki uświadomił mu, ile może stracić”
56-latka urodzi niebawem swoją wnuczkę. Jak to możliwe?!
Nancy Hauck, 56-letnia babcia z Utah postanowiła pomóc synowi i synowej. Gdy okazało się, że 30-letnia Cambria nie może mieć więcej dzieci, teściowa postanowiła je urodzić. Termin porodu planowany jest na 5 listopada.
32-letni Jeff i jego 30-letnia żona Cambria długo zmagali się z niepłodnością. Dzięki zabiegom in vitro są już rodzicami 3-letnich Very i Ayvy oraz 11-miesięcznych Diseala i Luki. Jednak ich marzeniem było mieć gromadkę dzieci. Niestety, w wyniku ostrych komplikacji podczas ostatniego traumatycznego porodu lekarze musieli podjąć trudną decyzję o histerektomii, czyli usunięciu macicy. Mama surogatka Poruszona dramatem dzieci Nancy Hauck postanowiła im bezinteresownie pomóc. „Po prostu nagle poczułam, że powinnam zaproponować, że to zrobię”, powiedziała Nancy. „Gdy powiedziałam o tym mojemu synowi, rozpłakał się i był w szoku”. Na początku 2022 roku Nancy Hauck przeszła liczne procedury medyczne, w tym leczenie hormonalne i kilka tygodni później zaszła w ciążę z zapłodnionymi embrionami Jeffa i Cambrii. Nieoceniona pomoc matki Młode małżeństwo jest bardzo poruszone postawą mamy. „Ona poświęca tak wiele, dla naszej rodziny i dla nas, jesteśmy po prostu bardzo wdzięczni” – powiedziała Cambria. Podobnego zdania jest Jeff: „Czułem się wdzięczny, że mam tak bezinteresowną i kochającą mamę, która była gotowa dokonać takiego poświęcenia dla mojej rodziny”. I dodaje: „Nie ma odpłaty za coś takiego. Wszystko, co mogę zrobić, to pójść za przykładem, który dali moi rodzice i spróbować dać ten sam poziom miłości i oddania mojej rodzinie i innym”. 56-letnia kobieta poinformowała za pośrednictwem Instagrama, że planuje rodzinny poród, w którym weźmie udział jej 59-letni mąż oraz Jeff i Cambria, biologiczni rodzice dziecka. Babci i maluszkowi życzymy zdrowia i rozwiązania bez komplikacji. Natomiast rodzicom… wielu przespanych nocy! Źródło: people.com/ Instagram @nancyhauck Piszemy też o: „Moja siostra nawet w ciąży zagląda do butelki. Wykrzyczała, że nie chce mnie znać, bo powiedziałam o wszystkim jej partnerowi” Historia małego Bruna łamie serce. Maluszek cierpi na bardzo rzadką chorobę – zespół Brucka „Byłam z dzieckiem i mężem na placu zabaw. Mąż wydzierał się na mnie i syna przy wszystkich. Nie mam już siły, a on traktuje mnie jak popychadło” [LIST DO REDAKCJI]
„Znajoma zabrała 7-latkę na wesele. A wcześniej do kosmetyczki i na solarium. Czułam się przy niej jak szara myszka!” [LIST DO REDAKCJI]
W sobotę byliśmy z rodziną na weselu kuzynki. Już przed wejściem do kościoła moją uwagę przyciągnęła dziewczynka w śnieżnobiałej sukience. Mimo że nie miała więcej niż 7 lat, miała na twarzy profesjonalny makijaż i opaleniznę prosto z solarium… Do tego te wystudiowane ruchy przy pozowaniu do zdjęć, siadanie z nogą na nogę… Czułam się przy tym dziecku jak kopciuszek.
Ta mała była z mamą, która nie kryła dumy z tego, jak prezentuje się jej córka. Sama bardzo elegancka i zgrabna. Miałaby też bardzo piękną twarz, gdyby nie nienaturalnie wydęte usta, prawdopodobnie „zrobione” za ciężkie pieniądze. Towarzyszący im mężczyzna wyglądał zupełnie zwyczajnie, żeby nie powiedzieć pospolicie. Wszystko to sprawiało, że cała trójka przyciągała wzrok chyba wszystkich gości. Może wszystko byłoby inaczej? Kiedy byłam mała, rodzice też zabierali mnie na wesela. Oczywiście za każdym razem „występowałam” w najlepszej sukience i czułam się jak księżniczka… Wczoraj nie mogłam się powstrzymać przed obejrzeniem zdjęć z tamtych czasów. I chciało mi się płakać. Z fotografii patrzyło na mnie co prawda uśmiechnięte, ale zaniedbane dziecko. Poczochrane, uchwycone w komicznych pozach podczas tańca… Co by było, gdyby moja mama miała czas, ochotę i pieniądze, by od najmłodszych lat pokazywać mi, na czym polega prawdziwy szyk? Może byłabym bardziej pewna siebie? Może naturalnie przychodziłoby mi teraz dbanie o siebie? Jestem zwyczajna jak kiełbasa Jasne, wygląd się nie liczy, a szczęśliwe dziecko to brudne dziecko… Patrząc na to w ten sposób, należy przyznać, że miałam bardzo szczęśliwe dzieciństwo. Kąpiel raz w tygodniu (no, mycie nóg w misce – częściej, zwłaszcza latem). Żadnych wizyt u dentysty. U fryzjera jako dziecko byłam może raz w życiu. W podstawówce moja kolekcja kosmetyków z mydła w kostce i szamponu powiększyła się o odżywkę do włosów (najtańszą) i śmierdzący płyn z apteki na pryszcze. Makijaż miałam na sobie pierwszy raz na studniówce – umalowała mnie sąsiadka, oczywiście swoimi kosmetykami. Na studiach kupiłam sobie pierwszy naprawdę dobry biustonosz. Po czym uznałam, że szkoda pieniędzy, bo spiera się i niszczy tak samo jak najtańszy stanik. Być może właśnie dlatego, jako czterdziestoletnia kobieta, wyglądam i czuję się zwyczajna jak kiełbasa. Nie umiem dbać o swój wygląd. I przy 7-letniej dziewczynce, świadomej swej eksponowanej urody, jestem jak szara myszka. Albo chodząca mysia szarość. W dżinsach i topie lub bluzie, z byle jakim kucykiem i w byle jakich oprawkach okularów. Zero makijażu, za to coraz więcej zmarszczek. Jako 40-latka poczułam kompleksy na widok 7-latki Do tej pory jakoś specjalnie mi to nie przeszkadzało. Jestem szczęśliwą żoną i mamą dwóch cudownych synków. Mamy mały dom z małym ogródkiem, dwa psy i dwa kotki. Pracuję jako recepcjonistka w przychodni weterynaryjnej. Uwielbiam chodzić po górach. I nigdy nie spodziewałam się, że w wieku 40 lat poczuję kompleksy na widok 7-latki. Może dlatego, że z powodu wieku dotarło do mnie, że straciłam najlepsze lata, nie słysząc ani razu, że wyglądam pięknie. Ani nawet, że jestem ładna. Dobrze, że nie mam córki, bo jak nic przekazałabym jej „prawdę”, że wygląd nie ma znaczenia… Ciekawe, jakie dziewczyny będą podobać się moim synom. Przyszło mi do głowy, że jeśli zakochają się w „księżniczkach” – będą mnie onieśmielać i wywoływać kompleksy, jak ta mała z wesela… Czy to wpłynie na nasze relacje? Chyba piszę ten list po to, by ktoś potwierdził to, co niby wiem: że wygląd tej „zrobionej” dziewczynki wcale nie gwarantuje, że będzie szczęśliwa i pozbawiona kompleksów. Że jej mama wręcz przesadza, ucząc ją od małego, że „dbanie” o siebie wymaga makijażu w wieku już kilku lat… Czy może w tym wyścigu XXI wieku o to, kto wygląda najpiękniej – nigdy nie jest za wcześnie (a może być tylko za późno)? Ada S. Piszemy też o: Wielkopolska: dziecko rozjechane przez ciągnik. To cud, że przeżyło! Przypadkowy mężczyzna uderzył 3-latka w twarz. Dziecko straciło przytomność Sejm przyjął kontrowersyjną ustawę: kajdanki, paralizatory i kaftany bezpieczeństwa w poprawczaku
Szokujące słowa męża do ciężarnej żony: „Mam nadzieję, że nasza córka nie będzie wyglądała jak ty”
Pewna ciężarna podzieliła się w sieci historią, od której włosy stają dęba. Trudno wyobrazić sobie gorsze słowa skierowane do kobiety w ciąży przez najbliższą osobę. Mąż „zażartował sobie” z wyglądu żony, i to na forum rodziny! Jak się tłumaczył?
