Szczepienie noworodka: odmowa szczepienia w szpitalu. Czy można nie szczepić noworodka?
Szczepienie noworodka to dla wielu rodziców kontrowersyjny temat. Niektórzy zastanawiają się nawet, jak uniknąć szczepienia w pierwszej dobie. W Polsce dziecko po urodzeniu w szpitalu dostaje szczepienie przeciw żółtaczce typu B i przeciw gruźlicy. W innych krajach dzieci dostają te szczepionki później. Czy można nie szczepić noworodka i przełożyć szczepienie na później?
Szczepienie noworodka czasem budzi obawy: niektórzy rodzice nie chcą zaszczepić dziecka po porodzie i nie rozumieją, dlaczego szczepi się noworodki jeszcze w szpitalu. W Polsce noworodek w pierwszych dobach życia powinien być zaszczepiony przeciw WZW typu B i gruźlicy. Czy odmowa szczepienia noworodka w szpitalu jest możliwa? Szczepienie noworodka: czy można uniknąć szczepienia przeciw WZW typu B (żółtaczka typu B)? Szczepionka przeciw WZW typu B (wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, popularnie żółtaczce typu B) chroni przed jedną z najgroźniejszych i najbardziej poważnych chorób zakaźnych. Wirus rozwija się w organizmie długie lata w postaci utajonej, może spowodować poważne powikłania, m.in. marskość wątroby, niewydolność wątroby, nowotwór wątroby. Po co szczepi się noworodka? Jeśli noworodek zarazi się WZW B w okresie okołoporodowym, jest ogromne ryzyko, że w ciągu kilku lat rozwinie się u niego ciężka niewydolność wątroby. Najczęściej noworodek może zarazić się od mamy, jeśli w czasie ciąży miała świeże zakażenie WZW typu B. „W Polsce wciąż nie wszystkie kobiety w ciąży sprawdzają, czy mają odporność przeciw WZW typu B i czy nie mają świeżego zakażenia. Jeśli takie badanie byłoby wykonane, to moglibyśmy opóźnić to szczepienie i poczekać np. do 3. miesiąca, jak to jest np. w Szwecji (tam szczepi się dzieci przeciw WZW typu B w 3., 5. i 12. miesiącu życia)” – mówi dr Paweł Grzesiowski, pediatra, ekspert ds. szczepień. Szczepienie noworodka przeciw WZW typu B można opóźnić: jeśli lekarz uzna, że jest to wskazane ze względów medycznych (ze względu na stan zdrowia dziecka); na odpowiedzialność rodzica: można uniknąć szczepienia noworodka, jeśli kobieta w ciąży miała wykonane wszystkie badania w kierunku WZW typu B i nie miała świeżego zakażenia. Konieczna jest jednak wtedy rozmowa z lekarzem. Informacja o przełożeniu szczepienia jest przekazywana do sanepidu. Szczepienie noworodka: czy można nie szczepić na gruźlicę? W Polsce szczepi się noworodki na gruźlicę w pierwszej dobie życia, gdyż zachorowania na tę chorobę są wciąż częste (w Niemczech średnio na gruźlicę chorują 2 osoby na 100 tys., w Polsce – 20 na 100 tys.). Aby można było zrezygnować z obowiązkowych szczepień przeciw gruźlicy, liczba zachorowań powinna spaść poniżej 5 na 100 tys. Co roku jest w Polsce ok. 20 tys. nowych zachorowań na gruźlicę: to znacznie mniej niż kilkadziesiąt lat temu, niestety nadal istnieje ryzyko, że dziecko zostanie zarażone gruźlicą. Dlaczego zdarzają się odmowy szczepienia noworodka na gruźlicę? Szczepionka przeciw gruźlicy jest szczepionką żywą. Jej podanie może być niebezpieczne dla dziecka z wrodzonymi niedoborami odporności. „Na każde 100 tysięcy dzieci urodzi się jedno z wrodzonym niedoborem odporności, czyli w Polsce takich dzieci jest rocznie 3-4. A to oznacza, że co roku w Polsce dostanie tę szczepionkę 3-4 dzieci, które nie powinny jej dostać” – mówi dr Paweł Grzesiowski. Niestety, nie ma badania, dzięki któremu można by było sprawdzić, czy dziecko nie ma wrodzonych niedoborów odporności. Epidemiolodzy uważają jednak, że ryzyko gruźlicy jest większe niż ryzyko, że dziecko będzie miało wrodzony niedobór odporności. To jeden z powodów, dla których w Polsce wciąż szczepi się przeciw