„Znalazłam w szafie białą kopertę i zabrakło mi tchu. To dlatego Marek zostawił mnie samą z dzieckiem”
Leżałam na boku, wpatrzona w pustą stronę łóżka, na której jeszcze kilka miesięcy temu sypiał Marek. Ciszę nocną przerywał jedynie miarowy oddech mojej trzymiesięcznej córeczki, Lenki, która spała w łóżeczku obok. W teorii miało to być najpiękniejsze lato naszego życia – pierwsze wspólne wakacje z dzieckiem, spacery brzegiem morza, wspólne kąpiele i ta euforia, o której piszą w kolorowych magazynach. W praktyce zostałam sama w czterech ścianach wynajętego mieszkania, z rozstępami na brzuchu i sercem rozbitym na drobne kawałki.
Marek odszedł, gdy Lenka miała zaledwie sześć tygodni. Powiedział, że to go przerosło, że nie tak wyobrażał sobie ojcostwo i że musi odnaleźć siebie, bo w domu czuje się jak w klatce. Zostawił mnie z długami, niewypłaconym zasiłkiem macierzyńskim i dzieckiem, które co noc budziło się z płaczem, jakby wyczuwając moją rozpacz. Przez te wszystkie tygodnie karmiłam ją łzami, zastanawiając się, co zrobiłam nie tak. Czy byłam zbyt zmęczona? Czy za mało o siebie dbałam? Czy to moja wina, że płacz noworodka przegonił miłość jego życia? Pewnego popołudnia, gdy Lenka w końcu zasnęła, postanowiłam przejrzeć kartony z rzeczami, które Marek zostawił w szafie. Chciałam je po prostu wyrzucić, spalić, pozbyć się każdego śladu po człowieku, który nas porzucił. Na samym dnie pudełka z dokumentami znalazłam małą, białą kopertę z napisem: „Dla Lenki, na przyszłość”. Słuchałam i wzbierał we mnie gniew Moje serce przyspieszyło. Myślałam, że to może jakieś pieniądze, polisa, cokolwiek, co pomoże nam przetrwać kolejny miesiąc. Ale w środku był tylko stary pendrive i odręcznie napisana notatka: „Kiedyś jej to puść”. Podłączyłam urządzenie do laptopa, drżącymi rękami klikając w jedyny folder. Były tam nagrania wideo. Pierwsze pochodziło z dnia, w którym dowiedzieliśmy się o ciąży. Marek skakał z radości, całował mój brzuch, krzyczał do kamery, że będzie najlepszym tatą na świecie. Kolejne filmy były relacją z każdego tygodnia − Marek dokumentował, jak rośnie mój brzuch, jak wybierał łóżeczko, jak składał wózek, klnąc pod nosem, ale śmiejąc się do obiektywu. − Hej, mała fasolko − mówił na nagraniu z siódmego miesiąca. − Czekamy tu na ciebie. Twój tata już kupił ci pierwsze korki do piłki, choć mama mówi, że będziesz baletnicą. Obiecuję ci, że zawsze będę obok. Zawsze. Słuchałam tych słów i czułam, jak wzbiera we mnie fala gniewu. Jak mógł to mówić? Jak mógł tak kłamać? Przewijałam nagrania, aż dotarłam do ostatniego. Data: dzień naszego wypisu ze szpitala. Marek siedział w samochodzie, Lenka spała w foteliku obok niego. Jego twarz była szara, oczy podkrążone, ręce mu drżały. − Nie umiem tego robić − szeptał do kamery, gdy ja wchodziłam jeszcze do apteki po leki. − Boję się jej dotknąć. Boję się, że ją zepsuję. Każdy jej płacz przeszywa mnie jak nóż. Widzę, jak Ania cierpi, jak jest zmęczona, a ja nie potrafię jej pomóc. Czuję się jak oszust. Wszyscy mówili, że będę wiedział, co robić, a ja nie wiem nic. Jestem przerażony, że zawiodę was obie tak bardzo, że nie będzie już powrotu. To nagranie trwało zaledwie minutę, ale zmieniło wszystko. Zrozumiałam, że Marek nie odszedł dlatego, że nas nie kochał. Odszedł, bo jego lęk przed byciem nieidealnym okazał się silniejszy niż instynkt. Nie potrafił znieść widoku mojej słabości, bo sam czuł się najsłabszy na świecie. Partnerstwo, o którym marzyliśmy, rozbiło się o mur niewypowiedzianych lęków i presji, by być super-tatą od pierwszej sekundy. Trzy dni później zadzwonił domofon Zamknęłam laptopa i podeszłam do łóżeczka Lenki. Mała otworzyła oczy i po raz pierwszy świadomie się do mnie uśmiechnęła. W tym jednym uśmiechu zobaczyłam całą siłę, której Marek nie potrafił w sobie znaleźć. Trzy dni później zadzwonił domofon. Marek stał pod drzwiami. Wyglądał fatalnie, schudł, był nieogolony. W rękach trzymał małą paczkę pieluch i butelkę wody. − Nie przyszedłem prosić o wybaczenie − powiedział cicho, nie patrząc mi w oczy. − Przyszedłem zapytać, czy mogę potrzymać ją przez pięć minut. Chcę spróbować jeszcze raz, nawet jeśli będę się trząsł ze strachu. Nie zaprosiłam go do środka z radosnym okrzykiem. Droga do odbudowania zaufania była jeszcze bardzo daleka. Ale pozwoliłam mu wejść. Patrzyłam, jak niezdarnie bierze Lenkę na ręce, jak szepcze jej do ucha przeprosiny, o których ona jeszcze nie miała pojęcia. Ciąża i poród zmieniają kobietę, ale ojcostwo potrafi całkowicie złamać mężczyznę, jeśli nie damy mu prawa do lęku. Marek nie był idealny. Był przerażonym chłopcem w ciele mężczyzny. Ale tamtego dnia, patrząc na nich oboje, zrozumiałam, że prawdziwe partnerstwo nie polega na braku kryzysów, ale na odwadze, by wrócić, gdy wszystko inne zawiedzie. Dziś Lenka ma dwa lata. Marek wciąż czasem boi się, że robi coś źle, ale już nie ucieka. A ja? Ja już nie płaczę do poduszki. Wiem, że nasza historia nie jest z bajki, ale jest prawdziwa. A prawda, choć czasem boli, jest jedynym fundamentem, na którym można zbudować prawdziwy dom. Zobacz też: „Znalazłam to w spiżarni w starym pudełku po piernikach. Prawda o mojej nieczułej matce złamała mi serce”
„Ciotka z Monachium odwiedziła nas z pustymi rękami. Ma niemiecką emeryturę, a dzieciom żałuje koperty z euro”
Przez tydzień moja mama szykowała się na przyjazd siostry z Niemiec. Wszyscy byli przekonani, że ciotka z Monachium przyjedzie z prezentami dla dzieci i choć symboliczną kopertą w euro. Rzeczywistość okazała się jednak zupełnie inna.
Kiedy mama powiedziała, że ciotka Renata przylatuje do Polski, od razu wiedziałam, jak to będzie wyglądało. Wielkie przygotowania, sprzątanie mieszkania od rana, pieczenie sernika i ten tekst powtarzany co chwilę: „Wiesz, Renata całe życie w Niemczech siedzi. Oni tam mają inne pieniądze”. Moja mama od lat żyje wyobrażeniem, że skoro ktoś mieszka za granicą, to dosłownie śpi na euro. A ciotka Renata jest dla niej symbolem „udanej emigracji”. Monachium, niemiecka emerytura, własne mieszkanie, dwa razy w roku wakacje we Włoszech. Mama wszystkim w rodzinie opowiada, że „Renata to sobie życie ustawiła”. Nie ukrywam – sama też myślałam, że przyjedzie z walizką pełną prezentów dla dzieci. Mam dwójkę: roczną córkę i siedmioletniego syna. Ostatni rok finansowo nas dobił. Kredyt, drożyzna, szkoła, rachunki. Każda dodatkowa stówka ma znaczenie, bo 800 plus wszystkiego nie załatwia. A u nas od zawsze było tak, że rodzina z zagranicy przywoziła coś dzieciom. Czekolady, ubrania, zabawki, czasem kopertę z euro. Taka tradycja. „Siebie przywiozłam” Ciotka przyjechała w piątek wieczorem. Elegancka, wypachniona, z nową fryzurą i markową walizką. Syn od razu podbiegł do niej podekscytowany, a ja stałam z małą Aurelką na rękach. Miała poznać ciocię po raz pierwszy. – A co nam przywiozłaś? – wypalił mój syn, zanim zdążyłam go uciszyć. Aż mi się głupio zrobiło. Ciotka tylko się zaśmiała. – Siebie przywiozłam – wypaliła. Zapadła niezręczna cisza. Mama szybko zmieniła temat, ale widziałam jej minę. Była wyraźnie rozczarowana. Ja zresztą też. Bo naprawdę trudno mi uwierzyć, że osoba z niemiecką emeryturą nie mogła wrzucić dzieciom choćby po 20 euro do koperty. Tym bardziej dla Aurelki. Renata nie przyjechała na chrzciny, więc wypadałoby coś małej dać... Restauracja tylko utwierdziła mnie w tym, co pomyślałam Przez cały weekend ciotka opowiadała o swoim życiu w Monachium. O restauracjach, wycieczkach, cenach mieszkań i o tym, jak „Niemcy dbają o seniorów”. Co chwilę podkreślała, że w Polsce jest teraz bardzo drogo. Miałam ochotę odpowiedzieć: „No właśnie dlatego każda pomoc się liczy”. Ale gryzłam się w język. Najbardziej zabolało mnie coś innego. W sobotę poszliśmy wszyscy do restauracji. Rachunek za osiem osób wyniósł prawie 600 złotych. Ciotka nawet nie drgnęła, kiedy kelner położył rachunek na stole. Mój mąż zapłacił wszystko, choć od tygodnia zastanawiamy się, z czego opłacić kolonie dla syna. A ona później jeszcze powiedziała: „W Niemczech za taki obiad zapłacilibyście dwa razy tyle”. „Powinna się wstydzić” Mama po jej wyjeździe była wściekła. „Powinna się wstydzić. Niemiecka emerytura i nawet dzieciom czekolady nie kupiła” – powtarzała przez pół dnia. I wiecie co? Chyba pierwszy raz częściowo się z nią zgodziłam. Nie chodzi nawet o same pieniądze. Bardziej o gest. O pamięć. O to, że przyjeżdżasz do rodziny, która ledwo wiąże koniec z końcem, i zachowujesz się tak, jakby wszyscy byli na identycznym poziomie życia. Najgorsze było jednak to, że syn przez dwa dni pytał mnie: „Mamo, a ciocia zapomniała prezentów?”. I naprawdę nie wiedziałam, co mam odpowiedzieć. Zobacz także: „Marzyłam, by syn był magistrem. On chce iść do zawodówki i zostać mechanikiem, jak jego ojciec-robol”
Przez 20 lat uważałam teściową za wroga. Jedno znalezisko w jej torebce sprawiło, że spłonęłam ze wstydu
Przez dwadzieścia lat myślałam, że moja teściowa, Maria, szczerze mnie nienawidzi. Od dnia naszego ślubu była jak chłodny cień kładący się na moim małżeństwie z jej jedynym synem. Nigdy nie pochwaliła mojego obiadu, zawsze poprawiała pościel w sypialni, gdy tylko wyszłam z pokoju, a jej prezenty dla naszych dzieci były praktyczne do bólu – wełniane skarpety, grube rajstopy, nigdy zabawka, o której marzyły.
