Choroba lokomocyjna u dzieci - od kiedy, objawy u małych dzieci, leczenie
Choroba lokomocyjna u dzieci to częsty problem. Z czasem część maluchów z niej wyrasta, jednak u niektórych choroba lokomocyjna utrzymuje się także w wieku dorosłym. Warto wiedzieć, czy choroba lokomocyjna może występować u niemowląt, jakie są jej objawy i co robić, gdy dziecko wymiotuje w samochodzie.
Choroba lokomocyjna u dzieci (zwana kinetozą) nie jest groźna, ale może bardzo utrudnić życie. Najczęstsze objawy to nudności i wymioty, które mogą pojawić się podczas podróży samochodem (w aucie występują najczęściej), autokarem, pociągiem, statkiem, ale także w samolocie. Na chorobę lokomocyjną częściej chorują dziewczynki niż chłopcy. Im młodsze dziecko tym bardziej jest narażone na dyskomfort związany z podróżą, zwłaszcza jeśli podróżuje w pozycji siedzącej, a nie półleżącej. Lek. med. Agnieszka Ryszkowska, pediatra z Dolnośląskiego Centrum Pediatrycznego im. J. Korczaka we Wrocławiu, wyjaśnia, skąd się bierze choroba lokomocyjna u małych dzieci i jak jej zapobiec. Choroba lokomocyjna u dzieci: Przyczyny i objawy choroby lokomocyjnej u dzieci Choroba lokomocyjna u dzieci: objawy Od kiedy choroba lokomocyjna u dzieci – w jakim wieku? Co pomoże na chorobę lokomocyjną u małych dzieci – leczenie? Inne sposoby na chorobę lokomocyjną u dzieci Co robić, gdy dziecko wymiotuje w samochodzie? Przyczyny choroby lokomocyjnej u dzieci Choroba lokomocyjna u dzieci to reakcja organizmu na nietypową sytuację. Gdy biegamy albo robimy fikołka, mózg otrzymuje spójne informacje, więc bez trudu radzi sobie z ich obróbką: „Aha, ciało porusza się, więc nic dziwnego, że chodnik przesuwa się pod stopami, a sufit na mgnienie oka zamienia się miejscem z podłogą”. Choroba lokomocyjna pojawia się wtedy, gdy ciało jest nieruchome, a błędnik rejestruje kołysanie, wstrząsy, przyśpieszenia itd. Dzieje się tak np. w samochodzie, samolocie czy na statku. W dodatku oczy ślą do „centrali” sprzeczne meldunki: „Widać migające drzewa, a więc chyba się ruszam. Chociaż może jednak nie, bo zagłówek, który mam przed nosem ciągle jest tam, gdzie był”. Efekt? Typowe objawy choroby lokomocyjnej. Naukowcy zaobserwowali, że pewne czynniki mogą nasilać objawy choroby lokomocyjnej u dzieci. Są to: ciężkostrawny posiłek zjedzony przed podróżą intensywne zapachy (np. odświeżacza powietrza, wody kolońskiej itp) czytanie książek lub oglądanie bajek w czasie podróży brak dopływu świeżego powietrza agresywny styl jazdy (gwałtowne przyspieszanie, zwalnianie, gwałtowne pokonywanie zakrętów). Choroba lokomocyjna u dzieci: objawy Choroba lokomocyjna u dzieci kojarzy się z nudnościami i wymiotami. Chorujące na kinetozę dziecko niekoniecznie musi od razu wymiotować w samolocie, na statku lub w aucie, tylko czuje się wyraźnie źle. U części dzieci nie dochodzi do wymiotów (co nie znaczy, że dziecko nie choruje na chorobę lokomocyjną). Za objawy choroby lokomocyjnej uznaje się następujące dolegliwości, które pojawiają się w podróży: ból i zawroty głowy nadmierne ślinienie się znużenie zmęczenie wzmożona senność apatia bladość skóry nadmierne pocenie się odrętwienie brak apetytu ogólne osłabienie nieustępujące uczucie niewygody duszności mdłości wymioty. Objawy choroby lokomocyjnej mogą występować w różnych konfiguracjach i z różnym nasileniem. Warto wiedzieć: Dziecko cierpiące na chorobę lokomocyjną w samochodzie może nie mieć objawów na promie lub w samolocie. Choroba może mieć odmienne nasilenie w różnych środkach lokomocji. Od kiedy choroba lokomocyjna u dzieci - w jakim wieku? Kinetoza najczęściej dotyka mało wprawnych podróżników, a więc małe dzieci. Choroba lokomocyjna zaczyna się zwykle w 2. roku życia, jest dość częsta u dwulatków i trzylatków, i po kilku czy kilkunastu latach przeważnie mija. Choroba lokomocyjna raczej nie występuje u niemowląt. Dzieje się tak prawdopodobnie dlatego, że dzieci w pierwszym roku życia nie zwracają uwagi na to, co dzieje się za oknem pojazdu. Niemowlęta podróżują w pozycji półleżącej, która mniej sprzyja występowaniu objawów niż pozycja siedząca. Co pomoże na chorobę lokomocyjną u małych dzieci - zapobieganie i leczenie? Niestety nie ma cudownego lekarstwa, które pomaga na chorobę lokomocyjną każdemu i w każdych okolicznościach. Można jednak zrobić wiele, aby zminimalizować objawy. Poniżej zestaw sprawdzonych sposobów na ograniczenie choroby lokomocyjnej u dzieci. 1. Nakarm dziecko. Skurcze pustego żołądka mogą powodować wymioty, dlatego dziecko powinno przed podróżą zjeść coś lekkiego. Mogą to być kanapki albo owoce, zwłaszcza banany, które dobrze wpływają na przewód pokarmowy. Potrawy ciężkostrawne i mocno przyprawione odpadają – i bez podróży mogą spowodować kłopoty. 2. Ubierz dziecko wygodnie. Wpijająca się w brzuch gumka albo za ciepły sweterek oczywiście nie doprowadzą do wymiotów, ale sprawią, że dziecku będzie niewygodnie i na wszelkie bodźce będzie reagowało gwałtowniej. 3. Zrezygnuj z perfum. Silne zapachy nasilają mdłości, dlatego przed podróżą lepiej je sobie darować. Jeśli podróżujecie samochodem, nie zawieszaj w nim intensywnie pachnących „choinek” i innych tego typu rzeczy. To, że przy dziecku nie wolno palić, jest oczywiste, pamiętaj jednak, że przed podróżą trzeba dokładnie wywietrzyć samochód. 4. Przygotuj przekąski. W podróż najlepiej zabrać coś, co się nie psuje (np. kanapki z żółtym serem, wafle ryżowe itd.) i nie pachnie zbyt intensywnie. Aromat ulubionego zestawu niegdysiejszych podróżników (kiełbasa + jajka na twardo) może przyprawić o mdłości także tych, którzy dobrze znoszą jazdę. 5. Pamiętaj o napojach. Z gazowanych lepiej zrezygnować, bo rozpierają żołądek. Z kolei zbyt słodkie mogą doprowadzić do mdłości. Bardzo dobre są herbatki ziołowe, zwłaszcza z mięty, melisy albo bazylii. Mdłości może powstrzymać także herbatka imbirowa. 6. Zabierz w podróż torebki foliowe. Lepiej mieć je pod ręką niż – gdy zajdzie taka potrzeba – miotać się w poszukiwaniu czegoś, co może je zastąpić. 7. Posadź dziecko przodem do kierunku jazdy. Dzięki temu mózg maluszka nie będzie miał dodatkowego problemu z interpretacją bodźców, które do niego docierają. Oczywiście dotyczy to wyłącznie dzieci, które mogą już podróżować w taki sposób! 8. Zajmij czymś dziecko. Możecie śpiewać piosenki wypatrywać czerwonych samochodów, zgadywać, co wiozą ciężarówki itd. Książeczki, puzzle itd. to zły pomysł: opuszczanie głowy i skupianie wzroku na nieruchomych obrazkach nasila mdłości. Możecie też zająć uwagę dziecka poprzez zabawy, które sprawdzą się w aucie. 9. Podaj leki. Jeśli nie wiesz, co podać na chorobę lokomocyjną u dziecka, wybierz jeden z naturalnych preparatów. W aptekach jest wiele środków przeciwko chorobie lokomocyjnej, np. Aviomarin (powyżej 5. roku życia), Avioplant Junior (powyżej 6. roku życia), syrop Lokomotiv (powyżej 3. roku życia). View Burdaffi on the source website 10. Przyklej plaster. Plaster akupresurowy (np. Transway) uciska odpowiednie punkty na nadgarstku. Nakleja się go kwadrans przed wyruszeniem w drogę. Na rynku dostępne są też opaski na chorobę lokomocyjną z wypustkami, które zakłada się na nadgarstki. Są odpowiednie dla dzieci od 3 lat. Niektórzy rodzice zarzekają się, że ich dziecku na chorobę lokomocyjną pomaga zaklejanie pępka plastrem. Choć brak naukowych dowodów na skuteczność takiego działania, sposób ten ma jedną zaletę: na pewno nie zaszkodzi! Dlatego jeśli nic innego na twoje dziecko nie działa, możesz spróbować i tego patentu. Inne sposoby na chorobę lokomocyjną u dzieci Jak podróżować z dzieckiem różnymi środkami lokomocj, żeby zminimalizować objawy choroby lokomocyjnej? Gdy dziecko ma chorobę lokomocyjną w samochodzie: 1. Jedź spokojnie. Bez ruszania z piskiem opon, nagłych skrętów, gwałtownego hamowania. Jeśli masz wybór, zdecyduj się na jazdę autostradą albo drogą szybkiego ruchu i unikaj górskich serpentyn – jazda będzie bardziej płynna. 