„Nie żal mi 50 zł na prezent dla nauczycielki. Ta kobieta żyły sobie wypruwa, żeby mój Jaś wyszedł na ludzi. Niech ma trochę przyjemności” [LIST DO REDAKCJI]
„Wszyscy o tym zapominają, że szkoła to nie tylko miejsce nauki pisania i tabliczki mnożenia. Dzieci uczą się także obycia w świecie, tego jak powinny się zachowywać wobec innych ludzi, że należy doceniać drugiego człowieka i każdą formę pracy. Później rośnie pokolenie roszczeniowych młodych ludzi, że tylko: ja i ja, daj mi, ja chcę. Pokolenie pozbawione szacunku i empatii dla drugiego człowieka”, napisała do redakcji mamotoja.pl oburzona pani Patrycja, mama Jasia.
„Na forach dla mam wrze, nie mówiąc już o naszej klasowej grupie dla rodziców. Zbliża się Dzień Nauczyciela i jak nie wiadomo, o co chodzi, to chodzi o pieniądze. Połowa rodziców w klasie mojego syna awanturuje się bez końca, że nie da złamanego grosza na prezent dla wychowawczyni. A mnie krew zalewa, jak czytam takie wpisy! Gdzie się podziało nasze polskie dobre serce?! Przecież prezent to okazanie wdzięczności, symboliczne podziękowanie. To jest tradycja! Roszczeniowe pokolenie Chyba wszyscy o tym zapominają, że szkoła to nie tylko miejsce nauki pisania i tabliczki mnożenia. Dzieci uczą się także obycia w świecie, tego jak powinny się zachowywać wobec innych ludzi, że należy doceniać drugiego człowieka i każdą formę pracy. W szczególności tą, którą ktoś wykonuje dla nas! Później rośnie pokolenie roszczeniowych młodych ludzi, że tylko: ja i ja, daj mi, ja chcę. Pokolenie pozbawione szacunku i empatii dla drugiego człowieka. Pokolenie, które z pogardą odnosi się do osób, które nie wykonują prestiżowych zawodów lub nie zajmują miejsc kierowniczych. A przecież społeczeństwo to przede wszystkim zwykli ludzie, którym należy się szacunek! I czego uczą ci nowocześni rodzice?! Tego, że nauczycielka jest nikim?! Wychowanie to także nauka wartości Wiadomo, początek roku szkolnego to wiele wydatków: przybory szkolne, składki na radę rodziców, nowy plecak, buty, czy kurtka na zimę i zaliczki na planowane wycieczki. A to tego ta koszmarna inflacja. Ja to wszystko rozumem, tylko w życiu są rzeczy ważne i ważniejsze. Nie wystarczy dzieciom mówić, bo tak naprawdę to nie deklaracjami, a zachowaniem, gestami jesteśmy w stanie przekazać wartości, jakimi w dorosłym życiu powinny się kierować! Wychowanie to nie tylko same przyjemności. To odpowiedzialność! A te kwoty na Dzień Nauczyciela? Śmiech na sali. Nie chcą złożyć się po 10 złotych, a przecież więcej wydają na swoje przyjemności i inne używki, bez których mogliby się obejść. Dlatego nie żal mi 50 zł na prezent dla nauczycielki. Ta kobieta żyły sobie wypruwa, żeby mój Jaś wyszedł na ludzi. Niech ma trochę przyjemności, a dziecko nauczy się, że nie jest pępkiem świata”. Patrycja z Koluszek Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Piszmy też o: „Dzień Nauczyciela i znowu składka! Bo wychowawczyni musi dostać złotą biżuterię. Mnie jakoś w pracy prezentów nie dają” [LIST DO REDAKCJI] „Wiedział, że mam masę pracy, ale zostawił mnie samą z chorym dzieckiem, bo szef zaproponował mu świętowanie… Dnia Chłopaka” [LIST DO REDAKCJI] „Watahy dzików na ulicach! Żądamy, żeby je odstrzelili, bo strach z dziećmi z domu wychodzić” [LIST DO REDAKCJI]
Zdemolował matce dom, gdy zabrała mu telefon. Widok przeraża! (film)
Mama chciała ukarać syna i pozbawiła go telefonu. Chyba nie przypuszczała, do czego zdolny jest 12-latek. Jej nagranie budzi grozę!
Pozbawiony telefonu 12-latek postanowił odegrać się na matce. To, co jej zrobił, zasługuje na największe potępienie. Kobieta nagrała wszystko, chodząc po domu i połykając łzy. 12-latek zdemolował dom, bo zabrano mu telefon Na krótkim filmiku z TikToka widać, jak zdruzgotana matka chodzi od pokoju do pokoju i pokazuje zniszczone wnętrza. Porozbijane meble i okna, dziura w ścianie, połamane komputery i telewizor, ułamany kamienny blat... Z toalety niemal nic nie zostało. Do takiego stanu doprowadził mieszkanie wściekły 12-latek. Wszystko przez karę, jaką otrzymał. Z opisu pod filmem wynika, że matka zabrała chłopcu telefon. Reakcja syna kompletnie ją zaskoczyła, szoku nie kryją też internauci, którzy obejrzeli wideo. Większość radzi kobiecie wezwanie policji albo odesłanie syna do ośrodka wychowawczego. „Nie miałby więcej wstępu do mojego domu” – skwitowała jedna z komentujących. Trudno na to patrzeć, zwłaszcza gdy w tle słychać szlochanie załamanej matki... View oEmbed on the source website Piszemy też o: Kobieta pozwala przyjaciółce karmić swoje dziecko piersią, kiedy sama chce wypić drinka Jej dzieci chodzą bez butów, „chyba że jest za zimno lub specjalnie o nie proszą” Lekarz ostrzega ciężarne: uwaga na tzw. objaw lejka
„Nigdy więcej wczasów z jedzeniem na stołówce. Rozmowy o kupkach i podcieraniu, darcie się, bieganie… Jak możecie jeść w takich warunkach?” [LIST DO REDAKCJI]
Beknięcia na całą salę. Wieczna bieganina i szarpanie. Jak można zachowywać się tak w czasie posiłków? Nawet jeśli w domach dzieci nie wiedzą, czym jest kultura – rodzice powinni uczyć, że miejscach publicznych obowiązują nieco inne zasady!
Właśnie wróciliśmy z urlopu i wszystko byłoby fajnie, ale… Po raz ostatni wykupiliśmy pobyt z posiłkami w stołówce. To, co się dzieje podczas śniadań, obiadów i kolacji przechodzi ludzkie pojęcie. Biegające, wrzeszczące i mówiące obrzydliwe rzeczy dzieciaki to jest coś, co po prostu nie mieści mi się w głowie. Za brak szacunku – do widzenia Odkąd pamiętam, posiłki w moim rodzinnym domu to był czas, gdy panował spokój. Oczywiście nie jadaliśmy rosołów przy muzyce Mozarta czy jazzie, ale… mama od początku dbała, by rodzinnym spotkaniom przy stole towarzyszyła kultura osobista. Posiłki były o stałych porach. Zero łokci na stole, siorbania, bekania… Takie same zasady panują teraz w mojej rodzinie. Przy stole rozmawiamy o wszystkim z wyjątkiem spraw obrzydliwych (problemy żołądkowe, brzydkie zapachy, kibelki, itp.) Wiem, że w każdym domu panują różne zwyczaje, ale… to, czego świadkiem byłam ostatnio, codziennie odbierało mi apetyt. Uważam, że rodzice, którzy nie szanują innych gości stołówki, powinni być wypraszani razem z dziećmi. Zadławiłam się, bo szarpnął moim krzesełkiem Wcale nie chodzi mi o to, by wszędzie było jak w Wersalu. Sama mam dwoje dzieci i wiem, że nie wszystko zawsze jest proste. Ale nawet moi synowie byli w szoku, patrząc, jak dorośli jedzą, a ich dzieci ganiają się po całej stołówce. Wywracając krzesełka, wywalając się i wrzeszcząc. Czy tak trudno powiedzieć: „Usiądź i jedz” albo „Daj spokojnie zjeść innym”? Wyobraźcie sobie, ile hałasu może narobić stado dzieciaków! Raz nawet się zadławiłam, bo jakiś chłopiec szarpnął nagle moje krzesełko, kiedy przełykałam. Bardzo się wystraszyłam. Czas, kiedy nie mogłam złapać tchu, wydawał mi się wiecznością. Od ich rozmów zbierało mi się na wymioty… Oczywiście były i takie momenty, że dzieci siedziały przy stole i jadły. Z sąsiednich stolików non stop słyszałam teksty typu: „To ty tak prukasz? Chcesz do łazienki?”; „Mamo, nie spuściłem wody”; „Byłaś zrobić kupę? Nie? To idź, zrób kupkę. Tylko dobrze wytrzyj pupę”; „Bleee, ten sos smakuje jak g*wno!”. Serio? Uważacie, że każdy musi uczestniczyć w takich rozmowach? Słuchając o kupach waszych dzieci, spuszczaniu wody i pełnych pieluchach? Od tych rozmów zbierało mi się na wymioty. Bardzo często nie kończyłam posiłku i… w pewnym sensie nawet was podziwiam za wrażliwość z żelaza. Nie podziwiam i nie pozdrawiam was za to, że nie szanujecie innych osób. A może to ja jestem nienormalna, bo rozmowy o kupach i wymiocinach przy jedzeniu to powszechny standard w polskich domach? Iza Piszemy też o: To nie dom, tylko chlew! Tak mieszkało 5-letnie dziecko: wstrząsające zdjęcia z interwencji Matka zmarła w czasie lotu samolotem. Dzieciom kazano siedzieć obok Bliźnięta nie rozwijały się prawidłowo. „Są leniwe, a matka to neurotyczka”
Dorota Zawadzka wie, jak wychować szczęśliwe dziecko: bierzmy przykład z Duńczyków!
Superniania zachwala duńskie podejście do wychowania dzieci. To właśnie Duńczycy robią coś, dzięki czemu ich dzieci mają szansę na szczęśliwe dzieciństwo, a w przyszłości z dużym prawdopodobieństwem staną się szczęśliwymi dorosłymi.
Dorota Zawadzka ubolewa, że i w Polsce, i na zachodzie coraz częściej planuje się dzieciom czas, zamiast pozwolić im na niczym nieskrępowaną zabawę. Zdaniem Superniani należy brać przykład z Duńczyków – oni wiedzą, jak dobrze zainwestować w przyszłość dzieci. Duńskie podejście do wychowania – Dorota Zawadzka poleca! W Danii przywiązuje się ogromną wagę do swobodnej zabawy dzieci – zarówno w domu, jak i w przedszkolu. Dzieciom nie organizuje się każdej wolnej godziny czasu, tylko pozwala na samodzielne wymyślanie aktywności według zainteresowań i chęci najmłodszych. W opinii Superniani to najlepszy sposób na wychowanie szczęśliwych, kompetentnych społecznie ludzi. „Zabawa jest językiem dzieci i w Danii, ochrona prawa dzieci do swobodnej zabawy jest traktowana bardzo poważnie. Uważa się to za pojęcie kluczowe, a nie opcjonalne. Aktywnie unika się nadmiernego planowania dziecięcego czasu; bardziej prawdopodobne jest, że duński rodzic pozwoli, by jego dziecko bawiło się na podwórku w sobotę, zamiast brać udział w zorganizowanym sporcie” – napisała psycholożka. Co ważne, swobodna zabawa powinna odbywać się bez udziału i ingerencji dorosłych. Chodzi o to, by to dzieci decydowały, co i jak będą robić. „Przez zabawę Duńczycy rozumieją, że dzieci są pozostawione samym sobie i bawią się same lub z przyjaciółmi. Bawią się wtedy dokładnie tak, jak uznają za stosowne, tak długo, jak chcą” – wytłumaczyła Superniania. Taki sposób spędzania czasu uczy dzieci umiejętności społecznych, empatii, samokontroli i wielu innych kompetencji, które w dorosłym życiu są konieczne. „Odebranie dziecku zdolności do swobodnej zabawy jest jak odebranie mu głosu” – podsumowała Dorota Zawadzka. Zobacz też: Dlaczego fińskie niemowlaki śpią w pudełkach? Kąpiel dzieci w... śniegu! Pozwoliłabyś na to? Jak się wychowuje dzieci na świecie? Te metody warto "skraść"
Rewelacje wychowawcze w „Męskim Modlitewniku”: ojciec ma dbać o urodę córki
Wydany niedawno „Męski Modlitewnik” ma wspierać i kształtować duchowo mężczyzn, pomagać im w poszukiwaniu sensu życia w zgodzie z męską naturą. Wszystko to jednak okraszone jest stereotypami dotyczącymi płci, niestety – także w odniesieniu do dzieci.
