Ojciec tłumaczy synkowi, dlaczego nie wolno obrażać mamy. „To jest moja żona”
Czasami wystarczy kilkadziesiąt sekund, by zrozumieć o rodzicielstwie więcej niż po przeczytaniu stosu mądrych poradników. To krótkie nagranie, które mignęło mi na Instagramie, zatrzymało mnie w miejscu i sprawiło, że popłynęły mi łzy.
To, co zobaczyłam na tym viralowym filmiku, wykracza poza wszelkie definicje rodzicielstwa. To czysta esencja mądrego, męskiego wsparcia, którego tak bardzo brakuje w wielu współczesnych domach. Widzimy na nim ojca i jego kilkuletniego synka. Chłopiec jest wyraźnie wzburzony, może zmęczony, może po prostu ma gorszy dzień − każdy rodzic zna ten moment, gdy emocje dziecka biorą górę nad rozsądkiem. I wtedy do akcji wkroczył tata, ale nie z krzykiem, nie z pasem w ręku, a z niesamowitą, spokojną siłą, która uczy więcej niż tysiąc kar. „To jest moja żona” − siła jasnych granic w rodzinie To, co najbardziej uderzyło mnie w tej rozmowie, to sposób, w jaki ojciec ustawił hierarchię wartości w ich domu. Nie zaczął od moralizowania o tym, że mamę trzeba kochać. On powiedział coś znacznie mocniejszego: „Nie wolno ci jej obrażać, bo to jest moja żona”. To genialne w swojej prostocie zdanie przypomina dziecku, że mama to nie tylko automat do spełniania próśb czy opiekunka, ale kobieta, którą ten mężczyzna wybrał, którą kocha i którą przysięgał chronić. Ten tata pokazał synowi, że bycie mężczyzną to przede wszystkim branie odpowiedzialności za emocje w domu i stawanie w obronie bliskich − nawet jeśli granicę trzeba postawić własnemu ukochanemu dziecku. W świecie, gdzie role często się zacierają, taki przekaz jest jak kotwica. Daje dziecku poczucie bezpieczeństwa. Bo choć synek w tej chwili może czuć złość, to podświadomie dowiaduje się, że jego rodzice stanowią jedność, że istnieje silna struktura, na której może się oprzeć. To nie jest ustawianie dziecka do pionu, to nauka szacunku do drugiego człowieka, która zaczyna się od najbliższej osoby. Emocje są trudne, ale nie dają prawa do ranienia innych Druga część tego nagrania jest jeszcze bardziej poruszająca. Ojciec, patrząc synkowi prosto w oczy, przyznaje mu prawo do trudnych emocji. Nie mówi: „Nie płacz” albo „Nie złość się”. Wręcz przeciwnie, tłumaczy mu, że niektóre rzeczy w życiu są po prostu trudne, że frustracja jest częścią naszej codzienności. Ale zaraz potem dodaje najważniejszą lekcję: to, że czujesz się źle, nie daje ci prawa do wylewania tego jadu na mamę. To lekcja empatii na wagę złota, którą wielu dorosłych wciąż powinno odrobić. Patrzyłam na to i myślałam o tych wszystkich sytuacjach, gdy jako rodzice puszczamy płazem drobne złośliwości naszych dzieci, tłumacząc je zmęczeniem czy skokiem rozwojowym. Ten tata pokazał, że można być czułym przewodnikiem, a jednocześnie nie pozwalać na przekraczanie granic godności. Poprosił synka, żeby poszedł i przeprosił mamę. Nie kazał mu, nie wygnał go do kąta. On go do tego zaprosił, pokazując, że naprawienie błędu jest jedyną słuszną drogą po tym, jak się kogoś zraniło. To budowanie charakteru w czasie rzeczywistym, bez zbędnych scen i niepotrzebnej agresji. Finał, który wzrusza do łez: miłość ponad błędami To, co dzieje się na samym końcu filmu, jest powodem, dla którego to wideo tak wzrusza. Po tej trudnej, poważnej rozmowie, po wyznaczeniu granic i wyegzekwowaniu przeprosin, ojciec mówi synkowi: „Kocham cię”. Te dwa słowa są kluczowe. One mówią dziecku: „Możesz popełnić błąd, mogę się z tobą nie zgadzać, mogę cię pouczyć, ale moja miłość do ciebie jest bezwarunkowa i niezmienna”. Dla mnie, jako kobiety i matki, ten film to wzór nowoczesnego ojcostwa. To ojciec, który jest jednocześnie opoką dla swojej żony i najbezpieczniejszą przystanią dla swojego syna. Uczy małego chłopca, jak w przyszłości być dobrym partnerem, mężem i ojcem. Pokazuje, że autorytetu nie buduje się strachem, ale konsekwencją połączoną z ogromną dawką czułości. Jeśli każdy tata choć raz w tygodniu porozmawiałby tak ze swoim dzieckiem, świat byłby o wiele lepszym miejscem. Oglądajcie to wideo, przesyłajcie je swoim mężom, partnerom i braciom. Bo to nie jest tylko filmik z internetu − to instrukcja obsługi miłości, której wszyscy tak bardzo potrzebujemy. Zobacz też: Toksyczna matka zawsze robi te 3 rzeczy. Z zewnątrz wygląda na troskliwą mamusię
„Mój mąż marzył o dziecku, ja nie. Entuzjazmu starczyło mu na 2 tygodnie. Dziś mały ma 6 lat, a tata ma go gdzieś” [LIST DO REDAKCJI]
Chcę, żeby ten list był przestrogą. Żebyście tylko na własną odpowiedzialność wierzyły mężczyznom, którzy… opowiadają wam bzdury, jak to pragną mieć dziecko. Jak rozwiewają wasze wątpliwości zapewnieniami, że zawsze będą was wspierać. Wielu z tych mężczyzn – nawet jeśli nieświadomie – nawija wam makaron na uszy. I wielu z tych mężczyzn oleje własne dzieci wkrótce po narodzeniu.
Dla faceta najważniejsze pozostaną jego własne potrzeby, a nie dziecka czy twoje. Mam wrażenie, że po narodzinach dziecka większości wyświetla się w mózgu napis: „misja wykonana” i na tym się kończy… No, chyba że zaczną was namawiać na kolejnego bąbelka. Nie chciałam mieć dzieci Męża poznałam przez znajomych. Mimo że pochodziliśmy z dwóch różnych światów, traf chciał, że się spotkaliśmy i chyba nawet zakochaliśmy się w sobie od pierwszego wejrzenia… Karol (imię po papieżu) pochodził z rodziny głęboko wierzącej i praktykującej, ja – nie. Niezwykłe było to, że nawet mimo różnic w poglądach (on oczywiście ultraprawicowiec), potrafiliśmy czuć się szczęśliwi. Kiedy zaczęliśmy planować wspólną przyszłość, wiedział, że nie chcę mieć dzieci. Od zawsze wiedziałam, że się do tego nie nadaję. Uważałam (i uważam), że to ogromna odpowiedzialność, która zwyczajnie mnie przerasta. Chciałam realizować się w tym, co naprawdę potrafię – mam doktorat z anglistyki, znam hiszpański, francuski i włoski. Pracuję na uczelni i jestem tłumaczem przysięgłym. Do tego wszystkiego jestem mamą, bo w końcu Karol przekonał mnie, że będzie cudownie… Entuzjazmu starczyło na dwa tygodnie Ileż się nasłuchałam o pięknie życia i o słodkich istotkach… Że to takie cudowne, dawać życie… Mieć świadomość, że zostawimy po sobie niesamowity skarb – człowieka. Żebym absolutnie nie myślała o tym, że coś pójdzie nie tak, bo on będzie najlepszym ojcem na świecie. Tak się wzruszał, tym co gadał, że aż płakał… Kiedy byłam w ciąży, dbał o mnie, owszem. Wspierał mnie również na porodówce. Ale po dwóch tygodniach – cały czar jego ojcostwa prysł. Dla mnie oznaczało to tyle, że sama muszę dbać o dziecko. Sama zarywać noce i siedzieć sama w domu z niemowlakiem. Tata musiał się przecież wysypiać i zupełnie nie potrafił przewijać… Widziałam na własne oczy, że brzydzi się pieluchy dziecka. Wiele wskazywało na to, że jego wymarzone dziecko nie robiło kupy, nie budziło się w nocy, nie płakało, nie chorowało, nie potrzebowało go… Dla Karola życie zaczęło wyglądać jak przed narodzinami Jasia. Praca, powrót z pracy i drzemeczka przed tv, potem komputer. Jego problemy w pracy, wyjazdy integracyjne, jego choroby, jego posiłki, jego siłownie, jego sen – to się liczyło. Oczywiście jego profil na Facebooku pękał w szwach od zdjęć z Jasiem. Kiedy ubłagałam go, by w końcu wyszedł z małym na jakiś spacer, żebym mogła chwilę poczytać i się spokojnie wykąpać – cykał fotki z cyklu „Ja i mój syn”. Ale to było tylko na początku, bo potem na spacery było albo za zimno, albo za gorąco (oczywiście dla niego) i wychodziłam ja… Gdyby nie pomoc babć – chyba bym oszalała. Niestety, ani moja mama, ani teściowa nie widzą nic dziwnego w tym, że mój mąż „to tylko chłop”. W znaczeniu: egoista z natury, jak każdy inny mężczyzna. Miał być super ojcem, jest super łajzą Czy mam pretensje, że do dziś Karol prowadzi podwójne życie (wiem, że spotyka się z 20-letnią dziewczyną z pracy)? Że nie spełnił swoich obietnic? Nie mam. Nie mam prawa mieć żadnych pretensji. W końcu to ja podjęłam tę decyzję o zajściu w ciążę… Nikt mnie nie zmusił. Może trochę otumanił, oszukał, ale nie zmusił. A Jasia kocham. Dziś ma 6 lat i tatę „na niby”. Oficjalnie: tatę bardzo zapracowanego i tatę wielu pasji, którego ciągle nie ma w domu. A jak jest, to… siedzi przy kompie i wciąż ogląda filmiki o tym, co na temat bieżących spraw sądzą jego ultraprawicowi idole. Na uszach ma słuchawki, więc do woli mogę na głos nazywać go bardzo brzydko… Tak, nie znoszę go. On nawet nie ma pojęcia jak bardzo. Za to, że tak naprawdę zostawił nas już dawno temu. Dla siebie samego. Miał być super tatą, a jest super łajzą. Łajzą w białych rękawiczkach, bo z pozoru: wzór cnót i patriota, żadna patologia. A dla mnie właśnie patologia. Majka Od Redakcji: Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Piszemy też o: Ojciec zostawił dziecko samo w aucie w czasie upału. Wezwano karetkę Przeszukali 650 dzieci, najmłodsze miało 10 lat. Opinia publiczna jest zszokowana Najnowsze badania CBOS: młodzi Polacy nie chcą mieć ani jednego dziecka
Memy na Dzień Ojca. Te śmieszne obrazki o tacie podbijają sieć!
