Dziecko bije się po głowie: przyczyny zachowania, co robić?
Gdy dziecko bije się po głowie, nie musi to od razu oznaczać, że dzieje się z nim coś poważnego. Im młodszy maluch, tym mniejsze ryzyko zaburzeń rozwojowych. Sprawdź, jak reagować, kiedy dziecko uderza się po głowie, twarzy lub innych częściach ciała.
Czasem prawidłowo rozwijające się dziecko wykazuje niepokojące zachowania, np. związane z biciem się po głowie czy uderzaniem głową o podłogę. Wielu rodziców w takiej sytuacji zastanawia się, czy nie jest to przypadkiem objaw autyzmu lub problemów w rozwoju emocjonalnym. W większości przypadków zachowanie to jest przejściowe i samoistnie ustępuje. Czasami jednak wymaga pomocy specjalistów i zdiagnozowania, co dzieje się z dzieckiem. Dlaczego dziecko bije się po głowie? Przyczyną uderzania się dziecka po głowie najczęściej jest próba zwrócenia na siebie uwagi. Tak może zachowywać się maluch, gdy jest znudzony lub próbuje coś na rodzicu wymusić. Niemowlę może bić się rączką po głowie, uderzać główką o szczebelki łóżeczka, a nieco starsze dziecko – klepać się po głowie lub twarzy albo na leżąco uderzać głową o podłogę. To normalne u dzieci w wieku do 2. roku życia, a nawet nieco starszych. Takie zachowanie pojawia się u maluchów, które jeszcze nie kontrolują emocji i nie potrafią wyrazić ich słowami. Jeżeli zdarza się to sporadycznie, nie ma powodu do niepokoju. Z kolei częste przypadki bicia się dzieci po głowie mogą mogą świadczyć o zaburzeniach sensomotorycznych. Mówimy o nich, gdy dziecko nieprawidłowo odczytuje sygnały płynące z ciała i próbuje dostarczać sobie silniejszych bodźców. Gdy starsze dziecko bije się po głowie... Inaczej sprawa wygląda w przypadku starszych dzieci, które powinny już umieć powiedzieć, co czują. Zatem jeśli dziecko bije się po głowie, a ma 5, 6 czy więcej lat, należy skonsultować się ze specjalistą. Bardzo często przy zaburzeniach rozwoju ze spektrum autyzmu, poza biciem się po głowie u dzieci można też zaobserwować inne objawy, np. wycofanie z kontaktów z rówieśnikami i dorosłymi, nadmierne zainteresowanie konkretnymi czynnościami lub obiektami, tiki nerwowe. Co może wywoływać autoagresję u dziecka? Autoagresji, w tym biciu się po głowie, sprzyjają określone okoliczności, które u dziecka niepanującego nad własnymi emocjami lub czującego się bezradnie, mogą wywołać takie właśnie zachowania. Do tych okoliczności zalicza się: ignorowanie potrzeb dziecka, częsta nieobecność lub brak rodziców, poniżanie dziecka, odrzucenie lub nadopiekuńczość, brak akceptacji, problemy rodzinne, doświadczana przemoc, choroby (m.in. padaczka, nadpobudliwość psychoruchowa, depresja), niepełnosprawność. Co robić, gdy dziecko bije się po głowie? Najważniejsze jest zapewnienie dziecku bezpieczeństwa i zachowanie spokoju – nie można krzyczeć, bo to nasili zdenerwowanie u malucha. Trzeba jak najszybciej dziecko uspokoić. Gdy to się uda, a z dzieckiem można już rozmawiać, trzeba spróbować się dowiedzieć, dlaczego biło się po głowie i wytłumaczyć, że w ten sposób może zrobić sobie krzywdę. Należy także obserwować, czy takie zachowanie się powtarza i w jakich okolicznościach. Gdy autoagresja u małego dziecka się powtarza, warto skonsultować się z pediatrą, który może skierować malucha do innego specjalisty. Ze starszym dzieckiem, które już nie powinno wykazywać takich zachowań należy wybrać się do poradni psychologiczno-pedagogicznej. Przed nią warto przemyśleć, czy u dziecka zauważalne są inne nietypowe zachowania lub problemy z kontaktami społecznymi i o nich powiedzieć specjaliście. Gdy autoagresję wykazuje dziecko z niepełnosprawnością intelektualną, trzeba jak najszybciej szukać pomocy. Istnieje bowiem ryzyko, że zachowania takie jak bicie się po głowie staną się nawykiem i będzie je bardzo trudno wyeliminować. Źródło: healthline.com Przeczytaj też: Jak okiełznać lęk, złość i inne dziecięce emocje Jak reagować na trudne emocje dziecka – podpowiada Dorota Zawadzka Jak nauczyć dziecko rozpoznawać emocje?
Objawy autyzmu u dzieci: wczesne łatwo przegapić lub pomylić z wolnym rozwojem
Objawy autyzmu mogą ujawnić się na bardzo wczesnym etapie życia dziecka. Ale często nawet lekarze mają problem z rozpoznaniem tego zaburzenia. Dlatego tak ważna jest czujność rodziców, bo wczesne rozpoznanie objawów u autystycznego dziecka daje większe szanse na jego lepszy rozwój.
