HIT Netflixa obowiązkowy dla wszystkich kobiet. Bo matka dla dziecka przetrwa wszystko
Dodajcie „Sprzątaczkę” na listę seriali do obejrzenia. Produkcja Netflixa o sile i porażkach w macierzyństwie wzruszyła już tysiące widzów. To obowiązkowy seans dla kobiet, które wątpią w swoją siłę.
Jeśli szukasz inspiracji lub po prostu dobrej historii, „Sprzątaczka” to idealny pomysł na wieczorny seans. 10-odcinkowy dramat Netflixa pokazuje, jak daleko może posunąć się matka, by zapewnić dziecku lepsze życie. Netflix zekranizował bestsellerową autobiografię Stephanie Land. Główne rolę zagrały świetna Margaret Qualley i jej matka Andy MacDowell. „Sprzątaczka” walczy o siebie i dziecko. Serial o niewyobrażalnej sile matki Serial opowiada historię Alex i jej córeczki. W rolę głównej bohaterki wcieliła się znakomita Margaret Qualley. Od pierwszych sekund historia wciska w kanapę. Alex ucieka z toksycznego związku, by chronić swoją dwuletnią córkę Maddy. Przemocowa relacja to nie jedyny problem głównej bohaterki. Bez wsparcia finansowego, z ograniczonymi perspektywami, Alex podejmuje pracę jako sprzątaczka. W serialu młoda kobieta walczy z przeciwnościami losu, biurokracją i własnymi słabościami. To opowieść o determinacji, miłości i niewyobrażalnej sile, która kryje się w kobietach. Serial „Sprzątaczka”: potężna dawka emocji plus świetne aktorstwo Serial w wyjątkowy sposób ukazuje realia życia osób zmagających się z ubóstwem, przemocą domową i systemem pomocy społecznej. Każdy odcinek to wybuchowa mieszanka emocji. Margaret Qualley zachwyca w roli Alex, a jej relacja z Maddy jest tak naturalna, że nie sposób oderwać się od ekranu. Andy MacDowell, prywatnie matka Qualley, wciela się w jej ekscentryczną, lecz problematyczną rodzicielkę. Kobiety mają moc. Serial „Sprzątaczka” to przesłanie dla matek, które w siebie wątpią Historia młodej matki przypomina, że nawet w najcięższych chwilach warto walczyć o lepsze jutro. „Sprzątaczka” to przede wszystkim obowiązkowa pozycja dla kobiet, które czują się przytłoczone codziennymi wyzwaniami. Serial pokazuje, że siła i determinacja mogą pomóc pokonać nawet najtrudniejsze przeszkody. To również ważna lekcja dla wszystkich, którzy chcą lepiej zrozumieć, z czym muszą mierzyć się osoby w trudnej sytuacji życiowej. Serial "Sprzątaczka" to więcej niż tylko dramatyczna opowieść. To przypomnienie, że każda kobieta – matka, córka, przyjaciółka – może znaleźć w sobie ogromną siłę. Nawet gdy wydaje się, że wszystko jest stracone, warto wierzyć w siebie i walczyć o dobrą przyszłość. Źródło: Netflix Piszemy też o: Świąteczny hit Netflixa dla dzieci. Na taki film czekały całe rodziny Sylwia Bomba przyznała, co robi z 800 plus. Wielu może jej pozazdrościć Pela o pierwszych świętach bez Kaczorowskiej. Para musiała podzielić się córkami
Olga Kalicka krytykuje chodzenie z dzieckiem na smyczy. „Czemu ma to służyć?”
Olga Kalicka, w przeciwieństwie do wielu gwiazd show-biznesu, nie jest fanką prowadzenia dzieci na smyczy. Jej zdaniem, żeby dziecko nauczyło się dobrze chodzić, powinno się najpierw parę razy przewrócić.
W jednym z ostatnich wywiadów Olga Kalicka opowiedziała, jak wychowuje swoje dziecko, 2-letniego Aleksa. Młoda mama podkreślała, że nie rozumie trendu na prowadzenie dzieci na smyczy. Przypomnijmy, że awantura o smycz wybuchła nie tak dawno u Doroty Zawadzkiej. Olga Kalicka nie chce iść tropem Joanny Krupy Aktorka przyznała, że dostała od jednej z koleżanek smycz, która miała ułatwić naukę chodzenia. I choć dziecko często się przewracało i miało problemy, aby zachować równowagę, aktorka szybko zrozumiała, że nie będzie używać prezentu. „Raz podjęłam próbę założenia mu smyczy, ale nie czułam tego klimatu i czemu ma to służyć. Jestem zdania, że dziecko ileś razy musi się przewrócić, żeby nauczyło się dobrze chodzić” – mówiła aktorka w rozmowie z Plotkiem. Olga Kalicka nie ukrywa, że choć bardzo chce zapewnić synkowi więcej swobody, czasem przeżywa stresujące chwile: „Jest teraz taki trudny moment, bo Aleksio nie chce spacerować za rączkę i chciałby biegać i eksplorować. Wiele razy się zdarzyło tak, że miałam serce na ramieniu. Nie wiedziałam, czy mój krzyk: »STÓJ!« przed pasami był wystarczająco głośny i przeraźliwy, aby się zatrzymał, bo sytuacje są różne”. Ma jednak dużo szczęścia, bo – jak sama przyznała – z każdym dniem Aleks rozumie coraz więcej. Nie wszyscy jednak podzielają zdanie Olgi Kalickiej. Ostatnio głośno było o Joannie Krupie, która pokazała na swoim profilu na Instagramie, jak prowadzi dziecko na kontrowersyjnych szelkach. Po tym, jak na modelkę spadła fala krytyki, odpowiedziała, że będzie wychowywała swoją córeczkę tak, jak chce. View Burdaffi on the source website A wy jesteście za smyczą dla dzieci czy przeciw niej? Zobacz też: Katarzyna Błażejewska-Stuhr narzeka na ciążę: „To koszmarne wspomnienie!” ​​​Magdalena Stępień ogranicza Jakubowi Rzeźniczakowi kontakty z dzieckiem! „Każde jego przyjście powodowało żal” „Karmię syna jak ptak”. Mama z TikToka wywołała prawdziwą burzę!
To jedna z najważniejszych metod wychowawczych: znasz ją, ale dlaczego jej nie używasz?
W polskich domach dzieci bardzo mało pomagają w domowych obowiązkach. To nie dobrze − mówi psycholog Maria Rotkiel. Zobacz okiem specjalisty, dlaczego tak ważne jest od małego włączanie dziecka w sprzątanie.