Dla mnie Maria była uosobieniem surowości i braku empatii. Kiedy zachorowałam i musiałam przejść trudną operację, ona nie przysłała mi nawet kwiatów. Przyszła do naszego domu, wzięła klucze i bez słowa zajęła się dziećmi. Gdy wróciłam ze szpitala, w domu lśniło, a w lodówce stały słoiki z zaprawami, ale ona wyszła, zanim zdążyłam zdjąć płaszcz. Nie usłyszałam „Zdrowiej”, tylko krótkie: „Zupa jest na gazie, nie przypal”. Mój mąż, Paweł, zawsze powtarzał: „Ona taka jest, Aniu. Przeszła w życiu zbyt wiele, by umieć o tym opowiadać”. Nie wierzyłam mu. Myślałam, że to po prostu zły charakter starej, zgorzkniałej kobiety. Znalazłam to w jej torebce i zabrakło mi tchu Prawda przyszła do mnie w najmniej oczekiwanym momencie − w zimny, marcowy wieczór, gdy Maria trafiła do szpitala. Paweł był w delegacji, więc to ja siedziałam na szpitalnym korytarzu, ściskając w dłoniach jej starą, zniszczoną torebkę. Gdy pielęgniarka poprosiła o jej dokumenty, zaczęłam gorączkowo przeszukiwać przegródki. Nie znalazłam tam żadnego listu ani pamiętnika. Znalazłam coś, co zabolało znacznie mocniej. W bocznej kieszonce, zawinięte w sfatygowaną chusteczkę do nosa, leżało zdjęcie. Nie było na nim Pawła, wnuków ani jej zmarłego męża. To było zdjęcie... moje. Wycięte z gazety lokalnej sprzed dziesięciu lat, kiedy dostałam wyróżnienie dla najlepszej nauczycielki w powiecie. Zdjęcie było tak wyświechtane od dotykania, że brzegi niemal rozsypywały się w palcach. Na odwrocie, kulfoniastym pismem, ktoś dopisał: „Moja synowa. Duma rodziny”. Poczułam, jak brakuje mi tchu. Ale to nie był koniec. Obok zdjęcia znalazłam plik małych karteczek − takich, jakie odrywa się z kalendarza. To były notatki robione przez lata. „Ania lubi herbatę z lipy, kupić w zielarskim”. „Ania ma katar, zrobić syrop z cebuli, postawić w piwnicy, żeby nie widziała”. „Kupić wnukom buty z atestem, bo Ania się martwi o ich kręgosłupy”. Wtedy, na tym sterylnym korytarzu, dotarło do mnie, że ta kobieta przez dwie dekady prowadziła cichą wartę nad moim życiem. Jej miłość nie miała głosu, nie miała uśmiechu ani czułych słów, bo Maria urodziła się w świecie, który nauczył ją, że uczucia to słabość, która wystawia cię na cios. Jej surowość była tarczą, a te nielubiane przeze mnie słoiki z zupą i wełniane skarpety były jedynym językiem miłości, jaki znała. W jej oczach zobaczyłam tylko jedną łzę Weszłam na salę, gdy odzyskała przytomność. Wyglądała tak krucho pod tą szpitalną pościelą. Jej oczy spotkały moje i znów zobaczyłam ten cień surowości, który tak dobrze znałam. − Co tu robisz? - wychrypiała. − Dzieci powinny mieć ciepłą kolację. Zamiast się obruszyć, jak robiłam to setki razy wcześniej, po prostu podeszłam i wzięłam jej szorstką, spracowaną dłoń w swoje dłonie. − Dzieci mają kolację, mamo − powiedziałam, po raz pierwszy używając tego słowa bez cienia ironii. − Teraz ja jestem tutaj, żeby pilnować, by tobie było ciepło. Maria nie odpowiedziała. Przez chwilę jej palce drgnęły, jakby chciały uścisnąć moją rękę, ale po sekundzie znów znieruchomiały. Jednak w jej oczach, tych samych, które przez dwadzieścia lat uważałam za zimne, zobaczyłam jedną, jedyną łzę, która spłynęła po policzku prosto w poduszkę. Nie potrzebowałyśmy wielkich wyjaśnień. Tej nocy zrozumiałam, że najpiękniejsze historie miłosne to czasem te, które pisze się nie słowami, ale czystymi oknami, zapasami w spiżarni i wyświechtanym zdjęciem noszonym blisko serca przez dwadzieścia lat. Maria nie była toksyczną teściową. Była kobietą, która kochała mnie tak bardzo, że aż bała się o tym wspomnieć, by nie zapeszyć mojego szczęścia. Od tamtego dnia słoiki z zupą od teściowej smakują inaczej. Smakują najczystszą formą poświęcenia, jakiej kiedykolwiek doświadczyłam. Zobacz też: „Znalazłam to w spiżarni w starym pudełku po piernikach. Prawda o mojej nieczułej matce złamała mi serce”
„W starym notesie babci Marii znalazłam dwie zszyte kartki. Gdy przeczytałam jej liścik do mnie, serce mi pękło”
Niektóre sekrety są jak uśpione wulkany – potrafią milczeć przez dekady, by nagle, pod wpływem jednego drobnego szczegółu, wybuchnąć i obrócić w popiół całą naszą wiedzę o własnym pochodzeniu. Gdy w miniony weekend porządkowałam rzeczy po mojej ukochanej, zmarłej przed kilkoma miesiącami babci Marii, nie spodziewałam się, że jeden odręcznie zapisany notes na zawsze zmieni moją definicję słowa „mama”.
