Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2025-12-04T16:08:07.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: 5 toksycznych reakcji na zachowanie dziecka. Tak rodzice niszczą więź kawałek po kawałku
items: Te dzieci są najszczęśliwsze. Ich rodzice robią 5 rzeczy codziennie rano
items: Rodzicu, nie wychowuj darmozjada. Tych 5 rzeczy musi robić w domu każde dziecko
items: 9 błędów w wychowaniu, które biorą się ze strachu o dziecko. „Będzie powoli gasło”
items: 12 zdań, którymi nieświadomie zawstydzasz dziecko. Po tym już nie przyjdzie do ciebie z problemem
items: 6 rzeczy, które możesz powiedzieć dziecku zamiast „uspokój się”. Emocje natychmiast opadną
items: Zrób te 3 rzeczy, gdy dziecko kłamie w żywe oczy. Następnym razem powie ci prawdę
items: Dziecko się złości i rzuca na ziemię. Tych 5 zdań sprawi, że od razu zacznie cię słuchać
items: Moje dziecko płakało w tramwaju. Słowa staruszki mnie zmroziły
items: Tych 5 zdań mówią tylko toksyczni rodzice. Brzmią jak miłość, a są manipulacją
items: 12 tekstów, które rodzice mówią „dla żartu”. Dziecko nigdy tego nie zapomni
items: 7 sposobów na złość u nastolatka. Już nie skończy się trzaskaniem drzwiami
items: Marudne i kapryśne dziecko. Pozwól mu na tę 1 rzecz, a w końcu przestanie się złościć
items: 7 zdań, które pomogą odbudować relację z dzieckiem. Naprawią błędy toksycznych rodziców
items: 10 zachowań toksycznych rodziców, które kiedyś były „normalne”. Dziś wiemy, że krzywdzą dzieci
items: 4 zgubne nawyki rodziców. Ich dzieci nie nauczą się radzenia sobie ze złością
items: Stawianie dziecka do kąta to barbarzyństwo. „Nigdy nie zrobię tego mojemu synowi”
items: Przez ten 1 drażniący nawyk hamują rozwój dzieci. Większość rodziców robi to nagminnie
items: 1 błąd toksycznych rodziców rani na całe życie. Te dzieci nigdy nie zbudują zdrowego związku
items: Millenialsi to pokolenie kanapkowe. „Jako rodzice mamy przegwizdane”
items: To najgorszy nawyk toksycznych rodziców. Dziecko od razu zapada się w sobie
items: Te dzieci rozwijają się najlepiej i rosną bezpiecznie. Ich rodzice wprowadzili 5 domowych zasad
items: 7 sposobów, by skutecznie przeprosić dziecko. Tak zbudujesz jego inteligencję emocjonalną
items: Wystawili brudne pieluchy na korytarz. Zrobiłam jedną rzecz – i opadły im szczęki
items: Tych 6 rzeczy nie zrobi wypoczęty rodzic. Nr 2 świadczy o totalnym wypaleniu

5 toksycznych reakcji na zachowanie dziecka. Tak rodzice niszczą więź kawałek po kawałku
type: item
date: 2025-12-04T16:08:07.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: błędy wychowawcze
subject: więź z dzieckiem
subject: wychowanie dziecka
description: Wiele dorosłych reakcji wygląda na niewinną dyscyplinę, a w rzeczywistości potrafi po cichu podcinać dziecięce poczucie bezpieczeństwa. Zaufanie i więź nie znikają nagle, raczej kruszą się w drobnych momentach, których na co dzień nawet nie uznajemy za ważne.
encoded: Na co dzień obserwuję mnóstwo różnych sytuacji, w których matki, ojcowie, babcie reagują nie do końca tak, jakby chcieli, albo na tyle dobrze, na ile umieją. W większości z nich nie ma złej woli. Jest zmęczenie, stres, czasem bezradność. I jest też dziecko, które nie tyle „sprawdza granice”, co próbuje zrozumieć świat oraz siebie w tym świecie. Kiedy reagujemy z automatu albo naszą reakcją kieruje złość, łatwo wpaść w schematy, które niszczą zaufanie. Z zewnątrz wygląda to jak „wychowanie”, ale w rzeczywistości rani dziecko jak drzazgi. Pomału, ale coraz bardziej dotkliwie. Poniżej zebrałam pięć reakcji, które słyszę najczęściej. Wszystkie da się zamienić na coś lepszego. 1. Krzyk i zawstydzanie dziecka przy innych „Przestań w końcu”, „Zobacz, jaki wstyd”, „Nie rób z siebie błazna”. Wiem, jak to jest, gdy człowiek ma w głowie tysiąc spraw, a dziecko akurat w sklepie urządza protest. Krzyk bywa odruchem. Problem w tym, że dla dziecka to nie jest lekcja zachowania, tylko lekcja mająca prosty przekaz: „Gdy jest trudno, zostajesz sam i jeszcze cię upokorzę”. Co robić zamiast? Jeśli emocje rosną, zróbcie pauzę. Powiedzcie spokojnie: „Widzę, że coś cię bardzo złości, idziemy na bok i pogadamy”. Nawet jeśli rozmowa potrwa 30 sekund, dziecko dostaje sygnał, że jest ważne, a trudne emocje można unieść bez publicznego linczu. 2. Ironia, wyśmiewanie albo etykietowanie To są te drobne „żarciki”, które wcale nie są niewinne. „Ale z ciebie beksa”, „No tak, nasz geniusz znowu nie pamięta”, „Ty zawsze przesadzasz”. Etykieta przykleja się szybciej, niż nam się wydaje. Dziecko zaczyna myśleć o sobie przez pryzmat tego, co usłyszało od najbliższych. Co robić zamiast? Opisujcie zachowanie, nie osobę. Nie mówcie „Jesteś leniwy”, tylko „Widzę, że trudno ci się zabrać za lekcje, pomogę ci zacząć”. Zamiast „Znowu histeryzujesz”, powiedzcie „To dla ciebie ważne, opowiedz mi”. To zmienia ton rozmowy i buduje poczucie bezpieczeństwa. 3. Straszenie utratą miłości albo odejściem „Jak tak będzie…

toksyczne-reakcje-032b57b.png
width: 1600
height: 1200

Te dzieci są najszczęśliwsze. Ich rodzice robią 5 rzeczy codziennie rano
type: item
date: 2025-12-03T10:21:02.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: szczęśliwe dziecko
subject: wychowanie dziecka
description: Poranki w domu potrafią być jak mała próba generalna przed całym dniem. Patrząc na to, co dzieje się między pierwszym „dzień dobry” a wyjściem za drzwi, można zauważyć kilka prawidłowości. To one odróżniają spokojne, pogodne dzieci od tych, które już od rana niosą w sobie napięcie.
encoded: To fascynujące, jak bardzo poranek potrafi ustawić cały dzień dziecka. Niby kilka minut, niby zwykła krzątanina między łazienką a kuchnią, a jednak to właśnie wtedy w głowie młodego człowieka zapisuje się komunikat: „Jestem ważny” albo „Muszę się dopasować do pośpiechu dorosłych”. Najszczęśliwsze dzieci nie mają wcale idealnie zaplanowanych poranków. Mają natomiast rodziców, którzy pokazują im pięć prostych rzeczy, zanim świat zacznie od nich wymagać. 1. Poranny kontakt z dzieckiem jest ważniejszy niż tempo dnia Zacznę od czegoś, co wydaje się banalne, a w praktyce jest najtrudniejsze. Kiedy w domu wszyscy jesteśmy jeszcze zaspani, a w głowie już pojawia się lista zadań, najłatwiej przejść obok dziecka „w trybie zadaniowym”. Tymczasem szczęśliwe dzieci dostają na starcie dnia mały, mocny sygnał: „Widzę cię”. To bywa uśmiech, zanim powiem „wstawaj”, krótkie przytulenie w drzwiach pokoju, kontakt wzrokowy, który trwa sekundę dłużej niż zwykle. Zauważyłam, że ta jedna chwila działa jak kotwica. Dziecko wie, że jest ważniejsze niż poranny pośpiech, nawet jeśli za pięć minut zaczną się standardowe obowiązki. Kiedy robię to świadomie, mój dom jakby od razu oddycha spokojniej. I nie chodzi o niekończące się czułości, tylko o jasny komunikat: „Najpierw ty, potem świat”. 2. Rodzinne rytuały rano budują więź i dają spokój Drugą rzeczą są małe, własne rytuały. Nic wielkiego. Wystarczy coś, po czym dziecko rozpoznaje, że to nasz wspólny początek dnia. Może to być np. spokojna muzyka w tle przy śniadaniu. Albo śniadanie zjedzone wspólnie i w spokoju, nawet jeśli trwa to tylko dziesięć minut. W tym czasie lepiej nie krążyć nerwowo po mieszkaniu, nie odpalać telefonu, nie dokładać w kółko nowych zadań do listy. Rytuały wyciszają, a jednocześnie wzmacniają więź. Dziecko nie musi zgadywać, w jakim nastroju jest dorosły, bo poranek ma swoją stałą, przewidywalną ramę. To daje mu poczucie bezpieczeństwa. Czasem jest to wspólne nakładanie płatków do misek, czasem krótki „toast” kakao, c…

