Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-07-07T13:28:01.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Antosiu, widzę Twoją złość. Czy możemy dojść do konsensusu?”. Współcześni rodzice stali się zakładnikami własnych dzieci
items: „Pozwalam dziecku chodzić za potrzebą do morza, nie będę wydawać 5 zł. Po tym, co usłyszałam od obcej kobiety, długo nie mogłam dojść do siebie”
items: „Pierwszego dnia obozu syn zadzwonił z płaczem. Wychowawcom powiem jedno: dziękuję”
items: Nie zmusza dzieci do dzielenia się przekąskami i zabawkami. „Podchodzę, zabieram i mówię, żeby mamusia mu kupiła”
items: Ta niemiecka zasada budzi kontrowersje wśród polskich rodziców. To dlatego dzieci są tak samodzielne
items: Francuscy rodzice nie pozwalają sobie wejść na głowę. Stosują zasadę, z którą Polacy wciąż mają problem
items: Nauczycielka: „Współcześni rodzice wychowują pokolenie fajtłap. Wystarczy zajrzeć do ich walizek”
items: „Po weekendzie z wnuczkami marzyłam o wyjeździe do sanatorium. Dzisiejsze dzieci nie mają szacunku do starszych”
items: Te 3 zdania Duńczycy i Finowie powtarzają jak mantrę. Dlatego ich dzieci są najszczęśliwsze
items: Dorosłe dzieci na garnuszku rodziców to plaga dzisiejszych czasów. „Wychowałam lenia i płacę wysoką cenę”
items: „Po wycieczce zajrzałam do walizki syna i się rozbeczałam. Gdyby nauczycielom się chciało, może by zareagowali”
items: Jedno słowo, które zmienia zachowanie dzieci. Japońscy rodzice powtarzają je jak mantrę
items: Zakazana zabawa „rodem z PRL”. „Sąsiadka po 5 minutach wygoniła moją córkę”
items: „Mamusiu, cały dzień byłam dzielna. Przy tobie w końcu mogę się rozpaść”. Emocjonalny list przedszkolaka do mamy
items: „Ten zapomniany zwyczaj z PRL to symbol mojego dzieciństwa. Znów powinniśmy go praktykować”
items: Holenderskie dzieci są samodzielne, bo ich rodzice przestrzegają zasady 3R. Polacy mogliby się uczyć
items: 5 tekstów, które „złote dziecko” słyszy codziennie i gaśnie w ciszy. To plaga wśród polskich rodziców
items: Millenialsi i Generacja X wychowują inaczej. Wyjątkowy spot Mamotoja.pl i Polki.pl na Dzień Matki
items: Zadaję to 1 pytanie, gdy dziecko wpada w histerię. Wystarczą 2 minuty i biegnie się przytulić
items: „Na przerwach muszę wiązać 11-latkom buty”. Nauczyciele wyznają, gdzie rodzice popełnili błąd
items: Japońskie dzieci nie grymaszą i szanują innych. Ich rodzice przestrzegają tych 5 zasad
items: „Nie zastępujmy siebie gadżetami”. Paweł Zawitkowski o tym, czego naprawdę potrzebuje niemowlę
items: „Starałam się być mamą dobrą”. Odcinek specjalny „Mamy to!” wzruszył nas wszystkie
items: Specjalny odcinek „Mamy to!”. Czego nauczyły mnie moje córki?
items: „Nie zrobiłaś nic źle”. Specjalny odcinek „Mamy to!” z moimi córkami

„Antosiu, widzę Twoją złość. Czy możemy dojść do konsensusu?”. Współcześni rodzice stali się zakładnikami własnych dzieci
type: item
date: 2026-07-08T06:12:04.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: rodzina
subject: wychowanie
description: Zatłoczony supermarket. Środek alejki. Na podłodze leży sześcioletni Antek, który całym sobą manifestuje sprzeciw wobec decyzji taty. Ojciec nie podnosi go na siłę z podłogi. Nie podnosi też głosu. Nie straszy, że „przyjdzie Baba Jaga i go zabierze” (uf!). Zamiast tego... Zaczyna negocjować.
encoded: Pokolenia naszych dziadków i rodziców słyszały, że są zbyt surowe. Jeszcze kilka dekad temu powtarzało się jak mantrę: „dzieci i ryby głosu nie mają”. Dziś dzieciom zdarza się mówić głośniej niż ich rodzicom. Tym drugim zarzuca się, że boją się własnych dzieci, unikają stawiania granic i za wszelką cenę chcą być ich najlepszymi przyjaciółmi. Tylko że granice zaczynają się zacierać, umyka coś jeszcze: poczucie bezpieczeństwa. Scena, którą wielu rodziców zna aż za dobrze Scenę z supermarketu opisał na Facebooku edukator i były nauczyciel wspomagający Jacek Suliga. Jego post błyskawicznie zaczął zdobywać kolejne udostępnienia i komentarze, bo wielu internautów uznało, że doskonale oddaje to, jak zmieniło się współczesne rodzicielstwo. Najmocniej wybrzmiewa fragment dialogu między ojcem a synem: „Antosiu, widzę twoją złość. Rozumiem, że twoje granice zostały naruszone. Ale czy moglibyśmy dojść do konsensusu? Może kupimy żelki zamiast jajka? Proszę cię, wstań, bo pan na nas patrzy”. Ta nieco przerysowana scena stała się punktem wyjścia do znacznie poważniejszej rozmowy. „Staliśmy się bezradnymi zakładnikami nastrojów własnych dzieci” Zdaniem autora problem nie dotyczy jednej sceny w sklepie. To symbol znacznie większej zmiany, jaka dokonała się w podejściu do wychowania. Suliga pisze: „Dorośli ludzie zrzekli się swojej władzy rodzicielskiej, dobrowolnie oddając stery w ręce kilkulatków. Z panicznego lęku przed byciem autorytarnym tyranem, staliśmy się bezradnymi zakładnikami nastrojów własnych dzieci”. Tak, jakby nie było nic pomiędzy. Jacek Suliga przekonuje, że w ciągu jednego pokolenia przeszliśmy od modelu „dzieci i ryby głosu nie mają” do sytuacji, w której dziecko zaczyna być traktowane jak równorzędny partner przy podejmowaniu niemal każdej decyzji. W jego ocenie rodzice coraz częściej nie stawiają granic nie dlatego, że ich nie widzą, ale dlatego, że boją się reakcji dziecka. Czy wychowanie bez granic naprawdę jest dobre? To właśnie ta część wpisu wywołała najwię…

atak-zlosci-u-dziecka-ccb562e.jpg
width: 1600
height: 1200

„Pozwalam dziecku chodzić za potrzebą do morza, nie będę wydawać 5 zł. Po tym, co usłyszałam od obcej kobiety, długo nie mogłam dojść do siebie”
type: item
date: 2026-07-07T07:15:19.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: wakacje nad morzem
subject: wychowanie
description: Jedno zdanie usłyszane od obcej kobiety na plaży wystarczyło, żeby wakacyjna idylla przerodziła się w awanturę. Nasza czytelniczka nie ma jednak sobie nic do zarzucenia. Twierdzi, że pozwala dzieciom załatwiać się w morzu i nie zamierza tego zmieniać. „Nie będę płaciła za każdą wizytę w toalecie tylko dlatego, że komuś się to nie podoba” – pisze w liście do redakcji.
encoded: Temat korzystania z płatnych toalet na plażach od lat budzi emocje. Dla jednych to oczywistość, dla innych – kolejny wydatek, który przy rodzinnych wakacjach szybko zaczyna być odczuwalny. Przeczytajcie wiadomość, jaka trafiła na naszą redakcyjną skrzynkę. A jeśli chcecie do nas pisać, piszcie na adres: redakcja@mamotoja.pl. „Ja naprawdę nie rozumiem, o co tyle hałasu” Dzień dobry, znowu wróciła dyskusja o załatwianiu potrzeb do morza i naprawdę przecieram oczy ze zdumienia. Mam trzyletniego syna i pięcioletnią córkę. Jeździmy nad Bałtyk co roku i nigdy nie przyszło mi do głowy, że robię coś niewłaściwego. Syn ma trzy lata. Jak mówi, że chce siusiu, to znaczy, że chce siusiu teraz, a nie za dziesięć minut, kiedy dojdziemy do toalety. Każdy, kto wychował dziecko, doskonale o tym wie. Zresztą córka to samo. No ale w tym roku wydarzyło się coś, po czym nie mogę się jakoś otrząsnąć, chociaż to ja mam rację. „Pani chyba żartuje” Syn bawił się w wodzie, powiedział, że chce siusiu, więc pozwoliłam mu zrobić to w morzu. Poszłam z nim tak po kolanka, kazałam mu kucnąć, chwilka i po sprawie. Dosłownie chwilę później podeszła do mnie jakaś kobieta i z pretensjami zapytała, czy naprawdę uważam, że to normalne. Odpowiedziałam, że tak, uważam, że to normalne. Usłyszałam wykład o higienie, kulturze i wychowaniu dzieci. Przepraszam bardzo, ale naprawdę zaczynam mieć dość ludzi, którzy na wakacjach bardziej pilnują cudzych dzieci niż swoich. „Nie wszyscy przyjeżdżają nad morze z grubym portfelem” Najbardziej rozbawił mnie tekst, że przecież „toaleta kosztuje tylko pięć złotych”. No właśnie. Tylko pięć. Pięć złotych tu, pięć tam, lody po 20 zł, gofry po 30, parking, leżaki i nagle okazuje się, że dziennie zostawia się kilkaset złotych. Mam dwójkę dzieci. Naprawdę ktoś uważa, że za każdym razem mam lecieć z nimi do płatnej toalety i jeszcze płacić za to, że trzylatek zrobi siusiu? Mam wrażenie, że takie rady dają głównie nowobogaccy z Warszawy, którzy przyjeżdżają SUV-em za pół milion…