Przez trzydzieści lat żyłam w przekonaniu, że moja rodzina była idealna. Moja mama, elegancka i wiecznie zapracowana kobieta sukcesu, rzadko miała dla mnie czas, więc to babcia Maria ukształtowała moją wrażliwość. To ona czytała mi bajki do poduszki, ocierała łzy po rozbitym kolanie i uczyła, jak być dobrym człowiekiem. Kiedy babcia odeszła, poczułam, że straciłam swój jedyny prawdziwy dom. Wczoraj postanowiłam przejrzeć jej dawną, drewnianą komodę. Na samym dnie szuflady, zawinięty w haftowaną serwetę, leżał gruby, bordowy notes, w którym babcia przez lata własnoręcznie przepisywała dla mnie baśnie Andersena i braci Grimm, gdy byłam małą dziewczynką. Zaszyta strona w starym notesie z bajkami, czyli prawda, która miała zniknąć Zaczęłam kartkować ten pożółkły brulion, chłonąc wzrokiem równe, staranne pismo babci. Przypomniałam sobie każdą noc, gdy czytała mi te opowieści. Jednak na samym końcu notesu, tuż za bajką o Królowej Śniegu, zauważyłam coś dziwnego. Dwie ostatnie kartki zostały ze sobą bardzo gęsto i starannie zszyte grubą, białą nicią. Wyglądało to tak, jakby babcia za wszelką cenę chciała ukryć to, co tam zapisała. Moje serce zaczęło bić jak oszalałe. Wzięłam małe nożyczki do paznokci i delikatnie, z drżeniem rąk, zaczęłam rozcinać nitkę po nitce. Gdy rozłożyłam sklejone strony, moim oczom ukazała się nie kolejna baśń, ale urzędowy dokument z pieczątką ośrodka adopcyjnego z 1996 roku oraz odręczny list pisany przez babcię Marysię w noc moich narodzin. „Moja najdroższa Natalko” − pisała babcia drżącym pismem. „Gdy czytasz te słowa, pewnie jesteś już dorosłą kobietą. Musisz wiedzieć, że kobieta, którą nazywasz mamą, nie nosiła cię pod sercem. Moja córka, a twoja przyszywana matka, adoptowała cię tylko po to, by ratować swoje małżeństwo i pokazać światu, że jest idealna. Gdy mąż i tak ją zostawił pół roku później, oddała cię mnie, mówiąc, że dziecko niszczy jej karierę. To ja cię wychowałam, to ja walczyłam o ciebie w urzędach i to ja jestem twoją prawdziwą matką, choć system kazał mi być tylko twoją babcią. Ukrywam to, bo nie chcę, żebyś dorastała w poczuciu, że byłaś niechcianym dzieckiem”. Ból, który rozdarł mi serce, czyli zderzenie z rodzinnym kłamstwem Zamurowało mnie. Poczułam, jak powietrze ulatuje z moich płuc, a ściany pokoju zaczynają się na mnie zapadać. Przez całe życie wierzyłam w rodzinną legendę o tym, jak moja mama ciężko pracowała na nasz byt, dlatego nie mogła być blisko. Wspierałam ją, usprawiedliwiałam jej chłód i wieczną nieobecność. Tymczasem prawda była potworna − byłam dla niej tylko luksusowym gadżetem, zabawką, która miała zatrzymać męża, a gdy ten odszedł, zostałam porzucona jak zbędny mebel. Całe moje dzieciństwo, każde wspomnienie ciepłego rosołu, zapachu ciasta drożdżowego i czułych uścisków − to wszystko była miłość mojej babci, która dobrowolnie zgodziła się na rolę tej drugiej, byle tylko chronić moją psychikę przed prawdą o egoizmie własnej córki. Babcia Maria do końca swoich dni udawała przed całym światem, że wszystko jest w porządku. Pozwalała mojej mamie przyjeżdżać raz w miesiącu, przywozić drogie prezenty i robić sobie ze mną zdjęcia, które potem dumnie pokazywała znajomym z pracy. Koniec z teatrem pozorów − wybieram prawdę Wieczorem zadzwoniłam do mojej mamy. Przyszła do mnie, elegancka jak zawsze, pachnąca drogimi perfumami. Gdy położyłam przed nią bordowy notes z rozciętymi stronami, jej idealna twarz natychmiast stężała. Nie zalała się łzami, nie zaczęła przepraszać. Spojrzała na mnie z chłodnym dystansem i powiedziała: „I tak byś się kiedyś dowiedziała. Maria zawsze była zbyt sentymentalna. Dałam ci dobre życie, opłaciłam studia, czego jeszcze ode mnie chcesz?”. W tym jednym momencie poczułam, jak opada ze mnie cały ciężar żalu. Zrozumiałam, że ta kobieta nigdy nie była i nie będzie moją matką. Matką była ta skromna starsza pani w kwiecistym fartuchu, która zmarła w szpitalu, trzymając mnie za rękę. Jej genów nie mam, ale to jej serce bije we mnie każdego dnia. Babcia Maria nie tylko uratowała mnie przed domem dziecka, ale podarowała mi najpiękniejsze, bezpieczne dzieciństwo, ukrywając swój własny ból na dnie szafy, zaszyty białą nicią. Wróciłam do notesu babci. Przejrzałam go raz jeszcze i na samej okładce dopisałam: „Dziękuję ci, Mamo Mario. Twoja baśń była prawdziwa”. Dziś już nie płaczę z żalu. Płaczę ze wzruszenia nad ogromem miłości, jakiej doświadczyłam od kobiety, która dla mnie zrezygnowała z własnej dumy. Geny to tylko biologia, ale prawdziwa miłość to decyzja, którą babcia podejmowała każdego poranka, gdy budziła mnie do szkoły. Zobacz też: „Znalazłam koślawy rysunek dziecka w starym albumie. Wybielona plama kryła mroczny sekret mojego męża”
„Znalazłam koślawy rysunek dziecka w starym albumie. Wybielona plama kryła mroczny sekret mojego męża”
Myślałam, że jesteśmy idealną, szczęśliwą rodziną. Jeden stary rysunek mojego synka, schowany na dnie szafy, pokazał mi, jak bardzo się myliłam. Gdy pod światło zobaczyłam, co mąż kazał mu zamazać, zabrakło mi tchu.
Przez siedem lat żyłam w sterylnej, idealnej bajce, którą sama sobie utkałam z codziennych radosnych uśmiechów mojego synka i troskliwości męża. Wystarczyło jednak jedno deszczowe popołudnie i stary szkolny album, bym zrozumiała, że pod tą piękną fasadą kryła się tajemnica, która mogła doprowadzić do niewyobrażalnej tragedii, podczas gdy ja żyłam w błogiej nieświadomości. Wciąż nie potrafię powstrzymać płaczu, a moje serce kołacze się w piersi jak oszalałe. Wszystko wydarzyło się wczoraj, gdy mój siedmioletni syn, Kubuś, poszedł do szkoły, a ja postanowiłam w końcu uporządkować kartony na dnie szafy w sypialni. Znalazłam tam jego album z rysunkami z przedszkola. Przeglądałam te koślawe domki, słoneczka i autka, uśmiechając się pod nosem, aż dotarłam do rysunku zrobionego rok temu, na przełomie zimy i wiosny. Przedstawiał naszą trójkę − mnie, mojego męża Tomka i Kubusia. Jednak w rogu kartki, tuż obok postaci taty, znajdowała się wielka, brzydka plama zrobiona grubą warstwą białego korektora biurowego. Wyglądało to tak, jakby dziecko chciało coś tam rozpaczliwie wymazać. Biała plama na rysunku siedmiolatka, czyli ślad, który zaczął parzyć Zaczęłam przyglądać się tej kartce pod światło. Korektor był stary, zaczął się łuszczyć. Z czystej, babskiej ciekawości wzięłam mały pilniczek i zaczęłam delikatnie, milimetr po milimetrze, zdrapywać białą warstwę. Spodziewałam się tam zobaczyć nabazgranego potwora albo nieudaną próbę narysowania psa. Gdy spod bieli wyłonił się czarny kształt, w pokoju zapadła tak przerażająca cisza, że słyszałam bicie własnego serca. Kubuś narysował tam wielki samochód z pękniętą szybą, a obok postać taty, który trzymał się za głowę. Pod spodem, dziecięcym pismem, było napisane: „Sekret taty i Kubusia. Mama ma nie wiedzieć”. Zamurowało mnie. Poczułam, jak krew odpływa mi z twarzy. Moje myśli natychmiast cofnęły się o rok, do lutego, kiedy mój mąż wrócił wieczorem z synem z sanek. Pamiętam, że Tomek był wtedy dziwnie blady, a na boku naszego auta zobaczyłam potężne wgniecenie. Mąż tłumaczył mi ze stoickim spokojem, że na parkingu pod lasem ktoś w nich cofnął, gdy oni zjeżdżali z górki, a on sam ma ból głowy, bo chyba przewiało go na mrozie. Uwierzyłam mu. Przecież Tomek to chodząca odpowiedzialność, najlepszy mąż i ojciec. Dlaczego więc kazał dziecku zamazać ten wypadek korektorem i zmusił je do milczenia? Męski pakt milczenia, który o mało nie doprowadził do tragedii Gdy Kubuś wrócił ze szkoły, usiadłam z nim na dywanie i pokazałam mu rysunek. Na widok zdrapanego korektora moje małe dziecko wybuchło tak strasznym, spazmatycznym płaczem, że aż zaczęło się krztusić. Wtulił się we mnie i przez łzy wyznał prawdę, którą nosił w swoim małym serduszku przez równe dwanaście miesięcy. Tamtego dnia pod lasem nie było żadnego obcego kierowcy. Mąż, chcąc zaimponować synowi, postanowił zrobić na zaśnieżonej leśnej drodze tak zwany kontrolowany poślizg. Stracił panowanie nad kierownicą i z impetem uderzyli w drzewo. Szyba pękła, a Tomek uderzył głową w kierownicę tak mocno, że na chwilę stracił przytomność. Kubusiowi nic się nie stało, ale przeżył potworny horror, myśląc, że jego tacie coś się stało. Gdy Tomek odzyskał świadomość, zamiast wezwać pogotowie, błagał zapłakanego siedmiolatka: „Kubuś, jeśli powiesz mamie, ona pęknie z żalu i nas zostawi. To nasz męski sekret, musimy chronić mamusię”. Później w domu Tomek dał synowi korektor i patrzył, jak mały zamazuje prawdę. Cena za święty spokój, czyli jak odbudować zaufanie w rodzinie Siedziałam na podłodze, tuląc mojego syna, i czułam, jak wzbiera we mnie gigantyczna wściekłość na męża. Nie dlatego, że miał wypadek − wypadki się zdarzają. Ale dlatego, że zrobił z naszego siedmioletniego dziecka zakładnika swojego błędu i tchórzostwa! Wpędził syna w potworne poczucie winy i zmusił do okłamywania jedynej osoby, która powinna być dla niego ostoją bezpieczeństwa. Kubuś przez rok budził się w nocy z krzykiem, a ja myślałam, że to przez szkołę. A on po prostu dźwigał ciężar tajemnicy, która była ponad siły jego małej psychiki. Wieczorem, gdy Tomek wrócił z pracy, położyłam rysunek na stole. Nie krzyczałam. Pokazałam mu zdrapany korektor i zapłakane oczy naszego syna, który w końcu mógł spokojnie zasnąć, wiedząc, że mama już wie. Mąż usiadł na krześle i ukrył twarz w dłoniach, a spod jego palców zaczęły płynąć łzy. − Bałem się, że mnie znienawidzisz, że uznasz mnie za nieodpowiedzialnego ojca − szeptał. Droga do wybaczenia będzie bardzo długa. Zrozumiałam, że w dążeniu do bycia idealnym rodzicem mężczyźni potrafią popełnić błędy, które niszczą emocjonalnie ich własne dzieci. Prawda, nawet ta najgorsza i najbardziej bolesna, jest tysiąc razy lepsza niż sterylne kłamstwo z korektora. Dzisiaj mój syn śpi spokojnie, a ja wiem jedno − w moim domu nie ma już miejsca na żadne męskie sekrety. Bo miłość, która boi się prawdy, nie jest żadną miłością. Zobacz też: „W piwnicy pod stosem pudeł leżał stary pamiętnik mamy. Jej ostatni wpis sprawił, że wybuchłam płaczem”
„Wykupiłam mamie drogą wycieczkę do Włoch na Dzień Matki. Myślałam, że odwdzięczy mi się w testamencie, ale czekał mnie szok”
Przez całe dorosłe życie wierzyłam, że miłość to rodzaj transakcji. Może to brzmi brutalnie, ale w moim domu rodzinnym nic nie było za darmo. Moja mama, kobieta silna, ambitna i zawsze nienagannie ubrana, rzadko nagradzała nas ciepłym słowem. Zamiast tego liczyły się wyniki: oceny na świadectwie, prestiżowe studia, a później stanowisko w korporacji. „Inwestuję w ciebie, Aniu, więc oczekuję, że nie przynieś wstydu” – powtarzała, gdy kupowała mi kolejny kurs językowy.