„Męski Modlitewnik” to dzieło kilkudziesięciu świeckich mężczyzn, księży i ojców zakonnych z różnych zgromadzeń. Został wydany przez katolicki portal lifestyle’owy Stacja 7 za pieniądze zebrane od darczyńców. Miał formować duchowo, tymczasem wspiera szkodliwe stereotypy. „Męski Modlitewnik”: uroda i słabsza płeć Modlitewnik ma być uniwersalny i z założenia przeznaczony dla wszystkich mężczyzn – ma tworzyć fundament wartości i budować poczucie braterskiej więzi. To odpowiedź na upadek autorytetów, zagubienie i szaleńcze tempo życia współczesnych mężczyzn. Przy pisaniu „Męskiego Modlitewnika” inspirowano się zarówno Pismem Świętym, jak i polską literaturą, korzystano z cytatów z bohaterów, przywódców, autorytetów. Modlitewnik ma dwa fundamentalne punkty wyjścia: Boga i pierwotną męską duszę. Co można znaleźć w modlitewniku? Na każdy dzień jest tam wartość, cytat, konkret do przemyślenia, krótka modlitwa i zadanie do wykonania. I niestety także sporo stereotypów. Według niektórych twórców modlitewnika najważniejszą cechą kobiety jest jej uroda. Swoim atrakcyjnym wyglądem kobieta przyciąga mężczyznę, który jest jej potrzebny, aby mogła się na nim oprzeć. Kobieta to słabsza płeć, która bez mężczyzny jest jeszcze słabsza. „Od ciebie otrzymuje siłę, jaką jest męstwo; staje się dzielną kobietą. Przy tobie może doświadczyć, że jest ukochaną córką Stworzyciela. Przy niej – dla kobiecego świata – stajesz się wyraźnym znakiem obecności Ojca” – przekonuje autor-zakonnik w rozdziale „Ukochana”. Nie inaczej traktowane są dzieci. Ojców zachęca się do utwierdzania dziewczynek w przekonaniu, że uroda to jedna z ich najważniejszych wartości. „Mów jej czasami, że pięknie wygląda, interesuj się tym, co się działo w szkole. Weź ją czasami na zakupy. Zamów u jubilera bransoletkę z napisem: 'Nie zapomnij o swoim pięknie. Tata'” – czytamy w rozdziale „Córka”. To wyjątkowo szkodliwe podejście. Budowanie w dziewczynkach poczucia, że wygląd zewnętrzny jest najważniejszy, sprawia, że w przyszłości będą uzależniać swą wartość od akceptacji ich urody przez innych. A żadna dziewczynka ani kobieta nie musi spełniać czyichś oczekiwań, by być i czuć się wartościową. Ojcowie powinni pamiętać – dla dobra swojej córki nie powinni utrwalać stereotypu, że kobieta to słaba płeć, która bez mężczyzny jest jeszcze słabsza! Dobry ojciec jest ciekaw swojej córki, zna jej zainteresowania, wspiera jej pasje, ma dla niej czas, chętnie pokazuje jej świat i uczy rozwiązywania problemów, aby umiała sobie radzić w życiu. Na dobrego ojca córka może zawsze liczyć – to nie tylko adorator jej urody! Zobacz też: "Proszę, nie mów mojej córce, że jest śliczna" Gender: moja rodzina to lubi Tego nie mów córce: 5 zakazanych zdań
Spodenki dla dziewczynek muszą zakrywać uda. Inaczej „budzą zainteresowanie”. Kto tu ma problem?
W niektórych szkołach w Polsce wymaga się od dziewczynek, by zakrywały ciało, bo w innym wypadku budzą nadmierne zainteresowanie (nie wiadomo, czy kolegów, czy nauczycieli). Uczennice nie mogą nosić spodenek krótszych niż do połowy uda, podczas gdy nikt nie wspomina o uczeniu chłopców szacunku do płci przeciwnej.
Rodzicom dzieci jednej z polskich szkół wyjaśniono, jak dziewczynki mają się ubierać na lekcje WF. Krótkie spodenki są niewskazane, bo odsłonięte ciało „prowokuje” innych do niewybrednych komentarzy. Kto tutaj powinien się wstydzić? Krótkie spodenki nie dla dziewczynek? W kolejnych szkołach nauczyciele nakazują dziewczynkom ubierać się w taki sposób, by nie „prowokować” innych, postronnych osób. Żaden z tych pedagogów nie zastanowił się chyba jednak głębiej nad tym, kogo i do czego miałyby prowokować małe dziewczynki. I czy to na pewno dziewczynki powinny brać na siebie odpowiedzialność za brak szacunku czy niezdrowe, seksualne zainteresowanie ze strony kolegów bądź nauczycieli. Kamil Nowak prowadzący Blog Ojciec pokazał wiadomość, jaką dostała mama uczennicy... drugiej klasy szkoły podstawowej, czyli 8-letniego dziecka. „Bardzo proszę, aby dziewczynki na lekcję WF miały spodenki do połowy uda, mogą być legginsy, kolarki, spodnie od dresu. Zbyt krótkie spodenki wzbudzają nadmierne zainteresowanie innych osób oraz niepotrzebne komentarze”. Mama nie pozostawiła tej skandalicznej instrukcji bez odpowiedzi. Celnie skomentowała sytuację dziewczynek, którym wmawia się, że to one odpowiadają za nadużycia ze strony innych ludzi. „Kim są te inne osoby, które interesują się ciałem małych dziewczynek? Myślę, że te osoby mają problem i powinny udać się do seksuologa. Przestańmy uczyć dziewczynki, że są odpowiedzialne za odczucia innych, a ich ubranie prowokuje. Ubranie nie jest zaproszeniem do czegokolwiek. Zacznijmy uczyć chłopców i mężczyzn, że mają szanować cudze granice. A jeśli tymi osobami są pracownicy, to powinno się to zgłosić pani dyrektor, bo widok dziecięcych ciał nie powinien nadmiernie interesować”. Mama wskazała też inne, bardziej rozsądne rozwiązanie problemu – np. lekcje uświadamiające. „Nie rozumiem logiki, według której zamiast przeprowadzić lekcje o dojrzewaniu i uświadomić chłopców, lepiej wystosować nakaz zakrywania się dziewczynkom. To może przepaski na oczy dla chłopców?” – dodała. Oby więcej takich mądrych, świadomych rodziców. Szczególnie że chyba jeszcze wiele czasu upłynie, zanim polska szkoła pozbędzie się krzywdzących dzieci stereotypów i uprzedzeń. Zobacz też: Wyznanie mamy: "Proszę, nie mówcie mojej córce, że jest śliczna" 5 zdań, których nie wolno mówić córkom Tożsamość płciowa: kiedy dziecko kształtuje swoją seksualność?
Dorota Zawadzka ostro do rodziców: „Tak nie wolno mówić do dzieci!”
Superniania zwróciła uwagę rodzicom, którzy odzywają się do dzieci w karygodny sposób. Takie słowa nigdy nie powinny paść! Pouczenia Doroty Zawadzkiej są jednak różnie komentowane – niektórzy uważają, że rodzicom mogą czasem puścić nerwy.
Dorota Zawadzka skomentowała wiadomość, jaką dostała od pewnej mamy. Jej zdaniem sposób, w jaki nazwała ona swoje dziecko, jest niedopuszczalny! Nie wszyscy jednak zgadzają się z Supernianią. Dorota Zawadzka: „Nigdy nie mów tak do dziecka!” Dorota Zawadzka postanowiła zareagować na słowa pewnej matki, która o swoim dziecku wyraziła się w oburzający sposób. Tak nie wolno zwracać się do dzieci ani ich tak nazywać – uważa Superniania. Chodzi o określenie „wredny potwór”. Dlaczego nigdy nie powinno ono paść z ust rodziców? „Pamiętajcie: słowa mają moc, zarówno te wypowiedziane do dziecka, jak i te o dziecku... I jedne, i drugie mogą dokonać wielu zniszczeń...” – wyjaśniła Dorota Zawadzka. Rodzice nie są jednak aż tak surowi w ocenie mamy, która użyła takich słów wobec dziecka. „A może ta mama ma problemy w życiu lub sama ze sobą? Może pisała to w złości. Nic nie wiemy o niej, żeby przypiąć jej łatkę złej matki. Niejedna mama w złości wypowiada złe słowa...” – próbują jej bronić niektórzy internauci. Inni wskazują na problemy i skrajne psychiczne wyczerpanie rodziców wychowujących dzieci z różnego rodzaju zaburzeniami: „Ja nie pochwalam takiego słownictwa, ale są różne sytuacje w życiu i nie każdy, kto źle odezwie się do dziecka, jest patologią. A prawda jest też taka, że ten który ma "normalne dziecko" nigdy nawet w części nie zrozumie tego, który ma np. dziecko zaburzone i nerwy mu puszczą.” Rodzicielstwo bywa trudne, rodzice powinni mieć jednak świadomość, że pozornie błahe słowa potrafią zostawić ślad na całe życie. Tak jak w tej smutnej historii jednej z internautek: „Moja mama, gdy byłam nastolatką, powiedziała mi, że wolałaby mnie spuścić w kiblu. Nawet nie pamiętam sytuacji, coś ją przerosło w moim buncie. Pamiętam za to te słowa. Teraz mama ma 73 lata, a ja dzwonię do niej tylko, gdy muszę. Nie przepadam za rozmowami z nią, za jej towarzystwem w ogóle. Tak, zgadzam się, że słowa bardzo ranią i czasami nie da się ich zapomnieć.” Zobacz też: Każda z nas bywa "złą mamuśką". Jaki jest twój grzeszek? Współczesne modele polskich rodzin: który pasuje do was? Matka idealna? Nie istnieje. Dobra matka jest inna (wyjaśniamy!)
„Mam dość bronienia mojego dziecka na placu zabaw, bo Wy gapicie się w telefon i nic Was nie obchodzi” [LIST DO REDAKCJI]
Z jednej strony świetna zabawa, piski radości, uśmiechy od ucha do ucha. Z drugiej – płacz, krzyk, zdarte kolana i wyrywane zabawki. Taki obrazek można zauważyć na wielu placach zabaw. Zdaniem Magdy, mamy 4-letniej Zuzi, winne nie są wcale dzieci, ale… ich rodzice.