maly-chlopiec-w-morzu-5137017.jpg
width: 1600
height: 1200

„Pierwszego dnia obozu syn zadzwonił z płaczem. Wychowawcom powiem jedno: dziękuję”
type: item
date: 2026-06-29T14:15:46.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: kolonie
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: Pierwszy telefon z obozu był dla tej mamy koszmarem. Jej 11-letni syn płakał, błagał, żeby po niego przyjechała i powtarzał, że chce wracać do domu. Kobieta przyznaje, że sama była o krok od spakowania samochodu. Dziś cieszy się, że tego nie zrobiła. Twierdzi, że wychowawcy dali jej synowi lekcję, której ona sama nie potrafiła dać przez lata.
encoded: Początki samodzielnych wyjazdów dzieci często bywają trudne. Łzy, tęsknota i telefony do rodziców nie należą do rzadkości. Czasem jednak za dziecięcym buntem kryje się coś więcej niż zwykła tęsknota. Tak było w przypadku naszej czytelniczki, która postanowiła opowiedzieć historię wakacyjnego obozu swojego syna. „Mamo, przyjedź po mnie. Ja tu nie dam rady” Szanowna Redakcjo, pierwszego dnia obozu odebrałam telefon, którego chyba boi się każdy rodzic. Mój 11-letni syn płakał. Naprawdę płakał, a to nie jest dziecko, które łatwo pokazuje emocje. Powtarzał tylko: „Mamo, przyjedź po mnie. Proszę. Ja tu nie dam rady”. Serce mi pękało. Pytałam, czy ktoś go prześladuje, czy coś się stało, czy jest chory. Za każdym razem odpowiadał, że nie. Po prostu chce wracać. Już miałam dzwonić do kierownika obozu, kiedy uprzedziła mnie wychowawczyni. Powiedziała tylko: „Proszę dać mu dwa, trzy dni. Naprawdę nic złego się nie dzieje. On po prostu pierwszy raz musi zrobić wiele rzeczy sam”. Wtedy jeszcze nie do końca rozumiałam, co miała na myśli. „Dopiero wtedy zobaczyłam, ile rzeczy robiłam za własne dziecko” Po kilku dniach syn zadzwonił znowu. Tym razem był już spokojny. Opowiadał o kolegach, wycieczkach i ognisku. Między jednym zdaniem a drugim rzucił: „Wiesz, już umiem sam ogarnąć pranie. I ścielić łóżko. Nawet nikt mi nie przypomina, że mam umyć kubek”. Zrobiło mi się głupio. Bo uświadomiłam sobie, że w domu praktycznie wszystko robiłam za niego. Codziennie przypominałam o szczoteczce do zębów. Wynosiłam brudne kubki z pokoju. Zbierałam skarpetki spod łóżka. Pakowałam plecak, sprawdzałam, czy zabrał ręcznik, bidon, czapkę. Kiedy mówił, że nie umie albo mu się nie chce, machałam ręką i robiłam to sama. Było szybciej i spokojniej. Na obozie nikt tego za niego nie zrobił. Jeśli nie wrzucił brudnych ubrań do worka, następnego dnia nie miał czystych. Jeśli zapomniał ręcznika przed wyjściem nad jezioro, musiał wrócić po niego sam. Gdy nie pościelił łóżka, wychowawcy kazali mu wrócić do po…

smutne-dziecko-na-obozie-f847b0b.jpg
width: 1600
height: 1200

Nie zmusza dzieci do dzielenia się przekąskami i zabawkami. „Podchodzę, zabieram i mówię, żeby mamusia mu kupiła”
type: item
date: 2026-06-14T13:15:54.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: nauka dzielenia
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: Czy dziecko powinno oddać swoją zabawkę obcemu maluchowi tylko dlatego, że ten o nią poprosi? Mogę się założyć, że dla wielu polskich rodziców odpowiedź wydaje się oczywista. Amerykańska influencerka Lottie Weaver uważa jednak inaczej. Jej viralowy TikTok wywołał prawdziwą burzę i podzielił internautów na dwa obozy.
encoded: Amerykańska influencerka i tiktokerka Lottie Weaver, obserwowana przez miliony użytkowników, zasłynęła z kontrowersyjnej wypowiedzi na TikToku na temat dzielenia się. 32-latka, która wychowuje trzy córki – Berklie (13 lat), Kinlee (10 lat) i Hadley (6 lat) – opublikowała nagranie, w którym wyjaśniła, że nie zmusza swoich dzieci do dzielenia się zabawkami ani przekąskami z innymi dziećmi podczas zabawy poza domem. Na ten moment (11 czerwca) film wyświetlono już ponad 1,5 mln razy. Pod nagraniem pojawiły się tysiące komentarzy. Jedni uznali jej podejście za rozsądne uczenie dzieci stawiania granic. Inni stwierdzili, że takie wychowanie może prowadzić do egoizmu i braku empatii. „To ich zabawka. Nie muszą się dzielić” W nagraniu Weaver wyjaśnia, że jeśli jej dzieci zabierają do parku hulajnogę, lalkę, bańki mydlane czy inną zabawkę, nie mają obowiązku dzielić się nimi z innymi dziećmi, nawet jeśli te o to poproszą. Influencerka podkreśliła, że jej zdaniem własność dziecka powinna być szanowana tak samo jak własność osoby dorosłej. Według niej dzieci powinny wiedzieć, że nie są zobowiązane do spełniania każdej prośby tylko dlatego, że ktoś o coś poprosi. Szczególnie ważne jest to – jak zaznacza – w przypadku dziewczynek, które od najmłodszych lat często są uczone ustępowania innym. – To, że ktoś mówi: ‘Czy mogę to dostać?’ albo ‘Czy mogę się tym pobawić?’, nie oznacza, że musisz powiedzieć tak – przekonuje mama na nagraniu. Gdzie kończy się empatia, a zaczyna zdrowie stawianie granic? Największe kontrowersje wzbudził fakt, że obecnie wielu rodziców stawia na uczenie dzieci empatii, współpracy i dzielenia się z innymi. W przedszkolach i szkołach maluchy często słyszą, że warto pożyczyć zabawkę koledze czy podzielić się przekąską. Krytycy podejścia Weaver twierdzą, że takie zachowanie pomaga budować relacje społeczne, rozwija wrażliwość na potrzeby innych i uczy kompromisu. Ich zdaniem dziecko, które nigdy nie zachęca się do dzielenia, może mieć później trudności z funkcj…

dzieci-kloca-sie-o-zabawke-1-003802c.jpg
width: 1280
height: 720

Ta niemiecka zasada budzi kontrowersje wśród polskich rodziców. To dlatego dzieci są tak samodzielne
type: item
date: 2026-06-09T07:15:03.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: Pozwoliłabyś 8-latkowi samodzielnie wrócić do domu po lekcjach? A gdyby Twoje dziecko zapomniało stroju na WF: przywiozłabyś mu go do szkoły? Możliwe, że Twoje odpowiedzi różnią się od tych, których udzieliliby niemieccy rodzice.
encoded: Niemieccy rodzice od lat kierują się zasadą, która w Polsce wciąż budzi emocje. Zakłada ona, że dziecko powinno doświadczać naturalnych konsekwencji swoich decyzji, zamiast być nieustannie chronione przed każdym błędem i niepowodzeniem. Zdaniem ekspertów właśnie dzięki temu dzieci szybciej uczą się odpowiedzialności, samodzielności i radzenia sobie z codziennymi wyzwaniami. Dla wielu Polaków brzmi to surowo. Niemcy przekonują jednak, że to jedna z najcenniejszych lekcji, jakie można dać dziecku. Niemieccy rodzice nie rozwiązują wszystkich problemów za dzieci W polskich domach często działa dobrze znany mechanizm. Dziecko zapomniało stroju na WF? Rodzic przywozi go do szkoły. Nie spakowało zeszytu? Mama pisze do nauczyciela albo pędzi z tym zeszytem na złamanie karku. Intencje są oczywiście dobre. Każdy rodzic chce pomóc swojemu dziecku i oszczędzić mu stresu. Problem polega na tym, że dzieci szybko przyzwyczajają się do tego, że ktoś rozwiązuje za nie ich problemy. W Niemczech podejście do wychowania często jest inne. Rodzice starają się nie wyręczać dzieci w sytuacjach, które mogą stać się dla nich ważną lekcją. Jeśli dziecko zapomni czegoś do szkoły, ma szansę przekonać się, jakie są skutki takiego zaniedbania. Następnym razem zwykle pamięta już o swoich obowiązkach znacznie lepiej. Co ważne, nie chodzi o wymuszanie posłuszeństwa czy zimny chów. Chodzi o umożliwienie dziecku zdobywania doświadczeń, które uczą odpowiedzialności. Pozwalają dzieciom uczyć się na błędach To właśnie ten element niemieckiego wychowania budzi największe kontrowersje. Wielu polskich rodziców uważa, że ich zadaniem jest chronienie dzieci przed wszelkimi trudnościami. Niemcy wychodzą z założenia, że pewien poziom frustracji i dyskomfortu jest naturalną częścią dorastania. Jeżeli dziecko nie zabrało kurtki i zmarzło podczas spaceru, prawdopodobnie następnym razem samo sprawdzi prognozę pogody. Jeśli wydało całe kieszonkowe pierwszego dnia, będzie musiało poczekać na kolejne. Takie sytuacje u…