Szukasz memów, które można dołączyć do życzeń z okazji Dnia Ojca? Lub wspólnie pośmiać się albo wzruszyć, patrząc na mem, który wygląda, jakby powstał z myślą o twoim tacie? Mamy kilka propozycji…
Memy internetowe to śmieszne obrazki, które mogą rozbawić do łez. Ale uwaga, bo wśród memów o tacie nie brakuje również takich, które potrafią wzruszyć nie na żarty. Memy na Dzień Ojca Przekonaj się, że autorzy memów do perfekcji opanowali sztukę ukazywania rzeczywistości.... również jeśli chodzi o to, jaki jest lub może być współczesny tata. Sprawdź, jakie memy warto zobaczyć z okazji Dnia Ojca i które z nich zapadną w pamięć na dużo dłużej niż jeden dzień. Wyświetl ten post na Instagramie Post udostępniony przez Demotywatory.pl (@demotywatorypl) F źródło: demotywatory.pl, IG/blogojciec Zobacz także: Co kupić na Dzień Ojca? Niedrogie prezenty 16 pomysłów na prezent na Dzień Ojca od maluszka Pomysły na Dzień Ojca: jak w prosty sposób ucieszyć tatę?
Radosław Majdan opowiedział o blaskach i cieniach ojcostwa
Były bramkarz i mąż Małgorzaty Rozenek-Majdan w najnowszym wywiadzie szczerze opowiedział o tym, jak bardzo zmieniło się jego życie, gdy został ojcem.
Radosław Majdan i Małgorzata Rozenek-Majdan, to jedna z bardziej znanych celebryckich par, które z chęcią dzielą się swoim prywatnym życiem. Mają za sobą długie oczekiwanie na wspólne dziecko i procedurę in vitro. Para doczekała się w końcu synka Henia, który jest ich oczkiem w głowie. Maluszek zachwyca fanów, jednak okazuje się, że nie wszystko jest tak kolorowe, jakby mogłoby się wydawać, parząc na instagramowe konta Radosława Majdana i jego żony. Były reprezentant Polski udzielił ostatnio wywiadu w ramach cyklu „Żurnalista – Rozmowy bez kompromisu”. W podcaście opowiadał o pracy, piłce nożnej, ale także o rodzinie i o byciu tatą. Rodzina przede wszystkim Radosław Majdan najpierw był przybranym tatą dla synów Małgorzaty Rozenek, jednak zajmowanie się niemowlakiem to zupełnie coś innego. – Nawet mam mało czasu w nocy, jak się okazuje, na spanie... Mam dni, że jestem naprawdę wrakiem człowieka, ale z drugiej strony tyle, ile później Heniu oddaje w dzień swoją energią, uśmiechem. To jest po prostu niewiarygodne – mówił Radosław Majdan w rozmowie z Żurnalistą. Jednocześnie wyznał, że dzięki ojcostwu zrozumiał to, o czym zawsze mówiła jego mama czy rodzeństwo. – Ja dziś rozumiem troskę rodzica. Cały czas się martwię o mojego syna. Aż żona się ze mnie śmieje (...). Chodzę za nim, żeby się nie wywrócił, noszę go na rękach. Mam w sobie tę troskę, bo jak się wywróci i zaczyna płakać, to pęka mi serce, ale to jest nieodzowne, tak dzieci uczą się egzystować w świecie, trochę na zasadzie prób i błędów, natomiast ja tego cierpienia chciałbym mu oszczędzić od pierwszych miesięcy, nawet nie lat. Tak to się odbywa – opowiadał. Nowe priorytety Radosław Majdan podczas wywiadu wyznał także, że po narodzinach Henia zmieniły się priorytety w jego życiu. Rodzina jest teraz najważniejsza. – Jestem strasznie szczęśliwy, że urodził się Henio, że mam rodzinę. To jest dla mnie reset – wyznał. Przyznał także, że choć nie przejmuje się hejtem pod własnym adresem, to gdy uderza on w jego żonę albo chłopców, trudno mu zachować spokój. – Nie akceptuję takiego skoku czy ataku na moją rodzinę i to bardziej mnie denerwuje niż jakieś takie wycieczki w moim kierunku – wyznał celebryta. Źródło: spotify.com/Żurnalista - Rozmowy bez kompromisu Zobacz także: Małgorzata Rozenek przebrała męża i dzieci za upiorną rodzinkę Adamsów Małgorzata Rozenek-Majdan wspomina swój zabieg in vitro. Pokazała zdjęcia z kliniki Radosław Majdan pokazał pokój synka. Fani: „Pierwszy normalny dom celebryty”
Bloger MaTata przygotowuje córki do ról „kobietek”. Uczy 9-latki, jak powinny dbać o wygląd
Bloger Maciej Lisowski, znany w sieci jako MaTata, przekonuje, że do naszego życia wkradła się „bylejakość” – podobnie jak wcześniej robiła to Agnieszka Kaczorowska. Jego zdaniem kobiety przestały dbać o siebie i swój wygląd.
Wygląda na to, że bloger MaTata, który samodzielnie wychowuje dziewięcioletnie bliźniaczki – Magdę i Małgosię, pozazdrościł Agnieszce Kaczorowskiej. Po wpisie aktorki na temat „mody na brzydotę” samodzielny tata ma dla nas kolejne rewelacje. MaTata skarży się na „bylejakość” Bloger przekonuje w mediach społecznościowych, że coraz częściej żyjemy „byle jako”. Uważa on, że prawdziwa, zadbana kobieta zawsze powinna dobrze wyglądać. Takie wartości chce przekazać swoim dorastającym córkom. „Bylejakość wkradła się i zagościła na stałe na naszych ulicach. Kobiety zapomniały o tym, że noga pięknie wygląda w szpikach, T-shirt wcześniej pożyczany od męża zastąpił małą czarną” – pisze Maciej Lisowski na Instagramie, dodając: „My się nie damy! Ja wychowuję dwie kobietki, od najmłodszych lat uczę dziewczyny dbać o siebie i inwestować w swój wygląd”. Fala negatywnych komentarzy Internautki nie kryją oburzenia. Pod postem blogera pojawiło się mnóstwo komentarzy od rodziców, którzy jasno dają do zrozumienia, że nie tak powinno się wychowywać swoje dzieci. „A może warto nauczyć dwie kobietki, że warto inwestować w siebie pod kątem edukacji i zdrowia. Że trzeba dbać o swój komfort psychiczny i dbanie o swój wygląd jest super i nie ma w tym nic złego, ale grunt, aby robić to dla siebie, a nie innych?”; „Ja też mam córkę. I będę ją uczyć, że jednak wygląd fizyczny to nie wszystko. A komfort wygodnych ubrań to nie bylejakość”; „Nie każda kobieta może nosić szpilki. A ich nogi pięknie wyglądają w trampkach. Trochę szkoda, że uczy je Pan, że wygląd jest najważniejszy. Niestety nie jest. Czasem jedna sytuacja może zmienić nasz wygląd. Ale charakteru nic nie zmieni”; „Uczenie dziewczyn od najmłodszych lat, że dbanie o siebie to robienie z siebie atrakcji wizualnej dla innych, jest bardzo krzywdzące” – komentują internautki. MaTata postanowił odpowiedzieć swoim obserwatorkom. Opublikował nagranie, w którym przekonuje, że wygląd nie jest dla niego najważniejszy. Jednocześnie uczy córki, aby zawsze prezentowały się „jak kobieta”. „Szkoda, że zanika taka piękna rzecz, jaką jest kobiecość” – wyjaśnił. Zdaniem wielu komentujących, bloger pogrążył się tą wypowiedzią jeszcze bardziej. Zobacz też: Katarzyna Cichopek pokazała bałagan w pokoju córki „Nie musisz być IDEALNA, aby być SZCZĘŚLIWA”, przekonuje blogerka Nieidealnaanna. W punkt! Klaudia Halejcio pozuje bez filtrów. Tak wygląda ciało kobiety po cesarce
Dlaczego ten tata śpi na podłodze?! Jesteśmy naprawdę poruszone!
