Dajcie im twórczą swobodę! Grupa LEGO świętuje Międzynarodowy Dzień Dziewczynek
11 października obchodzimy Międzynarodowy Dzień Dziewczynek – święto ustanowione przez ONZ, mające na celu zwrócenie uwagi na potrzeby i wyzwania stojące przed dziewczynkami na całym świecie. Grupa LEGO przypomina w tym szczególnym dniu ogromny potencjał dla społeczeństwa, jaki drzemie w dziewczynkach i wskazuje dorosłym, jak mogą je wspierać.
Marzenia, pasje i kreatywność warto budzić od najmłodszych lat! Najprostszym, a zarazem najskuteczniejszym sposobem pozostaje… zabawa. Wiele krajów na całym świecie osiągnęło dziś znaczny postęp w zakresie równości płci – dotyczy to także najmłodszych przedstawicielek społeczeństwa. Trend ten widzimy również w Polsce i potwierdzają go liczne badania, takie jak ,,Trudności współczesnych dziewczynek w okresie dorastania”, przeprowadzone przez SW Research z 2023 roku. Celem ankiety przeprowadzonym na próbie 1000 rodziców było wskazanie typowych cech, charakteryzujących najmłodszą generację Polek. Przebojowe i kreatywne W porównaniu z wcześniejszymi pokoleniami, dzisiejsze dziewczynki wyróżniają przede wszystkim przebojowość i odwaga oraz zainteresowanie innymi tematami niż „stereotypowo dziewczęce”. Cechy te wskazało u swoich córek po 36% ankietowanych polskich rodziców. Jak wskazują badania, dziewczynki cechuje ponadto samoświadomość i umiejętność stawiania granic (ponad 26% odpowiedzi), a także wyjątkowa kreatywność (niemal 27%). Warto wspomnieć, że często również są chętne do zabawy zarówno z osobami własnej płci, jak i chłopcami. Przedstawicielki najmłodszych generacji są coraz bardziej otwarte i pewne siebie, śmiało planując swoje wymarzone kariery w mniej typowych dla kobiet zawodach. W 2023 roku nikogo już nie dziwi, kiedy dziewczynka pragnie zostać programistką, inżynierką, żołnierką czy gamerką. Pokażmy dziewczynkom, że mogą na nas liczyć Aby współczesne dziewczynki mogły się w pełni rozwijać, realizować marzenia i śmiało wybierać ścieżki kariery, o jakich marzą, potrzebują jednak zrozumienia wśród dorosłych. Jak wskazuje Justyna Rokicka, psycholożka dziecięca, umożliwienie nieskrępowanej zabawy i promowanie indywidualnych talentów dziecka, niezależnie od płci, przynosi wspaniałe efekty. Ekspertka zauważa też liczne pozytywne zmiany, jakie zachodzą w polskich domach: Zmienia się podejście rodziców, którzy stają się bardziej otwarci na wspieranie rozwoju córek, w zgodzie z ich prawdziwymi potrzebami i zainteresowaniami – mówi Justyna Rokicka. Naszym zadaniem jako rodziców jest wspieranie twórczej swobody naszych dzieci. To właśnie wtedy, gdy dajemy im przestrzeń do wyrażania siebie i eksperymentowania, pomagamy im pokonywać wszelkie ograniczenia. Doskonałą okazją do tego jest zabawa. Zrozumienie fundamentalnej roli zabawy u dziewczynek ma ogromne znaczenie dla ich późniejszego rozwoju, wyboru ścieżki kariery i pozycji w społeczeństwie. W zabawie nie ma miejsca na stereotypy. Musimy pamiętać, że stereotypy i uprzedzenia dotyczące roli czy miejsca dziewczynek w społeczeństwie wpływają na ich poczucie wartości i aspiracje. Ważnym sygnałem są dla nich postawy nauczycieli, rodziców, ale także osób dorosłych z najbliższego otoczenia. Jako dorośli powinniśmy dbać, by przełamywać te bariery i zachęcać dziewczynki do odkrywania siebie poprzez zabawę. Nie ma jednej, właściwej drogi: niezależnie, czy chcą zostać rycerkami z drewnianym mieczem, budowniczymi zamku z klocków, czy księżniczkami, dajmy im szansę. Swoboda w wyrażaniu siebie pozwala dzieciom eksperymentować, rozwijać swoje zainteresowania. To może prowadzić do odkrycia talentów i pasji, które staną się źródłem satysfakcji i spełnienia w życiu – podsumowuje ekspertka Justyna Rokicka. Na zakończenie warto podkreślić, że inwestowanie w rozwój i edukację dziewcząt przynosi korzyści dla wszystkich. Gdy dziewczynki mają pełen dostęp do zabawy, rozwoju, edukacji i równych szans, całe społeczeństwo rośnie w siłę. Światowy Dzień Dziewczynek jest doskonałą okazją, by przypomnieć o staraniu na rzecz likwidacji barier rozwojowych i stereotypów niezależnie od płci, od najmłodszych lat.
Filmy dla mamy i córki – najzabawniejsze i chwytające za serce! [ZWIASTUNY I OPISY]
Komedie, które rozbawią was do łez, a może historie, które chwycą za serce i wzruszą? Co wybierzecie do oglądania? Mamy dla was listę filmów o macierzyństwie, małżeństwie i relacjach matka-córka. Rozrywkowe i do przemyśleń. W tym jeden genialny film animowany. To świetny pomysł także na prezent!
Odrobina przyjemności, rozrywki, relaksu, czas na przemyślenia i zrobienie czegoś tylko dla siebie... Brzmi cudownie, prawda? Kiedy jesteś mamą, to nie zawsze jest możliwe do spełnienia, zwłaszcza od zaraz! Ale nie czekaj na Dzień Matki raz w roku, by to wszystko zrealizować. Najlepiej przynajmniej raz w tygodniu powiedz bliskim, że robisz sobie dzień matki i zrób wtedy tylko to, co lubisz. Może się jednak da? Seans lub maraton filmowy nie tylko na Dzień Matki Bądź konsekwentna, a wszyscy przywykną, zobaczysz! To nie muszą być wcale luksusowe rozrywki czy skomplikowane atrakcje. Zorganizuj dzieciom opiekę lub jakieś zajęcia, a sama po prostu odpocznij i obejrzyj jakiś fajny film. Jaki film wybierzesz, zależy tylko do tego, czy masz ochotę na emocje, dużo śmiechu czy rozmyślania. Możesz też zafundować sobie maraton filmowy. Albo – jeśli wolisz – wspólny seans filmowy z córką.
Smutna historia małej miss: Madison Berg drogo zapłaciła za sławę
Mama wysłała ją na pierwszy konkurs piękności, gdy dziewczynka miała zaledwie 5 miesięcy. Od tamtej pory przez długie lata obie jeździły po kraju, a Madison Berg zdobywała kolejne tytuły małej miss. Cena za te sukcesy okazała się ogromna.
Madison Berg oczarowywała sędziów na konkursach piękności, ale w towarzystwie rówieśników była wyśmiewana i upokarzana. Gdy po latach oglądała swoje zdjęcia z dzieciństwa, nie mogła uwierzyć, że życie małej miss wydawało jej się kiedyś normalne. Mała miss: konkursy piękności zrujnowały jej psychikę Madison Berg była królową konkursów piękności, odkąd skończyła 5 miesięcy. To mama wpadła na pomysł, by zrobić z córki małą miss, ale dziewczyna przyznała po latach, że gdy podrosła, sama też pokochała ten sposób na życie. Zamiast bawić się i spotykać z koleżankami, Madison jeździła po Stanach Zjednoczonych i występowała w kolejnych konkursach, odnosiła wielkie sukcesy. Tak wspominała ten czas, gdy była już na studiach: „Gdy miałam 7 lat, podróżowałam po całych Stanach Zjednoczonych, spędzając większość weekendów na konkursach. Byłam maluchem kroczącym po scenie w malutkich kremowych szpilkach, różowych plisowanych strojach i pełnym makijażu. Wydawało się, że jest to zabawna gra w przebieranki. Mama mówiła mi, że z dużymi oczami i ułożonymi włosami jestem jak żywa lalka”. Konkursy piękności otworzyły jej drogę do telewizji, Madison stawała się coraz bardziej popularna, ale nie mogła odnaleźć się wśród rówieśników w szkole. Anonimowi internauci kpili z niej i z jej mamy: „Trolle na Facebooku pisały mojej mamie, jaka jest okropna i jakim jestem rozpieszczonym bachorem. Powrót do szkoły był ciężki. Ludzie stroili do mnie miny, kpili z mojej sztucznej opalenizny i wyśmiewali się z mojego pseudonimu. (...) Jedna z kobiecych stron internetowych nazwała mnie 'suką' i 'gównianą małą córeczką'”. Madison nie wycofała się jednak z konkursów piękności i jeszcze przez kilka lat żyła dawnym życiem. Powiedziała „dość”, gdy była już nastolatką. Z powodu zaniżonej samooceny i problemów psychicznych musiała udać się na terapię. Nigdy jednak nie obwiniała o swój stan mamy, z którą ma świetny kontakt. „Byłam na terapii. Powoli uczę się, jak czuć się komfortowo we własnej skórze. (...) Nigdy nie będę winić mamy, ponieważ ona nie wiedziała, jak to wpłynęło na moją samoocenę”. Dziewczyna skończyła studia i została nauczycielką. Wygląda na to, że wreszcie zaczęła wieść normalne, szczęśliwe życie. Zobacz też: 2-letnia modelka zawojowała USA Czy pozwalać córce na strojenie się? Została okrzyknięta najładniejszą dziewczynką na świecie
Wyjechała na weekend i zostawiła mężowi brutalny list: "Powodzenia, stary!"
Przed weekendowym wyjazdem, mama zostawiła mężowi pod opieką 6 córek i szczery list, który stał się hitem Internetu!