poranek-z-dzieckiem-4f201f7.png
width: 1600
height: 1200

Rodzicu, nie wychowuj darmozjada. Tych 5 rzeczy musi robić w domu każde dziecko
type: item
date: 2025-12-02T14:21:15.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: obowiązki domowe
subject: wychowanie dziecka
description: W wielu domach przychodzi moment, gdy rodzice zaczynają się zastanawiać, dlaczego codzienne obowiązki spadają wyłącznie na nich. To sygnał, że warto wprowadzić kilka prostych zasad, które uczą dzieci odpowiedzialności i zmieniają domową codzienność na lepszą.
encoded: Jako mama też przerobiłam etap „ja zrobię, będzie szybciej”. No jasne, że szybciej. Tylko potem ta szybkość wraca do nas rykoszetem, bo dziecko przyzwyczaja się, że dom ogarnia się sam, a ono jest jedynie lokatorem. I nie chodzi o wychowanie małego pracownika domowego, ale o kształtowanie nawyków, które budują samodzielność, szacunek do pracy innych i zwykłą życiową zaradność. Nie lubię słowa „darmozjad”, bo brzmi ostro. Rozumiem jednak, skąd się bierze. Z bezsilności, kiedy widzicie nastolatka, który nie umie wstawić prania, nie potrafi zrobić kanapki, a brudne kubki mnożą się w pokoju jak grzyby po deszczu. Znam ten obraz. W moim domu też bywało tak, że łatwiej było mi przemilczeć chaos, niż zaczynać kolejną rozmowę. W pewnym momencie dotarło do mnie jednak, że jeśli nie nauczę dziecka podstawowych obowiązków teraz, to później zapłaci za to ono. I to nie w teorii, tylko w dorosłym życiu, w relacjach, w pracy, w codzienności. Poniżej zebrałam pięć obowiązków, które naprawdę warto dać dziecku i zrobić z tego stały rytuał. Bez wielkiej rewolucji, bez wojny o każdy okruszek. Z konsekwencją, spokojem i jasnym komunikatem: w tym domu każdy dokłada swoją cegiełkę. 1. Sprzątanie po sobie, czyli dom nie ma niewidzialnej sprzątaczki To podstawa, od której zaczynam zawsze, gdy ktoś pyta mnie o domowe obowiązki dzieci. Nie chodzi o to, żeby dziecko codziennie odkurzało cały salon. Wystarczy proste sprzątanie „po sobie”. Zjedliście, odkładacie talerz. Zrobiliście bałagan z klocków, zbieracie je do pudełka. Użyliście farb, myjecie pędzle i stół. Brzmi banalnie, ale to właśnie ta banalność tworzy nawyk. U mnie zadziałała prosta reguła: każdy sprząta miejsce, z którego korzystał. Bez gadania, bez negocjacji. Początkowo bywało różnie, wiadomo. Pomogło jednak to, że nie poprawiałam po cichu. Jeśli coś było zrobione niedbale, wracaliśmy do tematu i robiliśmy to jeszcze raz, spokojnie. Z czasem dziecko zaczyna widzieć sens, bo dom staje się wspólną przestrzenią, a nie hotelem. 2. Sta…

obowiazki-dziecka-e6e2746.png
width: 1600
height: 1200

9 błędów w wychowaniu, które biorą się ze strachu o dziecko. „Będzie powoli gasło”
type: item
date: 2025-11-30T19:00:18.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: błędy wychowawcze
subject: wychowanie dziecka
description: Znam ten rodzicielski ścisk w żołądku, który pojawia się nagle i każe działać szybciej, mocniej, bardziej. Tyle że strach bywa sprytny i potrafi przebrać się za troskę, a wtedy łatwo przeoczyć to, co naprawdę dzieje się w relacji z dzieckiem.
encoded: Kiedy niedawno rozmawiałam z psycholożką o tym, co najczęściej ciąży rodzicom, usłyszałam prostą rzecz: nie boimy się dzieci, tylko świata, o którym myślimy, że je zrani. I właśnie w tym miejscu zaczyna się cała seria drobnych, czasem niemal niewidocznych błędów wychowawczych. Nie takich z gatunku „zła wola” albo „brak serca”. Raczej takich, które rodzą się z miłości, ale podlewane są niepokojem. Sama przez to przechodziłam i do dziś łapię się na odruchach, które nie służą ani mnie, ani moim dzieciom. Zbieram je tu, bo wiem, jak wielu rodziców czuje podobnie. Błędy wychowawcze wynikające ze strachu o dziecko w codziennych sytuacjach Wyręczanie na każdym kroku. Kiedy boję się, że dziecko sobie nie poradzi, podaję mu rękę za szybko. Zawiązuję buty, kończę zadanie, dopowiadam odpowiedź. Dziecko ma wtedy wygodniej, ale uczy się, że świat jest trudny, a ono potrzebuje kogoś, kto je „uratuje”. Kontrolowanie zamiast towarzyszenia. Strach każe mi sprawdzać plecak, przeglądać zeszyty, dopytywać o każdy szczegół. Niby robię to „dla bezpieczeństwa”, a w praktyce wysyłam sygnał: nie ufam ci, sam nie ogarniesz. Zamykanie w bańce. Czasem wydaje mi się, że najlepiej będzie, jeśli dziecko nie spotka się z niczym nieprzyjemnym. Ograniczam wyjścia, unikam trudnych tematów, filtruję znajomości. Tyle że ono i tak wyfrunie z domu, a bez treningu nie będzie wiedzieć, jak się poruszać w świecie. Wieczne ostrzeganie. „Uważaj”, „nie biegnij”, „nie ruszaj”. Te słowa lecą często automatycznie. W nadmiarze działają jak klosz, pod którym wszystko jest groźne. Dziecko zamiast ciekawości ćwiczy w sobie napięcie. Trzymanie dziecka przy sobie na siłę. Zdarzało mi się przedłużać pożegnania, robić z rozstań wielką sprawę, bo we mnie siedział lęk. Dziecko czuje te emocje, przejmuje je i zaczyna myśleć, że samodzielność to coś ryzykownego. Naprawianie każdej porażki. Gdy dziecko płacze, bo coś mu nie wyszło, mam odruch natychmiastowego „odkręcania” sytuacji. Dzwonię do nauczyciela, tłumaczę, proszę, za…

bledy-wychowawcze-7a6a437.png
width: 1600
height: 1200

12 zdań, którymi nieświadomie zawstydzasz dziecko. Po tym już nie przyjdzie do ciebie z problemem
type: item
date: 2025-11-29T15:00:24.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: błędy wychowawcze
subject: wychowanie dziecka
description: Są takie słowa, które wypowiadamy odruchowo, z troski albo ze zmęczenia, a potem dziwimy się, że w domu robi się cicho. Dziecko traci zaufanie do rodzica, bo zbyt wiele razy doświadczyło uczucia wstydu: za to, jak się czuje, co robi, co mówi, jak wygląda.
encoded: W zawstydzaniu nie chodzi o wielkie awantury. Najczęściej wszystko dzieje się mimochodem, między śniadaniem a wyjściem do szkoły, w samochodzie, w kolejce do apteki, w chwili, gdy emocje dziecka są większe niż nasza cierpliwość. Dorośli mają przewagę w słowach, tonie głosu i autorytecie. Dzieci mają tylko jedno narzędzie: wycofanie. I jeśli uznają, że przy nas jest im wstyd, to następnym razem problem zostawią dla siebie. Zdania, które zawstydzają, choć brzmią „normalnie” „Nie przesadzaj, to nic takiego.” Dla dziecka to komunikat: „twoje uczucia są bez sensu, nie pasują, są niewygodne”. Wstyd rodzi się wtedy, gdy ktoś daje nam sygnał, że reagujemy „nie tak”. Dziecko uczy się, że jego przeżycia nie mają znaczenia, więc lepiej o nich nie mówić. „Zobacz, inni sobie radzą, a ty nie.” Porównania są jak małe drzazgi. Nawet jeśli wskazujemy wzór z najlepszych intencji, dziecko słyszy, że jest „gorsze”. Wstyd miesza się z zazdrością i złością, a potem pojawia się myśl: „po co mam próbować, skoro i tak przegrywam w oczach rodzica”. To prosta droga do zamykania się albo do robienia wszystkiego na pokaz. „W twoim wieku już powinieneś to umieć.” W dorosłym świecie to brzmi jak mobilizacja, a w dziecięcym jak wyrok. Każde dziecko rozwija się w swoim rytmie i w różnych obszarach. Kiedy słyszy, że „powinno”, czuje wstyd, że nie nadąża. Zamiast dostać wsparcie, dostaje poczucie, że zawsze jest o krok w tyle. „Co z tobą jest nie tak.” To zdanie potrafi paść nawet w wersji żartobliwej, rzuconej mimochodem. Zostaje głęboko w sercu, bo dotyka tożsamości. Nie mówi: „to zachowanie mi się nie podoba”, tylko: „ty jesteś problemem”. Pamiętam znajomego chłopca, który po takim komunikacie przestał odpowiadać na pytania w klasie. Przestał, bo uznał, że z nim „jest coś nie tak”, więc każda próba może skończyć się kolejnym wstydem. „Znowu to samo.” Dla dorosłego to skrót myślowy: „jestem zmęczona tą sytuacją”. Dla dziecka to etykietka: „jestem męczące, nic się nie zmienia, nie ma sensu próbować”…