Nie każdy młody tata zdobyłby się na coś takiego. To, co zrobił ten mężczyzna, naprawdę rozczula! Jego żona ma rację, nazywając go "ojcem roku"!
Często dzielimy się z wami wzruszającymi historiami i zdjęciami, które chwytają za serce. Tym razem jest podobnie. Na początku trudno zgadnąć, dlaczego ten mężczyzna leży na podłodze. Gdy zobaczy się zdjęcie w całości i pozna jego historię, uśmiech od razu pojawia się na twarzy. Ojciec oddany rodzinie Zdjęcie zamieściła na swoim profilu na Facebooku Amy Palmer, świeżo upieczona mama. Jest na nim jej mąż, Andre, który od razu po pracy przyjechał do szpitala, do swojego synka. Zmęczony, położył się pod łóżeczkiem i zasnął. Mogłoby się wydawać, że to nic takiego i rodzice robią dla swoich dzieci o wiele ważniejszy rzeczy. Chociaż to prawda, na co dzień takie małe gesty są najważniejsze. "To zdjęcie ciężko pracującego mężczyzny oddanego swojej rodzinie! Po całonocnej pracy na trzecią zmianę, jest już tutaj, ze swoim synem, w szpitalu. Jest tak zmęczony, ale jest tutaj! Nagroda Ojca Roku wędruje do Andre Palmera! Kocham cię bardziej, niż wyrażą to słowa" – napisała pod zdjęciem Amy, żona Andre. Znasz to uczucie? Co zrobił twój mąż, że pomyślałaś, że należy mu się tytuł Ojca Roku? A może masz takie myśli każdego dnia, w codziennym życiu? Czytaj także: Tata też potrafi... ubierać czworo dzieci jednocześnie! Jesteśmy pełne podziwu! To, co zrobił ten ojciec, jest niewiarygodne 20 pomysłów na zabawę malca z tatą
Psychoterapeuta o dzisiejszych ojcach – czytaj wywiad z Jackiem Masłowskim
Dzisiejszy ojciec musi znaleźć sobie nowe miejsce w rodzinie i w społeczeństwie – mówi Jacek Masłowski, psychoterapeuta, założyciel fundacji Masculinum. Pytamy go o to, jak i dlaczego w naszych czasach zmieniła się rola ojca i na czym polega osławiony kryzys męskości.
Jacek Masłowski, psychoterapeuta Warszawskiego Ośrodka Psychoterapii i Psychiatrii, coach, założyciel fundacji Masculinum. Ojciec trójki dzieci. Współautor comiesięcznych warszawskich debat społecznych #WtorekMasculinum, na których poruszane są tematy związane z męskością i rolą mężczyzny w społeczeństwie. Na początku roku Pana fundacja Masculinum rozpoczęła cykl spotkań dla mężczyzn. Pierwsze z nich miało mocny tytuł: „Kryzys męskości”. Na czym właściwie ten kryzys polega? – Mówiąc najprościej, na zmianie sposobu myślenia o mężczyznach. Sami mężczyźni zaczynają się zastanawiać, kim są i jak mają funkcjonować w społeczeństwie. To, co dzieje się teraz w Polsce, w krajach zachodnich miało miejsce już jakieś 20-30 lat temu. Co się już u nas zmieniło? – Przez tysiące lat funkcjonowaliśmy w kulturze patriarchalnej, gdzie kobiety nie miały zbyt wielu praw, a prymat wiedli nawet nie tyle mężczyźni, co ojcowie. W staropolskiej kulturze mężczyzna bez żony i dzieci nazywany był gołowąsem i siedział przy końcu stołu – znaczenia nabierał dopiero, gdy zostawał ojcem rodziny. Spadały wtedy na niego też nowe obowiązki: ochrona rodziny przed niebezpieczeństwami, np. podczas wojny, oraz zapewnienie żonie i dzieciom utrzymania. Zmiany w naszej części świata zaczęły się pod koniec XIX wieku, razem z przemianami technologicznymi, a nasiliły się w XX wieku, gdy najpierw w I wojnie światowej zginęło 10 mln ludzi, a w II wojnie – 50 mln. Głównie mężczyzn. Ta wyrwa sprawiła, że stary układ społeczny przestał funkcjonować. Kobiety zaczęły aktywniej uczestniczyć w życiu społecznym i inaczej myśleć o swojej płci, a to w naturalny sposób pociągnęło za sobą zmianę myślenia mężczyzn o swojej. I co oni zaczęli myśleć? – Na razie wciąż jesteśmy na etapie: wiem, że nic nie wiem. Wielu mężczyzn nie ma bladego pojęcia, kim są i czego chcą. Kobiety odrobiły już tę lekcję, między innymi dzięki temu, że miały większą szansę rozmów z innymi kobietami. Dzisiejsi młodzi mężczyźni wciąż mają za mało okazji, by rozmawiać z innymi mężczyznami. Nie mają np. z kim dyskutować o swoim ojcostwie. Tematy dziecka i rodzicielstwa do tej pory były przegadywane między kobietami, tymczasem takie rozmowy powinny odbywać się też w ściśle męskim gronie. Z jakiego powodu? – Bo jesteśmy inni. Inaczej podchodzimy do wielu spraw. Inaczej dorastamy i się starzejemy. Inaczej też przeżywamy narodziny dziecka. Bycie ojcem to zupełnie co innego niż bycie matką. Na czym więc polega dzisiejsze bycie ojcem? – Mam wrażenie, że to pytanie ma niewyczerpywalne możliwości, jeśli chodzi o odpowiedź. Wszystko zależy od mężczyzny i jego relacji z matką dziecka. Kiedy mówimy o współczesnych debiutujących ojcach, to jest to już tzw. pokolenie Y, urodzone na przełomie 80-tych i 90-tych lat, i jeżeli przyjrzeć się im okiem badacza, to są to ludzie, którzy sukces i szczęście utożsamiają z rodziną. Coraz częściej dla nich ważne są bliskie i trwałe relacje, a nie zabawa i kariera, jak to było w pokoleniu ich rodziców, czyli tzw. generacji X. Na razie to, co Pan mówi, brzmi bardzo optymistycznie. – Tylko, że ojcowie-Ygreki, tak samo jak ich ojcowie-Iksy, od dzieciństwa mieli wielki deficyt kontaktów z dorosłymi mężczyznami i nie mieli od kogo się nauczyć, jak być mądrym mężczyzną. To też jest efekt wojny. Proszę wziąć pod uwagę, że po II wojnie światowej zniknęła nie tylko cała masa mężczyzn, ale mówiąc bardziej szczegółowo: cała masa mądrych mężczyzn. Zabrakło więc autorytetów. Widać to bardzo wyraźnie, choćby na przykładzie myślenia o ojcostwie. Współczesny debiutujący tata zastanawia się nie tylko na tym, jakim ma być ojcem, ale bardzo często myśli: „Jakim mam być ojcem, żebym nie był podobny do mojego ojca”. Tymczasem takie myślenie to dla niego pułapka. Dlaczego? – Dlatego, że nadal on definiuje się wyłącznie w opozycji do czegoś, a nie szuka dobrych wzorców do naśladowania. Deklaracje typu: „Mój tata się ze mną nie bawił, więc ja z moim dzieckiem będę się bawił” albo: „Mój ojciec ze mną nie rozmawiał, więc ja z moim dzieckiem będę rozmawiał” nie mają sensu, bo tu nie chodzi o to, żeby robić wszystko, by jak najbardziej odróżnić się od swojego ojca. No tak, ale: „Mój tata mnie bił, więc ja nie będę bił” ma już wielki sens. – Oczywiście, warto takie rzeczy sobie założyć, ale chodzi mi o to, że nie możemy poprzestać na samych deklaracjach. Nie wystarczy powtarzać sobie: „Nie będę taki jak mój ojciec”, bo jeśli on jest dla mnie jedynym punktem odniesienia, to jest duże ryzyko, że mimo wszystko, w krytycznej sytuacji, i tak wejdę w jego zachowania. To, że sobie któregoś dnia, przed czy po narodzinach dziecka, założyłem, że nie będę bił, bo sam obrywałem od ojca, to jest bardzo ważne – ale jeszcze ważniejsze jest cały czas uczyć się panowania nad swoją złością czy agresją. Uczyć się dobrego ojcostwa. Cała trudność polega na tym, żeby teorię przekuć w praktykę. [CMS_PAGE_BREAK] Jak to robić? – Szukać dobrych wzorów. W przekazie medialnym cały czas mamy piętnowanie ojcostwa typu: ojcowie są źli, nieobecni, zimni. Tymczasem jest i było też mnóstwo świetnych ojców i jednym z celów naszej fundacji jest przedstawianie ich społeczeństwu. Dzisiejsi mężczyźni bardzo tego potrzebują. Naprawdę w społeczeństwie obraz ojca jest taki straszny? – Proszę spojrzeć, jak mówi się o macierzyństwie, a jak o ojcostwie. To matka jest uznawana za tego kompetentnego rodzica, a ojciec nie. On zawsze jest tylko „tym drugim”. Często jest kojarzony z rodzicem przemocowym, tak jakby nie istniały przemocowe matki. Mama kojarzy się nam zupełnie inaczej, widać to na przykładzie Dnia Matki albo w powiedzeniach „obiad jak u mamy”, „nie ma jak u mamy”. W kulturze funkcjonuje bardzo pozytywny wizerunek matki i bardzo negatywny ojca. Już samo to sprawia, że młody, debiutujący w roli rodzica mężczyzna nie ma wrażenia, że bycie ojcem jest ważne i dobre. No tak, ale z drugiej strony mama z dzieckiem w nosidełku nie wzbudzi tyle zachwytu wśród przechodniów, co tata. – Z kolei ojciec, który weźmie swoją kilkuletnią córkę na kolana, budzi już nie tkliwość u postronnych, ale dużo bezpodstawnych podejrzliwości. Mam jednak wrażenie, że ta powszechna opinia o braku kompetencji u młodego ojca, o której Pan mówi, już zanika. – Jeżeli znika, to zastępuje ją zjawisko, które zostało nazwane tacierzyństwem. Nie lubię tego słowa, bo ono wskazuje, że bycie ojcem ma polegać na kopiowaniu zadań mamy prawie jeden do jednego. A nie o to chodzi w ojcostwie. Ono wiąże się przecież z innymi zadaniami niż macierzyństwo. Co to będą za zadania? – Wyraźnie to widać już w pierwszych tygodniach życia dziecka. Na