Jak zauważa Magda w wiadomości do naszej redakcji, zabawa na placu zabaw to dla wielu dzieci prawdziwy obóz przetrwania. Te silniejsze mają władzę nad słabszymi, co czasem wykorzystują… A gdzie są rodzice kilkulatków, którzy radośnie obsypują inne dzieci piaskiem, wyrywają zabawki, popychają, ciągną za włosy? Tuż obok, z nosami w telefonie. Jeśli chcecie podzielić się z nami swoimi przemyśleniami na ten temat lub chcecie opowiedzieć nam swoją historię, piszcie na adres: redakcja@mamotoja.pl. Wojna na placu zabaw „Rodzice, opamiętajcie się! Nie ma dnia, żebym nie musiała bronić mojej córki przed Waszymi dziećmi. Ja wiem, że w tych Waszych telefonach, w które tak się wpatrujecie, jest mnóstwo ciekawych rzeczy, ale czy Waszym zadaniem nie jest przypadkiem wychowywanie dzieci?! Ale od początku. Jestem mamą 4-letniej Zuzi, tuż obok naszego bloku jest duży, piękny, niedawno odnowiony plac zabaw. Na placu mnóstwo dzieci, więc i mnóstwo rodziców… Przychodzimy tam codziennie, uwielbiam patrzeć na radość mojego dziecka, kiedy się bawi, nawiązuje nowe znajomości… Nigdy nie spuszczam jej z oka, zawsze wiem, gdzie jest i co się z nią dzieje. Widzę też Wasze dzieci – i Was. Zuzia jest bardzo otwarta, lubi inne dzieci – czasem podchodzi nawet do dużo starszych dziewczynek, żeby się z nią pobawiły, ale lubi też robić babki z piasku z maluszkami. Czasem serce mi pęka, kiedy widzę, jak jest traktowana. I nie mam żalu do dzieci – mam żal do Was, rodziców, bo przecież to naszą rolą jest tłumaczenie i pokazywanie naszym pociechom, co jest dobre, a co złe. Przykład sprzed kilku dni: byłyśmy na naszym ulubionym placu i jakiś kilkulatek wyrwał mojej Zuzi zabawkę, a ona się przewróciła. Na dokładkę dostała od tego małego dryblasa piaskiem po buzi. Jest drobniutka, więc nie był to jakiś duży wysiłek. Obok mnie siedziała mama tego chłopca. Zwróciłam jej uwagę, żeby nauczyła syna, że przecież można zapytać, poprosić o zabawkę, o wspólną zabawę – a ona zaczęła się śmiać! Że przecież to tylko dzieci, że tak się bawią… Co to za zabawa, kiedy jedno dziecko SIŁĄ bierze coś, co do niego nie należy?! Kiedy robi krzywdę innemu dziecku? Zdarzyło się też, że jakaś dziewczynka popchnęła moją córkę, bo chciała szybciej zjechać na zjeżdżalni. Zuzi nic się nie stało, teraz place zabaw są często wyłożone pianką, żeby dzieci były bezpieczne. Ale mimo wszystko… Matka tej dziewczynki gapiła się w telefon. Poprosiłam, żeby bardziej pilnowała córki, zamiast wlepiać wzrok w ekran, a ona kazała mi spadać (użyła innego, bardziej dosadnego słowa – co dla mnie jest niedopuszczalne w obecności dzieci!). Wczoraj też byłyśmy na placu zabaw, wieczorem – przez te upały wolę nie wychodzić z małą w to największe słońce. Na podwórku było już mnóstwo dzieci i mnóstwo rodziców. Nie wydarzyło się nic takiego, ale tak obserwowałam sobie tych rodziców i wiele co… Mam dość bronienia mojego dziecka przed Waszymi dzieci, bo Wy macie je gdzieś! Gapicie się w telefony, palicie te swoje elektroniczne papieroski, choć regulamin tego zabrania, rozmawiacie przez telefon… Zamiast wychowywać swoje dzieci, potraktować zabawę na placu jako lekcję życia w społeczeństwie, Wy kompletnie się nimi nie interesujecie. Mogłaby stać się im krzywda – nawet tego nie zauważycie. Mogą zrobić krzywdę komuś innemu, np. mojej córce – to nie Wasz problem. Proszę Was, zajmijcie się swoimi dziećmi. Żebym ja nie musiała bronić przed nimi mojego dziecka. I żebym nie musiała sama się bronić – przed Wami”. Zobacz także: Jak zareagować, gdy ktoś zostawi dziecko w samochodzie? Najlepsze zabawy ruchowe dla dzieci [32 pomysły na zabawy] Koniec z nudnymi placami zabaw. O jakich marzą dzieci?
Gotowanie z dzieckiem. Eksperymentuj z maluchem w kuchni i poznaj proste przepisy!
Wspólne gotowanie z dzieckiem może skończyć się katastrofą. Wpuścić przedszkolaka do kuchni to tak, jakby pozwolić, by przeszła tamtędy trąba powietrzna. Oto przepisy, dzięki którym gotowanie z dzieckiem może być ogromną przyjemnością zarówno dla malucha, jak i dla ciebie!
„W kuchni można się nauczyć więcej niż tylko jak zjadać to, co zostało ugotowane” – pisał Jamie Oliver w książce „Lubię gotować”. Jego zdaniem w gotowaniu z dziećmi najważniejsze jest „wąchanie, dotykanie, tworzenie, smakowanie, radosny śmiech i pałaszowanie”. Kuchasz wspomina, że jako dziecko nie mógł uwierzyć własnym oczom, gdy ujrzał „porcję ciasta, która podwoiła objętość i wyglądała jak groźna istota z kosmosu”. Bo kuchnia to czarodziejskie miejsce! „Wspaniałe jest to, że można robić coś razem z dzieckiem i dobrze się przy tym bawić” – mówi Katia Roman-Trzaska, założycielka warszawskiej Szkoły Gotowania dla dzieci „Little Chef”. Nic nie stoi na przeszkodzie, by podobną szkolę założyć we własnym domu! Gotowanie z dzieckiem: 6 powodów, dla których warto wspólnie gotować 1. Nie musisz rozstrzygać dylematu: „Zająć się dzieckiem, czy szykować kolację”. Możesz robić jedno i drugie, z przyjemną świadomością, że niczego nie robisz na pół gwizdka. A dziecko, zamiast oglądać kreskówki, też zajmuje się czymś fajnym. 2. Wspólne przyrządzanie posiłków to dobra zabawa i nauka. Można przelewać, wsypywać, mieszać... A przy okazji zrobić sobie wąsy ze szczypiorku albo przeobrazić się w nosorożca, przykładając do nosa banana. Dziecko uczy się też czerpać przyjemność z przyrządzania posiłków i z samego jedzenia. Widzi, że domowy frykas jest smaczniejszy niż baton czy fast-food, że nie wszystko musi być z torebki czy pudełka. 3. Kuchnia jest wspaniałym warsztatem twórczego myślenia. Można tworzyć nowe potrawy, niezwykłe połączenia. No bo kto powiedział, że naleśników nie smaruje się musztardą? Można wymyślać nowe nazwy dla znanych dań albo twórczo podejść do odwiecznych kuchennych problemów i np. kroić cebulę w okularach pływackich. 4. Dziecko przekonuje się, że pomaganie w domu jest naturalne i fajne. Maluchowi, który często przyrządza z rodzicami sałatkę, podaje sól, nakrywa do stołu, nie przyjdzie do głowy, by traktować dorosłych jak służących. 5. To, co się robi samemu, smakuje lepiej. Gotowanie razem z dzieckiem to dobry sposób na zachęcenie do jedzenia niejadka i nauczenie dziecka jedzenia warzyw. 6. Maluch nabiera wiary w siebie. To nie byle co zrobić coś własnymi rękami i to tak, żeby smakowało innym. To znaczy, że potrafię. I sobie poradzę! Gotowanie z dzieckiem: przepisy Nie masz pomysłu na to, co ugotować z dzieckiem? Poniżej przedstawiamy trzy proste przepisy na szybkie dania. Smacznego! Lody na ciepło Lista zakupów do przygotowania dania: ciasto w proszku lukier/polewa bakalie i ozdoby do ciastek foremki do ciastek kubeczki waflowe do lodów z płaskim dnem Przepis na danie: Przygotuj wspólnie z dzieckiem ciasto według instrukcji podanej na opakowaniu. Po tym, jak przygotujecie masę, twoje dziecko może samodzielnie napełnić nią waflowe kubeczki do lodów. Ważne, by ciasto nie przekraczało dwóch trzecich wysokości wafla. Gotowe kubeczki wkładajcie wspólnie do foremek i upieczcie zgodnie z przepisem. Wyciągnijcie ciasto z piekarnika i poczekacie, aż całkowicie wystygnie. Poproś swoje dziecko, żeby udekorowało lody ulubionymi dodatkami. Jedzcie ze smakiem. Makaron z warzywami Lista zakupów do przygotowania dania: makaron jajko ugotowane na twardo zielony groszek mrożony ogórek marchew pomidorki cherry tarty ser Przepis na danie: Makaron ugotuj zgodnie z instrukcją. Odcedź makaron, a twoje dziecko niech skropi go oliwą, dodając starty ser i groszek. Wspólnie wymieszajcie całość, aż składniki się połączą. Pokrój warzywa w słupki, a ugotowane jajka i pomidory na plastry. Ułóż na talerzu makaron z serem i groszkiem, a maluch niech obok ułoży słupki z warzyw oraz plasterki jajek i pomidorów. Pomidorowa zupa krem z makaronem Lista zakupów do przygotowania dania: marchewka pietruszka łodyga selera naciowego kostka bulionowa mały przecier pomidorowy makaron albo ryż śmietana 12% woda Przepis na danie: Wspólnie z dzieckiem umyjcie wszystkie warzywa, a potem pokrójcie je na mniejsze kawałki. Nalej do garnka około 1,5 litra wody, zagotuj ją. Wrzuć kostkę bulionu i warzywa. Gotuj do czasu, aż warzywa staną się miękkie. Poproś dziecko, aby dodało przecier pomidorowy. Całość zmiksuj blenderem. Wedle uznania możecie podać danie ze śmietaną, makaronem, ryżem albo posiekaną pietruszka. Voilà, gotowe! Zobacz także: Jak zachęcić dziecko do jedzenia warzyw? 25 sprawdzonych sposobów Syrop ​z pędów sosny: właściwości, zastosowanie [PRZEPIS] Mleko sojowe – czy to zdrowa alternatywa dla krowiego mleka?
Białe kłamstwo - co to jest? Definicja i przykłady
Białe kłamstwo to niewinne kłamstewko mówione dzieciom, aby je uspokoić, czy utrzymać w dobrym nastroju. Pamiętaj jednak, że nie jest dobra metoda wychowawcza.
Białe kłamstwa to mówienie nieprawdy, aby kogoś oszczędzić, nie urazić, dla czyjegoś dobra. Niby nic wielkiego, prawda? Tymczasem białe kłamstwa po prostu szkodzą dzieciom. Takie wnioski płyną z badań przeprowadzonych przez singapurskich naukowców. Spis treści: Białe kłamstwo - definicja Białe kłamstwo - przykłady Białe kłamstwo – pochodzenie Byłeś okłamywany, kłamiesz i nie ufasz ludziom Białe kłamstwo - jak go uniknąć? Białe kłamstwo - definicja Co to jest białe kłamstwo? Christian L. Hart, profesor psychologii z Texas Woman's University, białe kłamstwo definiuje jako społecznie akceptowaną i łagodną formę mówienia nieprawdy. Białe kłamstwo, czyli świadome kłamanie, dotyczy małych lub nieistotnych spraw. Są to np. historyjki, które rodzice opowiadają dzieciom. Wydają się one nieszkodliwe, skutki jednak mogą być znaczące. Białe kłamstwo - przykłady „Chodź do domu, bo cię tu zostawię”. „Pan konduktor w pociągu zapyta: a zjadłeś kaszkę? Jeśli jej nie zjesz, to konduktor nie pozwoli ci pojechać do babci”. „Nie mam ze sobą portfela, następnym razem ci kupię te cukierki”. Te inne kłamstewka zdarza się mówić wielu rodzicom. Problem w tym, że dzieci prędzej czy później odkrywają, że rodzice nie mówili prawdy. I co wtedy? Białe kłamstwo – pochodzenie Pochodzenie nazwy „białe kłamstwo” prawdopodobnie wywodzi się ze starożytnej zachodniej idei biegunowych przeciwieństw. Biel oznacza dobro i czystość, natomiast czerń – jej przeciwieństwo. Białe kłamstwo to takie, które nie ma złych zamiarów, zaś czarne kłamstwo jest złe i wrogie. Byłeś okłamywany, kłamiesz i nie ufasz ludziom Naukowcy odkryli, że ludzie okłamywani w dzieciństwie w dorosłym życiu mają problemy z nawiązywaniem relacji z innymi, w związkach mają skłonność do przesady i zwodzenia. Gdy <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/7-klamstw-ktorymi-rodzice-mydla-dzieciom-oczy-na-co-dzien-19498-r1/">rodzice kłamią dla świętego spokoju, bo nie chce im się tłumaczyć dziecku, dlaczego powinno coś zrobić, a z drugiej strony wymagają od syna czy córki mówienia prawdy, dziecko otrzymuje sprzeczne sygnały. I myśli: jak to w końcu jest: wolno czy nie wolno kłamać. I koniec końców uczy się kłamać. Białe kłamstwo - jak go uniknąć? Współautorka badań, prof. Setoh Peipei tłumaczy, by przede wszystkim starać się zrozumieć dziecko i powody, dla których przed czymś się broni. I te <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/wychowanie/jak-radzic-sobie-z-emocjami-dziecka-5596-r1/">emocje dziecka trzeba akceptować. Ponadto warto uprzedzać dziecko o planowanych działaniach, o tym, co się będzie działo, w jakiej kolejności i dlaczego powinno być tak, a nie inaczej. Warto też oferować pomoc dziecku w wykonaniu czynności, o którą się je prosi. Tak, wiemy – czasami nie ma czasu na tłumaczenie i łatwiej skłamać. Pomyśl jednak: czy nie warto zainwestować we własne dziecko 3, czy 5 minut na rozmowę, zamiast kłamać? Zwłaszcza że każdy z nas marzy o tym, by jego dziecko wyrosło na uczciwego dorosłego, który będzie umieć budować udane związki. Więc jak będzie? Spróbujesz zamienić białe kłamstewka na rozmowę ze swoją pociechą Trzymamy za ciebie kciuki! Źródło: focus.pl, wysokieobcasy.pl, worldwidewords​ Przeczytaj także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/wychowanie/surowi-rodzice-wychowujamalych-klamcow-mamy-wyniki-badan-20842-r1/">Dlaczego surowe wychowanie prowokuje dzieci do kłamstw <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/wychowanie/co-robic-gdy-dziecko-klamie-13886-r1/">Dlaczego dzieci kłamią? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/wychowanie/dziecko-klamie-jak-oduczyc-klamania-8142-r1/">Jak oduczyć dziecko kłamania?