niemieckie-dzieci-04a8ded.jpg
width: 1280
height: 720

Francuscy rodzice nie pozwalają sobie wejść na głowę. Stosują zasadę, z którą Polacy wciąż mają problem
type: item
date: 2026-06-08T07:15:11.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: rodzice
subject: samodzielność dziecka
subject: wychowanie
description: Francuskie dzieci nie rządzą domem, nie negocjują każdej decyzji i nie dostają wszystkiego, czego chcą. Co ciekawe, nie oznacza to wcale surowego wychowania. Francuzi od lat stosują prostą zasadę, która pomaga zachować równowagę między potrzebami dziecka a potrzebami całej rodziny.
encoded: W Polsce wielu rodziców coraz częściej skarży się, że dzieci nie słuchają poleceń, wymuszają decyzje i trudno im zaakceptować odmowę. Tymczasem we Francji od pokoleń funkcjonuje podejście, które zakłada, że rodzic pozostaje rodzicem, a nie osobistym asystentem dziecka. Kluczową rolę odgrywa tutaj pojęcie „cadre”, czyli niewidzialna rama wyznaczająca granice. To właśnie ona sprawia, że dzieci czują się bezpiecznie, a rodzice nie pozwalają sobie wejść na głowę. Francuzi stawiają granice i nie negocjują wszystkiego W wielu polskich domach codzienność przypomina niekończące się negocjacje. „Założysz kurtkę?” „Jeszcze chwilę.” „Posprzątasz zabawki?” „Później.” „Czas spać.” „Jeszcze jeden odcinek.” Rodzice często tłumaczą, przekonują, proszą i szukają kompromisów nawet tam, gdzie decyzja powinna być oczywista. We Francji wygląda to inaczej. Francuscy rodzice zakładają, że dziecko potrzebuje jasno określonych zasad. Są rzeczy, które podlegają dyskusji, ale są też takie, które należą do kompetencji dorosłych. Pora snu, zachowanie przy stole czy szacunek wobec innych nie są przedmiotem negocjacji. Nie chodzi jednak o ślepe posłuszeństwo. Dziecko zna reguły i wie, czego może się spodziewać. Dzięki temu nie musi codziennie sprawdzać, gdzie kończą się granice. Dziecko nie jest najważniejszą osobą w rodzinie To jedna z zasad, która dla wielu polskich rodziców może brzmieć kontrowersyjnie. We Francji uważa się, że rodzina jest wspólnotą, a nie organizacją podporządkowaną wyłącznie potrzebom dziecka. Rodzice nie rezygnują całkowicie z własnego życia, zainteresowań czy relacji. Dziecko nie decyduje o wszystkim. Nie wybiera miejsca wakacji za całą rodzinę, nie ustala godzin posiłków i nie oczekuje, że każdy natychmiast spełni jego życzenie. Francuzi wierzą, że takie podejście pomaga dzieciom rozwijać ważną umiejętność – uwzględnianie potrzeb innych ludzi. W Polsce coraz częściej można zaobserwować odwrotny trend. Rodzice podporządkowują cały rytm dnia dziecku, a później dziwią się, …

mama-z-dzieckiem-we-Francji-b058063.jpg
width: 1600
height: 1200

Nauczycielka: „Współcześni rodzice wychowują pokolenie fajtłap. Wystarczy zajrzeć do ich walizek”
type: item
date: 2026-06-08T06:12:36.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nastolatki
subject: nauczycielka
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: Czy nauczyciel powinien sprawdzać, czy uczeń spakował odpowiednie ubrania na wycieczkę? A może odpowiedzialność za to spoczywa na dziecku i jego rodzicach? Po publikacji listu oburzonej mamy piątoklasisty otrzymaliśmy wiadomość od nauczycielki, która nie kryje zdumienia oczekiwaniami części rodziców.
encoded: Kilka dni temu opublikowaliśmy list mamy ucznia, która po szkolnej wycieczce znalazła w walizce syna ubrania należące do innych dzieci. Kobieta obwiniała nauczycieli o brak pomocy przy pakowaniu. Po przeczytaniu tego tekstu napisała do nas nauczycielka, która od lat pracuje z dziećmi i młodzieżą. Jak przyznaje, słowa matki wywołały u niej ogromne emocje. „Nauczyciel nie jest od pakowania cudzych dzieci” Przeczytałam list tej mamy i szczerze mówiąc, przecierałam oczy ze zdumienia. Naprawdę doszliśmy do momentu, w którym nauczyciel ma odpowiadać za to, czy jedenastolatek spakował do walizki własne skarpetki? Jestem nauczycielką od wielu lat. Jeszcze na studiach pracowałam jako wychowawczyni kolonijna. Dziś regularnie jeżdżę z uczniami na wycieczki, zielone szkoły i różnego rodzaju wyjazdy. Powiem coś, co najwyraźniej nie wszystkim się spodoba: nauczyciel absolutnie nie jest od sprawdzania, czy dziecko jest dobrze spakowane. To nie jest nasza rola. Naszym zadaniem jest zadbać o bezpieczeństwo dzieci, organizację wyjazdu, reagowanie w sytuacjach kryzysowych i opieka nad grupą. Nie jesteśmy osobistymi asystentami kilkudziesięciu uczniów. „Zaglądam do plecaków tylko w wyjątkowych sytuacjach” Oczywiście zdarzają się sytuacje, kiedy muszę zajrzeć do plecaka ucznia. Jeśli mam podejrzenie, że dziecko ma przy sobie coś, czego mieć nie powinno. Jeśli pojawia się problem związany z używkami. Jeśli rodzic albo sam uczeń prosi mnie o pomoc w znalezieniu jakiejś rzeczy. Podczas wycieczek robię też przegląd pokoi. Sprawdzam porządek, bezpieczeństwo, to, czy dzieci przestrzegają zasad. Siłą rzeczy czasem widzę, co mają przy sobie. Właśnie wtedy często przeżywam największe zaskoczenie. Bo problemem nie są cudze skarpetki w walizce. Problemem jest to, że niektóre dzieci przyjeżdżają kompletnie nieprzygotowane. „Jedziemy w góry, a dziecko ma sandały” Nigdy nie zapomnę chłopca, który przyjechał na wycieczkę w góry bez żadnych pełnych butów. Miał sandały. Tylko sandały. Na kilkudniowy wyj…

uczniowie-podczas-wycieczki-szkolnej-04a93ee.jpg
width: 1600
height: 1200

„Po weekendzie z wnuczkami marzyłam o wyjeździe do sanatorium. Dzisiejsze dzieci nie mają szacunku do starszych”
type: item
date: 2026-06-07T08:35:28.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: babcia
subject: dziadkowie i wnuki
subject: wychowanie
description: Czy sześciolatka i dziewięciolatka mogą być niewychowane? A może to dorośli ponoszą odpowiedzialność za to, jak dzieci traktują innych ludzi? Do naszej redakcji napisała babcia, która po ostatnim weekendzie spędzonym z wnuczkami nie kryje rozczarowania.
encoded: Do naszej redakcji napisała pani Teresa, emerytowana księgowa i babcia dwóch dziewczynek w wieku 6 i 9 lat. Kobieta przyznaje, że zawsze z radością czeka na spotkania z wnuczkami, ale ostatnia wizyta skłoniła ją do gorzkich refleksji. „Dziewczynki robią tylko to, czego zostały nauczone” Mam dwie cudowne wnuczki. Jedna ma sześć lat, druga dziewięć. Są zdrowe, inteligentne i pełne energii. Nie piszę tego listu po to, żeby je krytykować. Prawda jest taka, że dzieci robią tylko to, czego zostały nauczone. Po ostatnim weekendzie spędzonym razem zrozumiałam jednak, jak bardzo zmieniło się wychowanie. Dziewczynki przyjechały do mnie na trzy dni, długi weekend. Cieszyłam się jak dziecko. Przygotowałam dla nich pokój, kupiłam ulubione przekąski, zaplanowałam wspólne pieczenie ciastek. Już po kilku godzinach byłam wykończona. Nie dlatego, że dzieci były głośne. Dzieci mają prawo być głośne. Problem polegał na czymś innym. Przez cały weekend praktycznie niczego nie usłyszałam bez przypominania. „Dzień dobry”, „proszę”, „dziękuję”, „czy mogę pomóc?” – wszystko trzeba było wyciągać z nich siłą. Kiedy podałam obiad, dziewięciolatka zapytała tylko, czy nie mam czegoś innego. Sześciolatka zostawiła talerz na stole i pobiegła się bawić. Żadna nawet nie pomyślała, żeby odnieść naczynia czy zapytać, czy w czymś pomóc. I wiecie co? Nie obwiniam ich. „Rodzice wyręczają dzieci we wszystkim” Mam wrażenie, że dzisiejsi rodzice tak bardzo chcą ułatwić dzieciom życie, że zapomnieli nauczyć je podstawowych rzeczy. Widzę to nie tylko u swoich wnuczek. Widzę to wszędzie. Dzieci nie sprzątają po sobie, bo zrobi to mama. Nie odnoszą naczyń, bo zrobi to tata. Nie muszą pamiętać o dobrych manierach, bo nikt nie zwraca na to uwagi. Kiedy zwróciłam wnuczce uwagę, żeby powiedziała „dziękuję”, spojrzała na mnie zdziwiona, jakbym wymagała czegoś niezwykłego. Najbardziej zabolało mnie jednak coś innego. Kiedy później wspomniałam córce, że dziewczynki mogłyby pomagać w drobnych obowiązkach, usłyszałam, że…

babcia-upomina-wnuczki-caf0d3c.jpg
width: 1600
height: 1200

Te 3 zdania Duńczycy i Finowie powtarzają jak mantrę. Dlatego ich dzieci są najszczęśliwsze
type: item
date: 2026-06-06T10:15:24.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: rodzice
subject: szczęście
subject: wychowanie
description: Dlaczego dzieci w Finlandii i Danii uchodzą za jedne z najszczęśliwszych na świecie? To nie tylko kwestia systemu edukacji, wysokiego poziomu życia czy skandynawskiego podejścia do wychowania. Eksperci zwracają uwagę na coś znacznie prostszego – codzienny język, którym posługują się rodzice.
encoded: Niektóre zdania słyszane regularnie w domu stają się dla dzieci życiowym drogowskazem. Uczą odporności psychicznej, pomagają radzić sobie z porażkami i pokazują, jak patrzeć na świat z większym spokojem. Finowie i Duńczycy mają kilka takich fraz, które powtarzają niemal jak mantrę. Zdaniem ekspertów to właśnie one pomagają budować szczęśliwsze i bardziej pewne siebie dzieci. „Cokolwiek zostawisz za sobą, znajdziesz na swojej drodze” To jedno z najpopularniejszych powiedzeń w Finlandii. Na pierwszy rzut oka brzmi zagadkowo, ale jego przesłanie jest bardzo proste: problemów nie warto zamiatać pod dywan. Jeśli dziecko pokłóci się z kolegą, otrzyma słabą ocenę albo przeżywa trudne emocje, fińscy rodzice nie zachęcają go do udawania, że nic się nie stało. Wręcz przeciwnie. Uczą, że nierozwiązane sprawy mają tendencję do powracania. Takie podejście pomaga dzieciom rozwijać odpowiedzialność i odwagę. Zamiast uciekać przed trudnościami, uczą się je nazywać i szukać rozwiązań. To ważna lekcja również dla dorosłych. W końcu nieprzeprowadzona rozmowa, nierozwiązany konflikt czy odkładany problem rzadko znikają same. W polskich domach często można usłyszeć: „Nie przejmuj się”, „Zapomnij o tym” albo „Jakoś to będzie”. Tymczasem Finowie pokazują dzieciom, że szczęście nie polega na unikaniu problemów, ale na umiejętności mierzenia się z nimi. Zobacz także: Holenderskie dzieci są samodzielne, bo ich rodzice przestrzegają zasady 3R. Polacy mogliby się uczyć „Pyt med det”, czyli „Nie martw się” To prawdopodobnie jedno z najbardziej charakterystycznych duńskich powiedzeń. Trudno znaleźć jego idealne tłumaczenie, ale najbliżej mu do zwrotów „daj spokój”, „odpuść sobie” albo po prostu „nie martw się”. Duńczycy używają go każdego dnia. Kiedy coś się nie uda, gdy ktoś popełni drobny błąd albo gdy sprawy nie idą zgodnie z planem. Zamiast wpadać w spiralę frustracji, przypominają sobie: „Pyt med det”. Dla dzieci to niezwykle cenna lekcja. W świecie pełnym presji, ocen i oczekiwań łatwo uwi…