samym początku bycie ojcem polega przede wszystkim na wsparciu kobiety w roli matki. Przykładem mogą być porody rodzinne, gdzie ten mężczyzna jest przecież właściwie tylko po to, by wspierać rodzącą kobietę. Przez pierwsze trzy miesiące dziecko i mama żyją we wręcz fizjologicznej symbiozie, w której nie ma za dużo miejsca na tatę. On za to w tym czasie powinien stworzyć kobiecie bezpieczną przestrzeń, by ona mogła skupić się na pielęgnowaniu swojej więzi z dzieckiem. Jak może tworzyć tę przestrzeń? – Podstawowym sposobem wsparcia młodej mamy przez partnera, będzie jego chwilowe usunięcie się na drugi plan. Nie chodzi o to, że ma nie uczestniczyć w opiece na dzieckiem, ale o to, by nie absorbował kobiety swoją osobą. Żeby nie musiała myśleć o jego koszuli, obiedzie ani o jego rozterkach wewnętrznych. Niestety często facet po narodzinach dziecka zaczyna z nim rywalizować o uwagę. Jako, że niedawno po raz trzeci zostałem ojcem, sam nieraz łapię się na pewnej zazdrości o więź, jaka jest między moim najmłodszym dzieckiem a moją żoną. Z jednej strony boję się, że nigdy nie będę dla niego tak samo ważny jak ona, a z drugiej żal mi, że ona już nie poświęca mi aż tyle czasu, co kiedyś. I mimo, że mam już doświadczenie, które przeczy moim obawom, one i tak czasami dają o sobie znać. Przekroczenie granicy w tej zazdrości szkodzi nie tylko relacji kobieta-mężczyzna, lecz także rodzic-dziecko. Bezpieczna przestrzeń to dla mamy przestrzeń bez stresu o codzienne życie. To przestrzeń, w której jest miejsce na jej odpoczynek i sen. Wróćmy jeszcze do tacierzyństwa – czym, Pana zdaniem, ono różni się od ojcostwa? – Powiem teraz coś, w co może młodzi rodzice nie uwierzą. Opieka nad niemowlęciem to jeszcze nic. Trudno się robi dopiero, gdy mamy w domu kilkulatka albo jeszcze gorzej: nastolatka. W tym okresie często mężczyźni, którzy zatrzymali się na poziomie tacierzyństwa, czyli czułej opieki nad niemowlęciem, zupełnie się wycofują, tymczasem właśnie wtedy mają bardzo ważną rolę do odegrania. To ojciec – i tylko ojciec – poprzez dawanie uwagi i stawianie wymagań, buduje poczucie własnej wartości u dziecka. Kształtuje poczucie autonomii, a to wyjątkowo cenny dar. Czytaj felieton: Święta Matka-Polka, głupi Ojciec-Polak Czy na spotkania Masculinum przychodzi więcej kobiet czy mężczyzn? – Na pierwszym spotkaniu było – liczyliśmy – ok. 70 proc. mężczyzn, co nas bardzo zadziwiło. Jesteśmy przyzwyczajeni, że to kobiety są bardziej zaangażowane społecznie, więcej myślą o emocjach i zastanawiają nad sobą. W 2013 r. w Warszawie brałem udział w podobnym spotkaniu: na sali było trzech czy czterech mężczyzn. Mijają dwa lata i oto na nasz warsztat przychodzi już ich kilkudziesięciu. Dla nas to wyraźny sygnał, że nasze działania mają sens. Mężczyźni zaczynają przekonywać się, że naprawdę nie muszą już chodzić w starym pancerzu i udawać, że są wyzuci ze strachu czy niepewności. Podczas naszego pierwszego spotkania padły też bardzo ważne słowa jednej z przybyłych kobiet, że cieszy się, iż było ono dialogiem między przedstawicielami obu płci. Nasza fundacja nie chce walczyć z kobietami, choć czasem próbuje się przypiąć nam taką łatkę. Mężczyźni i kobiety mają wspólny cel: dialog między sobą i budowanie dobrej relacji. Powiedział Pan na początku rozmowy, że w tej chwili jesteśmy w takim punkcie, w jakim kraje zachodnie były 20 lat temu. Czy na ich przykładzie możemy więc przewidzieć, jak zmiany myślenia o męskości potoczą się u nas? – Raczej nie. 20 lat temu kraje, w których zachodziły podobne zmiany, nie zastanawiały się nad tym, czy np. napadnie na nie Rosja i czy wybuchnie kolejna wielka wojna, a w Polsce obecnie bardzo dużo się o tym myśli i mówi. Sytuacja geopolityczna ma duże znaczenie jeśli chodzi o to, w jakim kierunku toczą się zmiany społeczne. Kiedy mówi się o wojnie, to nie ma dobrego klimatu na to, by mężczyźni zastanawiali się nad swoimi emocjami. A jeśli im tej refleksji zabraknie, to będzie bardzo źle. Czytaj także: Socjolog tłumaczy, czemu zanika tradycja pępkowego
Jaki jest współczesny polski tata? Wiemy o nim wszystko!
Co roku przybywa w Polsce kilkaset tysięcy ojców. Kim są? Zobacz, co mówią o nich liczby zebrane przez portal UrlopOjcowski.info.
Co wiemy o współczesnym polskim ojcu? Ile ma lat, czy zajmuje się dzieckiem, czy pomaga żonie? Przyjrzyjmy się bliżej polskiemu ojcu: Ile mężczyzna ma lat, gdy rodzi mu się dziecko? Przeciętny polski tata ma 31 lat – tak wynika z danych Głównego Urzędu Statystycznego. I jest nieco starszy od mężczyzn, którzy na ojcostwo decydowali się jakiś czas temu. Do niedawna średni wiek mężczyzny, któremu rodziło się dziecko, wynosił bowiem 29 lat. Z tego wniosek, że decyzję o posiadaniu potomstwa panowie odkładają w czasie. Najpierw wykształcenie, potem praca, mieszkanie i dopiero dziecko. Ale jest jedna różnica - ojcowie mieszkający na wsi są jednak nieco młodsi od miejskich tatusiów. Jest żonaty czy nie? Jedna piąta panów, którym rodzi się dziecko, nie jest żonatych. W porównaniu do lat poprzednich jest ich coraz więcej. W 2001 roku tylko 13 procent dzieci rodziło się w związkach niesformalizowanych, w roku 2011 – aż 21 procent. Coraz więcej par decyduje się zatem na wspólne życie bez ślubu. Jak współczesny ojciec zajmuje się dzieckiem? Pod względem podziału obowiązków mamy równouprawnienie. Wielu mężczyzn opiekuje się dzieckiem tak samo jak mama: przewijają, karmią, zabierają na spacer, utulają do snu. Badania przeprowadzone przez ośrodek TNS OBOP wskazują, że prawie 60 proc. ojców uznaje swoje zaangażowanie w wychowanie dzieci za równe temu, co robi partnerka. Jednak są też tatusiowie, którzy nie wypełniają ojcowskich obowiązków. Świadczy o tym fakt, że prawie co trzecie dziecko w Polsce wychowuje się bez taty. Nie zawsze wynika to jednak z porzucenia rodziny przez mężczyznę, na te liczby wpływa również emigracja zarobkowa. Tata po rozwodzie Mężczyzna ma teraz większą szansę na uzyskanie władzy rodzicielskiej niż jeszcze kilka lat temu. Podczas rozwodu jest ona przyznawana 4,4 proc. panów. Do niedawna otrzymywało ją 3,5 procent. Coraz częściej sądy przyznają wspólną opiekę na dziećmi obojgu rodzicom. Jak wykształcony jest młody tata? Magister, technik, a może pan z doktoratem? Pod względem wykształcenia ojców jest coraz lepiej. Wśród młodych tatusiów jest przewaga osób z wykształceniem średnim (34 proc.) i wyższym (30 proc.), tylko 6 procent mężczyzn, którzy zakładają rodziny, ukończyło edukację na poziomie podstawowym. A jeśli o edukacji mowa - mężczyźni chętniej uczęszczają też do szkół rodzenia. A co o współczesnych ojcach sądzą kobiety? W opiniach większości kobiet ujawnia się niezadowolenie. Statystyczny polski ojciec poświęca dziecku zaledwie pół godziny dziennie, nie ma też stałych obowiązków związanych z opieką nad potomstwem. Potwierdzają to liczby – tylko 9 proc. tatusiów budzi dziecko rano i odprowadza do szkoły lub przedszkola; tylko 7 proc. pomaga w lekcjach, a jeszcze mniej rozmawia z maluchem o tym, jak minął dzień. Jak polski ojciec wypada na tle ojców z Europy? Pod względem czasu poświęcanego dzieciom – wbrew pozorom – nieźle. Tylko Hiszpanie i Brytyjczycy umieją i - zapewne - chcą wygospodarować więcej czasu na kontakt z dziećmi. Na zabawę, rozmowę, opiekę nad dzieckiem poświęcają... godzinę dziennie. Dla porównania – na świecie najwięcej czasu ze swoimi pociechami spędzają Australijczycy (69 minut) oraz Amerykanie (62 minuty). Twórcy portalu UrlopOjcowski.info, którzy zebrali przytoczone wyżej dane, podsumowują, że rodzicielstwo nadal utożsamiane jest z osobą mamy. Ich zdaniem nie do końca winni są jednak tylko ojcowie: – Do niedawna urlop macierzyński trwał pół roku, a ojcowski jedynie dwa tygodnie, a początkowo tydzień. Dlaczego macierzyński przyznawany jest „z urzędu", a o ojcowski trzeba złożyć wniosek i koniecznie zmieścić się w terminie? Jeśli docenimy zmiany, jakie proponuje prawo, np. planowany urlop rodzicielski, być może już niedługo także i słupki w sondażach staną się dla ojców bardziej korzystne – mówią twórcy portalu. Przeczytaj też: Jak to jest na tacierzyńskim - opowiada tata 3 córek Dlaczego warto być zaangażowanym tatą? Lista rzeczy, które tata może zrobić przy niemowlaku
Laurent z Francji, Mikołaj z Wielkopolski, i rodowity warszawiak Marcin spotkali się na jednym z warszawskich osiedli. Tu mieszkają i wychowują swoje dzieci. Nam zgodzili się opowiedzieć o życiowej przygodzie z ojcostwem.