gruźlicy noworodki w pierwszej dobie życia. Szczepienia noworodka przeciw gruźlicy w pierwszej dobie życia można uniknąć: jeśli lekarz uzna, że jest powód medyczny, by przełożyć szczepienie; na odpowiedzialność rodzica. Wcześniej jednak trzeba porozmawiać z lekarzem, czy możliwe będzie późniejsze zaszczepienie dziecka (zwykle jest to możliwe tylko w specjalistycznych punktach konsultacyjnych ds. szczepień: szczepionka przeciw gruźlicy nie jest dostępna w przychodniach dla dzieci). Zobacz też: WZW B: choroba, którą łatwo się zarazić Dlaczego noworodki szczepi się przeciw gruźlicy? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/zdrowie/szczepionka-na-rotawirusy-chroni-niemowle-przed-groznym-odwodnienieniem-28952-r1/">Szczepionka na rotawirusy: kiedy, ile dawek? Czy jest skuteczna?
Badanie Hbs w ciąży: co to jest i na czym polega?
Oznaczenie antygenu HBs w ciąży to bardzo ważne badanie. Dzięki niemu po porodzie można szybko wykryć we krwi dziecka niebezpiecznego wirusa i dać noworodkowi szansę na zdrowie. Ginekolog z IMiD wyjaśnia, kiedy wykonuje się badanie HBs w ciąży i co należy zrobić, gdy wynik jest dodatni.
Badanie HBs w ciąży to jedno z badań krwi. Pozwala ono wykryć u przyszłej mamy WZW B. Wykrycie we krwi ciężarnej wirusa powodującego tę chorobę daje szansę na otoczenie dziecka właściwą opieką tuż po narodzinach. Badanie HBs w ciąży: co to jest HBs antygen? Badanie HBs w ciąży jest bardzo istotne i może zdecydować o zdrowiu dziecka. HBs to antygen, który wskazuje na zachorowanie na wirusowe zapalenie wątroby typu B (w skrócie WZW B) lub nosicielstwo tzw. żółtaczki wszczepiennej. Antygen HBs można wykryć po ok. 30 od chwili zakażenia, ale zdarzają się przypadki, że uaktywnia się on już po dwóch tygodniach. Zanika on po 2 do 4 miesięcy od pojawienia się pierwszych objawów choroby i jest to sygnał, że rozpoczął się etap rekonwalescencji. Kiedy wykonuje się badanie HBs w ciąży? „Antygen HBs oznacza się w III trymestrze ciąży – dokładnie po upływie 28. tygodnia ciąży” – tłumaczy dr Marzena Jurczak-Czaplicka, ginekolog położnik z Instytutu Matki i Dziecka w Warszawie. Ujemny wynik badania pozwala zakładać, że mama nie ma WZW typu B. W takiej sytuacji noworodek zostaje rutynowo, tak jak wszystkie dzieci, zaszczepiony przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby. Jak odczytać wyniki badania HBs w ciąży? Wynik ujemny (HBs-) oznacza, że przyszła mama nie jest zakażona wirusem. Wynik dodatni (HBs+) świadczy o tym, że w próbce pobranej krwi wykryto antygen HBs. Kobieta w ciąży jest więc albo chora na żółtaczkę wszczepienną, albo już na nią chorowała i jest jej nosicielem. W tej sytuacji niezbędne są kolejne badania w ciąży. Co robić, jeśli wynik badania HBs w ciąży jest dodatni? Jeśli w badaniu wykryto antygen HBs, ciężarna musi przejść kolejne testy. Dr Jurczak-Czaplicka tłumaczy: „Przyszłą mamę z dodatnim antygenem HBs kierujemy do dalszej diagnostyki. Konieczne jest wykonanie USG narządów jamy brzusznej oraz konsultacja u specjalisty chorób zakaźnych bądź hepatologa. Tej postaci zakażenia nie można leczyć w ciąży, ale jest możliwość doprecyzowania rozpoznania i ustalenia dalszego postępowania po porodzie”. Do zakażenia WZW B może dojść podczas narodzin dziecka w wyniku kontaktu z krwią. Z tego względu noworodek, którego mama miała dodatni HBs, w pierwszej dobie po przyjściu na świat otrzymuje immunoglobulinę. Ma ona ochronić przed zachorowaniem na wirusowe zapalenie wątroby typu B. Oprócz tego dziecko dostaje również szczepionkę przeciwko WZW typu B tak jak inne nowo narodzone maleństwa. Zobacz też: Niepożądane odczyny po szczepieniu - co to jest? Przyjrzyj się tym objawom, to może być gruźlica Kiedy możesz nie zaszczepić noworodka?