Rodzina to gra zespołowa, jeden za wszystkich, wszyscy za jednego. Także w takich uciążliwych, codziennych drobiazgach jak sprzątanie. W końcu samo się nie zrobi. Warto, aby każdy, mama, tata, ale i dzieci, dołożyli swoją cegiełkę do utrzymania porządku. Jednak badania pokazują, że raczej tak nie jest. Tylko 12 proc. dzieci pomaga w domu Z ankiety przeprowadzonej na zlecenie marki Indesit wynika, że tylko 12 proc. dzieci regularnie pomaga w obowiązkach domowych. Większość nie jest uczona systematycznego zaangażowania. 55 proc. ankietowanych rodziców deklaruje, że ich dzieci pomagają w obowiązkach domowych „czasami” − wynika z raportu „Podział obowiązków w polskich gospodarstwach domowych”. A w jakich sytuacjach dzieci pomagają rodzicom? W ponad połowie przypadków „zawsze, gdy rodzice o to poproszą”. 26 proc. badanych angażuje dzieci po skończeniu ich innych obowiązków np. szkolnych, a 22 proc. pozwala zdecydować dzieciom. Obowiązki domowe: róbmy to częściej z dziećmi „W polskich rodzinach zaangażowanie dzieci w codzienne obowiązki jest zbyt małe” − komentuje wyniki badań psycholog i terapeutka rodzinna Maria Rotkiel. Jej zdaniem regularna pomoc dzieci w domowych pracach to jedna z najważniejszych metod wychowawczych. Psycholog tłumaczy, że nie włączając malucha w systematyczną pomoc w sprzątaniu, uczymy je, że inni zajmują się domem i rodzinnymi obowiązkami. A to powoduje, że dziecko: zwalnia się z poczucia odpowiedzialności za rodzinne życie, rozleniwia, wyklucza z domowej codzienności. Przedszkolak musi mieć zadanie „Każde dziecko już od wieku przedszkolnego powinno mieć swoje domowe zadania” − powiedziała psycholog. Oczywiście obowiązki muszą być dopasowane do wieku malucha, dlatego warto zacząć od: uczenia dzieci sprzątania zabawek, obowiązki nie powinny być zbyt trudne do wykonania, zabierać zbyt wiele czasu. Wraz z wiekiem powinnaś włączać dziecko w pomoc przy: sprzątaniu mieszkania, nakrywaniu do stołu przed posiłkiem, prostych domowych czynnościach. „Ważne jest to, aby dziecko od początku uczyło się tego, że zajmowanie się domem to przyjemność i wspólna odpowiedzialność” − podkreśliła Rotkiel. Dlatego warto zadbać o miłą atmosferę podczas takiej pracy, malutką nagrodę dla dziecka za wykonanie swoich obowiązków i pamiętać o pochwale − radzi psycholog. View Burdaffi on the source website Czym skorupka za młodu... Reguły, jakie panują w twoim domu wpływają też na charakter dziecka. Od tego zależy, jak będzie w dorosłym życiu budowało i pielęgnowało relacje z bliskimi osobami, jaki będzie miało stosunek do pracy i jakości jej wykonywania. Włączając dziecko w domowe obowiązki, uczysz je: odpowiedzialności za rodzinę, dobrej organizacji czasu, planowania, współdziałania, empatii, sumienności, słowności, konsekwencji, pracowitości, czystości. „Jeżeli chcemy wychować dziecko na osobę godną zaufania, pomocną, odpowiedzialną, doceniająca pracę innych, dbającą o bliskie osoby i potrafiąca dawać im wsparcie to włączajmy dzieci w domowe obowiązki” − apeluje psycholog Maria Rotkiel. Bez mycia naczyń nie ma sukcesu Angażujmy nasze dzieci do codziennych zadań. Może to być świetna inwestycja w ich przyszłość. Kilka tygodni temu pisałyśmy w mamotoja.pl o badaniach mówiących o tym, jakie cechy dziecka świadczą o tym, czy odniesie w życiu dorosłym sukces. Okazuje się, że dowodem na to jest nawet zmywanie naczyń przez malucha. To jak traktuje swoje zadania domowe, przekłada się na sposób myślenia o świecie. Za poczuciem „mam pracę do zrobienia" idzie przekonanie, że każdy z członków rodziny (zespołu) musi wnieść swój wkład, aby ona dobrze funkcjonowała. Dlatego nie oszczędzajmy naszych maluchów i dawajmy im trochę pracy! Źródło: mat. prasowe
Dlaczego chłopcy są bardziej ekspresyjni seksualnie? [WIDEO]
U chłopców ekspresja seksualna jest akceptowana, a nawet wspierana, zaś od dziewczynek oczekuje się większego jej hamowania – wyjaśnia psycholog i seksuolog kliniczny dr Agnieszka Izdebska. W naszym filmie ekspert tłumaczy, jak poprzez wychowywanie dzieci kształtujemy ich postawy seksualne.
Temat seksualności dzieci był jednym z przedmiotów dyskusji 11. Ogólnopolskiej Konferencji "Ostrożnie dziecko! Profilaktyka krzywdzenia małych dzieci" zorganizowanej w czerwcu przez Fundację Dajemy Dzieciom Siłę oraz Zakład Zdrowia Publicznego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Czy chłopcy są bardziej ekspresyjni? Zdaniem seksuolog, różnice w ekspresji seksualnej między chłopcami a dziewczynkami mogą wynikać z odmiennych wzorców socjalizacyjnych. "Od wczesnego dzieciństwa u dziewczynek bardziej stereotypowo oczekuje się większego hamowania ekspresji seksualnej, a u chłopców taka ekspresja jest akceptowana albo czasami nawet wspierana" – powiedziała dr Izdebska. Seksuolog podkreśliła, że małe dziecko przyjmuje nieświadomie komunikaty zwrotne na temat swoich zachowań i rejestruje, jaką wzbudza reakcję. "Jeżeli coś się podoba, to dziecko może nasilać pewne zachowania" - mówi psycholog. Stąd pewne informacje zwrotne mają wpływ na to, czy dziecko będzie miało silniejszą, czy słabszą ekspresję seksualną. Sterotypy wpływają na nasze spostrzeganie Dr Izdebska podkreśliła, że jeżeli żyjemy pod wpływem stereotypu, iż mężczyźni mają większe potrzeby seksualne i są bardziej seksualni, to łatwiej interpretujemy u płci męskiej, w tym również u chłopców pewne zachowania jako wyraz ich seksualności, zaś dziewczynkom przypisujemy inne znaczenie. Jak opisała seksuolog, jeżeli np. dziewczynka dąży do przytulenia, to jest to odbierane jako potrzeba bliskości, podczas gdy w przypadku chłopca może być to odebrane jako coś seksualnego. Dr Agnieszka Izdebska jest psychologiem i seksuologiem klinicznym z Instytutu Psychologii oraz Pracowni Seksuologii Społecznej i Klinicznej Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Czy uważacie, że chłopcy mają większą ekspresję seksualną? Napiszcie, co o tym sądzicie w komentarzach. Zobacz też: 4 typy więzi dziecko-rodzic: Zobacz, jaka jest Wasza więź! Masz syna? Poświęć 60 sekund i przeczytaj coś bardzo ważnego Dzieci są o wiele mądrzejsze od dorosłych
Brutalnie zwrócił uwagę mamie, która nie zajmowała się dzieckiem
Była zajęta telefonem i kompletnie nie zwracała uwagi na synka, który chciał siusiu. Kiedy zaczęła krzyczeć na dziecko, nie wytrzymał jeden z mężczyzn.
Mama nie reagowała na potrzeby synka jadąc z nim w miejskim autobusie, gdyż zajęta była telefonem. Zareagowała, gdy dziecko spadło pod siedzenie na skutek gwałtownego hamowania autobusu. Po prostu skrzyczała je. Wtedy do akcji wkroczył krewki pasażer i postanowił "przywołać do pionu" mamę. Miał rację, czy może przesadził? Ignorowała prośby dziecka Do wydarzenia doszło w jednej z linii warszawskich autobusów, a jego przebieg zamieścił na Facebooku pan Marcin. Jak napisał mężczyzna, dziecko na tyle domagało się uwagi mamy, że trudno było tego nie dostrzec. "Chciał siku, wiedzieli o tym wszyscy pasażerowie, poza szanowną mamusią" – zrelacjonował. Mimo to kobieta miała być niewzruszona - cały czas patrzyła w telefon i ignorowała prośby dziecka. Do czasu, aż autobus gwałtownie zahamował, a chłopiec spadł z siedzenia. "Kobieta zaczęła na niego krzyczeć, jedną ręką go wyciągała, w drugiej nadal dzierżyła telefon" – napisał pan Marcin. Nie masz czasu dla dziecka to je oddaj Takie zachowanie mamy nie spodobało się pasażerowi. Podszedł do kobiety, "wyrwał jej telefon i rzucił go na podłogę, krzycząc na cały pojazd" – opisał pan Marcin. Stanowczo zwrócił jej uwagę, że jeśli nie ma czasu zająć się dzieckiem, powinna je oddać. Doszło do ostrej wymiany zdań. Ostatecznie kobieta razem z dzieckiem opuściła pojazd. Pan Marcin uważa, że mężczyzna zareagował zbyt agresywnie, ale być może miał trochę racji. Patrząc jednak na komentarze pod postem, internauci są innego zdania. Przeważają opinie, że to kobieta zachowała się fatalnie. "Jedyny nieobojętny" Zdecydowana większość uważa, że pasażer zachował się właściwie, gdyż trzeba reagować w takich sytuacjach. "Miał dużo racji", "Brawo dla tego pana", "Gratulacje dla pana, który jako jedyny nie był obojętny na zachowanie mamy" - komentują użytkownicy Facebooka. Są to jedne z bardziej kulturalnych wypowiedzi internautów, bo wiele jest zwyczajnych obelg pod adresem nieodpowiedzialnej mamy. "Dziecko to priorytet i tyle w temacie! Autobus to niebezpieczne miejsce dla małego dziecka i trzeba nie mieć za grosz rozumu, by pozostawić je bez nadzoru" - napisała Alicja. Agresja rodzi agresję Wielu z internautów zwracało jednak uwagę, że mężczyzna interweniował zbyt agresywnie. "Pani nie zajęła się dzieckiem, ale to nie powód do przemocy. Można zwrócić uwagę w kulturalny sposób i zmusić do refleksji. Jak widać zachowanie tego pana, tego nie zrobiło. Agresja budzi agresję..." - skomentowała Małgorzata. Przy tej okazji padło też wiele uwag pod adresem mam, które bardziej zajęte są swoimi komórkami niż dziećmi. Podawano przykłady, jak mamy dają w autobusach dzieciom tablety, a same w tym czasie przeglądają swoje telefony. "Nie wiedzą, że najważniejszy czas kształtowania się człowieka to okres mniej więcej do szóstego roku życia. Takie dziecko, bardzo ciekawe świata, chłonie wszystko, co spotyka na swojej drodze, potrzebuje uwagi, rozmawiania, objaśnień, czułości. A co ma chłonąć i skąd czułość, jak matka furt zajęta czym innym niż ono.." – skomentował jeden z czytelników metro.warszawa.gazeta.pl. Ten smutny obrazek z warszawskiej komunikacji pokazuje jednak sporo prawdy o dzisiejszej rzeczywistości. Wszyscy mamy nosy wlepione w telefony i zapominamy o tym, że nasze życie nie toczy się na ekranie komórkowym. I jeszcze jedno, najważniejsze – dzieci naprawdę bardzo szybko rosną, a chwil, kiedy były małe nigdy już drugi raz nie przeżyjemy. Warto lepiej wykorzystać ten czas. Uważacie, że pasażer słusznie postąpił, zwracając w ten sposób uwagę mamie? Napiszcie co o tym sądzicie w komentarzach. Źródło: metro.warszawa.gazeta.pl Zobacz też: Agnieszka Oczkowska — mama idealna: „Niech moja historia da siłę innym rodzicom” Czasami bycie mamą jest tak trudne, że chce się powiedzieć … Każda matka czasem upada... Zobacz najpiękniejszy film o macierzyństwie!