dziewczynka-z-pomalowana-twarza-a523726.jpg
width: 1600
height: 1200

Dorosłe dzieci na garnuszku rodziców to plaga dzisiejszych czasów. „Wychowałam lenia i płacę wysoką cenę”
type: item
date: 2026-06-06T07:15:26.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: Mój syn ma 29 lat, jest zdrowy, wykształcony i teoretycznie gotowy do samodzielnego życia. Problem w tym, że nadal mieszka ze mną, korzysta z moich pieniędzy i zachowuje się tak, jakby bycie dorosłym było opcjonalne. Najgorsze jest jednak to, że coraz częściej mam wrażenie, że sama jestem winna tej sytuacji.
encoded: Kiedy urodził się mój jedyny syn, obiecałam sobie, że będzie miał lepsze dzieciństwo niż ja. Nie chciałam, żeby czegokolwiek mu brakowało. Kupowałam mu markowe ubrania, opłacałam dodatkowe zajęcia, pomagałam w nauce. Kiedy czegoś potrzebował, starałam się znaleźć sposób, by mu to zapewnić. Dziś widzę, że granica między troską a wyręczaniem jest bardzo cienka. Przez lata usprawiedliwiałam go przed nauczycielami, załatwiałam za niego różne sprawy, przypominałam o obowiązkach. Gdy nie posprzątał pokoju, robiłam to sama, bo szkoda mi było czasu na kłótnie. Gdy zapomniał czegoś do szkoły, zawoziłam mu to. Gdy miał problem, natychmiast ruszałam z pomocą. Wydawało mi się, że jestem dobrą matką. Dziś zastanawiam się, czy przypadkiem nie wychowałam człowieka, który nigdy nie nauczył się odpowiedzialności. Prawie trzydziestka na karku i życie jak nastolatek Mój syn skończył studia kilka lat temu. Znalazł pracę, ale szybko z niej zrezygnował, bo szef był wymagający. Potem była kolejna i jeszcze jedna. Wszędzie coś mu nie pasowało. Od miesięcy pracuje tylko dorywczo. Twierdzi, że szuka czegoś odpowiedniego dla siebie. Tymczasem nadal mieszka w swoim dawnym pokoju. Nie płaci rachunków, nie dokłada się do zakupów, a lodówka magicznie zapełnia się sama. Przynajmniej z jego perspektywy. Najbardziej boli mnie to, że traktuje ten stan jak coś całkowicie normalnego. Kiedy próbuję poruszyć temat wyprowadzki, słyszę, że ceny mieszkań są absurdalne. Gdy wspominam o większym zaangażowaniu w domowe obowiązki, odpowiada, że przecież pomaga, kiedy go poproszę. Tylko że ja mam już dość proszenia. Mam dość przypominania dorosłemu mężczyźnie, żeby wyniósł śmieci albo pozmywał po sobie talerz. Coraz częściej obwiniam samą siebie Ostatnio zauważyłam, że wiele moich znajomych ma podobny problem. Ich dorosłe dzieci nadal mieszkają z rodzicami, korzystają z ich pieniędzy i odkładają samodzielność na bliżej nieokreśloną przyszłość. Zaczynam się zastanawiać, czy nie jest to jedna z największych bolącz…

dorosly-syn--9b0190e.jpg
width: 1600
height: 1200

„Po wycieczce zajrzałam do walizki syna i się rozbeczałam. Gdyby nauczycielom się chciało, może by zareagowali”
type: item
date: 2026-06-04T13:15:39.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nastolatki
subject: rodzice
subject: wychowanie
subject: wycieczka szkolna
description: Czy nauczyciele powinni pomagać uczniom pakować się po szkolnych wyjazdach? Jedna mama nie ma wątpliwości, że tak. Po powrocie syna z kilkudniowej wycieczki przeżyła niemały szok.
encoded: Do naszej redakcji napisała mama ucznia piątej klasy szkoły podstawowej. Kobieta nie kryje rozczarowania tym, jak – jej zdaniem – nauczyciele wywiązali się ze swoich obowiązków podczas kilkudniowej wycieczki szkolnej. A raczej: nie wywiązali. Publikujemy jej list. „Otworzyłam walizkę i nie mogłam uwierzyć własnym oczom” Mój syn wrócił kilka dni temu z czterodniowej wycieczki szkolnej. Był zachwycony, opowiadał o kolegach, atrakcjach i nocnych rozmowach w pokojach. Ja też byłam spokojna, bo wyjazd organizowała szkoła, a opiekę sprawowali nauczyciele. Do czasu. Kiedy zabrałam się za rozpakowywanie walizki, dosłownie się rozbeczałam. W środku znalazłam nie tylko rzeczy mojego dziecka. Były tam obce koszulki, jakieś skarpetki, bluza, której nigdy wcześniej nie widziałam. Wszystko było wymieszane. Nie wiedziałam, co należy do mojego syna, a co do innych dzieci. Pomyślałam sobie: jak to w ogóle możliwe? Przecież na wycieczce byli nauczyciele. Dorośli ludzie odpowiedzialni za grupę dzieci. „Naprawdę nikt tego nie zauważył?” Najbardziej zdenerwowało mnie to, że najwyraźniej nikt nawet nie zainteresował się tym, jak dzieci pakują się przed wyjazdem. Mówimy o piątoklasistach. Tak, wiem, że mają po 11 czy 12 lat. Ale to nadal dzieci. Dzieci, które często zostawiają bluzy w szkole, gubią piórniki i zapominają zeszytów. Naprawdę tak trudno było przejść się po pokojach i sprawdzić, czy wszystko jest w porządku? Mam wrażenie, że dziś nauczyciele coraz częściej zasłaniają się samodzielnością dzieci. Oczywiście, że trzeba jej uczyć. Ale może nie kosztem podstawowej organizacji? Nie oczekuję, że ktoś będzie składał mojemu synowi ubrania w kostkę. Ale gdyby nauczycielom trochę bardziej się chciało, może zwróciliby uwagę, że dzieci wrzucają do walizek przypadkowe rzeczy. „Za co właściwie odpowiadają opiekunowie?” Najbardziej zirytowało mnie jednak coś innego. Kiedy zgłosiłam problem, usłyszałam, że takie sytuacje się zdarzają. Przepraszam bardzo, ale dla mnie to nie jest odpowiedź. Jeż…

dzieci-wracajace-z-wycieczki-szkolnej-eed7e5e.jpg
width: 1600
height: 1200

Jedno słowo, które zmienia zachowanie dzieci. Japońscy rodzice powtarzają je jak mantrę
type: item
date: 2026-05-31T19:08:27.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: „Oddaj siostrze i już nie marudź” – wielu polskich rodziców właśnie w taki sposób próbuje uczyć dzieci dzielenia się. Problem w tym, że przymus rzadko buduje empatię. Japończycy podchodzą do tego zupełnie inaczej i zaczynają od jednego prostego słowa.
encoded: Według japońskiej ekspertki parentingowej Lisy Katayamy dzieci można nauczyć życzliwości bez moralizowania, kar i niekończących się kłótni o zabawki. W Japonii ogromną rolę odgrywa słowo „douzo”, które można przetłumaczyć jako „proszę, częstuj się” albo „proszę, weź”. Jednak jego znaczenie jest znacznie głębsze. To mały codzienny rytuał, który uczy dzieci hojności, uważności i szacunku do innych. W polskich domach podobnej zasady praktycznie się nie stosuje – a szkoda, bo mogłaby zmienić wiele rodzinnych konfliktów. Jedno słowo, które uczy więcej niż setki kazań Lisa Katayama tłumaczy, że „douzo” nie jest zwykłym zwrotem grzecznościowym. To sposób myślenia, który pokazuje dziecku, że dawanie innym może sprawiać przyjemność. W japońskiej kulturze ogromne znaczenie ma świadomość, że nie zawsze trzeba trzymać wszystko dla siebie. Dziecko słyszy „douzo” od najmłodszych lat – podczas wspólnych posiłków, zabawy czy codziennych sytuacji w domu. Rodzice pokazują, że oddanie komuś zabawki, ostatniego ciasteczka albo miejsca przy stole nie oznacza straty. Wręcz przeciwnie – daje poczucie bycia częścią wspólnoty. Dobrze wiemy, jak to wygląda w innych częściach świata. Wielu rodziców zna tę scenę aż za dobrze: dwoje dzieci walczy o tę samą zabawkę, a dorosły próbuje szybko zakończyć konflikt. Najczęściej kończy się to rozkazem: „Oddaj teraz koledze” albo „Masz się podzielić”. Katayama zwraca uwagę, że taki sposób nie buduje w dziecku empatii. Dziecko dzieli się dlatego, że musi, a nie dlatego, że rozumie sens tego gestu. W efekcie często czuje frustrację, złość albo poczucie niesprawiedliwości. Japońskie podejście wygląda inaczej. Zamiast zmuszać dziecko do oddania czegoś, rodzice zachęcają je do świadomego gestu „douzo”. Chodzi o to, by dziecko samo odkryło, że miło jest sprawić komuś przyjemność. „Douzo” uczy dzieci samokontroli i empatii Najcenniejsze w tej zasadzie jest to, że rozwija ona kilka ważnych umiejętności jednocześnie. Dziecko uczy się zauważać potrzeby innych lud…