Pierwsze objawy autyzmu u dzieci łatwo przegapić lub zbagatelizować, zrzucając winę na indywidualne tempo rozwoju dziecka. Martwisz się, że maluch jeszcze nie mówi? Ktoś ci mówi, że ma jeszcze na to czas? Być może to prawda. Warto jednak być czujnym, żeby autystyczne dziecko w porę otrzymało specjalistyczną pomoc. Spis treści: Objawy autyzmu u dzieci Pierwsze objawy autyzmu u niemowlaka Wczesne objawy autyzmu u dziecka po 1. urodzinach Dziecko autystyczne - zachowanie Diagnoza autyzmu u dziecka Test na autyzm u dzieci Gdzie szukać pomocy przy podejrzeniu autyzmu? Przyczyny autyzmu u dzieci Objawy autyzmu u dzieci Autyzm to zaburzenie w rozwoju mózgu, które ujawnia się już przed 3. rokiem życia dziecka. Ponieważ może mieć dość różnorodny charakter, często używa się określenia – zaburzenia ze spektrum autyzmu (należy do nich również <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/wychowanie/jak-rozpoznac-u-dziecka-zespol-aspergera-15213-r1/">zespół Aspergera). Zwykle pierwsze objawy autyzmu ujawniają się między 18. a 24. miesiącem życia, czyli można dostrzec je u 1,5 rocznego dziecka. Ale wczesne objawy autyzmu mogą uwidaczniać się już w niemowlęctwie (czyli w pierwszym roku życia dziecka) lub nawet na etapie życia płodowego. Z badań prowadzonych na uniwersytecie w San Diego wynika, że zmiany w mózgach autystycznych dzieci widoczne są jeszcze przed narodzinami. Pierwsze objawy autyzmu u niemowlaka Pierwsze objawy autyzmu pojawiające się w niemowlęctwie to: brak lub małe zainteresowanie ludźmi; unikanie lub brak kontaktu wzrokowego; brak reakcji na ekspresję twarzy rodzica, nieodwzajemnianie uśmiechu; u starszego niemowlęcia brak zainteresowania przedmiotami, na które patrzy rodzic lub które wskazuje. brak <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/rozwoj/gaworzenie-czy-gluzenie-czym-to-sie-rozni-24440-r1/">gaworzenia do 12 miesiąca; brak reakcji na swoje imię w 12 miesiącu życia; Wczesne objawy autyzmu u dzieci po 1. urodzinach Objawy autyzmu u dzieci, które skończyły rok mieć różne nasilenie. Objawem autyzmu u dzieci, które mają kilkanaście miesięcy, może być też brak typowych dla tego wieku umiejętności. Autystyczne dziecko: sprawia wrażenie, jakby nie słyszało, co się do niego mówi, unika kontaktów z dziećmi i dorosłymi, obawia się zmian i nowych sytuacji, powtarza niektóre zachowania, może chodzić na palcach, kołysać się, trzepotać rękami, nie wykonuje np. gestu „papa” na pożegnanie w wieku 14 miesięcy; nie wskazuje palcem na interesujące przedmioty lub wydarzenia w wieku 14 miesięcy; nie podejmuje prób zainteresowania rodzica tym co je ciekawi, np. wskazywanie palcem na ciekawą zjeżdżalnię na placu zabaw lub na zbudowaną wieżę z klocków; nie imituje prawdziwych czynności w 18. miesiącu życia, np. nie udaje, że karmi lalkę. Dziecko autystyczne - zachowanie Jak rozpoznać autyzm u dziecka? Rodzic może podejrzewać, że dziecko ma <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/spektrum-autyzmu-rodzaje-i-objawy-zaburzen-autystycznych-26835-r1/">zaburzenia rozwoju ze spektrum autyzmu, jeśli malec: unika kontaktu wzrokowego (nie patrzy w oczy), wołany, nie reaguje na swoje imię, nie interesuje się przedmiotami w swoim otoczeniu, nie podejmuje zabaw dźwiękonaśladowczych, np. w powtarzanie odgłosów zwierzątek, nie bawi się w zabawy na niby, np. w karmienie lali, jeżdżenie autkiem. Uwagę rodzica powinno również zwrócić cofnięcie się dziecka w rozwoju, czyli utracenie zdobytych wcześniej umiejętności – np. dziecko przestaje mówić, choć już próbowało to robić, przestaje reagować uśmiechem na uśmiech. Diagnoza autyzmu u dziecka Badanie dziecka z autyzmem polega przede wszystkim na konsultacji u psychologa lub psychiatry oraz neurologa. Początkiem etapu diagnostycznego jest wywiad z rodzicami – opowiadają oni o przebiegu ciąży, rozwoju dziecka oraz zachowaniach, które ich niepokoją. Aby ocenić ryzyko wystąpienia autyzmu, korzysta się również z testów psychologicznych, badań neurologicznych, ankiet (rozwiązuje je dziecko oraz rodzice), badań słuchu i wzroku. Dodatkowo ważna jest obserwacja dziecka, a także np. opinie nauczycieli i innych opiekunów. U około 25-30 proc. dzieci możliwe jest potwierdzenie genetycznego podłoża autyzmu. Badanie polega na analizie wybranych genów, które stanowią najczęstszą genetyczną przyczynę objawów ze spektrum autyzmu oraz zaburzeń intelektualnych. Analiza obejmuje wszystkie zmiany w badanych genach mogące powodować niepokojące objawy. Badanie przeprowadza się przy pomocy pobranej próbki krwi lub wymazu z wewnętrznej strony policzka. Takie badania komercyjnie dostępne są w formie różnych pakietów, lecz ich koszt to kilka tysięcy złotych. Najczęściej obejmują badanie w kierunku łamliwego chromosomu X (badanie FRAX). Badania genetyczne w kierunku autyzmu są też finansowane w ramach Narodowego Funduszu Zdrowia, dzięki tzw. „kompleksowej diagnostyce genetycznej chorób nienowotworowych z uwzględnieniem cytogenetycznych badań molekularnych”. Test na autyzm u dzieci Testy na autyzm u dzieci można znaleźć również w Internecie. Nie są to testy diagnostyczne. Mają jedynie za zadanie wstępnie ocenić rozwój dziecka i przybliżyć ewentualne nieprawidłowości. Są to narzędzia przesiewowe, które pomagają w rozpoznaniu ryzyka autyzmu u dzieci. Następnym krokiem musi być wizyta u specjalisty. Jeśli niepokoisz się o swoje dziecko, możesz skorzystać z różnego rodzaju ankiet i testów na autyzm, np.: QCHAT - jest to kwestionariusz symptomów autyzmu. Jest on opracowany do badania dzieci w wieku od osiemnastu do dwudziestu czterech miesięcy. Składa się z dwudziestu pięciu pozycji, do których ustosunkowuje się rodzic dziecka. M-CHAT-RF - to darmowe, dwustopniowe narzędzie przesiewowe, które jest stosowane, by ocenić, czy dziecko może mieć autyzm. Przeznaczone jest do regularnych obserwacji dzieci w wieku 16-30 miesięcy. Pozwala on ocenić, czy u danego dziecka ryzyko wystąpienia autyzmu jako niskie, średnie lub wysokie, bazując na wypełnionym przez rodziców kwestionariuszu. Składa się z 20 pytań. Kwestionariusz CHAT (Checklist for Autism in Toddlers) – jest to popularne badanie, które ułatwia wykrycie autyzmu u małych dzieci. Test przeznaczony jest do oceny dzieci 16-18-miesięcznych. Pytania skierowane są do rodzica, który odpowiada na nie tak lub nie. ESAT (Early Screening of Autistic Traits Questionnaire) – może być wykorzystywany do badania dzieci od czternastego miesiąca życia. Kwestionariusz składa się z czternastu pytań, na które odpowiada