Trudno się z nimi umówić. Zdjęcia do gazety i rozmowa w jednym dniu to za wiele dla ojca małego dziecka. Próbuję się zmieścić między wizytą u ortodonty, treningiem piłkarskim i godziną pobudki Zuzi. Po porannych zdjęciach, wieczorem, gdy wykąpane przez tatusiów dzieci smacznie śpią, wreszcie możemy porozmawiać. Tacie brak czasu – Zawsze jest coś do zrobienia – mówi Mikołaj, a Marcin dodaje: – Praca na etacie i domowe obowiązki bardzo absorbują. A jak ma się jeszcze pasje, ciężko zmieścić się w dobie. Na szczęście obaj z Tymkiem kochamy piłkę nożną. Razem chodzimy na mecze, wożę go na treningi do szkółki piłkarskiej – uzupełnia Marcin. Laurentowi nie zawsze udaje się wszystko ogarnąć. – Próbowałem regularnie chodzić z Filipkiem na basen, ale się poddałem. Późno wracam z pracy, potem zajmuję się synami. Z basenu wracaliśmy dopiero o 22.00. Brakuje mi sportu, więc zacząłem biegać. Gdy Filip i Maksio śpią, zakładam buty i po 20 minutach znów jestem w domu - podsumowuje Laurent. Pasje Mikołaja czasem tygodniami leżą nietknięte. Zdarza się, że wykrawam dla nich trochę czasu przeznaczonego na sen, siedzę i dłubię w komputerze, doglądam roślinek i potem kładę się o pierwszej, drugiej – przyznaje. Jest jeszcze paralotnia. Ale nie tak często jak kiedyś. – Jak polecę raz w miesiącu, świat się nie zawali – żartuje Mikołaj. Wzorce ojcostwa – Mój ojciec nie jest dla mnie wzorem, ale punktem odniesienia – twierdzi Laurent. – Żyjemy w innych czasach. Poza tym mieszkam w Polsce. We Francji, skąd pochodzę, wychowuje się dzieci inaczej. Rodzina nie siedzi przy stole 15 minut, ale 1,5–2 godziny, w tym czasie je, rozmawia. Dzieci są do tego przyzwyczajane od urodzenia. Ja tak miałem dwa razy dziennie przez 25 lat. Gdy próbowałem ten zwyczaj wprowadzić w swoim domu, spotkałem się z trudnościami. Poczułem, że jestem odbierany jako „tata tortura”, „tata dyscyplina”. Trochę trwało, nim zrozumiałem, że nie mam racji – dodaje na koniec Laurent. Mikołaj przejął po rodzicach pasję ogrodniczą, ale dzieci wychowuje inaczej. – Oboje z moją żoną, Dorotką mamy podobną wizję wychowania, wyznajemy podobne wartości. Angażujemy Bartka i Zuzię we wspólne pieczenie pizzy czy sadzenie tulipanów – wylicza Mikołaj. Marcin podsumowuje: – Jesteśmy pokoleniem lat 70., wtedy model wychowania był inny. Nie mieści się nam w głowie, że dziecko mogłoby samo iść ulicą, a kiedyś nie przywiązywało się do tego takiej wagi. [CMS_PAGE_BREAK] Tata a poród – Nie chodziłem do szkoły rodzenia, bo spodziewaliśmy się cesarki – opowiada Marcin. – Wiedziałem, że trzeba się trochę wyedukować, więc przeczytałem odpowiednią książkę, nie przeraziła mnie. Agnieszka przez tydzień nie mogła wstawać po znieczuleniu. Byłem jedyny, który mógł dziecko przewinąć, przenieść. Musiałem to robić, czy się bałem, czy nie. Wiadomo, że jak się trzyma taką kruszynę, to ręce drżą – dodaje Marcin. Mikołajowi przydała się szkoła rodzenia. – Wiedziałem, czego mogę się spodziewać i jak „obsługiwać” dziecko. Ale przy drugim porodzie emocje tak mnie zaskoczyły, że w kulminacyjnym momencie musiałem wsadzić głowę pod wodę, by wrócić do rzeczywistości. Laurent jest dumny, że dwa razy przeciął pępowinę. – Nie dałem Dusi (żonie - przyp. red.) wyboru, od początku chciałem tam być. O zazdrości – Gdy pojawił się Tymek, nie miałem okazji do zazdrości o Agnieszkę czy dziecko, bo od razu włączyłem się w opiekę – opowiada Marcin. Dla Laurenta nie do pomyślenia było spanie z synkiem. – Zabierał mi żonę na cały dzień, chciałem być z nią sam na sam choć wieczorem. Początki były trudne, ale szedłem na ustępstwa. Synek mógł spać w łóżeczku obok. A we Francji po powrocie ze szpitala dziecko od razu trafia do własnego pokoju - wyjaśnia Laurent. U Mikołaja dzieci też spały w kołysce przy łóżku rodziców. – Wystarczyło wystawić nogę i pobujać, gdy chciały poczuć naszą obecność – opowiada Mikołaj. Za naturalne uznaje, że relacja między nim a żoną się zmieniła. – Nie byłem zaskoczony, że nie mamy dla siebie czasu - podsumowuje. Obowiązki mamy, a obowiązki taty – Dzielimy je sprawiedliwie – mówi Marcin. – Czuję, kiedy trzeba się bardziej zaangażować. Agnieszka gotuje, bo to jej pasja, ale np. praniem zajmujemy się oboje. Pytanie, czy gotowanie jest kobiecą domeną, bardzo rozbawiło Mikołaja. – To ja gotuję, choćby dlatego że lepiej mi to wychodzi. Mam to po tacie. Reszta obowiązków w domu Mikołaja podlega dynamicznemu podziałowi: każdy robi to, co akurat może. Laurent na palcach jednej ręki liczy dania, które umie zrobić, jego żona też nie przepada za gotowaniem. Dzieci jedzą obiady w przedszkolu i szkole, a śniadania i kolacje to nie jest rzecz skomplikowana. Mikołaj, Marcin i Laurent zgodnie deklarują, że nie czują się ekspertami od garderoby – Dusia trzy dni mi wypominała, gdy źle ubrałem syna – mówi Laurent. Marcin kilka razy połączył nie te kolory. – Mimo niepowodzeń, jak trzeba, ubieram syna – śmieje się. [CMS_PAGE_BREAK] Tata w pracy – Gdy trzeba jechać rano z dzieckiem do lekarza, mówię szefowi, że się spóźnię. Szef chyba mnie rozumie – mówi Laurent. Zgodnie uważają, że kariery nie robi się kosztem dzieci. Gdyby Marcinowi praca przeszkadzała w wychowaniu Tymka, rozglądałby się za lepszą. Laurent wyjaśnia: – Praca to coś, co dajemy pracodawcy, za co on dzieli się z nami zyskiem... w maleńkiej części – żartuje. I dodaje: – Bycie ojcem to jedyna robota, która ma sens. Mikołaj, choć czasem buja w obłokach na paralotni, rzeczowo uzupełnia: – Praca i rozwój zawodowy to życie tu i teraz, a dzieci to coś więcej: radość i satysfakcja. Ale jest też druga strona: zmęczenie i nieprzespane noce. O strachu i przyszłości – Co mnie stresuje? – zastanawia się Marcin. – To, że ja kształtuję dziecko i od mojego złego humoru może zależeć, na jakiego człowieka je wychowam – mówi. Mikołaj do dziś wspomina złą nauczycielkę od polskiego. Nie chce, by jego dzieci trafiły na podobnych ludzi, dlatego ma dylemat przy wyborze szkoły dla Bartka. Laurent żartuje, że pragnie wypuścić w świat synów, którzy dadzą mu spokój. A już na poważnie wyjaśnia, że chce, by radzili sobie w życiu, byli dobrymi ludźmi i wiedzieli, że najważniejsza jest miłość. Więcej w magazynie "Twoje dziecko" nr 6/2012
Tata supermen: jak być dobrym tatą dla dzieci w różnym wieku
Chcesz, by twój partner bardziej angażował się w wychowanie dziecka? Zamiast robić mu wykład z zakresu rodzicielskich obowiązków, po prostu daj mu do przeczytania ten tekst. Dowie się z niego, jak być świetnym tatą.