japonska-rodzina-658ddd0.jpg
width: 1600
height: 1200

Zakazana zabawa „rodem z PRL”. „Sąsiadka po 5 minutach wygoniła moją córkę”
type: item
date: 2026-05-31T07:15:23.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: wychowanie
subject: zabawy dla dzieci
description: Jeszcze chwilę wcześniej patrzyłam przez okno z uśmiechem. Moja ośmioletnia córka skakała z koleżankami w klasy narysowane kredą na chodniku. Śmiały się, piszczały, wymyślały własne zasady. Dokładnie tak wyglądało moje dzieciństwo. Minęło jednak może pięć minut, kiedy z klatki wyszła sąsiadka z parteru i dosłownie wygoniła dziewczynki spod bloku.
encoded: „To nie PRL, żeby bazgrać po chodnikach i wrzeszczeć całemu osiedlu pod oknami” – rzuciła zirytowana. Byłam w szoku. Bo przecież od lat słyszymy, że dzieci siedzą tylko w telefonach i nie wychodzą na dwór. A kiedy wreszcie robią coś normalnego, komuś zaczyna przeszkadzać nawet kreda na chodniku. „Za moich czasów dzieci bawiły się na dworze”. No chyba już nie mogą Moja córka nie ma telefonu. Świadomie podjęliśmy z mężem taką decyzję, choć wiele jej rówieśniczek już dawno ma smartfony, TikToka i własne konta w mediach społecznościowych, bo za zgodą rodziców podwyższają swój wiek. Chcę, żeby jeszcze trochę pobyła dzieckiem. Żeby miała wspomnienia z podwórka, a nie tylko z patrzenia w ekran. Dlatego tak ucieszyło mnie, kiedy ostatnio wróciła zachwycona po zabawie z koleżankami. Pokazałam jej wtedy klasy, opowiedziałam o grze w gumę, o kapslach i trzepaku, na którym spędzało się pół dnia. Dla niej to było coś egzotycznego. Dziecko aż nie mogło uwierzyć, że kiedyś naprawdę tak wyglądało dzieciństwo. Następnego dnia dziewczynki wyszły z kredą na osiedle. Narysowały klasy, zaczęły skakać i śmiać się dokładnie tak, jak robiły to dzieci od pokoleń. I wtedy wkroczyła sąsiadka. „Ludzie chcą odpocząć po pracy” – czyli dzieci najlepiej zamknąć w domu Rozumiem, że ktoś może być zmęczony. Sama pracuję i wiem, jak wygląda codzienność. Ale od kiedy zwykły śmiech dzieci na zamkniętym osiedlu stał się czymś skandalicznym? Sąsiadka była autentycznie oburzona. Powiedziała, że „teraz są inne czasy” i że kiedyś może takie zabawy były normalne, ale dziś ludzie oczekują spokoju. Według niej dzieci powinny bawić się „gdzieś indziej”, najlepiej na placu zabaw oddalonym o kilka ulic. Tylko że właśnie na tym polega absurd dzisiejszego podejścia. Najpierw wszyscy narzekają, że dzieci nie wychodzą z domu, nie mają kondycji, są uzależnione od ekranów i nie potrafią budować relacji. A potem te same osoby nie są w stanie wytrzymać kilku minut dziecięcego śmiechu pod oknem. Coraz częściej mam wrażenie…

dziewczynka-bawi-sie-na-trzepaku-b9cc608.jpg
width: 1600
height: 1200

„Mamusiu, cały dzień byłam dzielna. Przy tobie w końcu mogę się rozpaść”. Emocjonalny list przedszkolaka do mamy
type: item
date: 2026-05-30T19:08:18.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: emocje dziecka
subject: przedszkole
subject: wychowanie
description: Wielu rodziców zna ten moment – dziecko odbierane z przedszkola nagle staje się marudne, płaczliwe albo złości się o drobiazgi. Choć przez cały dzień było „grzeczne”, przy mamie wszystkie emocje nagle wychodzą na powierzchnię. Gdyby przedszkolak potrafił opowiedzieć, co wtedy czuje, mógłby powiedzieć właśnie to.
encoded: „Cały dzień bardzo się starałam” Mamusiu, kiedy rano odprowadzasz mnie do przedszkola i mówisz, że wrócisz po mnie później, zawsze próbuję być dzielna. Nawet jeśli czasem mam ochotę mocno się do ciebie przytulić i powiedzieć, żebyś jeszcze nie wychodziła. Potem zaczyna się cały dzień. Dla ciebie przedszkole może wyglądać jak zabawa, kolorowe rysunki i piosenki. Ale dla mnie to też ogromny wysiłek. Muszę pamiętać o tylu rzeczach naraz – żeby być miła, dzielić się zabawkami, słuchać pani, siedzieć spokojnie przy stoliku i nie płakać, kiedy za tobą tęsknię. Cały dzień pilnuję swoich emocji. Kiedy ktoś zabierze mi kredki, chciałabym krzyknąć. Kiedy jest za głośno, mam ochotę zatkać uszy. Kiedy jestem zmęczona, chciałabym po prostu się położyć i przytulić do ciebie. Ale staram się być „dużą dziewczynką”. „Przy tobie w końcu mogę być sobą” A potem cię widzę. I wtedy wszystko ze mnie wychodzi naraz. Zmęczenie. Tęsknota. Złość. Płacz, który trzymałam w sobie przez pół dnia. Dlatego czasem marudzę już w szatni. Dlatego złoszczę się o źle zapiętą kurtkę albo płaczę, bo nie chcę iść do sklepu po drodze do domu. To nie dlatego, że chcę być niegrzeczna. Po prostu przy tobie czuję się bezpiecznie. Wiem, że mogę w końcu przestać być taka dzielna. Że nie muszę już wszystkiego kontrolować i udawać, że świetnie sobie radzę. Ty jesteś moim najbezpieczniejszym miejscem. „Najbardziej potrzebuję wtedy bliskości” Wiem, że czasem możesz tego nie rozumieć. Pewnie myślisz: „Przecież pani mówiła, że była grzeczna cały dzień. Dlaczego teraz tak się zachowuje?”. Bo właśnie przy tobie mogę wypuścić emocje, które zbierały się we mnie od rana. Czasem nie potrzebuję pytań ani pouczeń. Nie potrzebuję słyszeć, że „duże dziewczynki tak się nie zachowują”. Najbardziej potrzebuję wtedy twojego spokoju. Przytulenia. Głosu, który mówi: „Widzę, że miałaś trudny dzień”. Kiedy bierzesz mnie za rękę albo głaszczesz po włosach, wszystko powoli staje się łatwiejsze. „Nadal jestem jeszcze mała” Mamusiu, ja napra…

dziewczynka-placzaca-po-powrocie-z-przedszkola-d343c5f.jpg
width: 1600
height: 1200

„Ten zapomniany zwyczaj z PRL to symbol mojego dzieciństwa. Znów powinniśmy go praktykować”
type: item
date: 2026-05-27T11:33:35.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: dzieciństwo
subject: wychowanie
description: Jeszcze pamiętam ten dźwięk dzwonka do drzwi późnym popołudniem. Bez telefonu, bez wiadomości, bez pytania „pasuje ci?”. Ktoś po prostu wpadał. Sąsiadka na herbatę, koleżanka po szkole, kuzynka mamy „na chwilę”, która zostawała do wieczora. Dziś taki zwyczaj niemal zniknął. A ja coraz częściej myślę, że razem z nim zniknęło coś bardzo ważnego.
encoded: Dorastałam w czasach, kiedy nikt nie planował spotkań z tygodniowym wyprzedzeniem. Po szkole rzucało się tornister w kąt i biegło pod blok zapytać: „Wyjdziesz?”. Jeśli koleżanki nie było na podwórku, szło się do niej. Bez uprzedzania rodziców, bez wysyłania lokalizacji i bez sprawdzania kalendarza. W dzieciństwie drzwi prawie się nie zamykały Do dziś pamiętam wspólne odrabianie lekcji przy kuchennym stole, kanapki robione naprędce przez mamę i herbatę nalewaną do szklanek w metalowych koszyczkach. Nikt się nie zastanawiał, czy wypada przyjść bez zapowiedzi. To było naturalne. Ludzie byli bliżej siebie. Moi rodzice też żyli inaczej. Sąsiedzi wpadali wieczorem „na kawę”, ktoś przynosił ciasto, ktoś inny siadał tylko na chwilę pogadać. Nie trzeba było mieć idealnie posprzątanego mieszkania ani przygotowanych przekąsek. Liczyła się obecność. Dzisiaj mam 45 lat i coraz częściej łapię się na tym, że tęsknię właśnie za tym zwykłym, codziennym byciem razem. Nawet dzieciństwo mojego syna wyglądało inaczej Mam prawie dorosłego syna, który za rok pisze maturę. I choć wychowywał się już w erze internetu, jego dzieciństwo było jeszcze trochę podobne do mojego. Spotykał się z kolegami na boisku, wracał do domu po ciemku, a po lekcjach często ktoś po prostu wpadał do nas pograć albo odrobić matematykę. Teraz wychowuję kilkuletnią córkę i widzę, jak bardzo zmienił się świat dzieci. Dzieciaki mają wypełnione grafiki, zajęcia dodatkowe i kontakt głównie przez ekran. Nawet w przedszkolu rodzice częściej piszą do siebie wiadomości, niż po prostu chwilę rozmawiają pod salą. Czasem mam wrażenie, że dzieci coraz mniej potrafią być razem tak zwyczajnie. Bez atrakcji, bez planu, bez telefonu w ręku. Nawet odwiedziny trzeba dziś „ustalić”. Najpierw wiadomość, potem potwierdzenie, a często jeszcze przeprosiny, że ktoś „zawraca głowę”. A przecież kiedyś relacje budowało się właśnie z takich drobiazgów. Z siedzenia razem przy stole, z nudzenia się razem, z rozmów o niczym. Tęsknię za światem, w…