rodzic. ATEC Autism Treatment Evaluation Checklist – to test, który sprawdza efekty zastosowanych terapii. Pozwala on ocenić, jak głęboki jest autyzm dziecka. Gdzie szukać pomocy przy podejrzeniu autyzmu? Wczesna diagnoza autyzmu daje dziecku szansę na lepszy rozwój, a w niektórych przypadkach – na znaczne pokonanie utrudniających życie objawów. Jeśli cokolwiek niepokoi cię w rozwoju dziecka, powiedz o tym pediatrze lub idź z maluchem do poradni psychologicznej. Im wcześniej rozpoczyna się terapię, tym lepsze są jej efekty. Dzieci za autyzmem poddawane są najczęściej terapii behawioralnej i treningowi umiejętności społecznych, ale fachowe wsparcie potrzebne jest również rodzicom <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/wychowanie/autystyczne-dziecko-jak-kochac-dziecko-z-autyzmem-10473-r1/">autystycznego dziecka. Informacje na temat specjalistycznej pomocy możesz uzyskać m.in. w Krajowym Towarzystwie Autyzmu (ma oddziały w wielu miastach), Fundacji Synapsis w Warszawie. Przyczyny autyzmu u dzieci Przyczyny autyzmu nie są do końca znane. Mówi się, że za zaburzenie odpowiada połączony wpływ genów i środowiska. Jedno jest pewne, autyzmu nie powodują szczepionki. Słynna <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/zdrowie/szczepionki-nie-powoduja-autyzmu-potwierdzaja-to-najnowsze-wyniki-badan-17340-r1/">teoria Andrew Wakefielda została obalona. Przypomnijmy – jej autor dowodził, że autyzm powoduje podanie dziecku szczepionki MMR (przeciwko odrze, śwince i różyczce). Wakefieldowi udowodniono, że fałszował wyniki badań, które miały potwierdzić jego tezę. Od niedawna mówi się również o tym, że przyczyną autyzmu może być niedobór witaminy D u jego mamy podczas ciąży. Zobacz także: Wczesna diagnoza autyzmu – co powinno zaniepokoić w rozwoju niemowlęcia? Jak dzieci z autyzmem widzą świat? Kim może zostać dziecko z autyzmem?
Mutyzm wybiórczy u dzieci: objawy, diagnoza, terapia
Mutyzm wybiórczy, czyli niemożność mówienia w niektórych sytuacjach, nie jest świadomym wyborem dziecka, lecz wynika z lęku. Jest to specyficzny rodzaj fobii, podobnie jak np. lęk przed wysokością lub pająkami. Sprawdź, jak pomóc dziecku z mutyzmem wybiórczym.
Mutyzm wybiórczy głównie pojawia się u dzieci, może on jednak wystąpić także u dorosłych. Bardzo istotne jest szybkie wdrożenie leczenia, ponieważ zaburzenie to jest bardziej podatne na terapię w swoim początkowym stadium. Dużą rolę w terapii mutyzmu wybiórczego u dzieci odgrywa wsparcie rodziców. Co to jest mutyzm wybiórczy? Mutyzm wybiórczy jest zaburzeniem lękowym (głównie wieku dziecięcego) polegającym na wybiórczości mówienia. Gdy dziecko czuje się bezpiecznie, np. w swoim domu, wśród rodziców czy dziadków, mówi płynnie. Dziecko przestaje mówić, mówi szeptem lub wypowiada jedynie niektóre słowa w sytuacjach społecznych, w których trakcie odczuwa lęk, np. podczas poznawania nowej osoby. Milczenie dziecka nie wynika z zaburzeń mowy, nieznajomości języka lub nieumiejętnością komunikowania się. Nie jest ono także spowodowane nieśmiałością. Jego przyczyną jest lęk, który pojawia się w dziecku w trudnych dla niego sytuacjach społecznych. Mutyzm wybiórczy: objawy Zachowania charakterystyczne dla dzieci z mutyzmem wybiórczym to: unikanie kontaktu wzrokowego, niewyrażanie emocji, poruszanie się w dziwny i nienaturalny sposób (sztywny), dziecko potrzebuje więcej czasu, aby udzielić odpowiedzi na pytanie. Poza tymi typowymi objawami dziecko z mutyzmem wybiórczym jest: bardzo wrażliwe (również na inne osoby), spostrzegawcze i ciekawe, inteligentne, jest dobrym obserwatorem, ma spokojny temperament, jest nieśmiałe. Nie wszystkie dzieci z mutyzmem wybiórczym zachowują się w taki sam sposób. Niektóre w sytuacjach dla nich niekomfortowych nie odzywają się do nikogo. Inne z kolei odzywają się jedynie do wybranych osób lub komunikują się szeptem albo za pomocą gestów. Mutyzm wybiórczy: diagnoza Często ten problem zauważają jako pierwsi nauczyciele szkolni i przedszkolni, obserwując trudności dziecka w werbalnym komunikowaniu się. Rodzice powinni zgłosić się do specjalisty, jeżeli zachowanie ich dziecka wzbudza niepokój. Zazwyczaj pierwszym krokiem w diagnozie mutyzmu wybiórczego jest wizyta w poradni psychologiczno-pedagogicznej. Wstępne badanie psychologiczno-pedagogiczne może być wskazówką dla psychiatry, który następnie diagnozuje mutyzm wybiórczy dziecięcy. Na taką wizytę u psychiatry lub psychologa warto zabrać ze sobą: opinię o funkcjonowaniu dziecka ze żłobka/przedszkola/szkoły, nagrania zachowań dziecka poza domem, nagrania luźnej zabawy (aby pokazać sytuację, w której dziecko mówi swobodnie). Czasami zachodzi potrzeba zbadania dziecka przez innych specjalistów w celu wykluczenia pozostałych zaburzeń mogących powodować problemy z mową. Mutyzm wybiórczy: jak pomóc dziecku? Terapia mutyzmu wybiórczego jest procesem, na który składa się między innymi: obniżanie napięcia i lęku u dziecka, budowanie poczucia własnej wartości, pozwolenie dziecku na wyrażanie emocji, wspieranie dziecka przez rodziców. Dzieci z mutyzmem wybiórczym potrzebują wsparcia logopedy, psychologa (lub psychoterapeuty). Jednymi z metod terapii mutyzmu wybiórczego są terapia behawioralna i poznawczo-behawioralna. Pozytywne rezultaty przynosi również terapia rodzinna (systemowa). Wpływa ona też na relacje rodziców, relacje rodziców z dzieckiem bez zaburzenia oraz na więzi między rodzeństwem. Kolejną formą terapii jest leczenia przez zabawę. Rodzaj leczenia mutyzmu wybiórczego musi jednak zostać indywidualnie dopasowany do każdego dziecka. To, czy mutyzm wybiórczy jest uleczalny, zależy między innymi od tego, w jakim stadium rozpocznie się terapię. Błędnie zdiagnozowany lub nieleczony mutyzm wybiórczy pogłębia się, co może prowadzić do poważnych zaburzeń lękowych w przyszłości. Bardzo ważną rolę w terapii mutyzmu wybiórczego u dziecka odgrywają rodzice (jako najważniejsze osoby w życiu dziecka) oraz nauczyciele (udzielają oni pomocy w trakcie bieżącej pracy z uczniem). Dziecko potrzebuje ich wsparcia. Zobacz także: Zaburzenia mowy u dzieci: przyczyny, rodzaje, autyzm Zaburzenia lękowe: objawy, rodzaje, leczenie u dzieci i dorosłych Jak postępować z dzieckiem, które ma zaburzenia SI
Przyczyny autyzmu – co zwiększa ryzyko zaburzeń ze spektrum autyzmu
Choć do końca nie poznano jeszcze przyczyny autyzmu, wiadomo, że istnieją pewne czynniki, które zwiększają ryzyko wystąpienia tego typu zaburzeń. Zalicza się do nich między innymi: geny, wcześniactwo, późne rodzicielstwo.
