Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2024-05-08T01:57:30.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: O stawianiu granic – wywiad z Marią Rotkiel, psychologiem
items: Supertata 2019: tak spędzam z dzieckiem czas, aby się samemu nie nudzić
items: Czy kryzys w związku po narodzinach dziecka jest nieunikniony?
items: „W BLW chodzi o zaufanie do dziecka” – mówi Gill Rapley, współautorka „Bobas Lubi Wybór” [WYWIAD]
items: ”To nie jest słodkie życie” mówi tata 5-letniej Niny chorej na cukrzycę typu 1
items: Magda Mrozek, autorka bloga Matka wygodna – wywiad z blogerką
items: Bądź mamą (nie)idealną – rozmowa z psychologiem
items: Ważniejszy od piłki
items: Mój mały towarzysz podróży

O stawianiu granic – wywiad z Marią Rotkiel, psychologiem
type: item
date: 2020-10-25T09:33:00.000Z
creator: bturska
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: porady psychologa
subject: psycholog
subject: wywiad
description: Czy dziecko byłoby szczęśliwe, robiąc wszystko, na co ma ochotę? O rozsądnym stawianiu granic rozmawiamy z Marią Rotkiel, autorką książki „O rety! Dziecko!”.
encoded: Po co dziecku granice: zasady, reguły, zakazy? Maria Rotkiel, psycholożka, terapeutka par, terapeutka rodzinna, trenerka rozwoju zawodowego i osobistego, trenerka motywacyjna, autorka książki "O rety, dziecko!": Dziecko jest jak turysta w kraju o nieznanej mu kulturze i zwyczajach. By poczuć się bezpiecznie i odnaleźć przyjemność w poznawaniu nowego miejsca, musi poznać obowiązujące w nim zasady: wiedzieć co wolno, a czego nie, co jest dobre, a co niebezpieczne. Bez tej wiedzy będzie zagubione. Granice są więc drogowskazami, które pomagają mu uczyć się świata, siebie i ludzi – z radością, bez lęku. Sprawiają, że to, co je otacza, staje się bezpieczniejsze, bardziej zrozumiałe i przewidywalne. Gdybyśmy ich nie stawiali, pozostawilibyśmy naszego „turystę” bez pomocy. To tak, jakbyśmy mówili: „Radź sobie sam”. Jak stawiać granice, by nie zmienić domu w koszary? W rodzicielstwie ważna jest empatia i szacunek. Jeśli szanujemy dziecko i jego potrzeby, jeśli dajemy mu prawo do własnego zdania i jesteśmy wrażliwi na to, co czuje i jak to wyraża, nie przesadzimy w kwestii stawiania granic. Zabraniając czy wymagając czegoś, uzasadniajmy swoją decyzję. Pozostawiajmy maluchowi wybór w niektórych sprawach. Np. egzekwując to, aby jadł zdrowo i regularnie, pytajmy: „Na co masz ochotę: na rosół czy zupę pomidorową?”. Nie zgadzajmy się jednak, by dla świętego spokoju zamiast obiadu jadał lody. Jeżeli ma na nie wielką ochotę, dajmy mu je na deser. Zobacz także: Mów "Stop!" zamiast "Nie!" O czym trzeba pamiętać, ucząc dziecko reguł? Przede wszystkim tłumaczmy dziecku, czemu te reguły służą. Róbmy to tak, by było to dla niego zrozumiałe. Odwołujmy się do przykładów. Mówmy na przykład tak: „Nie wolno nikogo bić. Mama cię nie bije, bo bicie jest niedobre. Gdyby mama cię uderzyła, byłoby ci bardzo smutno, prawda? Gdy ty uderzyłeś kolegę, jemu też było smutno. Dlatego płakał”. A czego absolutnie nie wolno nam, rodzicom, robić? Nie wolno lekceważyć uczuć dziecka. Jeśli dziecko uderzy kogoś …