dziewczynki-podczas-wspolnej-zabawy-w-PRL-45ff0d3.jpg
width: 1600
height: 1200

Holenderskie dzieci są samodzielne, bo ich rodzice przestrzegają zasady 3R. Polacy mogliby się uczyć
type: item
date: 2026-05-26T19:08:59.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: rodzice
subject: samodzielność dziecka
subject: wychowanie
description: Holenderskie dzieci już od najmłodszych lat same jeżdżą rowerem do szkoły, robią drobne zakupy i potrafią organizować sobie czas. Wielu rodziców z Polski przeciera oczy ze zdumienia, gdy widzi ten poziom samodzielności. Sekret tkwi w zasadzie 3R.
encoded: Według raportu UNICEF z 2025 roku holenderskie dzieci są najszczęśliwsze na świecie. To zasługa podejścia holenderskich rodziców do wychowania. Jednym z fundamentów jest budowanie autonomii dziecka od najmłodszych lat. Nie chodzi jednak o to, by dziecko dorastało w pełnej wolności, bez zasad i granic. Wręcz przeciwnie! Holendrzy ogromną wagę przywiązują do spokoju, regularności i przewidywalności życia rodzinnego. To właśnie filozofia 3R, czyli Rust, Reinheid, Regelmaat, ma pomagać dzieciom rozwijać poczucie bezpieczeństwa i niezależność. Holenderscy rodzice nie próbują organizować dzieciom każdej minuty dnia – zamiast tego stawiają na rytm, spokój i zaufanie. Efekty widać gołym okiem. Holenderskie 3R – na czym polega ta zasada? Holendrzy od lat kierują się prostą zasadą 3R. To właśnie ona ma pomagać dzieciom dorastać w spokojnej atmosferze i rozwijać niezależność już od najmłodszych lat. Co kryje się za tym skrótem? Rust, czyli spokój – chodzi o spokojną atmosferę w domu, bez ciągłego pośpiechu, krzyków i presji. Dziecko ma mieć przestrzeń, by rozwijać się we własnym tempie. Reinheid, czyli porządek – dawniej chodziło głównie o higienę i czystość, dziś bardziej o uporządkowane życie rodzinne i zdrowe otoczenie. Regelmaat, czyli regularność lub rutyna – stałe godziny snu, posiłków i odpoczynku są w holenderskich rodzinach bardzo ważne. Rodzice wierzą, że przewidywalny rytm dnia daje dzieciom poczucie bezpieczeństwa. Właśnie ta ostatnia zasada jest często uznawana za najważniejszą. Holenderskie dzieci często mają stałe godziny snu, posiłków i odpoczynku. Rodzice dbają o przewidywalny rytm dnia, bo wierzą, że dziecko najlepiej rozwija się wtedy, gdy czuje stabilność i bezpieczeństwo. Paradoksalnie dzieciaki nie mają grafiku wypełnionego zajęciami od rana do wieczora. Dzięki temu szybciej uczą się samodzielności i organizowania sobie czasu. Holenderskie dzieci nie mają grafiku wypełnionego po brzegi W wielu polskich rodzinach dzieci od najmłodszych lat żyją według napi…

samodzielne-dziecko-z-Holandii-453fef5.jpg
width: 1600
height: 1200

5 tekstów, które „złote dziecko” słyszy codziennie i gaśnie w ciszy. To plaga wśród polskich rodziców
type: item
date: 2026-05-25T19:08:45.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: psychologia
subject: rodzeństwo
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: Dla wielu rodziców to po prostu komplementy. Niewinne zdania, które mają budować dziecko. Psychologowie zwracają jednak uwagę, że właśnie w taki sposób często rodzi się tzw. syndrom złotego dziecka – rola, która z zewnątrz wygląda jak wyróżnienie, ale w rzeczywistości potrafi być ogromnym ciężarem.
encoded: „Golden child syndrome”, czyli „syndrom złotego dziecka”, nie jest oficjalną diagnozą medyczną, ale opisem toksycznej dynamiki rodzinnej. Najczęściej pojawia się w domach, gdzie jedno dziecko jest stawiane ponad rodzeństwem, idealizowane albo traktowane jako powód do dumy rodziców. Co to właściwie jest syndrom złotego dziecka? „Złote dziecko” to zwykle dziecko: najbardziej chwalone, uznawane za „bezproblemowe”, stawiane za wzór rodzeństwu, nadmiernie obciążane oczekiwaniami, oceniane głównie przez pryzmat sukcesów. Rodzice często nawet nie zauważają, że tworzą taki układ. Chcą motywować, wspierać albo są dumni z osiągnięć dziecka. Problem pojawia się wtedy, gdy miłość zaczyna być odczuwana jako warunkowa. Dziecko szybko uczy się, że: musi być grzeczne, nie może zawodzić, powinno być najlepsze, ma spełniać cudze oczekiwania. Takie dzieci często dorastają z ogromnym lękiem przed porażką, perfekcjonizmem i problemami z własną tożsamością. Dodatkowo boją się popełniać błędy, tłumią emocje, nie umieją prosić o pomoc, czują, że muszą zasłużyć na miłość i akceptację oraz nie są wystarczające takie, jakie są naprawdę. W efekcie wiele z nich „gaśnie po cichu”. Na zewnątrz nadal są świetnymi uczniami, pomagają w domu i nie sprawiają problemów. W środku czują jednak ciągłe napięcie i strach, że kiedyś przestaną być „wystarczające”. 5 tekstów, które „złote dziecko” słyszy codziennie 1. „Ty zawsze dajesz radę” Brzmi wspierająco, ale dziecko słyszy: „Nie mogę mieć słabszego momentu”. Z czasem przestaje mówić o trudnościach i ukrywa emocje, żeby nie rozczarować rodziców. 2. „Na tobie mogę polegać bardziej niż na rodzeństwie” To jeden z najbardziej obciążających komunikatów. Dziecko zaczyna czuć odpowiedzialność nie tylko za siebie, ale też za emocje rodziców i atmosferę w domu. 3. „Nie spodziewałam się tego po tobie” Dla „złotego dziecka” nawet drobny błąd może brzmieć jak katastrofa. Tak buduje się lęk przed porażką i perfekcjonizm. 4. „Zobacz, jak świetnie sobie radzisz” Pochwał…

syndrom-zlotego-dziecka--a7ebcb5.jpg
width: 1600
height: 1200

Millenialsi i Generacja X wychowują inaczej. Wyjątkowy spot Mamotoja.pl i Polki.pl na Dzień Matki
type: item
date: 2026-05-25T10:19:58.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: Dzień Mamy
subject: Dzień Matki
subject: wychowanie
description: Z okazji Dnia Matki redakcje Mamotoja.pl i Polki.pl stworzyły wspólny spot pokazujący, jak różnią się podejścia do wychowania dzieci wśród mam z Generacji X i Millenialsów i co mimo tych różnic pozostaje dokładnie takie samo.
encoded: "Załóż czapkę, bo jest zimno" czy "wyjdź i zobacz, czy zmarzniesz"? "Nie marudź" czy "pogadajmy o emocjach"? Wychowanie dzieci zmieniło się bardziej, niż wielu z nas wydaje się na pierwszy rzut oka. Właśnie o tym opowiada wyjątkowy spot przygotowany przez redakcje Mamotoja.pl i Polki.pl z okazji Dnia Matki. W krótkim materiale spotykają się przedstawicielki dwóch pokoleń mam (Generacja X i Millenialsów) i odpowiadają na pytania dotyczące codziennych sytuacji z dziećmi. Co zrobić, gdy dziecko rzuca się na podłogę w sklepie? Jak reagować na "nudzi mi się"? Czy pozwalać wspinać się wysoko na placu zabaw? Czy trzeba zmuszać do jedzenia? Ich odpowiedzi są różne, czasem zabawne, czasem bardzo charakterystyczne dla swoich czasów. Mamy z Generacji X częściej stawiały na samodzielność, odporność i zasadę "dzieci i ryby głosu nie mają". Dzisiejsi rodzice - głównie Millenialsi - dużo więcej mówią o emocjach, relacji i stawianiu granic bez zawstydzania dziecka. Ale ten spot nie jest o tym, kto wychowuje lepiej. To raczej opowieść o tym, że każde pokolenie rodziców daje dzieciom to, co samo uważało za najlepsze. Jedni wychowywali dzieci w świecie większej dyscypliny i mniejszej świadomości psychologicznej. Drudzy próbują być bardziej uważni, ale często jednocześnie mierzą się z ogromną presją idealnego rodzicielstwa. Najpiękniejszy moment pojawia się jednak na końcu, gdy pada pytanie: "Twoje dziecko przychodzi się przytulić?", odpowiedź obu kobiet jest niemal identyczna: "Tulę, tulę, tulę". I może właśnie w tym kryje się cała prawda o macierzyństwie - niezależnie od pokolenia.

Spot-na-Dzien-Mamy-f8c004a.jpg
width: 1600
height: 1200

Zadaję to 1 pytanie, gdy dziecko wpada w histerię. Wystarczą 2 minuty i biegnie się przytulić
type: item
date: 2026-05-24T11:33:45.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: rodzice
subject: wychowanie
subject: złość u dziecka
description: Gdy dziecko nie radzi sobie ze złością, większość rodziców próbuje je jak najszybciej uciszyć. Czasem wystarczy jedno pytanie, żeby emocje zaczęły powoli opadać.
encoded: Kiedy dziecko wpada w histerię, zamiast mówić „Uspokój się”, podejdź bliżej, kucnij (nawet w miejscu publicznym!) i zapytaj spokojnie: „Jak duży jest Twój gniew?”. Metoda na złość. Zapytaj: „Jak duży jest Twój gniew?” Dziecko patrzy na Ciebie tymi wielkimi, zapłakanymi oczami i zaczyna się zastanawiać nad Twoim pytaniem. Zaczyna analizować to, co czuje. Czasem rozkłada rączki, żeby pokazać, jak duży jest ten gniew, który w nim siedzi i za wszelką cenę próbuje się wydostać. Innym razem mówi: „większy niż dom” albo „tak wielki jak smok”. I właśnie wtedy dzieje się coś ważnego – złość przestaje być tylko krzykiem i chaosem. Dostaje nazwę, kształt, obraz. Dla małych dzieci emocje są przytłaczające. Nie rozumieją jeszcze, co się z nimi dzieje. Czują napięcie, frustrację, rozczarowanie, ale nie potrafią tego ubrać w słowa. Dlatego emocje wychodzą przez płacz, krzyk albo rzucanie przedmiotami. Pytanie o wielkość gniewu pomaga dziecku zatrzymać się choć na chwilę i skierować uwagę do środka. To pierwszy krok do wyciszenia. Dlaczego ta metoda działa lepiej niż zakazy? Wielu rodziców reaguje automatycznie: „Przestań krzyczeć”, „Natychmiast się uspokój”, „Nie przesadzaj”. Problem w tym, że dziecko w trakcie histerii często nie kontroluje jeszcze swoich emocji. Nakazy czy zakazy tylko zwiększają napięcie. Kiedy jednak kucamy obok i pytamy spokojnie o gniew, dziecko dostaje zupełnie inny komunikat: „Widzę, co czujesz. Chcę cię zrozumieć”. To zmienia bardzo dużo. Psychologowie od dawna podkreślają, że samo nazywanie emocji pomaga regulować układ nerwowy. Dziecko, które potrafi określić swój stan, łatwiej wraca do równowagi. Dlatego tak dobrze działają pytania o kolor złości, jej wielkość albo miejsce w ciele, w którym ta złość się znajduje. To nauka emocji, której większość z nas sama nigdy nie dostała. Najważniejsze dzieje się na poziomie relacji W tej metodzie nie chodzi tylko o pytanie. Kluczowe jest to, co dziecko widzi w naszym zachowaniu. Kiedy rodzic podchodzi, kuca i mówi…

