Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-09-07T19:09:06.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Szkoła zakazała uczniom chodzenia w dresach. „Niemcy i Anglicy znają zasady kultury, tylko Polaczki robią problem”
items: Zwróciła uwagę dzieciom demolującym altanę śmietnikową. Ich odpowiedź to dowód, że bezstresowe wychowanie nie działa
items: Dantejskie sceny w Biedronce: 8-latek robił to na oczach wszystkich. Matka próbowała zachować twarz
items: Pracownica zgasiła bezczelną matkę jednym zdaniem. Scena z IKEA to dowód, że wychowujemy rozwydrzone pokolenie
items: Koledzy z klasy wyśmiali buty jej syna. „Rodzice nie nauczyli szczyli szacunku, to ja im pokażę, gdzie raki zimują”
items: Płaci dzieciom za oceny, czytanie książek i spacery. „Na przyjemności trzeba sobie zapracować”
items: Skandaliczne sceny w tramwaju. „Po wszystkim matka wyjęła chusteczki i udawała, że nic się nie stało”
items: Dziecko wyprowadzało psa na osiedlu. „Załatwił na się na chodniku. Zapytałam chłopaka, czy posprząta, i naskoczyła na mnie matka”
items: Rodzice założyli grupę na WhatsAppie, by krytykować nauczycieli. „Pisali, że pewnie zaraz zaciążę”
items: Japońska metoda: obowiązki domowe ważniejsze niż oceny. Polscy rodzice łapią się za głowy
items: Krzyknęła imię obcej osoby podczas napadu złości u córki. To, co zobaczyła sekundę później, zaskakuje nawet psychologów
items: Jej synowie wrócili z wakacji u dziadków jacyś inni. „Nie sądziłam, że będę nasyłać policję na własnego teścia”
items: Z Pobierowa wróciła zniesmaczona. „Podłoga aż się kleiła, a po tym, co powiedziała matka, kelnerka się rozpłakała”
items: Japończycy odkryli sekret samodzielności dzieci. Oto co naprawdę może robić 4-latek w kuchni
items: Pokolenie X to kiepscy rodzice, ale cudowni dziadkowie. „Na syna działała tylko twarda ręka, ale wnuczka to aniołek. Nieba jej uchylę”
items: Współczesne matki nie umieją stawiać granic. Scena z kawiarni to dowód, że łagodne rodzicielstwo nie działa
items: Nie bądź dla nastolatka guru. Wtedy jest szansa, że naprawdę z tobą porozmawia
items: Matka rozkręciła aferę na środku Biedronki. „Od dwóch winogronek nikt nie zbiednieje, a Maksio był głodny”
items: Gdy dziecko wybucha złością, stosuję metodę 3-3-3. Nie muszę nawet podnosić głosu
items: "My uczymy się tego na terapii.". Nastolatek może wiedzieć to dużo wcześniej
items: "Mamo, nie musisz mi radzić!". Czego potrzebuje dziecko, gdy cierpi?
items: Na ręczniku obok rozgrywał się dramat: wszyscy patrzyli, co dzieje się z tym dzieckiem. Matka milczała, a ojciec powtarzał jedno zdanie
items: Rodzice płacą, żeby ich dzieci spały na dworze. „Córka codziennie wraca brudna i szczęśliwa”
items: Te 4 zdania powinny zniknąć z rodzicielskiego słownika. Mówimy je nagminnie i zostawiamy ślad na lata
items: Nawet 9-latki boją się starości. „Córka prosiła, bym kupiła jej krem anti-aging, bo wszystkie koleżanki takich używają”

Szkoła zakazała uczniom chodzenia w dresach. „Niemcy i Anglicy znają zasady kultury, tylko Polaczki robią problem”
type: item
date: 2026-09-07T19:08:14.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Uczeń
subject: szkoła
subject: ubrania
subject: wychowanie
description: Nowy rok szkolny i nowe zasady. Jedna z nich szczególnie zaskoczyła Joannę Kamińską, Polkę mieszkającą w Belgii. Jej syn wrócił ze szkoły i oznajmił, że uczniowie nie mogą już przychodzić w dresach. Problem w tym, że właśnie takie ubrania rodzina kupiła dziecku przed rozpoczęciem roku. Pod wpisem szybko rozgorzała dyskusja. Część osób przyznała mamie rację, ale inni wytknęli jej, że szkoła może przecież uczyć także tego, jak ubrać się stosownie do okazji.
encoded: „Zaczął się nowy rok szkolny, więc oczywiście zaczęły się też... nowe absurdy” – rozpoczęła swój wpis Joanna Kamińska. Jak opisała, 1 września syn wrócił ze szkoły i już na dzień dobry przekazał jej nową zasadę. Kobiecie trudno było ukryć zdziwienie. Przed rozpoczęciem roku szkolnego kupiła synowi kilka nowych, wygodnych kompletów. Jak podkreśliła, zrobiła to również dlatego, że dresy są bardzo popularnym strojem wśród chłopców z jego klasy. Autorka zastanawia się więc, dlaczego właśnie ten element garderoby stał się dla szkoły problemem. „Nie wiem, czym dokładnie zagrażają szkolnej społeczności spodnie dresowe. Może obniżają poziom matematyki? Może utrudniają naukę niderlandzkiego?” – ironizowała. Jej zdaniem trudno pogodzić taki zakaz z problemami, z którymi szkoła mierzyła się wcześniej. Jak wspomina, w ciągu ostatnich dwóch lat zdarzało się, że 20–30 proc. lekcji nie odbywało się z powodu braku nauczycieli, a dzieci zamiast na zajęciach spędzały czas na świetlicy. „Ale spokojnie. Najważniejsze, żeby nie siedziały w dresach” – podsumowała z przekąsem. Jednocześnie zaznaczyła, że zupełnie inaczej patrzy na zakaz używania telefonów podczas lekcji. Ten uważa za rozsądny, bo uczniowie powinni się uczyć, zamiast scrollować TikToka pod ławką. „Szkoła uczy. Właściwy strój do właściwego miejsca” Nie wszyscy komentujący podzielili jednak oburzenie mamy. Jedna z kobiet zwróciła uwagę, że problem może nie dotyczyć samych dresów, lecz tego, czego szkoła chce nauczyć dzieci. „Szkoła to nie sala ćwiczeń fizycznych, gdzie wymagany jest dres. Bardzo dobrze. Mieszkam w Holandii i z odległości poznaję rodaków, którzy chodzą w dresach” – napisała. Jej zdaniem w Holandii strój sportowy traktowany jest przede wszystkim jako ubranie do ćwiczeń, biegania czy uprawiania sportu. Na co dzień wiele osób wybiera jeansy lub spodnie materiałowe. Podobne argumenty pojawiły się w innych komentarzach. Jedna z internautek zwróciła uwagę, że szkoła może być miejscem, w którym dzieci uczą się równi…

chlopiec-w-wieku-szkolnym-w-dresie-f71d32e.jpg
width: 1600
height: 1200

Zwróciła uwagę dzieciom demolującym altanę śmietnikową. Ich odpowiedź to dowód, że bezstresowe wychowanie nie działa
type: item
date: 2026-09-07T10:15:09.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nastolatki
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: Dzieci mogą być głośne, mają prawo do popełniania błędów i robienia niezbyt rozsądnych rzeczy. Od tego jest dzieciństwo. Problem pojawia się wtedy, gdy nikt nie pokazuje im, gdzie kończy się zabawa, a zaczyna wandalizm.
encoded: Przypadkiem trafiłam na post z lokalnej grupy na Facebooku. Jego autorka apelowała do rodziców kilku chłopców, którzy od kilku dni mieli demolować gabaryty pozostawione przy altanie śmietnikowej. Dzieci miały łamać porzucone przedmioty, skakać po nich i zostawiać po sobie bałagan. Najbardziej zastanawiająca okazała się jednak ich odpowiedź na zwróconą uwagę: skoro rzeczy są „niczyje”, można z nimi robić, co się chce. Dzieci niszczą, a dorośli mają posprzątać Dziecięca ciekawość i potrzeba odkrywania są czymś zupełnie naturalnym. Jest jednak ogromna różnica między zabawą a celowym niszczeniem rzeczy. Jeśli kilku chłopców przez kilka dni łamie przedmioty, skacze po nich i urządza sobie z nich plac zabaw, to nie jest już niewinna dziecięca psota. To zachowanie, które powinno spotkać się z reakcją dorosłych. Bo przecież ktoś później musi ten bałagan posprzątać. Ktoś musi zebrać połamane elementy, wynieść je i doprowadzić wspólną przestrzeń do porządku. Dzieci mogą tego nie rozumieć – właśnie dlatego powinien im to wytłumaczyć rodzic. Najbardziej uderza reakcja na zwróconą uwagę W tej historii jest jednak coś jeszcze bardziej niepokojącego. Nie tylko samo demolowanie, ale również sposób, w jaki chłopcy zareagowali na słowa sąsiadki, która próbowała zwrócić im uwagę. Zamiast zwykłego „przepraszam” czy choćby odejścia od altany, mieli odpowiedzieć opryskliwie, że skoro pozostawione tam rzeczy są niczyje, mogą z nimi robić, co chcą. To pokazuje problem, który wykracza poza jedną osiedlową altanę. Dziecko musi przecież wiedzieć, że dorosłej osobie, która spokojnie zwraca uwagę na niewłaściwe zachowanie, należy się szacunek. Nie każda uwaga jest atakiem, a dorosły sąsiad nie musi być rodzicem, żeby móc powiedzieć: „Przestańcie to niszczyć”. Dzieci mają prawo być głośne, bawić się i popełniać błędy. Nie mają jednak prawa traktować wspólnej przestrzeni jak miejsca, w którym nie obowiązują żadne zasady. Granice nie są wrogiem dziecka Od lat toczy się dyskusja o tym, jak wychowyw…

