Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2025-06-12T09:34:58.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: 6 oznak, że jesteś rodzicem pandą. Możesz być dumna, jeśli spełniasz warunek nr 2
items: Czy to prawda, że wnuki kocha się bardziej niż własne dzieci?
items: Wychowuj bez klapsów!
items: Warzecha uważa, że klapsy to przejaw zdrowego rozsądku? To bardzo nierozsądne!
items: To tylko niewinny klaps? NIE! Bicie to bicie
items: Wychowanie dzieci bez nagród i kar? – wywiad z ekspertem
items: Autorytety pedagogiczne mówią jasno: bicie dzieci jest złe. Zawsze!
items: Jak zdyscyplinować dziecko bez klapsa – są na to sposoby!
items: Porozumienie bez przemocy - te książki musisz znać!
items: Nie pyskuj!
items: Stawianie granic i wymagań dziecku, a wychowanie bezstresowe

6 oznak, że jesteś rodzicem pandą. Możesz być dumna, jeśli spełniasz warunek nr 2
type: item
date: 2025-06-12T09:34:58.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: rodzicielstwo bliskości
subject: wychowanie bez przemocy
subject: wychowanie dziecka
description: Bycie rodzicem pandą to bardzo rozsądna droga, bo dzieci dorastające pod opieką „pand” są niezależne i podejmują mądre decyzje w przyszłości. Jest jeszcze jedna zaleta tego popularnego stylu wychowawczego − silna więź emocjonalna i wzajemne zaufanie między dziećmi i rodzicami. Brzmi dobrze, prawda? Możesz łatwo sprawdzić, czy spełniasz wszystkie sześć warunków bycia rodzicem pandą.
encoded: Rodzicielstwo w stylu pandy to coraz bardziej popularny model wychowawczy, który koncentruje się na budowaniu zaufania, wspieraniu autonomii dziecka i rozwijaniu jego samodzielności poprzez pozwolenie na popełnianie błędów. W centrum tego podejścia znajduje się przekonanie, że dzieci uczą się najwięcej wtedy, gdy same doświadczają świata — nawet jeśli oznacza to, że czasem się potkną. O co chodzi z rodzicami pandami? W tym modelu wychowania rodzice pełnią raczej rolę cichych przewodników niż nadzorujących instruktorów. Obserwują, wspierają, ale nie ingerują nadmiernie. Dziecko ma przestrzeń do eksploracji i odkrywania świata na własnych zasadach. Nie chodzi tu jednak o całkowitą wolność czy brak granic, lecz o subtelne towarzyszenie i otwartość na emocje, potrzeby i rytm rozwoju dziecka. Ten styl rodzicielstwa zakłada budowanie trwałej więzi opartej na empatii i wzajemnym zrozumieniu. To relacja, w której dziecko czuje się bezpieczne, nawet jeśli nie wszystko zawsze mu się udaje. Rodzice-pandy uczą przez przykład, wspierają emocjonalnie i dają przestrzeń na samodzielność – ale nie pozostawiają dzieci samych sobie. Co istotne, podejście to wykazuje wiele podobieństw do rodzicielstwa delfina, które również kładzie nacisk na równowagę między przewodnictwem a bliskością. Oba style promują budowanie silnych więzi rodzinnych, ale rodzicielstwo pandy idzie o krok dalej − pozwala dziecku na doświadczanie porażek jako naturalnego elementu rozwoju. 6 oznak, że jesteś rodzicem pandą: Dajesz delikatne wskazówki, zamiast wyręczać. Ufasz, że dziecko może spróbować samo rozwiązać problem, zanim wkroczysz z pomocą. Wierząc w jego możliwości, wzmacniasz jego poczucie sprawczości. Masz silną i pełną wzajemnego zaufania więź emocjonalną z dzieckiem. Twoja relacja opiera się na empatii, autentycznym słuchaniu i reagowaniu na potrzeby dziecka. Budujesz mosty porozumienia, a nie mury kontroli. Dajesz dziecku niezależność. Pozwalasz mu podejmować decyzje odpowiednie do wieku, wspierając p…