Model rodziny, w którym rola ojca ogranicza się do dawania kieszonkowego, czy „szlabanu”, odchodzi do lamusa. Dziś nikogo już nie dziwi widok tatusiów, którzy ze swoimi pociechami szaleją na rolkach, idą na najnowszy film o Bondzie, a nawet (z udręczoną miną) towarzyszą w zakupowych szaleństwach córki. Ojcowie coraz chętniej decydują się też na urlopy tacierzyńskie. I słusznie! Bo wspólna zabawa i codzienne obowiązki pomagają stworzyć niepowtarzalną więź z dzieckiem. To nie tylko inwestycja w przyszłość pociechy, ale także doświadczenie, dzięki któremu mężczyzna ma szansę zarówno odkryć w sobie dziecko, jak i poczuć się prawdziwym facetem. Tata niemowlaka Przewijanie, kąpanie, karmienie… Żadne z tych zajęć nie ujmuje męskości. Przeciwnie. Z obserwacji psychologów wynika, że mężczyzna opiekujący się małym dzieckiem wydaje się kobietom bardziej atrakcyjny niż niezaangażowani w wychowywanie niemowlaka panowie. Właśnie dlatego ojciec pchający wózek wzbudza sympatię płci przeciwnej. Ale oczywiście nie to jest największym atutem zaangażowanego ojcostwa. W pierwszych miesiącach życia buduje się silna więź emocjonalna między rodzicem a dzieckiem. Niemowlak poznaje świat przez dotyk. Doskonałą do niego okazją jest nie tylko zabawa, ale także kąpanie czy kołysanie do snu. Ciepło ciała ojca, jego zapach i ton głosu dają dziecku poczucie bezpieczeństwa. Tata karmiący kaszką i ocierający łzy, gdy boli brzuszek, staje się dla malucha jedną z najważniejszych osób. To dla dziecka znak, że jest naprawdę kochane. Podpowiedź: Bardzo duży wpływ na relacje ojców z dziećmi mają matki. Mężczyzna chwalony przez żonę za próby (nawet te mniej udane) przewijania czy karmienia niemowlaka będzie częściej i chętniej spędzał czas z dzieckiem. Tata bohaterem dla kilkulatka Tata uchroni przed upadkiem z hulajnogi i najlepiej naprawi zepsuty rower. Po prostu potrafi wszystko – myśli malec i z chęcią podchwytuje niemal każdą inicjatywę ojca. A że na tym etapie rozwoju bardzo potrzebuje dobrego wzorca do naśladowania, warto oprócz beztroskiej zabawy zapewnić mu możliwość kształcenia konkretnych umiejętności. Kilkulatek poczuje się ważny i dorosły, gdy pojedzie z tatą na ryby, obejrzy mecz albo poda klucz w warsztacie. Tata może też wykorzystać swoje talenty, by dodatkowo zabłysnąć. Jeśli np. lubi majsterkować, może zbudować z dzieckiem igloo na placu zabaw czy szałas w mieszkaniu albo zlożyć model samolotu. Tego typu zabawy poprawiają zdolności manualne oraz wspierają ogólny rozwój psychofizyczny dziecka, a dorosłym sprawiają wielką frajdę. Podpowiedź: Dziecko doskonale wyczuwa, jakie emocje kierują dorosłym. Nie ma sensu, by tata zmuszał się do zabawy, która nie sprawia mu przyjemności. Maluch szybko zorientuje się bowiem, że ojciec jest jedynie statystą, a nie kompanem. Dlatego zamiast z miną nieszczęśnika kibicować np. ubieraniu lalek, lepiej przypomnieć sobie, jakie zajęcia sprawiały nam frajdę w dzieciństwie. Efekt? Dziecko pozna rozrywki, których nie zagwarantuje mu np. telewizja, ojciec zaś będzie mógł znowu poczuć się jak chłopiec. Tata ucznia Pierwszy rok w szkole (nie tylko podstawowej, ale i na wyższych szczeblach) może być dla dziecka trudnym okresem. Trzeba zaaklimatyzować się w grupie rówieśników i podołać wielu dodatkowym obowiązkom. Wsparcie ze strony taty pomoże przystosować się do tej sytuacji. Aby nawiązać nić porozumienia, tata może np. podjąć się przyprowadzania i odprowadzania dziecka ze szkoły. To doskonała okazja do rozmów. Ojciec może się z nich dowiedzieć: z kim przyjaźni się jego pociecha, co lubi, z czym ma problemy. Podpowiedź: Większość mężczyzn ma zadaniowe podejście do obowiązków. Dlatego są doskonałymi pomocnikami przy odrabianiu lekcji. Wspólne ślęczenie nad matematyką czy fizyką to także doskonała okazja dla dorosłego do rozruszania szarych komórek i… nauczenia się nowych rzeczy. Dziś niejeden gimnazjalista potrafi pokazać ojcu, jak tworzyć strony internetowe czy przerabiać w komputerze zdjęcia. Męskie sprawy: tata i syn Dla chłopca tata będzie wzorem mężczyzny. Obserwując go, dziecko podświadomie uczy się ról płciowych i obowiązujących w naszej kulturze norm. Zwykłe wyjście do kina, jazda autobusem czy robienie zakupów mogą być dla małego mężczyzny najlepszą, bo spontaniczną, lekcją dobrych manier. Chłopiec patrzy na zachowanie ojca, wyciąga wnioski i naśladuje reakcje rodzica. Podpowiedź: Warto, by ojciec i syn mieli czasami chwilę tylko dla siebie. Wspólne słuchanie płyt czy obejrzenie z synem jego ulubionego programu zmniejszy międzypokoleniową lukę. Momenty spędzone w prawdziwie „męskim” gronie są też okazją do szczerych rozmów, podczas których nastolatek ma szansę zrozumieć wiele spraw związanych z trudnym okresem dojrzewania. Ojciec zaś może się poczuć dumny, że w niektórych kwestiach sprawdza się lepiej niż… matka. Dla córki tata to wzór chłopaka Psychologowie podkreślają, że kobiety często szukają mężczyzny, który byłby odwzorowaniem ich ojca. Kobieta podświadomie utożsamia ojca z męskością i u partnerów szuka takich cech, jakie posiadał jej tata. Jeżeli ojciec był opiekuńczym, spokojnym domatorem, kobieta prawdopodobnie będzie najbardziej ceniła w mężczyznach delikatność, rozwagę i opanowanie. Córkę despotycznego, dominującego mężczyzny może z kolei pociągać typ macho. Co ciekawe, odwrotna reakcja może pojawić się w okresie dojrzewania. Młodzieńczy bunt sprawia, że wiele nastolatek szuka chłopców, którzy byliby przeciwieństwem wartości reprezentowanych przez rodziców. Dlatego dojrzewająca córka często wybiera sobie chłopaka bardziej na złość ojcu niż z prawdziwej miłości. Efekt? Idolem wielu nastolatek jest np. zakolczykowany łobuziak na motorze.
Wszystko, co powinniście wiedzieć o (współczesnych) ojcach
Mają taki sam biologiczny instynkt opiekuńczy jak kobiety. Odpowiadają za społeczne dojrzewanie dzieci i za to, by ze szkoły przynosiły lepsze stopnie. Tatusiowie.