2. Dziecko powinno patrzeć przed siebie – będzie widziało, co się dzieje na drodze („Acha, zaraz będzie zakręt, więc się trochę przechylę na bok”). Uwaga! Patrzenie przez boczną szybę to nie jest najlepsze rozwiązanie – migające drzewa i zbyt szybko zmieniający się krajobraz może spowodować mdłości. Mdłości i wymioty nie pojawiają się od razu, więc można ich uniknąć, dzieląc trasę na krótkie półgodzinne etapy. Postoje rób z dala od stacji benzynowych i przydrożnych smażalni cuchnących przypalonym olejem. Uważaj na przydrożne bary. Wymioty po kiełbasce z rożna czy hamburgerze mogą być efektem zatrucia, a nie choroby lokomocyjnej. Choroba lokomocyjna pojawia się u dziecka w autobusie: Usiądźcie jak najdalej od osi kół, najlepiej z przodu i bliżej środka, by dziecko mogło obserwować drogę przez przednią szybę. Złym miejscem jest też tył autobusu, dlatego lepiej nie wybierać tam miejsc. Choroba lokomocyjna u dzieci w pociągu Usiądźcie przy oknie przodem do kierunku jazdy. Unikajcie zbyt obfitych przekąsek i opijania się. Choroba lokomocyjna u dziecka w samolocie Aby unikąć mdłości i wymiotów, najlepiej siadać na miejscach nad skrzydłami. Skrzydło zasłania widok, więc minimalizuje rozbieżność między widokiem a sygnałami płynącymi z ciała. Miejsce odsunięte od okna też jest dobrym rozwiązaniem. Choroba lokomocyjna u dzieci na statku Lepiej zająć miejsce z dala od dziobu (tam najbardziej huśta), na środku pokładu, i wpatrywać się nie w fale, a w horyzont. Jeśli prom ma kabinę lub zadaszony pokład, można się tam schronić. Im większy statek, tym mniejsze kołysanie, i odwrotnie. Co robić, gdy dziecko wymiotuje podczas jazdy? Nie czekaj, aż dziecko zacznie wymiotować w samochodzie. Reaguj, gdy tylko zaczyna źle się czuć. Po pierwsze dlatego, że łatwiej opanować mdłości niż wymioty, po drugie: jeśli uda się zapobiec kłopotom, podróż nie będzie kojarzyć się dziecku z zabrudzoną tapicerką, zamieszaniem itd. Choroba lokomocyjna u dzieci ma związek z psychiką, więc samo wspomnienie o tym, co się zdarzyło poprzednim razem, może wywołać kłopoty. Jeśli podróżujecie samochodem, zatrzymajcie się i wyjdźcie na zewnątrz. Jeśli podróżujecie innym środkiem lokomocji, poproś dziecko, by głęboko oddychało przez nos, położyło się na siedzeniach i zamknęło oczy. Daj mu coś chłodnego do picia. Postaraj się, żeby zasnęło – mózg nie rejestruje wówczas żadnych bodźców i dzięki temu może odpocząć. Czasami mimo zastosowania wszelkich środków zapobiegawczych choroba lokomocyjna u dziecka i tak może skończyć się wymiotami. Wtedy warto: trzymać nerwy na wodzy, uspokoić dziecko i powiedzieć, że nic wielkiego się nie stało, umyć mu buzię – sprawdzą się dobre chusteczki nawilżane. Pomóż dziecku przepłukać usta, a w razie potrzeby przebierz je w czyste ubranko, pilnuj, żeby dziecko dużo piło (często, ale małymi porcjami), bo gwałtowne wymioty mogą spowodować odwodnienie u dziecka. Zobacz też: Domowe sposoby na wymioty Jak dobrać fotelik samochodowy do wieku dziecka? Najczęstsze błędy w podróży z dzieckiem
Biegunka u dziecka - jak ją szybko pokonać?
Biegunka u dziecka jest uciążliwa, a może być wręcz groźna dla maluszka, bo zdarza się, że prowadzi do odwodnienia u dzieci. Sprawdź, co na biegunkę u dziecka warto stosować, a czego nie i jakie są skuteczne sposoby, by pomóc dziecku ją pokonać. Konsultacja: dr Joanna Gzik, pediatra.
Niemowlę karmione piersią może oddawać stolec nawet po każdym posiłku. Nie musi to być spowodowane biegunką. Niektóre dzieci karmione piersią robią kupkę bardzo często, inne raz dziennie lub nawet rzadziej. Jeśli maluszek pije mleko z butelki, zwykle oddaje stolec raz w ciągu dnia; podobnie starsze dziecko. Biegunkę możesz podejrzewać, jeśli następuje zmiana rytmu wypróżniania, kupki są częstsze, bardziej wodniste, często wręcz „strzelające”. Biegunce u dziecka mogą towarzyszyć nudności i wymioty, złe samopoczucie, gorączka u dziecka. Maluch nie chce też jeść ani pić. View Ediplayer on the source website Biegunka u dziecka - przyczyny Przyczyną biegunki zwykle jest infekcja wirusowa (spowodowana rotawirusami, tzw. grypa żołądkowa) lub infekcja bakteryjna. Biegunka u dziecka może też pojawić się z powodu: • zatrucia pokarmowego u dzieci • alergii • nietolerancji pokarmowej • w trakcie kuracji antybiotykiem – zabija on nie tylko chorobotwórcze bakterie, ale również te dobre, które wspierają odporność Najczęściej jednak przyczyną jest infekcja żołądkowo-przełykowa. Pierwsze objawy infekcji u dziecka: nudności i wymioty W pierwszej fazie infekcji często pojawiają się nudności i wymioty. Dziecko jest: blade osłabione wymiotuje nawet po niewielkich ilościach płynów - Na tym etapie bardzo dobrze sprawdza się podanie leków homeopatycznych. Warto zastosować Arsenicum album, pomocny we wszelkiego rodzaju zatruciach i infekcjach żołądkowo-jelitowych. Dołączamy również na tym etapie choroby homeopatyczną Ipeca, która niweluje skłonność do wymiotów– mówi dr Joanna Gzik, lekarz pediatra. Nie wolno dopuścić do odwodnienia u dziecka. Konieczne jest podawanie mu picia, początkowo bardzo często, nawet co 10-15 minut, za to małych ilościach. Najlepiej zaczynać od łyżeczki od herbaty, a potem stopniowo, jeśli dziecko nie wymiotuje po tak małych ilościach, zwiększać ilość płynów do dwóch łyżeczek, łyżki stołowej, kilku łyków, jednocześnie nieco wydłużając odstęp pomiędzy ich podawaniem. Co podać dziecku do picia przy wymiotach? Do picia dobra jest woda, którą organizm szybko przyswaja, a jeszcze lepszy słaby napar z czarnej herbaty (zawiera naturalne garbniki, dzięki czemu stan zapalny w jelitach szybciej wraca do normy). – Dobrze jest posłodzić herbatę cukrem lub glukozą. Nie jestem wielbicielką cukru, jednak małe dziecko ma niewielkie rezerwy energetyczne. Jeżeli nie je, a wymiotuje i ma biegunkę, to traci kalorie, nowych zaś nie dostarcza. A przecież wszystkie jego narządy pracują, kalorie są więc konieczne do podstawowej przemiany materii. Jeśli organizm ich nie dostaje, zaczyna spalać tkankę podskórną. Pojawiają się ciała ketonowe, które powodują ból brzucha i wymioty. Powstaje błędne koło – tłumaczy dr Joanna Gzik. Niektórzy rodzice w takiej sytuacji podają colę. Zawiera ona jednak fosforany, wypłukujące z kości wapń, i dobrze, aby nie przyzwyczajać do niej dziecka. –Lepiej podać właśnie słaby napój z czarnej herbaty, lekko osłodzony – podkreśla dr Gzik. Faza druga infekcji: gorączka i biegunka u dziecka W drugiej fazie choroby może pojawić się gorączka, a następnie biegunka. Co na biegunkę u dziecka będzie najskuteczniejsze? Naturalne leki i odpowiednia dieta. – Warto nadal podawać Arsenicum album, a dodatkowo Aloe, który nie powoduje zahamowania biegunki, on ją leczy – mówi dr Gzik. Dlaczego nie wolno podawać leków przeciwbiegunkowych? Dr Joanna Gzik tłumaczy, dlaczego błędem jest podawanie dziecku środków zapierających. – Organizm po to generuje biegunkę, by w ten naturalny sposób pozbyć się wirusów i bakterii. Jeśli hamujemy biegunkę, podając środki zapierające, to wirusy i chorobotwórcze bakterie nadal pozostają w jelitach, organizm nie może się ich pozbyć. Pojawiają się bóle brzucha, ponieważ stolec nie jest wydalany, a w jelitach utrzymuje się stan zapalny, który wręcz się nasila, gdyż wirusy pozostają w jelitach. Ból brzucha może być tak silny, że wręcz sugeruje zapalenie wyrostka robaczkowego i dziecko trafia do szpitala – mówi dr Gzik. Dieta przy biegunce - co jeść przy biegunce? Przede wszystkim dziecko powinno pić, żeby nie doszło do odwodnienia organizmu. Prócz wody i słabego osłodzonego naparu czarnej herbaty, niemowlęciu można podawać też mleko matki. Gdy wymioty osłabną, dziecko może zjeść niewielki posiłek. Najlepszy jest: kleik ryżowy marchwianka (zupa z ugotowanej i przetartej marchewki z dodatkiem szczypty soli, gdyż dziecko wraz z wodą traci składniki mineralne) delikatna kaszka Gdy biegunka będzie lżejsza, można podawać też: przetarte, gotowane jabłko gotowane warzywa – Odradzam mleko krowie w ostrej fazie infekcji. Podobnie nie można podawać surowych owoców i warzyw, które nasilają fermentację. Po dwóch, trzech dniach, gdy objawy ustąpią, można wrócić do normalnej diety, powinna ona być jednak lekkostrawna – tłumaczy dr Gzik. Probiotyki i elektrolity na biegunkę Warto również podawać probiotyk na biegunkę, czyli dobre bakterie probiotyczne. Kolonizują one jelita i wypierają z nich wirusy oraz chorobotwórcze bakterie. Podawanie probiotyków skraca czas biegunki wirusowej i bakteryjnej, a także biegunki po antybiotyku. Warto też wspomóc organizm, podając elektrolity dla dzieci, czyli składniki mineralne w przyswajalnej formie, które maluch traci podczas biegunki i wymiotów. Kiedy do lekarza? Jak najszybciej skontaktuj się z lekarzem, jeśli dziecko oprócz biegunki ma też: gorączkę silne wymioty w kupce pojawia się śluz lub krew To również konieczne, jeżeli: biegunka trwa ponad 2–3 dni dziecko wymiotuje więcej niż 5–6 razy dziennie jest słabe i apatyczne odmawia picia Objawy odwodnienia u dziecka Jak najszybciej jedź do szpitala, jeśli pojawiają się objawy odwodnienia u dziecka: wysuszone wargi słaba elastyczność skóry nieoddawanie moczu pulsujące ciemiączko (u niemowlaka) osłabienie Konieczne może być leczenie w szpitalu. Artykuł powstał z udziałem Polskiego Towarzystwa Homeopatii Klinicznej
Salmonella – co to, czym grozi zakażenie salmonellą?