altana-smietnikowa-4079346.jpg
width: 1600
height: 1200

Dantejskie sceny w Biedronce: 8-latek robił to na oczach wszystkich. Matka próbowała zachować twarz
type: item
date: 2026-09-07T06:12:14.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: wychowanie
subject: zakupy z dzieckiem
description: Każdy rodzic zna ten moment, kiedy własne dziecko robi coś, czego nie powinno, a wokół nagle pojawiają się spojrzenia obcych ludzi. W domu łatwiej być konsekwentnym, w sklepie dochodzi jeszcze wstyd i myśl: „Co oni sobie o mnie pomyślą?”. Historia 8-latka, który uparcie sięgał po winogrona mimo zakazu mamy, pokazuje, jak łatwo w takich sytuacjach zgubić to, co najważniejsze – samą granicę.
encoded: Zaczęło się niewinnie. Chłopiec sięgnął po kiść winogron, oderwał jedno i włożył do ust. Matka od razu powiedziała, żeby przestał, bo przecież jeszcze za nie nie zapłacili. Chwilę później zrobił to ponownie – tym razem spojrzał na nią, jakby specjalnie chciał sprawdzić, czy naprawdę mu zabroni. „Odłóż to, jeszcze nie zapłaciliśmy” Kobieta zorientowała się, że chłopiec je winogrona już po pierwszym owocu. Podeszła do niego i spokojnie powiedziała, żeby odłożył kiść do koszyka. Tłumaczyła mu, że najpierw trzeba za zakupy zapłacić, a dopiero potem można jeść. Chłopiec nie wyglądał jednak na szczególnie przejętego. Oderwał następne winogrono i zjadł je na oczach matki. Ta tym razem powiedziała ostrzej: „Przestań. Mówiłam ci, że nie wolno”. Chłopiec wzruszył ramionami. Wokół zaczęli pojawiać się ludzie. Ktoś stojący przy sąsiedniej półce spojrzał w ich stronę, starsza kobieta przechodząca z wózkiem zatrzymała wzrok na chłopcu, a matka wyraźnie zaczęła się tym wszystkim przejmować. Nie dlatego, że nie wiedziała, co zrobić. Raczej dlatego, że nagle znalazła się w sytuacji, w której jej własne dziecko postanowiło sprawdzić granice dokładnie tam, gdzie granice są dość oczywiste. Chłopiec sięgnął po kolejne winogrono. Matka złapała go za rękę i powiedziała: „Naprawdę chcesz, żebym teraz przy wszystkich ci tłumaczyła, że nie wolno?”. I właśnie wtedy było widać, że bardziej niż na samym zachowaniu syna zależy jej już na tym, żeby sytuacja nie zrobiła się jeszcze bardziej niezręczna. Dziecko sprawdza, jak daleko może się posunąć Takie sytuacje są dla rodzica wyjątkowo trudne. W domu można spokojnie powiedzieć dziecku, że czegoś nie wolno, poczekać na reakcję i konsekwentnie doprowadzić sprawę do końca. W sklepie, kiedy obok stoją obcy ludzie, pojawia się dodatkowe napięcie. Rodzic zaczyna się zastanawiać, czy dziecko zaraz zrobi coś jeszcze, czy ktoś pomyśli, że nie potrafi go wychować, czy może lepiej odpuścić, żeby nie robić sceny. Tyle że dziecko bardzo szybko może zauważyć t…

dzial-z-owocami-w-Biedronce-f2c5845.jpg
width: 1600
height: 1200

Pracownica zgasiła bezczelną matkę jednym zdaniem. Scena z IKEA to dowód, że wychowujemy rozwydrzone pokolenie
type: item
date: 2026-09-06T10:15:18.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: Ikea
subject: mama
subject: rodzice
subject: wychowanie
subject: zakupy z dzieckiem
description: Julia długo obserwowała tę matkę i jej dzieci, zastanawiając się, czy kobieta naprawdę nie widzi, co się dzieje. Kiedy w końcu zwróciła się do pracownicy restauracji, padła odpowiedź, po której zrobiło się niezręcznie.
encoded: Sobota rano, restauracja w IKEA. Przy ladzie ustawia się kolejka, ludzie przesuwają tacki, wybierają pieczywo i czekają na ciepłe dania. Julia przyszła tam z mężem na śniadanie i spokojnie czekała na swoją kolej. Przed nimi stała matka z dwójką dzieci, chłopców mniej więcej w wieku 5-7 lat. To, co działo się chwilę później, sprawiło, że Julia z jednej strony poczuła ogromne zażenowanie, a z drugiej pomyślała, że czasami dzieci wcale nie potrzebują kolejnego wykładu o dobrym zachowaniu. Najpierw trzeba go dać ich rodzicom. Dzieci dotykały jedzenia, mama nie reagowała Dzieci traktowały restaurację jak plac zabaw. Kręciły się przy ladzie, sięgały po różne produkty, dotykały pieczywa i nakładały na talerz kolejne rzeczy, raczej bez większego zastanowienia. Julia obserwowała, jak jedno z nich rozgrzebuje pieczarki, drugie dotyka bułek, a potem tak nieporadnie nakłada na talerz kiełbaskę, że ta wylądowała na posadzce. Dzieci zachowywały się głośno i chaotycznie, ale najbardziej Julię zaskoczyło to, że ich mama w ogóle nie zwracała na nie uwagi. W pewnym momencie kobieta spojrzała w stronę pracownicy restauracji i rzuciła: – A naleśniki kiedy? Tyle. Bez „dzień dobry”, bez „przepraszam”, bez „czy mogę zapytać”. Julia pomyślała, że pracownica pewnie po prostu odpowie, kiedy będą gotowe. Tymczasem kobieta za ladą spojrzała na klientkę i z pełnym spokojem powiedziała: – Dzień dobry, szanowana pani. Nie uczyli pani, że najpierw wypada się przywitać? Pracownica dała matce lekcję wychowania Julia przyznaje, że na moment zapanowała cisza. Matka wyraźnie się skonsternowała. Chyba nie spodziewała się, że ktoś zwróci jej uwagę, i to w tak bezpośredni sposób. Pracownica jednak nie podniosła głosu. Nie była nieuprzejma. Wręcz przeciwnie – mówiła spokojnie, kulturalnie, niemal jak nauczycielka tłumacząca komuś podstawową zasadę. Zwróciła kobiecie uwagę, że powinna posprzątać po dzieciach i bardziej zwracać uwagę na to, jak zachowują się przy ladzie. Powiedziała też kilka zdań o szacunku…

sniadanie-w-Ikea-ca2f6a4.jpg
width: 1600
height: 1200

Koledzy z klasy wyśmiali buty jej syna. „Rodzice nie nauczyli szczyli szacunku, to ja im pokażę, gdzie raki zimują”
type: item
date: 2026-09-06T07:15:46.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Uczeń
subject: list do redakcji
subject: pieniądze
subject: szkoła
subject: wychowanie
description: Dzieci potrafią być bezlitosne, zwłaszcza kiedy znajdą coś, co wyróżnia kolegę z grupy. Dla dorosłego stare buty mogą być po prostu starymi butami. Dla dziecka kilka złośliwych komentarzy może jednak wystarczyć, żeby nagle zacząć wstydzić się czegoś, co jeszcze dzień wcześniej było zupełnie normalne.
encoded: Czasem wystarczy jeden komentarz, żeby dziecko zaczęło patrzeć na siebie zupełnie inaczej. Syn pani Karoliny przez kilka dni nie chciał zakładać do szkoły swoich ulubionych butów. Kiedy matka w końcu zapytała, o co chodzi, usłyszała historię, która mocno ją zdenerwowała. „Mamo, oni się śmiali z moich butów” Dzień dobry, piszę, bo do tej pory nie mogę uwierzyć, jak łatwo dzieci potrafią zrobić komuś przykrość, kiedy nikt wcześniej nie nauczył ich, że pewnych rzeczy po prostu się nie mówi. Mój syn wrócił ze szkoły zły i zawstydzony, bo kilku chłopaków zaczęło wyśmiewać jego buty. Chyba jeszcze bardziej niż ich zachowanie zdenerwowała mnie późniejsza reakcja rodziców. Usłyszałam od jednej z mam, że „dzieci przecież tylko żartowały”. No właśnie. Dla nich żart, dla mojego dziecka powód, żeby następnego dnia nie chciało iść do szkoły. Mój syn chodzi do piątej klasy. Nie kupuję mu wszystkiego, czego zażyczy sobie pod wpływem kolegów. Staram się wybierać rzeczy dobre jakościowo i takie, na które po prostu nas stać. Tym razem kupiliśmy mu nowe buty sportowe. Nie były markowe, ale syn sam je wybrał i naprawdę mu się podobały. Wrócił ze szkoły i od razu zauważyłam, że coś jest nie tak. Zapytałam, co się stało. Najpierw wzruszył ramionami, ale po chwili powiedział: – Chłopaki śmiali się z moich butów. Zapytałam, co dokładnie mówili. – Że wyglądają jak z bazaru. Że ich rodzice kupują sobie Nike, a ja mam jakieś „chińskie”. Podobno zaczęli też porównywać swoje buty i śmiać się, że mój syn ma najgorsze. Pytali, czy nie mamy pieniędzy i czy jesteśmy biedni. Serce mi pękło. Nie dlatego, że ktoś skrytykował buty. Dzieci mają różne gusta. Zabolało mnie to, że kilku chłopaków urządziło sobie zabawę kosztem mojego syna. Napisała do jednej z matek Powiedziałam mu, żeby następnym razem odpowiedział, że jemu jego buty się podobają i nie interesuje go, co myślą inni. – Ale oni będą się dalej śmiać – odpowiedział. Znam kilku rodziców z klasy, więc nie miałam problemu, żeby dowiedzieć się, kt…