Świetna wiadomość: o tej zalecie karmienia piersią jeszcze nie słyszałaś!
Karmienie nie tylko nie obciąża zdrowia mamy, a wręcz przeciwnie – niesie wiele korzyści, zwłaszcza jeśli weźmiemy pod uwagę działanie długofalowe.
Według najnowszych doniesień naukowych u kobiet, które karmią piersią ponad pół roku, zacznie spada ryzyko wystąpienia chorób wątroby. To bardzo dobra wiadomość, choćby dlatego, że liczba zachorowań na niealkoholowe stłuszczenie wątroby (NAFDL) w Polsce stale rośnie. Z korzyścią dla mamy Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Kalendarz rozwoju niemowlaka Czytaj więcej Eksperci od lat zalecają karmienie piersią i nie chodzi tylko o kwestie praktyczne. Dla maluszka nie ma nic lepszego niż pokarm mamy, ale ten sposób kamienia niesie za sobą także wiele korzyści dla zdrowia mamy. Badania wykazały, że u kobiet, które długo karmią piersią ryzyko wystąpienia chorób serca, cukrzycy, a nawet niektórych nowotworów jest znacznie niższe. Zgodnie z najnowszymi doniesieniami naukowymi do listy można dodać obniżenie ryzyka wystąpienia niealkoholowego stłuszczenia wątroby (NAFLD). Badacze z University of California w San Diego przeanalizowali przypadki 844 kobiet. 32 ​​proc. z nich zadeklarowało, że karmiło piersią maksymalnie przez miesiąc, 25 proc. - od jednego do 6 miesięcy, a 43 proc. karmiło ponad pół roku. Po upływie 25 lat panie miały średnio 49 lat, a u 6 proc. z nich rozwinęło NAFLD. Jednak u matek, które karmiły piersią co najmniej 6 miesięcy, choroba wystąpiła o połowę rzadziej niż u matek, które karmiły tylko przez miesiąc. Wątroba jest tylko jedna Wątroba jest jednym z najważniejszych narządów w organizmie człowieka. To w niej rozkładane są toksyny i przemianie ulegają węglowodany, tłuszcze, białka, hormony, substancje odżywcze oraz leki. Choć potrafi się regenerować, to jednak zdolności te są ograniczone i narząd ten może ulec zwłóknieniu. Jeszcze niedawno wśród schorzeń wątroby przeważały zakażenia tego narządu, głównie wirusowe zapalenie wątroby typy B i C. Zakażenia te występują jednak coraz rzadziej, a ich miejsce zastępuje niealkoholowe stłuszczenie wątroby. Cierpi na nie już u 6 mln Polaków, a w Europie choroba ta może występować nawet u co piątej dorosłej osoby. Wzrost zachorowań związany jest z epidemią otyłości, cukrzycą typu drugiego oraz tzw. zespołem metabolicznym. Świeżo upieczone mamy, karmiące piersią ponad 6 miesięcy, dłużej prowadzą zdrowy tryb życia. Z pewnością ma to duże znacznie dla ich zdrowia. Jednak specjaliści niezwiązani z badaniem zauważają, że długie karmienie piersią może znacząco wpływać na metabolizm matki i tu może tkwić sekret zapobiegania przewlekłym chorobom. Potrzebne są jednak dalsze badania w tym obszarze. Jak długo karmić piersią? WHO zaleca, by dzieci były karmione wyłącznie piersią przez pierwsze sześć miesięcy. Po skończeniu pół roku trzeba wprowadzać nowe pokarmy, ale nadal karmienie piersią powinno być podstawą diety niemowlęcia. Karmienie piersią warto kontynuować także w 2. roku życia. Nie ma określonej granicy, jak długo karmić: tak długo, jak chcą tego dziecko i mama. View Burdaffi on the source website Źródło: reuters.com, thebump.com, kopalniawiedzy.pl Zobacz także: Przełomowe odkrycie dotyczące składu mleka matki [WIDEO] Ile wiesz o karmieniu piersią? Rozwiąż test i sprawdź swoją wiedzę [QUIZ] UNICEF: Liczba dzieci, które nie są karmione piersią jest nadal wysoka
6 chorób groźnych dla ciężarnej i dziecka w łonie matki
Tych infekcji należy unikać w ciąży jak ognia – mogą zaszkodzić przyszłej mamie, ale i nienarodzonemu dziecku. Wiele z nich ma także konsekwencje na przyszłym zdrowiu i życiu dziecka.