– Tata, tata! – budzi mnie co rano wołanie mojego synka. Łypię okiem na zegarek: 6.30 – i potrząsam mężem, który tendencyjnie udaje, że nie słyszy: – Syn cię woła. W takich sytuacjach cieszę się, że właśnie słowo „tata”, a nie „mama” moje dziecko opanowało jako pierwsze. Moja macierzyńska miłość własna cierpi wtedy zdecydowanie mniej. Naciągam kołdrę na głowę i słucham, jak idol mojego pierworodnego zwleka się z łóżka, mamrocząc coś ponuro pod nosem. No cóż, kto powiedział, że ojcostwo to lekki kawałek chleba? Współczesny ojciec domowy A tatusiowie nie powinni narzekać. Zwłaszcza że czasy im sprzyjają. Nigdy bowiem w historii tak bardzo jak dziś nie byli oni równie istotną częścią procesu wychowawczego. Mówi się wręcz o Nowym Ojcostwie – coraz większa liczba panów przejmuje domowe obowiązki kobiet i choć to raczej trend wielkomiejski, staje się coraz bardziej wyraźny. W 1986 roku w Wielkiej Brytanii „ojców domowych” – takich, którzy zrezygnowali z pracy, by zajmować się dziećmi – było zaledwie 445. Dwie dekady później ta liczba wzrosła do 21 tysięcy. Podobną tendencję zauważa się w innych krajach Zachodu – także w Polsce. Wynika to w dużym stopniu ze zmian obyczajowych. Jeszcze nie tak dawno mężczyzna był ofukiwany za to, że ośmielił się wściubić nos na porodówkę, dziś krytykuje się tych panów, którzy próbują się wykręcić od rodzinnego porodu, tłumacząc się wrażliwą konstytucją psychiczną. Ojciec równy matce Zmienia się też tradycyjny obraz rodziny. Dziś coraz częściej lepiej wykształconą i zarabiającą stroną związku jest kobieta i gdy trzeba podjąć decyzję o urlopie wychowawczym, wybór staje się prosty – facet zostaje w domu. Coraz rzadziej to dziwi. Tak samo jak organizacje typu Fathers4Justice (Ojcowie w Walce o Sprawiedliwość), które walczą o równe prawa dla obojga rodziców w sądach rodzinnych (protestują między innymi przeciwko temu, by po rozwodzie prawo do opieki nad dzieckiem z automatu przyznawane było matce). Ojcowie nie chcą być już tylko „żywicielami rodziny” widującymi swoje dzieci w weekend przy obiedzie. Coraz większym zainteresowaniem cieszą się kursy świadomego ojcostwa czy serwisy promujące ideę „tacierzyństwa”. I dobrze, bo coraz więcej przemawia za tym, że instynkt ojcowski podobnie jak macierzyński jest ewolucyjnie utrwaloną skłonnością człowieka. Najnowsze badania nie pozostawią miejsca na wymówki, że dzieci to babska sprawa. Poza rodzeniem i karmieniem piersią nie ma bowiem czynności w opiece nad dzieckiem, w której mężczyzna nie sprawdziłby się równie dobrze jak kobieta. Natura się o to postarała – wystarczy tylko podążyć za jej głosem. Nie, nie – nie na polowanie! Proszę odłożyć tę maczugę! Do dziecięcego łóżeczka, marsz! Dobry ojciec nie tylko wśród ludzi Samcy Homo sapiens nie są osamotnieni. Dobrych ojców znajdziemy wśród ptaków, płazów i ssaków. Norniki preriowe, chomiki, myszy, ale także naczelne: gatunki małp takie jak marmozety czy tamaryny – ojcowie wszystkich tych gatunków zajmują się swoimi dziećmi już od chwili urodzenia, prezentując model rodzicielstwa zwany kooperacyjnym lub współpracującym. Dla młodych jest ono niezwykle korzystne – dzieci szybciej rosną, częściej się rodzą, rzadziej giną. Ale jeśli ten system ma tyle zalet, dlaczego jest rzadko spotykany w świecie zwierząt? Prymatolog Sara Hrdy z University of California uważa, że rodzicielstwo kooperacyjne wyewoluowało u gatunków, których samiczki nie są w stanie samodzielnie zapewnić bezpieczeństwa i utrzymania swoim młodym. Są też gatunki zwierząt biologicznie lepiej przystosowane do ojcostwa. 20 lat temu prymatolog Alan Dixon z University of Cambridge odkrył, że samce marmozet reagują „hormonalnie” na pojawienie się dzieci. Kiedy towarzyszą ciężarnej samiczce, poziom testosteronu zaczyna się u nich obniżać. Rośnie za to poziom hormonu zwanego prolaktyną. Zwiększa on instynkt opiekuńczy. Podobny mechanizm istnieje też u ludzi. Wahania hormonów u ojców W 2000 roku zespół badawczy kierowany przez Anne Storey z Memorial University z Newfoundland w Kanadzie zaobserwował analogiczne wahania hormonów u przyszłych ojców. Mężczyźni, którzy mieszkali z ciężarnymi kobietami, mieli wyższy poziom prolaktyny we krwi (poziom ten zwiększał się o 20 procent na trzy tygodnie przed terminem porodu). Obniżał się im za to poziom testosteronu (w chwili porodu partnerki osiągając nawet wartości o jedną trzecią niższe w stosunku do wyjściowych). Pojawia się tu pytanie: skoro organizm mężczyzn wyraźnie przygotowuje się do ojcostwa, dlaczego nie wszyscy panowie znajdują w sobie chęć do opieki nad dzieckiem? – No cóż – komentuje Anne Storey na łamach pisma „New Scientist” – hormony usposabiają do pewnego zachowania. Czy ono jednak nastąpi, zależy od tego, czy mężczyzna będzie miał wzorce kulturowe. To tak jak ze zdolnością do mówienia – wszyscy ją mamy, ale to, czy nauczymy się mówić, zależy od tego, czy będziemy mieć kontakt z mową. Same zalety aktywnego ojcostwa Odkrycia naukowców pomagają zrozumieć fenomen Nowego Ojcostwa – dzisiejszym tatusiom przyszło żyć w czasach, kiedy ich biologiczne, ewolucyjne skłonności mogą się ujawnić: dziś pracująca, aktywna kobieta częściej potrzebuje wsparcia nie mężczyzny myśliwego, lecz mężczyzny ojca. Obie te role są dla panów równie naturalne. Tymczasem na zaangażowaniu ojca w wychowanie korzystają wszyscy. Okazuje się bowiem, że dzieci z rodzin, w których aktywne rodzicielstwo nie jest przypisane jedynie matce, znacznie lepiej radzą sobie z nauką oraz relacjami społecznymi. Z badań przeprowadzonych przez specjalistów z Oksfordu, w czasie których prześledzono losy 17 tysięcy dzieci od urodzin do 33. roku życia, wynika, że zaangażowanie ojca zmniejsza u dzieci w wieku dojrzewania ryzyko pojawienia się problemów psychicznych. U chłopców dobra relacja z ojcem zmniejsza prawdopodobieństwo popadnięcia w konflikt z prawem, u córek sprawia, że później dojrzewają płciowo i rzadziej stają się młodocianymi matkami. Ponadto dzieci, których ojcowie uczestniczyli w wychowaniu, mają dużo większe szanse na stworzenie satysfakcjonującego związku małżeńskiego. Młodszy ojciec to zdrowsze dziecko? Dlatego, panowie, nie bójcie się ojcostwa! Zwłaszcza że im później, tym gorzej. Bowiem mimo rzadkich przypadków, kiedy 90-latek okazuje się ojcem zdrowego potomstwa, dane medyczne pokazują, że starszy wiek może przynieść wiele konsekwencji dla zdrowia dzieci. Po pierwsze, zwiększa się ryzyko poronienia dziecka, którego tata przekroczył czterdziestkę. Po drugie, dzieci 40- i 50-letnich ojców częściej rodzą się przed terminem i w gorszej formie. Częściej są też narażone na ryzyko autyzmu, schizofrenii oraz zespołu Downa. Dlaczego tak się dzieje? Naukowcy przypuszczają, że może to wynikać z pewnych zmian genetycznych (na przykład spontanicznych mutacji czy zmian w procesach regulujących aktywność genów) pojawiających się wraz z wiekiem w komórkach, z których powstają plemniki. Uśmiech dziecka wszystko wynagrodzi I co, ojcowie? Czujecie brzemię odpowiedzialności? Mam nadzieję. Jest jednak i dobra wiadomość: wszystkie trudy związane z ojcostwem wynagrodzi wam błysk radości w oku dziecka, kiedy już, potykając się o własne kapcie, dowleczecie się do jego łóżeczka. – Tata! – krzyczy mój syn entuzjastycznie, widząc zaspaną twarz swojego ojca. Nasłuchuję spod kołdry i oto staję się świadkiem cudownego przemienienia: ponury pomruk mojego męża zmienia się w prawie wesołe: – Cześć, synu! Przewracam się na drugi bok. Mam jakieś pół godziny snu do chwili, kiedy uchylą się drzwi i usłyszę błagalne: – Zajmiesz się Brunkiem? Skończyła się kawa...
Tak jak nie wierzymy w idealne mamy, nie chcemy też idealnych tatusiów. Bo wystarczy dobry, ciepły, mądry tata. Sprawdź, jakim jesteś ojcem, rozwiązując nasz test.