Czy kobiety wychowujące dzieci w domu powinny mieć za to naliczaną emeryturę? [SONDA ULICZNA]
Zapytaliśmy przechodniów, co o tym sądzą. Zobacz, co mieli do powiedzenia w naszej sondzie!
W tym odcinku sondy ulicznej mamotoja.pl poruszyliśmy sprawę kobiet rezygnujących z pracy na rzecz wychowywania dzieci. Badania pokazują, że bycie mamą, która "siedzi w domu" to nie praca na pełen etat, ale na aż dwa i pół! Z badań wynika, że w przypadku kobiet, które prowadzą dom, liczba przepracowanych godzin tygodniowo wynosi średnio aż 98! Niestety czas poświęcony na opiekę nad dziećmi w domu nie jest uwzględniany przy obliczaniu emerytur. Efekt? Kobiety te w przyszłości będą miały niskie emerytury. "Najcięższy zawód świata na 3 etaty" "To jest bardzo ciężka praca" - stwierdza mama dwójki dzieci. Jej zdaniem, mówienie, że kobieta nic nie robi, tylko siedzi w domu i tylko zajmuje się dzieckiem, jest "jedną wielką bzdurą". Jak stwierdza: "to jest najcięższy zawód świata na 3 etaty". "W pracy czasem mniej się robi, bo jest czas na kawę, posiedzenia, pogaduszki" - dodaje inna kobieta. "To jest ogromna praca, za którą kobietom należy się jakieś wynagrodzenie" - mówi. Pomysł emerytur dla kobiet wychowujących dzieci w domu bardzo podoba się innej mamie dwójki dzieci. "Byłam na urlopie wychowawczym 6 lat, więc ten okres mi przepadł" - przyznaje. Inna mama z małym dzieckiem w wózku ocenia, że takie rozwiązanie jest bardzo potrzebne. "Jest bardzo dużo kobiet, które przechodzą na emeryturę i mają ją bardzo niewielką, bardzo ciężko się z niej utrzymać" - podkreśla. "Wolę iść do pracy - nie zamieniłbym się z żoną" Mężczyzna, ojciec 2 dzieci mówi, że jego żona pracowała w domu i on nigdy by się z nią nie zamienił. "Co mogłem, to pomagałem, ale nie zamieniłbym się nigdy. Wolałbym iść do pracy" - stwierdza i dodaje, że podpisuje się pod pomysłem emerytur dla kobiet obiema rękami. Pomysł się podoba, ale jest jedna wątpliwość. Jak mówi jedna z pań, takie świadczenia powinny być przyznawane mamom, które opiekują się małymi dziećmi, a nie starszymi, które już na przykład chodzą do przedszkola. "Kobiety, które siedzą w domu, bo nie chcą pracować, nie powinny mieć takich świadczeń" - stwierdza. Zapraszamy do wypełnienia ankiety dla czytelniczek mamotoja.pl! Kliknij w grafikę: Czy to realny pomysł? "Cudownie by było, jakby coś takiego było" z uśmiechem komentuje mężczyzna. Ale jest pytanie, czy nasze państwo na to stać. "To pytanie do polityków i ekonomistów" - ocenia. Z wypowiedzi przedstawicieli ministerstwa rodziny, pracy i polityki społecznej wynika, że resort "myśli' o pewnych rozwiązaniach w tej sprawie. Na przeszkodzie stoją oczywiście wysokie koszty ich wprowadzenia. A wy co uważacie na ten temat? Podzielcie się swoim zdaniem w komentarzach. Zobacz też: Spacer z dzieckiem kontra smog! Sprawdź, kiedy wyjście na dwór wychodzi maluchowi na zdrowie? Mama kontra babcia - kto ma rację? Co to ten smog? Dość legend i mitów! [WIDEO]
Dzieci czy mężowie - kto bardziej stresuje kobiety? Zaskakujące wyniki badań
Czy zdarza ci się mówić, że masz w domu troje dzieci, w tym – męża? Jeśli tak, to należysz do grupy kobiet, które na co dzień nie mają realnego wsparcia od swego partnera. Ostatnie badania pokazują, że mężczyźni stresują kobiety bardziej niż dzieci.
Uważa się, że macierzyństwo wysysa z nas energię. Tymczasem to właśnie małżeństwo stresuje kobiety bardziej niż wychowywanie dzieci. Na podstawie przeprowadzonych badań okazało się, że przeciętna mama określa swój poziom stresu na 8,5 w 10 stopniowej skali. Aż 46% kobiet biorących udział w badaniu twierdzi, że to zachowanie partnera, a nie dzieci, jest przyczyną większych stresów. 3 na 4 matki biorące udział w badaniu twierdzi, że większość obowiązków domowych i rodzinnych spoczywa na ich barkach, 1 na 5 kobiet twierdzi, że powodem największego stresu jest brak zaangażowania ze strony partnera. Największy stres wynika z braku czasu na wszystkie obowiązki oraz poczucie, że to my kobiety musimy o wszystkim pamiętać. Wówczas dochodzi do coraz większych frustracji i przemęczenia. To, że twój mąż bawi się z dzieckiem albo że wspólnie z nim sprząta zabawki, nie oznacza, że pomaga ci w domu. To na ciebie spada większość domowych prac, takich jak pranie, zmywanie czy odkurzanie. Poczucie osamotnienia w związku to powszechne zjawisko, które nie dotyczy tylko sfery intymnej, ale przede wszystkim tej związanej z życiem rodzinnym. Młode matki skarżą się na brak pomocy, przez co stają się mniej wydajne i tracą siły. Badania pokazują, że to właśnie mężczyźni stresują kobiety dwa razy bardziej niż dzieci. Dlaczego? Ponieważ kobiety nie mają realnego wsparcia ze strony partnerów. Gdy mężczyzna musi zostać w domu z dzieckiem, niemal zostaje okrzyknięty świętym. Natomiast, gdy kobieta musi zostać w domu z dzieckiem – jest to jej święty obowiązek! Na ogół panuje przekonanie, że mężczyźni gorzej radzą sobie z domowymi sprawami niż kobiety. Bez względu na to czy kobieta prowadzi dom czy jest aktywna zawodowo - to w jej gestii leży "zarządzanie rodziną", planowanie i wykonywanie większości obowiązków domowych. Opieka nad dzieckiem również nie jest podzielona sprawiedliwie. Gdy maluch zostaje pod opieką ojca, ten zawczasu musi mieć wszystko przygotowane - od ugotowanego obiadu, aż po uprasowane ubranko. Dopiero wtedy kobieta może swobodnie wyjść z domu. Wniosek z tego taki, że partner teoretycznie opiekuje się dzieckiem, ale to na barkach żony leży cała logistyka. Pomóc może tylko szczera rozmowa z partnerem i stworzenie listy podzielonych obowiązków - na piśmie. Zdaniem psychologów kobiety często nie potrafią zaufać swoim partnerom, bo uważają, że gorzej wykonują powierzone im obowiązki, nie są tak odpowiedzialni podczas opiekowania się dziećmi. Kobiety z reguły nie potrafią odpoczywać. Uważają, że jeśli zrobią coś same, to zrobią to najlepiej. Z kolei mężczyźni boją się, że zrobią daną rzecz nie po myśli partnerki, więc wolą nic nie robić. Wiele młodych matek po urodzenia dziecka zapomina o swoim związku, koncentrując się głównie na dziecku. Warto jednak zadbać o poprawę relacji z partnerem, aby stała się ona siłą napędową dla całej rodziny. Zarówno małżeństwo jak i macierzyństwo potrafią nieźle dać w kość. A wy przez kogo jesteście bardziej zestresowane - przez partnerów czy dzieci? Czekamy na wasze opinie! Źródło: kobietapo30.pl Zobacz też: 9 odkryć, które zmieniły opiekę nad małym dzieckiem 6 sekretów udanego małżeństwa – poznaj je! Każda matka czasem upada... Zobacz najpiękniejszy film o macierzyństwie!
