Tatiana Okupnik o traumatycznym porodzie i macierzyństwie: „Obwiniałam się za to, że tęsknię za tą niezależną Tatianą sprzed lat”
Tatiana Okupnik, wokalistka, niespodziewanie zniknęła z show-biznesu na 7 lat. W intymnym wywiadzie wyjaśnia, jak czuła się w czasie ciąży i czego nauczyło ją macierzyństwo.
Kiedy Tatiana Okupnik zaszła w pierwszą ciążę, postanowiła zawiesić karierę. Nie planowała, że przerwa potrwa tak długo. W międzyczasie artystka urodziła też synka. Wokalistka od 2020 roku publikuje nagrania na Instagramie i YouTube, na których kobiety opowiadają o porodzie, komplikacjach poporodowych, depresji i macierzyństwie. Sama nigdy nie ukrywała, że macierzyństwo było dla niej dużym wyzwaniem. „Razem z mężem wiedzieliśmy, że chcemy mieć dwa paszczaki” W 2016 roku Tatiana Okupnik urodziła córkę, Matyldę. Niespełna dwa lata później na świat przyszedł Tymoteusz. W intymnym wywiadzie dla Onetu artystka wyznaje, że w pierwszej ciąży cierpiała na depresję. „Gdy w 2016 r. szukałam w Internecie czegoś o depresji w ciąży, ani na polskich, ani na amerykańskich stronach nie mogłam nic znaleźć. Czułam się bardzo smutna, samotna i zagubiona. A moi bliscy nie byli w stanie zrozumieć, co się ze mną dzieje. Przecież zawsze byłam pozytywną osobą, która nawet w najtrudniejszych chwilach umiała znaleźć coś dobrego. Czekało mnie macierzyństwo, które konotowane jest ze szczęściem, a mnie rozłożyło na łopatki. Dopiero w dziewiątym miesiącu, dzięki terapii, rozjaśniło mi się w głowie. Później przyszedł czas na poród. Rodziłam Matyśkę przez 34 godziny”. Po porodzie wokalistka mierzyła się z poważnymi komplikacjami poporodowymi. Doszło u niej do pęknięcia krocza (o problemach opowiadała na Instagramie). Z powodu problemów z nietrzymaniem moczu i defekacją konieczna była interwencja chirurgiczna. Tatiana Okupnik łamie tabu i opowiada o sprawach, o których zwykle się milczy: by dodać otuchy kobietom, które również przez to przechodzą i czują, że nikt ich nie rozumie. W trakcie drugiej ciąży czuła się znacznie lepiej, jednak i tym razem los jej nie oszczędzał – w 5. miesiącu ciąży samoistnie pękła jej kość krzyżowa. Po narodzinach Tymoteusza artystkę dopadła depresja poporodowa. „Po raz pierwszy w życiu czułam, że nie daję sobie z czymś rady” „Zdawałam sobie sprawę, że nie zawsze będzie różowo, ale przytłoczył mnie ogrom ciemnych emocji. Po raz pierwszy w życiu czułam, że nie daję sobie z czymś rady. Poza tym obwiniałam się za to, że tęsknię za tą niezależną Tatianą sprzed lat. Wiedziałam, że powinnam cieszyć się nowym życiem, a nie opłakiwać stare. A ja czułam, że bezpowrotnie coś straciłam. Miałam chwile, gdy chciałam rzucić wszystko i gdzieś uciec. Potem robiłam sobie z tego powodu ogromne wyrzuty sumienia” – wyznała. Na szczęście, artystce udało się zmienić swój sposób myślenia dzięki terapii. Zapytana teraz, co jej zdaniem znaczy być dobrą mamą, odpowiedziała, że… łaskawą. „[...] zdjęłam ten mocno zasznurowany gorset, który nosiłam przez lata i wrzuciłam na luz. Czasem sobie z czymś nie radzę, ale wiem, że mam do tego prawo. Pamiętam, jak biegałam z wywieszonym jęzorem za dziećmi, spełniałam każdą ich zachciankę, a gdy w końcu usiadłam, żeby coś zejść, a któreś z nich mnie zawołało, to momentalnie wstawałam i pędziłam do nich. Teraz już tak nie robię. Gdy jem, a Matyśka lub Tymek chcą, żeby im coś podać, mówię, że najpierw skończę posiłek, a potem im pomogę”. Źródło: onet.pl Piszemy także o: Nieważne, ile trwał poród! Chodzi przecież o to, żeby dziecko było zdrowe! Mama z TikToka odkryła sposób, żeby dziecko w końcu zaczęło słuchać Niezwykłe dziecko-syrena: urodziło się z rogiem zamiast nóg. To ciężka wada genetyczna
Słucham siebie i ekspertów – zdradza Agnieszka Włodarczyk
Agnieszka Włodarczyk, polska aktorka, piosenkarka i influencerka zadebiutowała niedawno w zupełnie nowej roli – roli mamy. Zgodziła się zostać ambasadorką naszej Akademii Młodych Rodziców i opowiedzieć, jak wyglądały jej pierwsze macierzyńskie doświadczenia.
Akademia Młodych Rodziców to zbiór najważniejszych eksperckich porad dla rodziców niemowląt. Chcemy, by rodzice sięgali po specjalistyczną wiedzę, by słuchali lekarzy, położnych, bo dzięki temu mogą mieć pewność, że ich dziecko będzie zdrowe i bezpieczne. Kiedy zadzwoniłam do Agnieszki Włodarczyk z zaproszeniem do Akademii i prośbą, by została jej ambasadorką, natychmiast się zgodziła. Bo podobnie jak my, uważa, że mamy powinny słuchać specjalistów. Aktorka zgodziła się także opowiedzieć o swoim macierzyństwie i pierwszych miesiącach z synkiem Milanem. Jak wyobrażała sobie Pani bycie mamą, zanim Pani mamą została? Dla mnie to była przede wszystkim abstrakcja. Temat ciąży już na samym początku wydawał mi się nie do przebrnięcia. Byłam wręcz pewna, że spotkają mnie wszystkie najgorsze rzeczy z tym związane. Mdłości, ból w krzyżu, no i te dodatkowe kilogramy… Koszmar! Wyobrażałam sobie, że będę hipopotamem (którym zresztą pod koniec byłam), a po porodzie jeszcze długo nim zostanę. Myślałam, że z racji wieku będzie mi ciężko zrzucić kilogramy, więc pozostanę już taką mamasitą do końca życia. Tymczasem ani w ciąży nie obchodziło mnie to, że przybieram na wadze, ani po ciąży – że waga długo spada, a brzuch jest konsystencji galaretki. Hormony zrobiły swoje. Kochałam i akceptowałam wszystkie zmiany, które we mnie zachodziły, za co mogę podziękować mojemu Robertowi. To dzięki niemu było mi tak lekko przez to przejść. A jak poradził sobie w roli taty? Robert jest ode mnie rocznikowo osiem lat młodszy i wydawało mi się, że większość rzeczy przy dziecku będę robiła ja. Bardzo się myliłam! Fajne jest też to, że nigdy nie bałam się małego z nim zostawić, a wiem, że niektóre matki mają z tym problem. Robert jest odpowiedzialny, troskliwy i myślący. To ostatnie wbrew pozorom nie jest takie oczywiste w przypadku młodych ojców. Pamiętam, że kiedyś spytałam go, co byśmy zrobili, gdyby mały się zakrztusił. A on ze spokojem mi wyjaśnił wszystko krok po kroku. Zanim został strażakiem, wiele lat pracował jako ratownik, więc szkolili go na wypadek takich sytuacji. Poczułam ulgę. Co zaskoczyło Panią w rodzicielstwie? Że jest łatwiej, niż myślałam. Że nie wszystkie dzieci nie dają spać, że nawet jeśli nie dają, to nie jest koniec świata. To da się przeżyć. Zaskoczyło mnie też to, że biorąc pod uwagę całą dobę, śpię najwięcej w swoim życiu! Bo dosypiam czasem przy małym w ciągu dnia. Mogę sobie na to pozwolić, bo jestem influencerką i mogę pracować o dowolnej porze. Pisała Pani na swoim profilu, że początki macierzyństwa były trudne, a zwłaszcza karmienie piersią. Jak udało się Pani przezwyciężyć kłopoty? Dzisiaj zastanawiam się, czy ja kiedykolwiek powiedziałam, że macierzyństwo jest trudne. W zasadzie jedynym problemem na początku była laktacja, ale szybciutko wyszłam z opresji dzięki Ani Bulczak z „Zaufaj Położnej”. Zabawne, bo ja ją sobie wyszukałam na Instagramie. Oglądałam jej live i stwierdziłam, że