imgaqE8OU-09c0c61.jpg
width: 1024
height: 683

Supertata 2019: tak spędzam z dzieckiem czas, aby się samemu nie nudzić
type: item
date: 2019-06-27T12:45:17.000Z
creator: amajchrzak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: plebiscyt
subject: supertata
subject: wywiad
description: Nie cierpi rutyny i nudy. Być może to jest klucz do jego ojcostwa. Zobacz, co o byciu tatą mówi Rafał Witek, zwycięzca plebiscytu mamotoja.pl na Supertatę 2019.
encoded: Wygrał nasz plebiscyt w wielkim stylu, znacznie odsadzając pozostałych kandydatów. A byli wśród nich m.in. duma polskiego futbolu Robert Lewandowski i znani aktorzy Maciej Stuhr oraz Marcin Dorociński. Rafał Witek z wygranej cieszył się jak dziecko, a na swoim Facebooku ogłosił tryumfalnie: "Pokonałem Lewego". Ale nasz supertata to nie taki zwyczajny ojciec - jest autorem kilkudziesięciu książek dla dzieci, opowiadań, wierszy oraz słuchowisk radiowych. No i jest tatą 10-letniej Mai, która cały czas jest dla niego dużym wyzwaniem. Zobacz dlaczego! Ale się Pan cieszył z wygranej, aż miło było patrzeć! Ubawiłem się bardzo! Już z samego faktu, że w ogóle zostałem nominowany, a po drugie to uważam, że każdy, kto się stara jest trochę supertatą. Ale jest mi bardzo miło, bo każdy tata, który się stara chce, aby wychowywanie dziecka wychodziło mu jak najlepiej. Tak więc <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/plebiscyt-na-supertate-2019-uzytkowniczki-mamotojapl-wybraly-27101-r1/">zdobycie tego tytułu jest dla mnie dobrą motywacją do bycia jeszcze lepszym tatą. Na czym…

103873-f256f15.jpg
width: 1728
height: 1296

Czy kryzys w związku po narodzinach dziecka jest nieunikniony?
type: item
date: 2016-07-29T08:51:18.000Z
creator: Dorota Kornacka
subject: Rodzina
subject: Związki i seks
subject: kryzys pierwszego dziecka
subject: kryzys w małżeństwie
subject: kryzys w związku
subject: małżeństwo
subject: pierwsze dziecko
subject: psychologia
subject: wywiad
description: Na to, jak będzie między nami, gdy pojawi się dziecko, pracujemy oboje już wcześniej – mówi Aldona Czajkowska, psycholog i psychoterapeuta oraz mama trojga dzieci. I radzi, jak się przygotować do tej ważnej zmiany, aby uniknąć kryzysu w związku.
encoded: Jak bardzo pojawienie się pierwszego dziecka zmienia dotychczasowe relacje w związku? Pojawienie się dziecka jest, oczywiście, bardzo dużą zmianą, do której para musi się przystosować. Przede wszystkim przestajemy być dziećmi, a stajemy się rodzicami. A już samo to może wywoływać w nas obawy. Wystarczy, że mamy negatywny obraz dorosłości wyniesiony np. z domu rodzinnego. Sama słyszałam, jak pewna babcia, składając wnuczce życzenia z okazji 18. urodzin, powiedziała: "to, co najlepsze się skończyło, teraz sam trud przed tobą." Poza tym narodziny dziecka powodują, że nie jesteśmy już "w dwójce", a "w trójce". Jak sobie z tym poradzimy, zależy od tego, jakie mamy doświadczenia bycia "w trójce". Znam dziewczynkę, która miała dwoje rodzeństwa. I w tej konfiguracji czuła się najlepiej. Dlatego często zapraszała do siebie dwie koleżanki. Dla niej bycie "w trójce" było czymś naturalnym. Ona będzie musiała w przyszłości nauczyć się być "w dwójce", a nie "w trójce". I odwrotnie – jeśli jedynak był przez lata w koalicji z jednym z rodziców przeciwko drugiemu, to nie umie być "w trójce". Pojawienie się dziecka powoduje, że uczucia, które temu towarzyszyły, w nas odżywają? Właśnie. Choć, oczywiście, zazwyczaj nie jesteśmy tego świadomi... Na szczęście, wielu z nas ma dobre doświadczenia z bycia "w trójce". A jeśli nie, czy to musi oznaczać kryzys w związku? Wbrew temu, co często słyszę, pojawienie się dziecka nie musi wcale oznaczać kryzysu. Przecież mnóstwo par na świecie przeżywa taką zmianę i duża część przeżywa ją w dobrostanie. To, czy pojawienie się dziecka będzie kryzysem, zależy od wielu czynników. Jednym z nich jest kontekst społeczny. Doskonałym przykładem na to, jak wpływa on na przeżywanie takiej zmiany, jest późne macierzyństwo. Dziś znacznie łatwiej jest mieć dziecko po 40 niż dwadzieścia lat temu. Takie macierzyństwo jest po prostu inaczej odbierane przez otoczenie i spotyka się z większą akceptacją społeczną. Drugim czynnikiem, od którego zależy, jak para poradzi …