Kiedy więc zaczęłam zarabiać naprawdę duże pieniądze, postanowiłam grać według jej zasad. Chciałam być najlepszą córką, taką, którą mogłaby się pochwalić przed koleżankami przy kawie. Na Dzień Matki postanowiłam zaszaleć. Wykupiłam jej dwutygodniową wycieczkę objazdową po Włoszech − luksusowe hotele w Toskanii, prywatny przewodnik w Rzymie, kolacje przy winie. Kosztowało mnie to trzy pensje, ale czułam satysfakcję. Gdzieś z tyłu głowy, w tej mniej chlubnej części moich myśli, tliła się nadzieja: mama widzi moje starania. Nasz rodzinny dom, piękna willa pod miastem, na pewno w końcu przypadnie mnie, a nie mojemu bratu, Piotrkowi, który wiecznie „szukał siebie”, pracując dorywczo w schroniskach dla zwierząt. Gdy notariusz czytał testament, prawie spadłam z krzesła Mama wróciła z Włoch odmieniona. Była opalona, radosna, ale... dziwnie milcząca. Nie dziękowała mi wylewnie. Powiedziała tylko: „To była bardzo ważna lekcja, Aniu”. Trzy miesiące później mama zmarła, zostawiając nas w totalnym szoku. Tydzień po pogrzebie siedzieliśmy z Piotrkiem w kancelarii notarialnej. Byłam pewna swego. Przecież to ja dbałam o jej prestiż, to ja fundowałam luksusy, to ja byłam tą udaną inwestycją. Kiedy notariusz zaczął czytać testament, moje dłonie zacisnęły się na oparciu krzesła. „Dom wraz ze wszystkimi oszczędnościami zapisuję mojemu synowi, Piotrowi” − przeczytał urzędnik. Zamurowało mnie. Poczułam, jak krew odpływa mi z twarzy, a w sercu rośnie potworna fala żalu i wściekłości. „Zdradziła mnie” − pomyślałam. „Wykorzystała moją hojność i zostawiła z niczym”. Ale notariusz nie skończył. „Mojej córce, Annie, zapisuję małą drewnianą szkatułkę z sypialni oraz... list, który napisałam w Wenecji”. Otworzyłam szkatułkę. Pod zdjęciami leżał list Piotrek patrzył na mnie z przerażeniem i współczuciem, ale ja wybiegłam z biura, nie chcąc na niego patrzeć. Dopiero wieczorem, w samotności, otworzyłam szkatułkę. W środku nie było biżuterii. Leżały tam stare zdjęcia − ja i mama, gdy miałam pięć lat. Na jednym z nich obie jesteśmy utytłane błotem, śmiejemy się do rozpuku, bo zepsuł się nam rower na wycieczce. Pod zdjęciami leżał list. „Aniu, moja kochana, zawsze tak bardzo poważna córeczko. Piszę to, patrząc na zachód słońca w Wenecji, na wycieczce, którą mi podarowałaś. Dziękuję ci za nią, ale to właśnie tutaj zrozumiałam swój największy błąd. Przez lata uczyłam cię, że na miłość trzeba zasłużyć, że trzeba ją kupić wynikami albo drogimi prezentami. Widziałam, jak bardzo się starasz mnie zadowolić, jak kupujesz moją aprobatę, i serce mi pękło. Piotrek dostał dom, bo on nic nie ma − ani twojej siły, ani twoich pieniędzy, ani twojej zaradności. On sobie bez tego nie poradzi. Tobie natomiast zapisuję prawdę, której sama nie umiałam ci dać przez trzydzieści lat. Pieniądze z wycieczki, które wydałaś, to tylko papier. To zdjęcie, na którym jesteśmy brudne od błota, to jedyny moment, w którym naprawdę cię 'miałam'. Przepraszam, że zrobiłam z ciebie żołnierza, zamiast pozwolić ci być dzieckiem. Majątek oddaję bratu, by go chronić, ale tobie oddaję wolność. Nie musisz już nic kupować. Nie musisz być najlepsza. Jesteś kochana za to, że po prostu jesteś, choć ja nie potrafiłam tego wypowiedzieć”. Odzyskałam moją mamę, której nigdy nie znałam W szkatułce, pod listem, znalazłam jeszcze coś − mały, zasuszony kwiatek, który dałam jej, mając sześć lat. Przez wszystkie te lata myślałam, że go wyrzuciła. A ona trzymała go jak coś cenniejszego niż złoto. Siedziałam w ciemności, płacząc nad własną głupotą. Szok, który przeżyłam u notariusza, zamienił się w najgorszy rodzaj wstydu. Przez lata licytowałam się z własną matką na prezenty, podczas gdy ona marzyła tylko o tym, bym znów była tą brudną od błota dziewczynką, która kocha ją za nic. Testament nie był karą. Był ostatnią próbą zdjęcia z moich barków ciężaru, który sama mi kiedyś nałożyła. Odzyskałam nie dom, ale mamę, której nigdy wcześniej nie znałam. I choć willa należy do Piotrka, to ja pierwszy raz w życiu czuję się naprawdę bogata. Zobacz też: „Marzyłam, by syn był magistrem. On chce iść do zawodówki i zostać mechanikiem, jak jego ojciec-robol”
„Znalazłam to w spiżarni w starym pudełku po piernikach. Prawda o mojej nieczułej matce złamała mi serce”
Nigdy nie sądziłam, że zapach starego pudełka po piernikach może sprawić, że dorosła kobieta osunie się na podłogę w kuchni i wybuchnie płaczem, którego nie da się uciszyć. A jednak to właśnie ten metalowy pojemnik, schowany na samym dnie szafy w domu mojej mamy, stał się kluczem do tajemnicy, którą nosiła w sercu przez trzydzieści lat. Tajemnicy o miłości tak wielkiej, że aż bolesnej w swojej ciszy.