Jeśli jesteś w ciąży powinnaś dbać o siebie dwa razy bardziej. Ciężarne są niestety narażone na wiele chorób, ponieważ ich odporność jest obniżona (za sprawą zmian hormonalnych), a przez to przyszłe mamy są łatwym celem dla wirusów i bakterii. Choroby, którymi najczęściej może zarazić się ciężarna, są dodatkowo bardzo groźne nie tylko dla jej zdrowia, ale także zdrowia i życia dziecka, np. infekcje dróg moczowych czy okolic intymnych. W takich sytuacjach najlepiej więc zapobiegać chorobom, bo wiele z nich przez łożysko może przeniknąć do płodu i go uszkodzić albo przenieść się na dziecko podczas porodu. Często zagrożeniem jest również poronienie. Jakie choroby należą do szóstki tych, których musisz unikać jak ognia? Listerioza Choroba wywołana przez bakterię Listeria monocytogenes, najczęściej można zarazić się od zwierząt lub spożywając zakażone produkty, takie jak: niepasteryzowane mleko czy ser, surowe mięso (lub ryby), jaja czy nieumyte warzywa. Bakterie mogą przedostać się do płodu przez łożysko i wywołać przedwczesny poród, poronienie albo doprowadzić do wielu wad wrodzonych, zakażenia krwi czy zapalenia opon mózgowych. Istnieje również ryzyko urodzenia martwego dziecka. Objawy listeriozy: objawy podobne do przeziębienia czy grypy, osłabienie organizmu, gorączka, ból głowy i mięśni. Objawy mogą wystąpić nawet do 30 dni po spożyciu zakażonego produktu. Należy ją leczyć za pomocą antybiotyków. Toksoplazmoza Szczególnie groźna jest toksoplazmoza w ciąży – infekcja wywołana przez Toxoplasma gondi przebiega bezobjawowo. Czasem kobieta w ciąży jest uodporniona na infekcję, zazwyczaj wtedy, gdy już przechodziła toksoplazmozę. Jeśli nie – powinna unikać bezdomnych kotów, ich odchodów, surowego mięsa, skorupiaków i niepasteryzowanego mleka, nie należy również bawić się z dziećmi w piaskownicach dostępnych dla zwierząt. Jeśli posiada kota, należy go przebadać pod kątem obecności pasożytów. Choroba jest niebezpieczna, ponieważ najczęściej skutkiem zakażenia jest uszkodzenie zarodka i poronienie. W późniejszym okresie ciąży może doprowadzić do przedwczesnego porodu, niskiej masy urodzeniowej dziecka, uszkodzeń neurologicznych, wad wrodzonych czy urodzenia martwego dziecka. Jeżeli ciężarna zarazi się toksoplazmozą, możliwe jest leczenie antybiotykami dziecka jeszcze w jej łonie, a także zaraz po porodzie. Jeśli do zakażenia dojdzie u matki, nie zawsze jest pewne, że dziecko również zostanie zarażone. Toksoplazmozę leczy się lekami przeciw pasożytom, antybiotykami, które zmniejszają ryzyko uszkodzenia płodu. Po takim leczeniu i po porodzie dziecku robi się badania z krwi pępowinowej i na ich podstawie ustala się czy wymagane jest leczenie. Zapalenie wątroby typu B Zakażenie tym wirusem może odbyć się przed lub już w trakcie ciąży. Wirus przenosi się najczęściej poprzez krew, dlatego istnieje duże ryzyko zarażenia dziecka przez matkę podczas porodu. Choroba jest bardziej prawdopodobna, jeśli u ciężarnej była przeprowadzana transfuzja krwi, używanie narkotyków dożylnych czy stosunek w wieloma partnerami bez zabezpieczenia. Po porodzie dziecko otrzymuje immunoglobulinę oraz szczepienie przeciw WZW B, by uniknąć dalszego rozwoju choroby. Objawy zapalenia wątroby typu B: może przebiegać bardzo różnorodnie - choć często także bezobjawowo. Czasem można zaobserwować zmęczenie i ogólne rozbicie, ale to u ciężarnej może być bardziej