Na swoim profilu na Facebooku, Meghan Oeser, mama 6 córek, opublikowała list, który szybko stał się hitem. Zanim wyjechała na weekend, zostawiła mężowi kilka rad i wskazówek, co zrobić, że nie zwariować. List do męża, bo wyjeżdżam na weekend z koleżankami... (Uwaga: zawiera wulgaryzmy) Najdroższy Mężu, Piszę do ciebie z miłości, nie chcę cię przestraszyć. Chcę wyjaśnić ci kilka rzeczy, zanim zostaniesz na weekend... z nimi. Noc, dzień, czas śniadania i pora obiadu mogą zamienić się w czyste piekło, kiedy Szatan przybiera postać Kucyka Pony. Na początek... Kiedy wrócisz z pracy, wszystko będzie wyglądać normalnie. One będą cię przytulać, skakać i raczej będą zadowolone, że cię widzą. Obiecuję, to nie potrwa długo. Wakacje czy szkoła, to nie ma znaczenia. To czas, który nazywam "piekłem". One będą kłócić się o wszystko, Quinn i Penny zawsze zaczynają. Najprawdopodobniej, Quinn będzie wkurzona, bo Penny nosi sukienkę Elsy, a Penny będzie wkurzać to, że Quinn zawsze traktuje ją jak Annę. Penny będzie marudzić przy spaniu, ale o tym później. Obiad jest do du**. Bailey będzie chciała zjeść pizzę, Harper hot-dogi. Quinn zacznie płakać kiedy tylko powiesz "hot-dog", bo chce makaron z serem (ale nie ten pomarańczowy czy biały, tylko ten fioletowy). Fioletowy oczywiście się skończył, więc będzie chciała tosty. Zaczniesz przygotowywać makaron z serem, kiedy dla Penny, kiedy usłyszysz, że ona jednak chce tosty (bo usłyszała jak Quinn mówi, ze chce tosty). Na tym skończy się robienie makaronu, bo Bailey 5 lat temu zatruła się tym pomarańczowym, a Harper lubi ten biały. Zapomnisz o Harper, bo "niespodziewanie" przyprowadziła koleżankę i jeżdżą na dworze na deskorolkach. Wszyscy zjecie płatki, a Lily wpadnie na chwilę, bo będzie potrzebowała plastra. Będziesz chciał usiąść i zrelaksować się po obiedzie/śniadaniu, ale ostrzegam cię. Zrobi się cicho. Naprawdę cicho. Wtedy zauważysz, że nastolatka gdzieś zasnęła. Nie pozwól jej spać! Jeśli to zrobisz, masz przerąbane. Będzie na nogach do rana, a ty musisz wstać o 5. (...) Pora snu. Chol**** powodzenia, stary. Piżamy. Piep**** piżamy. Nawet się nie waż szukać czegoś innego niż szlafroczek Penny. Jeśli nie możesz go znaleźć, znajdź go do ch*****. Będzie chciała ten z Minnie, ale kiedy tylko go założysz zacznie się drzeć, że rękawy wyrywają jej ramiona. Znajdź ten z Elsą. Prawdopodobnie jest choler*** brudny, ale ona też. Nie pamiętam kiedy ostatni raz widziała mydło. Połóż Penny obok siebie na kanapie. Quinn, Harper i Bailey zaraz do was przyjdą. Tylko czekaj. Jak tylko się położą do łóżek, zrozumieją, że ich gardła płoną. Będą się zachowywać jakby przeszły piep***** 800 mil przez Saharę. Przyjdą na chwilę, po wodę. Nie pozwól NIKOMU pić z różowego kupka Quinn z Elsą. jeśli to zobaczy, coś ją opęta. Skończysz przenosząc Penny do swojego łóżka, myśląc, że to dobry pomysł. Ha ha ha! Równie dobrze mógłbyś położyć się obok boksera wagi ciężkiej. Po prostu spróbuj ją przetransportować do jej łóżka. Daj jej iPada. To oceni twoje życie, słowo. Wyłącz dźwięk, przyciemnij ekran. Nie zapomnij o nawilżaczu. Napełnij to g****, dodaj pachnące krople, lawendowe i antystresowe. Jeśli zachowywała się jak du***, dodaj kadzidło. Włącz FIOLETOWE światło. Dobry Boże, pamiętaj, fioletowe. Jeśli włączysz niebieskie, będzie się zachowywać, jakby oczy jej płonęły. Nie zapomnij o niekapku. Mówię poważnie, NIE zapomnij. (...) Śniadanie. Tyle zabawy, ile przy obiedzie. Albo więcej. Wypij kawę. Dużo kawy. Będziesz tego potrzebował. Penny będzie chciała płatki albo tosty. Cokolwiek wybierze, POZWÓL JEJ WYBRĆ ŁYŻKĘ. (...) Czas śniadania to taki cyrk, że zapomnisz o swoim śniadaniu, a od kawy dostaniesz drgawek. Już prawie pora lunchu. Zacznij pić. I jeszcze raz. Widzimy się w niedzielę. A, jeszcze coś. Jakbyś chciał zrobić przez ten weekend cokolwiek... powodzenia. Quinn płacze dosłownie co 5 minut, a co 4,5 sekundy będziesz słuchał, że przełyk Penny płonie. Cały czas chce jej się pić, więc co chwilę trzeba chodzić z nią na siku. Czasem pójdzie sama, ale najczęściej jest kompletnie bezużyteczna i marudzi. Przygotuj dodatkową bieliznę. No, a przez to, że kazałeś mi się pozbyć większości kubków niekapków i zostawiłam tylko 2... Ona je zgubi. Powodzenia w szukaniu. Buziaczki, Żona Normalne czy rozpieszczone? Życie z 6 dzieci z pewnością jest wyzwaniem... Ale aż takim?! Co myślicie o tym liście? Zdania w Internecie są podzielone. Jednych zachwycił, inni uważają, że córki Meghan są po prostu rozpieszczone... Czytaj także: Został z dziećmi na 2 dni. Napisał żonie wzruszający list źródło: boredpanda.com
Współczesne ojcostwo nie jest łatwe. Ci tatusiowie dają radę! [GALERIA]
Dzisiejszy tata musi umieć bawić się w księżniczki, przewinąć pieluchę, ale też przekazać dzieciom wszystkie te "męskie" najważniejsze sprawy. Jak oni to robią, że są zazwyczaj tacy wyluzowani? Ojciec twojego dziecka też tak ma?
Jesteś innym tatą dla córki niż dla syna? Badania pokazują, że tak właśnie jest!
Płeć naszego dziecka wpływa na to, jakimi jesteśmy rodzicami – są na to dowody. Czyżby córeczkom było lepiej?
Badania przeprowadzono przez Amerykańskie Towarzystwo Psychologiczne dowodzą, że ojcowie małych dziewczynek są bardziej obecni w ich codziennym życiu i bardziej dbają o ich potrzeby dziecka, niż ojcowie chłopców. Tata dla córki zaśpiewa i pokaże emocje Takie wnioski powstały na podstawie badania przeprowadzonego z użyciem rezonansu magnetycznego. Sprawdzano reakcje mózgów ojców. Ich skany pokazały, że ojcowie dziewczynek wykazywali lepsze reakcje na szczęśliwy wyraz twarzy ich córek, niż robili to ojcowie synów. Obserwacje pokazały także, że ojcowie dziewczynek częściej śpiewają swoim córkom, bardziej otwarcie mówią o swoich emocjach i chętnie używają takich słów jak: "wszystko" i "dużo". Natomiast ojcowie małych chłopców chętniej bawią się z nimi w fizyczne zabawy. Używają wobec nich słownictwa związanego z osiągnięciami jak "dumny", "zwycięstwo", czy "pierwszorzędny". Zobacz, jak karuzele świetnie wpływają na rozwój i zmysły dziecka Z kolei naukowcy z Emory University i University of Arizona sugerują, że różnice w kontaktach mogą brać się stąd, że ojcowie łatwiej akceptują uczucia dziewczynek niż chłopców. "Okazuje się, że jeżeli dziecko płacze i krzyczy "tato", to ojcowie córek szybciej zareagują niż ojcowie synów" – mówi naukowiec Jennifer Mascaro z Emory University. Według Mascaro, dziewczynki mogą nauczyć się większej empatii niż chłopcy, jeśli mają ojców reagujących na ich potrzeby i otwartych emocjonalnie. Sugeruje, aby ojcowie chłopców podobną taktykę zastosowali wobec swoich synków. "Fakt, że ojcowie mniej obserwują potrzeby emocjonalne swoich synów, pomimo ich dobrych intencji, jest rzeczą, której nie można pomijać" - mówi naukowiec. Konkluzja naukowców jest jedna: powinniśmy wszyscy być świadomi, jak płeć naszego dziecka może wpływać na to, jak traktujemy nawet małe dzieci. Chociaż pewnie tego nie zauważamy i pewnie nie raz jest ciężko się nam do tego przyznać. A wy co sądzicie o różnicach w traktowaniu swoich dzieci przez ojców? Czy też zauważyliście inne podejście do córek, niż do synów? Podzielcie się swoim zdaniem w komentarzach. Źródło: mother.ly Zobacz też: Czego tata powinien nauczyć swojego syna? 15 pomysłów na fryzury komunijne - nasze typy! Tata sam w domu z dzieckiem, czyli co się dzieje, gdy mama wyjdzie z domu
Martyna Wojciechowska nie chce być tylko kucharką i odźwiernym dla swojej córki
Jaką mamą jest Martyna Wojciechowska? Czy macierzyństwo ją zmieniło? Czy podróże nie przeszkadzają w wychowaniu dziecka? Zobacz, jakie wartości przekazuje córce znana z działalności społecznej również na rzecz kobiet dziennikarka i podróżniczka.