Robiąc w ten sposób, niszczysz poczucie wartości swojego dziecka
Samoocena dziecka w dużej mierze zależy od naszych metod wychowawczych. Zdarza się, że rodzice nieświadomie niszczą poczucie wartości swoich dzieci. W konsekwencji prowadzi to do różnych zaburzeń i problemów osobowościowych.
Poczucie wartości ma bardzo istotny wpływ na rozwój dziecka. Na szczęście co raz więcej rodziców rozumie, że „klaps” nie jest metodą wychowawczą. Mimo to wciąż trudno im się wyzbyć niektórych słownych nawyków. Niektórym rodzicom zdarza się w chwili gniewu powiedzieć dziecku, że jest głupie albo leniwe. Nie wiedzą, że rujnują w ten sposób jego samoocenę – nawet jeśli robią to nieświadomie. Oto, w jaki sposób rodzice niszczą poczucie wartości swojego dziecka: 1. Denerwują się, gdy dziecko popełnia błędy Gdy rodzice krytykują dziecko za to, że popełniło jakiś błąd, potem może ono mieć problem z podejmowaniem nowych wyzwań. Należy nauczyć się traktować porażki jako narzędzie do nauki, aby dziecko miało pewność, że będzie umiało poradzić sobie z błędami, które popełni w przyszłości. W przeciwnym razie nasz maluch w dorosłym życiu nie będzie wiedział, jak radzić sobie z trudnymi zadaniami i będzie szedł na łatwiznę. 2. Porównują dziecko z rodzeństwem lub przyjaciółmi „Spójrz, jak twój brat świetnie gra w piłkę nożną”. „Wow, twoja siostra ma najlepsze oceny w klasie!” – każdemu z nas przynajmniej raz w życiu zdarzało się słyszeć podobne komentarze. Ta z pozoru niewinna uwaga może sprawić, że dziecko wmówi sobie, że jest gorsze od swoich rówieśników, co zmniejszy jego poczucie wartości. 3. Mówią im, że coś, czego nie mogą zrobić, jest łatwe Kiedy dzieci uczą się nowych rzeczy, na przykład czytania i pisania, często uspokajamy je, mówiąc: „Nie martw się, to takie proste”. Wówczas maluch – w którego umyśle już i tak toczy się walka o to, by pokonać trudności – przejmuje się, że nie jest w stanie zrobić czegoś, co powinno być łatwe. O wiele lepiej jest powiedzieć dziecku, że: „Nauka czytania jest trudna, to fakt, ale ja wiem, że możesz się tego nauczyć”. 4. Krytykują swój własny wygląd „Moja skóra jest obwisła, powinnam schudnąć” – kobiety <span class="hiddenGrammarError" onkeypress="ZDANIA_ZLOZONE---#---1---#---W tym zdaniu złożonym brakuje przecinka lub spójnika między jednym czasownikiem („patrząc”) a drugim („postrzegają”).---#------#---patrząc w lustro bardzo często postrzegają siebie negatywnie.---#---http://www.rjp.pan.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=1041:przecinek-przy-imiesowach-przysowkowych-&catid=44:porady-jzykowe&Itemid=58">patrząc w lustro, bardzo często postrzegają siebie negatywnie. Tymczasem, gdy rodzic krytykuje przy dziecku swój własny wygląd, ono także zaczyna postrzegać siebie przez pryzmat fizyczności. Zamiast tego, lepiej nauczyć malucha, że prawdziwa wartość człowieka bierze się z wnętrza. Niewykluczone, że już na tym etapie rozwoju dziecka uda się zaszczepić inne wzorce niż te lansowane przez reklamę i popkulturę. 5. Używają słów „dobra robota” Być może wydaje się to dziwne, że mówienie dziecku „dobra robota” może źle wpływać na jego samoocenę. Okazuje się jednak, że kiedy maluch słyszy to zbyt często, nabiera przekonania, że może zdobywać pochwały za niewielki wysiłek. W ostatecznym rozrachunku powoduje to, że dzieci uzależniają się od akceptacji innych. Nie są w stanie osiągnąć niczego bez pochwały i aprobaty. Lepiej zatem chwalić dzieci za konkretne osiągnięcia – za to, co rzeczywiście im się udało. <span class="hiddenGrammarError" onkeypress="ZDANIA_ZLOZONE---#---1---#---W tym zdaniu złożonym brakuje przecinka lub spójnika między jednym czasownikiem („Są”) a drugim („ma”).---#------#---Są nadopiekuńczy Nie ma nic złego w byciu troskliwym rodzicem,---#---http://www.rjp.pan.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=1041:przecinek-przy-imiesowach-przysowkowych-&catid=44:porady-jzykowe&Itemid=58">6. Są nadopiekuńczy <span class="hiddenGrammarError" onkeypress="ZDANIA_ZLOZONE---#---1---#---W tym zdaniu złożonym brakuje przecinka lub spójnika między jednym czasownikiem („Są”) a drugim („ma”).---#------#---Są nadopiekuńczy Nie ma nic złego w byciu troskliwym rodzicem,---#---http://www.rjp.pan.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=1041:przecinek-przy-imiesowach-przysowkowych-&catid=44:porady-jzykowe&Itemid=58">Nie ma nic złego w byciu troskliwym rodzicem, ale pilnowanie dzieci na każdym kroku to już przesada. Amerykanie mówią o takich rodzicach „helicopter parents”, bo krążą nad dziećmi jak śmigłowiec ratunkowy. Nadopiekuńczość rodziców powoduje, że dzieci wyrastają na emocjonalne kaleki. W dorosłym życiu nie są w stanie zrobić niczego samodzielnie. Aby tego uniknąć, lepiej pokazać dzieciom, że mogą brać za siebie odpowiedzialność. W ten sposób będą umiały radzić sobie z konsekwencjami swoich działań. Czy kiedykolwiek zdarzyło wam się zrobić którąś z powyższych rzeczy? Co sądzicie o tego rodzaju błędach wychowawczych? Piszcie w komentarzach. Źródło: theAsianparent.com Zobacz także: Jak wychować dziecko bez kompleksów na punkcie wyglądu? 7 sposobów na wychowanie rozpieszczonego dziecka 5 przykazań: tak wychowasz zdrowe i szczęśliwe dziecko [WIDEO]
"Pomóż mi nie zapomnieć jaka byłam, gdy się we mnie zakochałeś" – list mamy!
To wyznanie mamy bardzo nas poruszyło. Koniecznie przeczytajcie, odnajdziecie w tym siebie...