chciałabym z taką położną rodzić. Z różnych powodów do tego nie doszło, ale zyskałam fajną koleżankę, do której zawsze mogłam zadzwonić i poprosić o poradę dotyczącą nie tylko laktacji, ale przybierania na wadze, kolek itd. Która poprowadziła mnie za rękę przez pierwsze tygodnie życia Milana. Czy to laktacyjne problemy okazały się najtrudniejsze, czy było to jednak coś innego, np. zmęczenie? Cóż, zabawne jest to, że macierzyństwo potęguje amnezję na jego trudy :) Więc po dziewięciu miesiącach pamiętam tylko miłe chwile. Wróć! Jakiś czas temu Milan rzeczywiście dał nam popalić – rosły mu zęby. A jakie chwile z synem lubi Pani najbardziej? Poranki, kiedy jest wyspany. W oczach widać szczerą radość i szczęście. Powala nas swoim uśmiechem. Możesz być najbardziej niewyspana na świecie, ale ten uśmiech rekompensuje wszystko. No i karmienie. Nigdy bym nie przypuszczała, że to taka magia. Natura to pięknie wymyśliła. Znajduje Pani czas na odpoczynek? Czy raczej syn wypełnia wszystkie wolne chwile? Jestem w tej komfortowej sytuacji, że zrezygnowałam z pracy zawodowej, czyli w konkretnych godzinach, i zostałam influencerką. Odpoczywam więc przy Milanie, kiedy śpi, czasami zasypiam razem z nim. Na aktywny odpoczynek nie mam ochoty ani siły, póki co. Zresztą zawsze byłam… leniwa? Czasem mamy mówią, że mają dość, pojawiają się u nich myśli, że wolałyby cofnąć czas na ten sprzed narodzin dziecka, kiedy mogły cieszyć się swobodą i wolnością. Czy zdarzają się Pani takie chwile kryzysu? Mam zupełnie inaczej. Ja się już „nażyłam”. To są plusy późnego macierzyństwa. Nie masz poczucia, że coś cię omija. Nie wyobrażam sobie już życia bez małego. Byłoby takie dążące do niczego… A tak mam nowe cele. Jeśli chodzi o kryzysy, to może są dopiero przede mną. Przecież jestem młodą mamą. Wróć! Może nie młodą, a świeżo upieczoną. To jako świeżo upieczona, ale też trochę już doświadczona mama, bo przecież Milan ma już ponad dziewięć miesięcy, co poradziłaby Pani innym rodzicom? Nie jestem doświadczoną mamą, bo mój synek ma DOPIERO dziewięć i pół miesiąca :) Wciąż się uczę, ale to, co mogę poradzić, to przede wszystkim nie brać sobie do serca obiegowych opinii na temat trudów macierzyństwa. Tekstów typu: „Wyśpij się na zapas”, „Teraz to dopiero się zacznie” i innych straszaków. Nie bać się. Nie ulegać presji ze strony otoczenia dotyczącej sposobu karmienia itd. Słuchać siebie i reagować na to, co dzieje się z maluszkiem. Czasami on sam pokaże dobre odpowiedzi. A czasami trzeba będzie poradzić się kogoś mądrzejszego, doświadczonego. Lekarza, położnej… Ale przede wszystkim radzę nie martwić się na zapas. Zobacz też: Wierzyć można tylko ekspertom! – przekonuje lekarz Bartosz Fiałek Jak wygląda prawdziwy dzień matki? Oto brutalnie szczera prawda! Macierzyństwo: zyskasz tak wiele, ale stracisz siebie?
Dlaczego Maciej Stuhr chce nauczyć syna dojenia kóz? [WYWIAD z AKTOREM]
Dwa lata temu ponownie został tatą i czuje się w tej roli wyśmienicie. Zwłaszcza że, jak twierdzi, małe dzieci bardzo ocieplają wizerunek faceta. Dzięki synowi z Młodego Stuhra stał się Stuhrem Średnim. Oto Maciej Stuhr w roli taty Tadzika.
Maciej Stuhr – aktor teatralny, filmowy, telewizyjny i kabaretowy. Tata pełnoletniej Matyldy i dwuletniego Tadeusza. Właśnie ukazał się zbiór jego felietonów pt. „Tata Tadzika” publikowanych w „Zwierciadle”, w których dzieli się z czytelnikami refleksjami na temat tacierzyństwa. Książkę zilustrowała Zuza Miśko. Aleksandra Sobieraj: Czy jest Pan nowoczesnym ojcem? Maciej Stuhr: Czy ja wiem? Lubię różne gadżety i ułatwiacze życia, ale w kwestii wychowania jestem chyba dość staromodny. Ostatnio czytam synowi „Koziołka Matołka” z niemal identycznej książeczki, jaką sam miałem w dzieciństwie. Świat cyfrowy z pewnością go pochłonie prędzej czy później, więc od rodziców może dostać trochę tradycji. Dojenie kóz i takie tam. AS: Tadzik dostał chyba imię po swoim pradziadku? Czy uważa Pan, że imiona przekazywane w rodzinie niosą coś z sobą? MS: Tak, to miła tradycja. Może to zabrzmi pompatycznie, ale człowiek ma poczucie, że zatacza się jakiś "krąg życia". AS: Co Średni Stuhr najbardziej lubi robić z Młodym Stuhrem? MS: W tej chwili jesteśmy na etapie rozmów, gdyż Tadzik zaczął gadać jak najęty, więc rozmawianie z nim to czysta rozkosz. Muszę go pochwalić, że jest niezwykle sprawny językowo. Bardzo szybko załapał trudne reguły języka polskiego, pięknie odmienia rzeczowniki i czasowniki, mimo że dopiero skończył dwa latka. AS: Niemowlak ociepla wizerunek mężczyzny. Prawda czy fałsz? MS: Och tak, bardzo! Mimo że jako aktor doświadczyłem w życiu dowodów sympatii nie raz, to gdy pojawiam się gdziekolwiek z synkiem, to już jest prawdziwa sensacja! Zwłaszcza panie bywają zachwycone i szeroko się do nas uśmiechają. AS: Bez czego chciałby Pan wychować Tadzika? MS: Na razie próbujemy wychowywać go bez nadmiaru elektroniki, choć mamy świadomość, że będzie to krótka i jednak przegrana walka. Ale póki się da... Chcemy również wychować go bez klapsów. AS: A czy Tadzik umie coś, czego Pan już lub jeszcze nie umie? Za coś Pan go podziwia? MS: Ha! Jest coś takiego. To ufność i miłość praktycznie do wszystkich ludzi. Bez uprzedzeń, nietolerancji, krzywego spojrzenia. Ja też staram się taki być, ale on jest w tym mistrzem! AS: Jest Pan też tatą dorosłej już córki. Lepiej być ojcem dwudziestoletnim czy czterdziestoletnim? MS: Czy ja wiem? Myślę, że to pewnie bardzo indywidualna sprawa. Tuż po studiach, a nawet w ich trakcie, wpadłem w wir kariery i nie mogłem poświęcić córce tyle czasu, ile bym chciał. Dziś łatwiej robić mi przerwy od pracy i poświęcać je dzieciom. Dostrzegam też w sobie dużo więcej spokoju i naturalnego podejścia do wychowania niż w młodości, gdzie wszystko było jednak trochę szalone. AS: A jak, również z Pana doświadczenia, żyje się dzieciom w rodzinie znanych aktorów? MS: Trzeba bardzo uważać, żeby im się nie przewróciło w głowie. Moi rodzice o to dbali i ja też staram się do tego przykładać wagę. To ma być normalny dom. I moja sława nie powinna tego zakłócać. AS: Ulubiona książeczka Tadzika to... MS: W tej chwili wspomniany już wcześniej „Koziołek Matołek”, ale to się szybko zmienia. Czytamy też dużo Brzechwy. Klasyka. AS: Proszę dokończyć zdanie: „Za moich czasów...”. MS: Nie było internetu. Czy ktoś sobie to jeszcze potrafi wyobrazić? Pierwszy raz do sieci podłączyłem się chyba w wieku 22 lat... AS: A o jakim świecie dla synka Pan marzy? MS: Mądrym, sprawiedliwym, bez populizmu, o co chyba będzie trudno, ale trzeba walczyć. Mam nadzieję, że właśnie będzie umiał walczyć o lepsze jutro. AS: Proszę jeszcze powiedzieć, dlaczego zdecydował się Pan wydać w książce swoje felietony? MS: Myślę, że to dość oryginalna seria felietonów. Pomijając fakt, co na ten temat uważają czytelnicy, odbiorcy tych moich opowiastek, to myślę, że Tadzik będzie miał fajny dokument swoich pierwszych dwóch lat życia. Chociażby z tej to prywaty pomyślałem, że warto!