kojarzone z jej stanem niż z obecnością wirusa. W przypadku zakażenia WZW B, może dojść także do mdłości i wymiotów, żółte zabarwienie skóry i śluzówek uporczywy świąd całego ciała. By uniknąć zakażenia zapaleniem wątroby typu B, najlepiej zaszczepić siebie w czasie ciąży, a dziecko - tuż po porodzie. Wirus zapalenia wątroby typu B u ciężarnej, rozwijając się w organizmie, może prowadzić do wielu powikłań, m.in. do marskości wątroby, niewydolności wątroby, nowotworu wątroby i śmierci. Opryszczka narządów płciowych Wirusy opryszczki dzielą na dwa typy: HSV-1 – powoduje infekcje skóry i błon śluzowych górnej części ciała (na przykład tzw. zimno na wargach), HSV-2 – atakuje głównie narządy płciowe. Pierwszy rodzaj może przejść w drugi podczas seksu oralnego, dlatego bardzo łatwo opryszczką zarazić się od partnera. Objawy opryszczki: najczęściej pęcherzyki na śluzówce i zewnętrznych narządach płciowych, gorączka, Zmiany skórne są drobne, pękają i przysychają, zmieniając się w strupki. Sama infekcja ma zazwyczaj charakter powracający, szczególnie w okresach obniżonej odporności. Przeniesienie infekcji wirusowej może nastąpić w trakcie ciąży albo podczas porodu. Opryszczka może prowadzić nawet do poronienia czy przedwczesnego porodu. Natomiast zakażenie płodu w okresie okołoporodowym może prowadzić do groźnej ogólnej infekcji u noworodka, a to jest groźne z powodu niskiej odporności narodzonego dziecka. Dlatego też, jeśli opryszczka występuje w okresie okołoporodowym, kobieta dostaje zazwyczaj skierowanie na cesarskie cięcie. Leczenie opryszczki polega na podaniu leków antywirusowych (maści, globulki), w ciężkich przypadkach niezbędna jest wizyta w szpitalu. Rzeżączka Chorobę wywołuje bakteria Neisseria gonorrohoe, zwyczajowo nazywana gonokokiem. Najczęściej przenosi się drogą płciową, także podczas stosunków oralnych i analnych. Osoba zakażona może zaobserwować u siebie objawy dopiero kilka dni po zarażeniu, ale od samego początku zaraża innych. Objawy rzeżączki u ciężarnej to: ból podczas oddawania moczu, ból podczas stosunku, obfita wydzielina z pochwy, świąd, gorączka. Często też choroba może przebiegać bezobjawowo. Choroba w czasie ciąży przenosi się na dziecko, które zostanie dodatkowo zainfekowane podczas porodu, a nieleczona rzeżączka może prowadzić u dziecka do utraty wzroku, a także obniża odporność na HIV i infekcje intymne. Rzeżączka w ciąży może prowadzić też do przedwczesnego porodu, poronienia lub urodzenia dziecka z wadami wrodzonymi. Rzeżączkę leczy się antybiotykami, często w pojedynczej dawce doustnej lub domięśniowej. Różyczka U przyszłej mamy zazwyczaj pobiera się krew do badań, które między innymi mają wykazać, czy w organizmie obecne są przeciwciała różyczki (IgG), jeśli w wynikach okaże się, że ich nie ma – istnieje ryzyko zakażenia różyczką w ciąży. Wirus przenosi się drogą kropelkową, a jej objawy następują dopiero po 14-16 dniach od zarażenia, mimo że od pierwszego dnia nosiciel może zarażać innych. Objawami różyczki są: gorączka, powiększone węzły chłonne, bóle głowy, drobne, bladoróżowe plamki, które w ciągu doby rozprzestrzeniają się na całym ciele. Często choroba przebiega też bez objawów. Różyczka jest szczególnie groźna w 1. trymestrze, może prowadzić do poronienia, obumarcia płodu, a w późniejszym czasie – do wad wrodzonych i problemów rozwojowych. Po latach może również dojść do ślepoty, głuchoty, wad serca i upośledzenia umysłowego u dziecka. Szczepienie przeciw różyczce daje odporność na całe życie, więc planując ciążę warto pomyśleć o zaszczepieniu się na nią jeszcze przed poczęciem. Zobacz także: Zanim zajdziesz w ciążę: przygotowania w 11 krokach [WIDEO] 8 możliwych przyczyn poronienia Przeciwciała w kierunku toksoplazmozy