rodzic-panda-ede8b35.jpeg
width: 8256
height: 5504

Czy to prawda, że wnuki kocha się bardziej niż własne dzieci?
type: item
date: 2020-05-05T10:23:50.000Z
creator: kgalazkiewic
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: Wideo
subject: dobre wychowanie
subject: dobre wychowanie dziecka
subject: wychowanie
subject: wychowanie bez przemocy
subject: wychowanie bezstresowe
description: Często słyszy się, że dziadkowie bardziej kochają wnuki niż własne dzieci. To zastanawiające, że dziadkowie, którzy w młodości byli surowi dla swoich dzieci, dla wnuków są pobłażliwi i rozpieszczają je do granic możliwości. Z czego może wynikać tak inne podejście do pociech?
encoded: Dziadkowie na pewno inaczej podchodzą do opieki nad wnukami. Przyczyn jest zapewne wiele. Być może jedną z nich jest brak ciężaru odpowiedzialności za wychowywanie wnucząt lub refleksja nad przeszłością i zmiana stosunku do dzieci? W każdym przypadku odpowiedź jest na pewno inna. Jeśli jednak pobłażliwość dziadków nie wykracza poza ich kompetencje i nie kłóci się z zasadami wychowania przyjętymi przez rodziców, nie jest powodem do zmartwień – ot przywilej dziadków. Gorzej, jeśli dziadkowie „wiedzą lepiej” i nagminnie powtarzają zachowania nieakceptowane przez rodziców. To rodzi frustrację, nerwy i niepotrzebnie komplikuje relacje rodzinne. Najczęściej popełniane błędy dziadków Nie da się ukryć, że znajomość metod wychowawczych wśród rodziców jest coraz większa. Popularyzacja psychologii oraz liczne artykuły w mediach na temat właściwego wychowania dzieci przyczyniają się do świadomego kształtowania pociech. I o ile wiedza, w dużej mierze dzięki Internetowi, dociera do rodziców, o tyle rzadziej do dziadków. To powoduje, że dobrze znane im metody wychowawcze zaczynają powielać w przypadku wnuków. Co do nich należy? Wiara w zabobony – ludzie mają skłonność do wiary w przesądy. Dziadkowie w trosce o nowo narodzone dziecko często namawiają rodziców do przewiązywania wózka czerwoną wstążeczką, co ma je uchronić od nieprzychylności losu, albo przelewania jajka nad płaczącym dzieckiem, co ma ukoić jego nerwy i odpędzić złe moce. Nieracjonalne zachowania często irytują rodziców, co wydaje się uzasadnione. Złe nawyki żywieniowe – dziadkowie często z naddatkiem dogadzają wnukom i nie odmawiają im słodyczy, gazowanych napojów czy chipsów. O ile pozwolenie dzieciom od czasu do czasu na spożywanie niezdrowych przekąsek nie będzie miało tragicznych skutków, o tyle w przypadku nagminnego jedzenia śmieciowych produktów może skutkować otyłością, a nawet problemami z miażdżycą. Warto uświadamiać dziadków, jak bardzo przetworzone są to produkty i przekonywać do czytania etykiet. Kupowa…