Oto przepis na bycie szczęśliwym ojcem szczęśliwego dziecka
Każdy tata powinien sobie zadać dwa pytania: Jak spędzać czas z dzieckiem i kiedy to robić, żeby zbudować dobre relacje z synem czy córką.
Naukowcy z University of Georgia w USA zbadali, jak czas spędzany z dzieckiem wpływa na budowanie relacji ojciec-dziecko. Okazuje się, że znaczenie ma to, co robi tata przy dziecku i czy znajduje dla niego czas w tygodniu, czy tylko w weekendy. Oto recepta na bycie szczęśliwym ojcem szczęśliwego dziecka! Sposób na dobrą relację tata-dziecko Z badań udało się wyciągnąć następujący wniosek: tatusiowie, którzy znajdują dla małego dziecka czas tylko w weekendy i spędzają go na zabawie z nim, tworzą z dzieckiem całkiem dobre relacje. Wspólne spędzanie czasu na zajęciach atrakcyjnych dla malca wtedy, gdy czasu jest dużo, wzmacnia więzi między ojcami a ich potomstwem. Ale jest lepszy sposób! Sposób na świetną relację ojciec-dziecko Naukowcy odkryli, że jest skuteczniejszy sposób nawiązywania więzi ojców z dziećmi. Okazuje się, że najlepszym rozwiązaniem jest to, w którym tata regularnie na co dzień spędza czas z córką czy synem i zajmuje się nim wykonując codzienne rodzicielskie obowiązki (karmi, kąpie, przebiera, pociesza itp.). Wtedy właśnie dziecko zyskuje największe poczucie bezpieczeństwa, czuje się "zaopiekowane" i tworzy silną więź z ojcem. A ojciec z dzieckiem. Życiowa rada Wygląda więc na to, że warunkiem niezbędnym do zbudowania relacji między ojcem a dzieckiem jest wspólne spędzanie czasu. Jeśli tata w tygodniu jest zapracowany, niech chociaż w weekendy znajdzie czas dla malca. Może się z nim bawić lub zajmować tak, jak w tygodniu robi to mama. Warto jednak, aby choć od czasu do czasu (2-3 razy między poniedziałkiem a piątkiem), tata znalazł czas na wykonywanie codziennych obowiązków przy swoim dziecku. Niech jego pociecha wie, że tata nadaje się nie tylko do zabawy, ale że można na niego liczyć także w codziennych sprawach! Źródło: Sciencedaily.com
Jak opanować bunt 2-latka? Zobacz patent tego taty – mistrzostwo!
Zamiast tysiąca porad jak okiełznać wybuch złych emocji dziecka, jeden ruch i po kłopocie. No genialne!
Dziecko położyło się na podłodze w domu, w sklepie, na ulicy i za nic nie chce się ruszyć? Pewnie to przerabiałaś, może nawet nie jeden raz. Ten tata też to przerabia i świetnie sobie z tym radzi. Do skopiowania? Zamiast tysiąca słów jeden gest W sieci pojawił się film pokazujący typową scenkę rodzinną. Na podjeździe przed domem zatrzymał się samochód, tata wyciąga z jego środka zakupy. W tym czasie jego mała córeczka 2-letnia Juliette położyła się na chodniku, tuż przy samochodzie. Ma dość, nie chce się jej już chodzić i wyraźnie nie ma ochoty wstać. Co robi tata? Na wideo widzimy, jak tata w spokojny sposób podchodzi do zachowania córki. Jak gdyby to była najzwyklejsza rzecz pod słońcem, chwyta zakupy i drugą ręką podnosi dziewczynkę niczym torbę podręczną. Ani dla jego córki, ani dla niego nie wydaje się to kłopotliwa sytuacja. Grunt to wiedzieć co robić Sytuację sfilmowała mama dziewczynki, która przyznała, że jej córce czasami się to zdarza. Rodzice przyzwyczaili się do takiego zachowania Juliette i wiedzą już jak postępować. W tym przypadku widać, że czasami zamiast słów i tłumaczenia, lepszym rozwiązaniem jest zdecydowana reakcja. Tata nie miał ochoty (i prawdopodobnie czasu) na dyskusje z dwulatką. Pokazał mistrzowskie opanowanie, a internauci pokochali jego sposób na upartą córkę. To mądre rozwiązanie zamiast przepychanek z dzieckiem, które nie chce iść – skomentowała jedna z kobiet. Ignoruj i zanieś – dodała inna. Moje dzieci uwielbiały być noszone w ten sposób, kiedy były małe. Nic złego tutaj nie stało się – napisała jedna z mam. Gdyby moje dziecko odmówiło posłuszeństwa, odeszłabym, a ono bardzo szybko by wstało i już więcej tak nie zrobiło - dodała z kolei druga. View oEmbed on the source website Zgłoś się! Rozdajemy 1000 opakowań mleka następnego NAN OPTIPRO® Plus 2 HM-O! Dlaczego buntuje się? Bunt dwulatka to naturalny etap w rozwoju dziecka, aczkolwiek jest to na pewno spore wyzwanie dla wielu rodziców. Dziecko w tym czasie nie radzi sobie z trudnymi emocjami takimi jak złość, frustracja, zmęczenie, smutek. Rozładowuje je w najprostszy i jedyny znany sobie sposób – krzycząc, płacząc, odmawiając posłuszeństwa, a nawet bijąc rodzica. Bardzo ważne, aby nie dać w takim momencie ponieść się własnym emocjom, dlatego, gdy zbuntowany dwulatek wybucha gniewem: bądź wyrozumiała, konsekwentna w swoich decyzjach, nie traktuj buntu dwulatka zbyt poważnie, pozwól dziecku też decydować, nie krzycz. Pewnie wiele z was w mniejszym lub większym stopniu przechodziła ten etap w rozwoju dziecka. Napiszcie w komentarzach, jak sobie z nim radziłyście, jakie miałyście sposoby na opanowanie trudnych emocji dziecka. Zapraszamy do naszej internetowej szkoły rodzenia: Źródło: ofeminin View Burdaffi on the source website Zobacz też: Test redakcyjny produktu NIVEA BABY Mój pierwszy krem. Czy warto po niego sięgnąć? Jak nie zwariować ze zbuntowanym dwulatkiem? Psychologowie są zgodni: to jeden z największych błędów wychowawczych
Żona Kamila Grosickiego, Dominika zdradza, jak godzi wychowanie dzieci z karierą męża [WYWIAD]
Żyjemy na dwa domy, a to dla dzieci bardzo trudne – zwierza się Dominika Grosicka, żona reprezentanta Polski w piłce nożnej Kamila Grosickiego, mama Marcela i Mai. A po chwili dodaje: Ale i w tej sytuacji można znaleźć plusy.
Czas tuż przed mundialem nie jest łatwy dla żony piłkarza, zwłaszcza gdy jest się także pełnoetatową mamą. Dlatego, choć Dominika chętnie zgodziła się na wywiad, rozmowę musiałyśmy kilka razy przekładać z powodu jej obowiązków i podróży. Na szczęście udało się! W mediach często mówi się o tobie jako o pełnoetatowej mamie. A co dla ciebie znaczy „być mamą”? Z jednej strony to przede wszystkim ogromne poczucie odpowiedzialności i duży obowiązek. Z drugiej jednak, to nieograniczona bezwarunkowa miłość. Za tą miłością idzie pragnienie, by zapewnić swoim dzieciom to, co najlepsze. A jakbym miała podsumować, co kryje się za słowem „mama”, to powiedziałabym „ogromne szczęście”. Piękne słowa! Tak, wiesz, ja mam naprawdę cudowne dzieci. Marcel – syn z poprzedniego związku [przyp. red.] – to już poważny nastolatek, który jest dla mnie dużym wsparciem. A pięcioletnia Maja jest prawdziwym słoneczkiem, uśmiech nie schodzi jej z twarzy i naprawdę trudno mieć kiepski humor w jej towarzystwie. Nie umiem sobie wyobrazić życia bez swoich dzieci! Są dziećmi tylko teraz i tylko teraz mam możliwość je wychować. A co jest dla ciebie najważniejsze w wychowaniu? Przede wszystkim chcę przekazać dzieciom podstawowe wartości, takie jak szacunek do drugiego człowieka, szczerość, dobroć. Ważne jest dla mnie także, by potrafiły wytrwale dążyć do celu, by nie poddawały się i nie zrażały niepowodzeniami, które przecież każdemu się zdarzają. Chcę po prostu wpoić im takie same zasady, w zgodzie z którymi żyję ja. Tak mnie wychowano i tak samo chcę wychować swoje dzieci. To chyba niełatwe, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę, że Kamil zmienia kluby piłkarskie i wasza rodzina praktycznie żyje na dwa domy. Dla dzieci to bardzo trudna sytuacja. Nawet nam, dorosłym, nie jest prosto, a co dopiero mówić o dzieciakach. Ciągle musimy podejmować decyzje, których konsekwencje odczuwają także Maja i Marcel. Zmieniają przecież nie tylko miejsca zamieszkania, ale także szkoły, środowisko, kolegów. Te zmiany staramy się przeprowadzać jak najmniejszym kosztem dla nich, ale bezkosztowo się nie da. Choć z drugiej strony staram się tę sytuację widzieć też w pozytywnym świetle. Czyli? Myślę, mam nadzieję, że to je zahartuje na przyszłość, że będą obyte, pewne siebie, zobaczą większy kawałek rzeczywistości, a zmiany będą dla nich czymś naturalnym, a nie budzącym niepokój czy stres. Jak widzisz ich przyszłość? Chciałabyś, by tak jak Kamil zrobiły wielką karierę sportową? Nie snuję takich planów. Moim marzeniem jest jedynie to, by zajmowały się w dorosłości tym, co im sprawia radość. Aby nie musiały robić nic, czego nie chcą, by były szczęśliwe, spełnione. Zresztą tak samo uważa Kamil i z tego przekonania wynika nasze podejście do dzieci teraz. Nie pchamy ich na siłę na specjalne kursy czy treningi. Wybierają sobie takie aktywności, jakie lubią. Oczywiście dbamy o ich wszechstronny rozwój, pokazujemy cały wachlarz możliwości, ale jednocześnie wsłuchujemy się w ich potrzeby. Kamila jednak często nie ma w domu. Wtedy jesteś i matką, i ojcem? Kiedy jestem w Szczecinie, to tak, na co dzień jestem sama z dziećmi i muszę siłą rzeczy odgrywać rolę mamy i taty jednocześnie. W sytuacjach awaryjnych pomagają mi rodzice Kamila, ale staram się nie nadużywać ich dobroci, kiedy jestem na miejscu. Gdy mnie nie ma, syn zostaje pod ich opieką. Wiesz, ja raczej jestem Zosią Samosią i naprawdę lubię robić wszystko sama. Ale jakoś nieźle mi to idzie, mam nadzieję. Jest dość dużo obowiązków, ale staram się to wszystko zawsze poukładać i pogodzić. A jak Kamil wraca do domu, jest ojcem z autorytetem czy raczej pragnie wynagrodzić dzieciom swoją nieobecność i na wszystko pozwala? Powiem szczerze, że dzieci czują przed nim respekt. Kamil potrafi jasno zwrócić im uwagę, tak jak to powinien robić ojciec. Ten czas bez taty chce im wynagrodzić przede wszystkim wspólnymi chwilami całej naszej czwórki. Bardzo lubimy na przykład rodzinne wyjazdy na wakacje. Razem wtedy odpoczywamy, trochę zwiedzamy, celebrujemy posiłki. Wszystko wspólnie. Kamil bardzo chciałby być z dziećmi cały czas. Tak jednak układa się jego kariera, że to w tej chwili niemożliwe. Dzieci kibicują tacie? Oczywiście! Myślę, że razem ze mną są największymi kibicami Kamila Grosickiego! Jakiś czas temu Maja może nie zdawała sobie jeszcze sprawy, kim jest tata, ale teraz ma już tego pełną świadomość. Zawsze z powagą śpiewa hymn przed meczem i zawsze chce, by tata strzelił gola. Na zakończenie muszę zadać to pytanie, bo inaczej kibice mi nie wybaczą... Które miejsce zajmie Polska w mundialu? Wierzę całym sercem, że mają takie same szanse jak inne zespoły. A które miejsce? Zawsze myślę pozytywnie. Będą w finale! Zobacz też: Syn kocha piłkę nożną? Trenuje? Zadbaj o jego dietę! Jak trenować z dzieckiem futbol? – film Po co dziecku ruch?