Żona Kamila Grosickiego, Dominika zdradza, jak godzi wychowanie dzieci z karierą męża [WYWIAD]
Żyjemy na dwa domy, a to dla dzieci bardzo trudne – zwierza się Dominika Grosicka, żona reprezentanta Polski w piłce nożnej Kamila Grosickiego, mama Marcela i Mai. A po chwili dodaje: Ale i w tej sytuacji można znaleźć plusy.
Czas tuż przed mundialem nie jest łatwy dla żony piłkarza, zwłaszcza gdy jest się także pełnoetatową mamą. Dlatego, choć Dominika chętnie zgodziła się na wywiad, rozmowę musiałyśmy kilka razy przekładać z powodu jej obowiązków i podróży. Na szczęście udało się! W mediach często mówi się o tobie jako o pełnoetatowej mamie. A co dla ciebie znaczy „być mamą”? Z jednej strony to przede wszystkim ogromne poczucie odpowiedzialności i duży obowiązek. Z drugiej jednak, to nieograniczona bezwarunkowa miłość. Za tą miłością idzie pragnienie, by zapewnić swoim dzieciom to, co najlepsze. A jakbym miała podsumować, co kryje się za słowem „mama”, to powiedziałabym „ogromne szczęście”. Piękne słowa! Tak, wiesz, ja mam naprawdę cudowne dzieci. Marcel – syn z poprzedniego związku [przyp. red.] – to już poważny nastolatek, który jest dla mnie dużym wsparciem. A pięcioletnia Maja jest prawdziwym słoneczkiem, uśmiech nie schodzi jej z twarzy i naprawdę trudno mieć kiepski humor w jej towarzystwie. Nie umiem sobie wyobrazić życia bez swoich dzieci! Są dziećmi tylko teraz i tylko teraz mam możliwość je wychować. A co jest dla ciebie najważniejsze w wychowaniu? Przede wszystkim chcę przekazać dzieciom podstawowe wartości, takie jak szacunek do drugiego człowieka, szczerość, dobroć. Ważne jest dla mnie także, by potrafiły wytrwale dążyć do celu, by nie poddawały się i nie zrażały niepowodzeniami, które przecież każdemu się zdarzają. Chcę po prostu wpoić im takie same zasady, w zgodzie z którymi żyję ja. Tak mnie wychowano i tak samo chcę wychować swoje dzieci. To chyba niełatwe, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę, że Kamil zmienia kluby piłkarskie i wasza rodzina praktycznie żyje na dwa domy. Dla dzieci to bardzo trudna sytuacja. Nawet nam, dorosłym, nie jest prosto, a co dopiero mówić o dzieciakach. Ciągle musimy podejmować decyzje, których konsekwencje odczuwają także Maja i Marcel. Zmieniają przecież nie tylko miejsca zamieszkania, ale także szkoły, środowisko, kolegów. Te zmiany staramy się przeprowadzać jak najmniejszym kosztem dla nich, ale bezkosztowo się nie da. Choć z drugiej strony staram się tę sytuację widzieć też w pozytywnym świetle. Czyli? Myślę, mam nadzieję, że to je zahartuje na przyszłość, że będą obyte, pewne siebie, zobaczą większy kawałek rzeczywistości, a zmiany będą dla nich czymś naturalnym, a nie budzącym niepokój czy stres. Jak widzisz ich przyszłość? Chciałabyś, by tak jak Kamil zrobiły wielką karierę sportową? Nie snuję takich planów. Moim marzeniem jest jedynie to, by zajmowały się w dorosłości tym, co im sprawia radość. Aby nie musiały robić nic, czego nie chcą, by były szczęśliwe, spełnione. Zresztą tak samo uważa Kamil i z tego przekonania wynika nasze podejście do dzieci teraz. Nie pchamy ich na siłę na specjalne kursy czy treningi. Wybierają sobie takie aktywności, jakie lubią. Oczywiście dbamy o ich wszechstronny rozwój, pokazujemy cały wachlarz możliwości, ale jednocześnie wsłuchujemy się w ich potrzeby. Kamila jednak często nie ma w domu. Wtedy jesteś i matką, i ojcem? Kiedy jestem w Szczecinie, to tak, na co dzień jestem sama z dziećmi i muszę siłą rzeczy odgrywać rolę mamy i taty jednocześnie. W sytuacjach awaryjnych pomagają mi rodzice Kamila, ale staram się nie nadużywać ich dobroci, kiedy jestem na miejscu. Gdy mnie nie ma, syn zostaje pod ich opieką. Wiesz, ja raczej jestem Zosią Samosią i naprawdę lubię robić wszystko sama. Ale jakoś nieźle mi to idzie, mam nadzieję. Jest dość dużo obowiązków, ale staram się to wszystko zawsze poukładać i pogodzić. A jak Kamil wraca do domu, jest ojcem z autorytetem czy raczej pragnie wynagrodzić dzieciom swoją nieobecność i na wszystko pozwala? Powiem szczerze, że dzieci czują przed nim respekt. Kamil potrafi jasno zwrócić im uwagę, tak jak to powinien robić ojciec. Ten czas bez taty chce im wynagrodzić przede wszystkim wspólnymi chwilami całej naszej czwórki. Bardzo lubimy na przykład rodzinne wyjazdy na wakacje. Razem wtedy odpoczywamy, trochę zwiedzamy, celebrujemy posiłki. Wszystko wspólnie. Kamil bardzo chciałby być z dziećmi cały czas. Tak jednak układa się jego kariera, że to w tej chwili niemożliwe. Dzieci kibicują tacie? Oczywiście! Myślę, że razem ze mną są największymi kibicami Kamila Grosickiego! Jakiś czas temu Maja może nie zdawała sobie jeszcze sprawy, kim jest tata, ale teraz ma już tego pełną świadomość. Zawsze z powagą śpiewa hymn przed meczem i zawsze chce, by tata strzelił gola. Na zakończenie muszę zadać to pytanie, bo inaczej kibice mi nie wybaczą... Które miejsce zajmie Polska w mundialu? Wierzę całym sercem, że mają takie same szanse jak inne zespoły. A które miejsce? Zawsze myślę pozytywnie. Będą w finale! Zobacz też: Syn kocha piłkę nożną? Trenuje? Zadbaj o jego dietę! Jak trenować z dzieckiem futbol? – film Po co dziecku ruch?