uczen-placze-na-korytarzu-szkolnym-2569286.jpg
width: 1600
height: 1200

Płaci dzieciom za oceny, czytanie książek i spacery. „Na przyjemności trzeba sobie zapracować”
type: item
date: 2026-09-06T06:12:22.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Rodzina
subject: pieniądze
subject: tata
subject: wychowanie
description: Czy dziecko powinno dostawać pieniądze za dobre oceny, czytanie książek albo aktywność fizyczną? Dla jednych to świetna lekcja przedsiębiorczości i odpowiedzialności, dla innych – prosty sposób na zabicie wewnętrznej motywacji.
encoded: Dawid Pałka, przedsiębiorca i ojciec, postanowił wprowadzić w swoim domu system, w którym dzieci mogą zarabiać na określonych aktywnościach. Jak twierdzi, efekt przeszedł jego oczekiwania. „Zniknęło u nas: tato, dej mi” Dawid Pałka opisał swój pomysł na Facebooku. Jak tłumaczy, na początku poprzedniego roku szkolnego wprowadził w domu zasady, dzięki którym – jak sam twierdzi – skończyło się proszenie rodziców o pieniądze na kolejne zachcianki. „Na początku zeszłego roku szkolnego wprowadziłem w domu system, dzięki któremu zniknęło u nas „tato, dej mi”. A dzieci nazwały mnie najlepszym ojcem na świecie...” – napisał. Jego zasada jest prosta: pieniądze nie są tematem tabu, ale na przyjemności trzeba sobie zapracować. Dlatego dzieci dostały konkretne możliwości zarabiania. Podstawą jest kieszonkowe w wysokości 100 zł miesięcznie. Autor zaznacza jednak, że ta kwota z założenia ma być niewystarczająca na potrzeby dzieci, tak by zachęcić je do zarabiania. Dzieci mogą zarobić m.in. 50 zł za każde 20 kilometrów spacerów, kolejne 50 zł za każde pięć piątek zdobytych w szkole oraz 50 zł za każde przepracowane pięć godzin. Na tym system się nie kończy. W rodzinie obowiązuje również czytanie 10 stron dziennie. Za dodatkowe pięć stron dziecko może otrzymać 10 minut grania na konsoli, ale czas ten można wykorzystać wyłącznie w weekend. Jeśli dziecko zdecyduje się zainwestować własne pieniądze, ojciec dokłada do inwestycji drugie tyle, ale w zamian otrzymuje 30 proc. zysku. Warunki całego systemu można natomiast renegocjować raz w roku – pod warunkiem przedstawienia rzeczowych argumentów. „Jakie są Wasze reguły, które budują w dzieciach właściwe postawy życiowe?” – zapytał na koniec. Pod postem, co zrozumiałe, pojawiło się ponad tysiąc komentarzy. „Wszystko zostało zmontowane” Nie wszystkim rodzicom pomysł przypadł do gustu. Najwięcej emocji wzbudziło to, że pieniądze pojawiają się niemal przy każdej aktywności – również takiej, która zwykle powinna być dla dziecka naturalną częśc…

dziecko-liczy-pieniadze-dec4b05.jpg
width: 1600
height: 1200

Skandaliczne sceny w tramwaju. „Po wszystkim matka wyjęła chusteczki i udawała, że nic się nie stało”
type: item
date: 2026-09-05T19:08:37.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: To miała być zwykła podróż tramwajem, ale po kilku minutach część pasażerów zaczęła nerwowo zerkać w stronę jednej z siedzących kobiet. Obok niej siedziała około trzyletnia dziewczynka, która najwyraźniej znalazła sobie wyjątkowo obrzydliwą zabawę. Najbardziej zaskakujące nie było jednak to, co robiło dziecko, ale reakcja jego mamy, która najwyraźniej uznała, że skoro córka jest mała, to właściwie wszystko jej wolno.
encoded: Historię opowiedziała mi znajoma, która jechała tramwajem przez centrum miasta. Kobieta usiadła niedaleko matki z małą dziewczynką. Dziecko mogło mieć trzy lata i początkowo niczym szczególnym się nie wyróżniało. Po kilku minutach zaczęło jednak pluć na podłogę. Najpierw raz, potem drugi, jakby dziewczynka sprawdzała, co się stanie. Później coraz częściej. Ślina lądowała na podłodze, a mała najwyraźniej świetnie się przy tym bawiła. Matka siedziała obok i patrzyła na córkę, ale nie zrobiła właściwie nic. Nie powiedziała, że tak się nie zachowujemy, nie próbowała jej odwrócić uwagi, nie poprosiła, żeby przestała. W końcu jeden z pasażerów nie wytrzymał i zwrócił kobiecie uwagę. – Proszę coś z tym zrobić. Ona pluje na podłogę, ludzie zaraz będą po tym chodzić. Zamiast zwykłego „przepraszam” kobieta spojrzała na niego z miną, jakby właśnie usłyszała najbardziej absurdalną uwagę na świecie. – To jest małe dziecko – odpowiedziała opryskliwie. – Naprawdę nie ma pan większych problemów? „Przecież to tylko ślina” Pasażer próbował jeszcze spokojnie powiedzieć, że chodzi wyłącznie o podstawową higienę i kulturę zachowania w miejscu publicznym. Matka najwyraźniej nie zamierzała jednak przyznać mu racji. – Bez przesady. Przecież to tylko ślina – rzuciła. Wokół zrobiło się cicho. Kilka osób zaczęło spoglądać w ich stronę. Ktoś pokręcił głową, inna pasażerka odsunęła nogi, żeby przypadkiem nie stanąć w miejscu, w którym chwilę wcześniej dziewczynka splunęła. Najbardziej absurdalne było to, że dziewczynka, widząc reakcję dorosłych, wcale nie przestała. Wręcz przeciwnie – wyglądało na to, że zainteresowanie tylko ją zachęciło. Dopiero kiedy tramwaj zbliżał się do przystanku, matka wyciągnęła z torebki paczkę mokrych chusteczek. Niedbale przetarła nimi kilka miejsc na podłodze, wstała, chusteczkę zostawiła na siedzeniu, zabrała córkę za rękę i wyszła. Ani słowa przepraszam. Ani jednego spojrzenia w stronę pasażerów. Jakby przez ostatnie kilka minut nic się nie wydarzyło. „To tylko d…

dziecko-w-komunikacji-miejskiej-f39340e.jpg
width: 1600
height: 1200

Dziecko wyprowadzało psa na osiedlu. „Załatwił na się na chodniku. Zapytałam chłopaka, czy posprząta, i naskoczyła na mnie matka”
type: item
date: 2026-09-05T13:15:18.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: dziecko i pies
subject: wychowanie
description: Moja siostra Jagoda wróciła ostatnio ze spaceru z psem z historią, która długo nie dawała jej spokoju. Wystarczyło jedno proste pytanie skierowane do małego chłopca, żeby jego mama urządziła jej awanturę. Jagoda do dziś zastanawia się, dlaczego tak trudno było po prostu powiedzieć dziecku: „Posprzątaj po swoim psie”
encoded: Podczas spaceru z psem Jagoda zwróciła uwagę na zachowanie chłopca, który mógł mieć nie więcej niż 7, 8 lat. Dziecko prowadziło na smyczy psa i przez chwilę niczym szczególnym nie zwracało na siebie uwagi. Dopiero kiedy pies zatrzymał się i załatwił na chodniku, Jagoda zaczęła obserwować, co zrobi chłopiec. Nie zrobił nic. Przystanął przy psie i udawał, że nie widzi, a potem zaczął go ciągnąć. Jagoda podeszła więc kawałek i zapytała zupełnie spokojnie: – Posprzątasz po piesku? Chłopiec nawet nie zdążył odpowiedzieć. „Proszę nie zaczepiać mojego dziecka” Nagle zza rogu wyszła jego mama. Najwyraźniej usłyszała pytanie Jagody i od razu ruszyła w ich stronę. Kobieta była bardzo zdenerwowana i zaczęła krzyczeć, że moja siostra nie ma prawa zaczepiać jej dziecka. Jagoda próbowała wyjaśnić, że przecież nie krzyczy na chłopca i nie robi mu żadnej awantury. Zapytała tylko, czy posprząta po swoim psie, bo zwierzę załatwiło się na środku chodnika. To jednak nie uspokoiło sytuacji. Matka chłopca miała powiedzieć Jagodzie, żeby zajęła się swoim psem, a nie cudzym dzieckiem. W emocjach nazwała nawet jej zwierzę „kundlem”, choć – jak opowiada moja siostra – sama nie miała pojęcia, dlaczego zwykłe pytanie wywołało aż taką reakcję. – Ja sprzątam za każdym razem, a skoro pies załatwił się na środku chodnika, to jest to dla mnie oczywiste, że trzeba to sprzątnąć. A ten chłopak miał nawet woreczki przy smyczy, więc koncept chyba był mu znany – opowiada Jagoda. Dziecko trzeba przecież tego nauczyć Siedmiolatek nie musi jeszcze być w 100 proc. samodzielny i trudno oczekiwać, że będzie wiedział wszystko. Ale jeżeli rodzic pozwala mu samemu wyprowadzać psa, warto chyba przy okazji nauczyć go również, że po zwierzęciu trzeba posprzątać. To nie jest przecież wiedza, z którą człowiek się rodzi. Dziecko trzeba nauczyć, że nie zostawia się papierków na ławce, nie niszczy wspólnych rzeczy i nie zostawia psiej kupy na chodniku. Czasem wystarczy jedno krótkie przypomnienie i nie ma w tym niczego u…

dziecko-wyprowadza-psa-ccc42c3.jpg
width: 1600
height: 1200

Rodzice założyli grupę na WhatsAppie, by krytykować nauczycieli. „Pisali, że pewnie zaraz zaciążę”
type: item
date: 2026-09-03T08:35:52.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Uczeń
subject: list do redakcji
subject: nauczycielka
subject: szkoła
subject: wychowanie
description: Na redakcyjną skrzynkę trafił list nauczycielki, która poprosiła o zachowanie anonimowości. Kobieta opisuje sytuację, w której grupa rodziców, początkowo służąca prawdopodobnie zwykłej wymianie informacji, z czasem zamieniła się w miejsce komentowania pracy nauczycieli. Problem w tym, że część wpisów zaczęła dotyczyć również ich życia prywatnego.
encoded: Mam świadomość, że ten list może wywołać sporo emocji, dlatego proszę o anonimowość. Nie chcę podawać ani nazwy szkoły, ani miejscowości, ani żadnych szczegółów, po których rodzice mogliby rozpoznać mnie albo swoje dzieci. Chcę po prostu opowiedzieć o sytuacji, która bardzo mnie dotknęła i do dziś sprawia, że inaczej patrzę na relację z rodzicami moich uczniów. „Dowiedziałam się o grupie na WhatsAppie” O tym, że rodzice mają swoją grupę na WhatsAppie, dowiedziałam się zupełnie przypadkiem. Początkowo nawet mnie to nie zdziwiło, bo przecież rodzice często tworzą takie grupy, żeby ustalać sprawy związane ze szkołą, przypominać sobie o wycieczkach, składkach czy wydarzeniach. Pomyślałam więc, że to normalna rzecz i zupełnie się tym nie przejęłam. Po jakimś czasie zaczęły jednak docierać do mnie informacje, że grupa wygląda zupełnie inaczej, niż sądziłam. Rodzice zaczęli tam komentować nauczycieli, oceniać ich pracę i rozmawiać o tym, kto ich zdaniem jest dobrym pedagogiem, a kto „nie powinien pracować z dziećmi”. Nie mam problemu z tym, że rodzic może być niezadowolony i chce się tym podzielić z innymi, bo nauczyciel też nie jest świętą krową i może popełniać błędy. Z czasem granica została jednak przekroczona. „Nagle przestało chodzić o szkołę” Pewnego dnia dowiedziałam się, że w tej grupie zaczęły pojawiać się komentarze na mój temat. Nie chodziło już o sprawdziany, zadania domowe czy sposób prowadzenia lekcji, tylko o mnie jako osobę. Ktoś komentował mój wygląd, ktoś inny sposób ubierania się, a jeszcze ktoś zastanawiał się, dlaczego ostatnio jestem częściej zmęczona. Przyznam, że poczułam się okropnie. Człowiek może przygotować się na krytykę swojej pracy, ale trudno przygotować się na świadomość, że grupa dorosłych osób siedzi wieczorem na telefonach i rozmawia o tym, jak wyglądasz, jak się zachowujesz albo co dzieje się w twoim życiu. Najbardziej zapamiętałam jeden komentarz. Ktoś napisał, że skoro ostatnio jestem taka rozkojarzona, to „pewnie zaraz zaciążę”. Inn…