Ciężarna nie mogła uwierzyć, że jej mąż powiedział coś tak bolesnego! Zrobił to podczas przyjęcia, na którym małżonkowie przekazali rodzinie radosną wiadomość i ujawnili płeć dziecka. Ogłosiła bliskim, że urodzi córkę. Mąż odebrał jej całą radość! Ohydne słowa pod adresem kobiety, która spodziewa się dziecka? Mąż tej ciężarnej pobił wszelkie rekordy. Kobieta opisała żenujące wydarzenie w serwisie Reddit, a internauci nie pozostawili suchej nitki na przyszłym ojcu! „Moi teściowie zorganizowali wystawne przyjęcie, na które przyszło wielu krewnych, aby nam pogratulować i z nami świętować. To było bardzo miłe, ale nie spodziewałam się aż takich tłumów. Nie jestem fanką dużych imprez, więc w zasadzie tylko siedziałam przy stole i starałam się przetrwać do końca” – zaczęła swoją opowieść ciężarna. Kiedy para ogłosiła, że spodziewa się córeczki, mąż postanowił wznieść toast. Podniósł kieliszek i zaczął wymieniać, czego życzy swojemu dziecku: „żeby córka była zdrowa, szczęśliwa i... nie wyglądała jak jej mama!” Nie wiadomo, do czego pił przyszły tatuś: zmienionego ciążą wyglądu swojej żony? Nadmiaru kilogramów? Nieważne! Jedno jest pewne: kobieta nie otrzymała od niego tego, co najważniejsze: wsparcia i szacunku. Po tym żałosnym toaście cała rodzina wybuchnęła śmiechem... Teściowa zaś zapytała ciężarną, czy dobrze się czuje, gdy ta podniosła się z miejsca i zaczęła szykować się do wyjścia. Jak widać, kobieta nie mogła liczyć ani na zrozumienie, ani na żadne wsparcie także od najbliższych, którzy najwyraźniej świetnie się bawili. Pojechała prosto do domu, by przemyśleć sens swojego małżeństwa. Nie pomogły tłumaczenia męża, że... żartował. „Dogonił mnie i oznajmił, że to był tylko taki żart. Ale to nie był pierwszy raz, gdy dawał mi do zrozumienia, że coś jest ze mną nie tak. Kiedyś obudził się rano, popatrzył na mnie i powiedział, że nie chce, aby nasze dziecko wyglądało jak ja”. Współczujemy. Źródło: mirror.co.uk Piszemy też o: Ojciec usłyszał, że jego córka jest brzydka Koszmar na porodówce. Upuściła noworodka Dziecko wypadło z okna na trzecim piętrze
Cudowny gest obcego mężczyzny: położył się na ziemi, by pomóc chłopcu z autyzmem
Natalie, mama chłopca z autyzmem i blogerka, opisała w sieci wzruszającą historię ze spaceru z synem. Tamtego poranka obcy mężczyzna okazał się bohaterem – pomógł chłopcu, wykazując się ogromną empatią. Co więcej nie ocenił ani nie skrytykował mamy, która nie mogła uspokoić swojego dziecka.
Autorka bloga Better to be Different opisała w mediach społecznościowych zdarzenie, które bardzo ją poruszyło. Kobieta poszła na spacer ze swoim synem, który ma spektrum autyzmu. Zwykle nie chodzą dwa razy tą samą drogą – kilkulatek bardzo tego nie lubi, często w takiej sytuacji dostaje ataku agresji. Tak było i tym razem. Wspaniałe zachowanie mężczyzny Gdy chłopiec wpadł w furię, podszedł do niego obcy mężczyzna i po prostu zapytał, jak ma na imię. „Wyjaśniłam mu, że Rudy nie bardzo rozumie, bo ma spektrum autyzmu. Mężczyzna odpowiedział, że w porządku i położył się razem z nim. Później rozmawiał z nami w drodze powrotnej” – napisała mama kilkulatka. Kobieta była bardzo wdzięczna mężczyźnie za to, co zrobił dla niej i jej syna: „Ten zupełnie obcy człowiek uratował mnie dzisiaj od trwającego ponad godzinę szału, w jaki wpadł mój syn. Albo od alternatywy, jaką zwykle jest bicie mnie przez Rudy’ego, który wpada w furię i staje się agresywny. Jestem tak wdzięczna temu facetowi, Ianowi, że nie zapomnę jego dobroci”. Nieprzychylne reakcje innych przechodniów Niestety nie wszyscy mają w sobie tyle empatii, co ten nieznajomy mężczyzna – ludzie różnie reagują na głośne, emocjonalne zachowanie dzieci. Często nie zastanawiają się nad powodami, lecz od razu oceniają i krytykują. Mama Rudy’ego przekonała się o tym wielokrotnie. Nawet podczas tamtego spaceru natknęła się na parę, która była wyraźnie zdegustowana zachowaniem malucha. Nieznajomi mieli pretensje, że jego krzyk podczas ataku furii nie pozwala uśpić ich dwuletniego dziecka. Czy zamiast oceniać, nie lepiej wspierać i okazywać zrozumienie? Źródło: Facebook Zobacz także: Dziecko nie chce przyjmować leków? Koniecznie wypróbuj ten GENIALNY trik! Antynataliści klimatyczni: nie chcą mieć dzieci z troski o środowisko Pozwala swojemu synowi przeklinać. „Dzięki temu jest lepszym dzieckiem” – przekonuje
Ewa Farna rozdaje na Instagramie wyprawkę i wózek Bugaboo. Co za gest!
Piosenkarka nie chce być tylko znaną mamą, pokazującą na Instagramie, co nowego kupiła maleństwu. Chce pomagać kobietom i dzieciom, których dzieciństwo nie jest kolorowe.
Synek Ewy Farnej i muzyka Martina Chroboty urodził się w czerwcu tego roku i ma już ponad 3 miesiące. Piosenkarka skrzętnie chroni prywatność i rzadko umieszcza na swoim koncie na Instagramie zdjęcia z dzieckiem i informacje o nim. Tym bardziej jej ostatni post, w którym pokazała wózek maleństwa, przykuwa uwagę. Bo w przeciwieństwie do niektórych znanych instamam, piosenkarka miała jeszcze coś ważnego do przekazania. Kosztowne cacko Ewa Farna umieściła na swoim Instagramie zdjęcie ze spaceru z synkiem. Pokazała na nim wózek głęboki z odjazdową żółtą budką. To model firmy Bugaboo, światowej sławy marki, często wybieranej przez celebrytów. Niestety takie cacko jest bardzo kosztowne - model posiadany przez Farnę to wydatek ponad 5 tys. złotych. Wózki Bugaboo wyróżniają się oryginalnym designem i są bardzo komfortowe. Są zwrotne, lekkie, dostępne w szerokiej gamie kolorystycznej. View Burdaffi on the source website Farna nie chce „zarabiać na dziecku" Na pierwszy rzut oka wydaje się, że Ewa Farna dołączyła do instamam, które chwalą się wózkiem dziecka w mediach społecznościowych. Pewnie tak jest, niemniej jednak piosenkarka zrobiła to z dużą rozwagą. W poście napisanym po czesku (Farna jest z pochodzenia Czeszką) wyjaśniła, że jest zasypywana ofertami reklamowania wszelkiego typu ubranek, zabawek i innych gadżetów dla niemowląt. - Długo zastanawiałam się nad słynnym tematem „zarabiania na dziecku", bo między tym a byciem nadal autentyczną jako mama też w social mediach jest cienka granica [pisownia oryg. - przyp. Red.] - wyznała piosenkarka. Ostatecznie postanowiła, że będzie zamieszczać w swoich postach informacje o produktach dziecięcych. - Skoro czegoś używasz z zadowoleniem codziennie, szkoda się tym nie podzielić - stwierdziła piosenkarka. Zaznaczyła, że 98 procent ofert reklamowych, które otrzymuje, nie dochodzi do skutku, a te, które realizuje, są zgodne z jej przekonaniami. - Stoją na porządnym gruncie mojej pewności i wiary, że nie wciskam swoim fanom kitu i nie szastam ich zaufaniem. Są to rzeczy przetestowane przeze mnie i z ręką na sercu je polecam - napisała. Reklamuję, ale i pomagam - Nawet komercyjny post, może zrobić trochę dobra - podsumowała piosenkarka. Dlatego poprzez posty reklamujące rzeczy dla dzieci Farna postanowiła pomagać matkom znajdującym się w trudnej sytuacji. W związku z tym jeden wózek marki Bugaboo trafi do rodziny zastępczej, opiekującej się dzieckiem niemającym biologicznych rodziców. - Daj mi znać, kto według ciebie potrzebowałby tak niesamowitego wózka lub po prostu na to zasłużył - napisała do swoich czeskich fanów. Piosenkarka oprócz wózka ofiarowała także komplet wyprawki dla noworodka. Przekazała go do Interwencyjnego Ośrodka Preadopcyjnego, gdzie przebywają nowo narodzone dzieci pozbawione tymczasowo lub trwale opieki rodziców. Bardzo podoba się nam gest Farnej! Wam również? Napiszcie swoje zdanie w komentarzach! Źródło: Instagram Zobacz też: Katarzyna Warnke na spacerze z dzieckiem - jesteśmy zachwycone wózkiem!​ Ania Starmach na spacerze z córeczką (Ten wózek kosztuje fortunę!) To najlepsze miejsce na spacery z dzieckiem. Zabieraj je właśnie tam!
Co czuje mężczyzna podczas porodu? - to dosyć zaskakujące
Wydawałoby się, że to już codzienny widok - obecność mężczyzny przy porodzie swojego dziecka. A jednak nie do końca. Bardzo wielu z nich wolałoby tego uniknąć.