Autyzm jest zaburzeniem rozwojowym, dotyczy wielu obszarów funkcjonowania, a dzieci nim dotknięte rozwijają się inaczej. Badania nad autyzmem trwają od lat, jednak mimo to i mimo rosnącej liczby zdiagnozowanych przypadków, wciąż nie wiadomo, jakie są przyczyny autyzmu. Obecnie wiemy o kilku czynnikach, które zwiększają ryzyko wystąpienia zaburzeń ze spektrum autyzmu u dziecka. Choć przez lata mit, że autyzm rozwija się u dzieci po przyjęciu szczepionki, funkcjonował w świadomości społecznej jako prawda naukowa, teraz wiadomo już z całą pewnością, że szczepionki nie wywołują autyzmu. Przyczyny pojawienia się zaburzeń ze <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/spektrum-autyzmu-rodzaje-i-objawy-zaburzen-autystycznych-26835-r1/">spektrum autyzmu leżą gdzie indziej. Spis treści: Geny jako przyczyna autyzmu Obciążenie rodzinne powodem autyzmu Wcześniactwo jako przyczyna autyzmu Zanieczyszczone środowisko sprzyja autyzmowi Późne rodzicielstwo jako przyczyna autyzmu Krótkie przerwy między ciążami mogą sprzyjać autyzmowi Przyczyny autyzmu – najnowsze badania Jak rozpoznać autyzm Genetyczne przyczyny autyzmu Co piąte dziecko autystyczne posiada mutację genetyczną, która sprzyja rozwojowi tego zaburzenia. Również niektóre choroby genetyczne przyczyniają się do pojawienia się autyzmu u dziecka. Według naukowców zmiany w poszczególnych obszarach mózgu u osób autystycznych zaczynają się już <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/ciaza/przebieg-ciazy/sekretne-zycie-plodu-7007-r1/">w życiu płodowym (badacze z Uniwersytetu Kalifornijskiego w San Diego oraz z Instytutu Nauk Mózgu Allen przebadali mózgi 22 zmarłych dzieci. Naukowcy skupili się na 25 różnych genach. Okazało się, że w mózgach dzieci autystycznych, w warstwie korowej były plamy (brak markerów genetycznych odpowiedzialnych za komunikację i naukę języka), które uniemożliwiały prawidłowe przetwarzanie informacji w mózgu. Takie plamy tworzą się już w życiu płodowym. Obciążenie rodzinne powodem autyzmu Każda kolejna ciąża w rodzinie, gdzie jest choćby jedno dziecko z autyzmem, jest bardziej narażona na to, że rozwijające się w łonie dziecko również będzie autystyczne. W przypadku pary, która ma jedno dziecko z tym zaburzeniem, ryzyko, że kolejne również będzie miało autyzm, wynosi 20 proc. Natomiast gdy w danej rodzinie dwoje dzieci posiada zaburzenia ze spektrum autyzmu, ryzyko, że trzecie również będzie je mieć, wynosi aż 32 proc. Wcześniactwo jako przyczyna autyzmu Przedwczesny poród zawsze jest ryzykowny, a zagrożenie pojawienia się wad rozwojowych jest tym większe, im mniejsze było dziecko w momencie narodzin. Z badań naukowych wynika, że u ok. 2 proc. <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/wczesniak/wczesniak-przyczny-objawy-rozwoj-pielegnacja-28352-r1/">wcześniaków, które przyszły na świat z wagą poniżej 2 kg, w przyszłości diagnozowano autyzm. Zanieczyszczone środowisko sprzyja autyzmowi Żyjemy w środowisku coraz mniej przyjaznym naszemu zdrowiu, przez co znacznie częściej chorujemy. Przyczyniają się do tego toksyny i metale ciężkie znajdujące się w powietrzu i pożywieniu. Wiele badań naukowych wskazuje na to, że ciężarne, które mieszkały wśród zanieczyszczeń o dużym stężeniu, częściej rodziły dzieci obciążone autyzmem. Późne rodzicielstwo jako przyczyna autyzmu Ciąża w bardziej zaawansowanym wieku matki jest obarczona większym ryzykiem na to, że u płodu rozwinie się autyzm. Ale nie tylko. Również starsi ojcowie częściej mają dzieci autystyczne. Zasadniczo w ogóle późne rodzicielstwo niesie za sobą ryzyko wystąpienia szeregu chorób u dziecka. Okazuje się, że również autyzmu. Prawdopodobieństwo wystąpienia zaburzeń ze spektrum autyzmu u dzieci, których rodzice są po 30 roku życia, zwiększa się nawet o 10 proc. w porównaniu do dzieci, których rodzice mają 25 do 29 lat. Jeśli wiek rodziców waha się od 40 do 50 lat – ryzyko to zwiększa się nawet do 50 proc. Krótkie przerwy między ciążami mogą sprzyjać autyzmowi Badacze dostrzegli, że istnieje związek między krótkimi przerwami pomiędzy ciążami a występowaniem u dzieci zaburzeń ze spektrum autyzmu. Dzieci, które przychodzą na świat w ciągu roku po starszym <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/rozwoj/rodzenstwo-pomaga-w-rozwoju-5140-r1/">rodzeństwie, są bardziej narażone na pojawienie się u nich autyzmu. Ryzyko to spada wraz z wydłużeniem się przerw między kolejnymi ciążami. Trzyletnia różnica między dziećmi powoduje, że to młodsze rodzi się z autyzmem znacznie rzadziej. Wzrasta ono z kolei, gdy kobieta zachodzi w ciążę w krótszym czasie niż 6 miesięcy po poprzednim porodzie. Przyczyny autyzmu – najnowsze badania W świetle najnowszych badań możliwe jest, że częściową przyczyną (dotyczy to chłopców) występowania autyzmu może być nieprawidłowe działanie komórek mózgowych, a konkretnie komórek mikrogleju (komórki odpornościowej