zmartwiona-nauczycielka-41cb318.png
width: 1600
height: 1200

Japońska metoda: obowiązki domowe ważniejsze niż oceny. Polscy rodzice łapią się za głowy
type: item
date: 2026-09-01T19:08:26.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: obowiązki domowe
subject: wychowanie
description: W japońskich szkołach uczniowie sami sprzątają klasy i wydają posiłki, a sześciolatki jeżdżą metrem bez dorosłych. Sprawdzamy, które z tych praktyk mają sens w polskim domu, a które są efektem zupełnie innego systemu – i nie da się ich po prostu przenieść na polski grunt.
encoded: W japońskich szkołach podstawowych uczniowie – już od pierwszych klas – sami zamiatają korytarze, myją podłogi i wydają posiłki w stołówce. Dzieci dzielą się na grupy, zakładają fartuchy i chustki, a starsze klasy mentorują młodsze. To nie dodatek do programu, ale codzienny, systemowy element szkoły. W tle działa też program „shokuiku” – edukacja żywieniowa wpleciona w codzienność stołówki. To ważne rozróżnienie: w Japonii obowiązki domowe i szkolne nie są „metodą wychowawczą”, którą rodzic wybiera – są częścią architektury systemu edukacji. W Polsce takiej architektury nie ma, więc porównywanie dzieci bez kontekstu bywa błędne. Sześciolatek sam w metrze – czy to naprawdę bezpieczne Najbardziej viralowy obrazek z Japonii to samodzielne dzieci: japoński program dokumentalny pokazuje czterolatki robiące pierwsze samodzielne zakupy czy dojeżdżające komunikacją miejską. To realne nagrania – ale kluczowy jest kontekst: niska przestępczość, przewidywalna infrastruktura, sąsiedzi przyzwyczajeni do widoku małych dzieci bez opiekuna. W Polsce prawo o ruchu drogowym pozwala dziecku od 7. roku życia samodzielnie korzystać z drogi publicznej, ale wiele szkół w statutach podnosi tę granicę do 10 lat, wymagając odbioru przez dorosłego – a za pozostawienie młodszego dziecka bez opieki w niebezpiecznych okolicznościach grozi grzywna do 5000 zł. To nie kwestia mniejszego zaufania do dzieci, tylko innej infrastruktury ruchu. Ocena trasy do szkoły musi być indywidualna – rodzic, znający ulicę i skrzyżowania, zrobi ją lepiej niż zagraniczny wzorzec. Jakie japońskie nawyki da się wprowadzić w polskim domu? Z japońskiego modelu można wyłuskać elementy, które nie wymagają zmiany prawa czy infrastruktury – tylko decyzji w domu: Drobne obowiązki adekwatne do wieku – ścielenie łóżka, nakrywanie do stołu, segregowanie zabawek. Wysoka wykonalność: zależy tylko od rodzica. Rotacyjne „dyżury domowe” jako odpowiednik obowiązków klasowych – każde dziecko po kolei odpowiada za fragment wspólnej prz…

obowiazki-domowe-wazniejsze-od-ocen-b7eb3ca.jpg
width: 1600
height: 1200

Krzyknęła imię obcej osoby podczas napadu złości u córki. To, co zobaczyła sekundę później, zaskakuje nawet psychologów
type: item
date: 2026-08-31T19:08:05.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: emocje dziecka
subject: wychowanie
subject: złość u dziecka
description: W sieci krąży nagranie, na którym rodzic w środku histerii dziecka wykrzykuje: „Jessica, gdzie jesteś?”. Maluch milknie, rozgląda się – i awantura się kończy. Zanim spróbujesz tego sama, warto wiedzieć, co naprawdę stoi za tym efektem.
encoded: Wszystko zaczęło się pod koniec marca 2026 roku od filmu jednej z amerykańskich influencerek rodzicielskich, który w niespełna miesiąc zebrał ponad 12 milionów wyświetleń na TikToku. Schemat jest prosty: dziecko wpada w tantrum, a rodzic – zamiast uspokajać czy tłumaczyć – nagle, zaniepokojonym tonem, pyta o nieistniejącą osobę o imieniu „Jessica”. Dziecko przerywa płacz, próbuje zrozumieć, o co chodzi. Trend błyskawicznie rozlał się na Instagramie, a temat podchwyciły też media w Australii i – jak pokazuje nasz przegląd – zdążył już dotrzeć do polskich portali rodzicielskich. Zagraniczni specjaliści zwracają uwagę, że najlepiej sprawdza się u młodszych maluchów, mniej więcej między pierwszym a drugim rokiem życia, gdy czas skupienia uwagi jest krótki, a ciekawość – bardzo łatwa do wzbudzenia. Dlaczego ta metoda w ogóle działa – i dlaczego nie chodzi o samo słowo? Tu zaczyna się najważniejsza część tej historii. Eksperci cytowani w zagranicznych mediach są zgodni co do jednego: znaczenie ma nie imię „Jessica”, tylko mechanizm, który ono uruchamia. Psychiatrzy i psycholodzy dziecięcy nazywają go pattern interrupt – przerwaniem wzorca. Napad złości to swego rodzaju pętla: dziecko wchodzi w nią i samo z niej nie wychodzi, bo mózg maluszka jest w tym momencie zalany emocjami, a nie racjonalną analizą. Nagły, niespodziewany bodziec – coś, co nie pasuje do sytuacji, jak pytanie o obcą osobę – zmusza mózg do chwilowego zatrzymania się i „posłuchania”. To ta sama zasada, która działała, zanim ktokolwiek wymyślił nazwę „Jessica”: głośne klaśnięcie, nagła zmiana tonu głosu, zabawne pytanie „patrz, co to leci?”. Jedna z cytowanych pediatrek podkreśla przy tym, że sama treść słowa nie ma znaczenia – liczy się to, że nie niesie żadnego dodatkowego bodźca sensorycznego, więc dziecko musi się zatrzymać, żeby w ogóle je przetworzyć. Co mówią eksperci o skuteczności – i gdzie jest haczyk? Tu pojawia się zastrzeżenie, które łatwo przeoczyć, przewijając kolejne viralowe nagrania. Nie …

mama-uspokaja-placzaca-corke-49a4b88.jpg
width: 1600
height: 1200

Jej synowie wrócili z wakacji u dziadków jacyś inni. „Nie sądziłam, że będę nasyłać policję na własnego teścia”
type: item
date: 2026-08-31T06:12:53.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: wakacje
subject: wychowanie
description: Dwa tygodnie wystarczyły, żeby po powrocie synów ich mama zaczęła podejrzewać, że podczas wakacji wydarzyło się coś, o czym dziadkowie jej nie powiedzieli. Chłopcy zachowywali się inaczej, a każde kolejne pytanie tylko bardziej ją intrygowało. W końcu postanowiła rozmówić się z teściem.
encoded: Na redakcyjną skrzynkę trafiają historie rodziców, którzy czasami są zaskoczeni zachowaniem własnych dzieci. Najczęściej piszą o trudnych sytuacjach, ale tym razem powód zdziwienia był wyjątkowo pozytywny. Pewna mama nie mogła uwierzyć, że jej dwaj synowie, którzy przed wyjazdem byli prawdziwymi urwisami, po dwóch tygodniach u dziadków wrócili spokojniejsi, bardziej samodzielni i znacznie bardziej skłonni do współpracy. „To były dwa tygodnie bez marudzenia” Moi synowie mają 7 i 9 lat i naprawdę są świetnymi dzieciakami, ale wychowanie ich czasami przypomina sport ekstremalny. Potrafią pokłócić się o absolutnie wszystko, a najprostsze polecenie, takie jak odłożenie butów na miejsce czy posprzątanie klocków, potrafi skończyć się negocjacjami na poziomie międzynarodowego szczytu. Oczywiście żartuję, ale czasami naprawdę brakowało mi już pomysłów, jak do nich dotrzeć. W tym roku pojechali na dwa tygodnie do moich teściów. Dziadkowie mieszkają poza miastem i mają duży dom z ogrodem, więc chłopcy uwielbiają tam jeździć. Ja z mężem zostaliśmy w domu i przez pierwsze dni cieszyłam się, że mam trochę spokoju, chociaż oczywiście cały czas za nimi tęskniłam. Kiedy po nich pojechaliśmy, byłam przekonana, że wrócą zmęczeni, opaleni i pełni historii. I rzeczywiście tacy byli, ale szybko zauważyłam coś jeszcze. „Nagle sami wiedzieli, co mają zrobić” Pierwszego dnia po powrocie poprosiłam starszego syna, żeby zaniósł swoje rzeczy do pokoju. Zrobił to bez żadnego „zaraz”, „nie chce mi się” ani „a dlaczego ja?”. Stałam w przedpokoju i patrzyłam na niego z niedowierzaniem. Potem młodszy sam odniósł kubek do kuchni. Wieczorem obaj bez przypominania przygotowali ubrania na następny dzień, a kiedy poprosiłam ich o posprzątanie pokoju, zrobili to razem, zamiast przez pół godziny kłócić się o to, który z nich powinien podnieść samochodzik leżący na podłodze. Pomyślałam sobie, że może to tylko pierwsze dwa dni i zaraz wszystko wróci do normy. Minął tydzień, a oni nadal byli zdecydowanie spo…