Można całować dzieci w usta czy nie? – koniec wątpliwości!
Całowanie dzieci w usta to dla jednych coś normalnego, dla innych – zachowanie niestosowne lub wręcz niebezpieczne. Razem z pediatrą, dr Alicją Karney z Instytutu Matki i Dziecka ustalamy, kto ma rację.
Dziecko potrzebuje bliskości, to fakt. I to od pierwszych chwil swojego życia. Potrzebuje również czułego dotyku i zetknięcia się z florą bakteryjną rodzica, która pobudzi do pracy jego układ odpornościowy. Ale ta bliskość może być mniej lub bardziej bezpieczna. Po której stronie jest całowanie dzieci w usta? Dając maluchowi buziaka, zostawiasz na jego ciele ślinę, a przy okazji także zamieszkujące w niej drobnoustroje. Jeśli cmokasz go w czoło lub policzek, przed zarazkami ochroni skóra (pod warunkiem, że jest zdrowa, bez otarć i podrażnień). Podobnie jest, gdy całujesz dziecko w rączkę, choć jednak nie do końca, bo maluch może włożyć ją do buzi – i bardzo często to robi – a tym samym wprowadzić drobnoustroje do organizmu. Co takiego jest w ślinie dorosłych, że powinniśmy przed nią chronić niemowlęta? Jama ustna jest miejscem, które zamieszkują bakterie, wirusy i grzyby. A układ odpornościowy małego dziecka nie jest jeszcze dość sprawny, by się przed nimi bronić. Jeśli sądzisz, że słodki buziak w usta to zarezerwowany tylko dla mamy dowód więzi, jaka łączy cię z twoją pociechą, sprawdź, co przy okazji możesz jej przekazać: Wirus opryszczki – możesz być jego nosicielem, nawet jeśli nigdy nie wyskoczyło ci na ustach tzw. zimno. Wirusa HSV ma aż 80 procent ludzi. Może ukrywać się uśpiony w zwojach nerwowych i czekać na osłabienie odporności – wtedy pojawiają się charakterystyczne pęcherzyki. Osoby, które mają aktywną postać opryszczki, w żadnym wypadku nie powinny całować dziecka, a szczególnie niemowlaka. U dorosłych HSV powoduje „tylko” dokuczliwą zmianę w kącikach ust, u dziecka może wywołać rozległe rany w ustach i gardle (tzw. opryszczkowe zapalenie jamy ustnej), a nawet – bardzo groźne opryszczkowe zapalenie mózgu. Zdarzały się przypadki śmierci niemowlęcia pocałowanego przez rodzica z opryszczką. Stąd też mroczna nazwa: „pocałunek śmierci" (czytaj też: Moje dziecko mogło umrzeć przez całusa). Mononukleoza – nazywana nawet „chorobą pocałunków”. Jest bardzo zakaźna i w niektórych przypadkach wymaga podania antybiotyku. Powoduje ją wirus Epsteina-Barr, który należy do grupy wirusów opryszczkowych. Przenosi się drogą kropelkową lub przez ślinę. Atakuje głównie migdałki, węzły chłonne i śledzionę, która podczas choroby może się powiększyć do znacznych rozmiarów. Myślisz, że skoro teraz nie masz mononukleozy, to temat cię nie dotyczy? Niekoniecznie. Osoba, która przeszła infekcję wywołaną wirusem Epsteina-Barr, może nim zarażać jeszcze nawet przez pół roku po zachorowaniu. Sporo zakażeń może też przebiegać bezobjawowo (czytaj: Jak rozpoznać mononukleozę?). WZW typu B – przez pocałunki można zarazić się wirusowym zapaleniem wątroby typu B. Wirus ten nie przenosi się przez samą ślinę, musi być w niej obecna krew, a to