mama-przytula-corke-po-ataku-zlosci-4edfeba.jpg
width: 1600
height: 1200

„Na przerwach muszę wiązać 11-latkom buty”. Nauczyciele wyznają, gdzie rodzice popełnili błąd
type: item
date: 2026-05-23T08:35:22.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: nauczyciel
subject: szkoła
subject: wychowanie
description: Pokolenie alfa nie umie sznurować butów, nie odczyta godziny na zegarze ze wskazówkami. Podstawowe działania arytmetyczne sprawiają problemy nawet licealistom. Nauczyciele ze smutkiem przyglądają się współczesnym dzieciakom.
encoded: Nauczyciele coraz częściej przyznają, że ich praca wygląda zupełnie inaczej niż jeszcze kilka, kilkanaście lat temu. Oprócz realizowania programu muszą dziś uczyć dzieci rzeczy, które kiedyś były oczywistością już na etapie przedszkola. Pedagodzy mówią nie tylko o problemach z nauką, ale też kompletnym braku samodzielności wśród pokolenia alfa. Ostatnio ogromne zainteresowanie wzbudził artykuł opublikowany przez BuzzFeed. Pedagodzy – od przedszkola po szkoły średnie i uczelnie wyższe – opowiedzieli o swoich doświadczeniach związanych z dziećmi i nastolatkami. Oto kilka z nich. „Wiążę buty dzieciom do piątej klasy” Na przerwach wciąż muszę wiązać buty uczniom od drugiej do piątej klasy. Nadal zapinam kurtki starszym dzieciom. Mam drugoklasistów, którzy nie potrafią otworzyć nowej książki i odpowiednio jej zagiąć, żeby się nie zamykała. Czwartoklasiści mają problem ze znalezieniem kolejnej strony w spiętym zestawie kartek. Pierwszoklasiści nie znają alfabetu, a trzecioklasiści wpadają w ogromne histerie, gdy nie uda im się skorzystać z huśtawki podczas przerwy. Przedszkolaki przewracają ławki, bo nie dostały niebieskiej kredki, a dzieci z pierwszej klasy nie umieją poprawnie trzymać nożyczek ani ołówków. Ta lista nie ma końca i wszystko sprowadza się do rodziców”. „Nie wiedzą, jak używać długopisu” „Dzieci nie mają pojęcia o wielkich literach ani interpunkcji. Pisane przez nich zdania nie mają sensu, a estetyczne pismo nie ma dla nich znaczenia. Wielu uczniów nie trzyma poprawnie przyborów do pisania i nie potrafi wiązać butów. Kiedy pytam, czy ktoś uczył ich tego w domu, odpowiadają, że nie”. „Licealiści nie potrafią dodawać i odejmować” „Mój zięć uczy matematyki w liceum i jest załamany tym, że dzieci nie potrafią wykonywać podstawowych działań, takich jak dodawanie, odejmowanie czy liczenie ułamków. Uważa też, że w dużej mierze to wina rodziców. Do tego dochodzą wszystkie te różne metody nauczania matematyki. Bardzo mi go szkoda. Jest absolwentem Akademii Marynarki…

dziecko-wiazace-buty-1006c8d.jpg
width: 1600
height: 1200

Japońskie dzieci nie grymaszą i szanują innych. Ich rodzice przestrzegają tych 5 zasad
type: item
date: 2026-05-22T06:12:55.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: Japońskie dzieci już od najmłodszych lat uczą się czegoś, z czym wielu dorosłych wciąż ma problem – szacunku do innych ludzi. Nie chodzi jednak o surową dyscyplinę czy ślepe posłuszeństwo. Sekret tkwi w codziennych nawykach, które rodzice powtarzają konsekwentnie każdego dnia.
encoded: W Polsce często skupiamy się na ocenach, obowiązkach i „grzeczności”, ale rzadziej uczymy dzieci uważności na potrzeby innych. Tymczasem japońska ekspertka parentingowa i autorka poradników dla rodziców, Lisa Katayama, przekonuje, że właśnie drobne codzienne rytuały mają największy wpływ na wychowanie empatycznego człowieka, który z szacunkiem podchodzi do innych ludzi i swojego otoczenia. Jej zdaniem dzieci nie uczą się szacunku z rodzicielskich kazań, lecz z obserwacji dorosłych. I właśnie dlatego japoński model wychowania tak bardzo różni się od tego, co na co dzień widzimy w polskich domach. Uprzejmość zaczyna się od prostego „dzień dobry” Według Lisy Katayamy jednym z najważniejszych nawyków w japońskim wychowaniu jest serdeczne i uprzejme witanie innych ludzi. W Japonii dzieci od najmłodszych lat słyszą ciepłe powitania od nauczycieli, sąsiadów czy innych rodziców. To codzienny rytuał, który pokazuje, że drugi człowiek jest ważny i zasługuje na uwagę. W polskich realiach często działamy automatycznie. Rodzice są zabiegani, odbierają dzieci ze szkoły w pośpiechu, a zwykłe „dzień dobry” bywa rzucane bez kontaktu wzrokowego albo pomijane całkowicie. Tymczasem dziecko bardzo szybko uczy się, że sposób, w jaki traktujemy innych, jest normą. Katayama podkreśla, że ciepłe powitanie nic nie kosztuje, a może całkowicie zmienić komuś dzień. Co ważniejsze – pokazuje dziecku, że świat wokół niego nie istnieje wyłącznie po to, by zaspokajać jego potrzeby. W Japonii uprzejmość nie jest dodatkiem do wychowania. Jest jego fundamentem. Japońskie dzieci wiedzą, że dom to wspólna odpowiedzialność Drugim nawykiem, który mocno odróżnia japońskie podejście od polskiego, jest uczenie dzieci sprzątania po sobie. Wielu polskich rodziców wyręcza dzieci, bo „tak jest szybciej”. Zabawki zbiera mama, talerze odnosi tata, a dziecko przyzwyczaja się, że ktoś zawsze posprząta za nie bałagan. Zdaniem Katayamy to ogromny błąd. Dzieci, które nie uczestniczą w codziennym dbaniu o przestrzeń, zac…

sekret-wychowania-japonskich-rodzicow-79ab2a0.jpg
width: 1600
height: 1200

„Nie zastępujmy siebie gadżetami”. Paweł Zawitkowski o tym, czego naprawdę potrzebuje niemowlę
type: item
date: 2026-05-21T11:12:59.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Rozwój
subject: Niemowlę
subject: podcast „Mamy to!”
subject: rozwój niemowlaka
subject: wychowanie
description: W świecie pełnym parentingowych gadżetów i presji "ogarniętego rodzicielstwa" Paweł Zawitkowski przypomina o czymś najważniejszym: małe dziecko najbardziej potrzebuje obecności rodzica. W podcaście "Mamy to!" ekspert mówi o bliskości, przebodźcowaniu i o tym, dlaczego po narodzinach dziecka nie da się żyć dokładnie tak samo jak wcześniej.
encoded: - Najważniejsze, co możemy dać dziecku w pierwszych miesiącach życia, to po prostu być z nim - mówi Paweł Zawitkowski w podcaście "Mamy to!". I choć dziś młodzi rodzice mają dostęp do setek poradników, gadżetów i "ułatwiaczy", ekspert wraca do rzeczy najbardziej podstawowej: bliskości, uważności i gotowości do zmiany swojego życia po narodzinach dziecka. W rozmowie z Martą Kabulską Paweł Zawitkowski opowiada o tym, dlaczego niemowlę nie potrzebuje tylu rzeczy, ile próbują sprzedać nam media społecznościowe i rynek parentingowy. I dlaczego pierwsze miesiące życia dziecka są inwestycją, której nie da się "zorganizować między obowiązkami". "Dziecko potrzebuje przede wszystkim nas" Na pytanie o to, co daje maluszkowi poczucie bezpieczeństwa w pierwszych miesiącach życia, Paweł Zawitkowski odpowiada bez wahania: - Bycie z nim. To jest pierwsza rzecz. W pierwszych miesiącach życia rodzice bardzo szybko uczą się też, że to właśnie te najprostsze rzeczy budują codzienny spokój - bliskość, przewidywalność i komfort dziecka. Czasem znaczenie mają drobiazgi: miękki koc, znajomy zapach czy pieluszka, która nie podrażnia delikatnej skóry niemowlęcia. Właśnie dlatego wielu rodziców zwraca uwagę na rozwiązania stworzone z myślą o wrażliwej skórze maluchów, takie jak pieluszki Bella Baby Happy Soft&Delicate. Ekspert podkreśla jednocześnie, że rodzice nie mogą zapominać o sobie i własnych granicach. - Trzeba szanować swój własny organizm. To jest apel do mam i do tatów - mówi. Jego zdaniem problem zaczyna się wtedy, gdy próbujemy zastępować swoją obecność kolejnymi akcesoriami. - Nie zastępujemy siebie gadżetami, wieszakami i tak dalej - podkreśla. Leżaczek nie jest problemem. Problemem jest "cały czas" W podcaście pojawia się też temat leżaczków i bujaczków, wokół których od lat narosło wiele dyskusji. Paweł Zawitkowski przyznaje, że z punktu widzenia rozwoju dziecka takie sprzęty zaczynają mieć większy sens dopiero około piątego-szóstego miesiąca życia. - Wcześniej to kompletnie d…