zawstydzone-dziecko-8fde6b1.png
width: 1600
height: 1200

6 rzeczy, które możesz powiedzieć dziecku zamiast „uspokój się”. Emocje natychmiast opadną
type: item
date: 2025-11-28T14:18:26.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: wychowanie dziecka
subject: złość u dziecka
description: Każdy rodzic zna to uczucie, kiedy dziecko wybucha, a jedyne, co ciśnie się na usta, to głośne i dobitne „uspokój się”. Z czasem zobaczyłam, że są słowa, które działają dużo lepiej, choć na pierwszy rzut oka brzmią mniej „stanowczo”.
encoded: Nie ma nic bardziej ludzkiego niż chęć zatrzymania dziecięcej złości albo płaczu jednym krótkim zdaniem. Sama przez lata tak robiłam. Wydawało mi się, że mówię coś rozsądnego, w końcu zależy mi na spokoju w domu i na tym, żeby dziecko poczuło się lepiej. Tylko że „uspokój się” najczęściej działa jak dolewanie oliwy do ognia. Dziecko słyszy w tym komunikat: „to, co czujesz, jest niewłaściwe” albo „przesadzasz”. A kiedy ktoś nam mówi, że przesadzamy, rzadko łagodniejemy. Dobra wiadomość jest taka, że nie trzeba być psycholożką ani mieć w zanadrzu długich przemówień. Wystarczy kilka prostych zdań, które pomagają dziecku nazwać to, co się z nim dzieje, i wrócić do równowagi. Poniżej podaję sześć zdań, które u mnie zrobiły największą różnicę. Nie są to złote formułki na każdy dzień, ale świetnie otwierają drzwi do rozmowy. Dlaczego „uspokój się” nie działa, a czasem wręcz szkodzi? Kiedy dziecko jest w silnej emocji, jego ciało jest w trybie alarmu. Ono nie „wybiera” złości, płaczu ani krzyku. Najpierw działa układ nerwowy, dopiero potem przychodzi myślenie. Gdy wtedy rzucam „uspokój się”, dziecko zwykle nie ma narzędzi, żeby to zrobić. Jest jak ktoś, komu w środku sztormu powiedziano by: „przestań się bać fal”. Do tego moje słowa brzmią jak rozkaz, więc emocja dostaje dodatkowy opór. W efekcie robi się głośniej, nie ciszej. Zamiast tego wolę podejść do emocji jak do sygnału. Złość oznacza potrzebę, strach oznacza potrzebę, płacz oznacza potrzebę. Moim zadaniem jest pomóc dziecku ją zauważyć, a nie ją uciszyć. 6 zdań, które pomagają dziecku opanować emocje 1. „Widzę, że jest ci trudno.” To zdanie nie rozwiązuje sytuacji od razu, ale daje dziecku coś bezcennego: poczucie, że jest widziane. Kiedy mówię spokojnie, nawet jeśli tak naprawdę mam ochotę wyjść na balkon, dziecko dostaje komunikat: „nie jesteś z tym sam”. Często już po chwili słyszę mniej krzyku, bo dziecko przestaje walczyć o uwagę. 2. „Chodź, pooddychamy razem.” Nie mówię „weź oddech, uspokój się”, tylko zaprasz…

dziecko-placze-ef2085d.png
width: 1600
height: 1200

Zrób te 3 rzeczy, gdy dziecko kłamie w żywe oczy. Następnym razem powie ci prawdę
type: item
date: 2025-11-28T10:53:34.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: kłamstwo
subject: wychowanie dziecka
description: Są takie chwile, kiedy słyszę jedno zdanie i od razu czuję, że coś się nie zgadza, choć dziecko patrzy mi prosto w oczy. Nagle wiem, że od mojej reakcji zależy znacznie więcej niż ta jedna sytuacja. W końcu chcę wychować prawdomównego i uczciwego człowieka, a nie kłamcę.
encoded: Kłamstwo dziecka boli bardziej, niż chcemy przyznać. Nie tylko dlatego, że czujemy się oszukani. Bardziej dlatego, że od razu pojawia się nam w głowie pytanie: „Jeśli kłamie teraz, to co będzie dalej?”. Kiedy po raz pierwszy usłyszałam od własnego dziecka kłamstwo wypowiedziane z kamienną twarzą, poczułam coś między złością a bezradnością. Dziś wiem jedno: kłamstwo u dziecka nie jest próbą manipulacji. To sposób na poradzenie sobie ze strachem, wstydem, presją albo pragnieniem, żeby wypaść dobrze w oczach rodzica. To nie znaczy jednak, że mamy je puszczać płazem. Znaczy tyle, że warto reagować tak, żeby dziecko miało po co wrócić do prawdy. Mam na to trzy sposoby, które stosuję w domu. Są proste, ale robią różnicę. Dlaczego dziecko kłamie? Dzieci kłamią z różnych powodów, ale niemal zawsze stoją za tym ich emocje. Mały człowiek może bać się konsekwencji, może nie umieć przyznać się do błędu, może wstydzić się swojej pomyłki. Czasem kłamie, bo chce uniknąć konfliktu, innym razem, bo fantazja miesza mu się z rzeczywistością. Zdarza się też takie kłamstwo „na pokaz”, kiedy dziecko próbuje zaznaczyć swoją niezależność albo sprawdzić granice. Jeśli o tym pamiętam, łatwiej mi nie atakować. Bo gdy reaguję krzykiem, dziecko dostaje prosty komunikat: prawda kończy się kłótnią. A wtedy następnym razem wybierze kłamstwo szybciej i sprytniej. Dlatego pierwsze, co robię, to zatrzymuję siebie. Dopiero potem działam według trzech kroków. Co zrobić od razu, gdy przyłapiesz dziecko na kłamstwie? 1. Nazwij fakt spokojnie, bez przesłuchania. Zamiast pytania w stylu „Na pewno tego nie zrobiłeś”, mówię krótko: „Widzę, że to nie jest prawda”. Tyle. Bez podnoszenia głosu, bez rozwijania tematu w pięciu zdaniach. Dziecko już wie, że zostało złapane. Przesłuchanie tylko podbija stres i pcha je w kolejne wersje. Ja chcę zatrzymać ten mechanizm jak najszybciej. Jeśli sytuacja jest drobna, trzymam się prostoty. „Słyszę, co mówisz, ale wiem, jak było”. Ten spokój jest ważniejszy, niż się wydaje…

dziecko-klamie-2-62eb74d.png
width: 1600
height: 1200

Dziecko się złości i rzuca na ziemię. Tych 5 zdań sprawi, że od razu zacznie cię słuchać
type: item
date: 2025-11-27T14:52:48.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: sposoby na złość
subject: wychowanie dziecka
subject: złość u dziecka
description: Nagle robi się głośno, nerwowo i masz wrażenie, że wszyscy patrzą tylko na was. W głowie zostaje pustka, bo nie wiesz, co powiedzieć. Wypróbuj te zdania – najlepiej zadziałają podczas ataku złości.
encoded: Wybuch złości dziecka nie wybiera miejsca ani pory. Zdarza się przy kasie w sklepie, na placu zabaw, w domu tuż przed wyjściem. I zwykle wygląda podobnie: łzy, krzyk, czasem rzucenie się na ziemię. W takich chwilach łatwo o własne silne emocje. Tymczasem to właśnie wtedy najbardziej potrzebujemy prostych, krótkich zdań, które nie dolewają oliwy do ognia, tylko prowadzą dziecko z powrotem do spokoju. Poniżej zebrałam pięć zdań, które sama mam „pod ręką”. Nie są magicznym zaklęciem. Działają dlatego, że trafiają w to, co dziecko przeżywa w środku, i dają mu jasną ścieżkę. Po każdym zdaniu dopowiadam, jak je powiedzieć, żeby miało moc. Dlaczego dziecko wpada w złość i rzuca się na ziemię Złość u dziecka to nie teatr ani sposób na upokorzenie rodzica. To emocja, z którą mały człowiek dopiero uczy się żyć. Jego układ nerwowy nie potrafi jeszcze hamować impulsów tak jak nasz. Dla nas „nie kupimy teraz lizaka” to drobiazg, dla niego to prawdziwa strata, czasem taka, jakby świat się kończył. Dochodzi zmęczenie, głód, przebodźcowanie, presja dnia. Złość jest wtedy jak fala: przychodzi szybko i zalewa wszystko. Wiem, że w takich sytuacjach najtrudniejsze jest jedno: nie dać się wciągnąć w spiralę. Dlatego pierwsza rzecz, jaką robię, to oddech i przypomnienie sobie: dziecko nie robi mi tego na złość, ono to przeżywa. Potem wchodzą te zdania. 5 zdań, które pomagają uspokoić złość w kilka minut 1. „Widzę, że jesteś bardzo zły” To zdanie działa jak hamulec. Dziecko słyszy, że jego emocja została zauważona. Nie musi krzyczeć głośniej, żeby wreszcie ktoś je usłyszał. Ważny jest ton: spokojny, pewny, bez ironii. Nie mówimy „znowu się złościsz”, tylko nazywamy stan tu i teraz. Gdy dziecko ma wrażenie, że jest rozumiane, napięcie zaczyna spadać. 2. „Możesz się złościć, ale nie pozwolę bić ani kopać” To połączenie zgody na emocję z granicą zachowania. Dziecko ma prawo czuć złość, ale nie ma prawa ranić. Granica jest jasna. Nie wygłaszamy wykładu, bo złość nie słyszy długich zdań. Jeśli…

zlosc-dziecka-3c8c709.png
width: 1600
height: 1200

Moje dziecko płakało w tramwaju. Słowa staruszki mnie zmroziły
type: item
date: 2025-11-27T13:56:17.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: płacz dziecka
subject: wychowanie dziecka
description: Jeden krótki wpis na Threads wystarczył, żebym na chwilę zatrzymała się przy ekranie i poczuła znajome napięcie. To była zwykła podróż tramwajem ze zmęczonym dzieckiem, a jednak stała się punktem zapalnym. Słowa staruszki nigdy nie powinny paść.
encoded: Kiedy przeglądałam Threads, trafiłam na historię młodej mamy, która opisała sytuację z tramwaju. To ten rodzaj wpisu, który z pozoru dotyczy drobiazgu, ale po kilku zdaniach widać, że chodzi o coś znacznie szerszego: o granice, emocje, o to, jak patrzymy na cudze dzieci, gdy znajdują się obok nas w przestrzeni publicznej. Autorka posta zaczęła od prostego obrazu. Tramwaj, godzina 14, powrót po dniu pełnym atrakcji. Dziecko zmęczone, przebodźcowane, po koncercie, chodzeniu po płocie i wyjadaniu truskawek z gofra. Ten szczegółowy opis dnia wybrzmiał bardzo życiowo, bez dramatyzowania. I właśnie w takim momencie, kiedy energia w małym człowieku nagle siada, pojawił się płacz. Nie opisany jako bunt, raczej jak naturalna reakcja na nadmiar wrażeń. Dziecko płakało w tramwaju. Spotkanie z obcą osobą Wpis szybko przechodzi do kluczowej sceny. Do płaczącego dziecka podeszła starsza pani. Zamiast neutralnej próby pomocy albo zwykłego milczenia, miała zwrócić się do dziewczynki słowami: „Jak będziesz niegrzeczna, to cię zabiorę”. Autorka przyznała, że ten komunikat ją zmroził. Takie zdanie, rzucone przez obcą osobę, zabrzmiało dla niej jak groźba i przekroczenie granicy, zwłaszcza że dziecko w tej sytuacji nie robiło nic „na złość”. Po prostu płakało, bo było zmęczone. W dalszej części posta mama wyjaśniła, jak rozumie zachowanie swojego dziecka. Napisała, że ono nie jest ani grzeczne, ani niegrzeczne, tylko jest człowiekiem, który komunikuje potrzeby w jedyny znany sobie sposób. Podkreśliła też, że nie powinniśmy oczekiwać od dzieci, że będą siedzieć cicho, nieruchomo i zachowywać się pod cudze dyktando, szczególnie kiedy ich organizmy dosłownie domagają się odpoczynku. Cały wpis można przeczytać tutaj. Komentarze pod wpisem na Threads. Wsparcie i zarzuty Historia wywołała sporą dyskusję. Pod postem pojawiły się komentarze wspierające mamę, ale też wiele wypowiedzi krytycznych. Część osób skupiła się nie na słowach starszej pani, tylko na samym fakcie płaczu dziecka w tramwaj…