imgLHxXkx-4394156.jpg
width: 1800
height: 1200

„W BLW chodzi o zaufanie do dziecka” – mówi Gill Rapley, współautorka „Bobas Lubi Wybór” [WYWIAD]
type: item
date: 2016-07-04T12:03:55.000Z
creator: Katarzyna Imiołek
subject: Dieta
subject: Niemowlę
subject: BLW
subject: metoda BLW
subject: rozszerzanie diety niemowlaka
subject: wywiad
description: Przeczytaj, co brytyjska ekspertka metody BLW mówi o zaletach tego sposobu rozszerzania diety niemowlaka i dowiedz się, jak wprowadzać nowe dania, żeby samodzielne jedzenie malucha i radość ze wspólnych posiłków były normą w waszym domu!
encoded: Gdy podstawą nauki jedzenia stałych posiłków jest szacunek do dziecka i zaufanie, że ono wie najlepiej, co i ile chce zjeść, jedzenie staje się radością całej rodziny. Zamiast więc robić rocznemu niejadkowi kanapeczki z wesołymi buźkami czy kolorowymi dodatkami, od początku rozszerzaj dietę dziecka urozmaiconymi, różnorodnymi potrawami, czyli w duchu metody Baby-Led Weaning (w Polsce znanej jako metoda Bobas Lubi Wybór lub BLW). Jedzenie już zawsze będzie mu się dobrze kojarzyło – radzi Gill Rapley, specjalistka od BLW, ale przede wszystkim ciepła, mądra kobieta, w rozmowie z Babyonline.pl. Na początku naszej rozmowy chciałabym pani bardzo serdecznie podziękować. Gill Rapley: O! Za co? Za uratowanie zdrowia psychicznego mnie i mężowi! Gill Rapley: Jeszcze bardziej mnie pani zaintrygowała... Jestem mamą trójki dzieci: 13-latka i dwóch córek: 11- i 2-latki. Starsze dzieci miały dietę rozszerzaną miksowanymi zupkami, z różnych warzyw, zdrowo, ale monotonnie i pod lekką presją. Nie lubią jeść do dzisiaj... A właściwie mają kilka ulubionych potraw, wokół których koncentruje się ich zainteresowanie jedzeniem. Za to moja malutka Kalina, która od początku je samodzielnie i w kawałkach a nie papkach, to wielki smakosz! Kocha poznawać nowe smaki, skubnąć to tu, to tam... Jaka to przyjemność gotować dla takiego konsumenta! Zatem, dziękuję za książkę o BLW, która umożliwiła taką zmianę... Gill Rapley: Bardzo się cieszę! Zobacz: Plusy i minusy metody BLW – wywiad z ekspertem Ale ponieważ myślę, że takich historii słyszała pani już wiele, to jestem ciekawa, jak pani uważa: czy to zasługa metody Baby-Led Weaning czy po prostu takie mi się trafiło to trzecie dziecko? Gill Rapley: Hm, mam ogromną nadzieję, że to właśnie efekt BLW. Bo takich opowieści rzeczywiście słyszałam już wiele. Jednak są i zupełnie inne – rodzice narzekają, że ich starsze dzieci jadły wszystko, a najmłodsze, żywione według metody BLW, po roku czy dwóch stało się niejadkiem. Zatem może jest tak, że każde dzieck…