Mężczyzna stworzony jest do tego, by mieć dziecko. Tak, zostało to naukowo udowodnione przez amerykańskich (uwielbiam ich!) naukowców. Jak udało się zbadać, u wielu ojców w ciągu kilku tygodni poprzedzających poród matki ich dziecka stężenie prolaktyny, czyli hormonu kojarzonego z zachowaniami opiekuńczymi i karmieniem piersią, rośnie aż o 20 procent! A stężenie kortyzolu, hormonu stresu, dwukrotnie przewyższa normę, co zwiększa ogólne pobudzenie organizmu, ale też i wrażliwość. Później, w ciągu pierwszych tygodni po porodzie, stężenie „męskiego, agresywnego” testosteronu spada mniej więcej o jedną trzecią, natomiast znacząco rośnie poziom „miękkiego” estrogenu. Jakie są prawdziwe skutki tej biochemii? Męski mózg staje się gotowy na stworzenie emocjonalnej więzi z bezradnym potomkiem, który właśnie przyszedł na świat. Mężczyźni z niższym poziomem testosteronu lepiej rozpoznają krzyk dziecka. Nie są może tak dobrzy w rozpoznawaniu jego niuansów jak kobieta, ale reagują na niego równie szybko. Obniżenie stężenia testosteronu w pierwszych tygodniach po porodzie wiąże się ze zmniejszonym męskim popędem seksualnym. Połóg uniemożliwia współżycie. To fakty. Jest jeszcze jedna ciekawa hipoteza, która głosi, że to feromony wydzielane przez kobietę w czasie ciąży i połogu, działając poprzez zapach, wyposażają męskie mózgi w kobiece mechanizmy opieki nad noworodkiem. Mądrze i sprytnie wymyśliła to natura. Pomaga tacie już na starcie jego ojcostwa. A co tata robi z tym darem później? Jakim ojcem się staje? Jakim tatą jesteś? TEST Na poniższe pytania odpowiedz TAK lub NIE: 1. Zdarza się, że sam widok twojego dziecka rozczula cię? tak nie 2. Czy jest przynajmniej kilka czynności, które uwielbiasz z nim robić? tak nie 3. Czy zdarzyło ci się kąpać, przewijać albo poić maluszka? tak nie 4. Chodzisz z nim czasem do lekarza? tak nie 5. Potrafiłbyś napisać krótkie opowiadanie, jakie twoje dziecko jest, jakie ma cechy, mocne i słabsze strony, jak się ostatnio zmieniło? Jeśli nie lubisz pisać, to opowiedziałbyś to komuś? tak nie 6. Wyznajesz miłość swojemu dziecku? tak nie 7. Czy masz jakieś stałe obowiązki związane z wychowywaniem dziecka? tak nie 8. Czy umiesz się z nim beztrosko bawić? Na przykład turlać się na dywanie czy budować wieże z klocków i później je rozwalać? tak nie 9. Czy opowiadałeś swojemu dziecku o własnym dzieciństwie? tak nie 10. Czy czytasz mu książki albo opowiadasz jakieś historie? tak nie 11. Jesteś świadomy tego, co chciałbyś swojemu dziecku przekazać? tak nie 12. Czy zastanawiasz się czasami, jakim jesteś tatą? tak nie 13. Dbasz o to, by dziecko czuło, że kochasz i szanujesz jego mamę? tak nie 14. Jesteś dumny ze swojej pociechy? tak nie 15. Rozmawiasz z dzieckiem przynajmniej raz dziennie, słuchając je uważnie? tak nie 16. Czujesz, że jesteś dla swojego malca autorytetem? Przybiega do ciebie, gdy ma ważną sprawę do rozwiązania lub gdy chce zadać istotne pytania wyjaśniające mu świat? tak nie 17. Potrafisz dziecku podawać lekarstwa? tak nie 18. Wiesz, czy chorowało na świnkę? tak nie 19. Interesujesz się tym, czego nauczyło się w przedszkolu, a przede wszystkim czy jest mu tam dobrze? tak nie 20. Opowiadasz czasem swoim kolegom o swoim synku czy córeczce? tak nie 21. Potrafisz odegnać od niego smutki? Spowodować, że przestanie płakać? tak nie 22. A rozśmieszyć? tak nie 23. Umiesz po jego mince rozpoznać, w jakim jest nastroju? tak nie 24. Starasz się pomagać mu za każdym razem, gdy tego potrzebuje? tak nie Jeżeli na większość pytań odpowiedziałeś twierdząco, gratulujemy! Jesteś naprawdę dobrym tatą, a na pewno kochającym swoje dziecko, a także interesującym się nim i rozumiejącym je. Dobrze jest, gdy ojciec: - oprócz tego, że kocha swoje dziecko bezwarunkowo, stawia też mądre wymagania, którym malec potrafi sprostać, - wszelkim poczynaniom dziecka uważnie się przygląda, a w razie problemów służy radą i nigdy nie odwraca się, gdy dziecko go potrzebuje. W ten sposób bowiem buduje w nim świadomość, że w tacie zawsze może znaleźć oparcie i zrozumienie, - jest obecny w rodzinie zarówno duchowo, jak i fizycznie, - zna swoje dziecko doskonale, - w ciągu dnia zawsze znajdzie czas, by razem porozmawiać, - jest autorytetem dla dziecka. A staje się nim nie przez zdolności czy tyranię, lecz przez to, że kocha dziecko najbardziej na świecie, - rodzina czuje się przy nim bezpiecznie i stabilnie, bo wie, że w jego hierarchii wartości stoi najwyżej, - jest odpowiedzialny, - współtworzy życzliwą atmosferę w rodzinie, w której dzieci nie czują się bardziej czy mniej przywiązane do jednego z rodziców, gdyż wiedzą, że obydwoje kochają je w takim samym stopniu. Zobacz też: Przeziębienie u niemowlaka? Nie dopuść do komplikacji! W ciąży hormony zmieniają się też u ojca Dobry tata - co to właściwie znaczy? WYWIAD z psychologiem
Jakim ojcem jesteś? Sprawdź, czy nie jesteś Piotrusiem Panem
Od tego, jakiego tatę ma twoje dziecko, zależy bardzo wiele. Na przykład to, jak ułoży sobie życie dorosłe. Przesada? Na pewno nie. Sprawdź, czy nie jesteś Piotrusiem Panem.
Sprawdź, czy jako tata nie jesteś Piotrusiem Panem! Odpowiedz na poniższe pytania: 1. Mówią o tobie, że jesteś uroczy, umiesz być na luzie i masz poczucie humoru? 2. Czy twoja żona narzeka, że jest zmęczona, bo „wszystko jest na jej głowie”? 3. Lubisz pełnić wobec swojego dziecka rolę fajnego kolegi? Jeździsz z nim na rowerze i na rolkach, ale w jego przedszkolu rzadko można cię spotkać? 4. Czy często zmieniasz miejsca pracy, a nawet profesje? A może masz pracę, która jest mało dochodowa, ale za to bardzo przyjemna dla ciebie? 5. Czy bliscy ci ludzie zarzucają ci niedojrzałość i nieodpowiedzialność? 6. Czy twoje hobby jest dla ciebie ważne na tyle, że często stawiasz je przed sprawami związanymi z rodziną? 7. Czujesz, że drzemie w tobie chłopiec? 8. Czy ktoś zarzuca ci niesłowność? 9. Lubisz się bawić? 10. Często się spóźniasz? 11. Czy skutki twoich działań zaskakują czasami nawet ciebie? 12. Czy mimo to że masz żonę i dziecko (a może nawet dzieci), jesteś silnie związany ze swoimi rodzicami, a szczególnie z mamą? 13. Nie zajmują cię domowe obowiązki? 14. Lubisz, kiedy twoja żona opiekuje się tobą? Wyręcza cię w codziennych sprawach, i podejmuje istotne dla rodziny decyzje? Lubisz ją za siłę, którą w sobie ma? 15. Czy twój wygląd jest dla ciebie bardzo ważny? 16. To żona, a nie ty, chodzi z dzieckiem do lekarza? Ty prawdopodobnie i tak byś zapomniał, którego dnia i o której godzinie trzeba stawić się z dzieckiem w przychodni? 17. Zdarza ci się udawać, że nie ma problemów, choć wiesz, że one są i należałoby je rozwiązać?[CMS_PAGE_BREAK] Jeśli na większość pytań odpowiedziałeś twierdząco, jesteś PIOTRUSIEM PANEM, czyli ojcem zbyt wyluzowanym i... nieodpowiedzialnym. Jesteś osobą towarzyską, lubianą i umiesz się bawić. I lubisz siebie. Nie lubisz za to wyzwań, wysiłku, niewygodnych spraw. Jesteś psychicznie słaby. Uciekasz od problemów. I jako problem tak naprawdę traktujesz swoje dziecko. Często pełnisz wobec niego rolę rówieśnika, co nie jest naturalne, i ty sam nie czujesz się dobrze w tej roli. Bo z jednej strony chciałbyś widzieć siebie jako ojca rodziny, a z drugiej – lubisz czuć się jak nastolatek. Taki tata jak ty nie jest w stanie zapewnić rodzinie poczucia bezpieczeństwa. A jest ono konieczne, by dziecko, czując się bezpiecznie u boku ojca, zbudowało wiarę we własne siły. Twojemu smykowi grozi to, że sam będzie nieodpowiedzialny lub podświadomie będzie szukać partnerów, za których trzeba myśleć i działać. Takie dorosłe dzieci nie ufają ludziom, zwłaszcza córki mężczyznom. Oto, co możesz zrobić, by wydorośleć i dać swojej rodzinie poczucie bezpieczeństwa: 1. Postaraj się wobec dziecka zachowywać odpowiedzialnie, by czuło, że na tatę zawsze można liczyć. Jeśli coś mu obiecasz, za każdym razem wywiąż się z zadania. 2. Oprócz tego, że potrafisz świetnie się bawić z dzieckiem, naucz się je słuchać. Dowiesz się wtedy wielu rzeczy, które pozwolą ci poznać twojego brzdąca. 3. Jeśli masz jakieś ciekawe hobby, koniecznie wciągnij w nie resztę rodziny. Po pierwsze, zbliży cię to do dziecka. Po drugie, pozwoli żonie na odpoczynek – być może bardzo jej potrzebny – od codziennych spraw. 4. Postaraj się uczestniczyć w podejmowaniu decyzji dotyczących dziecka, np.: edukacji, leczenia i wszelkich innych. Zobaczysz, że to dowartościuje cię jako ojca. Poczujesz, jak bardzo potrzebny jesteś rodzinie. Ty i twoja odpowiedzialność. 5. Nie pozwól, by twoja mama ingerowała w twoje życie. Jesteś już wystarczająco dużym chłopcem, by móc samodzielnie o nim decydować. Jak to zrobić? Grzecznie, ale konsekwentnie.