tramwaj-05907f3.png
width: 1600
height: 1200

Tych 5 zdań mówią tylko toksyczni rodzice. Brzmią jak miłość, a są manipulacją
type: item
date: 2025-11-26T11:52:04.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: błędy wychowawcze
subject: wychowanie dziecka
description: Kiedy słyszę te zdania, od razu mam w głowie lampkę ostrzegawczą. Na pierwszy rzut oka są miękkie, ciepłe, do przyjęcia, ale za chwilę zostawiają dziecko z poczuciem winy, które nie bierze się znikąd.
encoded: Toksyczna komunikacja rzadko wygląda jak jawny atak. Zwykle przychodzi w opakowaniu troski, miłości i „dobrych intencji”. Tyle że efekt bywa dokładnie odwrotny. Dziecko, nawet dorosłe, zaczyna żyć w trybie ciągłego tłumaczenia się, usprawiedliwiania, spełniania cudzych oczekiwań. Wiem, jak długo potrafi się w człowieku ciągnąć echo jednego zdania wypowiedzianego „dla jego dobra”. Nie chodzi o to, żeby teraz na szybko osądzać swoich rodziców i przyklejać im łatki. Wiele osób powtarza schematy, które same wyniosły z domu. Rzecz w tym, żeby rozpoznać te komunikaty i zobaczyć, co robią z nami. Dopiero wtedy można postawić granice i odzyskać spokój. 1. „Ja się dla ciebie poświęciłam, więc…” Czasem te słowa padają wprost, czasem między wierszami: „Wszystko, co mam, oddałam wam”, „Nie miałam życia, bo wy byliście najważniejsi”. Brzmi jak opowieść o miłości. Jest jednak rachunkiem, który wystawia się dziecku po latach. A rachunek oznacza dług. Kiedy rodzic używa poświęcenia jako argumentu, przemyca komunikat: „Masz obowiązek mi to spłacić”. Nie ma tu miejsca na wasze wybory, potrzeby, tempo życia. Jest presja, żeby się odwdzięczać, najlepiej bez końca. Miłość nie działa jak kredyt. W zdrowej relacji nikt nie mówi o długu, tylko o wzajemności. 2. „Gdybyś mnie kochała, tobyś…” To mój prywatny faworyt w kategorii manipulacji ubranej w czułość. Zamiast prośby jest test na miłość. Zamiast rozmowy jest ultimatum. „Gdybyś mnie kochała, przyjechałabyś na święta”, „…zostałabyś bliżej domu”, „…nie mówiłabyś mi 'nie'”. Problem polega na tym, że miłość zostaje tu warunkiem do spełnienia. Jak nie robisz tego, czego chce rodzic, to znaczy, że nie kochasz. To fałsz, który wciska się w serce jak drzazga. Dorosłe dzieci toksycznych rodziców często latami mylą miłość z posłuszeństwem. A prawda jest taka, że można kochać i jednocześnie się nie zgadzać. 3. „Robię to dla twojego dobra” Nikt nie chce być rodzicem, który robi coś „w złej wierze”, więc ten zwrot ma w sobie siłę tarczy. Dziecko sły…

zadania-manipulacja-677bda6.png
width: 1600
height: 1200

12 tekstów, które rodzice mówią „dla żartu”. Dziecko nigdy tego nie zapomni
type: item
date: 2025-11-25T13:32:40.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Przedszkolak
subject: błędy wychowawcze
subject: wychowanie dziecka
description: Są takie zdania, które wypowiadamy między gotowaniem obiadu a szukaniem zaginionej skarpetki. Padają lekko, niby mimochodem, jako żart, a potem wracają do nas po latach w wyrzutach sumienia i pretensjach dziecka.
encoded: Wiem, jak łatwo jest rzucić coś „dla żartu”, żeby rozładować napięcie, przyspieszyć wyjście z domu, uciszyć marudzenie. Tyle że dziecko nie słucha tylko uchem. Ono słucha całym sobą. I zapamiętuje nie to, co miało być śmieszne dla nas, tylko to, co było ważne dla niego. Nie ma rodziców idealnych, ja też nim nie jestem. Każdy ma inne poczucie humoru. Ale są słowa, które potrafią zapaść w pamięć na zawsze, nawet gdy w naszej głowie były tylko niewinnym żartem. Poniżej zebrałam dwanaście tekstów, które słyszę w domach znajomych, na placach zabaw, w kolejkach. Warto wiedzieć, co tak naprawdę słyszy w nich dziecko. Szkodliwe zdania mówione dzieciom „dla żartu” „Ty to masz dwie lewe ręce” Niby żart o rozlanym soku czy rozbitym kubku, ale dziecko słyszy bezlitosną ocenę swoich zdolności, a raczej ich braku. Zaczyna unikać prób i nowych rzeczy, bo „i tak nie umie”. „Z ciebie to będzie niezły bandyta” Rzucone podczas psot bywa śmieszne dla dorosłych. Dziecko może to odebrać jak przepowiednię albo etykietę. Uczy się, że jeśli psoci, to znaczy, że jest „zły”, a nie że zachowanie było niewłaściwe. „Znowu robisz sceny” Często mówimy tak, gdy emocje dziecka nas zalewają. Ono słyszy wtedy, że jego przeżycia są teatralne i nieważne. Skutek: tłumienie uczuć albo wstyd za to, co czuje. „Nie przeszkadzaj, dorośli rozmawiają” Niby żartobliwy tekst uciszający, ale w dziecku buduje poczucie, że jego głos nie ma znaczenia. To może potem skutkować wycofaniem albo przeciwnie, walką o uwagę za wszelką cenę. „Masz talent do robienia problemów” Dorosły chce skwitować sytuację, dziecko słyszy coś o sobie. Etykieta przykleja się w głowie: „jestem problemem”, a nie „zdarzył się problem”. „Jak będziesz tak gadać, to cię nikt nie będzie chciał słuchać” W intencji ukrócenie marudzenia. A w dziecku zostaje lęk przed mówieniem wprost o swoich potrzebach. Uczy się, że lepiej milczeć niż być odrzuconym. „Zawsze musisz być najmądrzejszy” Rzucane, gdy dziecko dyskutuje albo zadaje dużo pytań. Ono słyszy, …

szkodliwe-zdania-99dbc2c.png
width: 1600
height: 1200

7 sposobów na złość u nastolatka. Już nie skończy się trzaskaniem drzwiami
type: item
date: 2025-11-25T10:31:44.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Uczeń
subject: nastolatki
subject: sposoby na złość
subject: wychowanie dziecka
subject: złość u dziecka
description: Złość u nastolatków jest normalna. Bywa głośna, czasem raniąca, często niezrozumiała dla dorosłych, ale w swojej istocie bardzo ludzka. Gdy tylko rodzice będą unikać kilku błędów, w końcu sobie z nią poradzą.
encoded: Dorastanie to okres, w którym ciało i głowa robią rewolucję. Hormony rozkręcają emocje na maksymalny poziom, a młody człowiek dopiero uczy się, co z nimi zrobić. Jeśli do tego dochodzą szkoła, presja rówieśnicza i pierwsze poważne rozczarowania, energia znajduje ujście w kłótni, krzyku albo właśnie trzaskaniu drzwiami. Nie da się tej złości „wyłączyć”. Da się ją jednak oswoić tak, żeby nie niszczyła relacji. Poniżej opisuję siedem sposobów, które najczęściej wracają w rozmowach z rodzicami. Sama też wiele z nich przetestowałam, kiedy dom zaczynał przypominać pole minowe. 1. Krótkie komunikaty i spokój Najważniejsza rzecz, którą powtarzam sobie jak mantrę: nie wchodzę w walkę na tym samym poziomie. Kiedy nastolatek jest wściekły, moje argumenty, nawet najbardziej logiczne, odbijają się jak piłeczka. Wtedy działają dwie proste zasady: spokojny głos i krótkie komunikaty. Zamiast „przestań się tak zachowywać”, mówię: „Widzę, że jesteś wściekły. Pogadamy, kiedy złość opadnie”. To nie jest kapitulacja. To sygnał, że w tym domu emocje są, ale nie rządzą wszystkim. Jeśli czuję, że sama zaraz wybuchnę, robię krok w tył. Dosłownie. Wychodzę na chwilę do innego pokoju, nalewam sobie wody, oddycham. Daję przykład, że w złości można się zatrzymać. 2. Rozmowa po burzy. Bez kazań, bez przesłuchań Najlepsze rozmowy z nastolatkami odbywają się nie w trakcie awantury, tylko po niej. Wtedy pytam, co się stało i czego syn potrzebował w tamtej chwili. Czasem słyszę „nie wiem”, czasem „nic”, a czasem dostaję w końcu prawdziwy powód: wstyd w szkole, konflikt z kolegą, lęk przed porażką. Bardzo uważam na ton. Gdy rozmowa brzmi jak przesłuchanie, nastolatek zamyka się od razu. Sprawdza się jedna, prosta fraza: „Pomóż mi to zrozumieć”. Daje przestrzeń, nie ocenia, zachęca do opowieści. I jeszcze jedno: trzymam się konkretu, nie wyciągam starych spraw. 3. Granice, które dają poczucie bezpieczeństwa Wielu rodziców boi się stawiać granice, kiedy nastolatek wybucha. Ja też miałam taki moment, że…