imgTdwa5A-1f4e317.jpg
width: 1200
height: 675

”To nie jest słodkie życie” mówi tata 5-letniej Niny chorej na cukrzycę typu 1
type: item
date: 2016-02-08T07:43:19.000Z
creator: sniemczyk
subject: Małe dziecko
subject: Zdrowie
subject: cukrzyca typu 1
subject: cukrzyca u dzieci
subject: wywiad
description: Póki masz zdrowe dziecko, to nie myślisz, że ono kiedyś może zachorować. Każdemu się wydaje: „Nam się uda. Nas to ominie”. Też tak myślałem jeszcze rok temu – mówi Grzegorz Stykowski, fotograf, autor bloga fotograficznego Lifenotes.pl i ojciec 5-letniej Niny, chorej na cukrzycę typu 1.
encoded: Ile spałeś dziś w nocy? Zaczynasz od trudnego pytania, bo od pół roku, od kiedy u naszej córki została zdiagnozowana cukrzyca typu 1, nie przespaliśmy w całości ani jednej nocy i przez najbliższe lata to się nie zmieni. Rodzice dzieci z cukrzycą nie śpią latami. Przez nerwy? Chciałbym, żeby to była tylko kwestia nerwów, ale prawda jest bardziej prozaiczna. Nie śpimy, bo Niny cukier cały czas jest niestabilny. Pod koniec lata, po 3 miesiącach jej choroby, wydawało nam się, że wszystko względnie opanowaliśmy, ale gdy zrobiło się zimno, to nagle dawki insuliny, jakie jej podawaliśmy, przestały działać. Podajesz dziecku bolus, czyli porcję insuliny specjalnie obliczoną do danego posiłku, a ono i tak wchodzi w bardzo wysoki cukier. Nie można wtedy dołożyć insuliny? Insulina z bolusa działa w organizmie przez 3 godziny, a szczyt działania osiąga po 1,5-2 godzinach od podania. Jako, że nie jesteś w stanie określić, z jaką skutecznością zadziała, musisz te dwie godziny poczekać. Jeśli podasz za szybko dodatkową porcję insuliny, to jest ryzyko, że przedobrzysz i z kolei wpędzisz dziecko w hipoglikemię, czyli niebezpiecznie niski poziom glukozy we krwi. Czekasz więc, nic nie możesz zrobić, a w środku cały się trzęsiesz, bo w tym czasie za wysoki cukier w organizmie twojego dziecka degraduje naczynia krwionośne oraz penetruje i uszkadza narządy wewnętrzne. Czy tak już będzie wyglądało wasze życie? Nikt nie jest w stanie przewidzieć, jak będzie za tydzień czy miesiąc. U wielu dzieci po początkowym nerwowym okresie choroby może wystąpić remisja, kiedy panowanie nad cukrem w organizmie jest łatwiejsze. Taki czas nazywany jest cukrzycowym miesiącem miodowym. Jednak nie ma co się łudzić: cukrzyca to podstępna choroba – zawsze, w którymś momencie remisja ustąpi i wróci ta sama nerwówka. Końcówka remisji to już istny horror. Organizm emituje resztki własnej insuliny nieregularnie, zaburzając w ten sposób terapię. Organizm targany jest na zmianę hiper- i hipoglikemią, czyli wysokimi i…

104722-62544fd.jpg
width: 940
height: 492

Magda Mrozek, autorka bloga Matka wygodna – wywiad z blogerką
type: item
date: 2014-09-29T13:27:42.000Z
creator: sniemczyk
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: tydzień z blogerką
subject: wywiad
description: Magda Mrozek to kobieta orkiestra! Pisze superpoczytnego bloga „Matka Wygodna”, organizuje spotkania blogerek, działa na rzecz poznańskich mam. Uwierzycie, że jeszcze trzy lata temu nie miała pracy i pomysłu na życie?
encoded: Uwierzycie, że jeszcze trzy lata temu Lena była samotną mamą, bez pracy, znajomych i pomysłu na to, gdzie chce mieszkać i co chce robić w życiu? Tak – mnie też było w to trudno uwierzyć. Magda to żywy przykład na to, że nie ma takich życiowych dołów, z których nie można byłoby się wygrzebać – trzeba tylko – to banalnie brzmi, ale sprawdza się w praktyce – wierzyć w siebie. Dzisiaj Lenę znają prawie wszyscy w parentingowej blogosferze i to nie tylko dlatego, że pisze świetnego bloga, lecz także dlatego, że jest współorganizatorką spotkań dla blogerek, np. B(L)OGinie. Poza tym działa lokalnie, na rzecz poznańskich mam, do tego jest copywriterem-freelancerem, pełnoetatową mamą dla dwóch synów, doulą – czyli mówiąc jednym słowem (a w zasadzie to dwoma): wulkanem energii. Nawet jak stoi, to biegnie. Zapraszam na jej bloga: Matka wygodna, na którym Lena przekonuje, że matka wygodna to też człowiek! Jesteś blogerką i pełnoetatową mamą... Jestem mamą pełnoetatową, ale zawsze mówię, że najpierw jestem kobietą, a potem dopiero mamą. Wiele kobiet zatraca się w macierzyństwie, w momencie kiedy rodzi się im dziecko, dostają pieluszkowego zapalenia mózgu. U mnie tak się nie stało. Wręcz przeciwnie, u mnie macierzyństwo dało mi kopa, żeby zrobić coś z samą sobą: zaczęłam pisać, zaczęłam bardziej wychodzić do ludzi, interesować się nowymi rzeczami, np. fotografią. Na twoim blogu jest też zakładka „Doula”. Czy to twoje własne macierzyństwo było bodźcem do zajęcia się doulowaniem? Co dziwne nawet dla mnie, zostałam doulą, czyli asystentką rodzącej, jeszcze zanim sama byłam w ciąży, a raczej zanim jeszcze dowiedziałam się, że jestem w ciąży. Mieszkałam wtedy w Anglii i znajoma, która była w ciąży, nie umiała angielskiego, więc poprosiła, żebym towarzyszyła jej na badaniach i była z nią podczas porodu. Tak się to zaczęło i ciągnie się do dziś. Bycie doulą bardzo rozbudowało mnie jako człowieka. To piękny zawód. Wiele lat mieszkałaś w Anglii, tam urodził się twój starszy syn. Wróciłaś, …