Z Martyną Wojciechowską, dziennikarką, podróżniczką, pisarką, ambasadorką programu „Po stronie natury” i mamą 9-letniej Marysi, rozmawiamy o tym, jak wychowuje swoją córkę. Pani życiowe motto brzmi: „niemożliwe nie istnieje”, czy macierzyństwo go nie zmieniło? Martyna Wojciechowska: Macierzyństwo wręcz utwierdza mnie w przekonaniu, że niemożliwe nie istnieje. Niemożliwe do wyobrażenia było dla mnie to, że mój poranek przed wyjściem do pracy może wyglądać tak, jak wygląda. Mówię to ze śmiechem, ale macierzyństwo rzeczywiście weryfikuje wiele poglądów i nie jestem w tym wypadku wyjątkiem. Mimo to dalej uważam, że niemożliwe nie istnieje. A nawet tym bardziej mówię głośno i przekonuję moją córkę, że chcieć to móc, że osiągnięcie czegoś to kwestia zaangażowania, energii, pracy, wysiłku i wiary w to, że wszystko jest w zasięgu możliwości. Wychowując córkę, mam szansę zobaczyć, jak to jest, kiedy wzrasta się w przekonaniu, że nie ma ograniczeń i podziału na to, co dziewczynki mogą, muszą czy powinny robić, a co wypada robić chłopcom. Od początku przekazuję dziecku takie wartości. To dla mnie fascynujące doświadczenie i cudowna podróż, chociaż w tym akurat przypadku bez mapy. Zobacz też: Jakie znaczenie ma płeć w wychowaniu dziecka? Dużo Pani podróżuje, czy to nie przeszkadza w wychowaniu dziecka? Martyna Wojciechowska: Kiedyś usłyszałam od jednej z mam, że ma ambicje na coś więcej niż tylko bycie kucharką i odźwiernym swoich dzieci. Poświęciła wiele energii na realizację swojej pasji, pokazując dzieciom, że to też jest droga i wybór. Nie mam poczucia, że tracę wpływ na córkę, że jej nie wychowuję, nawet jeśli przez 365 dni w roku nie mogę być z nią wieczorem i przeczytać jej książki do snu. Oczywiście robię to zawsze, kiedy jestem. Ale również dużo rozmawiamy, dyskutujemy o problemach świata. Jakie miałoby to znaczenie, gdybym była codziennie, na każde skinienie palcem, a nie poruszałabym ważnych tematów, nie miałabym odwagi i śmiałości wychować jej do odważnego życia. Wychowanie to dla mnie przede wszystkim inspirowanie i pokazywanie możliwości w życiu. Zobacz też: Martyna Wojciechowska dla córki staje po stronie natury Czy córka przejmuje Pani pasje? Martyna Wojciechowska: Marysia ma swoje pasje, których ja nie podzielam, bo nie posiadam takich talentów – np. nie potrafię tak pięknie jak ona malować. Ale łączą nas zainteresowania sportowe – córka bardzo dobrze się wspina. Pierwszy raz zabrałam ją na wspinaczkę, kiedy miała trzy lata. Teraz – muszę to powiedzieć głośno – wspina się lepiej niż mama. Jeździ też konno. Jest bardzo otwartą osobą i chętną do poznawania świata – co również nas łączy. Zobacz też: Jakie zajęcia dodatkowe wybrać dla dziecka? Po kim dziecko dziedziczy oczy, włosy, inteligencję? Sprzęt sportowy dla dzieci - opinie Martyna Wojciechowska po raz kolejny zostanie mamą?
To nie jest kolejny wpis o pokochaniu własnego ciała. To chodzi o coś więcej…
To nie jest kolejny artykuł z serii "jak zaakceptować ciało po ciąży". Ta mama ma do przekazania o wiele więcej. Przeczytaj, co ma do powiedzenia – zgadzasz się z nią?
Dzieci uczą się przez naśladownictwo – pierwszymi nauczycielami każdego malucha są rodzice. Brittney Johnson, mama 4-letniej Payton, zrozumiała, jak ważne jest bycie dobrym przykładem dla swojego dziecka. Przeczytajcie wpis, który opublikowała na Facebooku. "Jeśli chodzi o dobre wychowanie, bądź przykładem..." Brittney Johnson zabrała córeczkę na zakupy. Chciała, żeby mała Payton pomogła jej wybrać kostium kąpielowy. Gdy weszły do przymierzalni, Brittney miała ze sobą aż 11 kostiumów wybranych przez córkę. Zaczęła je przymierzać, robiła zdjęcia i wysyłała przyjaciółkom, żeby oceniły, w którym stroju wygląda najlepiej. W pewnym momencie spojrzała na córkę i zrozumiała, jak ważna dla Payton jest ta chwila, wspólne zakupy i wizyta w przymierzalni. Dlaczego? "Przymierzyłam jeden strój, potem drugi, trzeci. Robiłam zdjęcia, żeby wysłać je przyjaciółkom i zapytać, co o nich myślą. Dziewczyny są dziwne, tak właśnie robimy... Wtedy zrobiłam to zdjęcie. Widzicie tę słodką istotkę w rogu? Ubraną w sukienkę i górę od stroju? Chciałam zobaczyć, co powie. Kiedy spojrzała w lustro, powiedziała, że uwielbia ten wzór i myśli, że wygląda pięknie. Zapytała, czy ja też uważam, że wygląda pięknie. Uderzyło mnie, że ona mówi tylko to, co usłyszy, co sama zobaczy. Każdego dnia mówię jej, że jest piękna. Jest uprzejma, kiedy wchodzi do sklepu, bo zawsze jej powtarzam, że jest uprzejma. Jest grzeczna przy kasie, bo widzi, że ja jestem grzeczna w stosunku do obcych. Komplementuje innych ludzi, bo uwielbia uczucie, kiedy ktoś komplementuje ją. Kiedy jesteśmy w tej przymierzalni, z tymi wszystkimi strojami kąpielowymi, to jest taki moment, kiedy mogę powiedzieć, że okropnie przytyłam przez ten rok albo że świetnie wyglądam w tym kolorze. Słowa, które wybiorę, zapiszą się w świadomości mojej córki. Jeśli chodzi o dobre wychowanie, bądź przykładem. Jeśli chodzi o uprzejmość, bądź przykładem. Jeśli chodzi o ciało, bądź przykładem" – napisała Brittney. Jaki przykład dajesz swojemu dziecku? Post opublikowany przez Brittney udostępniono prawie 150 tys. razy, pojawiły się pod nim tysiące komentarzy. "Z całego serca chciałabym cofnąć czas i zmienić słowa, które wypowiadałam w stosunku do siebie. Teraz muszę przekonywać 14-latkę, żeby nie używała tych samych słów względem siebie. To takie piękne, mam nadzieję, że mamy zrozumieją to jak najwcześniej" – napisała jedna z internautek. Ile razy powiedziałyście przy swoich dzieciach, że wyglądacie okropnie, że jesteście brzydkie, grube i do niczego się nie nadajecie? Jeśli nigdy – powinnyście być przykładem dla innych! Jeśli zdarzyło się wam to chociaż kilka razy – następnym razem pomyślcie, że tymi słowami możecie skrzywdzić własne dzieci. Bądźcie przykładem dla swoich maluchów, nie tylko dla córek. Wychowujcie je na dobrych, uprzejmych i pewnych siebie ludzi – kiedyś wam za to podziękują. Zobacz także: Takiego zdjęcia nie pokazała jeszcze żadna mama! Źródło: Facebook
Jak kochać własne ciało? Ta mama ma coś ważnego do przekazania!
"Mamo, dlaczego masz taki brzuszek?" – takie pytanie usłyszała Allison od swojej córki. Co jej odpowiedziała? To ważna lekcja dla każdej mamy!
Pokochaj swoje ciało Post Allison opublikowany na Facebooku to lekcja dla każdej mamy. Ile razy mówiłaś przy dziecku, że masz grube uda, duży brzuch i nie cierpisz swoich rozstępów? Jeśli nie chcesz powielać jednego kanonu piękna, pokaż swojej córce, że kochasz siebie, niezależnie od wszelkich niedoskonałości. To najlepsze, co możesz zrobić, by twoja córka nie miała problemów z akceptacją własnego ciała w przyszłości! Przeczytajcie wpis Allison. Naucz córkę samoakceptacji "Dziś, kiedy leżałam przy basenie z córką: Ona: Mamo, dlaczego masz taki duży brzuszek? Ja: Co masz na myśli, kochanie? Ona: Te linie. (Pokazuje na rozstępy na moim brzuchu). Ja: Aaa, to są rozstępy! Ona: Skąd je masz? Ja: Wiesz, kiedy byłam trochę starsza od ciebie, zaczęłam szybko rosnąć i pojawiły się te paseczki. Niektóre z nich pojawiły się później, kiedy ty zaczęłaś rosnąć w moim brzuszku. Ona patrzy z zaciekawieniem. Ja: Są takie jasne i błyszczące, nie są ładne? Ona: Tak, najbardziej podoba mi się ten, jest taki błyszczący! Kiedy ja będę jakieś miała? Ja: Będziesz miała swoje błyszczące paseczki, kiedy będziesz trochę starsza, kochanie! To, jak mówimy do naszych córek o naszych ciałach, ma znaczenie! One nas słuchają. One zadają pytania. To od nas zależy, jak będą postrzegać swoje ciało. Będziesz powielać presję, którą nakłada na ciebie społeczeństwo? Czy będziesz uczyć ją miłości i akceptacji? Ja wybieram miłość. Też tak zrób". Podpisujemy się pod tym apelem! Rozmawiacie z dziećmi o cielesności? Zobacz także: "Niełatwo jest być mamą"? Ten film wzrusza do łez! Źródło: Facebook
Masz córkę? Przeczytaj ten list, dla jej dobra
"Proszę, skończ robić to, co robisz i mnie posłuchaj uważnie" – pisze mama dwóch córek. Posłuchaj jej, ma do powiedzenia coś bardzo ważnego.