Salmonella każdego roku powoduje mnóstwo przypadków zatruć pokarmowych. Narażone są na nie szczególnie dzieci. Przebieg zakażenia zależy od typu bakterii z rodzaju salmonella. Sprawdź, jakie są objawy salmonelli i czy zatrucie bakterią salmonella jest groźne.
Salmonella co roku wywołuje około 10 tysięcy przypadków salmonellozy i liczba ta z roku na rok rośnie. Większość zachorowań przebiega dość łagodnie, jednak część chorych ląduje w szpitalu. Najczęstszym źródłem zakażenia są jaja i produkty z nich przygotowywane oraz mięso drobiowe. Większość bakterii z rodzaju salmonella jest antybiotykooporna. Spis treści: Co to jest salmonella? Objawy salmonelli Czy salmonella jest śmiertelna? Diagnozowanie zatrucia salmonellą Zapobieganie salmonelli Co to jest salmonella? Salmonella to bakterie gram-ujemne, które wywołują choroby przewodu pokarmowego u ludzi. Do rodzaju salmonella należą: Salmonella typhi – wywołuje dur brzuszny Salmonella paratyphi – wywołuje rzekomy dur brzuszny Salmonella bongori – wywołuje zakażenie niedurowe Salmonella enterica – wywołuje zakażenie niedurowe Salmonella enteriditis, Salmonella typhimurium, Salmonella Virchov, Salmonella hadar, – wywołują zakażenie niedurowe, powodują najwięcej zakażeń w Polsce. Do zakażenia dochodzi drogą pokarmową – bardzo często poprzez spożycie skażonych jaj, nieprzegotowanej wody lub niedogotowanego mięsa drobiowego, a także przez skażone salmonellą pokarmy – sosy, zanieczyszczone warzywa, owoce morza, ciasta ze śmietaną, lody. Salmonelle durowe powodują zakażenia ogólnoustrojowe, natomiast niedurowe – ostry nieżyt żołądkowo-jelitowy. Zakażenie bakterią Salmonella nosi nazwę salmonellozy. Objawy salmonelli Czas jaki upływa od zakażenia salmonellą do wystąpienia pierwszych objawów wynosi 6-48 godzin. Następnie pojawiają się objawy salmonelli: nudności wymioty bóle brzucha gorączka do 39 stopni biegunka – bez śladów krwi, wodnista, rzadko w kale pojawia się krew lub śluz. Czasami zdarza się, że zakażony człowiek staje się bezobjawowym nosicielem salmonelli i jest potencjalnym źródłem zakażenia. Czy salmonella jest śmiertelna? Większość zakażonych przechodzi salmonellozę dość łagodnie. Choroba samoistnie się ogranicza i jej objawy ustępują w ciągu 3-7 dni. Nasilone wymioty i biegunka mogą jednak prowadzić do odwodnienia i zaburzeń elektrolitowych. Dlatego <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/salmonella-u-dzieci-jak-leczyc-jak-dlugo-trwa-objawy-i-powiklania-28780-r1/">salmonella u dzieci, ze względu na ich niską masę ciała, może być groźna, ponieważ maluchy są bardziej od dorosłych podatne na odwodnienie. W przebiegu zakażenia salmonellą u dzieci mogą pojawić się: zaburzenia świadomości, zawroty głowy, senność. Po zaobserwowaniu tych objawów trzeba szybko zabrać dziecko do lekarza. Czasami zatrucie salmonellą przybiera postać uogólnioną i przechodzi w postać septyczną salmonellozy. W grupie ryzyka są małe dzieci, osoby z zaburzeniami odporności i w podeszłym wieku. Septyczna postać salmonellozy wywołuje znaczące pogorszenie stanu ogólnego chorego, rozsianą bakteriemię, odwodnienie i niebezpieczne spadki ciśnienia tętniczego krwi. Stan ten wymaga leczenia w warunkach szpitalnych, gdyż zagraża życiu. Salmonella może także doprowadzić do zakażenia układu moczowego, gardła, płuc, trzustki, zapalenia opon mózgowych. Dlatego w przypadku wystąpienia dodatkowych nietypowych objawów i dolegliwości, bezzwłocznie należy skontaktować się z lekarzem. Diagnozowanie zatrucia salmonellą Postawienie diagnozy na podstawie samych objawów nie jest możliwe. Dlatego konieczne jest wykonanie badań kału – zwykle pobiera się trzy próbki w odstępie doby. W laboratorium wykonuje się posiew z kału i identyfikuje obecne w nim bakterie. Wykrycie bakterii salmonella potwierdza salmonellozę. Czasami przeprowadza się też badania serologiczne z krwi. Wtedy bada się, czy krew zawiera specyficzne przeciwciała skierowane przeciwko bakteriom salmonella. W zależności od stężeń poszczególnych klas immunoglobulin (IgM, IgG, IgA) możliwe jest oszacowanie jak dawno doszło do zakażenia salmonellą. Zapobieganie salmonelli Zapobieganie zakażeniu bakterią salmonella polega na zachowaniu higieny i przepisów sanitarnych w produkcji żywności i w gastronomii. Bardzo istotne jest częste mycie rąk, zwłaszcza po kontakcie z produktami, które niosą najwyższe ryzyko zakażenia: jajka, mięso drobiowe, owoce, warzywa. Ogromnie ważne jest też prawidłowe przechowywanie żywności i prawidłowa obróbka termiczna. To, co w warunkach domowych można zrobić, aby zmniejszyć ryzyko zakażenia salmonellą to: przechowywanie produktów z tendencją do szybkiego psucia się w lodówce właściwa obróbka termiczna żywności, która eliminuje bakterie oddzielne przechowywanie w lodówce jaj i mięsa (oddzielne półki) częste i dokładne mycie i dezynfekcja blatów w kuchni niestosowanie powtórnego zamrażania żywności unikanie produktów spożywczych z niesprawdzonych źródeł. Profilaktyka jest najważniejszym czynnikiem zmniejszającym ryzyko zachorowania na salmonellozę i ciężkiego jej przebiegu. Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/zdrowie/leczenie-zatrucia-salmonelloza-24479-r1/">Jak się leczy zatrucia salmonellą? Jak uniknąć zakażenia salmonellą? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/wymioty-u-dziecka-jak-je-zatrzymac-najczestsze-przyczyny-kiedy-jechac-do-lekarza-29310-r1/">Wymioty u dziecka – 5 najczęstszych przyczyn
Dziecko wymiotuje żółcią – przyczyny i postępowanie
Gdy dziecko wymiotuje żółcią, jest to jedynie objaw, który powinien sprawić, że rodzice zaczną wraz z lekarzem dociekać, dlaczego tak się dzieje. Żółte wymioty mogą bowiem sugerować infekcję układu pokarmowego lub chorobę przewlekłą, które trzeba leczyć.
Dziecko wymiotuje żółcią wtedy, kiedy cofająca się gwałtownie treść żołądkowa zawiera wyraźny dodatek żółci – wymiociny są żółtawe lub zielonkawe. Żółć produkowana jest przez wątrobę – ma żółty kolor i gorzki smak. Jej zadaniem jest wspomaganie trawienia i wchłaniania tłuszczów. Żółte wymioty oznaczają, że żółć cofnęła się z jelit do żołądka, a stamtąd przez przełyk i jamę ustną wydostała się wraz treścią żołądkową. Spis treści: Dlaczego dziecko wymiotuje żółcią? Co robić, gdy dziecko wymiotuje żółcią? Jakie leczenie, gdy dziecko wymiotuje żółcią? Dlaczego dziecko wymiotuje żółcia? Najczęściej przyczyną żółtych wymiotów u dziecka jest nieprawidłowa motoryka jelit lub uporczywe wymioty, które nie ustają, choć w żołądku nie ma już treści żołądkowej. Wśród często występujących przyczyn wymiotów zawierających żółć znajdują się także: refluks żółciowy – żółć cofa się do żołądka i prowokuje wymioty nieprawidłowa motoryka jelit na tle innego procesu chorobowego nieżyt żołądkowo-jelitowy, czyli tzw. jelitówka u dziecka zatrucie pokarmowe niedrożność przewodu pokarmowego (stan zagrażający życiu). Do jeszcze innych przyczyn wymiotowania żółcią zalicza się żółciowe zapalenie żołądka (u osób po usunięciu pęcherzyka żółciowego), zatrucie alkoholem oraz stany po operacjach żołądka – te przypadki raczej nie dotyczą dzieci. Co robić, gdy dziecko wymiotuje żółcią? Zawsze, gdy dziecko wymiotuje żółcią, należy wzmóc czujność i je obserwować. Jeśli objaw ten wystąpił podczas uporczywych wymiotów, u podłoża których leży infekcja (np. grypa jelitowa), żółte wymioty znikną wraz z ustąpieniem zakażenia. Jeśli wymioty nie są uporczywe, a żółć pojawia się w nich często, należy podjąć próbę ustalenia przyczyny tego stanu. Pierwszym krokiem jest wizyta z dzieckiem u lekarza, który zleci dalsze badania (USG jamy brzusznej, RTG, badanie radioziotopowe, pomiar objętości żółci w żołądku, gastroskopia). Podczas wymiotów zawsze należy zadbać o nawadnianie organizmu. Im bardziej nasilone wymioty u dziecka, tym szybciej dochodzi do utraty wody. Uzupełnianie płynów jest konieczne w takiej sytuacji. Czasami nie ma innego wyjścia, jak przyjęcie dziecka do szpitala i podanie kroplówki. Jakie leczenie, gdy dziecko wymiotuje żółcią? Leczenie jest uzależnione od przyczyny, która doprowadziła do wymiotowania żółcią. Najgroźniejszą przyczyną żółtych wymiotów jest niedrożność jelit, która wymaga szybkiego zabiegu operacyjnego. O tym, że doszło do niedrożności jelit, poza wymiotowaniem żółcią, świadczy gorączka, silne bóle brzucha, zatrzymanie stolca i gazów. W przypadkach infekcji układu pokarmowego leczenie polega na nawadnianiu i łagodzeniu innych objawów, czasami na podaniu leków. Przy refluksie i zaburzeniach pracy jelit stosuje się leki rozrzedzające żółć lub/i poprawiające motorykę górnego odcinka układu pokarmowego. Jeżeli zaburzenia motoryki wynikają z procesu nowotworowego, podejmuje się leczenie onkologiczne. Zobacz także: Co na wymioty u dziecka? Dziecko wymiotuje w nocy – co to oznacza Wymioty u noworodka – kiedy do lekarza
Rotawirus u dzieci: objawy, przebieg i leczenie. Kiedy do szpitala?