wnuk-z-dziadkiem-f63930c.jpg
width: 1600
height: 1200

Z Pobierowa wróciła zniesmaczona. „Podłoga aż się kleiła, a po tym, co powiedziała matka, kelnerka się rozpłakała”
type: item
date: 2026-08-27T06:12:16.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: dziecko w restauracji
subject: wakacje nad morzem
subject: wakacje z dzieckiem
subject: wychowanie
description: Na redakcyjną skrzynkę piszą do nas osoby, które podczas wakacji są świadkami bardzo różnych sytuacji. Czasami dotyczą one zachowania dzieci, innym razem rodziców, którzy najwyraźniej zapominają, że ich urlop nie oznacza końca zasad dobrego wychowania. Tym razem czytelniczka opisała scenę z restauracji w Pobierowie, która szczególnie ją poruszyła, bo w centrum całego zamieszania znalazła się młoda kelnerka.
encoded: Piszę do was, bo do tej pory jestem zniesmaczona tym, czego byłam świadkiem w jednej z restauracji w Pobierowie. Sama jestem mamą i naprawdę rozumiem, że małe dzieci podczas obiadu potrafią narobić bałaganu. Nie mam też problemu z tym, że coś rozleją, przewrócą albo ubrudzą sobie ręce jedzeniem, bo przecież właśnie tak wygląda czasami jedzenie z kilkulatkiem. Tym razem jednak problem polegał na tym, że rodzice kompletnie nie reagowali na to, co robiły ich dzieci. Przy stoliku siedziała para z dwójką maluchów, dzieci miały tak 4-6 lat. Rozlewały napoje, bawiły się jedzeniem, rozsmarowywały sos po stole i strącały kawałki jedzenia na podłogę. W pewnym momencie pod stolikiem było tyle rozlanego soku, że podeszwy butów dosłownie przyklejały się do podłogi. Rodzice siedzieli obok i spokojnie rozmawiali. Matka kilka razy powiedziała dzieciom, żeby „przestały”, ale nie zrobiła właściwie nic więcej. Maluchy po chwili znowu zaczynały się bawić jedzeniem, a stolik wyglądał coraz gorzej. „Kelnerka podeszła do tematu naprawdę delikatnie” W pewnym momencie podeszła do nich młoda kelnerka. Było widać, że bardzo uważa na słowa i nie chce zrobić awantury. Powiedziała mniej więcej: – Przepraszam, czy mogłaby pani zwrócić uwagę dzieciom, żeby nie rozlewały już napojów? Podłoga jest bardzo mokra i ktoś może się poślizgnąć. Naprawdę nie było w tym żadnego ataku. Powiedziała to spokojnie, wręcz przepraszająco. Sama pomyślałam wtedy, że chyba trudno byłoby zwrócić uwagę bardziej kulturalnie. Matka dzieci natychmiast się oburzyła. – Słucham? To są dzieci! Co pani ode mnie chce? Kelnerka próbowała wyjaśnić, że chodzi tylko o bezpieczeństwo i o to, żeby nie rozlewać kolejnych napojów. Wtedy kobieta powiedziała coś, czego kompletnie się nie spodziewałam: – Ty chyba nie wiesz, kim ja jestem. Jeszcze się dowiesz. Wylecisz stąd na zbity pysk za takie odzywki. „Nagle zrobiło się cicho” Przy kilku sąsiednich stolikach ludzie przestali rozmawiać. Sama miałam wrażenie, że wszyscy zaczęli patrzeć w …

deptak-w-Pobierowie-4861c8f.png
width: 1600
height: 1200

Japończycy odkryli sekret samodzielności dzieci. Oto co naprawdę może robić 4-latek w kuchni
type: item
date: 2026-08-16T13:15:08.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: co powinien umieć przedszkolak
subject: obowiązki domowe
subject: wychowanie
description: W japońskich szkołach nie ma firm sprzątających. Dzieci, także najmłodsze, wspólnie czyszczą klasy i uczestniczą w wydawaniu posiłków w ramach systemu „shokuiku” – edukacji żywieniowej, która ma uczyć odpowiedzialności za wspólną przestrzeń i zdrową dietę. To nie dodatkowa lekcja, a codzienna rutyna wpisana w harmonogram szkoły.
encoded: W polskim domu trudno o identyczny model, ale warto odejść od myślenia, że dziecko „pomaga mamie”. Zamiast tego warto dać mu stałe obowiązki, za które odpowiada. Uwielbiana przez rodziców Maria Montessori miała podobne podejście – dzieci naturalnie chcą być częścią wspólnoty i mieć w niej czynny udział, a obowiązki działają najlepiej, gdy nie są narzucone, tylko ustalone razem z dzieckiem. Co realnie potrafi czterolatek? Czterolatek ma już dość skoordynowane ruchy, żeby wykonać konkretne, powtarzalne czynności – pod warunkiem że stanowisko jest przygotowane wcześniej, a polecenia są jasne i podane krok po kroku. W kuchni to między innymi: mycie warzyw i owoców w misce, odmierzanie i wsypywanie składników, mieszanie ciasta łyżką, układanie owoców na talerzu, smarowanie pieczywa miękkim produktem, nakrywanie do stołu – serwetki, podkładki, plastikowe kubki i lekkie sztućce. To wystarczy, żeby dziecko czuło się częścią przygotowań, bez ryzyka, że zadanie przerośnie jego możliwości. Dobry start to jedno zadanie, a nie lista na cały tydzień. Jeśli czterolatek ma stałe miejsce przy blacie – stabilny stołek, widoczne miski i łyżki na wysokości jego wzroku – łatwiej mu zrozumieć, że kuchnia to też jego przestrzeń, a nie teren zarezerwowany dla dorosłych. Dopiero gdy jedna czynność wejdzie w rutynę, warto dodawać kolejną. Jakie obowiązki dorzucić 5- i 6-latkowi? Po piątych urodzinach da się bezpiecznie rozszerzyć zestaw zadań – ale nadal z ograniczeniami. Pięciolatek może kroić banana, truskawki czy ugotowane warzywa bezpiecznym nożykiem dla dzieci, ubijać białka, obierać jajka na twardo i miękkie owoce, a przy stałym nadzorze także trzeć ser na tarce stołowej. Z minimalną pomocą rodzica przygotuje kanapkę z dodatkami, owsiankę z owocami, jogurt z płatkami czy sałatkę owocową. Mały nóż do chleba i mikrofalówka wchodzą w grę tylko wtedy, gdy dziecko jest nadal pod bezpośrednim nadzorem. Dbaj o bezpieczeństwo dziecka i ustal granice Niezależnie od entuzjazmu dziecka, do listy …

dzieci-pomagaja-w-kuchni-2f0286c.jpg
width: 1600
height: 1200

Pokolenie X to kiepscy rodzice, ale cudowni dziadkowie. „Na syna działała tylko twarda ręka, ale wnuczka to aniołek. Nieba jej uchylę”
type: item
date: 2026-08-16T10:15:12.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: wychowanie
description: To jedna z tych obserwacji, które regularnie wracają w rozmowach rodziców. Dziadkowie, którzy kiedyś byli wymagający, oszczędni w okazywaniu emocji i przekonani, że „dzieci i ryby głosu nie mają”, dziś potrafią godzinami bawić się z wnukami, piec z nimi ciasta i cierpliwie tłumaczyć świat.
encoded: Oczywiście nie dotyczy to wszystkich rodzin. Trudno też wrzucać całe pokolenie do jednego worka. Jednak wielu dorosłych przyznaje, że z niedowierzaniem obserwuje przemianę swoich rodziców. „Na własnych dzieciach chciałam wszystko zrobić idealnie” Barbara, 58-letnia babcia sześcioletniej Zosi, przyznaje, że dziś sama widzi, jak bardzo zmieniło się jej podejście. – Kiedy wychowywałam syna, wydawało mi się, że dobra matka musi być przede wszystkim konsekwentna. Było dużo obowiązków, pracy, stresu. Czasy też były inne. Nie zastanawialiśmy się nad emocjami dzieci tak jak dziś. Nie ukrywa, że czasem jest jej przykro, gdy syn żartuje z jej przemiany. – Śmieje się, że dla niego miałam ciągle zakazy, a wnuczce pozwalam piec naleśniki i malować farbami pół kuchni. Może coś w tym jest. Na syna wydawało mi się, że działa tylko twarda ręka. Dziś wiem, że wiele rzeczy zrobiłabym inaczej. Wnuczka jest moim oczkiem w głowie. Nieba bym jej uchyliła. „Kim są ci ludzie?” Taką zmianę zauważyła również pani Aleksandra, mama ośmioletniego Antka. – Kiedy byłam mała, tata był bardzo surowy. Nie pamiętam, żeby bawił się ze mną na podłodze czy czytał mi książki. Zawsze był zmęczony albo zajęty. Dziś trudno jej uwierzyć, że to ten sam człowiek. – Mój syn przyjeżdża do dziadków i od rana do wieczora budują razem karmniki, jeżdżą na rowerach, grają w planszówki. Tata ma dla niego tyle cierpliwości, że czasem patrzę na nich i myślę: „Kim są ci ludzie?”. Nie ma jednak do rodziców żalu. – Bardziej cieszę się, że mój syn ma takich dziadków. Może po prostu kiedyś nie umieli być innymi rodzicami. „Szkoda, że mnie tego zabrakło” Nie wszystkie dorosłe dzieci potrafią jednak patrzeć na tę zmianę bez emocji. – Kocham moją mamę i wiem, że jest cudowną babcią. Ale czasami zwyczajnie boli mnie, kiedy widzę, ile ciepła daje mojej córce – przyznaje Marta, mama pięcioletniej Hani. Jak mówi, w jej domu dominowały dyscyplina i wysokie wymagania. – Za czwórkę było pytanie, dlaczego nie piątka. Za płacz słyszałam,…