Kenzie Grace, mama dwóch córek, zobaczyła na Facebooku post, który tak bardzo ją poruszył, że postanowiła napisać list do kobiety, która go opublikowała. W poście mama żaliła się, że jej 11-letnia córka nie chce wyregulować sobie brwi, chociaż ewidentnie powinna to zrobić, bo "zaczynają wyglądać jak jedna". "Moje serce zamarło" – napisała Kenzie po przeczytaniu słów nieznajomej mamy. Przeczytajcie, co jeszcze napisała Kenzie. Jej słowa powinna wciąć sobie do serca każda mama wychowująca córkę! "Moje serce zamarło" "Proszę, skończ robić to, co robisz i mnie posłuchaj uważnie. Jedyną rzeczą, którą powinnaś mówić swojej córce, jest to, że jest piękna. [...] Jako mała dziewczynka, myślałam, że jestem brzydka. Czekałam na dzień, kiedy będę na tyle duża, że będę mogła sama kupić sobie ubrania i się pomalować. Myślałam, że jak przejmę kontrolę nad tym, jak wyglądam, stanę się piękna. [...] Prawdopodobnie komentowałam wygląd innych w podobny sposób, wywołując u nich brak akceptacji jakiejś części ich ciała. Wszyscy mamy z tym problem. Wydaje nam się, że komentowanie czyjegoś wyglądu jest dozwolone. Prawda jest taka, że nie powinno być. Takie komentarze, jak twój o brwiach, niszczą. Jako matka, powinnaś mówić swojej córce wyłącznie pozytywne rzeczy na temat jej ciała. Ona zaraz będzie nastolatką, już zaczyna doświadczać emocjonalnego rollercoastera spowodowanego zmianami hormonalnymi w jej organizmie. Jej ciało drastycznie się zmieni na przestrzeni lat i będzie marzyła, żeby pewne części jej ciała były zupełnie inne. Niestety, przez resztę życia będzie myślała, że coś jest nie tak z jej ciałem, że jest nieatrakcyjna. W magazynach i w Internecie zobaczy, że musi używać konkretnego podkładu, żeby zakryć niedoskonałości, że musi malować oczy, żeby ukryć cienie pod oczami. Społeczeństwo zawsze ma coś do powiedzenia na temat kobiecego ciała. Być może sama masz problemy z własnym ciałem. Prawdopodobnie wiesz, jak trudno jest poczuć pewność siebie. Proszę, bądź wzorem dla swojej córki. Nie poniżaj siebie ani swojego ciała. Ciesz się swoim wyjątkowym pięknem. Nie mów o swojej wadze, nie przechodź na głupie, niezdrowe diety, nie koncentruj się na swoich wadach. Pomóż swojej córce odkryć zdrową relację z jedzeniem, naucz ją dobrych nawyków żywieniowych. Naucz ją, jak kochać swoje ciało i zachęcaj ją do prowadzenia aktywnego, zdrowego życia. Proszę, błagam, nie pomagaj swojej córce, mówiąc jej, że musi coś zmienić. Twoja córka jest piękna. Jesteśmy matkami, naszym obowiązkiem jest nauczyć córki widzieć pozytywny obraz siebie. Z pozdrowieniami, Miejscowa mama dwóch córek" Zgadzamy się z tymi słowami w 100%! Jak często mówicie waszym córeczkom, że są piękne? Czytaj także: Mama apeluje: Noście z dumą pociążowe rozstępy! źródło: parent.co
Jak wychowywać córkę, żeby akceptowała swoje ciało? 3 rady dla taty
To jak tata zachowuje się względem córki i w jej obecności może mieć duży wpływ na to, jak w przyszłości będzie ona oceniać swój wygląd i kobiecość. Sprawdź, co możesz zrobić, żeby twoja córka nie miała kompleksów na punkcie swojego wyglądu.
Rola ojca w wychowywaniu córki jest nie do przecenienia. Eksperci podkreślają, że to właśnie od relacji ojciec-córka w dużej mierze zależy to, na jaką kobietę wyrośnie mała dziewczynka. I tak, jeśli ojciec jest nieobecny i chłodny emocjonalnie, jego córka w przyszłości może reagować na mężczyzn tak jak w dzieciństwie zachowywała się w towarzystwie taty: będzie ciągle szukać u nich potwierdzenia miłości i uwagi, jednocześnie nie ufając im i nie czując się bezpiecznie w swoich związkach. To nie brzmi dobrze, prawda? Dlatego bardzo ważne jest, żeby ojciec przykładał dużą wagę do tego, jak traktuje swoją córkę i jak zachowuje się w jej towarzystwie. Przeczytaj, co może zrobić ojciec, żeby jego córka w przyszłości nie zmagała się z niską samooceną, akceptowała swoje ciało i nie walczyła z kompleksami. Nie krytykuj wyglądu kobiet przy córce Dziewczynka uczy się akceptacji dla wyglądu przez pryzmat komentarzy swojego ojca. Ojciec jest pierwszym mężczyzną w życiu córki. Dorastając obserwuje, jak tata traktuje kobiety, jak wyraża się o ich wyglądzie, ciele itd. Jeśli ojciec często komentuje wygląd kobiet, robiąc np. żarty na temat ich wagi, fryzury czy ubioru albo nadmiernie zachwyca się kobietami szczupłymi/z dużym biustem/długimi włosami/blondynkami itd., to jego córka zakoduje sobie informację, że kobieta powinna wyglądać w dany sposób, a wszelkie odstępstwa od ojcowskiej "normy" nie są akceptowane. Dlatego też, jeśli on naśmiewał się z nadwagi małżonki, jego córka będzie zawsze walczyć ze swoją wagą i cierpieć, jeśli przytyje. Może nienawidzić swojego ciała, a tego nie chce dla swojej córki żaden rodzic. Rada dla taty: Nie rób negatywnych komentarzy na temat wyglądu kobiet przy córce. Nie wyśmiewaj ich. Wychowuj córkę w duchu akceptacji dla różnic, inności i indywidualizmu. Nazywaj części ciała właściwymi słowami Dorośli często wstydzą się nazywać intymne części ciała ich właściwymi nazwami. Zamiast tego używają różnych eufemizmów, określeń żartobliwych, a czasem ośmieszających. W ten sposób dają przekaz swoim córkom, że istnieją części ciała, których należy się wstydzić. Należy używać właściwych nazw dla części ciała. W ten sposób dzieci są pewne siebie, ich ciała nie są stygmatyzowane. Rada dla taty: Jeśli nie masz problemu z używaniem słowa penis, nie powinieneś wstydzić się też słowa wagina. To nie jest "tam na dole". "To" ma nazwę. Używaj jej. Nie bój się dojrzewającej córki Moment, w którym córka wchodzi w wiek nastoletni i okres dojrzewania jest szczególnie trudnym doświadczeniem dla ojca. Z małej dziewczynki jego córka przemienia się w kobietę. Zmiany w jej wyglądzie bywają onieśmielające dla taty. Menstruacja wprowadza go w zakłopotanie. Relacja ojciec-córka też może ulec zmianie w tym czasie. Rada dla taty: Nie rób zamieszania wokół menstruacji i zmian w wyglądzie swojej dojrzewającej córki. Nie żartuj też na ten temat – dziewczynki w tym wieku są szczególnie wrażliwe na punkcie swoich ciał i zmian, które w nich zachodzą. Zobacz też: Nago przy dziecku - tak czy nie? Jak dobrze mieć córkę! Zwierzenia taty 5 rzeczy, które każdy tata powinien zrobić dla swojej córki
Szok! Czy małe dziewczynki naprawdę potrzebują staników z wypełnieniem?
Dorota Zawadzka udostępniła na swoim profilu zdjęcie sportowego topu dla 10-latki z wkładką powiększającą biust. Dla nas to już przesada!
Pisaliśmy już o seksownych stanikach dla 4-latek (!) i poradach, jak dobrać kostium kąpielowy do figury 8-latki. Tym razem nie musimy daleko szukać: nawet w polskich sklepach możemy znaleźć podobne "skarby". Na facebookowym profilu Doroty Zawadzkiej pojawiło się zdjęcie przesłane przez jedną z mam. Na zrobionym w sklepie zdjęciu widzimy usztywniany, sportowy biustonosz z... wkładką powiększającą piersi. Nic dziwnego, że ten post wywołał w komentarzach prawdziwą burzę! Czy stanik z wypełnieniem dodaje pewności siebie? Jeśli ma to pomoc i/lub podnieść świadomość własnej wartości to dlaczego by nie korzystać. Tak jak i się malują młode dziewczynki ( i też nie wygląda to zazwyczaj super) tak i sięgają po inne udogodnienia. Czują się dorosłe, chcą by ich tak postrzegać, i dookoła widzą że tak kobiety robią to i one. Jeśli dzięki temu mają czuć się lepiej to wszystko jest ok. Najważniejsze żeby każdy czuł się dobrze – napisała pod postem Zawadzkiej jedna z mam. Nie czekała długo na odpowiedź: No i tu rola mamy,żeby wytłumaczyć córce, że to nie piersi i wygląd tworzą z niej człowieka. Ja to przerabiałam z 5-letnią (!!!) córką, która nie chciała chodzić na basen z przedszkola w sportowym kostiumie kąpielowym,bo koleżanki miały bikini i się z niej śmiały,że jest dziecinna. Nie rozumiała też dlaczego inne dziewczynki mogą mieć pomalowane paznokcie,a nawet usta w przedszkolu. Tylko argument,że piękne dziewczyny nie muszą się malować ją przekonał:) – odpowiedziała inna mama. Życie dorastającej dziewczynki nie jest łatwe. Tym bardziej dziś, kiedyś otaczana jest wizerunkami "doskonałych" kobiet, które... nie istnieją. Jeśli 10-letnia dziewczynka zaczyna dojrzewać, jej mama powinna zadbać o to, aby czuła się jak najbardziej komfortowo. Jednak stanik z wypełnieniem to przesada! Rolą każdej mamy jest pokazać córce, że jest wspaniałą, wartościową osobą, niezależnie od rozmiaru biustu, koloru włosów czy wielkości stopy. 10-latka to wciąż dziecko Czy top powiększający biust dodaje 10-latkom pewności siebie? Wątpię. Wręcz przeciwnie, wpędza w jeszcze większe kompleksy. Jeśli dziewczynka zaczyna dojrzewać i potrzebuje stanika, mama powinna zadbać o to, że córka czuła się dobrze w swoim ciele, w odpowiednim do wieku biustonoszu – to zupełnie normalne. Jeśli jednak mama kupuje córce stanik z wypełnieniem, choć dziewczynka nie ma jeszcze biustu, coś tu nie gra. Być może należy zrobić krok wstecz i zacząć od rozmowy? Nie trafia do mnie argument, że dziewczynki chcą być dorosłe i należy im na to pozwolić. 10-latka jest dzieckiem, na bycie "dorosłą" i biustonosze push-up przyjdzie jeszcze czas. Czytaj także: 5 rzeczy, które niszczą samoocenę dziecka
7 rzeczy, które mówisz chłopcu, ale nie powiesz ich dziewczynce
Dziewczynka powinna być grzeczna i pomocna, a chłopiec musi być silny i odważny? Nieprawda! Oto 7 rzeczy, które mogą słyszeć zarówno chłopcy, jak i dziewczynki.