Rotawirus u dzieci to jedna z najczęstszych przyczyn biegunki. Zakażenie jest szczególnie groźne dla niemowląt. Wyjaśniamy, jakie są objawy infekcji rotawirusowej, jak przebiega choroba i jak powinno wyglądać leczenie. Sprawdź, kiedy trzeba szybko jechać z dzieckiem do szpitala.
Rotawirus u małych dzieci daje groźne objawy i wymaga szybkiego leczenia. Najwięcej zakażeń rotawirusami notuje się od późnej jesieni do wiosny, a więc między październikiem i listopadem a majem. W przedszkolach dzieci zarażają się błyskawicznie, nic więc dziwnego, że rodzice chcą wiedzieć, co to są rotawirusy i jak się przed nimi ustrzec. Podpowiadamy, po czym poznać, że dziecko ma rotawirusa. Sprawdź, jak wygląda leczenie. Co to jest rotawirus u dzieci? Rotawirusy to wysoce zakaźne drobnoustroje. Mają kolisty kształt (stąd ich nazwa: „rota” po łacinie oznacza „koło”). Zakażenia rotawirusami są powszechne. Szacuje się, że każde dziecko poniżej 3.-5. roku życia chociaż raz będzie przechodzić infekcję rotawirusową. Większość zakażeń przebiega łagodnie lub bezobjawowo. Jednak u niemowląt i małych dzieci zarażenie się rotawirusem może mieć bardzo poważne konsekwencje. Wymioty i biegunka wywołane przez rotawirusa grożą szybkim odwodnieniem. Z tego powodu rotawirus u dziecka młodszego niż półroczne często kończy się pobytem w szpitalu trwającym nawet powyżej tygodnia. Rotawirusy są nie tylko bardzo zakaźne, ale również szybko się namnażają. Do zakażenia może dojść poprzez: bezpośredni kontakt z osobą, która ma rotawirusa, kontakt z jej wydzielinami (śliną, kałem), styczność z zanieczyszczoną powierzchnią (np. dywan) lub przedmiotami (np. zabawki). Dzieci zarażają się rotawirusami, gdy wkładają do buzi rączki albo zabawki, którymi wcześniej bawił się zakażony maluch, albo dotykają klamki, na której znalazły się te zarazki. Co ważne – rotawirusy mogą przetrwać na skórze, np. dłoniach, do 4 godzin, a na przedmiotach, np. zabawkach, nawet do 10 dni. Do rozprzestrzeniania się zakażeń rotawirusowych często dochodzi wśród dzieci leczonych w szpitalu z innego powodu. Rotawirus u dzieci – jakie są objawy? Infekcja rozwija się bardzo szybko. Zazwyczaj objawy pojawiają się już w ciągu 24-48 godzin od kontaktu z wirusem. Objawy rotawirusa u małych dzieci to: wymioty, biegunka (kupki wodniste, strzelające, ze śluzem, z krwią), gorączka o różnym nasileniu (powyżej 39°C), bóle brzucha, osłabienie, złe samopoczucie. Nie ma konkretnej odpowiedzi na pytanie, ile trwa zakażenie rotawirusem u dzieci. Objawy infekcji mogą utrzymywać się 3, a nawet 10 dni. Kolejne zachorowania u dziecka nie są już tak gwałtowne. Z uwagi na dużą zakaźność infekcje rotawirusowe często przenoszą się na pozostałych domowników. Zachorować mogą również dorośli, czasem zdarza się u nich również infekcja o cięższym przebiegu. Rotawirus u dzieci: jak przebiega leczenie? Gdy dziecko ma biegunkę rotawirusową, najważniejsze jest nawadnianie. Do picia podawaj maluchowi chłodną wodę. Jeśli wymiotuje – musisz poić go często, ale małymi porcjami (najlepiej podawaj maluchowi po łyżeczce wody, nawet co kilka minut). Jeśli dziecko jest jeszcze karmione wyłącznie piersią, staraj się przystawiać je częściej, ale na krótko. Starsze dziecko, które ma już rozszerzoną dietę, warto karmić kleikiem (ryżowym albo kukurydzianym). Wszystkie potrawy, które podajesz maluchowi, powinny być lekkostrawne. W trakcie leczenia rotawirusa dziecko może otrzymać również: doustne płyny nawadniające – mają zapobiec utracie elektrolitów, probiotyk – przywróci równowagę bakteryjną w jelitach. Kiedy jechać do szpitala: objawy zakażenia rotawirusem pojawiły się u dziecka poniżej 1. roku życia, u dziecka utrzymuje się wysoka gorączka, maluch ma silne wymioty i biegunkę, nie przyjmuje lub zwraca wszystkie płyny, dziecko ma objawy odwodnienia (suche usta, wiotkie ciało, zapadnięte powieki), nie oddaje moczu. Czy można uchronić dziecko przed rotawirusem? Czasem zakażenie rotawirusami przebiega bezobjawowo. Tak dzieje się u starszych dzieci i dorosłych, chociaż niektórzy również mogą chorować ciężko. Warto wiedzieć, że sam wirus może być wydalany jeszcze przed wystąpieniem objawów, przez co uniknięcie zachorowania staje się bardzo trudne. Najlepszą ochroną u małych dzieci, które chorują ciężko, jest szczepienie. Czy szczepienie dzieci na rotawirusy jest skuteczne? Szczepienie przeciw rotawirusom jest szczepieniem zalecanym, co znaczy, że nie ma go w kalendarzu szczepień obowiązkowych i trzeba za nie zapłacić. Szczepienie można rozpocząć od 6. tygodnia życia dziecka i – zgodnie z Programem Szczepień Ochronnych – zakończyć do 24. tygodnia życia. Można je stosować razem z innymi szczepionkami, które dziecko otrzymuje w tym samym czasie. Warto wiedzieć, że szczepienie nie chroni w 100 proc. przed infekcją rotawirusową, ale chroni dziecko przed groźną biegunką rotawirusową wymagającą hospitalizacji. W Polsce dostępne są już dwie doustne szczepionki przeciw rotawirusom, które różnią się schematem dawkowania – jedna wymaga podania trzech, a druga – dwóch dawek. Przeciwwskazania do szczepienia przeciwko rotawirusom: wiek powyżej 24. tygodnia życia, przebyte wgłobienie jelita, poważne zaburzenia odporności, uczulenie na składniki szczepionki, biegunka, wymioty. Zobacz też: Szczepić dziecko przeciw rotawirusom czy nie? Co to są szczepionki skojarzone i jak działają? Szczepienia powodują autyzm? Co na to eksperci?
Uważnie obserwując niemowlę i kilkuletnie dziecko, możesz się zorientować, co mu dolega. Nawet jeśli samo ci tego nie powie.