Dzieci zmieniają nasze życie. Bez względu na to, jak sobie radzimy po ich narodzinach, to jednak robią one rewolucję w funkcjonowaniu rodziny. Najwięcej zmian zachodzi jednak w życiu kobiety, która musi podporządkować swój rytm do ich potrzeb. Czasem przychodzi smutek i nostalgia za dawnym życiem, zwłaszcza w chwilach skrajnego wyczerpania. W takich właśnie chwilach potrzebna jest pomoc partnera. Posłuchajcie tej mamy: "Po całym dniu opieki nad 5-letnimi bliźniętami i 13-latkiem, czuję się wieczorem jak worek treningowy. Dzieci potrafią złościć się o wszystko, dziś o to, że posprzątałam budowlę z klocków, której absolutnie nie powinnam była dotykać. O to, że praca domowa jest mniej ważna niż telewizja. W takich chwilach myślę o moim mężu, który jest dla mnie ostoją, daje mi poczucie bezpieczeństwa, wiarę, że to co robię ma sens. Dlatego tak bardzo chcę, by nie pozwolił mi zapomnieć, jaką byłam kobietą, gdy się we mnie zakochał. Proszę, pomóż mi. Jestem mamą już tak długo, że nie pamiętam już kim byłam przed urodzeniem dzieci. Nie pamiętam już jak to jest nie musieć martwić się o kogoś i nie być odpowiedzialnym. Jak to jest być kobietą, a nie tylko mamą. Jak możesz mi pomóc? Powiedz cześć kochanie i pocałuj mnie, nawet jeżeli dzieci od progu rzucą się na ciebie. Poświęć mi chwilę i patrząc w oczy zapytaj jak minął mi dzień. Nie patrz na mnie z wyrzutem, gdy wrócisz do domu w którym panuje chaos i bałagan, a obiad nie czeka gotowy na stole. Zabierz dzieci i daj mi chwilkę, bym mogła to ogarnąć. Powiedz mi, że doceniasz moją pracę, że jesteś ze mnie dumny. Pozwól mi się wygadać, poużalać jak przyjacielowi. Potrzebuję tego bardzo. Zabierz mnie czasem z domu, bym choć przez chwilę zapomniała o problemach wychowawczych. Powiedz mi czasem dlaczego mnie kochasz i dlaczego jesteś nadal ze mną szczęśliwy. Zrób mi czasem niespodziankę, bym poczuła, że ten ustalony rytm dnia może być czasem zupełnie inny. Że nie popadłam w zupełną rutynę. Wiem, że wymagam wiele, ale jesteś moim mężem, powiernikiem i kocham Cię. Chcę byś był ze mną szczęśliwy i sama chcę czuć się spełniona. Jeżeli pomożesz mi w tym, bym czuła się kochana i nadal atrakcyjna dla Ciebie, ja będę się starać, byś nadal widział we mnie tę kobietę sprzed lat." Już rozumiecie, dlaczego słowa tej kobiety, żony i matki tak bardzo nas wzruszyły? My także chciałybyśmy, by nasi mężowie pomogli nam w zapamiętaniu siebie sprzed lat. Czytaj także: Apel zmęczonej matki do męża: Nie oczekuję zbyt wiele! źródło: huffingtonpost
Przestałam chwalić dziecko i… jestem zaskoczona!
Każdy rodzic chce, żeby jego dziecko czuło się doceniane. Nie wszyscy jednak wiedzą, że mówienie dziecku „świetnie ci idzie” czy „oby tak dalej” może przynieść odwrotny skutek.
Pamiętacie, że chwalenie dziecka nie jest dla niego dobre? Mówienie dziecku „dobra robota” czy „jesteś najlepszy” nie buduje poczucia własnej wartości. Mądre chwalenie to coś więcej niż automatyczne powtarzanie krótkich komunikatów. Liz Lowe, mama i pisarka, opublikowała artykuł, w którym wyjaśnia, co zmieniło się w jej życiu, gdy przestała chwalić dzieci. Jesteście ciekawi? Złe chwalenie, czyli jakie? Liz wyróżnia kilka powodów, dla których mówienie dziecku „świetnie ci idzie” czy „jesteś taki mądry” nie jest dla niego dobre. Przede wszystkim, takie nieskomplikowane komunikaty nie mają żadnego znaczenia, żadnej treści. Dziecko nie wie, za co tak naprawdę jest chwalone. Tym samym, rodzic nie ma wpływu na jego zachowanie – maluch nie dostaje informacji, co zrobił dobrze. Nie ma motywacji i nie chce podejmować wyzwań. Jak dobrze chwalić? ”Chwalenie opisowe polega na obserwowaniu dziecka i komentowaniu konkretnych zachowań. Możemy opisać słowami to, co widzimy, jaki wpływ wywiera to na innych, bez narzucania swojej opinii” – pisze Liz. „Kiedy zaczęliśmy wprowadzać zmiany w życie, czułam wewnętrzny opór. Chciałam, żeby moja córka czuła się doceniona i gryzłam się w język, kiedy chciałam powiedzieć, że wykonała świetną robotę” – dodaje. Zamiast zakomunikować dziecku „Dobra robota, idziemy”, lepiej powiedzieć „Dziękuję, że cierpliwie na mnie czekałeś, kiedy robiłam zakupy”. Wystarczyło kilka dni, żeby Liz dostrzegła pierwsze zmiany: Więcej dostrzegam „Gdy przygotowujesz obiad i robisz pranie jednocześnie, mechaniczne chwalenie dziecka jest szybkim i łatwym rozwiązaniem. Opisowa pochwała wymaga od ciebie więcej uwagi i skupienia” – pisze Liz. Musisz zobaczyć, co tak naprawdę robi twoje dziecko, zainteresować się nim. Dzięki temu lepiej je poznajesz, a ono czuje się naprawdę docenione. Więcej rozmawiamy Dostrzeżenie, co tak naprawdę robi dziecko, skłania do rozmowy (niekoniecznie na poważne tematy). „Gdybym nie zapytała, czym są te bazgroły na rysunku mojej córki, nie wiedziałabym, że to babcia w rakiecie kosmicznej, z kanapką w torebce, w razie, gdyby zgłodniała. Uwielbiam takie rozmowy” – pisze Liz. Dobre zachowanie W tym rodzaju chwalenia najważniejsze jest zwracanie uwagi na konkretne zachowania dzieci. W ten sposób uczymy je, co jest dobre, a co złe. „Wczoraj moja córka powiedziała, żebym na nią spojrzała, bo jest miła. Podała swojemu bratu zabawkę. Wolę usłyszeć coś takiego od prośby, żebym spojrzała, bo jest dobrą dziewczynką” – wyznaje Liz. Nowy model rodzicielstwa Wyłączenie autopilota i wchodzenie w interakcje z dzieckiem jest sposobem na bycie lepszym rodzicem. Zamiast chwalić dziecko za wszystko, co zrobi, poświęć mu swój czas i porozmawiaj z nim. Powiedz, co podoba Ci się w jego zachowaniu. Każdy ma swój własny model rodzicielstwa, może warto wypróbować ten? Czytaj także: 4 zdania, które ułatwią wychowanie dzieci źródło: parent.co
Najbardziej irytujące rady dla rodziców – znasz je?
Lubicie, gdy ktoś udziela wam rad? Zwłaszcza takich, które pozostają w strefie "pobożnych życzeń"?