Siedzisz w domu umęczona z dzieckiem, ale i tak masz lepiej od niej?
Siedzisz w domu z dzieckiem i obsługujesz całą rodzinę, ale nigdy nie będziesz samotną matką. Samotna matka nie ma znikąd pomocy – w internecie rozgorzała dyskusja, która z nich ma gorzej.
Na swoich blogach młode mamy dzielą się trudami swego macierzyństwa. Prawie każda poczuła, że to nie jest bułka z masłem, ale tak naprawdę najtrudniejsza rola w ich życiu. Są zmęczone, złe, zaniedbane i mają wiele pretensji. Dobrze, że potrafią o tym mówić głośno. Umęczona mężatka nigdy nie zrozumie samotnej matki Amerykanka Vanessa Nichols z portalu Scary Mommy jest samotną matką. I nie ukrywa, że nie rozumie tych, które narzekają na swój los, bo siedzą z dziećmi w domu non stop. W tym czasie ich mąż zasuwa w pracy do nocy, 60 godzin tygodniowo, aby na ten dom zarobić. Vanessę drażni to, że takie mamy narzekają na samotność. I nazywają siebie samotnymi matkami. Nie jesteś samotna, bo... - Przestańcie – zwraca się do nich. I zadaje konkretne pytania: –Twojego męża nie ma 5 dni w tygodniu, ponieważ jest w pracy? Nie jesteś samotną matką – odpowiada blogerka. – Twój mąż pracuje nocą, a ty w dzień? Nie jesteś samotną matką. - Twój mąż nie gotuje, sprząta, nie zajmuje się dziećmi? Nie jesteś samotną matką. Wystarczy, że twój mąż zaangażuje się w cokolwiek, co dotyczy waszego związku i już nie jesteś samotną matką – odpowiada blogerka. Vanessa nie jest nastawiona wrogo do zapracowanych matek siedzących w domu, stara się zrozumieć stan ich ducha. - To jedna z najcięższych prac na tej planecie. Bycie rodzicem często jest ciężkie - stwierdza. Ale jej jest jeszcze trudniej, nie ma partnera i jest mamą 7 dni w tygodniu. Wszystko spoczywa na jej barkach: pieniądze na dom, wychowanie dzieci. - Zarządzam dwoma biznesami, pracuję 55 godzin tygodniowo i zapewniam 90 procent finansów mojego dziecka – rozlicza się blogerka. - Nie mogę wyjść, jeśli mam dość bycia mamą. Ponieważ jestem singlem. Jestem sama, zdana tylko na siebie – żali się. - Małżeństwo z pewnością nie jest powieścią romantyczną, a wychowanie dzieci nie jest szczeniętami i tęczami, tak jak marzyłyśmy o tym, zanim je miałyśmy. Życie mam jest ciężkie – kończy smutno blogerka. Rozumiem Vanessę i trudno odmówić jej racji. Ma argumenty nie do podważenia - życie samotnej matki to naprawdę kawał ciężkiej pracy. Odpukać nie doświadczyłam tego, ale byłam przez wiele lat mamą siedzącą z dziećmi w domu. Bardzo dobrze znam uczucie monotonii, robienia w kółko, każdego dnia, tych samych czynności, za które nikt nie podziękuje. I znikąd żadnej pomocy. W człowieku rośnie potworna frustracja, która najchętniej rozładowałby na bliskich. Samotna mama ma jeszcze gorzej, ale jest jedno, czego jej zazdrościłam. Ma wolność, możliwość wzięcia sprawy w swoje ręce, dokonania wyboru. Jest w każdej chwili kowalem swojego losu. Mama siedząca z domu często ma poczucie, że nie ma nic do powiedzenia, że została "wyautowana" z życia. A wy co sądzicie o różnicach między mamą siedzącą w domu, a samotnie wychowywującą dzieci? Podzielcie się swoim zdaniem w komentarzach. Źródło: Scary Mommy Zobacz też: "Kiedy jestem zmęczona, idę na skróty". Ania Dąbrowska szczerze o tym, jaką jest mamą 7 filmów na Walentynki nie tylko dla dzieci PIT 2017: Ulga na dziecko dla samotnej matki? [WIDEO]
13 zdań, których nigdy nie usłyszysz od swojego dziecka [WIDEO]
Czekasz, aż dziecko zacznie mówić? A gdy się już doczekasz, musisz wiedzieć, że są zdania, których nigdy nie powie. Jeśli jednak wyjątkowo padną, wprawią cię w niemałe osłupienie.
Zanim twoje dziecko dorośnie, powie ci mnóstwo rzeczy bardziej lub mniej przyjemnych. Jest jednak kilka zdań, których raczej od niego nie usłyszysz. Albo maluch wypowie je bardzo rzadko. Nie ma w tym złej woli. Taka jest po prostu natura każdego małego człowieka (a czasem także już całkiem sporego). Lista zdań, których nie powie ci dziecko Mamo, ty zawsze masz rację! Daj, ja to posprzątam. Połóż mnie już do łóżka. Mamo siedź, poproszę o pomoc tatę. Idź już, nie musisz ze mną leżeć. Nie wstawaj, poproszę o pomoc tatę. Jestem za lekko ubrana. Załóż mi czapkę. Nie kupuj mi komputera, tabletu, smartfona – bo po co. Frytki są takie niedobre. Jutro pośpimy do południa. Nie podoba mi się to ubranko, ale je założę. Zwalniam cię, chcę inną mamę! Sprawdź też: Skuteczne sposoby na bunt dwulatka Tego ostatniego zdania też nie usłyszysz, bo przecież twoje dziecko kocha cię najbardziej na świecie. To oczywiste, choć relacja mama–dziecko nie jest prosta. Ale przecież nikt nie zapewniał, że właśnie taka miała być. Dodasz coś jeszcze do naszej listy? Czytaj też: 6 irytujących zachowań dziecka – jak sobie z nimi radzić? Jak poradzić sobie z buntem trzylatka? 10 rzeczy, których nie wolno mówić do dzieci
Rozważna, stanowcza czy bardzo opiekuńcza? Jakim typem mamy jesteś? Rozwiąż quiz i dowiedz się!
Każda z nas jest nieco inną mamą. Jedne są bardzo opiekuńcze i starają się pomagać dziecku we wszystkim, inne od najmłodszych lat uczą brzdąca samodzielności, a jeszcze inne starają się znaleźć w tym wszystkim jakiś złoty środek. A jaką mamą Ty jesteś? Rozważną, bardzo opiekuńczą czy stanowczą? Rozwiąż quiz i sprawdź! Zgłoś się do testowania i zdobądź 1 z 200 opakowań Enfamil Premium 3!
Co zamiast "kupy", "tyłka", "pupska" i innych jeszcze gorszych wyrazów?
Twoje kilkuletnie dziecko z lubością powtarza w kółko „kupa, kupa, kupa, kupa” i nie chce przestać? Albo wyrzuca z siebie jeszcze gorsze wyrazy i to w najmniej odpowiednim momencie? Jak sobie z tym radzić? Zabraniać, strofować, krzyczeć?
Jak reagować, gdy dziecko jest zafascynowane tematem kupy, siusiaków i innych nietypowych lub nawet tzw. brzydkich wyrazów? I czy w ogóle reagować? Anita Janeczek-Romanowska, psycholog dziecięcy, autorka bloga o rodzicielstwie bliskości, świadomych wyborach i psychologii dziecka - bycblizej.pl, opisała pewien sprawdzony na własnej córce sposób. Kupa, siusiaki i inne jeszcze gorsze słowa - co z tym ma począć biedny rodzic? Psycholożka jest przeciwna kazaniom i morałom oraz zabranianiu dziecku mówienia o kupie i innych tego typu sprawach. Zamiast tego poleca zabawę w blublablul. Na czym ona polega? Przeczytajcie jej facebookowy wpis, a wszystko stanie się jasne. "- Kupa, kupa, kupa, kupa - śpiewała dzisiaj rano nasza córka przy śniadaniu. Znacie to pewnie? Kupa, siku, dupa, tyłek, albo jeszcze "gorzej" - ulubione słowa dzieci 4+. A wiecie, co mogą wtedy zrobić dorośli? Albo co często robią? Kazania i morały. "Że tak nie mówimy, bo to nieładnie" albo, nawet językiem osobistym, że nie chcemy, żeby dziecko tak mówiło. A wiecie, co można zrobić jeszcze? Na pewno wiecie, jeśli czytaliście "Rodzicielstwo przez zabawę" Cohena. I ja też to zrobiłam. - Kupa, kupa, mów sobie kupa, ile tylko chcesz, ale jak powiesz blublabul, to chyba oszaleję - powiedziałam udając przerażoną. - Blublabul, blublabul - zaczęła moja córka - blublabul, blublabul! - O nieeee, zaraz oszaleję! - Blublabul, blublabul - powtarzała i śmiała się w głos - Oszaleję zaraz! - krzyczałam udając napad szału - Blublabul, blublabul - krzyczała i uciekała z piskiem radości. Trwało to jeszcze trochę i dało nam obu mnóstwo frajdy :) Pamiętajcie, psycholog poleca - blublablul (i wszystkie dziwaczne twory językowe) zamiast kupy, tyłka, dupska i wszystkiego tego, co mają w swoim repertuarze czterolatki i starsze dzieci, a co szczególnie lubią mówić w najmniej odpowiednich momentach ;) P.S. Pamiętajcie też, że kluczem jest dostrojenie takiej zabawy do dziecka i sytuacji. Nie jest tak, że to są złe słowa albo zakazane. Nie jest tak, że taka zabawa jest po to, żeby tych słów w ogóle nie było. One są naturalne i nie ma co czynić z nich tabu. Sami poznacie, kiedy dziecko się nim bawi i nas do tej zabawy zaprasza, a kiedy może ona stać się obśmianiem albo tworzyć ukryte zakazy." Kupa to bardzo ważna sprawa i etap w rozwoju dziecka Pod postem na fan page'u bycblizej.pl rozgorzała ciekawa dyskusja, w której wzięli udział świadomi rodzice, a także psychologowie dziecięcy, którzy czytają bloga. Wśród nich psycholog dziecięcy Agnieszka Stein napisała: "Kupa to bardzo ważna sprawa, pomaga oswoić własne ciało. Dużo dorosłych było za tę fazę krytykowanych i karconych i teraz mają trudności. Czasem widzę, że rodzicom nawet słowo kupa przez gardło nie przechodzi. Faceci brzydzą się kupy. Kobiety ze strachu, że zrobią kupę w czasie porodu decydują się na cesarskie cięcie... Myślę że zabawa jest fajna jak tej kupy jest czasem za dużo ale to nie jest sposób, żeby jej nie było wcale." Zobacz też: Urodziło Ci się dziecko? Posadź drzewo i wyślij nam zdjęcie! Anita Janeczek-Romanowska, autorka bloga, podkreśla, że tu nie chodzi o to, żeby zabronić dziecku mówienia o kupie i tym podobnych sprawach, tylko kiedy już tego jest za dużo (a czasami można już mieć dość, prawda?) wejść z nim w inną zabawę słowami, a nie zabraniać i strofować. Sprawdź także: Książki, poradniki i czasopisma dla mam na bangla.pl Jestem załamana jako matka 2-latki... W poście jest mowa o dziecku w wieku 4+, a moja ponad 2-letnia córka już wpadła w taki „kupowy”zachwyt więc nie wiem czy nie powinnam się załamać jako matka ;) Choć „kupa” i podobne tematy nie są w naszym domu tabu (może właśnie dlatego to się tak szybko zaczęło!), czasami nie sposób nie zareagować w ogóle, np. w miejscach publicznych. Rzeczywiście jest tak, że im bardziej na takie fascynacje językowe zwracam uwagę, tym bardziej córkę to… zachęca do kontynuacji zabawy i testuje w ten sposób moją cierpliwość, sprawdza reakcje. Wręcz chce tym wywołać jakąś reakcję u mnie. Czy u was jest podobnie? Przechodzicie z waszym dzieckiem etap fascynacji „kupą” i podobnymi tematami czy macie to już za sobą? Co sądzicie o zabawie w blublablul? Zadziała?