Gdy dziecko ma gorączkę, zwykle jest osowiałe albo przeciwnie – rozdrażnione, płaczliwe. Każda mama wie, że podwyższona temperatura jest zwykle sygnałem jakiejś choroby, maluchowi pewnie coś dolega. Istnieje jednak wiele innych objawów przeróżnych dolegliwości zdrowotnych (poważnych i przejściowych), które są znacznie mniej oczywiste. Doświadczona pediatra neonatolog, dr Małgorzata Czyżewska z Kliniki Neonatologii Akademii Medycznej we Wrocławiu, podpowiada, na co mama powinna zwrócić uwagę. Jakiego zachowania maluszka nie wolno bagatelizować oraz kiedy trzeba iść do lekarza. Dziecko szarpie ucho Maleństwo trzyma się i ciągnie za uszko, może także ocierać główką o poduszkę. O czym to świadczy? Najczęściej o zapaleniu ucha zewnętrznego lub środkowego, czasami także o tym, że do uszka malucha coś wpadło. Ból w okolicy ucha mogą też to być objawy świnki, zapalenia węzłów chłonnych lub wiązać się ze zmianami na skórze, np. czyrakiem. – Zapaleniu ucha środkowego towarzyszą również inne objawy: dziecko ma gorączkę, płacze z bólu, jest rozdrażnione albo osowiałe, nie chce jeść (niemowlę jest niespokojne przy ssaniu lub w ogóle go odmawia), może także robić luźniejszą kupę, ulewać albo wymiotować. Przebieg zapalenia ucha zewnętrznego jest łagodniejszy – tłumaczy dr Małgorzata Czyżewska. Co robić? Problemów z uszami nie można lekceważyć, zawsze trzeba sprawdzić, co się dzieje. Jeśli dziecko bardzo płacze, przed spotkaniem z lekarzem podaj mu środek przeciwbólowy (Paracetamol lub – powyżej trzeciego miesiąca życia – Ibuprofen). Uwaga! Jeśli w uchu malca tkwi ciało obce, nigdy nie próbuj wyciągać go samodzielnie. Dziecko zaciska usta Maluszek nie chce jeść ani pić, protestuje, gdy próbujesz mu wymyć ząbki albo zajrzeć do buzi. O czym to świadczy? Na przykład o bólu spowodowanym zmianami na śluzówce wewnątrz buzi, np. aftami, pleśniawkami (zakażenie drożdżakami), albo zapaleniem jamy ustnej (zakażenie wirusem). Co robić? Pojedyncze zmiany możesz próbować leczyć na własną rękę, z większymi lepiej nie ryzykować, zwłaszcza jeśli dołączają się objawy ogólne, np. gorączka, złe samopoczucie (zmiany mogą zająć dolne drogi oddechowe). Czasem konieczne jest podanie antybiotyku lub innego leku, który można kupić na receptę (np. przeciwgrzybiczego). Dziecko nadmierne się poci Maleństwo zalewa się potem w nocy, a podczas jedzenia poci mu się tył główki. O czym to świadczy? Nadmierne pocenie się może (ale nie musi) być objawem niedoboru witaminy D, który na dłuższą metę może prowadzić do krzywicy. Spokojnie, zdarza się to bardzo rzadko. Co robić? Idź do lekarza. Nie wolno zwiększać dawki witaminy D na własną rękę, bo można w ten sposób doprowadzić do niebezpiecznego przedawkowania. Lekarz dobierze odpowiednią ilość po sprawdzeniu uwapnienia kości potylicy. Dziecko trzyma piąstkę w buzi Niemowlę usiłuje włożyć do buzi wszystko, co mu wpadnie w rączki. Obficie się ślini, ma rozpulchnione i zaczerwienione dziąsła. Nie chce jeść, jest rozdrażnione. O czym to świadczy? Najczęściej o tym, że lada chwila malcowi wyrośnie nowy ząbek. Choć pierwsze zęby wyrzynają się po 6. miesiącu życia, ból może pojawić się wiele tygodni wcześniej, zanim przebiją one powierzchnię dziąsła. Wyrzynanie się kłów i zębów trzonowych jest bardziej bolesne niż wyrzynanie się siekaczy. Co robić? Zawsze warto zacząć od podania dziecku schłodzonego gryzaczka. Jeśli maluch bardzo marudzi, można także posmarować mu dziąsła dostępnym bez recepty żelem dla ząbkujących dzieci (Bobodent, Dentinox). – W okresie ząbkowania dochodzi do przejściowego załamania odporności, przez co niemowlę częściej łapie infekcje, np. wirusowe zapalenie gardła. Dlatego jeśli pojawia się gorączka albo biegunka, skontaktuj się z pediatrą – tłumaczy pani doktor. [CMS_PAGE_BREAK] Dziecko pręży się Maleństwo napina ciałko, podkurcza i prostuje nóżki, krzyczy, często ma do tego bolesne wzdęcia. O czym to świadczy? W wypadku dzieci do trzeciego miesiąca życia takie objawy najczęściej świadczą o kolce. Charakterystyczne jest to, że kolka występuje napadowo, znienacka. Przeważnie po jedzeniu, czasem nawet w trakcie ssania albo dopiero po jakimś czasie, np. po godzinie. Co robić? Niektórym maluszkom przynosi ulgę bujanie w wózku, innym jazda samochodem, noszenie na rękach w pozycji pionowej lub delikatny masaż. Pomóc mogą również: herbatka z kopru włoskiego lub gotowe preparaty na jego bazie (np. Plantex, Gripe Water), mocniejsze środki przeciwskurczowe (np. Infacol – opinie). Jeśli niemowlę bardzo się męczy, idź z nim do lekarza – zadecyduje o zmianie twojej diety lub dziecka (zmiana mieszanki) i wykluczy inne problemy (np. zapalenie wyrostka robaczkowego). Dziecko ma kłopoty z napięciem mięśniowym Dziecko jest bardzo spięte, „sztywne”, trudno je ubrać, reaguje lękiem na codzienne zabiegi, leży wygięte w literę C, często robi mostki albo przeciwnie – wydaje się obojętne, jest wiotkie, mało zainteresowane otoczeniem. O czym to świadczy? Takie objawy mogą (choć nie muszą) świadczyć o kłopotach z napięciem mięśniowym. Problem czasem dotyczy całego ciała, jego części (np. nóżek) albo tylko jednej (lewej lub prawej) strony. Część mięśni może być zbyt napięta, a część zbyt wiotka. Stopień nieprawidłowości może być bardzo różny. Co robić? Problemów z napięciem nie można lekceważyć. Dlatego idź z dzieckiem do pediatry, który w razie wątpliwości skieruje maluszka do neurologa Czasem dziecko wymaga jedynie obserwacji albo niewielkiej pomocy, czasem długotrwałej, codziennej rehabilitacji. Większość problemów z napięciem da się rozwiązać za pomocą systematycznych ćwiczeń (np. metodą Vojty albo NDT Bobath), jednak trzeba się zabrać za to jak najszybciej. Dziecko ma czerwone policzki Smyk wygląda tak, jakby pomalowano mu buzię lakierem. O czym to świadczy? Zazwyczaj jest to objaw alergii pokarmowej. Winowajcą najczęściej jest mleko i jego przetwory – ma na nie uczulenie 2–8 procent niemowląt i małych dzieci. Większość z nich wyrasta z alergii do trzeciego, a najpóźniej do piątego roku życia. Żeby to było możliwe, trzeba wcześniej przestrzegać diety. Niestety, zdarza się i tak, że mleka nie można pić przez całe życie. Inne objawy to sucha szorstka skóra za uszami, w zgięciach łokci, pod kolanami, na łydkach. Alergia na mleko może także objawiać się kłopotami z układem pokarmowym: ulewaniem, wymiotami, biegunką, kolką, a u starszych dzieci także zaparciami. Uczulony maluch może mieć również nawracające infekcje nosa, gardła, uszu lub oskrzeli. Uczulenie na ogół ujawnia się już w pierwszych tygodniach życia dziecka, ale objawy mogą pojawić się także później, gdy malec jest starszy. Co robić? Jeśli podejrzewasz alergię pokarmową, idź z dzieckiem do lekarza. Tylko on powinien decydować o diecie eliminacyjnej czy zmianie mieszanki mlecznej. Działając na własną rękę, można doprowadzić do niedoboru ważnych składników. Dziecko wierci się w łóżku Dziecko niespokojnie śpi, budzi się, może też zgrzytać zębami. Ma zaczerwienioną pupę. Nie chce jeść, może mieć nudności i bóle brzucha. O czym to świadczy? Najczęściej o obecności pasożytów, np. owsików. Dla owsicy charakterystyczne jest to, że świąd nasila się w nocy, bo właśnie wtedy pasożyty są najbardziej aktywne. Co robić? Idź z dzieckiem do lekarza. Pediatra zapewne zleci badanie kału na obecność pasożytów. Jeśli maluch rzeczywiście ma robaki, leczeniu powinni się poddać wszyscy domownicy. Podczas kuracji szczególnie ważna jest higiena, dlatego często myj dziecku ręce i zmieniaj jego bieliznę oraz pościel. [CMS_PAGE_BREAK] Jak wcześnie rozpoznać chorobę u dziecka Rodzice, jeśli tylko przypatrują się dziecku, mogą się zorientować, że jakaś choroba dopiero się „wykluje”. Zanim zapalenie gardła czy ucha na dobre się zacznie, maluszek często zachowuje się inaczej niż zazwyczaj. Co może świadczyć o tym, że coś mu dolega? 1. Dziecko nie chce się bawić. Ulubione klocki czy lalki przestają je interesować. Nie tylko przy zabawie męczy się szybciej niż zwykle, potrzebuje więcej odpoczynku, dłużej śpi. 2. Dziecko jest rozdrażnione. Byle co wyprowadza niemowlaka czy starszego szkraba z równowagi. Wygląda na to, że zupełnie bez powodu, częściej niż zazwyczaj płacze. Domaga się noszenia na rękach, tulenia i ciągłej uwagi kogoś bliskiego. 3. Dziecko ma gorszy apetyt. Brak apetytu u dziecka – nie smakuje mu nawet to, co zwykle zajada z ochotą. Niemowlęta zaś odmawiają ukochanej piersi. 4. Dziecko robi zdecydowanie luźniejsze kupki. Właśnie w ten sposób rozpoczyna się wiele infekcji. Nawet jeśli maluch nie ma rozwolnienia, często jedynie boli go brzuszek. Ważne! Im młodsze dziecko, tym bardziej trzeba być czujnym. Noworodki i dzieci niewiele od nich starsze są niezwykle delikatne. Dlatego też zawsze, gdy dzieje się coś niepokojącego, trzeba poradzić się lekarza. → Nie lekceważ nawet drobnych infekcji. W przypadku najmłodszych mogą się bardzo szybko rozwijać. Nawet zwykły katar może się skończyć zapaleniem krtani albo płuc. → Nie czekaj na rozwój sytuacji, tylko dzwoń do lekarza albo na pogotowie, jeśli wydaje ci się, że z dzieckiem dzieje się coś złego (np. ma kłopoty z oddychaniem). Lepiej zrobić to niepotrzebnie, niż zwlekać zbyt długo.
Jak w prosty sposób sprawić, aby dziecko nie wymiotowało w podróży?
Naukowcy odkryli, dlaczego tak się dzieje, a stąd już bardzo prosta droga do wyjazdu bez stresu. Sprawdź!