imgzNDCXw-da0559d.jpg
width: 671
height: 518

Bądź mamą (nie)idealną – rozmowa z psychologiem
type: item
date: 2012-01-12T13:38:54.000Z
creator: sniemczyk
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: idealna mama
subject: wywiad
description: W reklamach nie ma takich matek jak ty. One wszystkie są wyspane, czułe i spokojne, a plamy z marchewki tylko je śmieszą. No i jeszcze jedno – nie mają własnych dzieci.
encoded: Z psycholożką Beatą Chrzanowską rozmawiamy o tym, gdzie są idealne mamy (są gdzieś?), jak być szczęśliwą mamą (to już jest możliwe) i jak sobie poradzić z błędami, które wszystkie mamy robią (co zrobić, gdy dałaś dziecku klapsa i bardzo tego żałujesz). Zdenerwowałam się na niemowlę, nakrzyczałam na starsze dziecko. Chyba nie nadaję się na matkę? Według mitu idealnej matki – zupełnie się nie nadajesz. Na szczęście to tylko mit, że mama małego dziecka zawsze jest wspaniała: spokojna, rozsądna, wyrozumiała i cierpliwa... ...to nie są cechy superbohatera. Ale nie są to też cechy stałe. Z naszymi cechami charakteru nie jest tak, jak z kolorem oczu, który mamy jeden na całe życie. Poziom np. naszej cierpliwości zależy od wielu czynników. Kiedy jesteśmy bardziej zmęczone, będzie­my mniej cierpliwe – to normalne. Tymczasem często, gdy zza naszego wizerunku perfekcyjnej mamy wychyli się na chwilę zła czarownica, zaczynamy bać się samych siebie i marzymy, aby ktoś wziął sobie to dziec­ko. Wyrzucamy sobie brak uczuć macierzyńskich, a tymczasem złość na dziecko czy frustracja, którą czujemy, to najczęściej zwykłe zmęczenie. Znam takie mamy, dla których wyrzuty sumienia są nieodłącznym elementem życia. Czy to normalne, że wciąż się o coś obwiniają? Bardzo często chcemy doskoczyć do ideału matki, jaki budujemy we własnych głowach. Tymczasem dziecko wcale nie potrzebuje idealnej mamy. Jemu do pełni szczęścia wystarczy matka, która jest wystarczająco dobra, czyli zwyczajna. Większość matek taka właśnie jest, a to oznacza, że większość dzieci jest szczęśliwa ze swoimi mamami. ZOBACZ TEŻ: Czy jesteś dobrą mamą? Quiz z niespodzianką Wystarczająco dobra mama, czyli jaka? To taka, która się może zdenerwuje, ale nie da swojemu dziecku klapsa? Nie należy dawać klapsów, bo to oznaka bezradności rodzica i przemoc, która krzywdzi dziec­ko. Ale jeśli powiemy, że dobra mama nigdy w życiu nie dała swojemu maluchowi klapsa, automatycznie możemy wywołać poczucie winy u wielu dobrych matek, które …