37 rzeczy, których już nie uczymy dzieci. Ale czy powinnyśmy?
Czy twoje dziecko potrafi prać ręcznie, przyszywać guziki i rozpoznać dojrzałą gruszkę? Spójrz na listę rzeczy, których podobno nie uczymy już naszych dzieci. Uwaga! Jest kontrowersyjna.
Powstała kontrowersyjna lista rzeczy, których nie uczymy już dzieci, mimo że sami uczyliśmy się ich w dzieciństwie. Wiele z tych czynności wydaje się już niepotrzebnych, powstaje więc pytanie, czy w ogóle jest sens, żeby nasze dzieci się ich uczyły? To trochę tak, jak z nauczycielami skarżącymi się, że dzieci w wieku 7 lat nie potrafią wiązać butów – owszem, w wielu wypadkach jest to prawdą, ale czy muszą to już umieć w tym wieku, skoro buty na rzepy są po prostu praktyczniejsze? Można by nawet zaryzykować twierdzeniem, że nauka pisania, z naciskiem na to, że pismo ma być ładne, też staje się zbędna, skoro i tak większość z nich przez całe dorosłe życie będzie pisać głównie na komputerach (albo telefonach!). Spójrzcie na tę listę i oceńcie, ile z tych rzeczy nauczyłyście – lub planujecie nauczyć – swoje dziecko, a które umiejętności, waszym zdaniem, są już zupełnie zbędne. 50 rzeczy, których rodzice nie uczą swoich dzieci Poniższa lista powstała w wyniku ankiety przeprowadzonej przez Addis Housewares, producenta sprzętów domowych, i w wersji oryginalnej miała 50 pozycji. Naszym zdaniem wiele z tych rzeczy jest kompletnie przestarzała, a niektóre są po prostu dziwaczne (recykling mydła?) lub nie mają odzwierciedlenia w polskiej kulturze (chutney). Z kolei takie rzeczy jak np. nowe zelówki w butach to chyba zawsze była u nas działka szewca? Wybraliśmy dla was 37 przykładów – spójrzcie, które z nich rzeczywiście przeszły już do lamusa. Ale warto spojrzeć na te listę, jako na ciekawostkę i zachętę do rozmyślań o tym, jak zmieniło się nasze życie i czego być może jednak warto nauczyć swoje dziecko. 1. Cerowanie skarpetek 2. Przyszywanie łat do spodni 3. Zaszywanie dziur w wełnianych swetrach 4. Wymiana zelówek w butach 5. Polerowanie sztućców i srebra 6. Pisanie listów 7. Robienie dżemu i konfitur 8. Ręczne pranie 9. Szydełkowanie 10. Robienie na drutach 11. Podwinięcie spódnicy 12. Przyszywanie guzików 13. Odkamienianie czajnika 14. Szycie 15. Prawidłowe przechowywanie odzieży z innego sezonu 16. Pismo ręczne 17. Kompostowanie 18. Skakanie na skakance 19. Pieczenie ciastek 20. Uprawa warzyw 21. Pieczenie ciasta 22. Wiosenne porządki 23. Pora wysiewania nasion 24. Czyszczenie piekarnika 25. Nazewnictwo roślin 26. Jak założyć i ukształtować ogród 27. Mycie naczyń 28. Odplamianie ubrań 29. Składanie ubrań 30. Rozpoznawanie dojrzałych owoców 31. Mycie samochodu 32. Pozbywanie się plam z mebli i dywanów 33. Wypisywanie pocztówek i kartek 34. Robienie naleśników 35. Mycie okien 36. Sortowanie prania 37. Prasowanie Niektóre z tych czynności wciąż trzeba wykonywać, różnica polega na tym, że kiedyś dzieci bardziej angażowały się w prace domowe. A jednak, jak podkreślają współcześni psychologowie, domowe obowiązki są ważne dla rozwoju dziecka. Trochę być może szkoda tych chwil z babcią, która uczyła szydełkowania i robienia na drutach. Ale kto powiedział, że teraz też nie można tego nauczyć swoich dzieci? Zobacz też: Nauka domowych obowiązków Czy włączać dziecko w prace domowe? Jak to zrobić mądrze? Jak nie zostać zgorzkniałą kurą domową?
Wychowanie dzieci na świecie: te metody warto czym prędzej "skraść"!
Szukasz sposobów na wychowywanie dziecka, która sprawia, że będzie łatwiej, przyjemniej i bezstresowo? Spójrz na te zwyczaje rodziców z innych krajów i zainspiruj się!
Wychowując dzieci, ciągle szukamy metod, które byłyby nie tylko skuteczne, ale też – a może przede wszystkim – korzystne dla naszych dzieci, a przy okazji nie były zbyt dużym obciążeniem dla rodzica. Czytamy poradniki o wychowaniu, podpatrujemy naszych znajomych i krewnych, próbujemy, zmieniamy, porzucamy coraz to nowsze podejścia do wychowania. Czasami warto też spojrzeć na to, jak wychowuje się dzieci w innych krajach – niektóre metody wychowawcze z innych kultur mogą być naprawdę inspirujące i warte podpatrzenia! Może niekoniecznie od razu powinniśmy kłaść dzieci do łóżek bardzo późnym wieczorem, jak we Włoszech czy w Argentynie, ale może np. spróbować duńskiego hygge w naszych domach? Oto kilka przykładów na to, jak wychowuje się dzieci i jak to jest być rodzicem na świecie. Który podoba ci się najbardziej? Dania: Hygge Każdemu z nas przydałaby się odrobina hygge w domu! Dania nazywana jest najszczęśliwszym krajem na ziemi i nie bez powodu. Hygge to synonim szczęścia, błogostanu, to czas dla siebie i dla rodziny: taki, który spędzamy razem w cieple, przy świetle świec, w mięciutkich piżamkach, przytuleni pod ciepłymi kocykami, popijając kakao lub robiąc inne rzeczy, które sprawiają, że robi nam się dobrze i ciepło na duszy: piekąc ciasteczka, czytając książki, słuchając muzyki. Brzmi wspaniale, prawda? Duńskie hygge pozwala nam być blisko siebie, wyłączyć zewnętrzny świat ze swoimi stresującymi sprawami i po prostu cieszyć się swoimi problemami. I jak tu nie być szczęśliwym, prawda? W deszczu i słońcu: Szwecja Kolejny skandynawski kraj, którego podejście do wychowywania dzieci, przypadło nam do gustu to Szwecja. Przebywanie na świeżym powietrzu jest ważne dla zdrowia dziecka. Wychodząc z dzieckiem na spacer w każdą pogodę hartujemy je. Wiedzą o tym doskonale Szwedzi, których dzieci, niezależnie od pogody, spędzają dużą część dnia na dworze. Niektóre przedszkola w Szwecji pracują wg programu I Ur och Skur (Słońce czy deszcz), który opiera się na tym, że dzieci spędzają prawie cały czas na powietrzu, w myśl zasady: nie ma złej pogody, jest tylko nieodpowiednia odzież. Japonia: Mimamoru Psycholodzy dziecięcy doradzają, żeby nie angażować się w dziecięce konflikty. Łatwo powiedzieć, trudniej z wykonaniem, kiedy mamy dwoje lub więcej dzieci. Trzeba być prawdziwym stoikiem, żeby nie poruszyły nas kłótnie między rodzeństwem. Tymczasem wiele Japonek stosują metodę mimamoru, które polega właśnie na nieangażowaniu się w dziecięce konflikty. Mimamoru można przetłumaczyć jako "obserwacja z oddalenia". Ta metoda wychowawcza polega na tym, żeby pozwolić dziecku uczyć się na swoich błędach, zamiast na gotowych odpowiedziach od rodziców. Przykładem mimamoru jest sytuacja, w której dziecko nie chce podzielić się zabawką (kto jej nie doświadczył, ręka w górę! No właśnie...). Konflikt między dziećmi gotowy. Mama stosująca mimamoru nie będzie interweniować, zamiast tego będzie obserwować całą sytuację, a później może porozmawiać z dzieckiem o tym, co się wydarzyło i zapytać, jak jego zdaniem czuło się dziecko, które nie mogło pobawić się zabawką. Australia: Szkoła snu Wszyscy rodzice wiedzą, że usypianie dziecka to prawdziwa szkoła przetrwania. W Australii przy wielu szpitalach funkcjonują "szkoły snu", w których około 3-miesięczne niemowlęta uczone są samodzielnego zasypiania. Metody są różne, od wzbudzającej nasz sprzeciw metody na wypłakiwanie się po stopniowe oduczanie dziecka od obecności rodzica (rodzic siedzi na krześle przy łóżeczku i każdego dnia – lub co kilka dni – nieco odsuwa krzesełko od łóżeczka). Rodzic melduje się z dzieckiem w takiej "szkole" na 2-7 nocy i przydziela się im pielęgniarkę, która uczy dziecko (i rodzica) zasypiania. Są wykłady, broszurki, nauka czytania sygnałów, że dziecko jest zmęczone itd. Rodzic nie jest pozostawiony sam sobie i to nam się podoba. Brazylia: Wszędzie z dzieckiem Brazylijski styl wychowywania dobrze wpisuje się we współczesne trendy, które opierają się na tym, że dziecko nie jest dodatkiem do rodziny lecz jej pełnoprawnym członkiem. W myśl tej zasady rodzice zabierają ze sobą dziecko prawie wszędzie: w podróże, do restauracji, w odwiedziny do znajomych, a nawet na całonocne imprezy! W Brazylii bardzo często wychowuje się dzieci w wielopokoleniowych rodzinach, dlatego dzieckiem do jego 5 urodzin często opiekują się babcie, ciocie i starsze rodzeństwo. Brazylijczycy są bardzo pozytywnie nastawieni do dzieci, traktują je bardzo przyjacielsko. Nic więc dziwnego, że mówi się, że dzieci wychowujące się w Brazylii są najszczęśliwsze na świecie. Finlandia: Wyprawka i edukacja Na uwagę zasługuje wyprawka dla dziecka, którą dostają fińscy rodzice w szpitalu. W pięknie zaprojektowanym pudełku są ubranka, pieluszki, akcesoria do pielęgnacji, a pudełku noworodek może nawet spać! Finlandia słynie jednak przede wszystkim ze swojego systemu edukacji. Niestety polskie szkoły w niczym nie przypominają tych z Finlandii. Światowy trend nakazuje dzieciom jak najszybciej rozpoczynać edukację, tymczasem Finowie idą do szkoły w wieku 7 lat. Nie mają testów i egzaminów (za wyjątkiem egzaminu końcowego, kiedy kończą 16 lat), a co jeszcze ciekawsze, zważywszy na polski system oświaty: rzadko dostają zadania domowe! Tu pewnie każdy polski rodzi westchnie z żalem, wspominając ostatni weekend w połowie spędzony nad podręcznikami. Oceny w Finlandii są opisowe aż do 7 klasy (oficjalne oceny można jednak wprowadzać od klasy 5). Wyprawkę szkolną zapewnia szkoła, obiady są za darmo, wakacje trwają 2,5 miesiąca. A wiecie, co jest najlepsze? Finowie zajmują najwyższe miejsce w Europie, jeśli chodzi o wyniki z matematyki i umiejętności czytania/pisania! Ostatnio wprowadzono kolejną zmianę: dzieci nie uczą się już obowiązkowo alfabetu pisanego, poznają tylko duże i małe litery drukowane i od początku uczą się pisania na klawiaturze. Francja: Rehabilitacja krocza We Francji kobiety, które urodziły dziecko dostają skierowanie na tzw. rehabilitację krocza, czyli la rééducation périnéale. Podczas spotkań z położną (od 10 do 20), młoda maman ćwiczy mięśnie pochwy i Kegla, aby szybko odzyskały pełną sprawność po porodzie. Mogą też uczęszczać na gimnastykę mięśni brzucha – i to wszystko na koszt państwa. Brzmi dziwnie? To pomyślmy przez chwilę o tym, jak opuszczone, zawstydzone i przestraszone czułyśmy się po naszych porodach, gdy jedyne, o czym wypadało nam mówić głośno to miłość do nowo narodzonego dziecka, a nasze obawy związane z tym, co dzieje się "tam na dole" były tematem tabu. Zobacz też: Dlaczego fińskie niemowlaki śpią w pudełkach? Kąpiel dzieci w... śniegu! Pozwoliłabyś na to? FILM
Niemal każda z nas w dzieciństwie dostała klapsa albo... lanie. Jak to wspominamy? Czy takie kary nauczyły nas czegoś? To bardzo osobiste zwierzenia, ale piszemy o nich z bardzo ważnego powodu. Żeby wreszcie raz i dobitnie powiedzieć: bicie jest złe i nie uczy niczego dobrego!