8 maja obchodziliśmy Światowy Dzień Położnej i przy tej okazji marka Pampers opublikowała wyniki badań dotyczących m.in. obecności mężczyzn przy porodzie. Wzięło w nim udział 612 panów. Przytłoczeni, poddenerwowani, bezradni Okazuje sie że 1 na 3 mężczyzn wolałaby nie uczestniczyć w porodzie swojego dziecka, a aż 47 procent z nich, decydując się na to, czuje się bezużytecznie i nerwowo. Większość przyznała, że była przytłoczona podczas narodzin pierwszego dziecka. 10 procent ojców żałuje swojej obecności podczas porodu. Tylu samo czuło się jednak pomocnymi. Mężczyźni mają trudności w odnalezieniu się w takiej sytuacji. 48 procent z nich nie może znaleźć sobie miejsca i zdefiniować zadania, jakie ma wykonać w tej ważnej chwili. Część przyznała także, że ma wrażenie, że wszystko, co robi jest niewłaściwe i źle wpływa na partnerkę. Takie samopoczucie mężczyzn wpływa także na rodzące kobiety. Okazuje się, że 1 na 3 kobiety podczas porodu martwiła się o swojego partnera! "Położne bardzo wspierają kobiety podczas porodu, ale także pomagają partnerowi w całym procesie" - komentuje wyniki badań rzeczniczka marki Pampers. Poród rodzinny to wspólna i przemyślana decyzja Poród rodzinny, w którym mamie towarzyszy tata dziecka, może być wspaniałym przeżyciem dla obojga partnerów. Kobieta zyskuje w obecności męża poczucie bezpieczeństwa i większej kontroli nad sytuacją. Ojcowie uczestniczący w porodzie rodzinnym podkreślają, że takie doświadczenie pomogło im w nawiązaniu więzi emocjonalnej z dzieckiem oraz często było jeszcze większym spoiwem miłości do żony, szacunku i podziwu dla niej. Tym niemniej taki poród powinien być wspólną decyzją kobiety i mężczyzny. Jeżeli są obawy, trzeba o nich szczerze porozmawiać, bez przymuszania i szantażowania. Mężczyzna może czuć, że nie ma na to ochoty i nie będzie w stanie pomóc swojej partnerce, a wręcz będzie jeszcze bardziej wprowadzał nerwową sytuację. Także kobieta, która tak naprawdę nie chce rodzić z partnerem, może czuć się skrępowana i poddenerwowana jego obecnością. Dlatego zanim podejmiecie tę decyzję, rozważcie wszystkie "za" i "przeciw". Warto sprawdzić opinie o porodzie rodzinnym, zapisać się do szkoły rodzenia, porozmawiać ze znajomymi, którzy wspólnie rodzili, poczytać o przebiegu porodu. Wtedy łatwiej będzie wam zrozumieć prawdziwy sens obecności taty przy narodzinach maleństwa i zdecydować, czy warto pokonać własne lęki, czy lepiej poczekać na maleństwo i jego mamę na korytarzu. A wy jak rodziłyście swoje maleństwo? Razem czy osobno? Podzielcie się swoimi wspomnieniami w komentarzach! Źródło: ofeminin Zobacz też: Poród rodzinny: tak czy nie, czyli co myślą ojcowie? Nasze kartki z opisami porodów – redaktorki Babyonline dołączają do akcji Lepszy Poród Jak przebiega poród? - 4 okresy porodu – film
Choroba dziecka: jak sobie z nią radzić, mówi psycholog [WIDEO]
Choroba dziecka, zwłaszcza kiedy jest przewlekła, wymaga mobilizacji sił wszystkich stron, nie bój się prosić o pomoc i nie bójmy się jej okazywać. Zapytaliśmy dr Magdalenę Śniegulską, psycholożkę, o to, jak sobie poradzić, kiedy dziecko jest przewlekle chore.
W tym odcinku cyklu mamotoja.pl „Jak mogę pomóc?", w którym psycholog odpowiada na problemy naszych czytelniczek, zapytaliśmy o sytuację, kiedy rodzic musi zmierzyć się z chorobą dziecka. „Jestem zrozpaczona. Modlę się cały czas, pragnę jej zdrowia, tak bardzo na nią czekaliśmy, a tu takie nieszczęście. Nie wiem, co mam zrobić, aby było lżej. (...) Odchodzę od zmysłów, strasznie się boję o moje dziecko" – zwierza się jedna z mam. Rodzice chorego dziecka potrzebują wsparcia - To są najtrudniejsze historie. Sytuacja choroby dziecka, a szczególnie choroby przewlekłej, wymaga mobilizacji sił naprawdę ze wszystkich stron – stwierdza psycholog dr Magdalena Śniegulska. I dodaje: - Nie bójmy się okazywać wsparcia". Zdaniem dr Śniegulskiej, jeżeli najbliższa rodzina nie jest w stanie tej pomocy udzielić, rodzice chorego dziecka powinni jej szukać na zewnątrz pomocy, na przykład w grupach wsparcia. - Nie można tego brać na swoje samotne barki - mówi. Nie bójmy się oferować pomocy Psycholog podkreśla, że ludzie z zewnątrz często patrzą na rodziców chorych dzieci, jak na bardzo dzielne osoby, mające niebywałą siłę i radzące sobie z tą trudną sytuacją. - Często ta dzielność powoduje, że wydaje się nam, że one nie potrzebują pomocy - ocenia. Ale to może być mylny obraz. Dlatego nie wahajmy się zapytać, jak możemy pomóc, chociaż - jak zastrzega dr Śniegulska - czasami sami nie bardzo wiemy, jak się w tej sytuacji zachować. Nie wstydź się prosić o pomoc To nie musi być nic wielkiego: - Czasami chodzi o drobne gesty, żeby po prostu pobyć, pogadać o głupotach, zaproponować wyjście do kina, oderwanie się na chwilę od codzienności, od trudnych myśli, albo po prostu wspólnie pomilczeć – radzi. Nie ukrywa, że taka pomoc nie jest łatwa. - To jest trudne zadanie, bo zarówno my na zewnątrz nie bardzo wiemy, jak się w tej sytuacji zachować, często też rodzice nie bardzo wiedzą czego by potrzebowali – mówi. Psycholog proponuje, aby jedna i druga strona zaakceptowały tę sytuację, nie bały się mówić, czego chcą, ale nie bały się też wyrażać swojej bezradności wobec problemu. - Wtedy będzie trochę łatwiej – uważa. Potrzebny jest czas, aby pogodzić się z chorobą dziecka Psycholog podkreśla, że rodzic doświadczający choroby przewlekłej swojego dziecka, przechodzi takie same emocjonalne fazy, jak rodzic przeżywający żałobę. - On również coś utracił - pewne wyobrażenie o swoim dziecku, to jak bardzo chciał, aby było zdrowe - tłumaczy. Dlatego proces godzenia się z chorobą dziecka jest bardzo trudny, smutny i rodzic potrzebuje czasu, aby odnaleźć się w nowej sytuacji. Dr Magdalena Śniegulska, psycholog, psychoterapeuta, wykładowca na Uniwersytecie Szkoły Wyższej i Psychologii Społecznej oraz w Szkole Edukacji Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności oraz Uniwersytetu Warszawskiego. Zobacz też: Gdy rodzi się dziecko z zespołem Downa – rady mam
„Wszystko jest na mojej głowie, mąż mnie nie wspiera” – pisze mama [WIDEO]
Szukaj pomocy, sama długo nie dasz rady i pamiętaj, że bez zaangażowania partnera, dziecko będzie miało problem z utworzeniem więzi z tatą - mówi dr Magdalena Śniegulska.
W tym odcinku cyklu mamotoja.pl „Jak mogę pomóc?”, w którym psycholog odpowiada na problemy naszych czytelniczek, poruszyliśmy sprawę braku wsparcia ze strony partnera w opiece nad dzieckiem. Jedna z młodych mam pisze: „Nie radzę sobie już. Cały czas wszystko jest na mojej głowie, mąż mnie nie wspiera. (...) Całymi dniami siedzę w domu z dzieckiem, nie mogę nigdzie wyjść, bo muszę gotować, sprzątać, a później znowu sprzątać i tak w kółko. Mam tego dość i jego dość”. Bez pomocy nie dasz rady Psycholog Magdalena Śniegulska podkreśla, że jak się tworzy rodzinę, to obie strony muszą się na pewne rzeczy zgadzać i nie może być tak, że po jakimś czasie wszystkie obowiązki spadają tylko na kobietę. „Istotne jest pokazanie mężowi, jak dużo jest obowiązków przy małym dziecku” – mówi. Jak zauważa psycholog, może być tak, że partner ma kłopot z okazywaniem wsparcia, może być to dla niego za trudne i nie mieć pomysłu jak to zmienić. Dlatego szukajmy pomocy na zewnątrz, u innych kobiet, przyjaciół, krewnych, znajomych. „Jeżeli nie dostaję wsparcia od swojego partnera, to nie oznacza to, że nie mogę szukać go dalej. Wręcz przeciwnie – szukajmy go dalej, bo bez pomocy tak długo się nie da. Nie da się rady samemu dźwigać takiego obowiązku dalej” - radzi psycholog. Potrzeba czasu na zbudowanie relacji ojca z dzieckiem Jak zaznacza dr Śniegulska, dla rozwoju dziecka bardzo ważny jest kontakt z innymi osobami. „Z perspektywy dziecka, to ważne, aby to środowisko było jak najszersze, żeby było jak najwięcej osób, z którymi dziecko też ma kontakt” – mówi. Zaangażowanie ojca w obowiązku domowe pomaga zbudować jego relacje z dzieckiem. Tymczasem - zwraca uwagę psycholog - u niektórych ojców pojawia się niekiedy obawa, że włączając się w obowiązki domowe, stracą na swojej męskości. Dr Śniegulska radzi zawrócić z takiego toru myślenia. Jak argumentuje, rola ojca bardzo zmieniła się, badania pokazują, że jego osoba nie jest bez znaczenia dla rozwoju i wychowania dziecka. Ponadto, jak mówi, zaangażowanie w obowiązki domowe i bycie przy dziecku ułatwia budowanie relacji. „Więź nie pojawi się nagle, znikąd, wymaga czasu, dziecko musi tatę poznać i zobaczyć go w różnych kontekstach. Żeby mogło później czerpać z tej relacji, to musi się ona w ogóle stworzyć” – argumentuje. Dr Magdalena Śniegulska – psycholog, psychoterapeuta, wykładowca na Uniwersytecie Szkoły Wyższej i Psychologii Społecznej oraz w Szkole Edukacji Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności oraz Uniwersytetu Warszawskiego. Czy w początkach swojego macierzyństwa także przeżywałyście takie trudne momenty jak nasza czytelniczka? Podzielcie się swoimi przemyśleniami w komentarzach! Dołącz do naszej społeczności mam na Facebooku #MamaBezPorównania - MTJ. Tu się nie porównujemy, nie oceniamy, nie wstydzimy przyznawać do potknięć. Jesteśmy sobą i właśnie takie jesteśmy najlepsze. Czekamy na ciebie! Artykuł opublikowany w ramach akcji #MamaBezPorównania Zobacz też: #MamaBezPorównania: z tatą na kajaki [WIDEO] Też masz już dość? Dołącz do nas! Akcja #MamaBezPorównania Współczesne modele polskich rodzin: który pasuje do was?
Checklists mogą zmienić rodzinę w sprawnie zarządzane przedsiębiorstwo
Opieką nad dzieckiem nie może zajmować się tylko jedna osoba. W pierwszych dniach po porodzie nawet dwójka rodziców potrzebuje dodatkowego wsparcia. Psycholog wyjaśnia, jak przygotować dobry plan, by nie przygniotły nas nowe obowiązki.