zlosc-nastolatka-e68c013.png
width: 1600
height: 1200

Marudne i kapryśne dziecko. Pozwól mu na tę 1 rzecz, a w końcu przestanie się złościć
type: item
date: 2025-11-23T11:00:23.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: wychowanie dziecka
subject: złość u dziecka
description: Są momenty, kiedy nawet najspokojniejszy rodzic czuje, że zaraz straci cierpliwość, bo ma w domu mały emocjonalny wulkan. A jednak istnieje jedna zaskakująco prosta rzecz, która potrafi odmienić codzienną walkę o spokój.
encoded: Kiedy patrzę na malucha, który jeszcze przed chwilą śmiał się na całe mieszkanie, a po chwili już leży na podłodze i krzyczy, widzę w tym coś, czego często nie dostrzegamy w codziennym ferworze: ten mały człowiek naprawdę dopiero uczy się rozumieć, co właściwie czuje. Dlaczego 3-latek tak szybko wpada w złość? Eksperci podkreślają, że tak gwałtowne reakcje są naturalną częścią rozwoju. Dr Paula Levine, psychiatra dziecięcy, w rozmowie z parents.com tłumaczy wprost, że te „wzloty i upadki” nie są złośliwością ani manipulacją, lecz zwyczajnym etapem dojrzewania układu nerwowego. W tym wieku dzieci nie tylko nie potrafią jeszcze regulować emocji, ale nie potrafią ich też nazwać. I tu zaczyna się nasza rola – nie jako strażników dyscypliny, lecz przewodników, którzy pomagają oswoić coś, co dla dorosłych jest oczywiste, a dla dziecka przytłaczające. Dlatego dbałość o regularny sen, powtarzalna rutyna i obserwowanie schematów zachowań to elementy, które mogą okazać się ważniejsze niż jakiekolwiek „sposoby na złość”, które podpowiada internet. Ale nawet one nie wystarczą, jeśli zabraknie jeszcze jednego, z pozoru kontrowersyjnego elementu. Pozwól dziecku… wpaść w złość. To naprawdę działa To zdanie brzmi jak prowokacja, ale wielu specjalistów powtarza je bez wahania: czasem najlepsze, co można zrobić, to pozwolić dziecku wybuchnąć. Bez uciszania, bez przenoszenia na kanapę „bo wstyd”, bez negocjowania pod presją krzyku. Dr Daniel Broughton, pediatra, mówi wprost: maluchy uczą się, które zachowania działają. Jeśli za każdym razem, gdy zaczynają krzyczeć, dostają to, czego chcą, szybko zrozumieją, że krzyk to droga do celu. Oczywiście nie chodzi o to, żeby zostawić dziecko samo sobie w napadzie histerii. Chodzi o zasady: spokojny ton, obecność i konsekwencję. Z doświadczenia wiem, że kiedy przestaję „ratować sytuację”, a po prostu daję dziecku czas na przeżycie emocji, cały dom zaczyna oddychać inaczej. Maluch nie musi walczyć z dorosłym o kontrolę nad sytuacją – dostaje prz…

marudne-dziecko-05beb7d.png
width: 1600
height: 1200

7 zdań, które pomogą odbudować relację z dzieckiem. Naprawią błędy toksycznych rodziców
type: item
date: 2025-11-21T15:51:26.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: błędy wychowawcze
subject: wychowanie dziecka
description: Czasem najmocniej ranią nie czyny, lecz słowa, których zabrakło w odpowiednim momencie. Dobra wiadomość jest taka, że kilka prostych zdań potrafi otworzyć drzwi, które długo wydawały się zamknięte.
encoded: Relacja z dzieckiem to delikatna konstrukcja, która potrzebuje uważności, ale też konsekwencji i zwykłej codziennej troski. W przypadku rodziców, którzy w przeszłości stosowali zachowania dziś uznawane za toksyczne, odbudowanie bliskości jest trudnym, ale możliwym procesem. Dlaczego odbudowanie więzi zaczyna się od słów? Wiele osób dopiero po latach zauważa, że w ich domach emocje były ignorowane, potrzeby bagatelizowane, a rozmowy sprowadzały się do wydawania poleceń. Współczesna wiedza o rozwoju dzieci pokazuje jednak coś bardzo ważnego: nawet jeśli wcześniejsze działania budowały dystans, więź można naprawić. Zmiana nie musi zaczynać się od wielkich gestów czy skomplikowanych technik. Często pierwszym krokiem jest kilka zdań, które pokazują dziecku – młodszemu lub dorosłemu – że naprawdę zostało usłyszane. Te słowa stają się sygnałem, że dotychczasowy schemat można zmienić. 7 zdań, które otwierają rozmowę i budują bezpieczeństwo Poniższe zdania mogą wydawać się proste, ale ich moc wynika z czegoś innego: z intencji, z gotowości do zmiany, z rezygnacji z roli „nieomylnego dorosłego”. To fundament odbudowy zaufania. „Słyszę cię i chcę zrozumieć, co czujesz.” Dzieci słyszą wtedy (często po raz pierwszy), że ich emocje nie są problemem, tylko ważnym komunikatem. To zdanie otwiera przestrzeń do rozmowy. „Masz prawo do swoich uczuć, nawet jeśli są inne niż moje.” W wielu domach panowało przekonanie, że tylko rodzic wie, co dziecko powinno czuć. Te słowa pokazują, że różnice są naturalne, a nie niewłaściwe. „Przepraszam za to, co zrobiłam lub powiedziałam niewłaściwie.” Przeprosiny nie odbierają autorytetu. Przeciwnie – uczą szacunku i odpowiedzialności, a dziecko doświadcza tego, czego wcześniej nie miało szansy poczuć. „Chcę cię wspierać, a nie oceniać.” To zdanie przerywa nawyk krytykowania, porównywania czy komentowania każdego błędu. Pokazuje gotowość do zmiany języka na wspierający. „Możesz mi powiedzieć wszystko, nie musisz bać się mojej reakcji.” Zaproszenie do …

jak-odbudowac-wiez-z-dzieckiem-3c693f6.jpg
width: 1600
height: 1200

10 zachowań toksycznych rodziców, które kiedyś były „normalne”. Dziś wiemy, że krzywdzą dzieci
type: item
date: 2025-11-21T14:27:05.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: błędy wychowawcze
subject: wychowanie dziecka
description: Przez lata wiele zachowań uchodziło za element zwyczajnego wychowania i nikt nie zastanawiał się, co tak naprawdę robią dziecięcej psychice. Dopiero dziś potrafimy nazwać rzeczy, o których wcześniej milczano.
encoded: Jeszcze kilkanaście czy kilkadziesiąt lat temu panowało przekonanie, że dziecko ma po prostu „słuchać dorosłych”. Nie mówiło się o emocjach, potrzebach ani granicach najmłodszych. Wiele stosowanych wtedy metod miało utrzymać porządek i dyscyplinę, jednak z perspektywy współczesnej psychologii coraz wyraźniej widać, że niektóre z nich zostawiały głęboki ślad. Co ważne, większość rodziców działała w dobrej wierze – nie mieli dostępu do wiedzy, jaką mamy dziś. Dlaczego część dawnych metod wychowawczych uznajemy dziś za toksyczne? Z czasem zaczęliśmy zauważać, że dziecko, które uczy się funkcjonować w atmosferze zawstydzania albo ciągłej kontroli, w dorosłym życiu często powtarza podobne schematy. Zaburzona komunikacja, trudności z wyrażaniem emocji czy problemy z poczuciem własnej wartości bardzo często mają korzenie w drobnych, codziennych doświadczeniach. I właśnie dlatego warto przyjrzeć się dawnym nawykom, które kiedyś uchodziły za normę, a dziś wiemy, że były bardziej obciążające, niż komukolwiek się wydawało. 10 rodzicielskich zachowań, które są toksyczne Przez lata wiele z poniższych zachowań funkcjonowało jako neutralne, zwyczajne elementy wychowania. Dopiero świadomość psychologiczna pokazała, jak bardzo wpływały na rozwój dzieci. Uciszanie emocji i niepozwalanie dziecku na płacz. Słowa „nic się nie stało” czy „przestań płakać” miały uspokajać, lecz w praktyce uczyły dziecko ignorowania własnych emocji. Porównywanie do rówieśników. Komentarze typu „inne dzieci potrafią, dlaczego ty nie?” miały motywować, a w rzeczywistości budowały poczucie bycia niewystarczającym. Wyśmiewanie czy zawstydzanie. Żarty z nieśmiałości, wyglądu czy drobnych potknięć mogły wydawać się niewinne, ale w dłuższej perspektywie prowadziły do kompleksów. Karanie ciszą. Odbieranie rozmowy jako forma kary powodowało u dzieci ogromny lęk przed odrzuceniem. Bagatelizowanie trudnych sytuacji. Zrzucanie problemów dziecka na „wymysły” sprawiało, że przestawało ono dzielić się przeżyciami. Kontro…