imgPYzFDS-b6af885.jpg
width: 954
height: 640

Ważniejszy od piłki
type: item
date: 2007-06-12T08:42:46.000Z
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: gwiazdy
subject: wywiad
description: Nasz piłkarz, Marcin Baszczyński, jeszcze nie zastanawia się nad tym, czy jego syn pójdzie w jego ślady.
encoded: Reprezentant Polski w piłce nożnej Marcin Baszczyński jeszcze nie zastanawia się nad tym, czy jego siedmiomiesięczny syn Maksym zostanie piłkarzem. Na razie wie tylko, że gdy wychodzi na boisko, chce być jeszcze lepszy. Właśnie dla niego. 1. Co ci się najbardziej podoba w byciu tatą? Chciałbym odpowiedzieć jednym słowem: wszystko. Taka jest prawda! Nie miałem pojęcia, że dzielenie z żoną domowych obowiązków dotyczących opieki nad Maksymem będzie tak wciągające. Sprawia mi radość przewijanie, kąpanie, karmienie. Po prostu nie ma rzeczy, do której nie wziąłbym się z zapałem. I trochę żałuję, że czasami mam na to za mało czasu. Jestem zawodowym piłkarzem, mnóstwo trenuję, często wyjeżdżam. Chciałbym zmienić swój kalendarz, by więcej być z synem. 2. Czego boisz się jako tata? Boję się, że ominie mnie wiele wspaniałych chwil z życia synka. Jest także we mnie strach, czy zrobię wystarczająco dużo, byśmy mieli ze sobą dobry kontakt w przyszłości. Ale obiecuję: będę się starał z całych sił. Wiem, jakie to ważne! 3. Czego przede wszystkim chciałbyś nauczyć Maksyma? Gry w piłkę. Nie, żartuję oczywiście. Chciałbym, by odnalazł się w jakimś sporcie, ale nie będę mu niczego narzucać. Chciałbym też nauczyć Maksyma szczerości i otwartości: by miał do ludzizaufanie i nie bał się. 4. Co cię zaskoczyło po narodzinach dziecka? To, jak nagle wszystko podporządkowuje się dziecku i jaką radość można z tego czerpać. Nawet kiedy teraz wychodzę na boisko, gram także dla synka. Myślę o nim bardzo dużo. Mam bzika... Marcin Kowalski Fot. Łucja Śmiejka

e50f82-5790276.jpg
width: 600
height: 400

Mój mały towarzysz podróży
type: item
date: 2007-05-18T09:54:39.000Z
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: gwiazdy
subject: podróż z dzieckiem
subject: wywiad
description: Marek Kamiński, zdobywca biegunów, tym razem za towarzysza podróży wybrał... dwuletnią córeczkę, Polę.
encoded: Marek Kamiński, zdobywca obu biegunów i najsłynniejszy polski podróżnik, tym razem za swojego towarzysza podróży wybrał... dwuletnią córeczkę, Polę. O zaletach podróżowania z dzieckiem mógłby mówić godzinami! Nam opowiada o swojej nowej akcji „Baby on Board”, skierowanej do rodziców i ich dzieci, których fascynują podróże i odkrywanie świata. Poprzez cykl rodzinnych wypraw Marek Kamiński stara się przełamać stereotyp spędzania wolnego czasu z małym dzieckiem tylko w domu. 1. Skąd wziął się pomysł wyprawy z małą Polą? Mieliśmy taką naklejkę na samochodzie – „Baby on board” – „dziecko „na pokładzie”. Pomyśleliśmy, że tak naprawdę to nie tylko informacja, że w podróży bierze udział mały człowiek, ale również wskazanie, że trzeba się dobrze do takiej eskapady przygotować. Obaw mieliśmy wiele. Na pierwszym miejscu bałem się o moją żonę, Kasię, która jest w ciąży. Bałem się o Polę, o ich zdrowie. Podróże to częste zmiany otoczenia. Często sytuacje banalne dla dorosłego, mogą się przerodzić się w dramat. Jadąc do apartamentu w Oslo, Pola włożyła palec w zamykające się drzwi windy. Na szczęście nic się nie stało... W nieznanych miejscach nie można liczyć na pomoc innych, tam jesteśmy zdani tylko na siebie. 2. Czy ma Pan sprawdzone sposoby na nudę i zniecierpliwienie Poli w podróży? Generalnie kiedy robi się naprawdę ciężko to po prostu trzeba się zatrzymać. Stanąć na chwilkę i spojrzeć za siebie. Kiedy Pola była bardzo mała, było trudniej. Czasem pomagały nam książeczki, filmy na DVD, kredki, plastelina, ulubione zabawki i wszystko co można wziąć ze sobą do samochodu, samolotu... Dzisiaj, kiedy coraz więcej rozumie, można zająć ją opowieściami o tym co widziała, co jest za oknem, a także o tym dokąd zmierzamy. Poruszamy się samolotem, pociągiem, promem, statkiem, awionetką, kutrem rybackim, psim zaprzęgiem, jachtem, drewnianą łodzią, rowerem, pontonem... Każdym dogodnym i powszechnym środkiem transportu. 3. A sam przebieg trasy? Każdy pamięta książę Juliusza Verne’a „W osie…