111262-232fbb6.jpg
width: 1200
height: 800

Wychowuj bez klapsów!
type: item
date: 2018-09-24T12:20:49.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Rodzina
subject: Wychowanie
subject: bicie dzieci
subject: bicie dziecka
subject: dobre wychowanie
subject: klapsy
subject: wychowanie bez przemocy
subject: wychowanie bezstresowe
description: Twoje dziecko wpada w złość, histerię, krzyczy, tupie, a ty czujesz, że jeszcze kilka sekund i zaczniesz robić to samo… lub dasz mu klapsa? Z badań Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę wynika, że niemal połowa dorosłych Polaków sądzi, że są sytuacje, w których można uderzyć dziecko za karę.
encoded: Większość nie uważa, że klaps jest skuteczną metodą wychowawczą, ale nie wie, co można zrobić zamiast. Nowa kampania Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę “Potrafię się zatrzymać” ma zachęcić rodziców do zatrzymania się, kiedy nerwy biorą górę i poszukiwania konstruktywnych sposobów na opanowanie swoich emocji w trudnych sytuacjach wychowawczych. Ciągle blisko połowa Polaków (48%) uważa, że za karę można uderzyć dziecko. 26% polskich rodziców przyznaje, że zdarzyło się im stosować kary cielesne. Są to przede wszystkim klapsy oraz bicie ręką. Pytani o powody, mówią o utracie panowania nad sobą (56%), zmęczeniu, poczuciu bezradności, braku wsparcia czy braku znajomości innych metod wychowawczych (36%). Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę od 27 lat podejmuje działania na rzecz eliminacji kar fizycznych wobec dzieci. Przez ten czas wyraźnie zmniejszyła się społeczna akceptacja dla takich zachowań. Bicie dzieci nie jest już dziś postrzegane jako norma. W 2005 jedynie jedna trzecia dorosłych Polaków uważała, że rodzice nigdy nie powinni uderzyć dziecka, w 2017 roku myśli tak już połowa z nich. Część rodziców, którym zdarza się dać klapsa dziecku, żałuje, że nie potrafią inaczej poradzić sobie z wychowawczymi trudnościami. To ogromna, pozytywna zmiana świadomości społecznej na przestrzeni ostatnich lat. Z drugiej strony bardzo niepokojące jest, że w debacie publicznej wracają ostatnio głosy, że klaps może, a nawet powinien być częścią procesu wychowawczego. Badania pokazują jednak, że kary fizyczne mogą mieć negatywny wpływ na rozwój dzieci. Dzieci, które doświadczyły bicia – również klapsów, częściej przejawiają zachowania agresywne, mają gorsze relacje z rodzicami, wykazują niższe umiejętności poznawcze, czy też częściej mają niższe poczucie własnej wartości – mówi dr Monika Sajkowska, prezeska Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę. Celem nowej kampanii Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę „Potrafię się zatrzymać” jest wsparcie rodziców w radzeniu sobie z własnymi emocjami w trudnych sytuacjach wych…

imgrMAFwT-3740ed4.jpg
width: 1200
height: 675

Warzecha uważa, że klapsy to przejaw zdrowego rozsądku? To bardzo nierozsądne!
type: item
date: 2018-06-13T15:04:52.000Z
creator: Karolina Stępniewska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: klaps
subject: klapsy
subject: przemoc wobec dzieci
subject: wychowanie bez przemocy
description: Dlaczego nie chcę komentować słów Warzechy, a jednak to robię? Bo wierzę w naukę. Tylko (i aż!) tyle.
encoded: Jesteśmy serwisem dla rodziców. Codziennie wspieramy was w wychowywaniu dzieci, w ich pielęgnacji, żywieniu, dbaniu o ich zdrowie. Towarzyszymy wam w trakcie ciąży, pomagamy przygotować się do porodu. Jesteśmy z wami w trudnych chwilach i leży nam na sercu dobro waszych dzieci i was, rodziców. Nie zawsze się zgadzamy z tym, co piszecie w komentarzach pod naszymi artykułami i wy nie zawsze zgadzacie się z tym, co piszemy my. To naturalne – ilu rodziców, tyle dróg i wyborów. Jest jednak coś, co jest dla nas wszystkich święte, bez względu na różnice między nami. Dobro dziecka. Jego prawa. Szacunek, który mu się należy. W tym świetle elaborat Łukasza Warzechy, publicysty tygodnika "Do Rzeczy" i Polskiego Radia 24, opublikowany w TVP Tygodniku, aż prosi się o zabranie głosu i głośny sprzeciw. Protestuje Komitet Ochrony Praw Dziecka, zabrała głos Agnieszka Stein, do dyskusji włącza się coraz więcej osób. A ja myślę sobie, że najlepiej byłoby nie napisać na ten temat nic. Przemilczeć, skoro przegapić się nie udało. Uznać, że tego kuriozalnego tekstu nie ma, że ludzie, którym daje się przestrzeń do wyrażania swoich poglądów, nie piszą takich bredni. Nie komentować, nie puszczać w świat, nie szerzyć złego słowa. Dlaczego? Boję się, że na 100 osób, które przeczytają o tym, że wychowanie dziecka wymaga przemocy, znajdzie się 40 (47,6 proc. Polaków popiera bicie dzieci, jak wynika z sondażu SW Research dla rp.pl), które znajdą w tych słowach potwierdzenie dla tego, co w ich duszach gra. Przyzwolenie. Zapali im się światełko w głowach: mądry człowiek, w mediach się wypowiada, musi wiedzieć, co mówi. Problem z tego typu opiniami jest taki, że chce się zawołać głośno: "Serio?! Nie zgadzam się!" A w ten sposób wspieramy osoby, które je głoszą, dajemy im rozgłos, 5 minut chwały, uwagę. Jeśli ktoś, tak jak Łukasz Warzecha, pisze, że urząd Rzecznika Praw Dziecka jest zbędny i jak najszybciej powinien zostać zlikwidowany, a stosowanie klapsów jest przejawem zdrowego rozsądku, musi być …