Są dzieci, które bez żadnych zawirowań żołądkowych podróżują samochodem. Ale wielu zdarzają się takie problemy, przynajmniej od czasu do czasu. Są też takie biedactwa, dla których takie wyjazdy są gehenną i dużym stresem. Dla rodziców także. Zobacz, dlaczego tak się dzieje, a dzięki temu będziesz wiedzieć, jak w prosty sposób tego uniknąć. Bez grama chemii! Nie martw się - tak naprawdę wszystko jest ok Wymotujący maluch w czasie rodzinnej podróży to spory kłopot. Ale tak bardzo się tym nie martw, bo wbrew pozorom świadczy to o tym, że jego mózg funkcjonuje prawidłowo! Jak to? "Mózg wyczuwa zatrucie i nienaturalną sytuację" - wyjaśnił neurolog Dean Burnett z Cardiff University w Wielkiej Brytanii. Ogólnie chodzi o to, że mózg źle znosi sytuację, w której ciało jest w spoczynku, natomiast otoczenie się porusza. Dodatkowo na jego funkcjonowanie niekorzystnie wpływają towarzyszące często podróżowaniu gwałtowne skręty, przyspieszenie, czy turbulencje. To wszystko przyczynia się do tego, że do mózgu docierają sprzeczne informacje, które on odbiera jako objaw zatrucia pokarmowego. "Zaczynają działać instynkty, których celem jest przetrwanie. Jeśli mózg założył, że przyswoiliśmy truciznę, to trzeba ją zwrócić jak najszybciej. Dlatego też zaczynamy wymiotować" - wyjaśnił naukowiec. Jeżeli mózg jest bardzo wrażliwy na takie bodźce, to w zależności od długości podróży, ich skutki mogą być bardziej uciążliwe. Tak więc - przekonuje Dean Burnett - choroba lokomocyjna nie powinna być powodem do narzekania, ale do chociaż częściowego uspokojenia się rodziców. To znak, że mózg dziecka prawidłowo funkcjonuje i reaguje na niekorzystne dla organizmu sytuacje. Jak opanować wymioty? Naukowcy przekonują, że istnieją skuteczne sposoby na opanowanie objawów choroby lokomocyjnej. I nie są to bynajmniej farmaceutyki przeciwymiotne, które pewnie najczęściej dajemy dzieciom w takich sytuacjach. To może być błąd. Jakby nie patrzeć zawierają one wiele chemicznych składników mających jedynie "oszukać" mózg. Co więcej, mogą mieć też skutki uboczne. Oczywiście, jeżeli podamy dziecku tabletkę raz na jakiś czas, to nic się nie stanie, ale lepiej nie czynić z tego zwyczaju. Dean Burnett namawia rodziców do innej metody. Uważa, że najskuteczniejszym sposobem na opanowanie wymiotów jest po prostu ... patrzenie przez okno. Dzięki temu oszukujemy mózg i przekonujemy go, że jesteśmy w ruchu. To dokładnie odwrotność tego, co zazwyczaj robimy podczas walki z chorobą lokomocyjną. Na ogół odwracamy głowę od okna i patrzymy w dół, na podłogę. Przez to tylko zwiększamy intensywność objawów choroby lokomocyjnej. Ot, jakże proste i logiczne! Też tak robicie? A może macie swoje własne sposoby na przetrwanie rodzinnych wyjazdów bez przykrych dolegliwości. Podzielcie się nimi w komentarzach! Źródło: ofeminin
Dziecko wymiotuje i ma biegunkę? To może być zatrucie pokarmowe!
Objawy zatrucia pokarmowego nie należą do najprzyjemniejszych, a w dodatku mocno osłabiają organizm dziecka. Unikaj zatem dawania dziecku posiłków na dworze, jeśli nie ma gdzie umyć rąk. Nigdy nie częstuj go też warzywami lub owocami przed ich dokładnym opłukaniem.
Niewiele trzeba, by małe dziecko nabawiło się zatrucia pokarmowego. Jego organizm jest szczególnie wrażliwy na wszelkiego rodzaju szkodliwe substancje. Zanim dojrzeje i stanie się bardziej odporny, minie jeszcze kilka lat. Dlatego tak ważne jest, by uważać na to, co dziecko wkłada do buzi i czy zachowana jest prawidłowa higiena podczas jedzenia. Należy też zawsze sprawdzać, czy produkty, które przygotowujemy do spożycia, są świeże i przydatne do spożycia. W przeciwnym razie mogą się w nich namnażać bakterie, które powodują zatrucia pokarmowe. Przyczyny zatrucia pokarmowego u dziecka Tego typu dolegliwość najczęściej pojawia się w okresie letnim, kiedy jest gorąco i słonecznie. Takie warunki niesamowicie sprzyjają rozwojowi bakterii. Jeśli zatem zostawimy na wierzchu w ciepłym miejscu jakiś produkt spożywczy, bakterie bardzo szybko go zajmą. Po zjedzeniu zainfekowanego produktu dochodzi w organizmie do zatrucia. Zatrucia pokarmowe w większości przypadków wywoływane są przez zakażenie: bakteriami salmonelli, jadem kiełbasianym, gronkowcem. Objawy zatrucia pokarmowego Możesz podejrzewać, że dziecko zatruło się jakimś pokarmem, jeśli nagle: dziecko ma biegunkę, wymiotuje, boli je brzuch, ma podwyższoną temperaturę, w jego stolcu znajduje się krew lub śluz. Objawy wskazujące na zatrucie pokarmowe pojawiają się zazwyczaj po kilku, kilkunastu godzinach od zjedzenia przez dziecko czegoś, co mu zaszkodziło. Zdarza się też, że powstają one dopiero po kilku dniach od zjedzenia zakażonego posiłku lub po kontakcie z osobą chorą na zatrucie. Zobacz też, co podać dziecku, gdy ma rozwolnienie Inne objawy podczas zatrucia pokarmowego Oprócz typowych symptomów zatrucia mogą pojawić się u dziecka również burzliwe objawy ogólne, takie jak: wysoka gorączka (powyżej 38ºC), bóle głowy, dreszcze, ogólne osłabienie. Organizm w ten sposób reaguje na odwodnienie i toksyny, które powstają na skutek działania bakterii. A Ty? Spróbowałaś już szczęścia w naszych konkursach? Sprawdź, co aktualnie możesz wygrać:​ Zobacz też: Przyczyny biegunki u dziecka i sposób postępowania Dziecko wymiotuje? Jak mu pomóc? Jak się leczy zatrucie salmonellą?
Jak rozpoznać ostre rozsiane zapalenie mózgu i rdzenia? Ta poważna choroba autoimmunologiczna może pojawić się np. po przebyciu odry, świnki, ospy, ale też po szczepieniach przeciwko tym chorobom. Dowiedz się, jakie sygnały mogą wskazywać na to, że dziecko ma ADEM.
Jedną z poważniejszych chorób układu immunologicznego jest ta o tajemniczej nazwie ADEM, czyli ostre rozsiane zapalenie mózgu i rdzenia. Może być mylona ze stwardnieniem rozsianym, ze względu na podobieństwo pewnych objawów. Jednak między tymi chorobami są wyraźne różnice. Jak objawia się ADEM i jak należy je leczyć? Przeczytaj! Co to jest ADEM? ADEM to skrót od angielskiej nazwy Acute Disseminated Encephalomyelitis, czyli ostre rozsiane zapalenie mózgu i rdzenia. Jest to autoimmunologiczna demielinizacyjna choroba mózgu. Do jej powstania przyczyniają się takie choroby zakaźne, w których pojawia się wysoka gorączka, np. odra, świnka, różyczka, ospa wietrzna, grypa, mononukleoza, gruźlica. Może też być efektem szczepienia ochronnego przeciwko ospie, odrze, WZW A, grypie, ale też pojawić się na skutek ukąszenia owada. Na chorobę tę zapadają głównie dzieci do 10 roku życia, rzadziej nastolatki do 16 roku życia. Wśród osób dorosłych jest ona niezwykle rzadka. Objawy ostrego rozsianego zapalenia mózgu i rdzenia Objawy ADEM pojawiają się z reguły od tygodnia do trzech tygodni po przebyciu wyżej wymienionych chorób lub szczepień. Wówczas nagle u dziecka występują: wymioty; bóle głowy; wysoka gorączka; podrażnienie opon mózgowo-rdzeniowych. To są pierwsze objawy ostrego rozsianego zapalenia mózgu i rdzenia. Następnie ta choroba neurologiczna objawia się: zwiększoną sennością; drgawkami; wahaniami nastrojów. Dochodzą do tego objawy czysto neurologiczne, takie jak: zaburzenia mowy, niedowład. W poważniejszym stadium może też dochodzić do pojawiania się mimowolnych ruchów, które przyczyniają się do wyginania poszczególnych części ciała. Jak zdiagnozować i leczyć ADEM? Choroba ta ze względu na duże podobieństwo do stwardnienia rozsianego nie jest łatwa do zdiagnozowania (są to najbardziej podobne do siebie choroby autoimmunologiczne). Konieczne jest wykonanie badania rezonansem magnetycznym. ADEM powoduje uszkodzenie mózgu i charakterystyczne zmiany w ośrodkowym układzie nerwowym. Leczenie musi odbywać się na oddziale intensywnej opieki medycznej. W większości przypadków jest to choroba uleczalna, ale często pozostawia po sobie zniszczenia w organizmie, takie jak napady padaczkowe lub zaburzenia zachowania. ADEM a SM Ostre rozsiane zapalenie mózgu i rdzenia jest chorobą bardzo podobną do SM czyli stwardnienia rozsianego. Obie choroby prowadzą do autoimmunologicznej demielinizacji mózgu, czyli uszkodzenia nerwów, przez co u chorego występują zaburzenia widzenia, czucia, ruchu. Jednak są między nimi pewne różnice. Oto one: Zobacz też: Celiakia, czyli nietolerancja glutenu. Jak ją rozpoznać?
Nie chorują na nią niemowlaki - najczęściej pojawia się u przedszkolaków, ale mogą na nią cierpieć także młodsze dzieci. Są sposoby, by złagodzić objawy choroby lokomocyjnej. Zobacz przed wyjazdem na majówkę, co może pomóc małemu dziecku.
Gdy dziecko traci apetyt - czasem konieczne są badania
Twoje dziecko dopiero od pewnego czasu przestało chętnie jeść? A może od urodzenia jest niejadkiem? Istnieje wiele powodów, dla których dzieci tracą apetyt. Kiedy to normalne, a kiedy trzeba iść do lekarza?