O tym, jak podzielić się obowiązkami i jak będzie wyglądało życie całej rodziny, gdy urodzi się dziecko, najlepiej myśleć już na etapie ciąży. Unikniemy wielu rozczarowań i rodzicielstwo będzie mniej męczące. Zamiast uginać się pod ciężarem piętrzących się obowiązków i oskarżeń o brak pomocy, znajdziemy trochę czasu dla siebie (tak to jest możliwe!) i zyskamy poczucie, że nasz dom funkcjonuje jak dobrze zarządzane przedsiębiorstwo. Psycholog zapewnia, że to może się udać! Jaka pomoc, gdy urodzi się dziecko? Talerz ciepłej zupy, zapas świeżo wyprasowanych śpioszków, posprzątane mieszkanie to drobiazgi, które mają wielką moc – dzięki nim życie nieustająco karmiącej dziecko mamy i wciąż niewyspanego ojca staje się prostsze. Jeśli ktoś z rodziny oferuje taką pomoc, tylko pozazdrościć! Jako młodzi rodzice nie musimy udowadniać światu, że świetnie radzimy sobie z nową sytuacją. Nawet jeśli i mama i tata angażują się we wszystko na równi, na pewno znajdzie się coś do zrobienia dla chętnych babć, dziadków czy cioć. Obowiązki do podziału i do... spisania na kartkach Jak dobrze podzielić się obowiązki z partnerem i innymi osobami, które wspierają młodych rodziców? Dr Joanna Urbańska poleca przygotowanie kartek z zadaniami, tzw. checklists z jasno określonymi celami dla poszczególnych członków rodziny (także dla dzieci, jeśli są w domu starsze). – Unikajmy ogólników. Dokładnie określmy, co kto powinien robić i w jaki sposób, np. ja segreguję rzeczy do prania i włączam pralkę, ty wieszasz (strzepując dokładnie, aby wyprane rzeczy nie były pogniecione), ty wynosisz śmieci, ja wstawiam naczynia do zmywarki i je wyciągam – radzi dr Urbańska. – Warto też określić, jak obowiązki będą rozłożone w czasie, np. przez pierwsze 4 tygodnie wszystkie rzeczy dziecka prasujemy, potem odpuszczamy i prasujemy tylko to, co potrzebne, naprzemiennie raz ty, raz ja. Jeśli jakieś zadania nie zostaną rozdzielone i nikt nie weźmie za nie odpowiedzialności, może się tak zdarzyć, że nikt ich nie wykona, co może być źródłem nieporozumień i niepotrzebnej frustracji – tłumaczy psycholog i dodaje, że nawet w świetnie zorganizowanym domu, gdzie wszystko działa jak w szwajcarskim zegarku, warto zadbać o mały margines na wzajemne spontaniczne niespodzianki. Sieć wsparcia – tak, ale dopasowana! Zdaniem dr Joanny Urbańskiej sieć wsparcia, czyli grupa osób, na pomoc których możemy liczyć, kiedy urodzi się dziecko, powinna być dopasowana do naszego stylu życia i potrzeb. – Jeśli stronimy od ludzi, zadbajmy o niewielkie grono bliskich i zaufanych osób. Jeśli uwielbiamy, gdy wokół nas dużo się dzieje, dbajmy, aby dla naszego dobrego samopoczucia dom nie opustoszał i nadal pojawiało się w nim dużo gości, a także o możliwość częstszego wychodzenia do ludzi – wyjaśnia dr Urbańska. I dodaje: – Pamiętajmy jednak, że na początku najbardziej będzie potrzebna taka pomoc, która przede wszystkim pozwoli zadbać o siebie, czyli wyspać się, najeść, wykąpać czy po prostu spokojnie usiąść i trochę odpocząć. Urlop ojcowski? Lepiej wcześniej niż później Choć dwutygodniowy urlop ojcowski z tytułu narodzin dziecka można wykorzystać w ciągu roku po narodzinach dziecka, korzystnie jest wziąć go tuż po porodzie. Dzięki temu młodzi rodzice zyskują szansę, aby wspierać się w pierwszych dniach opieki nad dzieckiem i oboje lepiej je poznać, a także razem zorientować się, jak w praktyce wyglądają wszystkie obowiązki rodzicielskie i ile pochłaniają czasu (wcześniej mogliście tylko teoretycznie to rozważać). Dwa tygodnie ojcowskiego przysługują każdemu tacie, który jest zatrudniony na etat. Pytanie do eksperta: Co robić, jeśli rzeczywistość po narodzinach dziecka nas przerasta? Dr Joanna Urbańska: Zamiast marudzić i zamartwiać się, szukajmy pozytywnych stron sytuacji, w której się znajdujemy, i zwracajmy uwagę na to, co nam się udaje, w czym odnosimy sukcesy, nawet małe. Troszczmy się – co bardzo ważne – o poprawność naszego myślenia. Pomoże nam w tym unikanie słów: nigdy, zawsze, wszystko – które najczęściej powodują, że wypowiadamy nieprawdziwe sądy, np. "Na nikogo nigdy nie mogłam i nie będę mogła liczyć", "Nic innego nie jest ważne poza dzieckiem", "Wszystko muszę podporządkować dziecku", "Zawsze tak było, jak jest teraz, i zawsze tak będzie", "Nigdy już się nie wyśpię". Są to tzw. błędy poznawcze – bo czy rzeczywiście jest prawdą, że na nikogo nie możemy liczyć? Czy np. prosiliśmy o pomoc sąsiadkę? Bądźmy wystarczająco dobrymi rodzicami na dany moment, na dane warunki. Nie starajmy się być idealni, bo i tak nam się to nie uda. Zobacz też: Dobry tata – kto to taki? Wyjaśnia ekspert Powody zmęczenia i poczucia osamotnienia u mam Mama versus tata – wojna o wychowanie
Mama nie jest sama – ta akcja zmieni życie ciężarnych i młodych mam
Projekt Fundacji Rzecznik Praw Rodziców "Mama nie jest sama" oferuje pomoc i wsparcie każdej ciężarnej i młodej mamie w trudnej sytuacji życiowej. Dowiedz się więcej!
Ruszył projekt "Mama nie jet sama" skierowany do kobiet w ciąży i młodych mam w trudnej sytuacji życiowej. Autorzy projektu przekonują, że żadna kobieta w okresie ciąży i połogu nie powinna czuć się samotna! Dla mam, które potrzebują pomocy Projekt "Mama nie jest sama" powstał z inicjatywy Fundacji Rzecznik Praw Rodziców. Fundacja chce wesprzeć mamy w trudnej sytuacji spowodowanej chorobą dziecka zdiagnozowaną już w okresie prenatalnym, chorobą w okresie ciąży, trudną sytuacją mieszkaniową, brakiem środków do życia. Celem projektu jest wsparcie i udzielenie pomocy każdej mamie, która czuje się osamotniona, ma problemy ekonomiczne, nie czuje wsparcia w najbliższych, walczy z depresją poporodową. Na projekt "Mama nie jest sama" składają się: portal internetowy www.MamaNieJestSama.pl skierowany do mam, które znalazły się w trudnej sytuacji życiowej i osób, które chcą im pomóc, telefon informacyjno-pomocowy 662 656 380, czynny w poniedziałek, środę i piątek w godz. 16.00 – 18.00, kampania informacyjna o formach wsparcia dla mam potrzebujących pomocy, Anioł Stróż Mamy, czyli wolontariusz udzielający indywidualnego wsparcia potrzebującej mamie i jej dziecku. Co myślicie o takiej inicjatywie? Zobacz także: Młoda mamo, poszukaj wsparcia! Źródło: mamaniejestsama.pl/informacje prasowe
Komu najbardziej przeszkadza mama z dzieckiem w pociągu?
Ta historia niestety potwierdza regułę… Jest nam bardzo przykro, że dochodzi do takich sytuacji!
Podróż z małym dzieckiem, zawsze jest stresująca dla rodziców. Gdy mama zmuszona jest samotnie wybrać się w podróż, bez pomocy partnera, jest jej jeszcze trudniej. Wiele mam może wtedy liczyć na pomoc życzliwych osób. Czasem jednak okazuje się, że nie dość, że nie otrzyma takiej pomocy, to jeszcze ktoś zdecyduje się uprzykrzyć jej życie. Kto? Zazwyczaj inna kobieta… Dlaczego często używane powiedzenie „człowiek człowiekowi wilkiem”, tak często odnosi się do relacji damsko-damskich? Czy nie lepiej się wspierać, pomagać, okazywać szacunek? Historia opisana przez tę mamę wydarzyła się kilka dni temu w pociągu. Młoda kobieta wybrała się wraz z dzieckiem w podróż. Maluch usadowiony w nosidle bardzo dobrze znosił trudy wycieczki. Kobieta zajęła swoje miejsce w przedziale 1. klasy i spokojnie czekała na odjazd pociągu. Już po chwili, gdy tylko pociąg ruszył, synek zaczął gaworzyć i kwilić. To obruszyło strasznie inną pasażerkę, starszą panią. Wyraziła głośno swoje niezadowolenie, oznajmiając, że: „nie po to kupiła bilety w 1.klasie, by słuchać całą drogę płaczącego dziecka”. Było to szokujące dla matki z dzieckiem i nie wiedziała jak zareagować w pierwszej chwili. Nikt z przedziału nie wstawił się za nią. Starsza pani poddała także w wątpliwość, czy młoda mama na pewno kupiła bilet w 1.klasie i czy poinformowała, że będzie miała ze sobą dziecko. Kiedy kobieta chciała odpowiedzieć na atak, niezadowolona współpasażerka odpowiedziała, że nie będzie rozmawiać i przekrzykiwać się, a młoda mama powinna mieć więcej szacunku dla starszych i wiedzieć, że utrudnia innym ludziom podróż. Młodej mamie pozostało tylko skwitować, że to starsza pani powinna być przykładem dla innych, a okazuje się, że jej dziecko umie się lepiej zachować, niż ona. Niestety wiemy, że do takich sytuacji dochodzi często. Starsze osoby często zapominają, jak trudno jest kobietom w takich sytuacjach. Dlaczego zapominają, jak wygląda podróż z małym dzieckiem? Dlaczego nie wspierają zmęczonych mam, a jeszcze dokładają im zmartwień? Czy Was także spotkała kiedyś jakaś nieprzyjemność ze strony innej kobiety? Czytaj także: "Czy Pani sama nie miała dziecka? Kobieta kobiecie wilkiem". źródło: netmums
"Czy Pani sama nie miała dziecka? Kobieta kobiecie wilkiem?"