imgbmMII7-5f54ed3.jpg
width: 1200
height: 788

To tylko niewinny klaps? NIE! Bicie to bicie
type: item
date: 2018-06-11T10:19:45.000Z
creator: Milena Oszczepalińska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: bicie dzieci
subject: błędy wychowawcze
subject: kary cielesne
subject: klapsy
subject: wychowanie bez przemocy
description: Dość tych eufemizmów! Nazywamy rzeczy po imieniu i wyjaśniamy, dlaczego nie zgadzamy się na bicie dzieci (nawet w wyjątkowych przypadkach)
encoded: Niedawno przedstawiałyśmy wam wyniki sondażu na temat akceptacji stosowania klapsów przez polskich rodziców. Wynika z niego, że wciąż niemal połowa z nas uznaje, że klapsy są dobrą metodą wychowawczą. Trzeba dodać, że z sondażu nie wynika, czy sami je stosujemy wobec własnych dzieci, czy jedynie akceptujemy to, że robią to inni. Mimo wszystko to wciąż duża liczba i wciąż społeczeństwo ma za małą świadomość tego, czym klaps jest dla dziecka (a jest przemocą) i czym na pewno nie jest (nie jest mądrą metodą wychowawczą). Zobacz też: Wielkie poszukiwania dziecka z okładki! Dlaczego klaps nie jest słuszną metodą na wychowanie? Wielu rodziców wciąż powtarza, że małe dzieci niewiele rozumieją, więc tłumaczenie im, że dane zachowanie jest złe, nie ma sensu. A jakoś przecież trzeba przywoływać je do porządku, więc pozostaje klaps. Zupełnie się z tym nie zgadzam! Po pierwsze – nie umniejszajmy zdolności naszych dzieci, jeśli tylko im na to pozwolimy, zaskoczą nas swoją inteligencją, a po drugie – to, że dziecko dostało klapsa i przestało robić jakąś rzecz, wcale nie oznacza, że zrozumiało swój błąd, tylko że boi się dostać po raz kolejny. Czy naprawdę chcemy, by dzieci się nas bały i traktowały nas jak okrutnych dyktatorów, a nie wspierających liderów? Dawanie dziecku klapsa uczy je jednego – silniejszy zawsze wygrywa. Nie ważne, kto ma rację i jaka jest racja, ważne, kto ma więcej siły i władzy. Poza tym bite dziecko przestaje mieć zaufanie do rodzica, staje się wycofane i coraz silniej rośnie w nim przekonanie, że nie znajdzie oparcia w mamie lub tacie. A przede wszystkim, że lepiej nie zwierzać się im z trudnych spraw, bo nie zrozumieją, a co najwyżej wymierzą karę. Karanie i przemoc fizyczna a wyciąganie konsekwencji danego zachowania Owszem, dzieci potrzebują karcenia i wychowywania. Ale klapsy temu zupełnie nie służą. Podobnie jest z karami, których dzieci nie rozumieją. Kilkulatek nie widzi zależności między np. rozlewaniem wody po mieszkaniu a zakazem oglądania bajki.…