Moja mama, Janina, zawsze była kobietą konkretną. W naszym domu nie było miejsca na zbędne czułości czy wylewne wyznania. Kochała nas czynem − czystymi ubraniami wyprasowanymi w kant, ciepłą zupą czekającą na stole punktualnie o piętnastej i surowym spojrzeniem, gdy oceny w szkole nie były takie, jakich oczekiwała. Jako dziecko często zazdrościłam koleżankom mam, które przytulały je bez powodu, plotkowały o chłopakach i płakały na wzruszających filmach. Moja mama była jak skała. Solidna, niezawodna, ale chłodna. Kiedy odeszła, nagle i cicho, siedząc w swoim ulubionym fotelu z niedokończoną robótką na drutach, poczułam przerażającą pustkę, ale też dziwny rodzaj żalu − za tym wszystkim, czego nigdy sobie nie powiedziałyśmy. Sprzątanie jej domu było jak przedzieranie się przez muzeum powściągliwości. Każda rzecz miała swoje miejsce, każda szafka była uporządkowana. Aż do momentu, gdy weszłam do spiżarni. Zaczęłam czytać i świat przestał istnieć W rogu, za słoikami z jagodami, leżało to pudełko. Pamiętałam je z dzieciństwa − kiedyś trzymała w nim guziki. Otworzyłam je, spodziewając się brzęku plastiku, ale zamiast tego zobaczyłam plik pożółkłych kartek, przewiązanych zwykłą, szarą dratwą. To nie były listy od kogoś innego. To były listy mamy. Do mnie. Zaczęłam czytać, a świat wokół mnie przestał istnieć. „14 marca 1994 roku. Dzisiaj kończysz siedem lat, moja mała córeczko. Patrzyłam, jak zdmuchujesz świeczki na torcie i tak bardzo chciałam cię porwać w ramiona, wycałować te piegowate policzki i powiedzieć, że jesteś całym moim światem. Ale nie potrafię. Boję się, że jeśli raz pęknę, jeśli pokażę ci, jak bardzo się o ciebie boję i jak bardzo cię kocham, to życie cię skrzywdzi. Chcę, żebyś była twarda, silniejsza ode mnie. Wybacz mi moją surowość, kochanie. Robię to tylko po to, żebyś nigdy nie musiała czuć się tak krucha, jak ja dzisiaj”. „Chciałam wybiec i krzyczeć, żebyś została” Kolejne kartki były zapisem wszystkich moich ważnych momentów. Mama pisała o tym, jak płakała w łazience, gdy po raz pierwszy poszłam do przedszkola. Opisywała swój zachwyt, gdy wygrałam konkurs recytatorski, choć wtedy tylko skinęła głową i powiedziała, że mogło być lepiej. W listach znajdowały się zasuszone płatki kwiatów z mojego komunijnego wianka, paragon za moje wymarzone glany, na które oszczędzała po kryjomu przez pół roku, odmawiając sobie nowej kurtki, i bilet z mojego pierwszego koncertu, który znalazła w kieszeni moich spodni i zachowała jak relikwię. Najbardziej zabolał mnie list z pierwszego dnia moich studiów. „Dzisiaj wyjechałaś. Dom jest tak przeraźliwie cichy. Stałam w oknie, dopóki twój autobus nie zniknął za zakrętem. Chciałam wybiec, krzyczeć, żebyś została, żebyś nigdzie nie jechała. Ale wiem, że musisz mieć skrzydła. Wymazałam łzy, zanim weszłaś do kuchni rano, bo nie chciałam, żebyś wyjeżdżała z ciężkim sercem. Bądź szczęśliwa, moja mądra dziewczynko. Kocham cię tak mocno, że aż brakuje mi tchu”. Siedziałam na tej zimnej podłodze, tuląc do piersi stare pudełko, i czułam, jakby twarda skorupa, którą narosłam przez lata, pękała kawałek po kawałku. Zrozumiałam, że ta chłodna kobieta, którą znałam, w rzeczywistości toczyła codzienną walkę z własną wrażliwością. Jej surowość była pancerzem, który miał chronić nie tylko ją, ale i mnie. Każde jej „nie”, każdy brak przytulenia, każde surowe wymaganie było podszyte lękiem, bym nie stała się zbyt miękka dla świata, który potrafi boleśnie ranić. Ostatni list mamy: „Jesteś moją największą dumą” Znalazłam tam też mały, niepozorny liścik z datą sprzed zaledwie miesiąca. Charakter pisma był już nieco drżący. „Aniu, czuję, że siły mnie opuszczają. Chciałabym ci to wszystko powiedzieć prosto w oczy, ale gardło mi się ściska na samą myśl. Jeśli znajdziesz te listy, wiedz, że każde moje słowo, każda kara i każde milczenie było formą miłości. Być może niezdarną, być może trudną, ale jedyną, jaką umiałam ci dać. Jesteś moją największą dumą. Pamiętaj o tym”. Dzisiaj, gdy patrzę na moją własną córkę, często mam ochotę zachować dystans, sprawdzić, czy jest gotowa na trudności. Ale wtedy przypominam sobie zapach tamtego pudełka. Kucam przy niej, przytulam ją najmocniej, jak potrafię i szepczę jej do ucha, że ją kocham. Robię to za siebie i za moją mamę, która kochała mnie w ciszy przez całe swoje życie. Mamo, teraz już rozumiem. Szkoda tylko, że nie zdążyłam ci powiedzieć, że twoja surowa miłość i tak uczyniła mnie najszczęśliwszym dzieckiem na świecie. Bo pod tą maską skały, zawsze czułam ciepło ognia, którego po prostu nie pozwalałaś mi zobaczyć. Zobacz też: Pozwoliła dziecku nie zjeść obiadu. Własna matka zmieszała ją z błotem: „Jesteś uległa!”
Czy tata może być w ciąży? Tak! Szczęśliwy chłopiec ma już 2 lata
Hudson przyszedł na świat dwa lata temu i jest dziś szczęśliwym chłopcem. Nie byłoby w tym nic zaskakującego, poza tym, że urodził go tata. Jak to możliwe?
Bennett Kaspar-Williams z Los Angeles (USA) zawsze marzył o posiadaniu dzieci. Jego marzenia mogły się ziścić, kiedy w 2017 roku poznał swojego obecnego partnera, a od 3 lat męża, Malika. Para rozważała adopcję, jednak po przemyśleniu wielu za i przeciw zdecydowali się na wspólne dziecko. Dziś Hudson ma już 2 latka! Transpłciowy tata Bennett Kaspar-Williams jest osoba transpłciową i w 2014 roku rozpoczął proces korekty płci: miał wykonany szereg operacji zmieniających wygląd oraz stosował terapię hormonalną. Jednak nie zdecydował się na pełną tranzycję, czyli nadal posiadał żeńskie ograny rozrodcze. Aby zajść w ciążę, przerwał terapię hormonalną i już w 2020 roku nosił pod swoim sercem synka. Szczęśliwa rodzina Bennett Kaspar-Williams i jego mąż Malik Kaspar-Williams nie ukrywają swojego szczęścia i chętnie relacjonują swoje życie w mediach społecznościowych. Pokazując i normalizując życie osób nieheteronormatywnych, nie tylko zyskali wielką popularność, ale przede wszystkim swoim życiem pokazują, że w żaden sposób nie różnią się od innych szczęśliwych rodzin. Hudson jest wesołym chłopcem, lubi zabawę z ojcami i jest zafascynowany przyrodą. Wszystkiego najlepszego z okazji zbliżających się urodzin! Źródło: Instagram @bennettonpurpose, @hudsonsdads Piszemy też o: Matka pojechała do kochanka, zostawiając dzieci same w domu. Gdy wróciła, już ich nie było Dziwne znaki na ręce dziecka – ojciec był w szoku, gdy odkrył prawdę Podczas zabawy psia smycz okręciła się wokół szyi dwulatki. Dziewczynka zaczęła się dusić
Jej dzieci chodzą bez butów, „chyba że jest za zimno lub specjalnie o nie proszą”
Jedna z mam na TikToku dzieli się swoimi przemyśleniami dotyczącymi rodzicielstwa. Jedną z zasad, która obowiązuje w jej rodzinie to chodzenie boso. Dlaczego nie pozwala swoim dzieciom chodzić w butach?
Mama dwójki dzieci wywołała niemałe kontrowersje po opublikowaniu filmiku, w którym przedstawia swoje zasady dotyczące wychowania pociech. Publikująca pod pseudonimem @captain_tucker kobieta wyznaje zasadę: „Bez butów – chyba że jest za zimno lub specjalnie o nie proszą”. Boso przez świat Jedna z osób obserwujących profil zapytała wprost mamę, dlaczego nie pozwala swoim dzieciom chodzić w butach. Kapitan Trucker odpowiedziała: „Buty nie są dla nas dobre, tak jak chodzenie po płaskich powierzchniach nie jest dla nas dobre. Tak, jest to wygodne, ale nie pomoże budować silnych mięśni/stawów”. Jak przekonuje, „Żadna z tych decyzji nie została podjęta pochopnie”. A ty pozwalasz swojemu dziecku chodzić bez butów? View oEmbed on the source website Źródło: thesun.co.uk, Instagram @captain_tuk Piszemy też o: Rodzice chcą pokazać swoim dzieciom najpiękniejsze miejsca na Ziemi, zanim te całkowicie stracą wzrok David Beckham całuje córkę w usta. „Co byś pomyślał, gdybyś zobaczył wujka, nauczyciela lub trenera całującego twoje dziecko”, komentuje włoski psycholog Ma rok, a wygląda jak kilkulatek. Internauci nie kryją oburzenia
Władysławowo: pracownik ochrony odebrał poród [WIDEO]
Nerwowe zachowanie mężczyzny wzbudziło zainteresowanie jednego z pracowników ochrony. Obywatel Mołdawii nie mówił po polsku, ale jego gesty jasno wskazywały, że dzieje się coś niepokojącego. Pracownik ochrony postanowił mu pomóc i… odebrał poród.
Do niecodziennego zdarzenia doszło w niedzielę 4 września około godziny 7:30. Mateusz Białkowski, pracownik ochrony zauważył firmy Skania, zauważył nerwowo zachowującego się mężczyznę. Jak się okazało, był on obywatelem Mołdawii i nie znał języka polskiego, jednak gesty, jakie wykonywał, ewidentnie wskazywały, że w okolicy jest rodząca kobieta. Emocje udzieliły się wszystkim „Pojechaliśmy do domu i tam jego żona krzyczała z bólu, domownicy panikowali, mi też się to udzielało. Ale pomyślałem, jak nie ja, to tu nie ma chętnych do pomocy. Wykręciłem na 112 i dyspozytorka kazała mi czekać, aż pojawi się główka”, relacjonuje Białkowski. Na szczęście, dzięki profesjonalnym instrukcjom dyspozytorki, pan Mateusz odebrał poród, zanim na miejscu pojawiło się pogotowie. „Jeszcze w trakcie powiedziała mi, żebym paluszkiem z buzi dziecka ślinę usunął i języczek poruszał, żeby zaczęło oddychać. Ja to zrobiłem i w końcu coś się odetkało, dziecko zaciągnęło powietrze takim mocnym oddechem, a jak wypuszczało to powietrze, to udało mi się je wyciągnąć z brzuszka matki. Cieszę się, że dziecko przeżyło. Zawsze chciałem zrobić coś ważnego i dlatego bardzo mi jest miło, że dziś miałem taką szansę”, dodaje dumny z siebie mężczyzna. Dziewczynka i jej mama czują się dobrze. Panu Mateuszowi gratulujemy wspaniałej postawy! View oEmbed on the source website Źródło: nadmorski24.pl Piszemy też o: Niemowlę z ranami kłutymi. To babcia zawiadomiła policję po tym, jak dostała SMS-a od wnuczka Szokujące nagranie na TikToku: dziadkowie obcięli chłopcu włosy bez zgody jego mamy Tatiana Okupnik o traumatycznym porodzie i macierzyństwie: „Obwiniałam się za to, że tęsknię za tą niezależną Tatianą sprzed lat”
Jej dziecko urodzi się dwa razy. TikTokerka opowiada o operacji prenatalnej swojej kruszynki
Jacqueline Schumer podzieliła się swoją zdumiewającą historią. W filmiku, który udostępniła na TikToku, opowiada o „podwójnych” narodzinach córeczki. Trzymamy kciuki za szczęśliwe rozwiązanie!