Anna Kalczyńska: "Po dwóch "kolkowych" dzieciach Krysia okazała się najtrudniejsza..."
Macierzyństwo często nas zaskakuje i to niezależnie od statusu społecznego, wykonywanego zawodu, Boga, w którego wierzymy, czy też stanu konta... Jak ze zmęczeniem i niespodziankami poradziła sobie mama trójki dzieci, znana dziennikarka, Anna Kalczyńska?
Anna Kalczyńska w wywiadzie dla magazynu "Viva!", w rozmowie z Krystyną Pytlakowską, zdradziła czy od zawsze chciała być "matką wielodzietną". Okazuje się, że o tym zadecydował... przypadek, jak podkreśla sama dziennikarka, szczęśliwy przypadek, który ma już teraz 5 lat. Oboje z mężem wychowują trójkę dzieci - Hanię, Krysię i Jasia. Możemy całą tę rodzinkę podziwiać na okładce wspomnianego magazynu i w środku w przepięknej sesji zdjęciowej autorstwa Olgi Majrowskiej. Dzieci nigdy za wiele, bo Bóg sprzyja wielodzietnym Oboje z mężem długo starali się o dziecko, choć od zawsze wiedzieli, że chcą mieć rodzinę. Pierwszy syn pojawił się jednak dopiero po trzydziestce. Mimo zaskoczenia oraz niepewności, a właściwie wewnętrznej nawet rezygnacji z utrzymania kariery zawodowej, udało się to dziennikarce jakoś pogodzić: "Często przypominałam sobie powiedzenie, że dzieci nigdy za wiele i że Bóg sprzyja, kiedy mają przyjść na świat. Gdy się pojawiają, zawsze udaje się je wychować. Jedno tylko było dla mnie stresujące, że pierwsze dziecko, Jasia, urodziłam, mając już 33 lata." Model 2+3 to dzisiaj norma - czasy się zmieniły Dziś coraz częściej słyszymy o gwiazdach i celebrytkach, które decydują się na trzecie dziecko, np. Małgorzata Socha czy Anna Guzik, ale kiedyś było zupełnie inaczej: "W środowisku dziennikarskim nie było mody na wielodzietność, kiedy więc urodziłam trzecie dziecko – Krysię, z pewnością była to jakaś kuluarowa sensacja. Dzisiaj to norma, czasy się zmieniły i dziewczyny coraz częściej wybierają model dwa plus trzy, ale jeszcze pięć lat temu…" Troje dzieci w 3 lata to nie lada wyzwanie Jaś i Hania byli zaskoczeniem po długich staraniach, a los zadecydował o pojawieniu się Krysi. Niestety dzieci Anny Kalczyńskiej nie były idealnymi bobasami jak z reklamy: słabo spały, miały kolki i dziennikarka czuła się wycieńczona tym całym macierzyństwem i codziennością matki. Zwyczajna kolka może zdarzyć się w każdej rodzinie, niezależnie od majętności, a częste wybudzanie się maluszków w nocy to tak naprawdę norma rozwojowa. To potrafi zmęczyć, wie o tym każda matka "kolkowego" dziecka. Jak Anna Kalczyńska z mężem zareagowali na wieść o niespodziewanej ciąży? "Myślałam, że odetchniemy, gdy Hania skończyła pół roku i zaczęła przesypiać noce – jeszcze tylko rok i wyjdzie z pieluch. Planowałam to z nadzieją, a tu niespodzianka: jestem znowu w ciąży! " Brak snu i przerażenie - tak było na początku "Pamiętam, że leżeliśmy w łóżku, kiedy mu o tym powiedziałam. Maciek na to, że chyba żartuję, ale za chwilę bardzo się ucieszył. To mnie bardzo podbudowało. Co prawda rozpłakałam się, że nie damy rady, bo przecież ja i tak prawie nie śpię, a już mieliśmy wyjść na prostą… Maciek mnie przytulił i powiedział: "Damy radę, wszystko będzie dobrze"". Zapraszamy do wypełnienia ankiety dla czytelniczek mamotoja.pl! Kliknij w grafikę: Krysia okazała się najtrudniejszym dzieckiem Dziennikarka podkreśla, że wie, że ma dużo szczęścia, że jest w tej świetnej sytuacji, że ma także możliwość zadzwonienia do niani, ale i tak bywa ciężko, by móc pogodzić życie rodzinne z pracą i by dzieci miały dużo mamy w domu. "Miałam w nim (mężu - przyp.red.) ogromne wsparcie, bo po dwóch „kolkowych” dzieciach Krysia okazała się najtrudniejsza. Spała najmniej i tak jest do dziś. Na szczęście Maciek okazał się mistrzem usypiania dzieci w wózeczku. Bałam się, że gdy to trzecie się urodzi, nie znajdę już w sobie energii na jakąkolwiek pracę. Dlatego rozumiem matki, które decydują się tylko na jedno dziecko, bo wiem, z czym trzeba się zmierzyć, gdy ma się ich więcej. To naprawdę nie jest łatwe." Sukienki w grochy córeczek na okładce pochodzą z najnowszej kolekcji Zary - są super! Kochamy grochy w każdej postaci - są dla dużych i dla małych. Nigdy nie wychodzą z mody! A Wy jak sobie radzicie z "kolkowymi" dziećmi? Czy też bywa Wam ciężko z trójką lub większą gromadką dzieci? Zobacz też: Lewandowscy motywują czy bardziej denerwują? Natalia Siwiec z mamą i córeczką! Kieruje do fanów słowa Jana Pawła II! Najmodniejsze i najfajniejsze stylizacje dla dzieci na rodzinne okazje! [GALERIA] Źródło: Magazyn "Viva!"
Paulina Sykut-Jeżyna o baby blues po narodzinach córeczki
Paulina Sykut-Jeżyna pół roku temu urodziła córeczką i dziś mówi: „Trzeba głośno mówić o tym, co dzieje się z naszymi emocjami po porodzie”.
Baby blues to nie jest temat tabu, przekonuje Paulina Sykut-Jeżyna, prezenterka i mama półrocznej Róży. Poród, zmęczenie, niewyspanie i poporodowa burza hormonalna może sprawiać, że młoda mama czuje się gorzej niż zwykle – i to normalne! Każda kobieta po porodzie ma prawo czuć się przytłoczona nową rzeczywistością – i zwykle właśnie tak się czuje, bez względu na to, czy jest zupełnie anonimową mamą czy znaną gwiazdą telewizyjną. – My, kobiety, wszystkie jesteśmy podobne, niezależnie od tego, jakim zawodem się paramy i ile zarabiamy. To są rzeczy zupełnie nieistotne w kontekście porodu i macierzyństwa – mówi Paulina Sykut-Jeżyna. – Odbieramy tylko na różne sposoby to wszystko. Niektóre kobiety boją się o tym mówić, wstydzą się, myślą, że przez to, że przyznają do tego, że czuły się gorzej po porodzie, to przyznają się do jakiegoś błędu? Albo że są gorszymi matkami? Baby blues to stan, który czeka każdą z nas! Paulina uważa, że warto przełamywać to największe macierzyńskie tabu i głośno mówić, że pierwszy okres po porodzie wcale nie zawsze wygląda różowo: – To ciężki okres w życiu kobiety i piękny jednocześnie – mówi prezenterka. – Kiedy ja miałam burzę hormonów, a przecież każda z nas ją ma w mniejszym czy większym stopniu, to czułam się gorzej, aczkolwiek czułam też miłość, która mnie uskrzydlała. Czułam radość, patrząc na moją córkę, ale rzeczywiście warto też mówić o tym, że organizm musi wrócić do równowagi i to trochę potrwa. Przekonuje, że głośne mówienie o ciężkich chwilach po porodzie pomoże nie tylko samej młodej mamie, lecz także innym kobietom, które dopiero spodziewają się dziecka. – Dla niektórych to jest bardzo duże zaskoczenie. Rozmawiam z młodymi matkami o tym, że powinnyśmy sobie tę wiedzę przekazywać, wspierać się i jak najwięcej mówić o tym, że baby blues to stan, który czeka niemal każdą dziewczynę po porodzie, który mija i który musimy po prostu jakoś przetrwać. Baby blues to nie depresja poporodowa! Paulina Sykut-Jeżyna uczula jednak młode matki, aby obserwowały się uważnie i zwracały uwagę na to, czy to, co czują, to jeszcze baby blues, czy może już depresja poporodowa. – Trzeba odróżnić te dwa pojęcia. Baby blues to stan przejściowy, związany z burzą hormonalną. To normalność, z którą można spokojnie się zmierzyć np. przy wsparciu męża i najbliższych. Depresja to stan dużo poważniejszy, który trzeba leczyć – mówi. – Ja miałam to szczęście, że nie dopadła mnie depresja, a sam baby blues jest możliwy do przetrwania. Zobacz także: Paulina Sykut-Jeżyna o pierwszym Dniu Matki i Dniu Ojca z córeczką Psycholog, Aleksandra Jasielska: „2 tygodnie smutku to może być depresja”
Paulina Sykut-Jeżyna rozszerza dietę córeczki i… sama też stosuje dietę niemowlęcą!