img0lsEms-a377589.jpg
width: 1798
height: 1200

Wychowanie dzieci bez nagród i kar? – wywiad z ekspertem
type: item
date: 2017-09-20T14:41:15.000Z
creator: sniemczyk
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: dobre wychowanie
subject: kara dla dziecka
subject: rodzicielstwo bliskości
subject: wychowanie bez przemocy
description: Małgorzata Musiał, pedagożka, mama trójki dzieci i autorka bloga Dobrarelacja.pl, o nagrodach i karach w rodzinie. Ta rozmowa otwiera oczy!
encoded: Czy kary są konieczne w wychowaniu dziecka? A nagrody? No właśnie ani jedne, ani drugie! – mówi pedagożka, Małgorzata Musiał, autorka książki „Dobra relacja. Skrzynka z narzędziami dla współczesnej rodziny”. Rozmawiamy o tym, na co zwracać uwagę w relacjach z dzieckiem. Małgorzata Musiał – pedagog, żona i mama trójki dzieci. Prowadzi warsztaty, szkolenia i indywidualne konsultacje, jest również jednym z niewielu w Polsce mentorów grup SAFE, programu wspomagającego budowanie bezpiecznej więzi między rodzicami a dziećmi. Autorka bloga DobraRelacja.pl Kto odpowiada za relacje w rodzinie? Małgorzata Musiał: Rodzice. To moje przekonanie ma dużo wspólnego ze zdaniem Jespera Juula (duński terapeuta rodzinny i pedagog – przyp. red.), który kiedyś stwierdził, że to rodzice i wyłącznie rodzice odpowiadają za atmosferę w domu. Mówiąc jednak o relacjach, chciałabym jednak zostawić taki margines, że jeśli z jakimś dzieckiem mamy trudne relacje, to wcale nie musi to znaczyć, że robimy coś źle. Bo na dziecko wpływają różne czynniki, np. genetyczne. Jeśli np. ono nie umie wyrażać emocji w społecznie akceptowalny sposób, to przecież nie musi znaczyć, że rodzice popełnili gdzieś błąd. Na swoim blogu piszesz o budowaniu dobrej relacji z dzieckiem, bez nagród, kar i bez oceniania. Zastanawiam się, czy naprawdę taka ścieżka jest możliwa? I czy w ogóle można się nauczyć czegoś tak abstrakcyjnego jak budowanie relacji? Jestem przekonana, że ścieżka, którą wskazuję, jest dostępna dla wszystkich, bez względu na to, czy ktoś jest cierpliwy, opanowany, refleksyjny, czy porywczy, wybuchowy i jest mu trudniej się opanować w trudnych sytuacjach. Ja sama mam bardzo dynamiczny temperament choleryka, więc jeśli ja daję radę, to głęboko wierzę, że większości ludzi także jest w stanie. A odpowiadając na to, czy dobrej relacji można się nauczyć, to chciałabym powiedzieć, że chociaż często nam się wydaje, że to, jacy jesteśmy, jest nam dane raz na zawsze, jestem zdania, że naprawdę wielu rzeczy m…