babcia-z-pokolenia-X-z-wnuczka-435a5b5.jpg
width: 1600
height: 1200

Współczesne matki nie umieją stawiać granic. Scena z kawiarni to dowód, że łagodne rodzicielstwo nie działa
type: item
date: 2026-08-15T08:35:49.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: Rodzice przez lata słyszeli, że powinni więcej słuchać dzieci i mniej karać. Dziś coraz częściej pojawia się pytanie, czy nie poszliśmy o krok za daleko.
encoded: Rodzice z takim entuzjazmem odchodzili od surowego wychowania i odkrywali rodzicielstwo bliskości czy łagodne rodzicielstwo, że niektórzy całkowicie zapomnieli o stawianiu dzieciom granic. Krótka rolka amerykańskiej komiczki Olivii E. Herman wywołała dyskusję, która w kilka dni zgromadziła tysiące komentarzy. „Nie chcę oceniać, bo sama nie mam dzieci, ale...” Amerykańska komiczka i instagramerka Olivia E. Herman opublikowała krótkie nagranie, które błyskawicznie stało się viralem. W ciągu kilku dni rolkę obejrzano ponad 2 miliony razy. Już na początku instagramerka zaznaczyła, że sama nie jest mamą i nie chce pouczać rodziców. Zadała jednak pytanie, które – sądząc po liczbie komentarzy – chodzi po głowie wielu osobom: „Nie chcę oceniać, bo sama nie mam dzieci, ale do wszystkich rodziców... Nie sądzimy przypadkiem, że łagodne rodzicielstwo... nie działa?”. Później opowiedziała o sytuacji, której była świadkiem w kawiarni: „Byłam w kawiarni i zobaczyłam, jak w kąciku zabaw dla dzieci jedno z dzieci policzkuje inne dziecko”. Jak relacjonuje, matka chłopca podeszła do syna i powiedziała jedynie: „Przecież tak nie robimy, prawda?”. Komiczka żartobliwie podsumowała tę scenę: „Któregoś dnia on trafi do więzienia”. Herman podkreśla, że nie marzy o powrocie metod wychowawczych z lat 90., które wielu dzisiejszych trzydziesto- i czterdziestolatków wspomina jako pełne krzyku, kar i zawstydzania. Jej zdaniem problem polega na czymś innym. Coraz częściej odnosimy wrażenie, że wahadło wychowania wychyliło się w drugą stronę. Między autorytarnym rodzicielstwem a wychowaniem, w którym dziecko decyduje niemal o wszystkim, powinno przecież istnieć miejsce na spokojne, ale konsekwentne stawianie granic. „Wszystko wydaje im się negocjacją” Pod rolką pojawiło się blisko cztery tysiące komentarzy. Wielu internautów przyznało, że obserwuje podobne zjawisko. Jedna z internautek napisała: „A potem takie dzieci trafiają do szkoły. Jest jedna nauczycielka i trzydzieścioro uczniów, a one myślą,…

matka-tlumaczy-cos-dziecku-75359de.jpg
width: 1600
height: 1200

Nie bądź dla nastolatka guru. Wtedy jest szansa, że naprawdę z tobą porozmawia
type: item
date: 2026-08-14T07:29:40.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nastolatki
subject: podcast „Mamy to!”
subject: wychowanie
description: Chcemy przekazać nastolatkom wszystko, co wiemy o życiu, relacjach i bezpieczeństwie. Problem w tym, że kiedy zaczynamy mówić z pozycji eksperta, oni często przestają słuchać. Olga Kwiecińska przekonuje, że młodzi ludzie naprawdę chcą z nami rozmawiać. Pod jednym warunkiem: że my także jesteśmy gotowi ich słuchać.
encoded: W podcaście "Mamy to!" rozmawiamy o tym, czego dorośli mogą nauczyć się od młodego pokolenia i dlaczego najważniejszych rozmów z nastolatkiem nie warto odkładać na ostatnią chwilę. Z nastolatkiem można się dogadać - Jeżeli nie jesteś z pozycji guru, oni bardzo chcą rozmawiać - mówi Olga Kwiecińska, mama i twórczyni Fundacji Cześć Ciało. I być może właśnie to jest jedna z ważniejszych podpowiedzi dla rodziców nastolatków. Nie musimy znać wszystkich aplikacji, rozumieć każdego trendu ani próbować nadążyć za światem młodych ludzi. Znacznie ważniejsze jest to, czy jesteśmy ciekawi tego, co mają nam do powiedzenia. Rozmowa nie musi przecież oznaczać przekazywania wiedzy w jedną stronę. Możemy pytać, słuchać, próbować zrozumieć. I przy okazji sami czegoś się od nich nauczyć. Najważniejszych rozmów nie zostawiaj na dzień wyjazdu Pierwszy samodzielny wyjazd nastolatka może uruchomić w rodzicu całą listę obaw. Alkohol, seks, pierwsze związki, presja grupy, przekraczanie granic. Łatwo wtedy ulec pokusie, żeby podczas pakowania walizki przeprowadzić "tę poważną rozmowę". Tyle że wtedy może być już za późno. Rozmowy o granicach, wartościach, zabezpieczaniu się czy pierwszych doświadczeniach seksualnych powinny pojawiać się znacznie wcześniej i być czymś naturalnym, a nie jednorazową rodzicielską pogadanką. A jeśli dziecko właśnie zamyka walizkę i za chwilę wychodzi? Olga Kwiecińska podpowiada jedno zdanie, które może być ważniejsze niż długa lista przestróg: "Słuchaj, jak coś, jestem. Zadzwoń". Bo ostatecznie nie jesteśmy w stanie być przy nastolatku w każdej sytuacji. Możemy jednak sprawić, żeby wiedział, że jeśli coś się wydarzy - może do nas wrócić. Cały odcinek zobaczysz na YouTube na mamotoja.pl.

Olga-Kwiecinska-2-1ab622d.jpg
width: 1600
height: 1200

Matka rozkręciła aferę na środku Biedronki. „Od dwóch winogronek nikt nie zbiednieje, a Maksio był głodny”
type: item
date: 2026-08-14T06:12:24.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: rodzice
subject: wychowanie
subject: zakupy z dzieckiem
description: Czasem wystarczy kilka minut w sklepie, żeby wrócić do domu z większą liczbą przemyśleń niż zakupów. Kilka dni temu poszłam do Biedronki po kilka rzeczy na kolację, a wyszłam z głową pełną pytań o to, jak bardzo zmieniło się nasze podejście do wychowania dzieci i do... cudzej własności. Wszystko przez krótką wymianę zdań między jedną z klientek a pracownicą sklepu.
encoded: Byłam na dziale z owocami i warzywami, kiedy moją uwagę zwróciła młoda kobieta z kilkuletnim synkiem. Chłopiec mógł mieć trzy, może cztery lata. Był wyraźnie zmęczony i marudny. Mama podeszła do skrzynek z winogronami, oderwała kilka owoców z kiści, dmuchnęła na nie, przetarła je o własną bluzkę i zaczęła podawać synowi prosto do buzi. Nie wyglądało to na jednorazowy odruch. Robiła to zupełnie swobodnie, jakby była u siebie w domu. Po chwili obok pojawiła się pracownica sklepu. Bardzo spokojnie zwróciła kobiecie uwagę, że produkty należy najpierw zważyć i opłacić, a dopiero później jeść. Poprosiła też, żeby więcej nie częstowała dziecka owocami, za które jeszcze nikt nie zapłacił. Spodziewałam się krótkiego „przepraszam”. Zamiast tego wywiązała się dyskusja. – Mój syn jest głodny. Dopiero wracamy z przedszkola – odpowiedziała matka. Pracownica cierpliwie odparła, że to nie ma znaczenia i że za winogrona trzeba po prostu zapłacić. – Przecież od dwóch winogron sklep nie zbiednieje. Powinna pani zrozumieć drugą kobietę – usłyszałam po chwili. To nie chodziło o wartość tych kilku owoców Patrzyłam na tę scenę i zastanawiałam się, dlaczego tak często próbujemy usprawiedliwiać zachowania dzieci... własnym rodzicielstwem. Rozumiem, że małe dziecko jest głodne tu i teraz. Rozumiem zmęczenie po całym dniu pracy i przedszkolu. Sama pewnie niejednokrotnie widziałam rodziców, którzy w pośpiechu otwierali dziecku butelkę wody albo paczkę chrupek jeszcze przed kasą, a później normalnie za wszystko płacili. W tej sytuacji było inaczej. Kobieta nie powiedziała: „Przepraszam, już ważę i płacę”. Próbowała przekonać pracownicę, że zasady jej nie dotyczą. Jakby fakt, że wychowuje małe dziecko, automatycznie dawał jej prawo do zrobienia wyjątku. Tylko dlaczego? Coraz częściej oczekujemy od innych specjalnego traktowania Mam wrażenie, że podobnych sytuacji jest coraz więcej. Rodzic chce wejść bez kolejki, bo jest z dzieckiem. Chce, żeby wszyscy wyrozumiale podchodzili do zachowania jego p…