Koniec powielania stereotypów! Chłopcy mogą okazywać emocje i płakać, a dziewczynki wdrapywać się na drzewa i grać w piłkę nożną. Nieważne czy masz synka, czy córkę – te 7 zdań pytań możesz zadać każdemu z nich! 1. Chcesz być taki jak tatuś? Wciąż istnieje dziwne przekonanie, że syn musi iść w ślady ojca, a córka musi być taka jak mama. Jednak czy nie bywa tak, że córka odziedzicza charakter po tacie, a ukochany synek ma dołeczki w policzkach po mamie? 2. Chcesz być taki duży i silny? Córki raczej nie usłyszą pytania, czy chcą być tak "duże i silne jak tatuś". Zamiast tego słyszą "jesteś piękna jak mamusia". Nie bójmy się powiedzieć córce, gdy upadnie i stłucze sobie kolano, żeby była silna jak tata. Nie ma nic złego w czerpaniu zalet z zachowania obu rodziców! 3. Pokaż mi swoje mięśnie! To jedno zdanie słyszy niemal każdy chłopiec. Nie powinno was jednak niepokoić, gdyby to nie syn, a kilkuletnia córka dumnie naprężyła swój biceps i zapytała, co o nim sądzicie. 4. Nie chcę widzieć, że płaczesz. Gdy mężczyzna płacze, nawet ten kilkuletni, łatwo może zostać osądzony: przecież faceci nie płaczą! Nie ma nic złego w okazywaniu emocji i uczuć. Jeśli nie mówimy tak córkom to dlatego, że na ich płacz pozwalamy? Zobacz także: Wyznanie taty: Moje dzieci widzą, że płaczę 5. Twoim zadaniem jest opiekowanie się mamą. Znów brniemy w podział ról ze względu na płeć dziecka. Kobiety nie są zależne od mężczyzn! Każdy człowiek może opiekować się drugą osobą – być dla niej życzliwym, serdecznym i pomocnym. Płeć nie ma żadnego znaczenia. 6. Jaki sport uprawniasz? Jaki lubisz najbardziej? Drodzy rodzice, dziadkowie, wujkowie – dziewczynki też mogą lubić sport, a chłopcy wcale nie muszą się nim interesować. Każdy tatuś chciałby zobaczyć swojego syna na boisku piłki nożnej, ale dziewczynka może być na nim równie dobra! 7. Wszystko, co związane jest z superbohaterami z komiksów. Chłopcy bawią się w superbohaterów i słyszą, że są jak Batman, Superman czy Hulk – silni i dzielni. Córki co najwyżej mogą usłyszeć, że są śliczne jak księżniczka Disneya. Czasami każda dziewczynka chce być superbohaterką! Czytaj także: Łatwiej wychować dziewczynkę czy chłopca? inspiracja: romper.com
Gderaj, mamo, ile wlezie! Dla dobra dziecka!
Za każdą kobietą sukcesu stoi uciążliwa matka? Przeczytaj, jakiego odkrycia dokonali naukowcy i przestań martwić się, że jesteś za mało wyluzowaną mamą!
Jeśli przyłapujesz się czasem na tym, że sama nie możesz już dłużej się słuchać, wiedz, że nie jesteś sama. Ja też tak mam. Są dni, kiedy gderam od rana do wieczora: załóż buty, nie te, tamte, nie tak, na drugą nogę, czemu to tyle trwa, znowu zapomniałaś o śniadaniu, ciągle muszę wszystko powtarzać, dlaczego nikt mnie nie słucha... I tak przez cały boży dzień! Uszy od tego usychają i w ogóle nie dziwię się moim dzieciom, że stają się na to gderanie odporne. Zwariowałabym z taką mamą! Ale jest światełko w tunelu: okazuje się, że takie ględzące mamy pomagają swoim dzieciom biadoleniem, szczególnie jeśli chodzi o wymagania dotyczące nauki. Namolne przypominanie o zadaniach domowych, naciskanie, by dziecko się uczyło i dostawało dobre stopnie w szkole, przynosi pozytywne efekty – przekonują naukowcy z uniwersytetu w Essex (Wielka Brytania), którzy przez 6 lat przyglądali się życiu 15 tys. dziewczynek od momentu, kiedy miały po 13-14 lat. Zdaniem naukowców oczekiwania rodziców miały duży wpływ na ważne życiowe decyzje badanych: te dziewczynki, których mamy były wymagające, częściej szły na studia, znajdowały lepiej płatną pracę i rzadziej zachodziły w ciążę jako nastolatki. Działało to nawet w przypadku tych dzieci, które zdawały się nie słuchać gderających rodziców. A co z nastoletnimi córkami matek o bardziej umiarkowanych wymaganiach? Niechybnie czeka je ciąża? Nie, nie ma powodu do obaw: możecie nadal być zrelaksowane. Odsetek ciąż wśród nastolatek z tej grupy był zaledwie o 4 proc. wyższy niż u córek uciążliwych rodziców. Jest też zła wiadomość: badanie odnosi się to tylko do ględzenia matek, które mają córki. Drogie mamy, przykro mi, naukowcy nie wzięli pod uwagę chłopców i trochę nie wiem, jak sobie z tym poradzić, skoro mam i córkę, i syna. Skazać ją na porażkę brakiem prawienia morałów, czy potencjalnie zaszkodzić synowi ciągłym psioczeniem? Radźcie, siostry w macierzyństwie! Zobacz też: Wyznanie mamy: "Proszę, nie mówcie mojej córce, że jest śliczna" Wyglądasz jak własna matka? Niezwykłe portrety matek i córek
Wyznanie mamy: "Proszę, nie mówcie mojej córce, że jest śliczna"
"Piękno to tylko jeden z powodów, dla których moja córka jest wspaniała" – napisała mama 4 córek. Trudno się z nią nie zgodzić...
Jessica Offer, mama 4 córek, napisała list, pod którym możemy się podpisać obiema rękami. Jego przesłanie jest proste: w życiu są rzeczy ważniejsze niż zewnętrzne piękno. Proszę, przestańcie mówić mojej córce, że jest piękna Nie mogę być jedyną która ma nadzieję, że pierwsze słowa jakie padną z ust ludzi, którzy widzą moją córeczkę nie będą brzmiały "jesteś taka śliczna". Piękno to tylko fragment tego, co czyni ją wspaniałą. Jako matka czterech małych blondynek, nieustająco słyszę jakie są "piękne". "Czyż nie jesteś piękną dziewczynką?" to tekst wypowiadany regularnie w dobrej wierze przez przypadkowe osoby. Mogłoby się wydawać, że te słowa są puste i pozbawione znaczenia, ale tak naprawdę pełne są niewypowiedzianego na głos podtekstu i drugiego dna. Przez komentowanie tego, jak śliczne są moje córki, plasujecie wartość wyglądu zewnętrznego ponad wszystko inne. Nawet jeśli macie na myśli coś miłego lub po prostu chcecie rozpocząć czy podtrzymać rozmowę, wasze słowa mają znaczenie. Nasze córki są dosłownie bombardowane ciągłym napływem księżniczek. Większość z nich żyje życiem bez wysiłku i pełnym przywilejów. Ale to wszystko jest bzdurą. Prawdziwe życie i prawdziwe lekcje przychodzą z ciężkiej pracy i z popełniania błędów. Moje córki nie muszą być "kobiece" i nie muszą spełniać innych, śmiesznych płciowych stereotypów związanych z tym pojęciem. Moja córka nie musi być ustępliwa i cicha, by zdefiniować swoją wartość. Gdy komentujesz piękno mojej córki utrwalasz tylko poczucie, że "podobanie" się jest uzależnione od akceptacji innych. Zdradzę ci sekret – dziewczynki mogą widzieć zabawę w brudzeniu się, bawić się samochodami, nosić spodnie i lubić wspinać się po drzewach. Naprawdę chciałabym, żeby było więcej skupiania się nad tym, by zachęcać dziewczyny do utworzenia własnej tożsamości i do tańczenia w rytmie własnego życia. Każdy żyje inaczej, ale wszyscy są piękni. Głęboko w sercu mam nadzieję, że zamiast budować ideę, że zewnętrzne piękno ma ogromną wartość, lepiej byłoby zachęcać mojej córki do odkrywania jej własnego rodzaju bycia fantastyczną. Nieważne, czy oznaczać ma to zainteresowanie sztuką, matematyką, anime czy byciem molem książkowym. To naprawdę nie ma znaczenia. Moja córka potrzebuje słyszeć jak świetnie było, że spróbowała czegoś, czego się obawiała. Musi słyszeć jaka jest bystra, ile ma w sobie dobroci, współczucia i jak dobrych ma przyjaciół. Musi wiedzieć, jaka jest odważna i silna. Jak bardzo jest pomocna. Jeśli nie masz do powiedzenia niczego, co nie wiąże się z jej wyglądem zewnętrznym zapytaj może po prostu o to jaki przedmiot w szkole lubi najbardziej lub co lubi robić w czasie wolnym. Proszę, nie mów o jej wyglądzie nawet jeśli myślisz, że jest piękną dziewczynką. Jej piękno leży głęboko pod tym, co Twoje oczy są w stanie zobaczyć, i te rzeczy są znacznie więcej warte i to o nich należy wspominać i ich należy się doszukiwać. Uczmy dzieci, że każdy jest piękny Jesteśmy pod wrażeniem słów Jessiki. Każde dziecko potrzebuje takiej mamy i takich słów: nieważny jest wygląd. Ważne jest to, jakim jest się człowiekiem. Ważne są pasje i marzenia. Tego powinny się uczyć dzieci! Podoba wam się list Jessiki? Czytaj także: Chroń wizerunek dziecka w Internecie! źródło: kidspot.com.au
Mama zabrania, tata zwalnia z zakazu i odwrotnie. Znacie to? Ja tak! W dzieciństwie często z tego korzystałam. Przypomniałam sobie o tym ostatnio, gdy zobaczyłam pewną awanturę pod sklepem z zabawkami.