imgz0gBv2-70a3a2d.jpg
width: 796
height: 539

Autorytety pedagogiczne mówią jasno: bicie dzieci jest złe. Zawsze!
type: item
date: 2016-09-27T10:09:11.000Z
creator: Karolina Stępniewska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: klapsy
subject: przemoc wobec dzieci
subject: wychowanie bez przemocy
description: Klapsy to przemoc - udowadnia to kolejne badanie naukowe. W sprawie przemocy wobec dzieci stanowisko zajęło też Polskie Towarzystwo Pedagogiczne. Jeśli jeszcze się wahasz, czy klapsy to coś złego – przeczytaj!
encoded: Nie milknie oburzenie po publikacji prof. UKSW dr hab. Zbigniewa Stawrowskiego w dodatku do dziennika "Rzeczpospolita", w którym filozof polityki przekonuje, że klapsy nie tylko nie są równoznaczne z biciem, ale też nie są nawet szkodliwe: "przeciwnie – (klaps) jest czynem wysokiej wartości wychowawczej i dlatego zasługuje wręcz na pochwałę". Kiedy osoba wykształcona, podpierająca swój autorytet tytułami naukowymi i zawodem wykładowcy akademickiego, pisze takie rzeczy w ogólnopolskim dzienniku, uważanym za poważne opiniotwórcze medium, trudno milczeć. Nic więc dziwnego, że głos zabrało także Polskie Towarzystwo Pedagogiczne. "Nie chcemy i nie możemy milczeć" – piszą pedagodzy w swoim oświadczeniu. - "Zabieramy głos, aby w przestrzeni publicznej nie pojawiały się zdania nieprawdziwe, bałamutne, wypaczające zasady wychowania i jawnie nawołujące do krzywdzenia dzieci. Mamy obowiązek zaprotestować przeciwko łamaniu podstawowych pedagogicznych i etycznych zasad wychowania dzieci oraz budowania ładu społecznego". W stanowisku PTP w sprawie przemocy wobec dzieci czytamy m.in. "Żadne badania nie dowodzą pozytywnego wpływu bicia na rozwój dzieci, a artykuł prof. Zbigniewa Stawrowskiego nawołuje do łamania prawa. (...) Wszelkie formy przemocy fizycznej i psychicznej wobec dzieci powodują szkody w rozwoju fizycznym, emocjonalnym i społecznym dziecka, zaburzają jego zdolności uczenia się, ograniczają pamięć i koncentracje, przyczyniają się do zwiększenia zachowań agresywnych, są antywychowawcze". "Z zażenowaniem odczytujemy nieprawdziwe, naiwne, powierzchowne, niegodne profesora uniwersyteckiego argumenty przedstawione przez Autora artykułu – piszą pedagodzy w swoim oświadczeniu. - "Pan Profesor nie zadał sobie trudu przeprowadzenia podstawowej kwerendy, która pokazałaby mu ogrom badań psychologicznych, pedagogicznych, prawnych, medycznych, historycznych prowadzonych przez międzynarodowe i polskie ośrodki naukowe zajmujące się związkami między przemocą, w tym także klapsami (an…

img6aHl1k-ee66a66.jpg
width: 640
height: 412

Jak zdyscyplinować dziecko bez klapsa – są na to sposoby!
type: item
date: 2016-09-21T12:57:13.000Z
creator: aprochyra
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: agresja u dzieci
subject: atak histerii u dziecka
subject: klapsy
subject: wychowanie bez przemocy
description: Nie zgadzamy się na bicie dzieci. Klaps to wyraz słabości rodzica, a dopiero w drugiej kolejności kara dla dziecka. Zobacz, jak można inaczej przywołać je do porządku.
encoded: Dzieci bywają nieznośne – takie ich prawo. Ale nawet gdy doprowadzą rodzica do białej gorączki, dawanie klapsów nie ma wiele sensu. Lekcja, którą zapamięta dziecko to „mama była tak wściekła, że mnie uderzyła”, zamiast „nie mogę się zachowywać niegrzecznie, bo spotka mnie kara”. Badania mówią wręcz, że bicie dziecka przynosi więcej szkody niż pożytku – wzmaga agresję, może prowadzić do zaburzeń psychicznych i niespołecznych zachowań. Nie wspominając o tym, że jest prawnie zabronione w naszym kraju. Karę można wymierzyć dziecku w inny sposób. Nie ma to nic wspólnego z bezstresowym wychowaniem ani przyzwalaniem na każde zachowanie dziecka. To sprawdzone rodzicielskie sposoby na przywrócenie spokoju. Sposób 1: zabierz dziecko na bok Gdy dziecko zaczyna zachowywać się w sposób, na który się nie godzisz, odetnij je od sytuacji. Jeżeli np. sypie dzieciom piaskiem w oczy, odciągnij je na bok i stanowczym, spokojnym tonem każ mu się uspokoić. Nerwy rodzica raczej dodatkowo nakręcą dziecko. Możecie posiedzieć razem, dopóki nie będzie gotowe wrócić do zabawy. Sposób 2: system ostrzeżeń i konsekwencji Ostrzeż dziecko, że spotka je kara, jeżeli nie zrobi tego, o co je prosisz. Musisz być bardzo konsekwentna. Zapowiedz dziecku, że np. jeżeli nie posprząta zabawek w pokoju, odwołasz planowaną wizytę u koleżanki. Daj dziecku konkretną ilość czasu na wykonanie zadania (np. 10 minut albo „zanim policzę do 10”), a jeżeli go nie wykona, dotrzymaj słowa i ukarz je w taki sposób, jak zapowiadałaś. Sposób 3: zabierz zabawkę, która wywołuje konflikt To dobry sposób na kłótnie rodzeństwa. Jeżeli bardzo kłócą się o konkretną rzecz lub używają jej w niebezpieczny sposób, po prostu im ją zabierz. Powiedz dokładnie, dlaczego i na ile czasu konfiskujesz zabawkę i dopilnuj, żeby dzieci wykorzystały go na omówienie, dlaczego spotkała je kara. Sposób 4: odejdź z pola bitwy Czasami my, rodzice potrafimy pogorszyć sytuację. Wiadomo, że niełatwo jest uspokoić histeryzujące dziecko, ale nasze nerwy ty…