stale obecne w mózgu). Badania przeprowadzone na myszach dowiodły, że nadprodukcja pewnego białka w mikrogleju (co jest wynikiem wady genetycznej) uniemożliwia przycinanie synaptyczne, które jest konieczne, by mózg działał wydajnie i sprawnie. Jeśli zjawisko takie zachodziło u samców myszy – można było zaobserwować u nich podobne nieprawidłowości w zachowaniu i umiejętnościach społecznych jak te, które obserwuje się w przypadku autyzmu u dzieci. Może to być tropem do odnalezienia nowej przyczyny autyzmu. Najnowsze badania sugerują więc, że jedną z nich jest zaburzenie czynnościowe męskiego mikrogleju. Opublikowane w 2019 roku badania potwierdziły zależność autyzmu od genów. Były do bardzo obszerne badania (22 000 osób przebadanych, czas trwania badań – 16 lat), które pokazały, że 80 proc. ryzyka wystąpienia autyzmu zależy od genów. W 2020 roku pojawiły się wyniki badań, które pokazały, że przyczyną autyzmu może być nieprawidłowe różnicowanie się komórek mózgowych na etapie życia płodowego. Badanie przeprowadzili naukowcy z prestiżowych ośrodków: Cambridge, Kings College London i University of California. Doniesienia te potwierdzają wcześniejsze twierdzenia naukowców, że nieprawidłowości ze spektrum autyzmu pojawiają się już na etapie ciąży. Jak rozpoznać autyzm? Jeśli dziecko nie gaworzy, nie wykonuje świadomych gestów w pierwszym roku życia, nic nie mówi do <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rozwoj-dziecka-kalendarz/miesiac-16-r6/">16. miesiąca życia, nie składa słów w wieku dwóch lat, nie reaguje na imię ani na pieszczotliwe zaczepki, nie potrafi bawić się zabawkami, może być autystyczne. Do dodatkowych <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/zdrowie/objawy-autyzmu-u-niemowlaka-przedszkolaka-ucznia-23670-r1/">objawów autyzmu zaliczamy: izolowanie się od otoczenia, potrzebę stałości, rutyny (np. stały rozkład dnia), niezdolność do nawiązywania poprawnych relacji społecznych, powtarzanie czynności i przesadna dbałość o zachowanie ładu w swoim otoczeniu, nadmierne przywiązanie do jednego przedmiotu (np. zabawki), urojenia, omamy. Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/rozwoj-dziecka/co-to-jest-autyzm-i-jak-go-rozpoznac-u-dziecka-24439-r1/">Wolniejsze tempo rozwoju, czy może jednak autyzm? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/rozwoj/autyzm-u-dziecka-wczesna-diagnoza-18734-r1/">Wczesna diagnoza autyzmu – co powinno zaniepokoić w rozwoju niemowlęcia? Kim może zostać dziecko z autyzmem?
Autyzm atypowy - objawy, rokowania, terapia
Autyzm atypowy u dziecka rozpoznawany jest zazwyczaj później niż autyzm wczesnodziecięcy. Bywa, że dziecko rozwija się pozornie właściwie, a po kilku latach zaczyna być wycofane i nieobecne w kontaktach z rówieśnikami.
Autyzm atypowy to jedno z zaburzeń ze <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/spektrum-autyzmu-rodzaje-i-objawy-zaburzen-autystycznych-26835-r1/">spektrum autyzmu, które charakteryzuje się późniejszy rozwojem objawów. Stąd też jego prawidłowe zdiagnozowanie bywa trudne. Nieznane są też bezpośrednie przyczyny autyzmu atypowego, ale do czynników zwiększających ryzyko wystąpienia tego zaburzenia należą m.in. czynniki genetyczne. Spis treści: Pierwsze objawy autyzmu atypowego Jak rozpoznać autyzm atypowy? Skąd się bierze autyzm atypowy? Leczenie autyzmu atypowego i rokowania Autyzm atypowy a zespół Aspergera Autyzm atypowy a orzeczenie o niepełnosprawności Pierwsze objawy autyzmu atypowego Zaburzenie daje się wykryć zwykle dopiero w 3. roku życia dziecka. Niepokojące objawy wskazujące na autyzm atypowy można zauważyć najczęściej u 4-latka. Dzieje się tak z dwóch powodów. To właśnie w tym wieku dziecko, które do tej pory rozwijało się prawidłowo, zaczyna odstawać od rówieśników. Przejawia się to: niechęcią do zabawy z innymi dziećmi; utratą zdolności komunikowania się (która wcześniej funkcjonowała prawidłowo); trudnościami w budowaniu relacji społecznych. Przyczyna tak późnego rozpoznania autyzmu może być też inna. Często zaburzenie to rozwija się u dziecka razem z innym schorzeniem. Wówczas rodzice i lekarze mogą nie wiązać <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/zdrowie/objawy-autyzmu-u-niemowlaka-przedszkolaka-ucznia-23670-r1/">objawów z autyzmem, a właśnie z inną chorobą. Zdiagnozowanie zaburzenia ze spektrum autyzmu zajmuje wtedy więcej czasu i wymaga dłuższej obserwacji dziecka. Jak rozpoznać autyzm atypowy? Zaburzenie to daje właściwie identyczne objawy co autyzm wczesnodziecięcy. Znaczącą różnicą jest wiek dziecka, w którym wyraźnie się one uwydatniają. Odmiana atypowa może być zdiagnozowana w nieco późniejszym wieku niż statystyczne rozpoznanie autyzmu u dzieci. Dziecko może cierpieć na autyzm atypowy, jeśli: zaczyna mówić dużo później niż inne dzieci; dużo bardziej interesuje się przedmiotami niż ludźmi; nie wodzi wzrokiem za poruszającym się przedmiotem; nie