mama-robi-zakupy-z-malym-dzieckiem-f786ee6.jpg
width: 1600
height: 1200

Gdy dziecko wybucha złością, stosuję metodę 3-3-3. Nie muszę nawet podnosić głosu
type: item
date: 2026-08-13T19:08:00.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: emocje
subject: wychowanie
subject: złość u dziecka
description: Kiedy dziecko wpada w złość, łatwo wpaść w pułapkę podnoszenia głosu, tłumaczenia i powtarzania jak mantrę „uspokój się”. Problem w tym, że w największych emocjach maluch często nie jest gotowy na rozmowę. Właśnie wtedy warto wypróbować metodę 3-3-3, która pomaga przekierować uwagę dziecka.
encoded: Każdy rodzic zna ten moment. Dziecko czegoś chce, słyszy „nie”, nagle zaczyna krzyczeć, płakać albo z impetem rzuca przedmiotem. Im bardziej próbujemy je przekonać, że „nie ma o co się złościć”, tym większe emocje nim targają. W takiej chwili trudno oczekiwać od kilkulatka, że po prostu się uspokoi. Dlatego, zamiast kolejny raz powtarzać „przestań krzyczeć” albo „nic się nie stało”, można spróbować metody 3-3-3. To krótkie ćwiczenie opiera się na skierowaniu uwagi dziecka na trzy obszary: wzrok, słuch i ruch. Metoda 3-3-3 krok po kroku. Nr 1: trzy rzeczy Kiedy dziecko jest bardzo zdenerwowane, poproś je, żeby rozejrzało się dookoła. Zadanie jest proste: ma wskazać trzy rzeczy, które widzi. Możesz zapytać: „Co widzisz przed sobą?”. Dziecko może odpowiedzieć: „Lampę, kubek i but”. Nie chodzi o to, żeby były to jakieś konkretne przedmioty. Ważne jest samo świadome przyjrzenie się otoczeniu. Jeśli dziecko ma trudność z odpowiedzią, można mu delikatnie pomóc: „Popatrz. Widzisz tę niebieską poduszkę? A co jest obok niej?”. Nie trzeba przy tym mówić podniesionym głosem ani prowadzić długiego wykładu. Krok nr 2: trzy dźwięki Drugi krok polega na skupieniu się na słuchu. Poproś dziecko, żeby na chwilę się zatrzymało i powiedziało, jakie trzy dźwięki słyszy. Może usłyszeć samochód za oknem, szum lodówki, szczekanie psa, głos drugiego dziecka albo odgłos wody lecącej z kranu. Jeśli w pomieszczeniu jest bardzo cicho, można posłuchać przez kilka sekund i spróbować wychwycić nawet najdelikatniejsze dźwięki. To kolejny sposób na odciągnięcie uwagi od tego, co przed chwilą wywołało wybuch złości. Zamiast skupiać się wyłącznie na konflikcie, dziecko zaczyna świadomie obserwować to, co dzieje się wokół niego. Krok nr 3: trzy części ciała Ostatni element metody 3-3-3 angażuje ciało. Poproś dziecko, żeby poruszyło trzema jego częściami. Może pomachać palcami, poruszać palcami u stóp i unieść ramiona. Można też zrobić trzy ruchy ramionami, zacisnąć i rozluźnić dłonie albo poruszyć stopa…

metoda-3-3-3-na-zlosc-3a6148c.jpg
width: 1600
height: 1200

"My uczymy się tego na terapii.". Nastolatek może wiedzieć to dużo wcześniej
type: item
date: 2026-08-12T08:13:35.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nastolatki
subject: podcast „Mamy to!”
subject: wychowanie
description: Gdzie są moje granice? Co lubię, a czego nie? Czy zachowanie drugiej osoby jest jeszcze troską, czy już kontrolą? Wielu dorosłych zaczyna zadawać sobie te pytania dopiero po trudnych doświadczeniach. Nastolatki mogą nauczyć się tego wcześniej - i dzięki temu wejść w dorosłe relacje z czymś, czego nam często brakowało.
encoded: W podcaście "Mamy to!" rozmawiam z Olgą Kwiecińską o relacji, o której w kontekście nastolatków mówi się zdecydowanie za mało: relacji z samym sobą. Zanim pojawi się pierwsza miłość Relacja z samym sobą może brzmieć jak dorosłe hasło z gabinetu terapeutycznego. W praktyce oznacza jednak bardzo konkretne rzeczy: wiedzieć, co lubię, czego nie chcę, co sprawia mi dyskomfort i kiedy czuję, że ktoś przekracza moje granice. Ta wiedza staje się szczególnie ważna wtedy, gdy młody człowiek zaczyna budować coraz bliższe relacje - przyjaźnie, a później także pierwsze związki. Bo żeby umieć powiedzieć komuś "nie", najpierw trzeba wiedzieć, na co samemu nie chce się zgadzać. Tego wielu z nas dowiedziało się znacznie później - My się teraz uczymy tego na terapiach, z książek, mając lat 30, 40 czy 50. Oni mogą nauczyć się tego, kiedy mają 15 lat - mówi Olga Kwiecińska. Dla wielu dorosłych rozpoznawanie własnych granic przyszło dopiero z doświadczeniem. Czasem po nieudanych związkach, relacjach pełnych kontroli czy zachowań, które dopiero po latach potrafiliśmy nazwać przemocą emocjonalną. Nasze dzieci nie muszą czekać tak długo. Nie chodzi przy tym o wręczenie nastolatkowi listy "czerwonych flag". Znacznie ważniejsze może być zadawanie pytań: Jak się czułaś, kiedy on to zrobił? Czy to było dla ciebie w porządku? Co chciałabyś zrobić następnym razem? Bo dobra relacja z samym sobą nie ochroni młodego człowieka przed każdym błędem. Może jednak sprawić, że wcześniej zauważy, kiedy w relacji dzieje się coś, co mu nie służy. O tym, jak pomóc nastolatkowi poznawać siebie i własne granice, posłuchaj na YouTube mamotoja.

Olga-Kwiecinska-1-4b7f632.jpg
width: 1600
height: 1200

"Mamo, nie musisz mi radzić!". Czego potrzebuje dziecko, gdy cierpi?
type: item
date: 2026-08-11T07:46:57.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: podcast „Mamy to!”
subject: wychowanie
description: Kłótnia z przyjaciółką, odrzucenie, pierwsze złamane serce - gdy dziecko cierpi, chcemy natychmiast mu pomóc. Olga Kwiecińska przypomina jednak, że czasem najlepszym wsparciem jest nie rada, ale uważne słuchanie.
encoded: Dlaczego tak trudno rozmawiać z dzieckiem o relacjach? O ocenę z matematyki potrafimy zapytać bez zastanowienia. O to, dlaczego dziecko od kilku dni jest smutne, z kim się pokłóciło albo czy ktoś złamał mu serce - już znacznie trudniej. Nie dlatego, że rodziców to nie interesuje. Często po prostu nie wiemy, jak zacząć taką rozmowę i co zrobić z emocjami, które pojawią się po drodze. W podcaście "Mamy to!" rozmawiam z Olgą Kwiecińską o tym, dlaczego relacje naszych dzieci bywają dla nas znacznie trudniejszym tematem niż szkoła. I dlaczego czasem najlepsze, co możemy zrobić jako rodzice, to... przestać mówić. Chcemy pomóc, więc zaczynamy naprawiać "Co dostałeś w szkole?" to pytanie bezpieczne. Ma konkretną odpowiedź. Kiedy jednak pytamy: "Widzę, że jesteś smutna. Co się stało?", możemy usłyszeć coś, wobec czego sami poczujemy się bezradni. Kłótnia z przyjaciółką. Odrzucenie przez grupę. Pierwsze zakochanie i pierwsze złamane serce. Dla dziecka to nie są "małe problemy". To jego prawdziwe życie i prawdziwe emocje. A rodzicowi bardzo trudno patrzeć, kiedy jego dziecko cierpi. Dlatego często niemal automatycznie zaczynamy szukać rozwiązania: powiedz jej to, nie przejmuj się, znajdziesz innych kolegów, jeszcze się zakochasz, jutro będzie lepiej. Tyle że dziecko nie zawsze przyszło po rozwiązanie. "Mamo, ja chcę, żebyś mnie posłuchała" Olga Kwiecińska opowiada w naszej rozmowie o słowach swojego 19-letniego syna: "Mama, nie chodzi mi o to, żebyś ty mi radziła, tylko żebyś po prostu posłuchała". To zdanie mogłoby zawisnąć nad biurkiem niejednego rodzica. Bo kiedy dziecko opowiada nam o swoim problemie, pierwszym odruchem nie musi być działanie. Czasem wystarczy powiedzieć: "To musiało być trudne", "Rozumiem, że jest ci przykro", "Chcesz mi o tym opowiedzieć?". I wytrzymać chwilę bezradności. Nie odbierać dziecku smutku za wszelką cenę. Nie przekonywać, że "nie ma się czym przejmować". Nie rozwiązywać za nie relacji. Nie ochronimy dzieci przed złamanym sercem To chyba jedna …

Olga-Kwiecinska-e17e455.jpg
width: 1600
height: 1200

Na ręczniku obok rozgrywał się dramat: wszyscy patrzyli, co dzieje się z tym dzieckiem. Matka milczała, a ojciec powtarzał jedno zdanie
type: item
date: 2026-08-10T10:15:52.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: wakacje nad morzem
subject: wakacje z dzieckiem
subject: wychowanie
description: Kilka osób odłożyło książki, inni przestali rozmawiać. Wszyscy mimowolnie słuchali tego, co działo się kilka metrów dalej. Nikt nie reagował, choć z każdą minutą robiło się coraz bardziej niezręcznie. Dopiero po powrocie do domu zrozumiałam, dlaczego ta scena tak mocno we mnie została.
encoded: Dzieciom zdarza się płakać nawet w wyjątkowo urokliwiej, nadmorskiej scenerii. Jednym do oka wpadnie piasek, inne przestraszą się pływających w wodzie wodorostów albo pokłócą o wiaderko. Zwykle nikt nie zwraca na to większej uwagi, bo to po prostu część rodzinnych wakacji. Kilka dni temu w Gdyni byłam jednak świadkiem sceny, która od początku wydawała mi się zupełnie inna. Dziewczynka płakała, mama próbowała wszystkiego. Ojciec wybrał straszenie Leżałam na plaży i czytałam książkę. Pogoda dopisywała, wokół było mnóstwo rodzin z dziećmi. Kilka metrów ode mnie rozłożyło się młode małżeństwo z dwójką maluchów. Młodszy chłopiec, może roczny, niemal od razu zasnął w wózku. Starsza dziewczynka, na oko dwu– lub trzylatka, ledwo usiadła na kocu, a już zaczęła głośno płakać. Nie wiem, co było przyczyną. Być może była zmęczona podróżą, może było jej za gorąco, a może po prostu miała gorszy moment. Małe dzieci nie zawsze potrafią powiedzieć, co czują. Mama reagowała dokładnie tak, jak pewnie zrobiłoby wielu rodziców. Spokojnie do niej mówiła, proponowała wspólne pójście do wody, pokazywała zabawki do piasku, próbowała ją przytulić, wzięła na ręce, głaskała po plecach. Nic nie pomagało. Po kilku minutach wyraźnie opadła z sił. Usiadła obok córki i zamilkła zrezygnowana. Wtedy odezwał się tata. – Jak się nie uspokoisz, zadzwonię do hotelu i powiem, żeby cię nie wpuścili. Za karę. Bo tak się darłaś na plaży. Dziewczynka spojrzała na niego z przerażeniem. Po chwili rozpłakała się jeszcze mocniej. Im dłużej to trwało, tym bardziej ludzie czuli się nieswojo Na plaży trudno cokolwiek ukryć. Głosy niosą się daleko, a kiedy jedno dziecko płacze naprawdę głośno, mimowolnie zwraca na siebie uwagę plażowiczów w promieniu kilkunastu metrów. Widziałam, jak kobieta siedząca obok mnie odłożyła gazetę i spojrzała w stronę tej rodziny. Starszy pan, który chwilę wcześniej drzemał na leżaku, uniósł głowę. Kilka osób wymieniło między sobą znaczące spojrzenia. Nikt nic nie powiedział. Ojciec tymcza…