toksyczni-rodzice-4-7c0556a.jpg
width: 1600
height: 1200

4 zgubne nawyki rodziców. Ich dzieci nie nauczą się radzenia sobie ze złością
type: item
date: 2025-11-20T15:55:20.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: sposoby na złość
subject: wychowanie dziecka
subject: złość u dziecka
description: Zdarza mi się obserwować sytuacje, w których rodzic działa z najlepszych chęci, a mimo to efekt jest odwrotny do zamierzonego. Najbardziej widać to wtedy, gdy w grę wchodzi złość dziecka i reakcje, które mogą tylko utrwalić problem.
encoded: Kiedy rozmawiam z innymi rodzicami, często wraca jeden temat: dlaczego ich dzieci tak trudno uspokoić, kiedy emocje biorą górę. Wszyscy wiemy, jak ciężko zachować spokój, gdy maluch krzyczy, płacze albo rzuca się na podłogę. W takich chwilach człowiek ma ochotę zrobić wszystko, żeby tylko przerwać tę burzę. Problem w tym, że kilka „ratunkowych” zachowań potrafi nie tylko nie pomóc, ale też nauczyć dziecko, że złość to skuteczne narzędzie do osiągania celu. I właśnie te mechanizmy opisuję, bo widzę je na placach zabaw, w sklepach, a nawet u znajomych, którzy później pytają, dlaczego ich dziecko nie potrafi samodzielnie się uspokoić. Ustępowanie dziecku prowadzi do błędnego koła To reakcja, którą znamy wszyscy: dziecko wpada w złość, zaczyna krzyczeć, a my – zrezygnowani – decydujemy się spełnić jego żądanie, żeby tylko szybko zakończyć dramat. Robimy tak, bo mamy poczucie, że ważniejszy jest spokój tu i teraz niż długotrwałe wychowanie. Niestety właśnie wtedy dziecko uczy się, że złość to najskuteczniejsza metoda, by dostać to, czego chce. W efekcie napady złości stają się częstsze, bardziej intensywne i trwają dłużej. Maluch zaczyna traktować je jak stałą strategię działania – skoro raz zadziałało, dlaczego miałoby nie działać dalej. Z czasem dochodzi do sytuacji, w której nawet niewielka frustracja kończy się wybuchem, bo dziecko nie zna innej drogi. Ustępowanie chwilowo ratuje naszą psychiczną równowagę, lecz odbiera najmłodszym szansę, żeby nauczyć się radzenia sobie ze swoimi emocjami. Przekupstwo tylko pogarsza sytuację Drugi nawyk pojawia się równie często: obietnica słodyczy, nowej zabawki czy dodatkowego czasu z tabletem w zamian za natychmiastowe uspokojenie. Sama kiedyś łapałam się na takiej pokusie, zwłaszcza gdy byłam zmęczona i brakowało mi cierpliwości. Tyle że przekupstwo daje dziecku bardzo jasny komunikat: krzyk, histeria, agresja się opłaca. W dłuższej perspektywie prowadzi to do kalkulowania: „jeśli teraz wybuchnę, dostanę coś w zamian”. Zdarza si…

napad-zlosci-a86188b.png
width: 1600
height: 1200

Stawianie dziecka do kąta to barbarzyństwo. „Nigdy nie zrobię tego mojemu synowi”
type: item
date: 2025-11-20T12:59:46.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: kara dla dziecka
subject: wychowanie dziecka
description: Pani Sylwia napisała do naszej redakcji list, w którym opisała scenę, jaka rozegrała się w sali zabaw. To, co zobaczyła, skłoniło ją do szczerego wyznania i refleksji o tym, jak wychowujemy dzieci.
encoded: Pani Sylwia relacjonuje sytuację, którą zaobserwowała w zwykłe popołudnie w sali zabaw. Wszystko wyglądało spokojnie, aż jedna z mam postanowiła – jak pisze autorka – „postawić dziecko do kąta za to, że wylało sok”. Chłopiec miał nie więcej niż cztery lata. „Stał z twarzą do ściany, jakby zrobił coś strasznego” „Stał z twarzą do ściany, skulony, a ja czułam, jak serce mi się łamie” – opowiada w swoim liście. Metoda „stawiania do kąta” od lat budzi emocje. Jeszcze do niedawna uznawano ją za łagodniejszą wersję kary, inną od krzyku i kar cielesnych, więc teoretycznie „bezpieczną”. Jednak coraz więcej psychologów podkreśla, że dla małego dziecka to upokarzające i niezrozumiałe doświadczenie. Ono nie łączy swoich zachowań z narzuconą karą, za to odczuwa wstyd i odrzucenie. „Czego uczą się nasze dzieci, kiedy dajemy im karę izolacji? Kara izolacyjna uczy: 'Kiedy zrobisz coś, czego nie lubię, odrzucę cię'. Uczy dzieci, że kiedy mają trudności, nie chcemy być w ich pobliżu, dopóki nie będą zachowywać się w sposób, który nam odpowiada. Psychologowie nazywają to 'warunkową pozytywną uwagą'” − pisze ekspert ds. rodzicielstwa dr Justin Coulson na łamach Insitute for Family Studies. Kara nie uczy, tylko rani W liście naszej poruszonej czytelniczki czytamy dalej: „Matka stała obok, patrzyła w telefon, a jej synek próbował odwrócić się choć na chwilę. Płakał bezgłośnie. Wtedy pomyślałam: nigdy nie zrobię tego mojemu synowi”. Autorka listu zaznacza, że nie ocenia innych rodziców, lecz ta jedna scena stała się dla niej przełomowa. „Wiem, jak trudno opanować złość. Sama mam temperament. Ale kiedy zobaczyłam jego twarz, zrozumiałam, że kara wstydu nie ma sensu” – pisze. Eksperci podkreślają, że małe dzieci nie uczą się w stresie. Wyrzuty, groźby i stawianie w kącie mogą przynieść odwrotny efekt – zamiast refleksji pojawia się poczucie bycia gorszym. A to prosta droga do utrwalania w dziecku lęku i niepewności. „Stawiając dzieci w kącie, sprawiamy, że czują się bezwartościowe, poniewa…

stawianie-do-kata-73e0361.png
width: 1600
height: 1200

Przez ten 1 drażniący nawyk hamują rozwój dzieci. Większość rodziców robi to nagminnie
type: item
date: 2025-11-18T16:04:15.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Rozwój dziecka
subject: Małe dziecko
subject: rozwój dziecka
subject: rozwój mowy dziecka
subject: wychowanie dziecka
description: Jedna z najczęstszych codziennych czynności potrafi realnie zatrzymać rozwój dziecka, choć wielu rodziców nawet tego nie zauważa.
encoded: Od lat obserwuję rodziców na placach zabaw, w parkach, przy stole i w komunikacji miejskiej. Widzę, jak coraz częściej w jednej ręce trzymają dziecko, a w drugiej telefon. I nie piszę tego z pozycji osoby, która nigdy tak nie zrobiła. Sama łapałam się na tym, że niby jestem obecna przy dziecku, jednak myślami wędruję gdzie indziej – tam, gdzie pojawia się kolejna wiadomość, powiadomienie albo krótki filmik. Dlaczego ten nawyk psuje codzienny kontakt z dzieckiem Z czasem zaczęłam zauważać, że to niewinne z pozoru zerkanie w ekran ma dużo większe znaczenie, niż nam się wydaje. Nie chodzi tylko o to, że dziecko traci kontakt wzrokowy z rodzicem. Problem w tym, że gdy rodzic mentalnie odpływa, dziecko traci coś znacznie ważniejszego – okazję do rozmowy, wymiany spojrzeń, spontanicznych reakcji. Właśnie w takich krótkich momentach najmłodsi najszybciej uczą się języka i komunikacji. Badania amerykańskich naukowców przytaczane przez portal parents.com pokazały jeszcze więcej. Kiedy rodzic przerywa kontakt z dzieckiem z powodu telefonu, natężenie komunikacji werbalnej spada nawet o jedną piątą, a niewerbalnej prawie o połowę. To ogromny ubytek. Bez tych sygnałów maluch traci bogate źródło informacji o emocjach, intonacji, rytmie zdania, mimice i dynamice rozmowy. Jak technologia zakłóca rozwój komunikacyjny najmłodszych Nie odkryję Ameryki, kiedy napiszę, że dzieci uczą się poprzez relacje i obserwację. To właśnie z nas czytają emocje, reagują na ton głosu, przejmują rytm rozmowy, od rodziców uczą się nowych słów. Niby proste, jednak wymaga zaangażowania, którego nie da się podzielić pomiędzy dziecko i ekran. Gdy czytałam o przerywaniu kontaktu z dzieckiem z winy urządzeń mobilnych, poczułam lekkie ukłucie wstydu. W końcu każdy z nas miał momenty, gdy telefon stawał się ważniejszy niż rozmowa o tym, co dziecko właśnie narysowało albo że kropla deszczu spadła na liść. A to właśnie z pozoru banalne dialogi budują u dzieci fundament języka. Naukowcy podkreślają, że najbardzie…

ignorowanie-dziecka-94d3001.png
width: 1600
height: 1200

1 błąd toksycznych rodziców rani na całe życie. Te dzieci nigdy nie zbudują zdrowego związku
type: item
date: 2025-11-18T14:50:13.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: błędy wychowawcze
subject: wychowanie dziecka
description: Czasem dorosłe życie ujawnia rany, których nie pamiętamy z dzieciństwa, ale które wciąż kierują naszymi wyborami. Niestety, jeden poważny rodzicielski błąd potrafi wpłynąć na całą przyszłość człowieka.
encoded: Z biegiem lat zauważyłam, że wiele osób nosi w sobie tę samą historię: trudność w zaufaniu, lęk przed bliskością, odsuwanie od siebie ludzi, zanim oni zdążą zrobić to samo. Gdy zaczęłam zgłębiać temat stylów przywiązania, zrozumiałam, że unikający styl przywiązania często rodzi się w dzieciństwie – zanim dziecko nauczy się mówić, a nawet zanim zacznie w pełni rozumieć świat wokół siebie. Unikający styl przywiązania zaczyna się bardzo wcześnie Unikający styl przywiązania nie powstaje znikąd. Dziecko, które próbuje przyciągnąć uwagę rodzica, ale spotyka się z chłodem, dystansem albo niespójnością, stopniowo uczy się jednej rzeczy: emocje nie są mile widziane. Kiedy opiekun nie reaguje na płacz, ignoruje sygnały, unika rozmów o uczuciach lub stosuje nadmierną krytykę, dziecko zaczyna zamykać się w sobie. Przestaje prosić o bliskość, bo intuicyjnie wyczuwa, że nie dostanie jej wtedy, kiedy naprawdę jej potrzebuje. Ten proces jest cichy, powolny i często zupełnie niezauważalny – nawet dla samych rodziców. A jednak zostawia ślad, który potrafi towarzyszyć człowiekowi przez całe życie. Toksyczny błąd rodziców, który niszczy relacje już w dzieciństwie Ten jeden błąd – emocjonalna niedostępność rodzica – sprawia, że dziecko przyjmuje strategię przetrwania polegającą na odłączaniu się od własnych emocji. Można mówić o traumie, o zaniedbaniu, o braku wsparcia – wszystko to w praktyce prowadzi do tego samego: dziecko czuje, że jego wewnętrzny świat nie jest ważny. Gdy rodzic nie zauważa przeżyć dziecka albo reaguje jedynie wtedy, gdy pojawia się zachowanie problemowe, młody człowiek uczy się, że okazywanie emocji nie ma sensu. Uczy się też, że bliskość jest ryzykiem, a inni ludzie nie zapewnią mu bezpieczeństwa. Taki dorosły później wycofuje się z relacji, nie dopuszcza nikogo zbyt blisko, a uczucia trzyma na dystans – często nawet przed samym sobą. W pracy, w przyjaźniach, w związkach… w każdym z tych miejsc osoby z unikającym stylem przywiązania mają wrażenie, że muszą radzić…