wchodzi w relacje nawet z najbliższymi opiekunami; nie lubi patrzeć w oczy drugiej osobie; nie akceptuje zmian w układzie otaczających go przedmiotów; nie lubi zmian w rozkładzie dnia; często powtarza te same słowa lub zabawy; nie lubi się przytulać; miewa nagłe napady złości, agresji. Dodatkowo w przypadku autyzmu atypowego u dziecka może pojawiać się brak wrażliwości na ból. Skąd się bierze autyzm atypowy? Przyczyny autyzmu nie są do końca poznane. Naukowcy wymieniają kilka czynników ryzyka, które mogą wpływać na pojawienie się autyzmu atypowego. Są to: niska masa urodzeniowa czynniki genetyczne przedwczesne narodziny ciąża w późnym wieku chorowanie na <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/ciaza/zdrowie/toksoplazmoza-w-ciazy-skad-sie-bierze-i-jakie-moze-miec-skutki-23325-r1/">toksoplazmozę w ciąży zanieczyszczenie środowiska przyjmowanie niektórych leków uraz okołoporodowy dziecięce porażenie mózgowe. Genetyczne przyczyny autyzmu Uważa się, że również niektóre czynniki genetyczne wpływają na rozwój zaburzenia ze spektrum autyzmu. Są to następujące mutacje: zespół łamliwego chromosomu X, mutacje niektórych genów z regionu chromosomów 2 i 7 mutacja genu ADA2, a także stwardnienie guzkowate. Leczenie autyzmu atypowego i rokowania Schorzenie to, jeśli się pojawi, towarzyszy człowiekowi do końca życia. Nie da się całkowicie wyleczyć autyzmu atypowego. Za pomocą terapii można jednak złagodzić objawy zaburzenia. Kluczem do sukcesu jest tu jak najwcześniejsze wdrożenie leczenia. Psychoterapia, aby była skuteczna, powinna być indywidualnie dostosowana do potrzeb danego dziecka. Terapia ma na celu choćby w jakimś stopniu rozbudzić u dziecka: zainteresowanie otoczeniem; zainteresowanie drugim człowiekiem; możliwość budowania relacji; pojawienie się kompetencji językowych ułatwiających komunikowanie się. Warto też pamiętać, że autyzm atypowy może mieć różne nasilenie i objawiać się nieco inaczej u różnych dzieci. W związku z tym terapia również może przynieść różne skutki, mniej lub bardziej zadowalające. Autyzm atypowy a zespół Aspergera <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/wychowanie/zespol-aspergera-objawy-diagnoza-leczenie-testy-23755-r1/">Zespół Aspergera jest często utożsamiany z autyzmem. Te dwa zaburzenia łączą ze sobą trudności w komunikacji. Obydwa zaburzenia charakteryzują niecodzienne zachowania społeczne oraz trudności w nawiązywaniu więzi - osoby z Zespołem Aspergera jednak komunikują się lepiej z otoczeniem niż osoby z autyzmem atypowym. Zespół Aspergera jest zaburzeniem, którego podejrzenie może pojawić się, gdy u danej osoby zauważa się: bardzo duże, wręcz wyłączne zainteresowanie jedną, konkretną tematyką, trudności w nawiązywaniu kontaktów społecznych (np. zawieranie przyjaźni), brak zrozumienia wśród rówieśników. Autyzm atypowy a orzeczenie o niepełnosprawności Orzeczenie o niepełnosprawności dziecka może uprawnić rodziców do <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/niepelnosprawne-dziecko-jakie-prawa-maja-rodzice-niepelnosprawnego-dziecka-17217-r1/">uzyskiwania wsparcia materialnego na pokrycie kosztów terapii oraz różnych ulg (np. dodatku do zasiłku rodzinnego, ulg podatkowych czy ulg na przejazdy komunikacją miejską, PKP i PKS). Tego typu dokument uprawnia także do skorzystania z możliwości przedłużonego (nawet o 3 lata) urlopu wychowawczego. Jak uzyskać wniosek o niepełnosprawności Wniosek o orzeczenie o niepełnosprawności może być złożony przez pełnoletniego pacjenta lub jej opiekuna ustawowego (np. rodzica) bądź Ośrodek Pomocy Społecznej (za zgodą samego pacjenta bądź jego opiekuna). Wniosek, wraz z odpowiednimi dokumentami, powinien zostać złożony w Powiatowym lub Miejskim Zespole do spraw Orzekania o Niepełnosprawności. Aby uzyskać pełną listę dokumentacji niezbędnej do złożenia wniosku, należy skontaktować się z lokalną jednostką Zespołu. Dokumentację wraz z wnioskami analizuje zespół w minimum dwuosobowym składzie. Przeważnie wymagane jest jedno spotkanie z pacjentem w obecności jego opiekuna. W przypadku zaburzeń ze spektrum autyzmu przewodniczącym zespołu musi być lekarz psychiatra. Należy pamiętać, że, w przypadku braku otrzymania orzeczenia, masz prawo odwoływać się od tej decyzji u wyższej instancji, czyli w Wojewódzkich Zespołach ds. Orzekania o Niepełnosprawności. Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/rozwoj-dziecka/opoznienia-w-rozwoju-mowy-dziecka-skad-sie-biora-wyjasnia-logopeda-20255-r1/">Opóźnienia w rozwoju mowy dziecka? Wywiad z logopedą <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/jak-diagnozowac-autyzm-jest-szansa-na-testy-przesiewowe-15487-r1/">1 dziecko na 100 rodzi się z autyzmem. Czy będą badania przesiewowe? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/wychowanie/jak-rozpoznac-u-dziecka-zespol-aspergera-15213-r1/">Jak rozpoznać zespół Aspergera u dziecka?