Paulina Sykut-Jeżyna pół roku temu urodziła córeczkę i właśnie weszła razem z nią w okres rozszerzania diety! Co już je mała Róża? I dlaczego jej mama też stosuje niemowlęcą dietę?
Rozszerzanie diety niemowlęcia to duże wyzwanie dla rodziców. Na szczęście w domu Pauliny Sykut-Jeżyny nie ma typowych scen plucia marchewką i płaczu nad brokułami. Prezenterka śmieje się, że jej córeczka chętnie zjada wszystkie nowości, a jedynym problemem jest to, że… sama Paulina nie zawsze ma czas na własny posiłek! – Właściwie bardzo gładko weszłyśmy w rozszerzanie diety niemowlaka, bo Róża chętnie je i smakuje nowe rzeczy – mówi Paulina Sykut-Jeżyna. – Zjada dynię, marchewkę, ziemniaczki… Aktorka śmieje się, że sama też przeszła na dietę niemowlęcą, bo – zajęta opieką nad córeczką – zapomina czasem o sobie i nie ma czasu przygotować sobie posiłku dla siebie: – My kobiety musimy o sobie pamiętać. My też jesteśmy ważne. Sama wiem – po sobie i po moich koleżankach, że kiedy jesteśmy nadwyrężone porodem, tymi pierwszymi tygodniami z dzieckiem, jesteśmy w połogu, to zapominamy o sobie, bo wszystko inne jest dla nas bardziej absorbujące. Paulina Sykut-Jeżyna dodaje, ża sama złapała się na tym, że po porodzie dojada gdzieś na szybko, bo zapomina o sobie. Stara się jednak to zmienić i tak samo poważnie traktować swoje potrzeby, jak traktuje potrzeby swojej córeczki – także te jedzeniowe! Zobacz także: Paulina Sykut-Jeżyna o baby blues po porodzie Aktualny schemat żywienia niemowlaka Jadłospis dla 7-miesięcznego dziecka – do druku
Małgorzata Socha szczerze o macierzyństwie: „Tak, bałam się, czy drugie pokocham tak samo!”
Czy drugie dziecko jest łatwiejsze? Czy kocha się je tak samo jak pierwsze? Zobacz, co Małgorzata Socha, najsympatyczniejsza z „Przyjaciółek”, mówi o swoim drugim macierzyństwie.
Małgorzata Socha, aktorka, 2 miesiące temu została po raz drugi mamą. Na konferencji akcji społecznej: „Wspieramy was od 1. dnia”, zainicjowanej przez markę Emolium, mówiła, że jej drugie macierzyństwo jest zupełnie inne niż pierwsze: – Nie wiem, czy drugie dziecko jest łatwiejsze, ale na pewno jest tak, że drugim dziecku już więcej wiemy i mniej rzeczy nas przeraża. Przy drugim dziecku trochę tak się płynie. Dajemy sobie większy luz, przyzwolenie na to, że nie wszystko musimy wiedzieć. Czy drugie dziecko kocha się tak samo? Małgorzata Socha przyznaje jednak, że w drugiej ciąży bała się, czy drugie dziecko pokocha tak samo mocno jak pierwsze: – Oczywiście, że tak! To pierwsze dziecko, szczególnie jeśli jest tak wyczekane, to kocha się ponad wszystko, tak jak stąd do kosmosu! To jest niewyobrażalna miłość. I rzeczywiście miałam całą masę obaw, czy ta miłość będzie taka sama, ale dziś mogę spokojnie powiedzieć, że tak – ta miłość jest taka sama. Okazało się, że moje serce jest tak pojemne, że może zmieścić te dwa kochane serduszka i kocham moje dzieci równie mocno. Macierzyństwo to trudna rola! Aktorka jest zdania, że kampania społeczna „Wspieramy was od 1. dnia” może pomóc młodym rodzicom w ich nowych zadaniach: – To jest taka kampania, która ma odczarować cukierkowy wizerunek rodzicielstwa, wykreowany w mediach. Emolium przypomina, że my, kobiety nie musimy być idealne, że nie musimy perfekcyjnie wyglądać, że nasze bycie w domu nie musi się sprowadzać do tego, że wszystko mamy dosłownie „wylizane” i codziennie na stole stoi ciepły obiad. Wiem, że kobiety potrzebują wsparcia, bo często czują się pogubione – mówi podwójna mama. – Ja też potrzebowałam tego wsparcia i myślę, że dzięki osobom, które były wokół mnie, łatwiej przeszłam pierwszy okres mojego macierzyństwa – dodaje Małgorzata Socha. – Dzisiaj nie boję się wyjść i poprosić o pomoc: i to jest bardzo ważne, żeby dać sobie w głowie na to przyzwolenie. Właśnie to chcemy powiedzieć poprzez tę kampanię: żeby nie bać się i nie wstydzić prosić o pomoc, bo mamy wszelkie prawa, żeby czuć się zagubione w tej nowej roli, jaką dla każdej mamy jest jej macierzyństwo.
Kasia Kępka: mój przepis na formę w ciąży
Za dwa miesiące Katarzyna Kępka zostanie mamą Jagny (rozmawialiśmy we wrześniu 2016). Mimo to wciąż jest aktywna i nie zamierza rezygnować ze sportu. Nam zdradza, jak ćwiczyć w ciąży, by przygotować swój organizm do porodu.