Jacqueline Schumer relacjonuje w mediach społecznościowych historie ze swojego życia, dlatego też nie ukrywała swojej ciąży. Podczas badań prenatalnych okazało się, że dziecko Jacqueline cierpi na poważną wrodzoną wadę rozwojową: rozszczep kręgosłupa. Rozszczep kręgosłupa Rozszczep kręgosłupa, czyli stan, w którym rdzeń kręgowy pozostaje odsłonięty, pojawia się w I trymestrze ciąży, najczęściej już około 3. tygodnia życia płodowego. Jest to bardzo poważna wada, która w konsekwencji może doprowadzić do niekontrolowanego wypróżniania, problemów z chodzeniem (deformacja stawów, przykurcze mięśni), problemów z kręgosłupem oraz wodogłowia lub innego rodzaju niepełnosprawności umysłowej. Znajdujący się w rdzeniu kręgowym płyn rdzeniowo-kręgowy pod wpływem nacisku np. wód płodowych czy ruchów dziecka wywiera bezpośredni nacisk na mózg płodu, powodując jego uszkodzenie. Operacja w łonie matki Na szczęście medycyna prenatalna pozwala skutecznie leczyć wady wrodzone takie jak rozszczep kręgosłupa. W tym przypadku bardzo ważne jest podjęcie leczenia jeszcze na etapie życia płodowego, ponieważ płyn owodniowy podrażnia, a w konsekwencji uszkadza nieosłonięty rdzeń kręgowy. Jak relacjonuje Jacqueline Schumer, będąc w 23. tygodniu ciąży, została poddana operacji. Znajdująca się w macicy dziewczynka została wyjęta z brzucha mamy, a następnie lekarze operacyjnie zamknęli rdzeń kręgowy kruszynki, przykryli go skórą i ponownie umieścili dziecko w macicy na kolejne 14 tygodni. Niebawem nastąpi rozwiązanie i z tej okazji mamie i dziewczynce życzymy dużo zdrowia! View oEmbed on the source website Źródło: TikTok @jacqschumer Piszemy też o: Matka-weganka nigdy nie wyjdzie z więzienia i nie zobaczy dzieci Nie wierzył, że poród boli, więc podłączyła go do symulatora. Szybko zmienił zdanie Krzysztof Ibisz wspiera żonę przed porodem, korzystając z rad douli
Obcy mężczyzna próbował ukraść w sklepie dziecko. Wszystko zarejestrowały kamery
Matka 8-miesięcznej dziewczynki przeżyła koszmar. Na chwilę straciła dziecko z oczu i… „Kilka sekund więcej i kto wie, co mogłoby się wydarzyć” – napisała w mediach społecznościowych kobieta, której na szczęście udało się odnaleźć dziecko.
Do dramatycznego zdarzenia doszło w mieście Alberton w RPA. Dannielle Wolff robiła zakupy wraz ze swoją 8-miesięczną córeczką w jednym z lokalnych sklepów. W pewnym momencie kobieta posadziła dziecko w sklepowym wózku, sięgnęła do lodówki, a gdy się odwróciła, dziecka już nie było. Bezmyślne zachowanie mężczyzny Matka natychmiast rozpoczęła poszukiwania dziecka. Okazało się, że jeden z pracowników sklepu zabrał z wózka dziecko. Jak się później tłumaczył, dziewczynka wyciągnęła do niego rączki, więc spontanicznie postanowił wziąć ją na ręce. Pozostali pracownicy sklepu również nie widzieli w tym zachowaniu nic złego. Jednak matka nie podziela entuzjazmu mężczyzny. Sprawę wyjaśnia policja. Przypominamy rodzicom, aby uważali na swoje dzieci. Źródło: polsatnews.pl Piszemy też o: Najpopularniejsze imiona w pierwszej połowie 2022 roku Dziewczynka-panda kończy rok. Jak dzisiaj wygląda? Kobieta urodziła bliźniaki o innym kolorze skóry. To przypadek jeden na milion!
35-letnia babcia podbija TikToka [WIDEO]
Xavi, 35-letnia mama czwórki dzieci, podbija internet, pokazując swoje codzienne życie. Gdy poinformowała swoje obserwatorki o tym, że jest także babcią, wiele z nich nie chciało jej uwierzyć. „Do diabła, nie, to nie babcia”, możemy przeczytać w jednym z komentarzy.
Podbijająca TikToka 35-letnia Xavi w wieku 15 lat została mamą Bianki. 17 lat później narodził się jej wnuk. Kobieta publikuje w mediach społecznościowych i… budzi nie lada zdziwienie. Jej filmiki, w których pokazuje wnuka, osiągają rekordy oglądalności. Czyżby odkryła eliksir młodości? View oEmbed on the source website „Wyglądasz tak młodo” Wielką popularnością cieszy się filmik, w którym Xavi bierze udział w wyzwaniu #hotgrandma, w którym pokazuje się ze swoim wnukiem. W kilkusekundowym filmiku widać Biankę, córkę Xavi, która zapowiada „challenge” i przekazuje swojego synka w ręce babci. Obserwatorki są zachwycone, a jak można przeczytać w komentarzach, ta wielodzietna i już wielopokoleniowa rodzina cieszy się wielką sympatią internautek. View oEmbed on the source website Pod filmikiem możemy przeczytać wspierające komentarze: „Jesteś piękną babcią i masz słodkiego wnuka”; „Wyglądasz tak młodo”; „Najsłodszy film, jaki widziałam przez cały dzień!”; „Młode mamy są właściwie najlepsze”; „Co za piękna babcia!”; „Myślałam, że to jej dziewczyna”. Niezależnie w jakim wieku zostajemy mamami, macierzyństwo to wyzwanie. Dlatego, zamiast oceniać się wzajemnie, doceńmy się nawzajem. Źródło: nypost.com, TikTok @xavi_biancasmom Piszemy też o: Tragiczny finał wakacji, nie żyje 2-letni chłopiec. Wyszedł w nocy z domu i został potrącony 10-latka tonęła na strzeżonym kąpielisku. Gdzie byli ratownicy? TikTok: zabawka dla dzieci, która swoim wyglądem przypomina męskie…. genitalia! [WIDEO]
Urodziła w autobusie. Dzięki wsparciu pasażerek poród odbył się bez komplikacji
O godzinie 7:09 na pokładzie autobusu linii Paryż – Warszawa przyszedł na świat chłopczyk. Mimo szybkiej reakcji kierowcy i wezwaniu służb medycznych maluch nie zamierzał czekać na przybycie karetki. Na szczęście dzięki zaangażowaniu pasażerów poród odbył się bez komplikacji.
Do niespotykanego zdarzania doszło 17 sierpnia o godzinie 7:09. Jadąca autobusem relacji Paryż – Warszawa kobieta w zaawansowanej ciąży zaczęła rodzić tuż przed dotarciem na dworzec autobusowy w Poznaniu. Podróż pełna wrażeń W momencie odprawy kierowca zaproponował kobiecie w zaawansowanej ciąży miejsce z przodu autobusu, aby w razie konieczności miała łatwy i szybki dostęp do wyjścia. Jednak nikt nie spodziewał się tego, co miało nastąpić w trakcie podróży. Gdy autobus dojeżdżał do Poznania, kobieta zaczęła rodzić. Kierowca, zachowując zimną krew, natychmiast poinformował służby medyczne i skierował się w stronę dworca autobusowego w Poznaniu. Dojazd na miejsce zajął zaledwie 20 minut, jednak chłopiec nie zamierzał czekać. Dzięki wsparciu trzech pasażerek poród na pokładzie jadącego autobusu odbył się bez komplikacji i na świecie pojawił się zdrowy maluszek. Bezpłatne przejazdy do ukończenia 18. roku życia Jak informuje biuro prasowe Flixbus: „17 sierpnia o 7:09 rano na pokładzie FlixBusa powitaliśmy małego pasażera”. To nie pierwszy taki przypadek. W 2019 roku w autobusie linii Paryż – Bruksela urodziła się dziewczynka. „W ramach prezentu przygotowaliśmy jej możliwość darmowych przejazdów FlixBusem do 18. roku życia. Tak samo planujemy zrobić to w tym przypadku i przekażemy pasażerce pełne instrukcje, jak z tego korzystać”, poinformowała Martyna Madejek z biura prasowego Flixbus. Mamie i maluszkowi życzymy dużo zdrowia i wielu bezpiecznych podróży. Źródło: eska.pl Piszemy też o: Robert Karaś zabrany do szpitala: ojciec dziecka Agnieszki Włodarczyk nie ukończył Ultra Triathlonu Laura z „Love Island” urodziła! Wcześniej mówiła o chorobie dziecka 9-latek postanowił pomóc finansowo mamie. Jego postawa jest wzruszająca!