Dla noworodka i małego niemowlęcia głód jest jednym z najsilniejszych odczuć. W miarę jak dziecko rośnie, wydłużają się odstępy pomiędzy posiłkami (początkowo głównie w nocy) i zwiększa ich objętość. Kilkumiesięczny, zdrowy niemowlak może domagać się jedzenia rzadziej niż co 1,5-2 godziny. Nie powinno się go jednak budzić na posiłki ani karmić przez sen! Dziecko starsze ma mniejszy apetyt Odkąd dziecko większość czasu poświęca na poznawanie świata i zdobywanie nowych umiejętności, traci zainteresowanie jedzeniem. Spowalnia się także jego tempo wzrostu. Naturalne jest więc, że w drugim półroczu życia potrzebuje mniej pożywienia, co często rodzice interpretują jako utratę apetytu i szukają pomocy lekarskiej. Jeśli niemowlę rośnie i prawidłowo się rozwija, przeczekaj okres jego mniejszego łaknienia. Nawet jeśli wydaje ci się, że prawie nic nie je, nie zmuszaj go do jedzenia, nie wprowadzaj dodatkowych karmień w nocy, nie podawaj mu butelki, jeśli skończył 1. rok życia. Zadbaj raczej o przygotowywanie pełnowartościowych, atrakcyjnych, różnorodnych dań. O częstości karmień i objętości posiłków pozwól decydować dziecku. Staraj się jednak utrzymać stałe ich pory, by wyrabiać dobre nawyki. Sprawdź: 7 pysznych kaszek dla niemowląt - przepisy Dlaczego dziecko traci apetyt Jeżeli niemowlę, które dotychczas chętnie jadło, nagle traci apetyt, zgłoś się do pediatry. U małych dzieci nagły i przejściowy brak apetytu występuje w przypadku ząbkowania, przegrzania, łagodnych infekcji wirusowych górnych dróg oddechowych. Towarzyszy również ostrej biegunce, zapaleniu ucha środkowego, infekcji układu moczowego. Bywa reakcją na pośpiech przy karmieniu czy trudną sytuację (np. powrót mamy do pracy, pobyt w szpitalu). Zobacz też: Ząbkowanie u dzieci Ustalenie przyczyn braku apetytu jest często niemożliwe, póki nie pojawią się charakterystyczne objawy choroby: wymioty, luźne stolce, ból przy siusianiu. Bardzo pomocne są więc obserwacje rodziców. Dziecko chore na zapalenie ucha zachowuje się typowo. Łapczywie rzuca się na pierś lub butelkę, ale po paru łykach zostawia ją i staje się niespokojne. Pamiętaj, że podczas ostrej infekcji można pozwolić niemowlęciu jeść bardzo mało, ale koniecznie musi dużo pić. Niewystarczające nawodnienie dziecka, nawet jeśli trwa kilka godzin, jest groźne dla jego zdrowia! Co może pić niemowlę - napoje dozwolone i zakazane Brak apetytu: kiedy konieczne są badania Niekiedy trzeba sprawdzić, czy utrata apetytu nie wynika z poważnej, długotrwałej choroby. Gdy dziecko przestaje rosnąć lub przybierać na wadze, chudnie, ma bóle brzucha, nudności, należy wykonać badania. Długotrwały brak łaknienia najczęściej spowodowany jest niedoborem żelaza lub zakażeniem pasożytniczym. Bywa objawem tzw. zespołu złego wchłaniania i innych przewlekłych schorzeń przewodu pokarmowego. Do postawienia diagnozy niezbędne jest wykonanie specjalistycznych badań i podjęcie odpowiedniego leczenia. Po jego zakończeniu apetyt wraca. Konsultacja: prof. dr hab. n. med. Maria Korzon
Co każdy rodzic powinien wiedzieć o zakażeniach rotawirusowych?
To jest najgorsze, że to jest naraz wszystko – i gorączka, i biegunka, i wymioty. (Mama 3-letniej dziewczynki) Objawy zakażenia rotawirusowego Możesz podejrzewać, że Twoje dziecko zaatakował rotawirus, jeśli: - pojawiła się gorączka, zazwyczaj niewielka, choć może być również dość wysoka, nawet do 40°C, - dziecko wymiotuje – wymioty trwają 1-2 dni, zwykle 3-4 razy na dobę i zazwyczaj poprzedzają wystąpienie biegunki, - dziecko ma wodnistą biegunkę, wypróżnia się średnio 10 razy na dobę, a stolce są luźne, wodniste, tryskające; biegunka może trwać 4-8 dni1,3,4, - w ciężkich przypadkach biegunka i wymioty mogą występować nawet 20 razy na dobę2. Dla kogo rotawirusy są najgroźniejsze? Na zakażenia rotawirusami narażeni są wszyscy, ale to dla najmłodszych są one najgroźniejsze. To właśnie rotawirusy są głównym czynnikiem wywołującym ciężkie biegunki u niemowląt i dzieci5-7. Szacuje się, że w Polsce wśród dzieci w wieku do 5 lat co roku z powodu zakażenia rotawirusami: 172 tysiące odwiedza lekarza, 21,5 tys. trafia do szpitala4,8,9 Najcięższą postać zakażenie rotawirusowe przybiera u niemowląt poniżej 6. miesiąca życia. Małe dzieci, łatwiej niż starsze, ulegają odwodnieniu1 spowodowanemu wymiotami i gwałtowną biegunką. Dzieje się tak ze względu na wyższy stosunek powierzchni do objętości ciała małego dziecka oraz brak współpracy z jego strony przy próbach nawadniania1. Każdy rodzic wie, jak trudno jest podać dziecku coś do picia, gdy ono tego nie chce… Przebieg choroby u niemowląt i małych dzieci jest nieprzewidywalny1, one też najczęściej trafiają do szpitala10. 70% dzieci hospitalizowanych z tego powodu nie ma ukończonych 2 lat4. Pobyt w szpitalu w ich przypadku jest najdłuższy8. Ja byłam uziemiona w szpitalu, wychodziłam, gdy mąż przyjeżdżał mnie zmieniać na dwie, trzy godziny, żebym ja zdążyła wrócić do domu, wziąć prysznic, przebrać świeże ubranie na następną dobę, po prostu odsapnąć minuta-dziesięć. Z tym starszym dzieckiem nie mogłam się widywać, właściwie siedział u babci cały czas, bo mógł też złapać. (Mama rocznej dziewczynki) Jak postępować? Jeśli Twoje dziecko robi wodniste kupki, a dodatkowo występuje gorączka i wymioty, wskazana jest konsultacja z pediatrą. Jeśli lekarz potwierdzi, że dolegliwości są spowodowane przez rotawirusa, zaleci Ci właściwe postępowanie, by nie doszło do odwodnienia. Jak zapobiegać? W Polsce dostępne są dwie doustne szczepionki przeciw rotawirusom, które różnią się między innymi liczbą dawek. Obie szczepionki podaje się od 6. tygodnia życia dziecka z minimum 4-tygodniową przerwą pomiędzy kolejnymi dawkami. W przypadku szczepienia szczepionką dwudawkową całe szczepienie należy zakończyć przed upływem 24. tygodnia życia11. Schemat dawkowania drugiej szczepionki składa się z trzech dawek, których podanie należy zakończyć przed 32. tygodniem życia dziecka12. Na pierwszej wizycie szczepiennej zapytaj lekarza o szczepienia przeciwko rotawirusom. Dowiedz się więcej na www.powstrzymajrotawirusy.pl Referencje: 1.European Rotavirus Journal 2005; 1(2): 1-15. 2. Matson DO. In Long SS, Ed. Principles and Practice of Paediatric Infectious Diseases, New York: Churchil Livingston 2003; 1105-1108.3. Szajewska H, Powikłania zakażenia rotawirusowego – przegląd piśmiennictwa”, Pediatria Współczesna. Gastroeneterologia, Hepatologia i Żywienie Dziecka 2008, 10, 1, 7-11 4. Szenborn L., Znaczenie zakażeń rotawirusowych w praktyce ambulatoryjnej i klinicznej oraz możliwości profilaktyki. Zakażenia 2007, Vol 4: 106-112.; 5. Soriano-Gabarro M, Mrukowicz J, Vesikari T, Verstraeten T. Burden of Rotavirus Disease in European Union Countries. Pediatr Infect Dis J. 2006; 25(1): 7-11 6. Parashar et al, Rotavirus. Emerg Infect Dis 1998; Vol 4: 561-570. 7. Velazquez FR et al. Rotavirus infections in infants as protection against susequent infections. N Eng J Med. 1996; 335: 1022-1028 8. Berner R, Schumacher RF, Hameister S, at al. Occurence and impact of community acquring and nosocomial rotavirus infections – a hospital based-study over 10 years, Acta Paediatr 1999; 88(Suppl 426): 48-52; 9. World Bank list of economies (July 2010): http://siteresources.worldbank.org/DATASTATISTICS/Resources/CLASS.XLS 10. Moulin F. et al. Hospitalisations pour gastroentérites aiguës communautaires ŕ rotavirus: une enquęte de quatre ans. Archives de Pédiatrie. 2002; Vol 9(3): 255-61. 11.Charakterystyka produktu leczniczego, szczepionka przeciwko rotawirusom firmy GlaxoSmithKline. 12. Charakterystyka produktu leczniczego, szczepionka przeciwko rotawirusom firmy MSD.
Jak latem unikać zatruć pokarmowych u dziecka?
Gdy jest ciepło, a jedzenie nie jest prawidłowo przechowywane, błyskawicznie mnożą się w nim drobnoustroje. Dlatego latem bardzo łatwo o zatrucie pokarmowe, które może prowadzić do groźnego odwodnienia. Zobacz, jak tego uniknąć podczas wakacji.