Jesteś żywym dowodem na to, że nawet w zaawansowanej ciąży można być fit! Właśnie zaczęłam siódmy miesiąc, więc rzeczywiście już niebawem na świecie pojawi się kolejna adeptka sportu, nasza córeczka Jagna. Czuję się znakomicie i nie planuję rezygnować z codziennej aktywności (śmiech). Muszę zadać to pytanie: to na pewno bezpieczne? Oczywiście! Niestety, ćwiczenie w ciąży wciąż jest w Polsce tematem tabu. Dlaczego? Bo niestety trening kojarzy nam się bardziej z odchudzaniem, niż z dbaniem o zdrowie i dobre samopoczucie. Gdy ludzie widzą kobietę w zaawansowanej ciąży w klubie fitness czy na siłowni, myślą, że jest wariatką, egoistką, która nie akceptuje swojego ciała, chce zrzucić tkankę tłuszczową i naraża zdrowie swojego dziecka. Nawet lekarze nie są w tej materii jednomyślni. Zdarza się, że odradzają ćwiczenia, tak „na wszelki wypadek”. Jak więc ćwiczyć bezpiecznie? Zacznijmy od tego, że każdą aktywność w ciąży należy skonsultować ze swoim lekarzem. Jeśli ciąża jest zdrowa i dostajemy zielone światło, możemy trenować. Nie chodzi jednak o to, by w ciąży bić własne rekordy czy dźwigać ciężary, ale by zachować sprawność i przygotować swój organizm do porodu, który porównywany jest z wysiłkiem maratońskim. Skąd mamy mieć siłę i energię, skoro zamierzamy leżeć plackiem przez dziewięć miesięcy? Jak potem wrócić do formy? Warto podtrzymywać kondycję, choćby po to, by po porodzie móc wyjść z dzieckiem na godzinny spacer i nie dostać zadyszki. Dobrze jest przygotować mięśnie ramion i pleców na manewry związane z opieką nad malcem. Dziewczyny, które w ciąży nie mogą się ruszać, miewają potem duże problemy, narzekają na bóle pleców, spięcia, depresję... Specjalizujesz się w wyczerpujących treningach funkcjonalnych. Jak ćwiczysz teraz? Lżej. Staram się słuchać własnego organizm i nie robię niczego na siłę. Jednak dbam o to, by ruszać się cztery–pięć razy w tygodniu. Moja ciąża, jak dotąd, przebiega prawidłowo i nie mam medycznych przeciwwskazań, by ćwiczyć. Mam również to szczęście,że Szymon, mój partner, jest specjalistą od motoryki, daje mi ogromne wsparcie. Moje treningi są teraz o wiele bardziej statyczne, oczywiście nie trenuję mięśni brzucha,za to wzmacniam mięśnie nóg, pracuję nad balansem, stabilizacją, chodzę pod górę, klasyczną jogę zamieniłam na tę dla kobiet w ciąży. Nadal jesteś na diecie, czy zmodyfikowałaś swoje menu? Dostosowałam je trochę do potrzeb malucha. Moją największą ciążową zachcianką były śledzie! O tyle to zaskakujące, że nigdy wcześniej nie występowały w moim jadłospisie, ale w pierwszym trymestrze Pan Śledź, sprzedający na bazarku najlepsze matiasy świata, został moim i Jagny najlepszym kumplem. Kierując się „ciążową potrzebą”, wprowadziłam też więcej nabiału i jem więcej tłuszczu. Oliwa nie jest moim wrogiem, wybieram pełnotłuste twarogi i mleko, zjadam też więcej jajek z żółtkami i orzechów. Jagna chyba lubi słodycze, bo ciągle mam ochotę na owoce i lody... Staram się jeść sześć odpowiednio zbilansowanych posiłków dziennie. A stosujesz jakąś pielęgnację? Dbam o brzuch i codziennie nacieram się naturalnymi olejami, najczęściej kokosowym, który skutecznie eliminuje swędzenie i suchość skóry. W ciąży przeszkadza mi wszystko, co jest blisko ciała, i z chęcią wybieram luźniejsze ciuchy. Zamierzasz być aktywna aż do porodu? Tego sobie życzę! Chociaż ta aktywność pewnie zmaleje, bo rosnący brzuch ogranicza ruchy. Już teraz szybciej potrzebuję regeneracji. Ale… kompletowanie wyprawki to też wyzwanie. Inna sprawa, że oglądanie tych wszystkich pięknych ubranek jest bardzo przyjemne. Może więc na ostatniej prostej więcej pobiegam po sklepach (śmiech). Z partnerem nagrywacie ćwiczenia dla ciężarnych. Chcieliśmy pokazać, że w ciąży też warto zadbać o formę. Nagraliśmy proste zestawy ćwiczeń, które można wykonywać w każdym trymestrze, oczywiście po konsultacji z lekarzem. Zdecydowałaś się rodzić naturalnie? Chciałabym rodzić w szpitalu Świętej Zofii, a najchętniej w Domu Narodzin. Jeśli Jagna nie spłata żadnego figla, wyniki będą dobre, tam właśnie urodzimy z Szymonem naszą sportsmenkę. Katarzyna Kępka Jest prezenterką telewizyjną, znaną np. ze stacji muzycznej Viva Polska. Z zamiłowania – entuzjastka sportu i promotorka zdrowego stylu życia. Razem ze swoim partnerem, Szymonem Gasiem, założyli w Warszawie centrum treningu funkcjonalnego Gym Break Center, w którym odbywają się również zajęcia dla przyszłych mam.
Dorota Gardias mówi o baby bluesie i hardkorze po porodzie
Dorota Gardias, znana prezenterka, pół roku temu urodziła córeczkę Hanię. Rozmawiamy z nią o baby bluesie, stereotypie Matki Polki i o tym, że przed narodzinami bobasa warto nastawić się na hardkor.
Dorota Gardias jest jedną z najpopularniejszych polskich prezenterek telewizyjnych, ma także swój autorski program na antenie dzień Dobry TVN (Projekt Mama). Obecnie pracuje nad formatem swojego nowego programu poświęconego macierzyństwu i wychowaniu dziecka. Rozmawiamy z nią o baby bluesie, stereotypie Matki Polki i o tym, że przed narodzinami bobasa warto nastawić się na hardkor. A gdzie mała Hania? Została w domu z nianią? Z tatą. Niani jeszcze nie mamy, ale pewnie już za miesiąc będziemy musieli ją znaleźć, bo niedługo wracam do pracy. Za jakiś czas planuję też zapisać Hanię do klubiku malucha. Kiedy? Myślę, że gdy skończy roczek. Moja córka w takim wieku poszła do żłobka i pamiętam, że wtedy strasznie płakałam z poczucia winy. Ja też na pewno będę płakać, ale teraz na razie patrzę na to z dystansem i myślę, że klubik to dobra decyzja. Kiedy rozmawiam ze znajomymi rodzicami, którzy zdecydowali się na ten krok, to wszyscy są zdania, że dzięki kontaktom z rówieśnikami ich dzieci rozwijają się fantastycznie. Ja spotykałam się jednak też z takimi opiniami, że krzywdzę dziecko. Stereotyp Matki Polki wciąż się u nas dobrze trzyma. Ja z kolei niedawno spotkałam się z bardzo „ciekawym” komentarzem, kiedy powiedziałam w szerszym gronie znajomych, że chcę codziennie godzinę czy dwie poświęcać na swoje sprawy. Usłyszałam kąśliwe: „No cóż, skoro chcesz być korespondencyjną mamą...” Dwie godzinny dziennie to niedużo – po ich odjęciu pozostaje jeszcze bite 22 godziny z dzieckiem. Które są dla mnie bardzo przyjemne! Przez ostatnie lata bardzo dużo pracowałam, więc teraz opieka nad Hanią i samo przebywanie z nią jest dla mnie niesamowitą zabawą, odpoczynkiem, słowem: wszystkim, co najlepsze. Na pewno w dużej mierze to zasługa Hani. To bezproblemowe dziecko. Jasne, ma lepsze i gorsze dni, ale generalnie – żadnych kolek, żadnych pobudek w nocy, oczywiście oprócz tych na karmienie. A nawet mimo nich się wysypiamy, bo ustaliliśmy z Piotrem (Piotr Bukowiecki, partner Doroty Gardias – przyp. red) dyżury. Jednej nocy on wstaje do Hani, drugiej ja. Przed porodem deklarowała