„Brudne nogi i tanie chipsy. Babcia wzięła moją córkę na działkę i tam pozwala jej na wszystko. Rozpuści mi dziecko!” [LIST DO REDAKCJI]
Wczoraj wzięłam wolny dzień i pojechałam na działkę moich rodziców. I do wczoraj uważałam, że pomysł, by córka spędziła tam część wakacji, jest rewelacyjny. Świeże powietrze, trzy kroki na plażę nad rzeką, na działce zatrzęsienie ekologicznych truskawek, malin, marchewek, pomidorów… Nawet nie przyszło mi do głowy, że popełniam straszny błąd.
Bardzo się myliłam co do mojej mamy, którą do tej pory uważałam za rozsądną kobietę. Według męża i mojego ojca nie dzieje się nic złego… Córka jest wręcz zachwycona. Ale ja na samą myśl, co tam się dzieje, dostaję gęsiej skórki. Codzienne „święto brudasa” Kiedy przyjechałam, Julka jeszcze spała. Było około godziny 11, więc postanowiłam ją obudzić. Odchyliłam kołderkę, żeby połaskotać ją delikatnie w stopę. I zatkało mnie. Nogi były brudne jak święta ziemia! Jak można położyć 5-letnie dziecko spać i nie dopilnować, żeby miało czyste nóżki?! Odruchowo obejrzałam jej dłonie. Czarne pazury, ręce lepiące, podrapane… Zrobiło mi się słabo. Juleczka się obudziła i od razu zaczęła opowiadać, jak tu jest super. – Widzę, że wczoraj babcia zrobiła ci nawet dzień brudaska – zagaiłam, wymownie patrząc na jej stopy. – Codziennie mamy święto brudasa – zaśmiała się Julka. Pomyślałam, że to faktycznie „super”. I już mocno zaniepokojona zapytałam o mycie zębów. Usłyszałam tylko „Raz myłam”. Od tygodnia moje dziecko raz myło zęby! I to będąc pod opieką mojej matki, która wychowywała mnie i brata w kulcie dbania o zęby i o higienę w ogóle. Zamiast malin i marchewek: tanie chipsy i cukierki A to wcale nie był koniec. Okazało się bowiem, że moja matka zgromadziła zapasy cukierków i chipsów. Nawet nie chciałam myśleć o tym, jak często uzupełnia je o nowe „przysmaki”. – Babcia ci to kupiła? – zapytałam Julkę, biorąc do ręki opakowanie po najtańszych chrupkach. – Ja wybrałam, babcia kupiła – usłyszałam w odpowiedzi. Musiałam się przejść, żeby ochłonąć i nie zrobić matce awantury. Poszłam nad rzekę i zastanawiałam się, co mam zrobić. Czy zabrać dziecko z powrotem do domu, czy spróbować porozmawiać z mamą? OK, nie ustalałam z nią żadnych zasad dotyczących pobytu Julii, ale… nie miałam pojęcia, że zostaną zaniedbane tak podstawowe rzeczy. Szkoda, że jeszcze nie dają jej piwa (w końcu są wakacje) Wróciłam i zastałam córkę z dziadkami przy szklaneczkach z jakąś podróbką coli. W domu Julka nigdy nie pije coli, bo nie lubi… Doskonale wie jednak, że to nie jest zdrowy napój. Tak samo wie, że chipsy i cukierki to nie są rzeczy, które je się codziennie bez umiaru. I że pierwszą rzeczą po porannym siusiu jest umycie rąk, a potem buzi i oczu (jak to mówimy „z resztek snu”). Tymczasem popijała tę colę z „resztkami snu” w oczkach. Ręce były tak samo brudne jak wtedy, gdy ją obudziłam… Natychmiast wysłałam ją do łazienki. Wtedy też powiedziałam babci, że nie wierzę w to, co widzę… W te czarne nogi i paznokcie, chipsy, cukierki i przekonanie Julki, że to wszystko jest super. Usłyszałam, że „Są wakacje, a tu jest wieś”. Że codziennie są nad rzeką, gdzie Juleczka brodzi sobie w wodzie, więc nóżki na pewno myte są codziennie. Poza tym mama okłamała mnie, bo powiedziała, że Julka myje zęby codziennie. Za to przyznała, że nie bardzo chce jeść warzywa i owoce. Że „skubnie sobie najwyżej trochę borówek”. Że „jak to dzieciak”. Dziadek dodał, że mała woli chipsiki, które jemu też bardzo smakują. I że wieczorami podjada je do piwka. Naprawdę, czekałam, aż powiedzą, że piwo też małej dają. Bo są wakacje, bo przesadzam, bo przecież „dzieciak zdrowy i zadowolony jest”. Do cholery, pewnie, że jest, skoro nie obowiązują żadne zasady! Już widzę, co się będzie działo, jak zabiorę ją z tego „raju” Po powrocie opowiedziałam wszystko mężowi. Usłyszałam: „Weź, wyluzuj”. Weź, wyluzuj… Babcia rozpuści mi dziecko jak dziadowski bicz, a ja mam się wyluzować. Wiedząc, że kładzie się spać i wstaje lepiące od brudu i je śmieci! W sobotę jadę na działkę i jeśli córka znów będzie brudna jak nieboskie stworzenie – natychmiast zabieram ją z powrotem. Oczywiście dziecko nic z tego nie zrozumie i będzie uważało mnie za potwora. Już widzę, co się będzie działo, jak zabiorę ją z tego „raju”. Już słyszę awantury o każde mycie… Magda M. Piszemy też o: Lekarze, zamiast zajmować się porodem, musieli zająć się... tatą. Wszystko nagrała kamera Niemowlę samo w samochodzie. W upał! Matka poszła na zakupy „Dzieci w telefonach na wakacjach to plaga. Rodzicom tak wygodnie, tylko maluchów żal” [LIST DO REDAKCJI]
Oceny na koniec roku nie mają znaczenia? „Nie zabraniajcie mi być dumną ze swojej córki!” [LIST DO REDAKCJI]
„Już się we mnie gotuje, jak słyszę, że nie, to nie ma znaczenia, że Kasia, Basia czy Oskarek nie mają paska na świadectwie, że przecież oceny nie świadczą o tym, jakimi są ludźmi. Czy naprawdę nie mam prawa być dumna ze swojej córki, która ciężko pracowała przez cały rok?!”.
Moje drogie mamy, powiem wam szczerze, że już się we mnie gotuje, jak tylko słyszę te wszystkie mamusie i tych wszystkich tatusiów, którzy szczebioczą sobie wesoło pod szkołą, że nie, nie, to nie ma znaczenia, że Kasia, Basia czy Oskarek nie mają paska na świadectwie, że przecież oceny nie świadczą o tym, jakim są człowiekiem. I plotą trzy po trzy inne mądrości domorosłych psychologów i stek bzdur wyczytanych w internecie. Aż mną telepie i ledwo gryzę się w język, żeby nie powiedzieć jakiejś małej złośliwości! A co jest najśmieszniejsze w tej całej tragikomicznej szopce? Że się z nimi zgadzam. A jednocześnie ledwo mogę się pohamować, bo… jestem dumna z tego, że moja córka ma świadectwo z paskiem. Uczciwie na to zapracowała! „To promowanie miernot i życiowych nieudaczników” Obłuda! Mówi taka jedna z drugą, że oceny nie mają znaczenia. Że ważny jest indywidualizm i nie można nikogo oceniać. Bo nie wypada. Oczywiście, że nie wypada, gdy chodzi o ich dzieci. Jednak gdy w grę wchodzą sukcesy innych osób, to już ich życiowa etyka nie przystaje do rzeczywistości! Swoimi komentarzami, uciszającym spojrzeniem zabraniają mi być dumną ze swojej córki, bo przecież oceny nie mają znaczenia... Czy NAPRAWDĘ nie mogę być dumna ze swojej córki, która ciężko pracowała przez cały rok?! Czy nie mogę być dumna ze swojej córki, która zasłużyła sobie na wakacje, bo nie bumelowała na lekcjach jak inni? Czy to nie jest promowanie miernot i życiowych nieudaczników pod płaszczykiem pozornej akceptacji?! „Dawali dzieciom kary za niewystarczająco dobre oceny” Dam sobie rękę uciąć, że te zrywy miłosiernej akceptacji ocen swoich dzieci są nie tylko na pokaz, ale pojawiają się tylko i wyłącznie w dniu rozdania świadectw. Ile to razy słyszałam od koleżanek córki, których rodzice teraz głoszą takie mądrości, że dawali swoim dzieciom kary za złe, nie, nie złe, za niewystarczająco dobre oceny?! Ile to razy byłam świadkiem, kiedy dziecko wychodząc ze szkoły, chwaliło się mamie, że dostało czwórkę i zamiast radości, i aprobaty słyszało „A czemu nie piątkę? A co dostała Kasia?”. Teraz jak im przyjdzie stanąć twarzą w twarz z innymi rodzicami, głoszą takie frazesy, żeby… Żeby inni myśleli, że są lepsi, niż są. A po powrocie do domu dziecko i tak dostanie burę! „Za takie oceny nie dostaniesz tego, co ci obiecałam!”, „Za rok musisz się lepiej postarać”. Za rok? To na dobre oceny pracuje się tylko w czerwcu?! Krew mnie zalewa. Nie rozmawiają z dzieckiem, nie słuchają, co ma do powiedzenia. Gnębią. Bo mogą. „Marsz do lekcji!”, „A lekcje odrobione?!”, „Jak się ojciec dowie, to będzie, już ty wiesz co!”. Mają władzę. Bo dziecko jest od nich zależne. „Nie jestem zdesperowaną frustratką” Tak, jestem dumna ze swojej córki. I nie, nie jestem zdesperowaną frustratką, która przerzuca na swoje dziecko własne niespełnione marzenia. Jestem dumna z mojej córki, bo sobie na to zasłużyła, swoją pracą, ambicją, determinacją, ciekawością świata i tym, że konsekwentnie dąży do celu. I jestem też z siebie dumna! Ten rok to także moja praca, ta niewidzialna i niedoceniana. Śniadania, kanapki, obiadki, prasowane bluzki, wspólne wyjścia i rozmowy o szkole, o koleżankach, o chłopakach, o lekturach… O życiu. Mój czas jaki „zainwestowałam” w dziecko, by czuło się bezpiecznie, miało komfort nie tylko nauki, ale też w relacjach z rówieśnikami. Dlaczego nie mogę być dumna? To tak jakby jakieś anonimowe osoby krytykowały matkę Roberta Lewandowskiego, czy Igi Świątek, że jest dumna ze swojego dziecka. To absurd! Tak, zgadzam się z nimi. To nie oceny świadczą o człowieku. Ani wygląd, ani wykształcenie, ani pieniądze nie są gwarancją, że dziecko wyrośnie na porządnego człowieka. Ale litości, w imię akceptacji i tolerancji nie zabraniajcie mi być dumną ze swojej córki! Anna, mama 14-letniej Oliwki Piszemy też o: Tata pozwala na więcej niż mama? Akurat taka zabawa może być niebezpieczna! Dziewczynki zderzyły się głowami na WF-ie. Po kilku godzinach jedna z nich omal nie straciła życia. Szkoła umywa ręce Szczecin: nie żyje dziecko pozostawione w aucie podczas upału
Prawdziwe historie: Czy zostaniesz naszą córeczką?