scena-znad-morza-82b61db.jpg
width: 1600
height: 1200

Rodzice płacą, żeby ich dzieci spały na dworze. „Córka codziennie wraca brudna i szczęśliwa”
type: item
date: 2026-08-09T13:15:35.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: przedszkole
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: Czy dziecko powinno codziennie taplać się w błocie, wspinać na drzewa i spędzać większość dnia na dworze, nawet gdy pada deszcz? Jeszcze kilkanaście lat temu takie pytanie zadane w Polsce brzmiałoby absurdalnie. Dziś coraz więcej rodziców za to płaci.
encoded: Leśne przedszkola już nie kojarzą się wyłącznie ze Skandynawią i osobliwymi – z punktu widzenia Polaków – zasadami wychowywania dzieci. Dziś powstaje ich coraz więcej również w Polsce. Dzieci spędzają niemal cały dzień na świeżym powietrzu, niezależnie od pogody. Zamiast plastikowych zabawek, mają patyki, kamienie, liście i błoto. Uczą się rozpalać ognisko pod okiem opiekunów, budować szałasy, obserwować owady i poznawać przyrodę wszystkimi zmysłami. Zwolennicy przekonują, że taki model rozwija samodzielność, odporność i kreatywność. Brzmi idyllicznie? Nie dla wszystkich. „Po tym, co usłyszałam, od razu zrezygnowałam” – Chciałam zapisać tam Oliwierka. Wydawało mi się, że to świetna alternatywa dla tradycyjnego przedszkola. Potem spotkałam znajomą, której córka chodzi do takiej placówki. Opowiadała, że dzieci praktycznie codziennie wracają całe ubłocone, mokre, że siadają na ziemi, nawet kiedy jest zimno. Powiedziała też, że zdarzają się odpoczynki na świeżym powietrzu, pod wiatą albo że dzieci leżakują w hamakach, jeśli pogoda na to pozwala. To kompletnie nie jest dla mnie – mówi Karolina, mama 4-letniego Oliwiera. Najbardziej zaniepokoiło ją jednak coś innego. – Usłyszałam, że kiedy dzieci znajdą kałużę, wychowawcy wręcz je zachęcają, żeby sobie po nich skakały, bo „pozwalają doświadczać świata”. Ja rozumiem ideę swobodnej zabawy, ale są jakieś granice. Nie chcę odbierać syna codziennie przemoczonego od stóp do głów i zastanawiać się, czy następnego dnia nie będę musiała brać w pracy zwolnienia, żeby latać po lekarzach. Pić z kałuży też im pozwalają? – pyta ironicznie. „To nie jest zaniedbanie. To dzieciństwo” Zupełnie inaczej patrzy na to Natalia, mama pięcioletniej Hani. – Moja córka chodzi do leśnego przedszkola drugi rok. Tak, wraca brudna. Tak, skacze po kałużach, lepi z błota, wspina się na powalone pnie i buduje szałasy. Ale wraca też szczęśliwa, pewna siebie i zachwycona każdym dniem. To zupełnie inna dziewczynka: już nie jest cichą szarą myszką, jest odważ…

dzieci-w-lesnym-przedszkolu-38d03af.jpg
width: 1600
height: 1200

Te 4 zdania powinny zniknąć z rodzicielskiego słownika. Mówimy je nagminnie i zostawiamy ślad na lata
type: item
date: 2026-08-08T19:08:26.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: macierzyństwo
subject: psychologia
subject: wychowanie
description: Większość rodziców nie zastanawia się nad każdym wypowiedzianym zdaniem. Kiedy dziecko płacze, złości się albo po raz kolejny nie chce posprzątać zabawek, często reagujemy automatycznie. Problem w tym, że niektóre zwroty – choć wypowiadane z najlepszymi intencjami – mogą sprawić, że dziecko poczuje się niezrozumiane albo zacznie budować o sobie niekorzystne przekonania.
encoded: Amerykańska psycholożka kliniczna Sarah Lebovitz Suria, od ponad 10 lat pracująca z dziećmi i rodzicami, wskazuje cztery zdania, które warto wykreślić z rodzicielskiego słownika. Nie chodzi o to, by mówić „idealnie”, ale by lepiej wspierać rozwój emocjonalny dziecka. 1. „Przecież nic się nie stało” To jedno z najczęściej wypowiadanych zdań, gdy dziecko się przewróci, przestraszy lub zacznie płakać. Rodzice chcą je uspokoić, ale efekt może być odwrotny. Jeśli maluch właśnie przeżywa silne emocje, słyszy komunikat, że jego uczucia są nieważne albo przesadzone. Zamiast tego psycholożka proponuje nazwać to, co dziecko przeżywa. Można powiedzieć: „Widzę, że się przestraszyłeś”. „To musiało zaboleć”. „Chodź, umyjemy kolanko i zobaczymy za chwilę, jak się czujesz”. Takie słowa pomagają dziecku zrozumieć własne emocje i pokazują, że rodzic traktuje je poważnie. 2. „Jesteś taki mądry” Choć brzmi jak komplement, według psycholożki lepiej chwalić nie dziecko, lecz jego wysiłek. Dlaczego? Gdy dziecko słyszy przede wszystkim „jesteś mądry”, może zacząć wierzyć, że jego wartość zależy od tego, czy zawsze odnosi sukces. Porażki stają się wtedy szczególnie bolesne. Lepsze komunikaty to: „Widzę, ile pracy w to włożyłeś”. „Świetnie sobie z tym poradziłeś”. „Ta metoda naprawdę zadziałała”. W ten sposób dziecko uczy się, że rozwój zależy od wysiłku, a nie od wrodzonych cech. 3. „Nie” Rodzice nie unikną stawiania granic, ale samo krótkie „nie” często kończy rozmowę i wywołuje frustrację. Psycholożka proponuje, by, zamiast odmawiać bez wyjaśnienia, pokazać dziecku, że potrzeba została zauważona, choć nie może być zrealizowana w tej chwili. Przykład? „To nie jest teraz możliwe”. „Dzisiaj się nie uda, ale możemy zaplanować to na weekend”. „Teraz tego nie zrobimy, ale wrócimy do tego później”. Dziecko nadal słyszy granicę, ale jednocześnie czuje, że rodzic traktuje jego prośbę poważnie. 4. „Nigdy mnie nie słuchasz” Takie zdania często padają w pośpiechu – przed wyjściem do szkoły czy wieczo…

mama-z-placzacym-synem-33e4e82.jpg
width: 1600
height: 1200

Nawet 9-latki boją się starości. „Córka prosiła, bym kupiła jej krem anti-aging, bo wszystkie koleżanki takich używają”
type: item
date: 2026-08-05T19:08:41.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nastolatki
subject: pielęgnacja
subject: wychowanie
subject: zakupy
description: Rodzice przyznają, że trend „Sephora Kids” przestał być już tylko modą na popularne na TikToku produkty z perfumerii. Coraz więcej dzieci interesuje się kosmetykami anti-aging, zna nazwy składników aktywnych i obawia się zmarszczek, choć ich skóra nie potrzebuje jeszcze nawet podstawowej pielęgnacji przeciwstarzeniowej.
encoded: To nic zaskakującego, że dziewczynki (a w dzisiejszych czasach również chłopcy) interesują się kosmetykami. Chociaż w samym zainteresowaniu pielęgnacją skóry nie ma nic złego, niepokojące jest to, że coraz młodsze dzieciaki zaczynają bać się czegoś, co powinno być dla nich zupełnie abstrakcyjne: starzenia. Pokolenie Sephora boi się zmarszczek Trend Sephora Kids narodził się w mediach społecznościowych, głównie na TikToku. Dzieci i przednastolatki oglądają filmiki influencerek pokazujących codzienne rytuały pielęgnacyjne, testują luksusowe kosmetyki i tworzą wieloetapowe rutyny, które często bardziej przypominają pielęgnację trzydziestolatki niż dziecka. Dermatolodzy zwracają uwagę, że wiele produktów promowanych przez influencerów zawiera składniki przeznaczone dla skóry dojrzałej, takie jak retinol czy silne kwasy. Dziecięca skóra ich nie potrzebuje, a nieumiejętne stosowanie może prowadzić do podrażnień i uszkodzenia bariery hydrolipidowej skóry. Rodziców martwi jednak nie tylko skład kosmetyków. Coraz częściej słyszą pytania o zmarszczki, starzenie czy utratę jędrności skóry. „Powiedziała, że nie chce się zestarzeć” – Moja córka ma dziewięć lat. Kilka tygodni temu poprosiła mnie o krem anti-aging. Myślałam, że źle usłyszałam. Zapytałam, po co jej taki kosmetyk. Odpowiedziała, że wszystkie koleżanki już mają i że nie chce mieć zmarszczek, a już marszczy jej się czoło, kiedy się dziwi – opowiada pani Marta. Przyznaje, że przez chwilę nie wiedziała, czy się śmiać, czy płakać. – Dziewięciolatka nie powinna myśleć o starzeniu. Powinna martwić się tym, czy zdąży na rower z koleżankami, a nie tym, jak będzie wyglądała za czterdzieści lat. Mama postanowiła wykorzystać sytuację do rozmowy. – Pokazałam jej swoje zdjęcia sprzed dwudziestu lat i powiedziałam, że zmarszczki są naturalną częścią życia. Nie chcę wychować córki w przekonaniu, że starzenie to coś, czego trzeba się bać. „Nie demonizowałabym kosmetyków” Nie wszyscy rodzice patrzą na ten trend równie krytycznie. – M…

pielegnacja-anti-aging-3a2534b.jpg
width: 1600
height: 1200