imghZpTp1-10ee9b3.jpg
width: 1024
height: 683

Porozumienie bez przemocy - te książki musisz znać!
type: item
date: 2016-05-19T10:23:17.000Z
creator: aprochyra
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: książki dla rodziców
subject: porozumienie bez przemocy
subject: wychowanie bez przemocy
description: Metoda komunikacji Porozumienie bez Przemocy sprawdzi się także w rodzicielstwie. Sprawdź, jakie książki przydadzą ci się, żeby lepiej komunikować się ze swoim dzieckiem!

imgoP5rk8-fca38cb.jpg
width: 186
height: 270

Nie pyskuj!
type: item
date: 2015-11-05T16:01:35.000Z
creator: Tatiana Audycka-Szatrawska
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: dobre wychowanie
subject: wychowanie bez przemocy
description: Pewnie przesadzę, ale słowo "nie pyskuj" było drugim, które słyszałam najczęściej zaraz po moim nazwisku. Dlatego poparłam akcję "Edukacja bezpieczna dla dziewczynek" na Polakpotrafi.pl.
encoded: Zapadło mi w pamięci to "nie pyskuj". Okropne słowo. Nie pyskuj, pysk, zamknij pysk. Ten rozkaz "Nie pyskuj" słyszałam za każdym razem, gdy broniłam swoich racji. Broniłam ich, bo już wtedy miałam silne poczucie sprawiedliwości. Na szczęście zostało mi to, umknęłam szkolnej indoktrynacji (w jakiejś części). Ryby, dzieci i kobiety głosu nie mają "Chciałabym mówić to, co myślę" – powiedziała koleżanka. "Ale nie mówię, bo nie wiem, czy to ważne". Ciekawe, ile razy słyszała w dzieciństwie, że dziewczynce nie przystoi się złościć, krzyczeć, wtrącać się…? Teraz jest dojrzałą kobieta i ciągle czuje, że jej głos nie jest ważny. Poparłam akcję "Edukacja bezpieczna dla dziewczynek" Mogłabym tu napisać wiele o wychowaniu dyskryminacyjnym. O tym, jak dziewczynki przyucza są do uległości, jak nie wspiera ich dążeń do budowania poczucia własnej wartości, pewności siebie, jak nie zachęca do podejmowania wyzwań. Mogłabym, ale zamiast tego namawiam do wsparcia akcji Fundacji Autonomia "Edukacja bezpieczna dla dziewczynek". View oEmbed on the source website Oto, co organizatorki piszą o swojej akcji: "Konieczne jest podejmowanie skutecznych i stanowczych działań na rzecz wzmacniania dziewcząt i kobiet, na co dzień narażonych na przemoc. Jednym z najskuteczniejszych sposobów rozwiązania problemu przemocy jest edukacja. Dlatego mówimy głośno o przemocy, jej przyczynach, skutkach i możliwościach przeciwdziałania. Od ośmiu lat tworzymy polską edycję 16 Dni Akcji Przeciw Przemocy ze Względu na Płeć. Jest to międzynarodowa kampania zainicjowana przez amerykańską instytucję The Center for Women’s Global Leadership. Tematem przewodnim tegorocznej kampanii jest Edukacja bezpieczna dla wszystkich. W Polsce zwracamy również uwagę na wyjątkowo trudną sytuację kobiet z niepełnosprawnościami. W kilkudziesięciu miejscowościach będziemy informować, szkolić, spotykać się i rozmawiać o tym, jak pozbyć się przemocy z naszego codziennego życia. Zależy nam, żeby dziewczęta dostrzegły swój potencjał i nau…