Do dziś, gdy wspominam, jak ta starsza pani potraktowała młodą matkę z dwójką dzieci, trzęsę się ze złości.
To był czwartek, wracałam z redakcji komunikacją miejską. Gdy wsiadłam do autobusu od razu moją uwagę zwróciła młoda mama, z którą przebywała dwójka dzieci. Starsze, na oko 2-3 letnie siedziało na siedzeniu i podziwiało widoki, młodsze kilkumiesięczne ewidentnie źle reagowało na podróż. Być może przestraszone, głodne, lub zmęczone wiło się w wózeczku i głośno płakało. 7 rzeczy które musisz wiedzieć o płaczu niemowlaka Mama widać że próbowała robić wszystko by uspokoić maluszka i jednocześnie odpowiadać na nieustające pytania synka. Na fotelu obok, coraz groźniej spoglądała na całą sytuację starsza, na oko 70+ kobieta. Po chwili dało się słyszeć głośne westchnienia, aż w końcu pani postanowiła podzielić się swoimi przemyśleniami z młodą mamą. - Czy Pani nie może uspokoić w końcu tego dziecka? Przecież tego się nie da wytrzymać. Mama widać że mocno zaskoczona wybąkała słowa przeprosin i nerwowo, czując na sobie spojrzenia wszystkich współpasażerów, nerwowo zaczęła uspokajać niemowlę. Te, wyczuwając od matki poczucie zagrożenia, zaczęło płakać jeszcze głośniej. Starsza pani nie czekała długo, by wyrazić jeszcze dobitniej swoje niezadowolenie. - No jak tak można, przecież tu są inni ludzie, starsi... W takim hałasie nie sposób wytrzymać! Nie wytrzymałam. Po prostu się zagotowałam. W autobusie wiele osób w różnym wieku i nikt nie zareagował! Nikt nie wsparł kobiety, nikt nie próbował rozwiązać tej sytuacji! Podeszłam do niezadowolonej pasażerki i zapytałam głośno: -Czy Pani ma dzieci? Zaskoczona spojrzała na mnie, odburkując – A co to Panią obchodzi? Zapytałam ponownie – Czy ma Pani dzieci? Odpowiedziała – Tak, mam trójkę dzieci proszę pani i dałam sobie radę z ich wychowaniem. Wtedy zapytałam – Nie ma Pani współczucia dla tej młodej kobiety? Naprawdę nie pamięta już Pani jak to jest mieć małe dzieci, jaki to czasem stres, nerwy... ? Młode matki potrzebują wsparcia, a nie krytyki i to od starszych, doświadczonych kobiet! Nie wstyd Pani, że tak zaatakowała tę mamę? Kobieta umilkła na chwilę, po czym zaczęła tłumaczyć, że nad dziećmi trzeba zapanować i jej dzieci to nigdy i absolutnie... Wtedy wpadłam jej w słowo – nigdy nie płakały? To Pani chciała powiedzieć? Przecież to dziecko tylko płacze, jest niemowlęciem i ma do tego prawo. Ta pani jedzie komunikacją publiczną i ma do tego prawo. A jeżeli Pani przeszkadzają odgłosy, hałasy i małe dzieci, na drugi raz proszę wybrać taksówkę, zamiast autobusu. Nie jestem dumna, że tak powiedziałam, nie chciałam w żadnym razie sprawić tej Pani przykrości. Nie potrafię jednak zrozumieć, jak kobieta kobiecie może być wilkiem. Dlaczego się nie solidaryzują gestem, spojrzeniem, pomocną dłonią, ciepłym słowem? Przecież to nic trudnego, nic nas to nie kosztuje, a może dać innej mamie nadzieję i wsparcie, którego tak bardzo potrzebuje. Czy naprawdę można zapomnieć o tym, jak to było, gdy się miało małe dzieci, czy po prostu zanika tolerancja? Czy w kobietach pokutuje myślenie, mi było ciężko, więc i im niech też nie będzie za lekko? Co wy sądzicie na ten temat? Ta aplikacja to strzał w dziesiątkę! Każda mama chciałaby z niej skorzystać! Dziecięce strachy - traktuj je poważnie!
"Zobaczyłam Cię dziś i muszę Ci coś powiedzieć..."
To, co napisała ta doświadczona już mama, muszą przeczytać wszystkie nowe mamy. Ku pokrzepieniu serc!
Wsparcie jest czymś wspaniałym i każdy tego potrzebuje choć odrobinę. Zwłaszcza młode mamy, które dopiero wchodzą na ścieżkę macierzyństwa. Niestety nie zdarza się co dzień, by mamy wspierały się nawzajem, więc taki otwarty list jest cudownym gestem. Przeczytajcie! Zobacz też: Jak wspierać skutecznie bliskich? "Zobaczyłam Cię dziś rano i chcę ci powiedzieć, że robisz świetną robotę. W tych pierwszych miesiącach bycia mamą, kiedy jest naprawdę ciężko, łatwo zapomnieć, że to tylko chwilowe. Że dziecko tylko przez chwilę będzie naprawdę maleństwem i szybko dorasta. Ja właśnie o tym zapomniałam, dopóki nie zobaczyłam ciebie. Zapomniałam o hormonach, które rządzą kobietą po porodzie. Zapomniałam o niewyspaniu i bezsennych nocach, które przywodzą nieomal na granicę szaleństwa. Zapomniałam już o tym poczuciu zmęczenia, kiedy zasypia się na stojąco, a szklanka może wypaść z ręki. Zapomniałam, jak to jest zapominać o własnym wyglądzie, chodzić w rozciągniętych ciążowych ubraniach i nie umawiać się do fryzjera z braku czasu. Zapomniałam jak cudowny jest prysznic, gdy ktoś przez chwilę zaopiekuje się twoim dzieckiem, a ty masz 5 minut tylko dla siebie. Zapomniałam to uczucie samotności, gdy wszyscy wokół śpią, a ty wstajesz o 3 w nocy, by nakarmić głodne dziecko. Zapomniałam jak cudowne to uczucie, gdy udaje ci się uśpić maleństwo po długich minutach płaczu. Tego wszystkiego zapomniałam, aż zobaczyłam Ciebie... Chcę więc Ci powiedzieć nowa mamo – bądź cierpliwa. Wychowywanie dziecka nie jest łatwą sprawą. Doświadczysz najwspanialszych, ale i najtrudniejszych chwil w życiu. Będziesz wielokrotnie na granicy cierpliwości. Ale powiem ci coś – warto!" Pod takim listem powinna podpisać się każda mama! A Wy zapomniałyście już o trudach pierwszych miesięcy, czy właśnie je przeżywacie? Macierzyństwo - instynkt czy nabyte umiejętności? 12 zalet macierzyństwa
Urodziłam, kiedy znów będzie normanie #potrzebujęwsparcia
"Drodzy dzieciaci, napiszcie że wszystko będzie dobrze. Bo na razie po dwóch miesiącach jest trudno. Bardzo trudno". Zelektryzowały mnie te słowa. Ciekawa byłam, jak inni zareagują na apel młodej matki.