"Ja chcę do taaaaaaty!" – krzyk małej, na oko trzyletniej dziewczynki zelektryzował mnie. "Odejdź ode mnie, ja chcę do taty!" – mała wrzeszczała i okładała piąstkami pochylającą się nad nią kobietę. Ten widok zaniepokoił mnie. Obie stały niedaleko sklepu z zabawkami, z którego właśnie wychodziłam. Zaczęłam przyglądać się dziewczynce i kobiecie, gotowa – w każdej chwili – zareagować. Dziewczynka zaczęła się rozkręcać. "Tato, tatooooooo" – wrzeszczała. Kobieta próbowała uspokoić małą: chciała ją przytulić – bezskutecznie, usiłowała jej coś tłumaczyć, ale najwyraźniej jej słowa nie docierały do dziewczynki. W końcu odpuściła. Stała obok ryczącego dziecka, bezradna, zakłopotana, z przerażeniem w oczach. Warto przeczytać: Czy faworyzujesz jedno dziecko? Księżniczka tatusia Po chwili pojawił się młody mężczyzna. Podszedł do kobiety i płaczącej dziewczynki. "Co ty jej zrobiłaś?!" – głośno, zdecydowanie zbyt głośno, zapytał kobietę. "Nie można cię z nią zostawić nawet na chwilę. Zobacz, co zrobiłaś? Zobacz, jak ona płacze. Zadowolona jesteś?" – wrzeszczał na kobietę mężczyzna, jak się okazało później tatuś dziewczynki. Następnie zwrócił się ciepło do małej: "Co moja księżniczko? Dlaczego moja dziewczynka płacze? Co ci zrobiła mamusia? No powiedz tatusiowi". Mała przylgnęła do niego, zarzucając mu rączki na szyję, wciąż spazmatycznie płacząc. Mężczyzna tulił ją mocno, całował po główce. Po chwili mała zaczęła mówić: "Dobrze, że jesteś tatusiu. Kocham cię, wiesz?". Tatuś był wniebowzięty. Po chwili dodała: "Bardzo, bardzo, bardzo chciałabym mieć tamtego niebieskiego misia, ale mama mówi, że nie mogę go mieć". Po tych słowach znów się rozpłakała, przytulając do szyi taty. Na co on odpowiedział: "Oczywiście, że możesz go mieć. Tatuś ci go zaraz kupi". Wziął dziewczynkę na ręce, z politowaniem spojrzał na swoją żonę - matkę dziewczynki, odwrócił się i ruszył w stronę wejścia do sklepu. Wtedy zobaczyłam minę dziewczynki, śmiała się ironicznie ze swojej matki. Nie mylę się – jej spojrzenie mówiło: "znowu wyszło na moje". Bezkrólewie w rodzinie Przyznam szczerze, to zdarzenie mnie poruszyło. Bardzo. Z dwóch powodów. Pierwszy dotyczył mnie bezpośrednio. Przypomniałam sobie wiele podobnych sytuacji z dzieciństwa. Może nie tak teatralnych. Moi rodzice kochali mnie bardzo, ale często rywalizowali o moje uczucia – efekt: gdy mama mi czegoś zabraniała, wystarczyło pójść do taty, który zwalniał mnie z tego zakazu. I odwrotnie. Jako dziecko często z tego korzystałam, manipulując dorosłymi do woli. To się skończyło, gdy rodzice uświadomili sobie swój błąd i zaczęli ze sobą współpracować. Drugi powód mego poruszenia dotyczył już tej konkretnej sytuacji. Ojciec nie tylko uległ dziewczynce, która histerią wymusiła kupno niebieskiego misia, ale też upokorzył jej matkę. Nie zapytał jej, co się stało naprawdę, dlaczego odmówiła dziecku kupna misia. Może istniał jakiś poważny powód – może dziewczynka źle się zachowywała i to był sposób na jej zdyscyplinowanie jej? Z góry założył, że matka miał złe intencje i od razu stanął po stronie ukochanej córeczki. Jestem pewna, że w swoim przekonaniu jest idealnym ojcem, niestety dla mnie zasłużył na miano "najgorszego partnera". Ojcem zresztą dobrym też nie jest. Zobacz także: Tata, Ojciec, Tatuś: córeczki tatusia? (rozmowa na forum) Jak księżniczka może poznać prawdziwego księcia? Jeśli takie sytuacje mają miejsce częściej (a podejrzewam, że tak jest), mogą one zaburzyć relacje córki i matki. Ojciec przecież jest pierwszym i najważniejszym mężczyzną w życiu każdej dziewczynki – jest dla niej ideałem mężczyzny . To on – w dużej mierze – kształtuje jej charakter, poglądy. Dziewczynka, przypatrując się relacjom ojca i mamy, uczy się, jak powinny wyglądać właściwe relacje kobiety i mężczyzny. Te – w opisanej powyżej historii – właściwe nie były. Mała wyniosła z niej kilka nauk: po pierwsze, że krzykiem i histerią może wymusić wszystko na co ma ochotę, po drugie, że tatuś kocha ją bardziej niż mamusię, po trzecie, że jej tatuś nie szanuje mamusi, więc - jest duże prawdopodobieństwo - ona też jej sznować nie będzie. Drodzy panowie, wiem, że kochacie swoje córki ponad swoje życie i zrobilibyście dla nich wszystko, a więc – dla ich dobra – nie poniżajcie ich matek. Polecamy: Dlaczego warto być tatą? 5 korzyści. To może was zaskoczyć
Po co dziecku ojciec? Wyjaśnia psycholog, Jarek Żyliński
Jeszcze nigdy w historii świata ojcowie nie byli tak blisko swoich dzieci. Tu i teraz odbywa się rewolucja! – mówi Jarek Żyliński, psycholog wychowawczy i autor warsztatów dla rodziców.
Jarek Żyliński jest psychologiem wychowawczym i psychoedukatorem, prowadzi warsztaty dla rodziców małych dzieci oraz zajęcia dla kilkulatków. Rozmawiamy z nim o roli ojca w rodzinie i o tym, po co właściwie dziecku jest tata: Mama, wiadomo: rodzi i karmi, a co takiego w życie dziecka wnosi tata? Czy niemowlę w ogóle zauważa go i rozpoznaje? To prawda, że na samym początku to matka jest dla dziecka najważniejsza. Nic w tym dziwnego: ona przecież tworzy więź z dzieckiem już w ciąży. Chociaż jest dużo czynności, które tata może wykonywać równie dobrze albo prawie tak dobrze jak mama, to jednak dla małego ssaka poczucie bezpieczeństwa opiera się, jakkolwiek by na to patrzeć, przede wszystkim na pokarmie – a tylko kobieta może karmić piersią. Zwykle też jest dużo lepsza od swojego męża w komunikacji niewerbalnej, dużo przyjemniejsza w dotyku dla dziecka. Te wszystkie rzeczy składają się na wyjaśnienie, dlaczego niemowlę łatwiej i szybciej się do niej przywiązuje. Zadaniem ojca będzie więc w początkowym etapie życia dziecka głównie wspieranie kobiety w jej gigantycznym zadaniu opieki nad niemowlęciem. Ale to, co przypada ojcu, też jest bardzo ważną rolą w rodzinie. Czy to w takim razie znaczy, że tuż po porodzie ojciec nie jest potrzebny dziecku, tylko mamie? Nie, to byłoby trochę za proste. Ojciec, choć z jednej strony tuż po porodzie ma przede wszystkim wspierać kobietę, to jednocześnie musi być blisko dziecka. Musi budować cegiełka po cegiełce więź z niemowlęciem, bo inaczej, gdy już przyjdzie jego kolej, to będzie jakby z kosmosu. Poza tym nie można powiedzieć, że tata, który wspiera mamę po porodzie, nie robi wtedy nic dla dziecka. Przeciwnie, zapewniając wsparcie matce, dba także o niemowlę. W jaki sposób to działa? Kiedy matka – która, przypomnijmy, jest dla małego dziecka opoką bezpieczeństwa – znajduje się w sytuacji stresu, to jej nerwy z automatu przenoszą się na niemowlę. Rolą ojca jest to, aby te sytuacje stresu eliminować albo minimalizować. Zresztą skoro już o tym mowa: nie tylko niemowlęta wyczuwają emocje rodziców. Dziecko w każdym wieku wyczuwa szóstym zmysłem, jeśli coś złego dzieje się w relacji między jego rodzicami. Widać to np. u kilkulatków. W momencie, kiedy w domu zaczynają się sytuacje rozwodowe, to kilkulatek np. nagle zaczyna się strasznie buntować przeciw pozostawaniu w przedszkolu. Bardzo mocno potrzebuje wtedy być w domu, bo czuje, że dzieje się tam coś bardzo ważnego. Kiedy ojciec mocniej wkracza w życie malucha? Mniej więcej od końca 1. roku życia dziecka, kiedy ono uczy się samodzielności, zaczyna podejmować wyzwania i siłą rzeczy spotyka się z porażkami. Wstaje, upada, uderza się w nosek, nie może poradzić sobie z wchodzeniem na łóżko. Wtedy ojciec ma za zadanie nie tylko zachęcać malucha do kolejnych prób, ale też jest po to, aby czasem powiedzieć mamie: „Poczekaj. Nie biegnij od razu do niego. Daj mu szansę, żeby samo się podniosło. Nie musisz tak cały czas krążyć nad nim jak helikopter”. Czasem jednak mam wrażenie, że dzisiaj to ojcowie są częściej nadopiekuńczy niż mamy. Rzeczywiście polscy, a nawet ogólniej słowiańscy rodzice są bardzo opiekuńczy. Jak się patrzy na zachód czy na północ od Polski, to tam dzieci mają dużo więcej niż u nas takiego fajnego rozwojowego luzu. Ale wracając do naszego tematu, nie mogę się z tobą zgodzić, że to ojcowie są częściej nadopiekuńczy niż mamy. To jednak mężczyzna od dzieciństwa jest uczony, że emocje to nie jest koniec świata. On widzi, że dziecko płacze, dostrzega jego smutek, ale też jednocześnie widzi, że maluch przez swoje porażki uczy się świata.