pani: "Wszystko przy Hani będę robić sama, nikogo nie dopuszczę". I tak było. Do momentu, kiedy nawet nie tyle przez zmęczenie fizyczne, co przez ciągłe napięcie psychiczne zaczęłam się strasznie źle czuć. Kręciło mi się w głowie, czułam apatię i w końcu pomyślałam, że nie mogę dalej tak ciągnąć. Musiałam usiąść, przemyśleć wszystko na nowo i odpuścić sobie trochę. Czy nocne dyżury taty Hani znaczą, że pożegnała już pani karmienie naturalne? Przez całą ciążę nawet nie brałam pod uwagę, że mogę nie karmić piersią. Nie było takiej opcji. Byłam bardzo pozytywnie nastawiona, zresztą naczytałam się, że chcieć to móc... Ale już tydzień po porodzie zaczęło mi brakować pokarmu. Całe dnie siedziałam na przemian: z Hanią i z laktatorem; do tego dieta, i relaks, bo podobno wszystko zaczyna się w głowie, i herbatki laktacyjne – i nic. I się nie udało. Muszę powiedzieć, że to był dla mnie ciężki temat i zresztą nadal jest. Ale jestem dowodem na to, że chęci nie zawsze wystarczają, i myślę, że warto jednak o tym głośno mówić. Wiem, jak ważne jest karmienie piersią, ale pewnych rzeczy nie jesteśmy w stanie przeskoczyć. Cofnijmy się trochę: jak pani wspomina ciążę? Początek to były strasznie wielkie emocje. I płacz, i śmiech, i wielka radość, i wzruszenie. Nie będę udawać, że nie czułam czasem przerażenia, w stylu: "czy ja sobie poradzę?". Z natury jestem odpowiedzialną osobą i bałam się, że nie dam sobie rady. Ale jako że jestem typem zadaniowca, starałam się przygotować do narodzin Hani na wszystkie możliwe sposoby. Na przykład obejrzałam chyba ze 100 porodów na Youtube.... 100 porodów na Youtube?! Tak. I te naturalne, i przez cesarskie cięcie. Mój partner też się dziwił: "Jak ty to możesz oglądać?", ale dla mnie to było oczywiste: "Jak to jak? Muszę przecież wiedzieć, co będzie się działo z moim ciałem". [CMS_PAGE_BREAK] I udało się pani przygotować? Jak wyglądały pierwsze dni po porodzie? Niestety, złapałam potężnego baby bluesa. W pierwszej dobie po porodzie nie było ode mnie szczęśliwszej osoby na świecie, ale już w następnej to poczucie odpowiedzialności i strach o Hanię przygniotły mnie. Potem doszły płacze, nie wiadomo z jakiego powodu. Mama pytała mnie: "Ale dziecko, boli cię coś, martwisz się czymś?", a ja po prostu czułam się bardzo szczęśliwa, zachwycona Hanią, ale jednak przede wszystkim zagubiona w tym wszystkim. Trzymało mnie to przez około tydzień. Zdaniem koleżanek, to i tak bardzo krótko, bo czasem mamy mają obniżony nastrój nawet przez pół roku po porodzie. Dla mnie jednak i ten tydzień to było za długo. W ciąży naczytałam się poradników dla rodziców, naoglądałam zdjęć uśmiechniętych mam z dzidziusiami... Człowiek, widząc same różowe obrazki, nastawia się na to samo i kiedy po porodzie nie odnajduje w sobie jednak tej euforii, to myśli, że to z nim jest coś nie tak. Mam żal do tych poradników i portali dla rodziców, że mnie nie przygotowały na to, co mnie spotkało. Moim zdaniem za mało się mówi i pisze o prawdziwej rzeczywistości po porodzie, przez co młode mamy wstydzą się swoich uczuć. Czytaj więcej: Wszystko o baby blues i depresji poporodowej. A gdy pokonała pani baby blues, było już łatwiej? Łatwiej się zrobiło dopiero, gdy w końcu wrzuciłam na luz. Po powrocie ze szpitala przerosły mnie moje ambicje: chciałam, żeby znowu w domu było czyściutko, żeby było poukładane w szafkach, uprane na czas, uprasowane, obiad ugotowany. A po porodzie tak się nie da. Zanim się do tego przyzwyczaiłam, to bardzo się męczyłam. Teraz już jest ok. Kotów z kurzu nie ma, ubranka poprasowane, ale brudne kubki stoją w kuchni i po prostu staram się ich nie zauważać (śmiech). Hania nie choruje? Urodziła się tuż przed sezonem chorobowym. Na razie małe katarki, nic poważnego. Z poważniejszych rzeczy miała łojotokowe zapalenie skóry, które w dodatku nie zostało od razu dobrze zdiagnozowane. Jej ówczesna lekarka rzuciła okiem i od razu zawyrokowała, że to atopowe zapalenie skóry wywołane alergią. Nastraszyła mnie, że teraz to trzeba Hanię karmić bez mleka, że trzeba zmienić mieszankę. Wyszłam od niej na drżących nogach, oczywiście od razu zmieniłam mieszankę, ale na wszelki wypadek jeszcze umówiłam się do alergologa. I bardzo dobrze zrobiłam: alergolog powiedział, że żadnego uczulenia tu nie widzi. Że to tylko łojotok, o wiele łatwiejszy do wyleczenia niż atopia. Dermatolog też potwierdziła jego diagnozę. I na podstawie tych doświadczeń mam radę dla mam: nie wierzcie na ślepo jednemu lekarzowi. Jasne, komuś ufać trzeba, ale gdy widzimy, że lekarz stawia diagnozę bez dokładnego obejrzenia dziecka, to warto wtedy jeszcze poszukać konsultacji. Hani pomogła zwykła maść cynkowa i maść cholesterolowa. Zapalenie skóry nie wróciło, nawet gdy znów zaczęła pić zwykłą mieszankę. Skoro mowa już o maściach – jakie kosmetyki pani stosuje w pielęgnacji Hani? Najprostsze i najtańsze. Oczywiście tuż po porodzie, ambitna mama, kupiłam wszystko co najdroższe, ale na Hanię nie działały wcale dobrze! Zwykły Linomag na pupę, maść cholesterolowa na ciało, chusteczki z supermarketu. W razie odparzenia: kąpiel z nadmanganianem potasu, taka jaką robiły nasze mamy. Co jeszcze się nie sprawdziło? Wanienka ze stojakiem. Moim zdaniem niestabilna, no i poza tym gdzie to ustrojstwo stawiać?! Po pierwszej kąpieli Hani pojechałam do sklepu i kupiłam plastikową wanienkę za 35 zł. A co okazało się przydatne? W ciąży – poduszka-rogal do spania. Dzięki niej przestały mnie boleć plecy. Teraz bardzo przydaje mi się przewijak. Mam taki duży, z dwoma wysuwanymi koszami na pieluszki, pieluszki tetrowe, ręczniki. Staję przy nim, wszystko co potrzebne, mam pod ręką dzięki czemu przewijanie trwa minutę. Z poradników dla rodziców polecam książki Pawła Zawitkowskiego z serii "Mamo, Tato, co Ty na to?", które pokazują jak obchodzić się z noworodkiem. Co jeszcze? Mnóstwo rozwijających zabawek: Hania nie ma ich dużo, ale wszystkie kupuję po namyśle. Paweł Zawitkowski radzi, co robić, by dziecko rosło zdrowo – koniecznie przeczytaj! Proszę jeszcze na sam koniec: rada od pani dla przyszłych mam. Powtórzę to, co sama usłyszałam w ciąży od bardzo mądrej kobiety: „Przed narodzinami dziecka nastaw się na hardkor, a nie na metafizykę. Ona przyjdzie, ale trochę później. Nie daj się oszukać ślicznym zdjęciom matek z dziećmi: macierzyństwo to piękna, ale i ciężka praca”. Chociaż, aby już dalej nie straszyć, powiem też, że po tym pierwszym trudnym okresie potem wszystko jest naprawdę super… Wywiad został opublikowany w „Mamo, To Ja” 03/2014 – sprawdź, co w najnowszym numerze „Mamo, To Ja”!
Dzieci to jazda bez trzymanki! – mówi Karolina Malinowska
Zachwyca się nią wielu, ale zdaniem Karoliny Malinowskiej nikt nie umie prawić jej takich komplementów jak… jej synowie. Jak wygląda życie potrójnej mamy? Pytamy.