Jestem redaktorką w "Mamo, To Ja". Do dziś pamiętam słowa Magdy Klimkowskiej, która przez wiele lat była naczelną gazety: "Mamy nie tylko radzić, ale przede wszystkim, PRZEDE WSZYSTKIM je wspierać". Miała na myśli te wszystkie kobiety, które po porodzie muszą zmierzyć się z nową życiową sytuacją. Dlatego w "Mamo, To Ja" staramy się (!) nie lukrować macierzyństwa, choć zdarza się nam pisać o dzieciach, że są maleństwami i maluszkami (zalewa nas czasem słodycz na myśl/widok bobaska). Piszę o tym, bo kilka dni temu byłam świadkiem szczególnego dialogu na Facebooku. Zaczął się od słów napisanych przez... nazwijmy ją Ewą, która od dwóch miesięcy jest matką: "Drodzy dzieciaci, napiszcie, że wszystko będzie dobrze. Bo na razie, po dwóch miesiącach, jest trudno. Bardzo trudno". Trzy zdania, które mnie zelektryzowały! Były jak wołanie o pomoc. Jak zareagował okoliczny fejsbuk? Tak jak trzeba! Słowa otuchy płynęły zarówno od ojców, matek (z jednym dzieckiem, z trzema), jak i kobiet, które dzieci znają, ale tylko znajomych. Oto ten dialog, bardzo szczery i do bólu prawdziwy. Zakłamany obraz macierzyństwa? Koleżanka 1: Wprawdzie nie jestem dzieciata, ale wiem od znajomych, że różowo-landrynkowy przekaz o pierwszych miesiącach macierzyństwa często mija się z prawdą. Mnóstwo osób udaje, że jest OK, gdy jest wręcz przeciwnie. No bo jak tu przyznać się, że jest się wyrodną matką/wyrodnym ojcem? Mama trójki: Udawanie, że jest OK i bosko, to jest tak samo powszechne, jak totalnie nieprawdziwe. Tata jedynaka: Fakt, przez pierwsze miesiące dzień i noc nie istniały. Ten brak zegara biologicznego... Tata trójki: Rzeczywiście na początku jest najgorzej i nie widać nadziei, ale będzie lepiej. Naprawdę! Trzeba to spokojnie przeczekać. Jeżeli masz pod ręką jakieś babcie i dziadki, a do tego są fajni, to powinni włączyć się do pomocy właśnie teraz! Koleżanka 1: Całe to gadanie o instynkcie macierzyńskim, który pojawia się natychmiast, często mija się z prawdą, a depresja poporodowa jest też częstsza, niż się u nas przyznaje. Do tego potrafi dotknąć i matkę, i ojca. EWA: Fizycznie nie jest źle, mała jest mało problemowa. Śpi, mało płacze. Tylko ja nie umiem się odnaleźć i tęsknię za dawnym czasem. Koleżanka 2: Presja na bycie ach-och-supermatką jest kolosalna. I wcale nie jest niczym złym, że tęsknisz za starymi czasami. To jest hardcor, ale... będzie lepiej Mama trójki: Zmiana po urodzeniu pierwszego dziecka jest największą i najbardziej wymuszoną zmianą stylu życia. Byłam tym zszokowana! W dodatku po porodzie świat przestaje się tobą interesować i cała uwaga kierowana jest na dziecko. Trzeba trochę czasu, żeby się odnaleźć w nowej rzeczywistości, nawet kilka miesięcy. O ile mogę coś poradzić, to bezpardonowo wykorzystuj do pomocy każdego, kogo masz pod ręką. I to tak, że ktoś zostaje z dzieckiem, a ty idziesz się spotkać z koleżankami, pojeździć na rowerze (a nie sprzątać dom). Weź kogoś do sprzątania, nawet na kilka miesięcy. Dbaj o siebie (nie w sensie wyglądu, tylko dobrostanu). Oczywiście świata może nie interesować to, że ty potrzebujesz wsparcia, ale trzeba to wparcie wymusić. Na marginesie, opieka okołoporodowa, jeśli chodzi o samopoczucie psychiczne, w Polsce nie istnieje! No i nie ma się co czarować, TO JEST HARDKOR. Poród, laktacja, cyce jak balony, darcie się dziecka, huśtawka emocjonalna... ALE WSZYSTKO BĘDZIE DOBRZE! Tylko trzeba się przyzwyczaić do nowego życia i wszystkich jego implikacji, które nie są tylko pozytywne. EWA: Sama widzę, że jak się uda z jakąś matką pogadać, to od razu lepiej, choćby i na chwilę. Kryzys rodzicielski to fakt Mama jedynaka 1: Piszą w mądrych książkach o masakrycznym kryzysie rodzicielskim w 7–8. tygodniu po porodzie. Potem są kolejne. Pamiętam, że ta informacja bardzo mi wtedy pomogła. Spokojnie, będzie lepiej, czasem gorzej. Miłość macierzyńska nie zalała mnie nagle, ale szybko zaczęłam się spotykać z innymi mamami i dzieciakami, nawet dużo starszymi. Najbliżsi kumple, którzy nie mają dzieci, niczego nie kumają i są często wkurzeni, że się wam układ zmienił. Mama jedynaka 2: Po pierwsze, fajnie, że się odezwałaś. Po drugie, świetnie, że dziecię nie daje czadu (zawsze mogło być gorzej, nie?). Po trzecie, chodzi ci o to, że teraz jest inaczej i że nigdy nie będzie, jak dawniej, i że masz poczucie totalnego uwiązania? Że już zawsze słodka dżuniorka będzie w twojej głowie, w tym sensie, że nie będziesz w stanie się psychicznie odciąć? Jeśli chodzi o trzecie, to też tak miałam. Dlatego mogę pocieszyć – to przejdzie! Chwilę to potrwa, u mnie w każdym razie trwało to do momentu, kiedy dziecko zaczęło rozumnie komunikować, ale lepiej już było po pierwszych paru miesiącach. Jak było w tych pierwszych, to ci nie powiem, bo wyparłam. Nie żeby było tak źle, ale ewidentnie było to tak nowe i intensywne, że głowa powiedziała "delete". Życie z dzieckiem lepsze? Mama trójki: Powiem szczerze, że zazwyczaj (bo przecież są różne sytuacje) nie zamieniłabym życia z bacho na życie bez bacho. Odbieram to jako nad wyraz paradoksalne, bo jednak życie z bacho usłane różami nie jest. Oj, nie! A ja nie jestem na tyle zaślepiona, żeby tego nie widzieć. O, taki obrazek rodzajowy z życia matki. Byliśmy dziś w parku i młody zapragnął nagle strzelić kupę. Oczywiście w parku kibla niet, bo i po co. Poszliśmy w ustronne miejsce, syn sperformował, a ja jako dobra obywatelka gówienko w chusteczkę i do kosza. I dopiero jak szłam (bo kosz był daleko), to taka myśl mnie uderzyła: to naprawdę ja idę przez park z turbowielką ludzką kupą w ręce??? ‪EWA‬: Właśnie o to chodzi! Chcę czuć, że to życie jest lepsze od tamtego, a póki co czuję odwrotnie. Przyjdzie czas? Mama trójki: Typowałabym, że przyjdzie. Mama jedynaka 1: Nie wiem, czy jest lepsze. Na pewno jest inne, trudno to porównywać. I też bym się nie zamieniła. ZOBACZ TEŻ: Depresja poporodowa to nie fanaberie
Wróżka Zębuszka zapomniała przyjść. Znowu! Co jest ze mną nie tak?
Wróżka Zębuszka nie przychodzi codziennie, a i tak udaje mi się to zepsuć. Chociaż nie wiem, jak bardzo bym się nie starała, ciągle zdarza mi się o czymś zapomnieć. Czy wam również?
- Mamo, a co Wróżka Zębuszka właściwie robi z tymi wszystkimi perłami, w które zamienia ząbki? – zapytało moje dziecko i nie czekając na odpowiedź udzieliło jej same: - Może robi z nich biżuterię i potem ona i jej siostry chodzą całe obwieszone perłami! Bo Wróżka Zębuszka ma siostry, magiczne moce i jest bez wątpienia naprawdę fajna. Jest też mega gapą, o czym moje dziecko zdążyło się już przekonać nie raz ani nie dwa razy... Tak, w naszym domu Wróżka Zębuszka dała plamę już trzykrotnie, a przecież w buziach moich dzieci tkwią jeszcze tuziny mleczaków... Wróżka i Mikołaj to nie kłamstwo! Wierzę w to, że dzieciństwo powinno być spowite magią i nie przekonują mnie argumenty, że opowieści o Mikołaju to rodzaj przemocy symbolicznej służącej wymuszaniu posłuszeństwa u dziecka. Nie uważam też, że odkrycie prawdy wywoła u nich traumę i że historie te są kłamstwem, a więc powinny być ścigane z urzędu jako moralnie naganne. Dlatego też moje dzieci wierzą w Mikołaja - a z racji regionalnych rodzinnych przynależności także w Dzieciątko i Aniołka – oraz we Wróżkę Zębuszkę, gwiezdny pył i gwiezdne wojny, a nade wszystko w to, że ten świat jest zadziwiającym, pełnym cudów miejscem. I nawet ja nie potrafię im tego zepsuć, mimo że od kilku lat usilnie próbuję. U nas bowiem Wróżka Zębuszka nazywa się Gapiuszka. I chociażbym nie wiem, jak się starała, wykładam się na tej pannicy ze skrzydłami raz za razem. Dwója, mamo, siadaj. Upadek Wróżki Zębuszki, część 1 Pierwszy upadek Wróżki był niezwykły, bo dotyczył jej pierwszej wizyty w naszym domu. Jaka matka zapomina o wsunięciu pod poduszkę pieniążka dziecku, któremu właśnie wypadł pierwszy ząbek? Ja. Wieczorne pełne ekscytacji oczekiwanie mojej córki zamieniło się w ponure rozczarowanie, kiedy rano pod poduszeczką znalazła tylko swojego zęba. Bo-wróżka-zapomniała-przyjść. Czułam się paskudnie i w panice próbowałam znaleźć jakieś rozwiązanie z tej na wskroś beznadziejnej sytuacji. W końcu wymyśliłam: zawołałam córę, żeby powiedzieć jej, że coś leży na parapecie. Był to list od Wróżki, która przepraszała, że nie zdążyła przyjść w nocy. W ramach zadośćuczynienia zostawiła jej bardzo szczególną monetę z dziurką w środku. Świat mojego dziecka został ocalony. Upadek Wróżki Zebuszki, część 2 Przez chwilę jakoś szło. A potem znowu zapomniała! Tym razem córka była starsza, więc nie było już sensu wyskakiwać z listem (pewien użytkownik forum Reddit opisał historię, jak to pokazał córce list od Wróżki do jej siostry. Zapytał, czy pismo jest odpowiednio niepodobne do jego, zapomniawszy, że starsza córka nadal wierzyła we Wrózkę Zębuszkę!). Podpowiedziałam więc córce żeby włożyła zęba pod poduszkę jeszcze raz, może Wróżka się nie wyrobiła i wróci kolejnej nocy. Wróciła, a świat mojego dziecka ocalał po raz drugi. Upadek Wróżki Zębuszki, część 3 Nic więc dziwnego, że podchodzę do Zębuszki z pewną rezerwą i dużą dozą lęku, prawda? Kiedy więc w ubiegłym tygodniu po powrocie z pracy moje dziecko przywitało mnie informacją o utraconym zębie, solennie przysięgłam sobie w duchu, że tym razem stanę na wysokości zadania. Upewniłam się, że mam drobne. Uprzedziłam męża, że musimy pamiętać. Przed pójściem spać przypomniał mi o Wróżce. Schowałam 2 złote pod poduszkę dziecka i poszłam spać z poczuciem sukcesu i należycie spełnionego obowiązku rodzicielskiego. Zwycięstwo! Rano obudziła mnie przejęta córka. – Mamo, mamo, niesamowite! Nie uwierzysz! – dłonie miała zaciśnięte w pięści, w których coś trzymała. Wstrzymałam oddech. – Wróżka zostawiła mi 4 złote! 2 razy po 2! I zapomniała zabrać zęba!!! Matka też człowiek Poddaję się. Ja nie wiem, co ze mną jest nie tak. Ta wróżka to jakaś może kulturowa obca albo co? Mogę oczywiście tłumaczyć to też tym, że może to nie tak, że Gapiuszka rozwala nam magię dzieciństwa, tylko podświadomie dążę do tego, by później w lśniącej matczynej zbroi mogła ten magiczny świat ratować... Prawdę mówiąc, moje przygody z Wróżką są dla mnie doskonałym przykładem na to, że rodzice są tylko ludźmi. Wieczorem są śpiący, zmęczeni i mogą zapominać, nawet kiedy bardzo tego nie chcą. Nie jesteśmy idealni i pora to zaakceptować. "Nie jestem idealna, ale chociaż się staram" – kiedyś przeczytałam takie zdanie, niezwiązane z macierzyństwem, a teraz kiedy mam dzieci powinnam je sobie wyhaftować na makatce. Wam też to polecam, jeśli i wy czujecie, że momentami nie wyrabiacie! PS Myślałam, że to tylko ja jestem taka beznadziejna w temacie Wróżki Zębuszki, ale odkryłam że internet, a przynajmniej jego anglojęzyczna część, roi się od historii o zapominalskich wróżkach! To budujące. A wam zdarzyły się takie wpadki? Napiszcie w komentarzu. Zobacz też: Święty Mikołaj w wyobraźni dzieci Sekrety zrelaksowanych mam 10 wstydliwych rodzicielskich lifehacków
Nie wiem, do jakiego organu powinnam zaapelować, by niektóre osoby wykazały się empatią. Do serca? Do rozumu? Samotne matki są obrażane tylko dlatego, że zostały wyeliminowane z programu Rodzina 500 plus. Jako kobieta staję w ich obronie.