[CMS_PAGE_BREAK] Na wspieraniu samodzielności rocznego i starszego malucha rola taty chyba się nie kończy? Kolejny przełom następuje mniej więcej w 3.roku życia, kiedy u dziecka budzi się świadomość płci. Wtedy już nikt, ale to naprawdę nikt nie jest w stanie ojca zastąpić. Trzy- czy czterolatek bardzo potrzebuje męskiego towarzystwa. Widzę to nieraz, gdy wchodzę na jakieś zajęcia do przedszkola. Wtedy choćby wychowawczyni bardzo się starała zwrócić uwagę dzieci na siebie, to i tak ja już na starcie jestem na lepszej pozycji. Nie muszę nic robić: siadam i dzieci mnie oblegają. Co na przedszkolnym etapie życia smyka tata powinien robić? Przede wszystkim pokazywać dziecku, kim jest mężczyzna. Inicjować zabawy siłowe – wszelkiego rodzaju turlanie, siłowanie się, tarmoszenie. Takie zabawy są bardzo pożyteczne, bo poprzez nie dzieci mogą wyrzucić z siebie trochę złości albo nadmiar energii. Kobiety zwykle takich zabaw nie lubią, tymczasem mężczyźni z racji ewolucji mają w sobie potrzebę walki i rywalizacji. A poza zabawami siłowymi? Ojciec jest ważny dla kilkulatka głównie z tego względu, że to od niego dziecko uczy się, jak zachowuje się mężczyzna w różnego typu sytuacjach życiowych. Co robi, gdy się boi, złości albo smuci. To może pokazać tylko tata – nie dziadek, nie wujek – bo to tata jest najbliżej dziecka. I tutaj na ojców czeka silna i groźna pokusa: zbudowania swojego obrazu jako herosa, który niczego w życiu się nie boi, nigdy nie płacze, nawet szef mu nie podskoczy… Co takiego w tym groźnego? Jeżeli ojciec pozwoli, by dziecko uważało go za bohatera, to za kilka lat może mieć problem. Bo gdy ono zacznie dorastać i zauważy, że ojciec herosem jednak nie jest, to ten pomnik, jaki zbudowało w myślach, może runąć z wielkim hukiem. Szczególnie synowie mają potem naprawdę duży bałagan w postrzeganiu kim ojciec jest, a kim nie. Zresztą zgrywanie bohatera w ogóle nie jest ojcu potrzebne, kilkulatek i tak będzie niesamowicie go gloryfikował. W przedszkolach słychać, jak maluchy się przechwalają: „A mój tata to, a mój tata tamto”. Przez lata utarło się, że ojciec jest ważny zwłaszcza dla synów, tymczasem obecnie coraz więcej mówi się o jego ogromnej roli w wychowaniu córki. Ojciec jest niezbędny w kształtowaniu się u dziewczynki poczucia pewności siebie. Córka przegląda się w oczach ojca, szuka w nich potwierdzenia swojej wartości. Jego obecność i akceptacja jest dla niej szczególnie ważna w okresie jej dorastania. Poza tym zarówno syn jak i córka przyglądają się relacji między mamą a tatą. To jedyna tak dobrze dla dziecka dostępna relacja między kobietą a mężczyzną: gdzie maluch widzi wszystko, bez cenzury. Nie mówię tu o seksualności bez cenzury, ale o emocjonalności bez cenzury. Maluch widzi jak na dłoni, w jaki sposób rodzice się kłócą, jak się godzą albo jak okazują sobie miłość w codziennym życiu. Jeżeli relacja małżeńska będzie polegała tylko na zaspokajaniu potrzeb dziecka, to ono też to zauważy i się tego nauczy. Relacje małżeńskie zmieniają się już w ciąży. Często już wtedy przyszli rodzice zaczynają się koncentrować tylko na dziecku. Tymczasem, tak jak mówiłem już wcześniej, zadaniem mężczyzny jest przede wszystkim wspierać kobietę w ciąży. Ale my to bardzo lubimy robić! Mamy wtedy szansę stanąć na wysokości zadania, wreszcie poczuć się naprawdę potrzebni. A co, jeśli mężczyznę ta odpowiedzialność przygniecie? Na początku ciąży może tak być. Ale w równym stopniu dotyczy to kobiety. Ciąża to czas, kiedy oboje są strasznie bezradni. I tutaj też nie ma co zgrywać herosów. Jeśli się boimy, to nie ukrywajmy tego. Co w takim razie on powinien jej wtedy powiedzieć? Prawdę. Na przykład: „Jest mi na razie trudno z tą ciążą. Chciałbym się nią cieszyć, będę dążył do tej radości, ale potrzebuję czasu”. Paradoksalnie ta trudna szczerość może ułatwić całą sytuację.[CMS_PAGE_BREAK] Wszystkie marzymy, że gdy już pokażemy mężowi test, to on się wtedy rozpłacze z radości… Ale radość z dziecka to jest proces! Lęk na samym początku jest jak najbardziej naturalny. Nie oczekujmy wszystkiego od razu. Ojcowie naprawdę w naszych czasach nie mają łatwo – muszą trochę po omacku szukać swoich ścieżek w ojcostwie. Pierwszy raz w historii świata są tak blisko swoich dzieci. To jest ogromna rewolucja. Myślę, że nasi pradziadkowie nigdy by nie uwierzyli, gdyby im ktoś powiedział, że za sto lat ojcowie będą przewijać, kąpać, chodzić na urlop ojcowski. Skąd te zmiany? Na pewno wynikają m.in. z przemian technologicznych. I z wojen. Mężczyźni chodzili na wojny, a kobiety musiały zacząć zarabiać, radzić sobie. I potem, gdy już ten mężczyzna cało i zdrowo wrócił, to musiał znaleźć sobie nowe miejsce w rodzinie. Skoro kobieta nieco weszła w jego rolę, to u niego nastąpiło przesunięcie w stronę kobiecych ról. I to chyba bardzo dobrze, że tak się stało? I tak, i nie. Tak – bo mężczyźni mogą dużo fajnych rzeczy porobić przy dzieciach i poza tym mogą razem z kobietą uzupełniać się w rodzinie. A nie – bo pojawiło się dużo niezdrowych presji, kto i jak powinien się zachowywać. Chociażby takie: kobieta powinna wrócić jak najszybciej do pracy. Mężczyzna powinien być przy porodzie. Nie: „powinni”. Jeśli chcą, to w naszych czasach mogą, i to jest fajne. Ale to nie jest obowiązek. Wykorzystujmy możliwości, jakie daje nam świat, ale nie na siłę: sami spokojnie szukajmy swoich puzzli, aby nam i naszym bliskim było dobrze. Jestem zwolennikiem tego, aby ludzie mieli wybór, ale jednocześnie wielkim przeciwnikiem presji czy przymusu. Są kraje, np. Szwecja, gdzie ojcowie nie zastanawiają się nad tym, czy „być albo nie być” przy porodzie, bo to dla nich jest oczywiste. Nie pamiętają już, że kiedyś i u nich było inaczej. I na tych przykładach widać moc nabywania ról społecznych. Widać, że potrafimy się zmieniać. Powiedzmy jednak sobie jasno, że kobieta, oprócz nabytej roli społecznej, ma jeszcze predyspozycje biologiczne do budowania więzi z dzieckiem. My, mężczyźni, mamy mózgi wyżłobione przez testosteron prenatalny, który robi swoje, jeżeli np. chodzi o kwestię dominacji, rywalizacji… Nie mamy aż takiego potencjału opiekuńczego co kobiety, choć to nie znaczy, że się nie nadajemy do opieki nad dzieckiem. Nadajemy, ale przychodzi nam to trudniej. Kobieta ma inną bazę i mężczyzna ma inną bazę. Obydwoje mogą nabywać nowych umiejętności i mogą nabyć ich bardzo dużo, ale ojciec nigdy nie będzie lepszą matką, a kobieta nigdy nie będzie lepszym ojcem dla dziecka. Zawsze się zastanawiam, czy naprawdę rodzice powinni trzymać wspólny front wobec dziecka. Znowu: i tak, i nie. Nie ma niczego złego w takiej umowie: „Jeżeli dziecko idzie z tatą na plac zabaw, to może chodzić po drabinkach, bo tata się nie boi. Ale jak z mamą – to nie, bo mama się boi”. Jasny podział. To jest taka sytuacja, że wychodzi nasza zadaniowość: jeden rodzic radzi sobie z takimi zadaniami, drugi z innymi. Jeden może się koszmarnie nudzić, czytając bajki, drugi może to lubić. Jest jednak ważne, aby podstawowe zasady były niezmienne. Czekolada tylko w niedzielę? Na przykład czekolada w niedzielę. Albo oglądanie bajek po kolacji. Nie ma niczego złego, jeśli ojciec powie: „Z mamą mieliśmy tutaj spór, ale w końcu wspólnie ustaliliśmy, że będzie tak i tak”. Nie ma problemu w tym, że rodzice mają inne poglądy. Ale zasady ustalają wspólnie. Jarek Żyliński o wychowaniu i edukacji dzieci mówi też w swojej audycji w Radiu Bajka i pisze na blogu: jarekzylinski.blox.pl.
Zapewniać, że kochasz swoje dziecko mimo wszystko możesz nawet kilkadziesiąt razy dziennie. Ale są też zdania, których dziecko nie powinno od ciebie usłyszeć.
Jesteś za gruba Albo "Nie jedz tyle, bo będziesz gruba". Dzieci należy otaczać miłością i akceptacją. Zwłaszcza dziewczynki, które na co dzień widzą niezdrowe „ideały” piękna – chude modelki, aktorki, zdjęcia na billboardach - powinny wiedzieć, że nie jest to cel, do którego dążą. Ty możesz im bardzo pomóc w zdrowym postrzeganiu własnego ciała. Przeczytaj, jakie są oznaki tego, że stajesz się podobna do własnej mamy Takie niewinne zdanie może bardzo zapaść w pamięć i odcisnąć piętno na psychice małego dziecka. Może pomyśli, że mama czy tata będą ją bardziej kochać, jak będzie chuda. Jeśli myślisz, że twoja córka zmaga się z realnym problemem nadwagi – reaguj. Po konsultacji z pediatrą lub dietetykiem wprowadź dietę, zacznijcie całą rodziną się ruszać, zachęcaj dziecko do zabaw na świeżym powietrzu, nie pozwalaj unikać w-fu. Ale nigdy nie mów dziecku, że jest grube! Dziewczynkom nie wypada Dzieciom nie wypada robić pewnych rzeczy, podobnie, jak wielu rzeczy nie wypada robić dorosłym. Nie ma jednak powodu, dla którego coś wypadałoby robić chłopcom, a dziewczynkom już nie. Dlaczego twoja córka miałaby nie bawić się samochodami, nie chodzić na karate albo nie robić innych rzeczy, które są bezpieczne, sprawiają jej satysfakcję, bawią i nie szkodzą, tylko dlatego, że ktoś wymyślił sobie, że to dla chłopców? Sprawdź też: gender - moja rodzina to lubi Jeśli chcesz mieć chłopaka/męża... … to musisz nauczyć się gotować. Albo sprzątać. Albo zmywać. Albo siedzieć cicho. Albo ustępować. Takie zdania to najlepszy sposób, żeby wpoić swojej córce, że sukcesem dla kobiety jest „zdobycie” odpowiedniego mężczyzny, nie może niczego sama osiągnąć, a jej wartość wynosi tyle, ile potrafi ulepić pierogów. Jeśli chcesz wychować samodzielną, dojrzałą, przebojową kobietę, nigdy nie dawaj jej do zrozumienia, że jej wartość jest uzależniona od tego, w jakim będzie związku. Jesteś kobietą, więc musisz... Podobnie jak z „Dziewczynkom nie wypada” nie ma powodu, by twoja córka musiała coś robić, bo jest kobietą. Oczywiście dobrze jest umieć gotować, bo to praktyczna i pożyteczna umiejętność, jednak przydatna na równi kobietom, jak mężczyznom. Dobrze jest również być miłym i uprzejmym, ale to cechy pożądane na równi u dziewczynek, jak chłopców. Córka nie musi ustępować bratu lub wyręczać go tylko dlatego, że jest dziewczynką. Jeśli sama kiedyś słyszałaś takie zdania, to wiesz, jak potrafią irytować. Nie powielaj takich schematów. Różnice między płciami istnieją, ale nie na polu obowiązków domowych i przywilejów. Chciałam mieć syna Równie złe w innych wariantach: „nie chciałam mieć dzieci”, „chciałam mieć córkę” powiedziane synkowi. Twoja córka nie jest winna temu, że zdecydowaliście się mieć dziecko, a skoro jesteście dorosłymi ludźmi, to wiecie, że płci dziecka nie da się przewidzieć. Takie zdania świadczą jedynie o niedojrzałości osoby, która je wypowiada i mogą bardzo zranić dziecko.