blad-toksycznych-rodzicow-dfbbbdb.png
width: 1600
height: 1200

Millenialsi to pokolenie kanapkowe. „Jako rodzice mamy przegwizdane”
type: item
date: 2025-11-17T14:31:11.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: rodzicielstwo
subject: wychowanie dziecka
description: W naszym pokoleniu dorosłość ma zmęczoną twarz. Ale widać też na niej siłę, jakiej nie miało żadne pokolenie przed nami.
encoded: Nie bez powodu socjologowie nazwali nas „pokoleniem kanapkowym”. Jesteśmy ściśnięci między dwiema rzeczywistościami – z jednej strony nasze dzieci, które potrzebują codziennego wsparcia emocjonalnego, cierpliwości i obecności (a my zdajemy sobie z tego sprawę), a z drugiej rodzice, którzy coraz częściej wymagają pomocy w zrozumieniu świata, którego tempo dawno ich przerosło. Wychowujemy, tłumaczymy, tłumaczymy się, doradzamy. Wychowujemy dzieci, opiekujemy się rodzicami i spłacamy kredyty Kiedy słyszę, że millenialsi mają łatwiej niż poprzednie pokolenia, chce mi się śmiać. Mamy dzieci, które wymagają od nas bycia „uważnymi rodzicami”, którzy nie krzyczą, nie zawstydzają i uczą empatii. Mamy rodziców, którym trzeba tłumaczyć, jak działa bankowość elektroniczna, jak kupić bilety online i dlaczego wnuki mają ban na słodycze i nie wolno stawiać ich do kąta. Mamy też kredyty, pracę na pełen etat, często zdalną, która sprawia, że dom przestaje być domem – staje się biurem, szkołą i punktem obsługi rodziny. To wszystko dzieje się w jednym czasie, w jednym życiu. Nie da się nacisnąć pauzy. Jesteśmy pokoleniem, które zbyt często słyszy, że ma „za dobrze”, a w rzeczywistości uczy się balansować między troską o innych a próbą zachowania resztek siebie. W jednym momencie jesteśmy rodzicami i dziećmi swoich rodziców Ostatnio trafiłam na TikToka, na którym kobieta w moim wieku mówiła: „Wychowuję dwa pokolenia jednocześnie”. Trafiło mnie to prosto w serce, bo sama czuję, że jestem w tym samym miejscu. To nie jest kwestia braku wdzięczności. Kochamy nasze dzieci, troszczymy się o rodziców. Ale bycie pomiędzy tymi dwiema sferami bywa wyczerpujące. Zwłaszcza wtedy, gdy rodzice wciąż postrzegają nas jak nastolatków, a dzieci oczekują, że będziemy dla nich wzorem nowoczesności, cierpliwości i siły. Czasami myślę, że millenialsi to pierwsze pokolenie, które naprawdę świadomie próbuje przerwać błędne koło – wychować dzieci inaczej niż sami byli wychowywani. Przepraszamy nasze dzieci, ni…

millenialsi-c865065.jpg
width: 1600
height: 1200

To najgorszy nawyk toksycznych rodziców. Dziecko od razu zapada się w sobie
type: item
date: 2025-11-17T12:29:37.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: błędy rodzicielskie
subject: wychowanie dziecka
description: Nie chodzi o bicie ani o kary. Ten nawyk jest znacznie bardziej podstępny, a jego skutki dzieci niosą w sobie przez całą dorosłość.
encoded: Pamiętam rozmowę z dorosłą już kobietą, która przez całe dzieciństwo słyszała od matki: „Zawsze mnie denerwujesz”. Wtedy nie rozumiała, dlaczego każdy jej gest wywołuje złość u dorosłych. Dziś wie, że to nie była jej wina, tylko emocjonalna niedojrzałość rodzica, który nie potrafił oddzielić swoich uczuć od zachowania dziecka. Gdy rodzic mówi: „Zawsze przez ciebie czuję się źle” To jeden z najbardziej toksycznych wzorców – przekonanie, że dziecko odpowiada za emocje dorosłych. Kiedy słyszy, że swoim zachowaniem „psuje nastrój”, „zawstydza rodzinę” albo „sprawia, że wszyscy się źle czują”, zaczyna wierzyć, że samo jego istnienie jest ciężarem. Uczy się chować emocje, milknąć, nie wychylać. Zamiast rozwijać w sobie empatię, uczy się poczucia winy. Takie komunikaty są szczególnie niebezpieczne, bo ukrywają się pod płaszczykiem „dobrego wychowania”. Wielu rodziców powtarza te słowa, nie zdając sobie sprawy, że w tym samym momencie odbierają dziecku poczucie bezpieczeństwa i prawo do bycia sobą. Toksyczna lojalność – dziecko, które bierze winę na siebie Dziecko, które dorasta w poczuciu, że odpowiada za emocje rodzica, bardzo szybko zaczyna przepraszać za wszystko. Przeprasza za łzy, za śmiech, za hałas, za swoje potrzeby. Wchodzi w dorosłość z wewnętrznym przekonaniem, że musi „naprawiać” innych, że jego zadaniem jest uspokajać emocje otoczenia. To właśnie toksyczna lojalność – niewidzialny obowiązek noszony przez lata. W dorosłym życiu takie osoby często stają się nadmiernie wyrozumiałe, ciche, zgodne. Boją się konfliktów, a gdy ktoś okazuje niezadowolenie, natychmiast biorą to do siebie. I choć z pozoru wydają się „łatwe” w relacjach, wewnątrz przeżywają ogromne napięcie. Bo nauczyły się, że tylko wtedy, gdy inni są spokojni i zadowoleni, one zasługują na miłość. Ten schemat jest trudny do przełamania, bo tkwi bardzo głęboko. Ale rozpoznanie go to pierwszy krok. Czasem wystarczy, że dorosłe już dziecko usłyszy: „To nie ty byłaś problemem, tylko to, jak z tobą rozmawia…

toksyczni-rodzice-3-a980a05.jpg
width: 1600
height: 1200

Te dzieci rozwijają się najlepiej i rosną bezpiecznie. Ich rodzice wprowadzili 5 domowych zasad
type: item
date: 2025-11-14T15:32:43.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: obowiązki domowe
subject: wychowanie dziecka
description: To zaskakujące, ale wystarczy kilka prostych reguł, żeby w domu zapanował spokój, a dzieci rozkwitały. Nie chodzi o surowe nakazy, lecz o mądre zasady, które budują bezpieczeństwo i pewność siebie najmłodszych.
encoded: Od lat obserwuję, że to nie liczba zabawek, nowoczesne gadżety ani zajęcia dodatkowe decydują o tym, jak rozwija się dziecko. Największe znaczenie mają warunki, w jakich dorasta na co dzień – to, jak rodzice reagują, jak rozmawiają, jak wyznaczają granice. W domu, w którym panuje spokój i jasne reguły, dzieci czują się pewnie, wiedzą, czego się spodziewać, i potrafią same ocenić, co jest dobre, a co nie. Nie chodzi o rygor ani o wychowanie w duchu „bo tak trzeba”. Zasady mają pomagać, a nie ograniczać. Są jak drogowskazy – pokazują kierunek, ale nie odbierają wolności. Dlatego psychologowie podkreślają, że każde dziecko potrzebuje ich tylko tyle, żeby czuć się bezpieczne, a nie przytłoczone. Oto pięć podstawowych grup zasad, które warto wprowadzić w każdym domu − potrafią zmienić codzienność nie tylko dzieci, lecz także rodziców. 1. Zasady dotyczące bezpieczeństwa – fundament spokoju Bezpieczeństwo zaczyna się od przewidywalności. Dziecko, które wie, co mu wolno, a czego nie, nie musi zgadywać, jak zareaguje rodzic. Takie poczucie stabilności daje spokój i zaufanie. W naszym domu przyjęliśmy kilka prostych zasad: nie wspinamy się na meble i nie biegamy po schodach, mówimy o swoich emocjach, zamiast krzyczeć lub trzaskać drzwiami, nie używamy obraźliwych słów, prosimy o pomoc, gdy czujemy się przestraszeni lub niepewni, dbamy o siebie nawzajem – nikt nie wyśmiewa, nie szturcha, nie lekceważy drugiej osoby. Takie reguły uczą dzieci nie tylko dbałości o ciało, lecz także o emocje. Bo prawdziwe bezpieczeństwo to świadomość, że nawet jeśli się potkniemy, ktoś poda nam rękę, zamiast krzyczeć. 2. Zasady dotyczące moralności – uczymy dobra na co dzień Moralność nie rodzi się z zakazów, lecz z doświadczenia. Dzieci uczą się poprzez obserwację – widzą, jak dorośli reagują na błędy, jak traktują innych i jak mówią o prawdzie. W naszym domu uczymy, że szczerość i odpowiedzialność są ważniejsze niż perfekcja. Przykładowe zasady, które stosujemy: mów prawdę, nawet jeśli boisz się…