Przecierałam oczy ze zdumienia,, gdy przeczytałam wypowiedź Beaty Mazurek, rzeczniczki klubu parlamentarnego PiS, która kilka dni temu zachęcała samotne matki z jednym dzieckiem, by ustabilizowały swoją sytuację rodzinną i by miały więcej dzieci, co pozwoli im "załapać" się świadczenie, czyli na program Rodzina 500 plus. W ten sposób odpowiedziała na pytanie, co ma zrobić taka kobieta, które nie spełniają kryteriów dochodowych (tzn. jeśli dochód na osobę przekroczy 800 zł). Mogę sobie wyobrazić, jakie poruszenie wywołały te słowa wśród samotnych matek. Wprawdzie Mazurek przyznała, że jej wypowiedź była niefortunna, to od polityczki wymagam jednak rozwagi i empatii (jeśli przyjmie się za prawdziwe założenie, że politycy są dla obywateli i występują w ich imieniu). Nie dziwię się więc reakcji jednej z wykluczonych, pod apelem której popisuję się obiema rękami. Głos samotnej matki Znacie Katarzynę Enemuo? Miałam szczęście być na jej warsztatach z pieśni ukraińskich. Jest artystką, antropolożką kultury, współzałożycielka Kapeli Jazgodki – jedynej polskiej kapeli programowo grającej w kuchni. Ma dwójkę dzieci, które wychowuje samodzielnie. Dlaczego o niej piszę w kontekście programu "Rodzina 500 plus"? Otóż Katarzyna Enemuo umieściła petycję na stronie Avaaz.org, w której domaga się od Beaty Mazurek, szefowej sejmowej komisji polityki społecznej i rodziny, by ustąpiła ze stanowiska w Sejmie i by publicznie przeprosiła. Oto, co zawarła w swojej petycji: Szanowna Pani! W odniesieniu do Pani wypowiedzi w sprawie dodatku 500+ dla samotnych matek (cytuję: „Zachęcała ją będę do tego, żeby spróbowała ustabilizować swoją sytuację rodzinną i mieć więcej dzieci, tak aby móc na to świadczenie się załapać.”) wyrażam swoje najgłębsze oburzenie. Nie wypowiadam się na temat Programu Rodzina 500+ – odnoszę się WYŁĄCZNIE do Pani wypowiedzi. Pani wypowiedź jest niedopuszczalna i oburzająca z kilku względów. Po pierwsze odnosi się Pani do prywatnych spraw ludzi – które nie są i nie mogą być domeną urzędów. Po drugie przeczy Pani samej idei pomocy – która powinna być kierowana do osób naprawdę potrzebujących – a w Pani ujęciu staje się polem manipulacji. Po trzecie sugeruje Pani, że sytuacja rodzinna osób samotnie wychowujących dzieci jest z natury rzeczy niestabilna – czyli że są oni jakimś innym, gorszym rodzajem rodziców lub rodzin. I powinni „coś” ze sobą zrobić, to może rząd i im coś „odpali” (przypominam jednocześnie, że rząd pieniędzy nie posiada, że to wszystko są pieniądze nasze, obywateli, a także, że rodzice samotnie wychowujący dzieci na równi z innymi, lub nawet więcej niż inni, pracują - i płacą podatki). Sugeruje Pani również, że osoba samotnie wychowująca jedno dziecko jest obywatelem drugiej kategorii. Po czwarte sugeruje Pani, że jedyną właściwą rzeczą, którą może zrobić kobieta samotnie wychowująca dziecko, to poszukać sobie męża (najlepiej – jak wynika z Pani wypowiedzi – nieroba, żeby nie podwyższył zbytnio dochodów rodziny) oraz urodzić więcej dzieci. To jest, proszę Pani, rażący seksizm i anachronizm. Tym bardziej dotkliwy, że wyartykułowany przez kobietę, w dodatku kobietę, której praca jest opłacana między innymi moich podatków. W końcu - last but not least – nakłania Pani do myślenia patologicznego, do szukania sposobów na „załapywanie się” na urzędowe wsparcie, a także do myślenia o związku z drugim człowiekiem w kategoriach korzyści finansowych. Częścią ceremonii ślubnej są słowa wygłaszane przez urzędnika z Urzędu Stanu Cywilnego o tym, że małżeństwo to związek dwojga ludzi oparty na wzajemnym szacunku i miłości. Pani słowa zaś każą nam myśleć o związku jako o sposobie na zdobycie pomocy socjalnej. Pani słowa nie są zatem niezręcznością (jak tłumaczyła Pani na konferencji prasowej). Nie jest też prawdą, że w chwili obecnej ważniejsze jest wprowadzenie programu 500+ niż Pani słowa. Nie przypisuję Pani złych intencji, ale ciasnotę umysłową, niekompetencję i oburzające zacofanie. Dobrze życzyć może Pani komu chce, ale jako reprezentantka rządu nie ma Pani prawa nikomu mówić co będzie dla niego dobre. Nie ma Pani prawa manipulować. Nie ma Pani prawa sugerować, że postępki wątpliwe moralnie mogą komukolwiek przynieść korzyść. Nawet przeprosiny Pani nie były de facto przeprosinami, ale atakiem na posłów PO, w którym my – obywatelki – znów, w sposób obraźliwy i protekcjonalny zostałyśmy wyrzucone na margines „spraw ważniejszych”... Abstrahując od Programu Rodzina 500+, co do którego mam poważne zastrzeżenia, czuję się osobiście obrażona i poniżona Pani wypowiedzią – jako kobieta, matka, obywatelka, kobieta pracująca i człowiek po prostu. Funkcją rzecznika jest usprawnianie i łagodzenie komunikacji między urzędem a społeczeństwem. Pani działania powodują coś odwrotnego – ale być może taka jest linia partii, do której Pani należy. Natomiast szefowa Sejmowej Komisji Polityki Społecznej i Rodziny nie może w sposób pogardliwy, seksistowski, uwłaczający godności i protekcjonalny wypowiadać się o tychże rodzinach i członkiniach społeczeństwa. Nie może też sobie pozwolić na "niefortunne sformułowania". W związku z tym domagam się, aby z powodu swojej rażącej niekompetencji natychmiast ustąpiła Pani ze stanowiska szefowej Sejmowej Komisji Polityki Społecznej i Rodziny, opłacanego z pieniędzy podatników i podatniczek. Domagam się również przeprosin publicznych, skierowanych do osób, które Pani obraziła. Niniejszy list upubliczniam tak, by mogli się pod nim podpisać inni. Kieruję go również do Pani biura pocztą tradycyjną i oczekuję pisemnej odpowiedzi. Petycję Katarzyny Enemuo można podpisać na stronie Avaaz.org.
Apel do położnych i lekarzy: szanujcie butelkowe mamy!
„Kiedy powiedziałam lekarce, że po 6 tygodniach po porodzie straciłam pokarm i nie mogłam dalej karmić piersią, usłyszałam od niej: Zawsze można, tylko nie zawsze się chce!" – mówi Ala.