Bicie dziecka stało się najważniejszym tematem naszych ostatnich redakcyjnych rozmów. Pojawił się on po publikacji tekstu Zbigniewa Stawrowskiego „Klaps to obowiązek rodziców", który ukazał się w "Rzeczpospolitej". Autor we wstępie pisze: „Sensem rodzicielstwa jest wspieranie dziecka na jego drodze dorastania ku odpowiedzialnej wolności. Symbolem takich właśnie rodzicielskich działań jest przysłowiowy klaps, który nie jest żadnym biciem, nie jest nawet czymś szkodliwym, lecz – przeciwnie – jest czynem o wysokiej wartości wychowawczej i dlatego zasługuje wręcz na pochwałę". Bicie dziecka jest złe! W redakcji zawrzało. Piszemy o wychowaniu dzieci, więc temat nam jest szczególnie bliski. Każda z nas jest przeciwko karom cielesnym, więc byłyśmy wzburzone tekstem i tak jawną pochwałą bicia. Ale ten tekst nie tylko nas oburzył, ale także otworzył drzwi z napisem: „Dzieciństwo – niechciane wspomnienia". Zaczęło się od tego, że któraś z nas pod nosem powiedziała: „Najczęściej sznurem od żelazka". „Nie, no co ty, najlepszy jest kabel od zapalarki gazu" – ktoś odpowiedział. „A pas? Stary, dobry pas?" – padło pytanie. Żeby była jasność: żadna z nas nie była bita w dzieciństwie. Przynajmniej nie metodycznie i regularnie, czyli często. Jakoś tak jednak wielu z nas zdarzyło się w dzieciństwie dostać klapsa, a nawet lanie... Mama uderzyła mnie, bo nie chciałam zjeść „Pamiętam tamten ranek. Siedziałam przy stole i nie chciałam jeść, bolał mnie brzuch i strasznie jęczałam. Mama spieszyła się do pracy, kilka razy krzyknęła, żebym się pospieszyła, a potem... uderzyła mnie w kark drewnianym chodakiem, który akurat miała założyć na nogę. Bardzo się przestraszyłam, bo to było takie niespodziewane. Czułam się upokorzona, że to niesprawiedliwe, bo ja naprawdę nie mogłam nic przełknąć. Ale mama kazała, więc zaczęłam jeść. Po paru kęsach wybiegłam do toalety, żeby zwymiotować. Okazało się, że mam rotawirusa i stąd ten brak apetytu..." Dostałam lanie, bo nie usłyszałam taty „Dostawałam czasem klapsy od rodziców, często obrywałam też od starszego brata, ale najbardziej zapadło mi w pamięć jedno lanie... paskiem. To był chyba początek podstawówki. Byłam niedaleko domu na boisku. Świetnie nam się grało w piłkę. Nie usłyszałam, że tata woła mnie na obiad. Wróciłam do domu, gdy już się ściemniło – w porze kolacji. W drzwiach stał wściekły tata i powiedział, że teraz dostanę za to, że udawałam głuchą i nie przyszłam, jak mnie wołał. Bolało, ale płakałam głównie dlatego, że naprawdę nie słyszałam. W zabawie straciłam poczucie czasu." Zobacz film: Bicie dzieci uczy... Oberwałam za zjedzenie malin „Podczas wakacji bawiłam się z koleżanką na jej działce. Miałyśmy chyba ok. 10 lat. Odkryłyśmy, że przy płocie wyrosły czerwone i żółte maliny. Zajadałyśmy się nimi ze smakiem, gdy nagle przyłapała nas mama Basi. Strasznie krzyczała, że nikt nie wydał nam pozwolenia na zjedzenie malin. Chwyciła smycz psa (wisiała na drzwiach domku z narzędziami) i zamachnęła się. Smycz przeleciała na wysokości twarzy. Oberwałyśmy obie. Pamiętam, że najbardziej przeraziło mnie to, że może mnie uderzyć ktoś obcy. Bo mama i tata mogą, to wiadomo..." Niefortunnie oberwałam ścierką „Przypominam sobie historię ze ścierką. Mama coś robiła w kuchni z wrzątkiem i bała się, że mnie poparzy, a ja kręciłam się jej pod nogami i nie chciałam pójść do pokoju, więc w końcu nie wytrzymała i przegoniła mnie ścierką. Pech chciał, że koniuszek ścierki trafił mnie w oko. Pamiętam, że była straszna afera: mieszkaliśmy z dziadkami, ja strasznie płakałam, mama była przerażona, a dodatkowo jeszcze wszyscy na nią wsiedli, jak mogła coś takiego zrobić, że dziecko mogło stracić wzrok itp." Dostałam, choć nie zawiniłam „Chodziłam do przedszkola prowadzonego przez zakonnice. Było drogie, prywatne i oblężone, trzeba było mieć znajomości, żeby się tam dostać. Jedna z zakonnic była straszna. Jeśli ktoś nie zjadł zupy, wrzucała do niej drugie danie. Kiedyś wrzuciła mi ziemniaki z jakimś kotletem do barszczu i kazała to zjeść, a ja zwymiotowałam do talerza. Wykręciła mi ucho tak, że zobaczyłam wszystkie gwiazdy. To był ostatni mój dzień w tym przedszkolu. Do dziś robi mi się zimno na widok zakonnicy w habicie." Pas (prawie) zawsze był straszakiem "Pas był w naszej rodzinie straszakiem. Gdy coś z bratem przeskrobaliśmy, słyszeliśmy: „Bo wezmę pas i zrobię porządek". Nie wiedzieliśmy, co ten pas może nam zrobić, ale na wieszaku wyglądał groźnie, więc cieszyliśmy się, że rodzice nie spełniają swoich gróźb. Moi rodzice użyli pasa dwa razy w życiu. Dostaliśmy lanie w wieku 10 lat (ja) i 7 lat (mój brat), gdy sąsiad przyszedł poskarżyć na nas, że rozpaliliśmy ognisko na podwórku. Był wściekły, kłócił się z rodzicami. Gdy zamknęły się za nim drzwi, mama zdjęła pas i każde z nas dostało mocno po pupie. Później popłakała się, a jej humoru z pewnością nie poprawiła wiadomość, że z tym ogniskiem nie mieliśmy nic wspólnego, bo w tym czasie byliśmy z nią w domu. Gdyby tylko dała nam to wytłumaczyć... To lanie doskonale pamiętam, zresztą ślad po pasie przez parę dni był widoczny. Pamiętam, że czułam bezradność – wściekłość mamy była ogromna, siła uderzenia też. Czułam niesprawiedliwość – uważałam, że żadne moje przewinienie nie zasłużyło na taką karę. Długo nie mogłam mamie tego wybaczyć. Dopiero po wielu latach, gdy sama zostałam matką, powiedziałam jej o tym. Wtedy też powiedziała mi, że ten pas był „spadkiem" po dziadku. I że tym pasem nieraz ona i jej rodzeństwo dostawało lanie. Wtedy, gdy była mała, obiecała sobie, że nigdy nie będzie biła swoich dzieci, ale – jak widać – nie do końca jej się to udało. Czy ja biję swoje dziecko? Nie. Tylko raz uderzyłam ręką mojego syna (dałam mu klapsa). Nie pamiętam za co, nie pamiętam, czy w ogóle na niego zasłużył. Pamiętam tylko, że byłam wściekła i ten klaps pomógł mi rozładować napięcie. Czy syn to pamięta? Nie wiem, może dopiero po latach – jak ja z mamą – znajdzie odwagę, by o tym ze mną porozmawiać." Dostałam za kłamanie „Kiedy byłam w zerówce, zsiusiałam się w „szkolne" spodnie. Jedyne, o co się martwiłam, to żeby ukryć to przed moją mamą. Nie udało się, bo choć rozwiesiłam je na krześle, nie zdążyły wyschnąć do jej codziennej wieczornej kontroli naszych ubrań. Kiedy odkryła, że są mokre w kroku, kazała mi wstać z łóżka i powiedzieć na głos, czemu są mokre. Powiedziałam, że podczas zabawy wpadłam do rzeczki, która płynęła niedaleko szkoły. Wtedy wlepiła mi pierwsze klapsy za kłamstwo i powtórzyła, żebym się przyznała, co się naprawdę stało. Powtórzyłam to, co wcześniej: wpadłam do rzeczki. Dostałam kolejną porcję wychowawczych klapsów – i kolejną szansę, żeby powiedzieć prawdę. Trwałam przy swoim: rzeczka. One też się nie poddawała. Nie wiem, czy wtedy w końcu się przyznałam, czy nie. Pamiętam za to, że następnego dnia wykręcałam się przed lustrem w łazience, żeby podziwiać siniaki na pośladkach. Rok później mama zachorowała i zmarła, a wspomnienie tamtego bicia jest jednym z kilku, jakie mam o niej." Kara – tak, bicie – nie Tyle nasze historie. Wnioski z nich płynące? Że bicie często jest objawem frustracji i zdenerwowania osoby bijącej. Że bicie powoduje poczucie niesprawiedliwości, upokorzenia, strachu osoby bitej. Że z bicia najczęściej nie wyciąga się wniosków, jak wolno, a jak nie należy postępować. Zostaje tylko ślad w pamięci, który jest wstydliwy i nie chce się o nim pamiętać, tylko że zapomnieć się nie da... Wiele osób twierdzi, że z tym krytykowaniem klapsów to mocno przesadzamy. Że czasem inaczej się nie da, że klapsy są lepsze niż bezstresowe wychowanie. A przecież nie chodzi o to, że za złe zachowanie dzieci nie wolno karać. Ale najpierw trzeba rozważyć, czy to zachowanie naprawdę było złe, potem zastanowić się, jak ukarać dziecko adekwatnie do przewinień, np. odbierając przywileje, wyciągając konsekwencje. A jeśli się uderzyło (bo i tak się zdarza, nie ma co się oszukiwać), to należy dziecko przeprosić, a nie podciągać klapsa pod tak zwaną szumnie „karę wychowawczą". Bo bicie jest po prostu złe – i żadna argumentacja tego nie zmieni. Przeczytaj także: Jak karać dziecko Przestańmy bić dzieci. Kampania Rzecznika Praw Dziecka Przytulas czy klaps – co wychowa dziecko lepiej? „Przemoc jest czymś bezwzględnie dobrym i godnym pochwały" (???)
Czy można nagradzać dzieci słodyczami? I karać ich brakiem?
Niezwykle ważne jest, jakiego stosunku do jedzenia uczysz dziecko. Dotyczy to także słodyczy. Czy podajesz je w nagrodę, pocieszasz nimi, czy ich brak jest karą. Nie tylko dieta wpływa na to, czy maluch będzie miał w przyszłości nadwagę czy też nie.