Tożsamość płciowa: kiedy dziecko kształtuje swoją seksualność? Wyjaśnia seksuolog kliniczny
Tożsamość płciowa rozwija się u dzieci aż do wczesnych lat szkolnych. Przedszkolaki chętnie eksperymentują ze swoją seksualnością, sięgając np. po zabawki uznane za typowe dla przeciwnej płci. Z czasem to mija, choć nie zawsze. Dr Agnieszka Izdebska wyjaśnia, kiedy tak się dzieje.
Tożsamością płciową nazywamy własne przekonanie o swojej płci w kontekście społeczno-kulturowym. Jest to wewnętrzne poczucie, że jest się kobietą lub mężczyzną. Gdy dziecko przychodzi na świat, nie od razu ma tę tożsamość, jest ona kształtowana przez pierwsze lata życia. Dziecięca seksualność bywa przedmiotem wielu dyskusji. Podczas jednej z nich, na 11. Ogólnopolskiej Konferencji „Ostrożnie dziecko! Profilaktyka krzywdzenia małych dzieci” zorganizowanej przez Fundację Dajemy Dzieciom Siłę oraz Zakład Zdrowia Publicznego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, dr Agnieszka Izdebska, psycholog i seksuolog kliniczny, tłumaczyła, kiedy kształtuje się u dziecka jego tożsamość płciowa oraz jakie są sygnały nieakceptowania swojej płci biologicznej. Spis treści: Tożsamość płciowa przedszkolaków Eksperymentowanie z rolami społecznymi Biologiczna pomyłka płci Tożsamość płciowa przedszkolaków Dr Agnieszka Izdebska wyjaśnia, że aż do końca przedszkola i początku szkoły podstawowej kształtuje się w dziecku jego tożsamość płciowa. „To jest okres, kiedy dzieci zastanawiają się nad kwestami dotyczącymi płci, co to dla nich znaczy być chłopcem czy dziewczynką” – mówi. Dzieci mogą w tym czasie eksperymentować i chętnie przebierać się, na przykład w ubrania innej płci albo bawić się zabawkami powszechnie uznanymi za typowo dziewczęce przez chłopców lub chłopięce przez dziewczynki. Zobacz także: Jaką rolę w rozwoju przedszkolaka odgrywa zabawa? Eksperymentowanie z rolami społecznymi W niektórych domach dziecięce przebieranki są traktowane jako coś naturalnego. „Jest zupełnie oczywiste, że chłopiec może bawić się lalką, bo przecież kiedyś będzie ojcem. Więc czemu nie miałby się nauczyć, jak się pcha wózek?” – podkreśla seksuolog. W innych domach może budzić to lęk, jako sygnał czegoś nieprawidłowego, choć, jak przyznaje dr Izdebska, „w większości przypadków nie ma w tym nic niepokojącego”. Jest to po prostu wyraz eksperymentowania z różnymi rolami społecznymi. Zobacz także: Gdy dziecko pyta o różnice płci Biologiczna pomyłka płci Seksuolog podkreśliła również, że w niektórych sytuacjach zdarza się, że już we wczesnym latach życia pojawia się u dziecka tzw. dysforia płciowa, czyli nieakceptowanie swojej płci biologicznej. „To są dosyć wyraziste sytuacje, w których dziecko bardzo uparcie, powtarzalnie i często z dużym cierpieniem twierdzi, że urodziło się w niewłaściwej płci, że nastąpiła pomyłka” – wyjaśnia seksuolog. Dr Izdebska podkreśla, że w toku rozwoju dziecka na ogół ten stan ustępuje, ale u niektórych dzieci pozostaje. „Część osób rozwija się w kierunku transseksualności, dzisiaj już wiemy, że uwarunkowanej przede wszystkim czynnikami biologicznymi” – przyznaje ekspertka. Dr Agnieszka Izdebska – psycholog i seksuolog kliniczny z Instytutu Psychologii oraz Pracowni Seksuologii Społecznej i Klinicznej Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Zobacz także: Płeć dziecka: kiedy widać ją na USG i czy lekarz może się pomylić? Masturbacja dziecięca nie zawsze jest normą Od kiedy wychowanie seksualne?
Pani dziecko urodziło się w zamartwicy. Brzmi strasznie, ale co oznacza?
Nie wszystkie dzieci przychodzą na świat z kompletem punktów w skali Apgar. Gdy maluszek otrzymuje ich bardzo mało, mówi się, że urodził się w zamartwicy. Jak to rokuje na jego dalsze życie?
Urodzone w dobrej formie dziecko zwykle dostaje 8-10 punktów w skali Apgar, ma różową skórę, regularnie oddycha, czasem głośno płacze. Szybko ląduje na brzuchu mamy i w niedługim czasie próbuje ssać pierś. Nie wszystkie maluszki mają tyle szczęście, by zaczynać podróż przez życie w tak świetnym stanie. Niektóre rodzą się w zamartwicy. Sprawdzamy, co to oznacza i jakie skutki może przynieść. Co to jest zamartwica urodzeniowa? Zamartwica (asfiksja) to stan zagrażający życiu dziecka. Noworodki, które rodzą się w zamartwicy, otrzymują 4 lub mniej punktów w skali Apgar (najwyższa ocena wynosi 10 pkt). Mają słabsze tętno (lub nie jest wyczuwalne wcale), ich skóra jest blada, nie występują odruchy noworodkowe. Wymagają pilnej specjalistycznej pomocy lekarskiej, a czasem nawet reanimacji. Dlaczego dochodzi do zamartwicy? O zamartwicy mówimy, gdy dziecko rodzi się niedotlenione. Do tego stanu może dojść podczas samego porodu (zamartwica urodzeniowa) albo w końcówce ciąży (zamartwica wewnątrzłonowa). Przyczyny, które prowadzą do wystąpienia zamartwicy, mogą być różne: niewydolność łożyska łożysko przodujące przedwczesne oddzielenie się łożyska choroba hemolityczna stan przedrzucawkowy ciąża przenoszona ciąża niedonoszona palenie papierosów w ciąży przedwczesne odpłynięcie wód płodowych przedłużający się poród podanie narkozy podczas cesarskiego cięcia owinięcie się pępowiny wokół dziecka lub jej zaciśnięcie Do czego to prowadzi? Skutki niedotlenienia dziecka mogą być różne. Jeśli trwa długo, jego konsekwencje są odczuwane przez całe życie. Następstwem zamartwicy bywa: mózgowe porażenie dziecięce, upośledzenie umysłowe lub padaczka. Ciężka zamartwica może doprowadzić nawet do śmierci dziecka. Na szczęście nie zawsze jest tak groźnie. Krótkie niedotlenienie w trakcie porodu zdarza się dosyć często. Jeśli stan noworodka szybko poprawia się w pierwszych 10 minutach, dziecko zwykle rozwija się prawidłowo i pod względem intelektualnym, i fizycznym. Skąd wiadomo, że dziecku nic nie będzie? Wszystkie noworodki są uważnie badane po przyjściu na świat. Te, które na starcie przeżywają kłopoty, zostają otoczone specjalistyczną pomocą. Noworodki z zamartwicą mogą wymagać podania tlenu, masażu serca. Jeśli tuż po narodzinach maluszek otrzymał niską ocenę w skali Apgar, a w kolejnych minutach (badanie Apgar powtarza się w 1, 3, 5 i 10 min) jego stan się poprawia dzięki zastosowanym procedurom, to znak, że nie doszło do nieodwracalnych zmian w mózgu. Noworodkom urodzonym w zamartwicy wykonuje się w pierwszych tygodniach życia badania, które pomogą zdiagnozować ich formę (m.in. USG przezciemiączkowe, echo serca). Zobacz też: Skąd wiadomo, że noworodek jest zdrowy? Po czym poznać, że niemowlę ma kłopoty z napięciem mięśniowym? Co to jest zabieg Credego i kiedy jest potrzebny?