Pod koniec stycznia 2016 r. w amerykańskich standardach okołoporodowych znalazł się nowy zapis. Mówi on: Każda świadoma decyzja mamy co do sposobu karmienia dziecka zasługuje na wsparcie lekarza – bez względu na to, czy jest to decyzja o karmieniu piersią, o karmieniu mieszanym czy o karmieniu mieszanką modyfikowaną. W Polsce butelkowe mamy na taki zapis w standardach okołoporodowych nadal muszą poczekać. A póki go nie ma, to wciąż w szpitalach czy przychodniach są traktowane jako „matki gorszego sortu”: niedouczone, samolubne i niedojrzałe do macierzyństwa. Uwierzcie: chcieć to nie zawsze móc Mówi Ala, mama dwóch córek: "Dla mnie to było oczywiste, że będę Kasię karmiła piersią , no i karmiłam przez pierwsze tygodnie na okrągło, dzień i noc. Wiedziałam, że na początku może być trudno, że dziecko musi nauczyć się ssania, i że noworodki mają prawo "wisieć" non stop na piersi. Tylko, że kiedy poszłam z nią na pierwsze szczepienie i ważenie, to okazało się, że Kasia po 6 tygodniach życia waży dokładnie tyle samo, co w dniu urodzin… Lekarka kazała mi ją dokarmiać łyżeczką, ale to była dla nas obu mordęga, więc w końcu złamałam się, kupiłam mieszankę i podałam jej butelkę. I nagle okazało się, że moje dziecko jest w stanie przespać spokojnie 3 godziny. Kiedy 1,5 roku później urodziłam drugą córkę i leżałam z nią w szpitalu, lekarka podczas obchodu zapytała mnie – tak, jak się zwykle pyta młode mamy – czy to mój pierwszy poród, czy moje pierwsze dziecko karmiłam piersią itd. Odpowiedziałam, że karmiłam, ale tylko przez 6 tygodni, bo potem straciłam pokarm i już nie mogłam. Ona na to odpowiedziała: "Zawsze można, tylko nie zawsze się chce". Pewnie nawet nie wiedziała, że tym jednym bezmyślnym i nieprawdziwym zdaniem przekreśliła moje półtora roku macierzyństwa. Nawet nie miałam siły, żeby przekonywać ją, że chciałam i to bardzo, ale po prostu nie wyszło. I nie ma w tym mojej winy, bo chcieć to nie zawsze móc." Owszem, wspierajcie w karmieniu piersią – ale róbcie to mądrze Kiedy z kolei ja urodziłam pierwszą córkę, podczas mojego pierwszego karmienia piersią towarzyszyła mi położna. Jeden jedyny raz. Nikt ze mną nie porozmawiał, dlaczego warto karmić piersią. Nikt nie przestrzegł mnie przed nawałem pokarmu, a kiedy trzeciego dnia po porodzie moje piersi przepełniły się mlekiem aż tak, że nie mogłam do nich przystawić dziecka, położna bez pytania – i bez szacunku do mnie – zaczęła wyciskać z moich piersi pokarm dotąd, aż się nie rozpłakałam z bólu. Dokładnie takie samo bolesne uciskanie moich piersi przez położną przeszłam 3 tygodnie później, w przychodni, podczas zapalenia piersi. Dla mnie to był dowód na to, że to brak laktacyjnej wiedzy to nie jest kwestia pojedynczej położnej czy lekarza, tylko szerszy problem i to tutaj jest pole do działania! Zamiast oceniać matki, które przeszły na butelkę, i powtarzać im, że „Zawsze można karmić piersią” – położne i lekarze powinni dzielić się wiedzą na temat laktacji. A żeby się nią dzielić, najpierw powinni ją zdobyć sami. Z perspektywy czasu mogę powiedzieć, że owszem, karmiłam piersią, ale nie dzięki edukacji i wsparciu, ale właśnie pomimo braku wsparcia i jakiejkolwiek edukacji. I to nie jest dobrze. Jestem dumna, że mi się udało, ale jednocześnie dobrze rozumiem te mamy, które z różnych powodów, tych bardziej osobistych i tych mniej, rezygnują w końcu z naturalnego karmienia. Nie mogą czy nie chcą karmić piersią? Zawsze zasługują na szacunek! Butelkowe mamy nie potrzebują głupiego zapewniania, że mleko mamy to trucizna. Każda kobieta wie, że żadna mieszanka nie dorówna pod względem jakości kobiecemu pokarmowi. Nie potrzebują też, żeby wmawiano im, iż po roku karmienia, mleko kobiece to tylko woda – badania jasno pokazują, że długie karmienie (nawet do 2 lat) chroni zdrowie dziecka. Nie potrzebują, by ktokolwiek umniejszał rolę karmienia naturalnego. Wystarczy, że lekarz, położna albo inna mama będą szanować ich decyzję o karmieniu butelką. Szacunek – to jest to słowo-klucz. W swoich nowych zapisach Amerykański Kongres Ginekologii i Położnictwa zaleca, by lekarze uznali, że każda matka ma pełne kompetencje, by sama zadecydować, co jest najlepsze dla niej i dla jej dziecka: karmienie piersią, karmienie mieszane czy karmienie mieszanką. Najlepsze dla niej i dziecka: właśnie to sformułowanie jest tutaj najważniejsze! Każda mama to matka karmiąca – bez względu na to, czy karmi swoje dziecko piersią, czy butelką. Każda ma prawo do własnych świadomych wyborów i póki te wybory nie zahaczają o przemoc wobec dziecka (a karmienie butelką z pewnością przemocą nie jest!), nikt nie powinien ich oceniać: ani inna mama (której doświadczenie życiowe jest zupełnie inne), ani tym bardziej lekarz czy położna. Warto, by w końcu i u nas zrozumieli, że karmienie butelką jest w gruncie rzeczy takim samym, jak karmienie piersią, aktem opieki i miłości. Czytaj także: My też potrzebujemy snu – niewyspana matka apeluje do ojców Matko niedoskonała, składam ci hołd 13 kłamstw, które pomagają przetrwać 1 rok z dzieckiem 5 prostych rad, które ratują życie mamom (i 3, które tylko denerwują)
Moje dziecko ma kłopoty? Powiedz mi o tym!
„Jak powiedzieć kuzynce, że jej dziecko potrzebuje pomocy psychologa?” – zapytała dziś koleżanka. Dla mnie odpowiedź na to pytanie jest tylko jedna: jak najszybciej.
Lubię, jak moje przyjaciółki, kuzynki i siostry wychwalają moje dzieci. Ale nie oczekuję od nich samych pochwał. Wprost przeciwnie. Oczekuję od nich przede wszystkim, że nie będą bały się mi powiedzieć, że coś je w moich dzieciach martwi. Być może mnie to zaboli. Być może z nimi się nie zgodzę. Ale zawsze będę im wdzięczna za szczerość i troskę. To, że jestem mamą moich dzieci, wcale nie znaczy, że jestem w stanie wszystko u nich wychwycić. Nie jestem! Dlatego potrzebuję wokół siebie osób, które nie będą się zastanawiać, w jaki sposób mi coś powiedzieć – tylko po prostu mi o tym powiedzą. To, że moja starsza córka ma wadę wzroku spostrzegliśmy zupełnie przypadkiem. Oglądaliśmy skoki narciarskie i nagle jakoś tak wyszło, że wszyscy widzieliśmy, jak daleko skoczył Kamil Stoch – tylko ona nie. U okulistki okazało się, że wada już jest mocno posunięta: -1,5 dioprii. Gdy powiedziałam o tym koleżance, ona odrzekła, że już dawno jej się wydawało, że Iga mruży oczy. Ale wolała nie poruszać tematu, bo nie wiedziała, jak na to zareaguję. Serio? Czemu boimy się, że urazimy kogoś naszą troską? Dlaczego tak się dziwnie porobiło, że macierzyńskie wsparcie zostało zredukowane do miziania się po główkach? Ja naprawdę nie tego potrzebuję. Jestem dorosła: zamiast czułych słówek wolę prawdę, nawet niewygodną i trudną! Jeżeli więc zauważysz, droga koleżanko czy kuzynko, że moje dziecko ma kłopoty – że potrzebuje konsultacji u okulisty, psychologa, psychiatry, laryngologa czy jeszcze kogoś innego – po prostu stań naprzeciwko mnie i mi o tym powiedz. Nie zastanawiaj się, jak ja zareaguję. Myśl o tym, że w ten sposób mi pomagasz. Możemy się tak umówić? Zobacz też: Jedno zdjęcie i dziecko oślepło
„Byłam tak obolała i w choler... rozsypce” - wyznanie matki 3 dni po porodzie
„Krąg kobiet może być najpotężniejszą siłą znaną ludzkości!” - napisała młoda matka. Swoją szczerą opowieścią zachęca kobiety do dzielenia się swoimi doświadczeniami i pomagania sobie nawzajem.
Matczyna mądrość i powrót do formy sprzed porodu są owocem walki. Wygrasz ją szybciej, dzięki pomocy innych mam. Dlatego warto dzielić się swoim doświadczeniem bez wstydu i obawy o osądzanie przez innych. Do tego zachęca Danielle Haines, kobieta, która patrzy na ciebie ze zdjęcia. Widać po niej, jak wielką siłą, jakim bólem i kosztem okupiony jest spokój maleństwa, które wtula się w jej nagie piersi. This is a picture of me 3 days postpartum. I was so raw and so open, I was a fucking mess. I loved my baby, I missed... Posted by Danielle Haines on 12 września 2015 Zobacz też: Kobiety, matki, córki – jesteśmy wspaniałe! Łączy nas wyjątkowa więź - oto dowód! - film "To jest obraz mnie 3 dni po porodzie. Byłam tak obolała i w choler... rozsypce. Kocham moje dziecko, brakowało mi jednak jego taty (tamtego dnia wrócił do pracy). (...) moje sutki były popękane i krwawiące, moje dziecko było coraz bardziej głodne (...) Nie spałam od porodu, nie wiem, jak miałabym ułożyć odpowiednio mój biust, moja pochwa była obolała od ciągłego siedzenia podczas karmienia piersią. Byłam bliska utraty zmysłów. Katie przyszła do mnie tego ranka, nakarmiła mnie. Sara, jedna z moich siedmiu sióstr przyszła wieczorem, by przynieść mi obiad. To ona zrobiła to zdjęcie. Pojawiła się wtedy z jedzeniem i powiedziała: " Cześć! Jak się masz!?" Opowiedziałam jej, że jestem w rozsypce. Rozmawiałyśmy, a wtedy ona powiedziała: "Byłam tam, gdzie jesteś." Pomogło mi, gdy dowiedziałam się, że ona też tak kiedyś wariowała!!! Wtedy ona powiedziała: "Wiem, że to zabrzmi, jak szaleństwo, ale masz aparat? Jesteś kobietą w rozsypce, ale wciąż jesteś piękna. Tak się cieszę, że zgodziłam się na to zdjęcie. Przyszła, by podrzucić mi jedzenie i została na dłużej. Potrzebowałam jej. Ona o tym wiedziała. Zadzwoniłam do Rachel, jej również potrzebowałam. Potrzebowałam jej, aby pomogła mi w opiece nad dzieckiem. Zadzwoniłam do Shell. Potrzebowałam, żeby powiedziała mi, że wszystko z moim dzieckiem w porządku. To jest prawdziwy krąg mam. Te z Was, które już to przechodziły... podzielcie się swoim doświadczeniem. Czas po porodzie był dla mnie magiczny. Nie było łatwo, ale wsparcie, jakie otrzymałam przypomniało mi, że wiele kobiet przede mną przeszło już przez ten etap macierzyństwa, więc ja również dam radę." Zobacz też: Wiek a macierzyństwo