wcale nie jest takie trudne, wystarczy, że w jamie ustnej całującego dziecko rodzica jest jakiekolwiek pękniecie śluzowki, ranka na dziąśle. Jeżeli w ślinie całującego będzie obecna nawet niewielka ilość krwi, to może zarazić dziecko w sytuacji, gdy ma ono uszkodzenie śluzowki czy warg. Na szczęście dzieci są obowiązkowo szczepione przeciwko WZW B już w 1. dobie życia. Informację o zagrożeniu powinni jednak szczególnie wziąć sobie do serca ci rodzice, którzy świadomie rezygnują ze szczepienia dziecka i narażają je tym samym na groźne zachorowanie. Próchnica – nic nie szkodzi, że masz wyleczone zęby. Jeśli kiedyś pojawiły się w nich ubytki, to znak, że twoją jamę ustną zamieszkują bakterie Streptococcus mutans, czyli główni winowajcy próchnicy. Dziury w zębach to nie tylko efekt braku odpowiedniej higieny, ale również choroba, którą można się zarazić. Bakterie próchnicowe żyją w ślinie i płytce nazębnej. Mówi się, że w chwili gdy zostanie wynaleziona przeciw nim szczepionka, gabinety stomatologiczne mogą zacząć świecić pustkami. Jednak na razie wciąż tak nie jest. Nawet jeśli twoje dziecko jeszcze nie ma ząbków, całując je w usta, możesz sprawić, że gdy tylko zaczną wyrzynać się pierwsze mleczaki, pojawi się u niego również próchnica butelkowa. Cytomegalia – to choroba wirusowa, którą można się zarazić między innymi poprzez ślinę (wirus jest obecny również w moczu). Dorośli zapadają na nią rzadziej, ale dla maluszka zachorowaniem może skończyć się słodkie cmoknięcie w usta, które jest dowodem wielkiej miłości starszego rodzeństwa. Nosicielami wirusa cytomegalii są przede wszystkim dzieci w wieku przedszkolnym, od których to mogą zarazić się niemowlęta i... mamy spodziewające się kolejnego dziecka. Choć przyszła mama zwykle miewa łagodne objawy tej choroby, zachorowanie na cytomegalię w ciąży jest bardzo groźne dla rozwijającego się w jej łonie dziecka. Co jeszcze warto wiedzieć? Aby chronić dziecko przed zarazkami obecnymi w ślinie, nie tylko nie całuj go w usta, ale również nie oblizuj smoczka oraz łyżeczki, którą je karmisz. Sądzisz, że to gruba przesada, że zachorowanie jest mało realne? Po co jednak narażać malucha na ryzyko, skoro można zapewnić mu porcję pieszczot w inny sposób – przytulając, prychając w brzuszek, łaskocząc, całując w czółko czy głaszcząc po główce. Wyrazem miłości okazywanej maluszkowi jest czuły dotyk. Wiele dzieci nie przepada za buziakami w usta, po których ostentacyjnie wycierają sobie buzię. Niektórzy psychologowie, jak np. Amerykanka dr Charlotte Reznik, zdecydowana przeciwniczka całowania dzieci w usta, podkreśla, że to strefa erogenna i całowanie w to miejsce powinno być zarezerwowane tylko dla dorosłych. Pamiętaj: Nikt raczej nie przyjdzie do ciebie do domu i nie zabroni ci dawania twojemu dziecku buziaka w usta. To ty podejmujesz decyzję, czy będziesz to robić! Warto ją podejmować świadomie, pamiętając, że organizm maluszka bardzo różni się od dorosłego, i to, co nam nie szkodzi, czasem dla niemowlaka może oznaczać kłopoty. Po co więc go niepotrzebnie narażać. Konsultacja: dr n. med. Alicja Karney, pediatra, kieruje Oddziałem Hospitalizacji jednego Dnia w Instytucie Matki i Dziecka w Warszawie, prowadzi własną praktykę www.poradniakarney.pl Czytaj też: Czy całowanie niemowląt jest groźne – zobacz przerażające zdjęcia! Okazuj dziecku miłość Kiedy dokładnie rodzi się miłość macierzyńska?