rodzina-860bd82.jpg
width: 1600
height: 1200

7 sposobów, by skutecznie przeprosić dziecko. Tak zbudujesz jego inteligencję emocjonalną
type: item
date: 2025-11-14T12:32:13.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: wychowanie dziecka
subject: złość na dziecko
description: Zdarzyło mi się podnieść głos na dziecko, a potem długo myśleć, czy powinnam je przeprosić. W końcu zrozumiałam, że szczere „przepraszam” nie odbiera autorytetu – przeciwnie, buduje między nami zaufanie.
encoded: Z perspektywy dorosłych często wydaje się, że przeprosiny wobec dziecka to znak słabości. Sama kiedyś myślałam, że jeśli powiem „przepraszam”, stracę w oczach syna i przestanie mnie słuchać. Ale z czasem zauważyłam, że dziecko, które widzi, jak dorosły potrafi wziąć odpowiedzialność za swoje słowa i czyny, staje się bardziej empatyczne. Dlaczego rodzicom tak trudno przyznać się do błędu Psycholożka dr Tovah P. Klein w rozmowie z parents.com podkreśla, że rodzice często mylą przeprosiny z utratą kontroli. Boją się, że przyznając się do błędu, osłabią swój autorytet. Tymczasem to właśnie taki gest uczy dziecko odwagi emocjonalnej – pokazuje, że każdy ma prawo do błędu, ale też obowiązek, by go naprawić. Przeprosiny nie są słabością. Są komunikatem: „Zauważyłam, że cię zraniłam, i chcę to naprawić”. To najlepsza lekcja emocjonalnej dojrzałości, jaką możemy przekazać dziecku – nie słowami, ale przykładem. 7 elementów skutecznych przeprosin wobec dziecka Przepraszanie dziecka to nie tylko jedno słowo. To proces, który uczy uważności, empatii i odpowiedzialności. Oto siedem elementów, które sprawiają, że „przepraszam” naprawdę działa: Rozpoznaj zranione uczucia dziecka Zanim powiesz „przepraszam”, zatrzymaj się i nazwij emocje dziecka. Możesz powiedzieć: „Widzę, że jesteś smutny, bo krzyknęłam”. To pierwszy krok do zrozumienia, że jego emocje są ważne. Przyjmij odpowiedzialność za to, co zrobiłaś Unikaj tłumaczeń typu „bo mnie zdenerwowałeś”. Wystarczy: „Nie powinnam była tak zareagować”. To daje dziecku poczucie bezpieczeństwa – wie, że to dorosły odpowiada za sytuację. Wyjaśnij, dlaczego tak się stało Jeśli dziecko zrozumie kontekst, łatwiej mu przebaczyć. Powiedz spokojnie: „Byłam bardzo zmęczona, ale to nie usprawiedliwia mojego krzyku”. Dziecko uczy się wtedy, że emocje można kontrolować, nawet gdy jest trudno. Pokaż, że to się nie powtórzy Dziecko potrzebuje wiedzieć, że jego granice są bezpieczne. Warto dodać: „Postaram się następnym razem wziąć głęboki oddech, zan…

jak-przeprosic-dziecko-1a7bd8a.jpg
width: 1600
height: 1200

Wystawili brudne pieluchy na korytarz. Zrobiłam jedną rzecz – i opadły im szczęki
type: item
date: 2025-08-16T09:06:38.000Z
creator: Maria Kaczyńska-Żandarowska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: emocje
subject: rodzice
subject: wychowanie dziecka
description: Na zamkniętym osiedlu wybuchła afera o brudne pieluchy. „Rozumiem dramy o parkowanie czy hałaśliwe imprezy. Ale tu mnie zagotowało” – pisze Maja, autorka listu do naszej redakcji. Dzięki niej w bloku pojawiła się nietypowa kartka.
encoded: To nie był blok z PRL-u „Nie mieszkam w żadnym molochu z lat 80. Mam 39 lat i z 14-letnim synem wynajmuję mieszkanie na zamkniętym osiedlu oddanym trzy lata temu. Monitoring, wideodomofony, grupka na Facebooku i aplikacja do zgłaszania usterek – pełna nowoczesność” – pisze Maja. Tym bardziej zaskoczyła ją wiadomość, która pojawiła się na sąsiedzkiej grupie. Ktoś wrzucił zdjęcie brudnych pieluch zapakowanych w worek i podpis: „Serio? Tak teraz wygląda nasze osiedle?”. W komentarzach zawrzało. Jedni wieszali psy na „brudasach z parteru”, inni chcieli dzwonić po administrację. Padały teksty o „braku kultury” i „syfie jak na dzikim zachodzie”. A Maję zatkało. Afera o śmieci. „Mam dziecko. Mam oczy. I serce” „Nie zrozumcie mnie źle – wiem, że wystawianie śmieci na korytarz to nie jest najlepszy pomysł. Ale zamiast się oburzyć, pomyślałam o tych ludziach po drugiej stronie drzwi. O tej matce albo ojcu, którzy od tygodni są niewyspani, których dzieci płaczą w nocy, a oni próbują przeżyć dzień bez załamania nerwowego” – pisze Maja. Przyznaje, że jej syn ma 14 lat i pieluchy to dla niej dawno zamknięty rozdział. „Ale dobrze pamiętam, jak to było. Jak człowiek chodził w piżamie do południa i nie pamiętał, kiedy ostatni raz pił kawę. Widzę te matki z oczami jak pięciozłotówki, ojców z nosidełkiem, którzy nie wiedzą, gdzie zaparkowali auto. Widzę ich w windzie, w sklepie, na spacerze z psem – zmęczonych, czasem zrezygnowanych. I jak człowiek, pomyślałam: może zapomnieli? Może naprawdę nie dali rady”. Więc zrobiła coś banalnego. Wzięła worek z korytarza i zaniosła go do śmietnika. „To trwało trzydzieści sekund. Ale wystarczyło, żeby nie rozkręcać kolejnej wojenki na osiedlu” – dodaje. Dzień później – czekała na nią kartka Następnego dnia na tablicy w klatce pojawiła się ręcznie napisana kartka: „Sąsiedzi! Dziękujemy za wyniesienie śmieci. I przepraszamy – naprawdę zapomnieliśmy. Obiecujemy poprawę”. Maja nie wytrzymała i napisała w komentarzu, jak to wyglądało naprawdę. Że zamia…

smieci-z-pieluchami-292365d.jpg
width: 1200
height: 900

Tych 6 rzeczy nie zrobi wypoczęty rodzic. Nr 2 świadczy o totalnym wypaleniu
type: item
date: 2025-06-30T10:05:08.000Z
creator: Maria Kaczyńska-Żandarowska
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: macierzyństwo
subject: tacierzyństwo
subject: wychowanie dziecka
subject: zmęczenie
description: Wybuchasz, gdy dziecko znów nie chce założyć butów? Myślisz tylko o tym, jak przetrwać dzień? To mogą być objawy wypalenia rodzicielskiego. Poznaj 6 sygnałów, których nie warto ignorować.
encoded: Rodzicielstwo to nie sprint, to triathlon, a Twój „trener” oczekuje, że będziesz robić wszystko naraz. Masz łączyć pracę, obowiązki domowe, a przy tym tworzyć magiczne chwile dla dzieci i budować najfajniejsze budowle z klocków. Dajesz z siebie wszystko, aż w końcu zapominasz o sobie. Bo w tym wyścigu łatwo przekroczyć własne granice. Wypalony rodzic to nie mit, a Ty możesz być jednym z nich. Sprawdź, czy te sygnały nie dotyczą także Ciebie. 1. Krzyk z byle powodu Nagle zmęczenie sprawia, że drobne rzeczy bardzo irytują, a taki stan trwa dłużej niż kilka dni. Każdy rozlany sok i kolejne „mamo” lub „tato” może was wyprowadzić z równowagi. Jeśli często zdarza się, że złościcie się z byle powodu, warto się nad tym zastanowić i poszukać pomocy. Poproście o wsparcie partnera, dziadków lub specjalistę. 2. Czuje złość na swoje dziecko To trudne, ale prawdziwe. Wypalony rodzic może odczuwać niechęć, a nawet złość do własnego dziecka – za to, że ciągle czegoś chce, że nie śpi, że płacze. To nie „zły rodzic”, to przemęczony człowiek, który potrzebuje skupić się na sobie. Ten punkt to sygnał alarmowy, którego nie wolno ignorować. 3. Zapomina o sobie Nie je, nie pije, nie odpoczywa, kiedy jego organizm o to prosi. A może nawet zapomina, kiedy ostatnio wziął prysznic. Wypoczęty rodzic wie, że musi zadbać o siebie, żeby mieć siłę dla innych. Przemęczony funkcjonuje w trybie „przetrwania”, a odpoczynek często traktuje jak nagrodę za „ogarnięte” mieszkanie i kolejne odhaczone obowiązki. Kiedy w końcu usiądzie i może się zrelaksować, czuje wyrzuty sumienia. 4. Rezygnuje z przyjemności „Nie mam teraz czasu na książkę, serial ani kąpiel… zrobię to później” — myślisz. Ale „później” nigdy nie nadchodzi, bo obowiązki wciąż wydają się ważniejsze. Przemęczenie powoli odbiera apetyt na życie, a sama myśl o kolejnym tygodniu wywołuje ucisk w brzuchu jak przed ustnym egzaminem. 5. Porównuje się z innymi i zawsze przegrywa Zamiast docenić własne wysiłki, porównuje się do innych rodziców: „Inni…

AdobeStock425737113-e8c3f7a.jpeg
width: 5148
height: 2896