Nic tak czasem nie wkurza jak życzliwe rady i to od osób, które nie mają dzieci, albo są w zupełnie innej sytuacji. Niestety wiele osób czuje nieodzowną potrzebę dzielenia się z całym światem swoimi przemyśleniami i poczuciem, że są najlepszymi rodzicami. Oto 6 najbardziej irytujących porad dla rodziców! Mamy świadomość, że ich znacznie więcej! 1. Nie karm dzieci w samochodzie, nie będziesz mieć bałaganu. Jakże łatwo to powiedzieć, gdy jedziesz w dalszą drogę, a Twoje maluchy nie chcą spokojnie siedzieć z tyłu auta. Drożdżówka, paczka ciasteczek oraz paluszki, to produkty, które potrafią utrzymać je w radosnym nastroju przez dłuższy czas. 2. Twoje dziecko nie byłoby takim niejadkiem, gdybyś je przegłodziła. Niektórzy wierzą w to, że jak wybredne dziecko nie zje kilka razy obiadu, czy kolacji i zazna głodu, wtedy przekona się do pewnych potraw i chętniej będzie zjadać posiłki. Która kochająca mama położyłaby spać dziecko, które płacze z głodu i prosi o kanapkę z ulubionym serkiem? 3. Jeżeli naprawdę kochasz dzieci, nie będziesz zabierać ich na hamburgery i frytki. No tak, takie jedzenie nie jest najlepsze. Ale czasem wyjście np. do McDonaldsa czyni dzień lepszym. Ty nie musisz gotować, dzieci dostaną obiad i nową zabawkę, pobawią się na placu zabaw, a ty możesz spokojnie z mężem wypić kawę. I jak z tego zrezygnować? 4. Dzieci nie mogą zawładnąć twoim życiem! Hmm... ciekawe jak ma to wyglądać? Mamy je zostawiać same w domu i chodzić na spotkania z przyjaciółmi? Mamy kupić sobie nowe spodnie, kiedy wiemy, że dzieci potrzebują buty? Dzieci to całe nasze życie. Gdyby nie były najważniejsze, to nawalilibyśmy jako rodzice. 5. Nie rozumiem, dlaczego jesteś ciągle zmęczona? To chyba nie wymaga komentarza... 6. Miałam taki sam problem z psem. Musiałam mu po prostu pokazać, kto jest w domu panem. No tak, dla kogoś kto nie ma dzieci, pies może pełnić rolę dziecka. Ale żeby porównywać ich do siebie? Wychowanie dziecka wymaga chyba więcej poświęcenia! Takich cennych porad na pewno słyszeliście więcej. Piszcie w komentarzach, które Was denerwowały najbardziej! Młoda mama prosi, skończcie z tymi radami! Być matką i nie zwariować źródło: scarymommy
Jak wygląda życie z dziećmi? Zobacz rysunki które zdradzają prawdę
Te „zabawne” rysunki pokazują sytuacje, które wcale nas nie bawią w normalnym życiu…
Fajnie się czasem pośmiać, lub pożartować z „uroków” rodzicielstwa. Gdy jednak sytuacje ze zdjęć urzeczywistniają się w realnym życiu, wtedy nie jest już nam do śmiechu! 1. „Miejmy więcej niż 1 dziecko. Lepiej dla niego, gdy ma się z kim bawić! Tak, lepiej dla dziecka wychowywać się z rodzeństwem, ale znacie te kłótnie o wszystko? Nie dotykaj moich rzeczy, nie patrz na mnie, zostaw mnie w spokoju! To już nie jest zabawne.​ Rodzeństwo - oni mogą żyć zgodnie! 2. Ludzie który nie mają dzieci, idą do pracy przygnębieni, w przeciwieństwie do tych, którzy mają małe dzieci i praca to dla nich chwila wytchnienia. 3. Ja wiem, że to smutne, że moje dzieci jak będą starsze, nie będą chciały ze mną rozmawiać. Ale dlaczego one teraz tak bezustannie gadają i nie dadzą nawet chwili spokoju? 4. Kochanie, wyglądasz na zmęczonego, może zrobisz sobie drzemkę? Nie chcę, nie lubię drzemek! Cooo? Kto nie lubi drzemek??? Do czego prowadzi krótki sen dziecka? 5. Obiecałem sobie, że nigdy, przenigdy nie uderzę moich dzieci. Ale nie obiecywałem, że za ich plecami nie będę wyrażać swojej wściekłości! Te zabawne rysunki pokazują uroki wychowywania dzieci. Niestety są prawdziwe :-) Jeżeli spodziewasz się dziecka, nie wierz w bajki, że jest cały czas słodko i przyjemnie. Kiedyś pewnie będziemy się śmiały z takich obrazków, dziś patrzymy na nie i wiemy, że to nasza rzeczywistość! Który z rysunków uważacie za najbardziej szczery? Uroki macierzyństwa z przymrużeniem oka - zobacz zabawne zdjęcia!​ Tak wygląda macierzyństwo - zobacz przezabawne zdjęcia!
Wszyscy rodzice zaliczają wpadki – nie wstydźmy się ich!
10 mam opowiedziało o swoich największych błędach, których się bardzo wstydziły. Okazało się, że nie tylko im przytrafiły się takie rzeczy. Wspierajmy się!
Nie ma rodzica, który mógłby powiedzieć – mnie nigdy się nic takiego nie przytrafiło! - bo nie ma rodziców idealnych. Każdy stara się na miarę swoich możliwości zapewnić dziecku wszystko, czego tylko będzie potrzebować. Czasem jednak, pomimo naszej uwagi, czujności, dobrych chęci i ogromu miłości, popełniamy błędy, do których wstyd się przyznać! 10 mam zdecydowało się opowiedzieć publicznie o swoich wpadkach. Już po chwili było wiadomo, że podobne przygody, przytrafiły się wielu matkom, tylko wstydziły się o tym mówić. Dlatego tak ważne jest wspieranie się mam w codziennym życiu, razem łatwiej! 1. Gdy moja córka miała 3 latka, kupiliśmy jej kanapkę w McDonaldzie na kolację. Po powrocie do domu, włożyłam ją do lodówki, żeby się nie zepsuła i dziecko miało ją później zjeść. Gdy kładłam dziecko spać, powiedziała, że jest głodna, a ja jej na to, że czas na jedzenie już był, a teraz jest czas na sen. Gdy rano otworzyłam lodówkę i zobaczyłam kanapkę, o mało nie umarłam ze wstydu – April. 2. Wracałam z dziećmi od lekarza, młodszy syn miał straszną biegunkę, więc się spieszyłam. Gdy przypinałam dzieci w fotelikach, okazało się, że przycięłam dziecku palec klamrą od pasów. To była straszna chwila...- Holy. 3. Moja roczna córka nie lubi obcinania paznokci, więc zawsze odbywa się to w dużych nerwach. Obcinam i jednocześnie muszę ją przytrzymywać, więc pewnego dnia doszło do wypadku. Obcinając paznokieć poczułam, że jest twardszy, więc ścisnęłam mocniej obcążki i kiedy palec zaczął krwawić, zauważyłam, że obcięłam też kawałek skóry. - Kari. Obcinanie paznokci u noworodka - krok po kroku! 4. Otwierałam drzwi samochodu, by wyjąć zakupy z tylnego siedzenia. Nie rozejrzałam się, gdzie stoi moja 2-letnia córka. Okazało się, że stała tuż obok mnie i uderzyłam ją drzwiami od samochodu prosto w twarz. Uderzenie było tak silne, że przewróciła się na ziemię. - Amy. 5. Byłam spóźniona i strasznie się spieszyłam. Miałam na rękach syna i na stopach te nieszczęsne klapki. W pewnej chwili potknęłam się o coś wystającego z chodnika i upadając na ziemię, wypuściłam syna z rąk. To było najgorsza chwila w moim życiu, której do dziś się wstydzę. - Ashley. 6. Skończył się płyn do mycia ciała mojej 2-letniej córeczki. Pomyślałam sobie, że nie zaszkodzi, jeżeli umyję ją swoim. Następnego dnia obudziła się cała w krostach, gdy poszłam do lekarza i powiedziałam, co się stało, widziałam w jego oczach to, co sama chciałam o sobie powiedzieć na głos – ale byłam głupia! - Melanie. 7. Przewijałam dziecko, które leżało na łóżku. Nigdzie nawet nie odeszłam, a dziecku udało się spaść z łóżka. Nie mam pojęcia jak to się stało, ale to była moja największa porażka!- Ashley. 8. Moja córka siedziała już samodzielnie, zabrałam ją więc ze sobą do łazienki by umyć włosy. Posadziłam ją w kabinie prysznicowej i dałam zabawki. Nie wiem jak to się stało, ale straciła równowagę i upadając, uderzyła czołem o metalowy korek odpływu. Z jej wielkiego guza musiałam się jeszcze długo tłumaczyć. Nigdy nie najadłam się tyle wstydu i strachu co wtedy. - Haley. 9. Moje dziecko pojechało do babci. Kiedy synek wrócił, wykąpałam go i chciałam położyć spać. Narzekał, że jest głodny, ale ja wiedziałam, że moja mama na pewno dała mu kolację jak zawsze. Rano zadzwoniłam do mamy i okazało się, że syn nie był głodny w czasie kolacji i nic nie zjadł. Zgłodniał dopiero jak wrócił do domu, ale ja, nic mu nie dałam. Popłakałam się na myśl, jak złą jestem matką.- Kayla. 10. Zawsze pamiętałam, żeby niczego nie zostawiać otwartego przy małym dziecku. Zajęłam się swoim młodszym synkiem, któremu zmieniałam pieluszkę. Otwarty Sudocrem niestety zostawiłam na wierzchu. Gdy po skończonym karmieniu maluszka, poszukałam starszego 3-latka, okazało się, że był już cały wysmarowany białym kremem. Bałam się strasznie, czy nie zjadł go trochę przy okazji, na szczęście nie było żadnych wymiotów. - Eve. A Ty również masz swoją skrytą historię o wpadce? Odważysz się nam opowiedzieć? Wpadki tatusiów zdarzają się często i są dosyć zabawne! Uwaga na sesje zdjęciowe z noworodkiem! Wam też się to może przydarzyć!
"Dzięki ci, feminizmie", czyli dlaczego feministki lepiej wychowują dzieci
"Kobiety mają ciała, żeby produkować dzieci" – te słowa wywołały falę oburzenia. Przeczytaj, jak odnosi się do nich mama dwójki dzieci i feministka, Sandhya Menon.