zdjecie-glowne-1600-px-1-74cc8f6.jpg
width: 1600
height: 1200

„Starałam się być mamą dobrą”. Odcinek specjalny „Mamy to!” wzruszył nas wszystkie
type: item
date: 2026-05-20T13:47:29.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: Dzień Mamy
subject: Dzień Matki
subject: podcast „Mamy to!”
subject: wychowanie
description: W specjalnym odcinku podcastu "Mamy to!" z okazji zbliżającego się Dnia Matki usiadłam do rozmowy z moimi trzema córkami: 21-letnią Alicją oraz 19-letnimi bliźniaczkami Julią i Nel. Nie wiedziałyśmy do końca, dokąd ta rozmowa nas zaprowadzi. I właśnie dlatego była tak prawdziwa.
encoded: Są takie słowa, które trafiają prosto w miejsce, którego na co dzień nawet nie pokazujemy światu. Zwłaszcza matkom, bo chyba każda z nas - niezależnie od tego, ile przeczytała książek, ile popełniła błędów i ile rzeczy zrobiła dobrze - nosi w sobie jedno ciche pytanie: "Czy byłam dobrą mamą?". Cały odcinek można obejrzeć na YouTube Mamotoja. "Zawsze mogłam się przytulić" Kiedy zapytałam dziewczyny, co zrobiłam dobrze jako mama, zapadła chwila ciszy. A potem padły słowa, które chyba zostaną ze mną na zawsze. - Na pewno bliskość. Zawsze mogłam się przytulić - powiedziała jedna z córek. I nagle pomyślałam, że może właśnie o to chodzi bardziej niż o perfekcję. Nie o idealne obiady czy perfekcyjnie prowadzony dom. Nie o to, czy zawsze miałyśmy cierpliwość. Tylko o to, czy dziecko czuło, że może przyjść, przytulić się, być blisko, nawet bez słów. Dziewczynki mówiły, że nigdy nie słyszały ode mnie: "nie teraz". Że zawsze mogły przyjść się przytulić i że to zostało z nimi do dziś. To niezwykłe, jak często właśnie takie rzeczy budują dzieci na całe życie. Nie chciałam wychować swoich kopii Bardzo poruszył mnie też moment, kiedy jedna z córek powiedziała, że dawałam im przestrzeń do bycia sobą. I rzeczywiście - patrząc dziś na nasze życie rodzinne - widzę, ile tam było różnic. Każda z dziewczynek była zupełnie inna. Każda miała własny charakter, własne potrzeby, własny sposób patrzenia na świat. Jedna nie jadła mięsa, druga czegoś nie lubiła, trzecia miała własny rytm życia. I choć czasem było trudno, nigdy nie chciałam wychować trzech identycznych dziewczynek. - Dałaś nam przestrzeń na bycie sobą - usłyszałam podczas rozmowy. To zdanie bardzo mnie zatrzymało. Mam poczucie, że często jako rodzice - zupełnie nieświadomie - próbujemy trochę "dopasować" dzieci do własnej wizji życia. Chcemy, żeby było łatwiej, spokojniej, wygodniej. A dzieci przecież nie przyszły na świat po to, żeby były naszym odbiciem. "Przeżyłaś bardzo dużo" W pewnym momencie rozmowa zeszła na coś znacznie g…

Mamy-to-3-1cbf293.jpg
width: 1600
height: 1200

Specjalny odcinek „Mamy to!”. Czego nauczyły mnie moje córki?
type: item
date: 2026-05-20T13:40:19.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: Dzień Mamy
subject: Dzień Matki
subject: podcast „Mamy to!”
subject: wychowanie
description: W specjalnym odcinku podcastu "Mamy to!" nagranym z okazji zbliżającego się Dnia Matki usiadłam do rozmowy z moimi trzema córkami: 21-letnią Alicją oraz 19-letnimi bliźniaczkami Julią i Nel. I mam poczucie, że w tej rozmowie usłyszałam coś bardzo ważnego. Nie o macierzyństwie, ale o życiu.
encoded: W rodzicielstwie bardzo często skupiamy się na tym, czego dzieci trzeba nauczyć, jak je wychować, jak przygotować do życia, jak sprawić, żeby były silne, szczęśliwe i poradziły sobie w świecie. Ja zaś ostatnio coraz częściej myślę o czymś zupełnie odwrotnym: Czego my - dorośli - możemy nauczyć się od własnych dzieci? Cały odcinek można obejrzeć na YouTube Mamotoja. "Zawsze będziemy dziećmi" W pewnym momencie zapytałam dziewczynki, czego mogę się nauczyć od ich pokolenia. Odpowiedź przyszła natychmiast. - My zawsze będziemy dziećmi. Zawsze mamy w sobie multum z dziecka - powiedziała jedna z córek. I nagle zrobiło mi się bardzo ciepło na sercu, bo pomyślałam, że może właśnie tego najbardziej boimy się jako dorośli - nie starzenia, tylko utraty tej części siebie, która jeszcze potrafi się wygłupiać, zachwycać i śmiać bez powodu. Dziewczynki mówiły o tym, że mimo dorosłości zawsze będą tymi samymi siostrami, które kłóciły się na trampolinie, wygłupiały i robiły tysiąc absurdalnych rzeczy. Podkreślały, że dorastanie nie musi oznaczać rezygnacji z lekkości. I chyba właśnie tego dziś bardzo potrzebujemy. Wewnętrzne dziecko nie znika Mam poczucie, że nasze pokolenie kobiet przez lata uczyło się przede wszystkim bycia "poważną", odpowiedzialną, rozsądną, zorganizowaną. Taką, która ogarnia życie. A przecież gdzieś pod tym wszystkim nadal jesteśmy też dziewczynkami. Takimi, które czasem chciałyby założyć różową sukienkę bez tłumaczenia się światu. Zrobić sobie dziwną fryzurę. Tańczyć w kuchni. Kupować śmieszne rzeczy. Pojechać autem i udawać, że obok kierownicy prowadzi się własny samochód. I właśnie o tym rozmawiałyśmy. - Jak ma się ochotę założyć tiulową różową sukienkę, to trzeba ją po prostu założyć" - powiedziałam podczas podcastu i sama się wtedy uśmiechnęłam, bo naprawdę coraz bardziej wierzę, że wolność zaczyna się od takich małych rzeczy. Tydzień dziwnych fryzur Jest w tej rozmowie moment, który kocham szczególnie. Przypomniałyśmy sobie historię Alicji z podstawówki. …

Mamy-to-2-8ceb2f8.jpg
width: 1600
height: 1200

„Nie zrobiłaś nic źle”. Specjalny odcinek „Mamy to!” z moimi córkami
type: item
date: 2026-05-20T13:33:55.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: Dzień Mamy
subject: Dzień Matki
subject: podcast „Mamy to!”
subject: wychowanie
description: W specjalnym odcinku podcastu "Mamy to!" z okazji zbliżającego się Dnia Matki usiadłam do rozmowy z moimi trzema córkami - 21-letnią Alicją oraz 19-letnimi bliźniaczkami Julią i Nel. Rozmawiałyśmy o różnicach pokoleniowych, wychowaniu i o tym, jak bardzo zmienił się świat rodzicielstwa. I muszę przyznać: to była jedna z najbardziej poruszających rozmów, jakie odbyłam.
encoded: "Dzieci i ryby głosu nie mają" "Dzieci i ryby głosu nie mają", "nie noś, bo przyzwyczaisz", "niech się wypłacze, nauczy się zasypiać" - jeszcze kilkanaście lat temu wiele takich zdań było traktowanych jak oczywistość. Powtarzali je eksperci w telewizji, babcie, znajomi i poradniki dla rodziców. Dziś coraz częściej słyszymy, że te same metody mogły ranić dziecięce emocje i poczucie bezpieczeństwa. Cały odcinek można obejrzeć na kanale YouTube Mamotoja. "My więcej rozmawiamy o emocjach" Kiedy zapytałam dziewczynki, co ich pokolenie robi lepiej niż moje, odpowiedź pojawiła się bardzo szybko. - Myślę, że ogólnie komunikujemy się - o uczuciach, emocjach i o tym, co się dzieje. Bardziej skupiamy się na drugim człowieku - powiedziała jedna z córek. I chyba właśnie to jest jedna z największych zmian, jakie zaszły w rodzicielstwie przez ostatnie lata. Dziś dzieci mają prawo mówić o swoich emocjach. Rodzice coraz częściej próbują słuchać zamiast tylko wychowywać. Coraz więcej mówi się o bliskości, regulacji emocji i budowaniu relacji zamiast ślepego posłuszeństwa. Ale prawda jest też taka, że rodzice mojego pokolenia często robili dokładnie to, czego ich uczono. Kiedyś "dobra metoda", dziś coś nie do pomyślenia W czasie rozmowy wrócił temat popularnych dawniej metod usypiania dzieci. Tych, które dziś dla wielu rodziców byłyby nie do zaakceptowania. - To była metoda, którą bardzo popularna osoba od wychowania pokazywała w telewizji. Mówiła, że dziecko trzeba zostawić na kilka minut, niech płacze, potem wejść do pokoju i znowu wyjść. Dzięki temu miało nauczyć się zasypiać - wspominałam podczas podcastu. Dziś coraz częściej słyszymy, że takie podejście może budować w dziecku poczucie samotności i stresu. Ale wtedy? Wtedy wielu rodziców naprawdę wierzyło, że robi dobrze. I właśnie to było dla mnie najbardziej poruszające w tej rozmowie z córkami - że one potrafią spojrzeć na tamte czasy z czułością, a nie oskarżeniem. - To był inny świat wtedy - powiedziała jedna z nich. "Nie zro…

Mamy-to-1-0674c9b.jpg
width: 1600
height: 1200