O różnicach w wychowaniu dziewczynek i chłopców
Marzyłaś o córeczce czy synku? A może aż do porodu nie chciałaś znać płci maleństwa? Czyżbyś obawiała się, że ta wiadomość może inaczej nastawić Cię do bycia mamą? Przeczytaj o stereotypach w wychowaniu dzieci.
Obserwując w szpitalu nowo narodzone maluszki, pewnie zauważyłaś, że chłopcy i dziewczynki zachowują się nieco inaczej. Dziewczynki szybciej szukają wzrokiem twarzy mamy, silniej reagują na hałas i ostre światło, są też wrażliwsze na dotyk. Płaczących chłopców zaś trudniej jest uspokoić, choć szybciej zainteresują się grzechotką lub pozytywką nad łóżeczkiem. Czy to możliwe, by płeć miała znaczenie już u tak malutkich dzieci? Psycholodzy podkreślają, że w tej kwestii istotny jest nie tylko temperament. Jak zatem wytłumaczyć fakt, że chłopcy rosną zwykle szybciej, są silniejsi, chętniej niż ich równolatki chwytają różne przedmioty i obracają je w rączkach? A potem budują z klocków wysokie wieże, podczas gdy dziewczynki wolą niższe. Dlaczego jako przedszkolaki zwykle ignorują nowe dziecko w grupie, a ich koleżanki od razu próbują się zaprzyjaźnić? Skąd te różnice Poza cechami fizycznymi i działaniem innych hormonów maluchy odmiennej płci różni też... budowa mózgu. W ostatnich latach wiedza na temat funkcjonowania układu nerwowego rozwinęła się na tyle, że nikt już nie kwestionuje tego, co odkryto. Otóż, choć nie brzmi to najlepiej, mózg chłopca rozwija się inaczej niż dziewczynki. W efekcie najczęściej prawa półkula ma więcej połączeń wewnętrznych, za to mniej połączeń z półkulą lewą. To istotne? Owszem, bo różne części mózgu odpowiadają za odmienne funkcje. Właśnie te różnice mogą wpływać na częstsze występowanie uzdolnień matematycznych i technicznych u chłopców, zaś u dziewczynek – lepsze zdolności językowe. Z drugiej strony, jak wynika z badań, rodzice częściej mówią do córek. Odmienność chłopięcego mózgu ma też zalety. Prawa, sprawniejsza półkula odpowiada za chęć do działania. Możesz więc liczyć na to, że z czasem Twojemu synkowi łatwiej będzie podjąć „męską decyzję”. Niestety, decyzja ta bywa szybsza niż myśl, co wyjaśnia, dlaczego to właśnie chłopcy wciąż pakują się w tarapaty. Błękit i róż Gdyby wszystko, co męskie i kobiece, dało się sprowadzić do odkryć neurobiologów, życie rodziców byłoby proste. Ale to dopiero część prawdy. Znaczna część tej imponującej góry lodowej kryje się w wychowaniu. Nie zawsze jesteśmy tego świadomi, że wpływamy na malucha stosownie do jego płci na długo przedtem, zanim sam się zorientuje, że należy do jednej z grup – chłopców lub dziewczynek. I chodzi nie tylko o to, że kupujemy ubranka różowe albo błękitne. Już trzydzieści lat temu psycholodzy obserwujący zachowanie rodziców w stosunku do nowo narodzonego dziecka zauważyli ciekawą prawidłowość. W zależności od jego płci (a nie rzeczywistych cech) opis zmieniał się w charakterystyczny sposób. Zarówno zdaniem mamy, jak i taty chłopczyk był silniejszy, większy, lepiej skoordynowany i czujniejszy. Dziewczynka zaś mniejsza, delikatniejsza, subtelniejsza i mniej uważna. Nic więc dziwnego, że marząc o córeczce albo o synku, mamy bardzo konkretne wyobrażenia. Pragniemy dziewczynki, bo w głębi duszy oczekujemy posłusznego dziecka, a gdy marzymy o maluchu niezależnym i pełnym pasji, wierzymy, że urodzi się chłopczyk. On się gniewa, ona boi Czyżbyśmy aż tak bardzo ulegali stereotypom? Niestety, tak. Potwierdziła to seria ciekawych eksperymentów z Dzieckiem X przeprowadzanych w różnych krajach przez kilkanaście lat. W jednym z nich grupie kobiet i mężczyzn pokazywano film przedstawiający bawiącego się kilkumiesięcznego malucha, z tym że część z nich informowano, że to dziewczynka, a pozostałe osoby dowiadywały się, iż jest to chłopiec. Gdy „chłopiec” reagował na zabawkę płaczem, większość dorosłych spostrzegała to jako gniew. Ale gdy taką samą reakcję zauważono u „dziewczynki”, w opinii badanych był to lęk. Równie „typowo” zachowywali się uczestnicy innego badania, gdy mieli za zadanie wybrać dla Dziecka X zabawki. „Dziewczynki” nie dostawały gumowych młotków, a „chłopcy” zastawy dla lalek. Co więcej, „chłopca” zachęcali do zabaw dynamicznych i eksperymentowania, a „dziewczynkę” traktowali delikatniej. Możesz powiedzieć, że dobrze robili. Jednak takie ograniczanie malucha, wtłaczanie go od najmłodszych lat w jedyną słuszną rolę, nie sprzyja wszechstronnemu uczeniu się i rozwijaniu indywidualnych zdolności. Jak zatem wykorzystać tę wiedzę, by mądrze wychować malucha w zależności od jego płci? Psycholodzy, na szczęście, nie poprzestają na eksperymentach, choć lubią dolewać do beczki miodu łyżkę dziegciu. Uczenie się ról Przez pierwsze dwa lata życia dziecko zyskuje świadomość, że wszyscy łącznie z nim są albo chłopcami i panami albo dziewczynkami i paniami, ale samo rozróżnienie jest dla niego jeszcze dość umowne. Jednak już dwulatek wie, jakie zachowania są właściwe dla dziewczynek („dużo gadają”), a jakie dla chłopców („biją, przepychają się”). Wie to od nas, dorosłych, bo świadomie lub nie, ale skutecznie przekazujemy dziecku własne oczekiwania związane z płcią. I najsilniej robimy to właśnie wtedy, gdy najintensywniej przebiega rozwój w tym zakresie, czyli w drugim roku życia malucha. A skutek szybko widać. Chociaż we wczesnym dzieciństwie maluchy obojga płci interesują się lalkami, po ukończeniu dwóch lat chłopcy najczęściej rezygnują z takich zabaw. Natomiast dziewczynki, przeciwnie – gdy zdają sobie sprawę, że same kiedyś zostaną mamami, okazują uczucia macierzyńskie w sposób jeszcze bardziej intensywny. To dlatego już wkrótce będą chętnie opiekować się młodszym rodzeństwem czy niestrudzenie wymyślać zabawy dla gromady maluchów na podwórku. Płeć na zawsze Warto jednak pamiętać, że dopiero przedszkolak rozumie, że płeć to coś takiego, co ma się przez całe życie. Ale nadal uważa, że zmiana fryzury albo ubrania zmienia płeć – co nawet chłopcy często wykorzystują w zabawie. Takie przymierzanie cudzej tożsamości jest dla dziecka całkiem naturalne, podobnie jak przeistaczanie się w rycerza. I – odwrotnie niż pełni obaw zwykle sądzimy – pomaga lepiej poczuć się we własnej skórze, lepiej osadzić we własnej płci. Krystalizacja tych poglądów następuje dopiero około 5–6. roku życia. Wówczas dziecko zaczyna zdawać sobie sprawę, że męskość i kobiecość to cechy niezależne od czasu lub kontekstu i wcale nie wynikają z tego, co dana osoba robi lub jak się zachowuje. Skąd ma taką wiedzę? Najczęściej z obserwacji dorosłych w różnych sytuacjach – nie tylko we własnym domu, ale też u kolegów, na podwórku, na ulicy, w sklepach, a nawet z reklam. A co dalej? Niewielu chłopców zachowuje się w „typowo męski” sposób, a niewiele dziewczynek „skrajnie kobieco”. Nie oczekuj więc, że Twój syn będzie impulsywnym, niewiele mówiącym matematycznym geniuszem, wiecznie wdającym się w bójki. A ulubionym zajęciem Twojej córki będzie spokojna rozmowa z przyjaciółką przy herbatce dla lalek, po odrobieniu lekcji w czyściutkim zeszycie z równiutkimi marginesami. Co jednak robić, gdy ma się „postrzeloną” dziewczynkę, która woli śrubokręt od wózeczka, albo łagodnego, wrażliwego chłopczyka o usposobieniu Byczka Fernando? Nie próbuj wtłoczyć dziecka w swoje oczekiwania, nie strofuj, nie upominaj. Przecież najcenniejsze, co możesz mu dać, to bezwarunkowa akceptacja, wsparcie i ciekawość, z jaką będziesz go poznawać przez kolejne lata. Konsultacja: Krystyna Zielińska, psycholog, logopeda. Od 15 lat pomaga przedszkolakom stawiać kroki ku dorosłości, jest też autorką wielu artykułów i książek poświęconych psychologii rozwojowej dzieci.