"Feminizm to nadużywany termin. Kobiety mają ciała, żeby produkować dzieci. Nie chcę być mężczyzną. Chcę któregoś dnia gotować obiad dla męża i dzieci. Nie chcę być zawodową feministką" – to te słowa wypowiedziane przez modelkę i aktorkę Lisę Haydon wywołały w Internecie burzę. Sandhya Menon, mama 2 dzieci, bardzo trafnie opisała, dlaczego Haydon jest w błędzie. Przeczytajcie wpis Menon: "Negowanie feminizmu głęboko mnie rani. Czym jest zawód feministki? Dobrze tam płacą? Gdzie mogę się zapisać? Po udzielonym wywiadzie, Haydon napisała na swoim Instagramie (który jest już skasowany) coś, czym się pogrążyła jeszcze bardziej: To ważne, żeby nie zapomnieć, że jesteśmy kobietami stworzonymi do najwspanialszej roli – do powoływania na świat nowego życia. To coś, z czego powinnyśmy być dumne! Naszą prawdziwą siłą jest dar, którego mężczyźni nigdy nie będą mieć. Nasze ciała tworzą życie. Jeśli feministki mają z tym problem, to nie feminizm jest ich prawdziwym zmartwieniem... To natura! Lisa Haydon, rozumiem to. Mylisz się. Ale to rozumiem. Lata temu, zanim wiedziałam, że chcę mieć dziecko, przeczytałam książkę Adrienne Rich. Podczas pierwszej ciąży, powrót do tej książki pomógł mi zrozumieć, że to, czego od siebie wymagałam, było tak naprawdę tym, czego wymagali ode mnie inni. Podobnie jak Haydon, uczyłam się czym jest "macierzyństwo" przez wszystkie stereotypy, którymi byłam otoczona. Po lekturze tej książki, zaczęłam obserwować moje własne doświadczenie. Teraz jestem samotną mamą 6-latka i 7-latki. Jestem ich głównym wzorem do naśladowania. Nie jestem idealna, ale próbuję. Niezależnie od tego, co pokazują reklamy i filmy, moje dzieci widzą, że wykonuję "męskie" prace tak samo, jak "kobiecie". Widzą, że nikt nie dba o to, kto wykonuje jakąś pracę, dopóki robi to dobrze. (...) Lisa Haydon i ja korzystamy z wolności, którą mamy dzięki feminizmowi. Na jej Instagramie widzimy, jak podróżuje po świecie, pracuje, żeby zarobić własne pieniądze, wypowiada się krytycznie w przestrzeni publicznej. Widzimy zdjęcia bez makijażu i z makijażem. Widzimy beztroską kobiecość – markę, na którą feministki walczyły w poprzednim wieku. Jako beztroska kobieta, Haydon ma prawo dążyć do posiadania dzieci i gotowania mężowi. Ale jest w błędzie myśląc, że te pragnienia są oderwane od feminizmu. Pójście do łóżka z kim chcesz i kiedy chcesz? Dzięki ci, feminizmie. Planowanie dziecka? Dzięki ci, feminizmie. Zapobieganie ciąży? Dzięki ci, feminizmie. Gotowanie obiadu dla męża, choć nie musisz tego robić? Dzięki ci, feminizmie. Pod koniec dnia, mamy-feministki lepiej wychowują dzieci – dzieci, które mają mniej uprzedzeń a więcej współczucia, dzieci nieprzywiązane do ról, które narzuca im społeczeństwo, dzieci, które niezależnie od płci, dostrzegają obowiązki domowe i relacje międzyludzkie. Mamy-feministki wychowują dzieci, które wierzą w świat, w którym kobiety są wolne i mogą robić to, co im się żywnie podoba, a mężczyźni są mężczyznami nawet wtedy, gdy płaczą, noszą kolor różowy albo gotują dla swoich żon. Feministki czy nie, wszystkie kochamy swoje dzieci bardziej niż cokolwiek innego i uwielbiamy gotować obiady naszym mężom. Ale pod koniec posiłku i tej podróży, mama-feministka wychowa dziecko lepiej niż kobieta, która zaprzecza swojemu feminizmowi." Całość tekstu możesz przeczytać tutaj. Co sądzicie o tak mocnej wypowiedzi? Choć samo słowo "feminizm" wciąż burzy krew, jedno jest pewne: każda mama kocha swoje dziecko tak samo mocno. Czytaj także: Ta kampania obraża kobiety!
To, czy nasze dzieci będą pewne siebie i będą wierzyć w swoje umiejętności, zależy od nas – rodziców. Sposób, w jaki się do nich zwracamy ma niebagatelne znaczenie w kształtowaniu ich poczucia własnej wartości. Sprawdź, jakie zachowania rodziców sprawiają, że dziecko zaczyna myśleć o sobie, że jest złe, niedobre, niemądre...
Nieustanne krytykowanie "Jeśli ja mu nie powiem, co zrobił źle, to inni mu to wytkną" – tak mawiała moja koleżanka, ciągle strofując syna. Efekt, mały co chwilę spoglądał na mamę, szukając w jej wzroku pochwały lub dezaprobaty. Wydawało mi się, że jest ciągle spięty i nie potrafi cieszyć się tak jak inne dzieci – nie pozwalał sobie na nieskrępowaną niczym radość. Zapytałam, czy nie wolałaby skupić na tym, co malec zrobił dobrego i pochwalić go za to. Spojrzała na mnie dziwnie i wtedy zrozumiałam... ona też wiecznie była krytykowana przez swoich rodziców, stąd jej dążenie do perfekcjonizmu w każdej dziedzinie życia. Powiela jedyny znany jej schemat rodzicielskiego postępowania. Uznałam, że czas na zmiany i zaproponowałam "zabawę w radość" (stosuję ją odkąd przeczytałam książkę "Pollyanna" Eleonor H. Poter). Zaproponowałam, by spróbowała dostrzec dobre strony w postępowaniu synka. Nie było łatwo, ale z czasem, co raz lepiej jej to wychodziło. Rada: Nie krytykuj ciągle dziecka. Zamiast na każdym kroku podkreślać, co zrobiło źle, postaraj się docenić je za to, co zrobi, w czym jest dobry ("Zobacz, jeszcze tydzień temu bałeś się wejść na rowerek, a dziś dzielnie pedałujesz!"). Pamiętaj, że dziecko stale ganione ("Ale z ciebie niezdara!") szybko zaczyna wątpić w siebie i swoje talenty. Staje się bierne, nieufne, zamknięte w sobie. Nie skąp dziecku zasłużonych pochwał. Nie martw się, one nie psują dzieci, ale dowartościowują je i dodają im pewności. Zobacz także: Czy mówisz tak do dziecka? Sprawdź, jakie zwroty kształtują twoje dziecko Porównywanie do innych "Zobacz, Krzysio tak ładnie stoi, a ty ciągle się wiercisz", "Ania tak dobrze się uczy, a ty znowu dostałaś dwóję" – takie ciągłe porównywanie sprawia, że dziecko traci poczucie własnej wartości, myśli, że jest gorsze. Taka sytuacja ma też niestety jeszcze jeden aspekt – źle wpływa na relacje porównywanych dzieci. Trudno się zaprzyjaźnić z "chodzącym ideałem", który na każdym kroku przypomina nam bolesną prawdę: jestem gorszy. Dziecko, które przez cały czas słyszy, że są lepsi od niego, dochodzi do wniosku, że nie warto nad sobą pracować (skoro i tak nigdy nie osiągnie doskonałości oczekiwanej przez rodziców). Rada: Zaakceptuj swoje dziecko. Ono jest wyjątkowe i nie da się go porównać z nikim innym. Może się wierci, bo rozpiera go energia. Pozwól mu być sobą. Nadopiekuńczość "Nie wchodź tam, bo spadniesz", "Lepiej tego nie dotykaj, bo się ubrudzisz" – wystarczy pójść na plac zabaw, by usłyszeć więcej takich przestróg. Gdyby nasze dzieci, słuchały połowy takich poleceń, musiałyby stać na baczność na środku podwórka. Niestety sprawując opiekę na dziećmi bardzo często stawiamy znak równości pomiędzy czuwaniem nad bezpieczeństwem dziecka a nadopiekuńczością. Rada: Komunikaty typu: "Zejdź z drabinek, bo spadniesz!", to dla dziecka sygnał, że nie wierzymy w jego możliwości. To może zniechęcić kilkulatka, który bardzo chce być samodzielny. Zamiast więc z góry zakładać, że smykowi się nie uda, dopinguj go słowami ("Spróbuj, dasz radę!"). Dzieciom wtedy rosną skrzydła! Dziecko, które wierzy w swoje możliwości, łatwiej radzi sobie później z wszystkimi wyzwaniami Zobacz, jak wychowuje się orła lub nielota: View oEmbed on the source website Polecamy: Dlaczego poczucie własnej wartości jest ważne?