Zmiany w szczepieniach? Możliwe, ale nie teraz
Szczepienia przeciw gruźlicy i WZW B, które dziecko przyjmuje tuż po narodzinach, wydają się niektórym rodzicom niepotrzebne. Czy rzeczywiście te choroby już nie są zagrożeniem dla noworodka, wyjaśnia neonatolog, prof. Ewa Helwich z Instytutu Matki i Dziecka w Warszawie.
Czy noworodki naprawdę muszą być szczepione już w pierwszej dobie życia? Na razie tak. Choć być może w niezbyt odległym czasie to się zmieni. Szczepimy je dlatego, że w naszym kraju ciągle jest obecna gruźlica. A zarażenie się nią przez noworodka lub małego niemowlaka ma niezmiernie poważne skutki – może skończyć się zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych i mózgu. To absolutna tragedia, która zatrzymuje rozwój dziecka. Ale ryzyko zarażenia się gruźlicą raczej kojarzymy z patologią, a nie z normalnym domem. Trzeba pamiętać, że wielu starszych ludzi w czasach swojej młodości było narażonych na kontakt z tą chorobą, ponieważ żyli w zrujnowanym kraju, w trudnych warunkach spowodowanych drugą wojną światową. Szczepiąc noworodki, mamy więc na względzie fakt, że po wyjściu ze szpitala będą miały kontakt nie tylko z rodzicami, ale również z dziadkami i innymi starszymi członkami rodziny. Dziadkowie mogą być przecież zdrowi... Mogą mieć zmiany w płucach i prątkować, nie wiedząc o tym. Ludzie w starszym wieku często skarżą się na wiele dolegliwości, które mogą maskować objawy gruźlicy. W Polsce działa specjalny zespół ekspertów zajmujących się tą chorobą, który rozważa wszystkie okoliczności. Epidemiolodzy przestrzegają nas, że jeszcze nie można zrezygnować z tego szczepienia. A szczepienie przeciwko WZW typu B? Jeśli chodzi o żółtaczkę wszczepienną, sytuacja jest lepsza. Mamy dużo sprzętu jednorazowego, znacznie poprawiły się także możliwości wyjaławiania sprzętu wielorazowego. Od lat są również powszechne szczepienia przeciwko tej chorobie, więc niedługo będą rodziły kobiety, które przyjęły całą serię szczepień przeciw WZW B. Na razie nie mamy jeszcze stuprocentowej pewności, że mama, która przychodzi do porodu, jest zdrowa i nie jest nosicielką tego wirusa. Co prawda zgodnie z rozporządzeniem ministra zdrowia każda kobieta w ciąży powinna być pod tym względem przebadana, niestety, nie zawsze tak się dzieje, więc szczepienie dziecka w pierwszej dobie po narodzinach jest konieczne. Czytaj także: Kiedy możesz nie zaszczepić noworodka Niepożądane odczyny po szczepieniu - co to jest? Przyjrzyj się tym objawom, to może być gruźlica Konsultacja merytoryczna Prof. dr hab. n. med. Ewa Helwich Specjalistka neonatologii i chorób płuc, Konsultant Krajowy w dziedzinie neonatologii, ponadto konsultantka w Instytucie Matki i Dziecka w Warszawie oraz członkini Rady Naukowej IPCZD. Jej głównymi kierunkami zainteresowań są wczesne uszkodzenia mózgu, ich ewolucja kliniczna i wpływ na rozwój