Przyczyną zatruć pokarmowych u dzieci są zwykle wirusy i bakterie. Wiosna lub jesienią najczęściej zdarzają się zakażenia wirusowe, którym towarzyszą infekcje górnych dróg oddechowych (katar, ból gardła, gorączka). Natomiast latem częściej występują zakażenia bakteryjne. Powodem jest brak higieny lub niewłaściwe przechowywanie jedzenia. Dlatego gdy jest ładna pogoda, zwróć szczególną uwagę na to, co podajesz dziecku i czy właściwie przechowujesz jedzenie. Wysoka temperatura i wilgoć sprzyjają namnażaniu się bakterii w żywności, zwłaszcza wystawionej na działanie promieni słonecznych. Uważaj na zatrucia na wyjazdach Podczas wakacjach częściej dochodzi do zatruć pokarmowych - sprzyja temu zmiana wody i gorsze warunki higieniczne (np. w podróży), przechowywanie jedzenia poza lodówką. Niebezpieczne jest zjadanie niemytych owoców, picie nieprzegotowanej wody. Podanie dziecku serka, jogurtu czy mlecznego deseru, które zbyt długo wystawione były na działanie wysokiej temperatury, albo lodów raz rozmrożonych i powtórnie zamrożonych często bywa przyczyną zakażenia gronkowcem. Jedząc ciastka z kremem czy lody, można też zarazić się salmonellą lub shigellą - bakteriami powodującymi salmonellozę i czerwonkę. Choroby te często wymagają leczenia w szpitalu. Zobacz też: 5 ważnych pytań o jedzenie na wakacjach Rozpoznaj zatrucie pokarmowe u swojego dziecka U chorego dziecka pojawia się ból brzuszka, biegunka, często też gorączka. Naprawdę niebezpiecznie staje się, jeśli do biegunki dołączają nudności i wymioty. Podawaj dziecku napoje - zapobiegaj odwodnieniu Nie dopuść nawet do niewielkich objawów odwodnienia. Niemowlakowi podawaj przegotowaną wodę butelkowaną niskozmineralizowaną, chłodne, słabe herbatki owocowe. Dziecko powyżej roku może pić też colę bez gazu. Jeśli maluch często wymiotuje, napoje podawaj po łyżeczce co kilka minut. Pediatra radzi, jak karmić dziecko w czasie biegunki: View Ediplayer on the source website [CMS_PAGE_BREAK] Podawaj leki Podczas biegunki dziecko oprócz wody traci składniki mineralne, konieczne są więc też płyny zawierające elektrolity, np. Gastrolit, Orsalit lub kleik marchwiowo-ryżowy ORS-200. Częstotliwość wypróżnień mogą zmniejszyć leki zapierające - węgiel leczniczy, Smecta. Pomocne będą probiotyki, zawierające dobroczynne bakterie, które odbudowują florę bakteryjną w jelitach. Na gorączkę i ból brzucha pomaga paracetamol. Powstrzymaj wymioty u dziecka W przerwach pomiędzy wymiotami spróbuj podawać dziecku do picia chłodną wodę (dzieciom powyżej roku nawet zimną, z lodówki). Często i w małych ilościach. Jeżeli wymioty się utrzymują, konieczna będzie wizyta u lekarza. Zobacz też: Woda dla dziecka - która najlepsza? Zadbaj o dobrą dietę dziecka Przy zatruciu pokarmowym właściwa dieta jest tak samo ważna jak leki i picie. Jeśli dziecko jest karmione piersią, nadal może pić mleko mamy, a gdy sztucznie - konieczne jest pojenie, najlepiej woda (mleko jest pokarmem, nie piciem). Dziecku, które je już pokarmy stałe, zapewnij odpowiednią dietę. Przez kilka dni nie podawaj soków, owoców, jajek, mleka, nabiału i cukry. Maluchowi od 4. miesiąca możesz przygotować kleik ryżowy lub marchwiankę (w drugim półroczu życia z dodatkiem kleiku ryżowego). Gdy jego stan będzie się poprawiał, zacznij podawać kaszki, gotowane warzywa, pieczywo z masłem, chude mięso, ziemniaki purée, gotowana marchewkę, zupkę jarzynową z mięsem. Zamiast mleka początkowo podawaj jogurt naturalny z żywymi kulturami bakterii acidofilnych. Jeśli dziecko nie jest głodne, nie zmuszaj go do jedzenia. Najważniejsze by dużo piło. Marchwianka - przepis Jedź z dzieckiem do lekarza Im młodsze dziecko, tym zatrucie pokarmowe i towarzysząca mu biegunka czy wymioty są groźniejsze. Jeśli ma je maluszek w pierwszym półroczu życia, trzeba jak najszybciej jechać do pediatry. To konieczne również wtedy, gdy u starszego dziecka nie daje się jej zahamować, a maluch ma oznaki odwodnienia: jest apatyczny, osłabiony, marudny, ma gorączkę, suche usta, mało siusia, a kolor moczu jest ciemny. Niektóre zakażenia bakteryjne muszą być leczone w szpitalu - konieczne może się okazać podawanie dziecku kroplówki. Zobacz też: Pierwszy raz w szpitalu Konsultacja: dr. n. med. Teresa Kibalenko-Nowak, pediatra
Widzisz, że z dzieckiem dzieje się coś złego. Wzywać pogotowie czy jeszcze poczekać? Sprawdź, kiedy musisz błyskawicznie sięgnąć po telefon.
Małe dzieci łatwo zapadają na różne choroby, ponieważ ich system odpornościowy nie jest jeszcze w pełni dojrzały. Dolegliwości zazwyczaj pojawiają się nagle i większość z nich to choroby typowe dla tego wieku. Ale są przypadki, kiedy musisz błyskawicznie wezwać pogotowie i w miarę możliwości sama pomóc dziecku. Takie sytuacje zdarzają się bardzo rzadko, ale lepiej wiedzieć, jak na nie reagować. Dziecko wywraca do góry oczka, mocno się ślini, jego ciało jest wiotkie lub sztywne. Mocno drży, może mieć kłopoty z oddychaniem Maluch prawdopodobnie ma drgawki. Ich przyczyną jest najczęściej szybko narastająca gorączka. Niedojrzały mózg maluszka reaguje tak na nagły wzrost temperatury. Przenieś dziecko na łóżko. Ułóż wygodnie na boczku z głową poniżej tułowia. Wyjmij mu z buzi smoczek lub, jeśli właśnie jadł, resztki pokarmu. Rozepnij ubranko przy szyi. Nie staraj się na siłę ograniczać ruchów malca – nie przytulaj go, nie łap za rączki. Usuń tylko wszystkie przedmioty leżące w jego zasięgu, by nie zrobił sobie nimi krzywdy. W żadnym wypadku nie kąp go teraz i nie dawaj nic do jedzenia ani picia – dziecko mogłoby się łatwo zakrztusić. Dziecko ma spierzchnięte usta, a oczy i ciemiączko zapadnięte. Płacze bez łez, jego skóra jest wysuszona i mało elastyczna (gdy uchwycisz ją palcami i puścisz – nie rozprostowuje się od razu). O wiele rzadziej robi siusiu, a jeśli już, to mocz ma barwę ciemnożółtą i jest go mało Wszystko wskazuje na to, że smyk się odwodnił! Małe dzieci bardzo łatwo tracą płyny. Niebezpieczne są dla nich wymioty i biegunka, zwłaszcza kiedy występują razem. Organizm pozbywa się wtedy wody w tempie lawinowym, a wraz z nią niezbędnych soli mineralnych. Maluszek może się również odwodnić, jeśli od dłuższego czasu kiepsko pije. Podawaj dziecku jak najwięcej płynów. Jeśli nie ssie piersi, daj mu butelkę z wodą, mlekiem modyfikowanym lub herbatkę ziołową. Ale to nie wystarczy. Odwodniony maluszek musi się jak najszybciej znaleźć w szpitalu, ponieważ tylko kroplówka pozwoli na wyrównanie w jego organizmie poziomu płynów i soli mineralnych. [CMS_PAGE_BREAK] Dziecko zwraca pokarm gwałtownie, pod dużym ciśnieniem, a w wymiotach widać smużki krwi lub żółty (czasem zielony) śluz Pojawienie się domieszki krwi lub żółci w wymiotach może świadczyć o niedrożności jelit (np. o ich nieprawidłowym skręcie, który uniemożliwia normalną pracę) lub zapaleniu błony śluzowej żołądka. Krew w wymiotach może też być objawem uszkodzenia śluzówek nosa i gardła. Maluszek połyka wtedy spływającą z nich krew i stąd jej obecność w wymiotach. W żadnym wypadku nie podawaj dziecku nic do jedzenia! Skóra dziecka jest bardzo blada, zimna i wilgotna. Nienaturalnie blady kolor mają także wargi maluszka, płatki uszu i opuszki palców. Dziecko leje się przez ręce, a jego tętno jest szybkie i słabo wyczuwalne Objawy wskazują na wstrząs. Jego przyczyną może być uraz (np. upadek, oparzenie, uderzenie), silna biegunka, reakcja alergiczna (np. po zażyciu lekarstwa, na które uczulony jest maluszek, lub ugryzieniu owada). Ułóż dziecko płasko, wygodnie. Przez mniej więcej cztery minuty trzymaj jego nóżki pionowo, a później połóż je wyżej od reszty ciała (np. podłóż pod łydki maluszka zrolowany koc lub poduszkę). Głowa powinna być niżej niż tułów maleństwa, dzięki temu zwiększy się dotlenienie oraz dopływ krwi do mózgu. Przykryj dziecko kocykiem, bo we wstrząsie może mu być zimno, ale nie ogrzewaj dodatkowo termoforem czy poduszką elektryczną. Przed przybyciem lekarza spróbuj uspokoić malca. Bądź przy nim cały czas, mów do niego łagodnym głosem. Dziecko jest senne i nie w humorze. Może wymiotować. Na głowie ma guza, który z każdą chwilą się powiększa Najprawdopodobniej doszło do urazu czaszki w wyniku uderzenia. Wezwij pogotowie i obserwuj malca, bo w każdej chwili może stracić przytomność. W zasadzie po każdym silnym uderzeniu w głowę malucha powinien zbadać lekarz, bo nie zawsze występują wymienione wcześniej objawy, po których łatwo się zorientować, że coś jest nie tak (np. senność wielu rodzicom nie będzie się wydawała podejrzana). Pogotowie trzeba też wezwać przy urazie brzucha, po którym smyk wymiotuje, jest senny, nie może się wyprostować.