Zastanawiasz się jak razem zgodnie wychowywać malucha? Twój mąż chce grać z malcem w piłkę, a ty upierasz się przy teatrze. To da się pogodzić.
Zaufany psycholog i psychoterapeuta, Adriana Klos, odpowiada na pytania jak zgodnie wychować dziecko i czy jest to możliwe, kiedy mama i tata chcą dla dziecka czegoś innego.
Jest nas coraz więcej. Z przymusu, z wyboru, czasem z przypadku... Życie samotnej matki, choć rzadko usiane różami, nie oznacza końca świata.
Samotnych matek w Polsce przybywa – potwierdza skalę zjawiska dr hab. Anna Giza-Poleszczuk, socjolog z Uniwersytetu Warszawskiego. Powodów samotnego macierzyństwa jest sporo. Po pierwsze, wzrasta liczba rozwodów, a opiekę nad dziećmi przyznaje się z reguły matce. Po drugie, coraz więcej dzieci rodzi się poza małżeństwem (prawie 16 proc. wszystkich urodzin). Różne powody samotnego macierzyństwa Na szczęście w ostatnich latach samotne matki przestają być postrzegane wyłącznie jako „kobiety ciężko doświadczone przez los”, które wybrały pełną biedy i wyrzeczeń samotność zamiast małżeństwa naznaczonego przemocą i alkoholizmem. I słusznie, bo są wśród nas samotne matki nowoczesne i nieźle zarabiające, które nie związały się z ojcem swego dziecka z własnego wyboru. Nie można też zapominać o grupie matek tylko pozornie samotnych, które żyją ze swym partnerem, ale nie legalizują związku. Samotna mama, bo mąż pracuje daleko Ciekawe zjawisko stanowi także samodzielne chowanie dzieci przez matki w rodzinach, w których mąż udał się na emigrację zarobkową, zwykle długoterminową. Ewentualnie, nawet w kraju, tatuś pracuje od świtu do nocy, a na zajmowanie się dzieciakami po prostu nie ma czasu. Według oficjalnych statystyk co czwarte dziecko w Polsce wychowuje się w niepełnej rodzinie. Według szacunków uwzględniających emigrację i mężczyzn nieangażujących się w życie rodzinne jest ich niemal dwa razy więcej. Mamy samotne z wyboru bardziej zaradne? Matki, które „wybrały” samotność, są zwykle dumne ze swojej zaradności. Bywa, że borykają się z problemami np. wychowawczymi, ale zdarzają się one przecież także w pełnych rodzinach. Natomiast zwykle nie nękają ich zbytnio kłopoty finansowe, które są głównym problemem matek samotnych z przypadku bądź z przymusu. Wśród tych ostatnich wiele żyje w skrajnym ubóstwie. Ponad jedna trzecia ma kłopoty z dokonywaniem większych zakupów. Ponad 20 proc. kupuje wyłącznie najtańsze jedzenie i ubranie. Ojcowie dzieci często uchylają się od płacenia alimentów, a ich egzekwowanie bywa nieskuteczne. Pomoc społeczna też niewiele pomaga... – Nie da się ukryć, że ta najuboższa grupa staje się coraz bardziej bezradna – potwierdza dr Anna Giza-Poleszczuk. – Sprawiło to bezrobocie dotykające w szczególny sposób kobiety o niskim wykształceniu i „obarczone” – cóż za znamienne słowo, prawda? – dziećmi. Samotne macierzyństwo to nie wstyd Na szczęście pod jednym przynajmniej względem sytuacja polskich samotnych matek nie jest gorsza niż reszty Europejek. To się bardzo szybko zmieniło i kobiety wychowujące dziecko bez ojca zwykle nie są już piętnowane społecznie. Nawet w najbardziej konserwatywnych środowiskach wiejskich. Ponadto kobiety zaczynają dostrzegać plusy samotnego macierzyństwa. Często rodzice po rozwodzie spędzają z dziećmi więcej czasu niż wcześniej. W domach z piętnem przemocy i alkoholizmu po odejściu tyrana wreszcie panuje spokój. Matki z konieczności stają się bardziej niezależne, zaradne i mocniej angażują dzieci w sprawy domowe, co sprzyja umacnianiu więzi, a w konsekwencji także wzrostowi poczucia bezpieczeństwa całej rodziny. Nie zmienia to oczywiście faktu, że samej z dzieckiem nie jest łatwo. Ale cóż zrobić, skoro pełna rodzina nie zawsze może być rzeczywistością...[CMS_PAGE_BREAK] Violetta: Załatwiłam wszystko, wyjeżdżam do męża - Mieliśmy w Helu piekarnię. Nie szło nam najlepiej i w zeszłym roku zamknęliśmy interes, a mąż wyjechał do Milford Haven w Walii – opowiada Violetta Niewiarowska z Helu. – Zostałam sama z czwórką dzieci. Na początku było okropnie – tak się bałam, jak to będzie, że przez pierwsze dwa tygodnie byłam prawie w depresji. Potem złapałam oddech. Wiedziałam, że po prostu muszę sobie poradzić. Na szczęście dzieciaki są samodzielne. Ola i Agnieszka to już prawie dorosłe panny – jedna ma 17, a druga 15 lat. Ale chłopcy są młodsi: Kacper ma 11, a Kajtek 6 lat. Ale oni też okazali się bardzo dzielni. W Walii Robert dostał dobrą pracę w piekarni i podjęliśmy ostateczną decyzję o przeprowadzce. Wtedy przeżyłam drugi trudny moment. Musiałam wyprzedać maszyny, znaleźć kupca na dom. I co najgorsze, rozliczyć się z urzędem skarbowym. Przez lata robił to mąż, ale teraz spadło to na mnie. Na początku byłam przerażona, jak ja sobie z tym wszystkim poradzę. Ale potem pomyślałam, że przez lata też właściwie sama prowadziłam firmę, bo mąż zajmował się głównie produkcją. To ja szukałam odbiorców, dowoziłam pieczywo, załatwiałam faktury. Skoro dałam radę wtedy, teraz też mi się uda – pomyślałam. I rzeczywiście. Wszystko jest już załatwione. Czekamy tylko na koniec roku szkolnego. Zaraz potem wyjeżdżam z chłopcami. Dziewczynki na razie zostaną u dziadków, bo w lipcu pojadą jeszcze na warsztaty artystyczne, a potem do nas dołączą. Wtedy nareszcie będziemy wszyscy razem. Już się na to cieszę. Beata: Wiem, że mi się uda - Nie narzekać – to jest moja dewiza i sposób na życie – mówi Beata Jaskulska, właścicielka biura nieruchomości, matka 12-letniego Marcela. – Syn miał dwa lata, kiedy zostałam samotną matką, ale wyjście z toksycznego związku dało mi poczucie, że świat się przede mną otwiera. W tamtej trudnej przecież chwili myślałam tylko o tym, że pozbyłam się problemu i teraz już wszystko będzie super. Owszem, nie było łatwo, bo zaczynałam wszystko od zera, ale z drugiej strony... Kto wie, może właśnie tamtej sytuacji zawdzięczam moją zawodową karierę? Musiałam się przeprowadzić, sprzedałam mieszkanie i po pierwsze, zrobiłam to dobrze, a po drugie, spodobało mi się. Potem spotkałam kogoś, kto mi powiedział, że sam talent nie wystarczy, że powinnam się tego nauczyć. Najpierw więc zatrudniłam się w biurze nieruchomości, a teraz mam już własne. Zresztą myślę, że w każdej dziedzinie pozytywne myślenie to połowa sukcesu – przyciąga dobre sytuacje, dobrych ludzi. Myślę, że samotne macierzyństwo też ma w tej mojej życiowej filozofii swój udział. Jestem bardziej zdeterminowana, syn wyzwala we mnie energię. Ja po prostu nie mogę sobie pozwolić na porażkę. Owszem, czasem się zdarzają, ale wtedy trzeba się podnieść i iść dalej. Zobacz też: Dwa domy, dwie rodziny Władza rodzicielska po rozwodzie - kto rozstrzyga? Jak być samotną matką? Praktyczny poradnik