imgfn26EK-7c8819a.jpg
width: 679
height: 434

Stawianie granic i wymagań dziecku, a wychowanie bezstresowe
type: item
date: 2007-01-03T12:50:15.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: dobre wychowanie
subject: psychologia dziecka
subject: rozwój dziecka
subject: wychowanie bez przemocy
subject: wychowanie bezstresowe
subject: zasady wychowania
description: Nie ma wychowania bez stawiania granic i wymagań. Ale nie ma go również, jeśli wymagania są zbyt surowe i jest ich zbyt dużo.
encoded: Model tzw. bezstresowego wychowania nie sprawdził się. Mimo to wielu rodziców, często niepewnych swoich rodzicielskich kompetencji, wciąż boi się wymagać od swoich dzieci przestrzegania pewnych zasad. Jeśli maluch się buntuje, płacze, szybko ustępują, by oszczędzić mu stresu albo dla świętego spokoju. Bywa i odwrotnie - od malucha wymaga się rzeczy, które są dla niego zbyt trudne, niedostosowane do jego możliwości i tempa rozwoju. Po co dziecku granice? Podstawą zdrowego rozwoju dziecka jest poczucie bezpieczeństwa. W domu, gdzie wszystko wolno i nic nie trzeba, maluch, wbrew pozorom, nie czuje się bezpieczny. Przeciwnie – rodzice, którzy na wszystko pozwalają, są postrzegani przez dzieci jako słabi, a mając słabych rodziców nie można czuć się pewnie. By się tak poczuć, dziecko musi samo przejąć w domu władzę. Manipuluje więc mamą czy tatą, coraz więcej żądając. „Możesz robić to i to, ale tego ci nie wolno” – takie jasne postawienie granic jest podstawą wychowania. Kiedy zacząć wymagać? W 1. roku życia to głównie dziecko wymaga, a rodzice są po to, by te wymagania możliwie szybko spełniać. Niemowlę musi być nakarmione na czas, przewinięte i przytulane zawsze wtedy, gdy się tego domaga, a nawet wtedy, gdy się nie domaga. To jeszcze nie jest moment na stawianie wymagań, choć rodzice muszą już stawiać pewne ograniczenia dla bezpieczeństwa swojej pociechy, np. nie mogą się godzić na wchodzenie na okno itp. Dopiero gdy maluch ma około półtora roku, zaczyna się faktyczny proces wychowania. Rodzice zaczynają stawiać rozmaite wymagania i zachęcają do ich spełnienia. Dziecko uczy się myć rączki przed jedzeniem, trzymać łyżkę, wrzucać z mamą klocki do pudełka po skończonej zabawie, na spacerze iść za rękę, machać na "do widzenia", załatwiać się do nocnika itd. Dostosuj wymagania do możliwości dziecka To wydaje się oczywiste, a jednak w praktyce nie jest. Rodzice wymagają od dziecka czegoś, na co ono nie jest jeszcze gotowe, np. chcą żeby dwulatek sam sprzątał zabawki, a trzyl…

imgpyyhxe-b6b0f25.jpg
width: 640
height: 960