Karolina Malinowska: modelka, znawczyni mody, konferansjerka, autorka felietonów o modzie albo macierzyństwie, publikuje m.in. w „Party” i „Fleszu”. Żona Oliviera Janiaka, mama trzech synów: Fryderyka, Christiana i Juliana. Pamiętasz jeszcze życie sprzed dzieci? No pewnie, ale nie tęsknię za nim. Wiesz, myślę, że bycie rodzicem naprawdę wprowadza cię na wyższy poziom człowieczeństwa. To nie jest żadne wywyższanie się, nie chciałabym, żeby ktoś mnie źle zrozumiał, ale ja naprawdę widzę różnicę między sobą sprzed dzieci, a sobą teraz. Co to znaczy: wyższy poziom? To np. większa wrażliwość, uczuciowość, wyzbycie się egoizmu. Po porodzie wyzbywasz się wielu swoich potrzeb na rzecz tej małej istoty nie dlatego, że musisz to zrobić, ale dlatego,że tego chcesz! Takie zmiany po narodzinach dziecka widzę nie tylko u siebie, ale też u swoich koleżanek, które zostały mamami, u mojego męża, u kolegów, którym urodziły się dzieci. Wasza rodzina to model 2+3, coraz rzadszy w polskich realiach. Myślisz czasem o tym, że wychodzicie poza statystykę? Czasem czuję się nawet tak, jakbym miała co najmniej patologiczną rodzinę! W taki sposób są u nas odbierane rodziny wielodzietne, ale nie obchodzi mnie to. Zawsze chciałam mieć trójkę dzieci, trójkę dzieci mam i polecam to każdemu, bo to potrójna przygoda i jazda bez trzymanki. Jasne, jest też potrójne zmęczenie, ale ja bym tego zmęczenia nie zamieniła na zmęczenie np. po fajnej imprezie. To jest zmęczenie twórcze. Pewnie wszyscy pytają cię teraz, kiedy córeczka? To prawda, wszyscy mi życzą jeszcze córki i czasem trudno mi tłumaczyć, że ja tej córki jakoś nie pragnę. Może inaczej: jakby była, to kochałabym jak swoją (śmiech), ale synowie to naprawdę świetna sprawa. Dzisiaj np. Fryderyk przyszedł do mnie rano i na dzień dobry powiedział mi, że najładniejsza jestem nieumalowana –wyobrażasz sobie coś milszego niż takie słowa? Czy to prawda, że trzecim dziecku to już wszystko można robić z zamkniętymi oczami? Nie, nieprawda, każde z moich dzieci to inna historia. Za to po trzecim dziecku przychodzi taki etap, że luzujesz. Że wiesz już, kiedy można odpuścić, nie tylko dzieciom, ale też samej sobie. Przykład – karmienie piersią. Karmię Julka, ale wiem, że absolutnie nic się nie stanie, kiedy podczas mojej nieobecności dostanie czasem mieszankę. Wiem, że nie można dać się sterroryzować, a według mnie w Polsce naprawdę panuje terror laktacyjny. Znam dziewczyny, które czują się gorszymi matkami albo nawet wpadają w depresję, bo im nie wyszło karmienie piersią! Zgadzam się, że naturalne karmienie jest zdrowe i rodzące więź – ale mamy powinny mieć prawo powiedzieć głośno, że nie lubią karmienia piersią i nie być za to potępiane na forach internetowych. Karolina Malinowska mówi o macierzyństwie i trzymaniu formy po porodzie: View Ediplayer on the source website Lubię prać, lubię gotować – rozmowa z Kamilą Szczawińską – przeczytaj wywiad z inną mamą-modelką o tym, jak dzieci wyleczyły ją z nerwicy. [CMS_PAGE_BREAK] Niedawno byłaś twarzą kampanii „Przytulenie ma znaczenie” – co to za akcja? Jej celem jest przypomnienie rodzicom, że czułość to najlepsze, co mogą dać swoim dzieciom. Niby banalna rzecz, ale czy wiesz, że aż 70 procent dzieci w Polsce nie jest przytulanych? Skąd takie dane? Organizatorzy akcji zrobili badania, m.in. wśród rodziców, psychologów dziecięcych i pediatrów. Niemowlę jest przytulane, ale już starsze dzieci nie są – bo się nie domagają tego, bo samym rodzicom wydaje się, że już nie trzeba albo że już nie wypada. Ojcowie mają problem z przytulaniem podrastających córek czy synów, tak samo dziadkowie mają z wnukami i wnuczkami. Dotyk kojarzy nam się już tylko ze złym dotykiem, a to bardzo źle. A oprócz udziału w tej akcji jak wyglądają twoje plany zawodowe? Tutaj cię zaskoczę: pracuję nad własnym portalem dla rodziców: XXXY.pl Ooo, czyli będziesz konkurować z nami? Absolutnie nie! Nie mam zamiaru kopać się z koniem! (śmiech) Mój portal będzie mniejszy niż Babyonline.pl i zamiast na poradach, będzie się skupiał bardziej na lifestyle'u. Dużo miejsca chcę przeznaczyć na teksty dla ojców, ale też będzie np. blog mojej babci Irenki z jej poradami dla współczesnych mam. Na pomysł portalu wpadłam już prawie rok temu, gdy byłam w ciąży z Julkiem. Doszłam wtedy do wniosku, że największym dobrem luksusowym młodych rodziców jest czas.A skoro nie możemy nic poradzić na ilość, to warto postawić na jakość naszego czasu spędzanego z dziećmi – i o tym przede wszystkim chciałabym pisać na moim portalu. Nie chcesz zamieszczać porad? Przeprowadzałam ostatnio dla „Mamo, To Ja” wywiad z Beatą Sadowską, miesiąc wcześniej z Małgorzatą Sochą i od obu usłyszałam, że to do ciebie dzwoniły z prośbą o rady w ciąży i po porodzie. Bardzo miło to słyszeć! Rzeczywiście cały czas jesteśmy w kontakcie: ja, Beata, Małgosia, jeszcze Dorota Gardias. Wszystkie urodziłyśmy w tym samym czasie i wymieniamy się doświadczeniami. Z Dorotą nawet razem zrobiłyśmy wyprawki dla naszych dzieci w sklepie Muppet Shop, który odkryła i poleciła nam Małgosia Socha. Rewelacyjne miejsce, prowadzone przez dwie świetne dziewczyny, z którymi możesz usiąść i od razu z miejsca przegadać godzinę albo dwie o dzieciach i macierzyństwie. A nie masz wrażenia, że już wiesz na te tematy wszystko? Nie. Kiedy moje koleżanki proszą mnie o radę, opowiadam o swoich patentach, ale myślę, że każda z nas cały czas wypracowuje sobie swoje macierzyństwo metodą prób i błędów. Ja nie mam aspiracji, aby być najlepszą mamą na świecie. Nie będę udawać, że wiem i umiem wszystko. Jeśli mnie np. zapytasz, czy mi dziecko spadło z kanapy, to: tak, spadło. Najstarsze. Strasznie się wtedy bałam, płakałam, że na pewno mu się coś stało, ale na szczęście wszystko skończyło się dobrze. Chętnie o tym bym napisała, ale boję się, że dostaniesz za to bęcki w internecie A co mi tam, napisz. Ja już i tak zostałam obwołana złą matką, od kiedy dwa lata temu powiedziałam – pamiętasz? – w naszej rozmowie w „Mamo, To Ja”, że kiedy Frycek mnie o to prosi, to maluję mu paznokcie. Po tamtym wywiadzie czytałam, że jestem nienormalna i chora psychicznie, i krzywię dziecku psychikę. Na szczęście moje dzieci i przyjaciele mają o mnie trochę lepsze zdanie (śmiech). Wywiad został opublikowany w „Mamo, To Ja” 02/2014 – sprawdź, co w najnowszym numerze „Mamo, To Ja”!