„Jak będziesz grzeczny, kupię ci żelki”, „Jeśli nie będziesz płakał u lekarza, pójdziemy na lody”. Takie jedzeniowe targi z dziećmi to dość łatwy, ale nie najlepszy sposób, żeby uzyskać coś od nich, bo prowadzi do... wartościowania jedzenia, które staje się formą nacisku. Tymczasem jest ono po to, by zaspokajać głód i sprawiać przyjemność. Nagroda – nie Słodycze czy inne niezdrowe (lub za takie uważane) jedzenie, np. czipsy, to nie nagroda! Nie obiecuj dziecku, że je kupisz, jeśli: ładnie zje obiad, będzie grzeczne, odda zabawkę koledze. W ten sposób tworzysz w nim przekonanie, że jedzenie jest wyrazem aprobaty, docenienia wysiłku, pracy czy dobrego zachowania. To sygnał jak wyjątkowe i wspaniałe są łakocie. A przecież tak naprawdę to jedzenie jak każde inne. Pocieszenie – nie Równie niebezpieczne jest uczenie zagryzania smutków słodyczami. Jeśli pokażesz dziecku, że słodki batonik niweluje smutki, wynagradza krzywdy, to w przyszłości chętnie skorzysta ono z takiej nauki i będzie pocieszać się np. pudełkiem lodów. Niełatwo będzie zmienić takie myślenie. A z czasem smutków i stresów będzie coraz więcej. Również tych związanych z nadwagą – bo do tego najczęściej doprowadza nadmiar słodyczy. Zobacz też: 6 niewychowawczych zachowań, które wywołują w nas wyrzuty sumienia Brak za karę – nie Brak deseru czy tygodniowy zakaz słodyczy jako kara? To też droga donikąd, bo tym razem słodkość staje czymś cennym, bo niedostępnym, co można odbierać za złe zachowanie. Kara zaś powinna polegać na tym, że dziecko ponosi konsekwencje swojego czynu i wynagradza poszkodowanemu krzywdy. Ważne jest też tłumaczenie dziecku, dlaczego to, co zrobiło, jest złe. Mądre podejście – tak Słodycze powinny być po prostu jedzeniem. Jednym z jego rodzajów, które nie budzi skrajnych emocji. Niczym specjalnie wyjątkowym. Oczywiście, ich jedzenie jest przyjemne, bo tak zaprogramowała nas natura – już mleko mamy ma słodki smak. Warto też uczyć dzieci, które słodycze są zdrowe i dobrej jakości. Ale nic się nie stanie, jeśli dziecko czasem zje coś niezdrowego – nawet takich łakoci nie należy zabraniać, bo zakazany owoc smakuje najlepiej. Dobrze jest rozmawiać z malcem i samemu dawać dobry przykład. Zobacz też: 6 drobiazgów, które można podarować dziecku zamiast słodyczy
Każda z nas chciałaby usłyszeć takie podziękowania za wychowanie dzieci
Choć czasem wydaje nam się, że nie robimy nic wielkiego, ona pokazuje, że wychowanie dziecka na wrażliwego człowieka to wielka sprawa.
Zwykłe zachowanie dzieci? Dla niej to bohaterska postawa Spokojne stanie w kolejce na zjeżdżalnię wodną może być trudne dla dziecka, z pewnością takim jest dla dziecka z autyzmem. Stephanie Skaggs doskonale o tym wie, gdyż jest mamą 5-letniej autystycznej Baylee. Ćwiczyła z córką zachowanie na basenie, jednak tego nie przewidziała. Ta wizyta na basenie na długo zostanie w jej pamięci. Reakcja dwójki dzieci na jej córkę była dla niej wielkim zaskoczeniem. Teraz dziękuje matce dzieci za sposób, w jaki je wychowała. Oto poruszające podziękowania: "Do mamy, która była wczoraj w parku wodnym w Kentucky. Wczoraj rozmawiałam z tobą o twoich dzieciach. Ich zachowanie tak mną poruszyło, że zrobiłam coś, czego normalnie nie robię, zapytałam chłopca, gdzie jest jego mama, żeby z nią porozmawiać. Rozmawiałyśmy, ale myślę, że nie w pełni zrozumiałaś, jak ich zachowanie wpłynęło na mnie, dlatego to piszę...może w ten sposób cię odnajdę, a ty domyślisz się, że jest to skierowane do ciebie. Może nie, ale inne matki może odnajdą w tym wpisie coś dla siebie. Dla wielu ludzi może się to wydawać niczym wielkim, ale wiem, że znajdą się osoby, które to zrozumieją. Byłam w parku wodnym z Baylee, moją 5-letnią córeczką. Ona ma autyzm i prawie się nie odzywa. Ćwiczyłyśmy bardzo długo stanie w kolejce i przeważnie Baylee dobrze sobie z tym radzi. Wypracowałyśmy rytuał. Czekać w kolejce... gdy jest 4 w kolejce usiąść na schodku, potem przez wodę i wspinanie się i czekanie na szczycie zjeżdżalni na sygnał do zjazdu od ratownika. To był rytuał. Z każdym kolejnym razem jej cierpliwość wzrastała. Niestety dzieci są tylko dziećmi, niektóre nie rozumieją, co znaczy czekać i przeciskają się w kolejce przed następną osobę. Dla większości to nic takiego, dla mojej córki stanie dłużej w kolejce nie jest takim problemem, jak zaburzenie jej rytuału. Radzenie sobie z nieoczekiwaną zmianą jest kolejną umiejętnością, którą ćwiczymy każdego dnia. Jest to jedna z najtrudniejszych umiejętności, zwłaszcza jeśli chodzi o miejsca publiczne, gdy ludzie, głównie dzieci nie rozumieją, dlaczego Baylee tak reaguje. Boję się nie rekcji córki, ale innych ludzi. Więc stało się to gdy miała wykonać kolejny krok w kolejce na zjeżdżalnię. Zupełnie nie byłam na to przygotowana. Twoja córka spojrzała na mnie i powiedziała: "Ona może przejść przede mnie". Baylee nie była zdenerwowana, więc nie wiem, dlaczego twoja córka to zrobiła (...). To było bardzo miłe z jej strony, więc powiedziałam jej o tym. Ruszyłyśmy dalej, ale po jakiś czasie sytuacja się powtórzyła. Tym razem chłopiec przepuścił Baylee w kolejce. Pochwaliłam jego zachowanie i dobroć i poszłyśmy dalej. Zastanowiło mnie jednak, że dwoje różnych dzieci wykazały się taką intuicją i dobrocią. Podobnie jak większość dzieci autystycznych, Baylee nie wygląda inaczej niż inne dzieci. Nie różni się aż tak swoim zachowaniem. To wymaga pewnej obserwacji i zazwyczaj dzieci w jej wieku nie zdają sobie sprawy z jej choroby. Domyśliłam się, że dzieci, które nam pomogły mają ok. 8-10 lat. Kiedy zobaczyłam ich razem, zrozumiałam, że są rodzeństwem. Powiedziałam im, jak wspaniałe było ich zachowanie w stosunku do kogoś, kto jest inny. Poruszyli naprawdę moje serce. Poprosiłam więc twojego syna, by wskazał mi ciebie. Podziękowałam twoim dzieciom za ich uprzejmość, ale chciałam powiedzieć to również tobie, jak wspaniale wychowujesz swoje dzieci. Gdy podeszłam do ciebie i opowiedziałam ci o całym zdarzeniu, podkreślając, jak wspaniałą pracę wykonujesz, powiedziałaś: "Nie sądzę". Tak mamo, jesteś wspaniała. Te mały gesty mogą nie wydawać się ważne, ale przyrzekam, że są. Jako mama dziecka z autyzmem nigdy nie wiem, czego się spodziewać. Ona rośnie i uczy się każdego dnia, ale wciąż mam obawy. Za każdym razem, gdy robi postęp lub osiąga jakiś cel, moja radość jest przygaszona myślą o problemach, jakie napotka w świecie, który nie zawsze jest uprzejmy. Ona jest zabawna i inteligentna, wywołuje uśmiech na twarzach większości ludzi, z którymi się spotyka, ale czasami trafiamy na ludzi, którzy nie od razu są w stanie dostrzec, jaka jest zabawna i słodka. Wiem, że są ludzie, którzy nie chcą tego dostrzec, bo ona jest inna. To mnie przeraża. Martwię się, boję się i czasami nie wychodzimy z domu, bo nie chcemy mieć do czynienia z jakimiś nieuprzejmościami, których czasem doświadczamy. Uprzejmość twoich dzieci pomogła nam uniknąć kryzysu, to z pewnością nic wielkiego dla dzieci, ale powiem ci, co ma znacznie większe znaczenie dla mnie, to że dały mi trochę nadziei. Kiedy patrzyłam na te słodkie małe twarze, dumne, bo je pochwaliłam, wielką radością napawała mnie myśl, że jest więcej matek, które wychowuje dzieci tak, jak ty. Chciałabym więc skorzystać z okazji, by ponownie ci podziękować i powiedzieć, że wykonujesz kawał naprawdę dobrej roboty!" Zobacz też: Nigdy nie sądziła, że będzie to najgorszy i najlepszy dzień w jej życiu
Najważniejsze w wychowaniu dziecka są... 3 rzeczy – poznaj je!
Oto 3 najważniejsze rzeczy w wychowaniu dziecka i 1 mało istotna – zdaniem Polek a reszty świata.
Co jest najważniejsze w wychowaniu dziecka? Choć każda z nas wychowuje dziecko w nieco inny sposób, są pewne aspekty, które łączą Polki w podejściu do kształtowania tożsamości młodego człowiek. Skąd o tym wiemy? Firma Procter & Gamble przeprowadziła badanie w ramach akcji "Dziękuję Ci, Mamo", w którym wzięło udział ponad 14000 mam z 15 krajów, w tym ponad 1000 z Polski. Na pytanie dotyczące wymienienia aspektów najważniejszych w wychowaniu dziecka, Polki wytypowały: miłość i opieka nad dzieckiem, rozbudzenie u dziecka ciekawości i zainteresowania, przekazywanie dziecku dobrych wzorców. Co ciekawe, zagraniczne matki wytypowały inne aspekty: miłość i opieka nad dzieckiem, pomoc w rozwoju edukacyjnym, przekazywanie dziecku dobrych wzorców. Z przedstawionego raportu wynika, że Polki cenią miłość i opiekę wyżej niż matki zagraniczne zaś te ostatnie cenią wyżej pomoc w edukacji. Zdaniem Małgorzaty Ohme: "(...) polska matka zawsze czuła się silna w swoim ma­cierzyństwie, a więc nie uznaje tego atrybutu za główny cel wychowawczy, edukacja przegrywa u niej z cech prospołecznymi jak chęć opieki i miłość, bo wie, że ważniejsza jest inteligencja emocjonalna niż ta nabyta". Co jest najmniej ważne w wychowaniu dziecka? Warto również zwrócić uwagę na aspekty, które matki zaznaczyły, jako najmniej istotne. W przypadku zagranicznych matek mało znaczącą kwestią w wychowaniu dziecka jest wspieranie go finansowo, Polki zaś obstawiły "bycie zawsze do dyspozycji". Który model jest ci bliższy - polskich matek czy zagranicznych? Napisz w komentarzu. Zobacz też: 6 cech, które niespodziewanie zyskujemy, stając się matkami. Ty też!
7 problemów, których nie zrozumie mama jedynaka
To oczywiste, że drugie dziecko kochasz tak samo mocno, jak pierwsze. Czasem jednak jesteś po prostu zmęczona...
Każda mama dwójki dzieci wie, że wychowanie drugiego szkraba w niczym nie przypomina wychowania pierwszego. Miłość jest, zaangażowanie jest, ale jakoś siły brak? Problemy, które zrozumie wyłącznie mama dwójki dzieci: Próbujesz uśpić młodszego malucha, a starszy biega po mieszkaniu jak tornado. Nazywasz młodsze dziecko imieniem starszego. Przez przypadek. Chcesz zrobić młodszemu dziecku zdjęcie, ale starsze zawsze wchodzi w kadr. Musisz wytłumaczyć starszemu, skąd się wzięło młodsze dziecko. Ubierasz młodsze dziecko w za małe ubrania starszego. Zaczynasz prowadzić album ze zdjęciami dziecka nr 2 i nigdy go nie kończysz. Czujesz się winna, że za mało czasu poświęcasz młodszemu dziecku. Z dwójką dzieci wcale nie jest łatwiej, wręcz przeciwnie. Niby wiesz, na czym polega macierzyństwo, ale przy jednym dziecku dwie ręce to za mało, co dopiero przy dwójce?! Pewnie myślałaś, że przy drugim dziecku odpoczniesz, w końcu starszak z pewnością zajmie się młodszym rodzeństwem. A guzik, starszy będzie się złościł i tupał nogami, że cały czas poświęcasz młodszemu, choć ty i tak myślisz, że przy pierwszym dziecku starałaś się bardziej. Jedno jest pewne: mama jedynaka cię nie zrozumie. No, być może do czasu... Czytaj także: Czy już czas na drugie dziecko? 10 rzeczy, których nikt ci nie powiedział o drugim dziecku Mama-minimalistka z dwójką dzieci źródło: buzzfeed.com
4 sposoby na zazdrość dziecka – działają!
Starasz się dla swoich dzieci być sprawiedliwa, chcesz, by mocno się kochały. Tymczasem dzieci są o siebie zazdrosne: co chwila kłócą się ze sobą i zarzucają ci faworyzowanie jednego z nich. Jak poradzić sobie z dziecięcą zazdrością?