- Wiedziałam, że ta decyzja całkowicie odmieni życie naszej rodziny – o adopcji małej Basi opowiada Joanna z Kielc.
Wiedziałam, że ta decyzja całkowicie odmieni życie naszej rodziny. Ale także tej małej dziewczynki, która najbardziej na świecie pragnęła miłości. Basia miała pięć lat, wielkie niebieskie oczy i dwa urocze niesforne kucyki. Wyglądała jak aniołek, a była największym małym urwisem na osiedlu. Absorbująca, wypełniająca sobą całe podwórko. Z naszym 7-letnim synkiem Michasiem polubili się od razu. Przychodziła do nas prawie codziennie Byliśmy nowymi lokatorami na osiedlu. Po latach przemieszkiwania kątem u teściów kupiliśmy własne mieszkanie. To Karol przekonał mnie do wzięcia pożyczki i jak zwykle miał rację. Czterdzieści pięć metrów kwadratowych szczęścia dla trzech osób! No właśnie… Wkrótce okazało się, że czasami nawet dla czterech. Pewnego dnia Michaś przyprowadził Kasię. Z miejsca wprowadziła sporo zamieszania: rozrzucała zabawki, hałasowała i całą sobą manifestowała: uwaga, jestem! Późnym popołudniem, zdziwiona, że nikt jej nie szuka, ustaliłam numer telefonu jej matki. – Nie ma problemu, Kasia może u państwa jeszcze zostać – usłyszałam. – Przyjdę po nią przed dwudziestą, bo o tej porze bierze lekarstwo. Mała fantazjowała na temat mamy... Trochę mnie to wszystko zastanowiło, ale nie chciałam wtrącać się do cudzych spraw. Zwłaszcza że mała mówiła o mamie same dobre rzeczy. Kochana, kupuje mnóstwo zabawek, dwa lata temu byli całą rodziną w Egipcie, a w te wakacje pojadą nad morze, a pod choinkę dostanie komputer. Usta jej się nie zamykały. Dowiedziałam się jeszcze, że to lekarstwo to na serduszko, bo czasem ją boli. Odtąd bywała u nas prawie codziennie. Michaś był nią zachwycony, a ona z kolei była zachwycona, gdy któreś z nas, dorosłych, przyłączało się do zabawy. Lepienie z plasteliny, czytanie książeczek, malowanie pastelami było na porządku dziennym. Mała, widząc nasze zainteresowanie, jakby się trochę uspokoiła. Przy całej jej żywiołowości był w niej pewien smutek. Coś wydawało mi się nie tak Kiedyś natknęłam się w osiedlowym sklepiku na matkę Kasi i aby nawiązać rozmowę, wspomniałam o Egipcie i morzu, nad które miały pojechać. – A to kłamczucha – zdenerwowała się. – Skaranie boskie z tym dzieckiem. Wymyśla jakieś niestworzone historie, nie mam do niej zdrowia. Ta rozmowa dała mi do myślenia. A później nastąpił ciąg wydarzeń, które na zawsze miały zmienić nasze życie. Zaczęło się od tego, że zarządziłam dzieciakom malowanie mamy. Kasia co i rusz zerkała na pracę Michasia. Kiedy później spojrzałam na obie, zastygłam w bezruchu. Z obu wyglądała… moja twarz. Kręcone włosy, okulary – nie mogło być wątpliwości. Postanowiłam porozmawiać o tym z mamą dziewczynki. Bardzo chciałam pomóc Kasi i jej rodzicom, bo najwyraźniej coś szwankowało w ich relacjach. Trudno, pomyślałam, najwyżej uzna mnie za wścibską babę. Ponieważ zaczynały się ferie i wyjeżdżaliśmy do rodziny na wieś, odłożyłam rozmowę na później. Po przyjeździe natychmiast pobiegłam do domu sąsiadki. – Chciałam porozmawiać o Kasi – zaczęłam. – Proszę mi wybaczyć, ale mam wrażenie, że coś złego dzieje się z pani córeczką. Spojrzała na mnie dziwnym wzrokiem i nagle wybuchła: – To nie jest moja córka! Wiedziałam, że to się nie może udać. Mówiłam mężowi, żeby nie brać dzieciaka z domu dziecka. I do tego chorego. Ja się nie nadaję na samarytankę! Sama nie wiem, jak wytrzymałam cały rok. Rozwiązaliśmy adopcję. Niech pani tak na mnie nie patrzy! Ja też mam prawo do szczęścia! A poza tym… będziemy mieli własne dziecko… Prawo do szczęścia... Pomyślałam o Kasi i żal ścisnął mi serce. Starając się mówić opanowanym głosem, poprosiłam o podanie adresu domu dziecka, w którym przebywa Kasia. – Wie pani, nasz Michaś bardzo się do niej przywiązał i tęskni. Mógłby ją odwiedzić. Na miękkich nogach wracałam do domu. Oddali. Jak zabawkę. Jak towar do reklamacji. Co robić? Boże, co ja mam zrobić? Przegadaliśmy z Karolem całą noc. W końcu uradziliśmy, że nie możemy tego tak zostawić. Będziemy Kasię zabierać na weekendy i na wakacje. Kiedy rano powiedzieliśmy o wszystkim Michasiowi, spojrzał na nas zdziwionym wzrokiem i zapytał całkiem dorośle: – Dlaczego na wakacje? Skoro Kasia nie ma własnego domu i może mieszkać w każdym, to dlaczego właściwie nie w naszym? Zobacz też: Nicole Kidman planuje adopcję Dyrektorka domu dziecka ostudziła trochę nasze emocje. – Adopcja nie jest prostą sprawą. Będziecie państwo musieli przejść testy, no i całą procedurę. Proszę się jednak dobrze zastanowić. Kasia jest ślicznym dzieckiem, ale ma wadę serca. Pociąga to za sobą poważne konsekwencje, także finansowe. Poza tym przeżyła już dwa razy odrzucenie – najpierw biologicznych rodziców, potem matki zastępczej. Teraz zdiagnozowano u niej dodatkowo dziecięcą depresję. Nie chcę, żeby cierpiała jeszcze bardziej. Czy chcesz być naszą córeczką? Byliśmy jednak zdecydowani. Dyrektorka zaprowadziła nas do Kasi. Siedziała w kącie pokoju, przytulając pluszowego pieska. – Kasieńko, Michaś ciągle pyta o ciebie... Właściwie to przyszliśmy cię zapytać... czy chcesz być naszą córeczką? Spojrzała tymi swoimi wielkimi oczami z niedowierzaniem, a potem jej twarz rozjaśnił uśmiech. – A będę mogła czesać twoje włosy? I pojedziemy do Egiptu i nad morze? – znów zobaczyłam w niej dawną roztrzepaną dziewczynkę. – Pojedziemy najpierw na wieś do dziadków – odezwał się przytomnie Karol. Przecież muszą poznać swoją wnuczkę. – No i trzeba będzie zamienić mieszkanie – dodał już w domu. – Dzieciaki nie mogą się gnieździć w jednym małym pokoju… i w ogóle… Przytuliłam się wzruszona do mojego mądrego męża. Jak zwykle miał rację. Joanna z Kielc Czytaj także: Prawdziwe historie:Oddałam moje dziecko.