Zespół Aspergera - rozpoznanie, diagnoza, leczenie
Zespół Aspergera to zaburzenie rozwojowe ze spektrum autyzmu. Jego objawy widoczne są najczęściej ok. 3 roku życia. Jak wygląda diagnoza i leczenie osób z zespołem Aspergera ?
Zespół Aspergera jest zaburzeniem rozwoju, które nie ujawnia się u dziecka od razu po urodzeniu. Czasami niemowlaki wykazują pewne jego symptomy, ale objawy jednoznacznie wskazujące na zespół Aspergera widoczne są zwykle dopiero u 3-latków. Po czym poznać, że dziecko może cierpieć na tę formę autyzmu i jak wygląda leczenie? Podpowiadamy! Spis treści: Cechy zespołu Aspergera Objawy zespołu Aspergera Diagnoza zespołu Aspergera – na czym polega? Zespół Aspergera Test Terapia dziecka z zespołem Aspergera Problemy rodziców dziecka z zespołem Aspergera Przydatne informacje o zespole Aspergera Cechy zespołu Aspergera Zespół Aspergera to całościowe zaburzenie rozwoju ze spektrum autyzmu. Do charakterystycznych cech zespołu Aspergera należą: upośledzenie umiejętności komunikacyjnych, trudności w nawiązywaniu kontaktów społecznych, niechęć do zmian, specjalistyczne zainteresowania, zachowania rutynowe. Objawy zespołu Aspergera Objawy zespołu Aspergera początkowo nie łatwo zaobserwować. Do 2. roku życia dzieci z zespołem Aspergera rozwijają się najczęściej prawidłowo. Część z nich jednak już w niemowlęctwie nie nawiązuje satysfakcjonujących kontaktów z mamą czy tatą, często płacze, jest niespokojna i absorbująca. Objawy zespołu Aspergera stają się coraz bardziej widoczne wraz z upływem czasu, a problemy narastają, osiągając swoje apogeum w szkole, o ile do tego czasu dziecko nie otrzymało diagnozy i nie rozpoczęło terapii. Objawy zespołu Aspergera u dziewczynek i chłopców mogą się różnić Jest wiele objawów tego zaburzenia ze spektrum autyzmu, a objawy Aspergera u dziewczynek mogą różnić się od tych u chłopców. Do najbardziej typowych i uniwersalnych objawów autyzmu tego typu zaliczamy m.in.: niechęć do zmian; problemy z nawiązywaniem relacji z innymi ludźmi; upośledzona empatia; późny rozwój mowy; specyficzne i obsesyjne zainteresowania; zaburzenia motoryki; zaburzenia integracji sensorycznej; gwałtowne i emocjonalne reakcje; huśtawki nastroju. Należy jednak pamiętać, że każde dziecko z zespołem Aspergera jest inne. Jedno może być nadpobudliwe i agresywne, drugie wyciszone i wycofane, a trzecie (najczęściej dziewczynki) może maskować zaburzenie imitując zachowania kolegów i koleżanek, co odbywa się dużym kosztem emocjonalnym i najczęściej prowadzi do poważnych problemów ze zdrowiem psychicznym. Diagnoza zespołu Aspergera Diagnoza zespołu Aspergera rozpoczyna się zazwyczaj od wizyty u psychologa, a przy nasilonych niepokojących zachowaniach (np. agresywnych lub lękowych) u psychiatry. Do psychiatry nie trzeba mieć skierowania. Problemy szkolne dziecka z zaburzeniami ze spektrum autyzmu skutkują często skierowaniem do poradni psychologiczno-pedagogicznej.Niezwykle istotne jest, aby trafić z dzieckiem do dobrych specjalistów. Zespół Aspergera bywa błędnie diagnozowany jako: ADHD; zaburzenia lękowe; zaburzenia zachowania; zaburzenia obsesyjno-kompulsywne; fobia społeczna; depresja; schizofrenia dziecięca. Wymienione wyżej zaburzenia i choroby rzeczywiście często współwystępują z zespołem Aspergera. Trudności z postawieniem odpowiedniej diagnozy wynikają często z wysokiego ilorazu inteligencji dzieci z zespołem Aspergera, który pozwala im do pewnego stopnia dopasowywać się do otoczenia. Jednak w efekcie dużego wysiłku, którego wymaga od dziecka to dostosowanie się i maskowanie odmienności, u dzieci z zespołem Aspergera często rozwijają się inne zaburzenia (np. lękowe) czy choroby (depresja). To kolejny powód, dlaczego tak ważna jest odpowiednia diagnoza i wprowadzona wcześnie pomoc terapeutyczna. Zespół Aspergera - test Test na zespół Aspergera jest bardzo ważny w diagnozie choroby. Popularnym testem na zespół Aspergera, ułatwiającym rozpoznanie zaburzeń typu autystycznego, w tym ZA, jest test AQ (z ang. autism spectrum quotient). Test składa się z 50 pytań obejmujących zagadnienia z zakresu umiejętności społecznych, zdolności do łatwego przerzucania uwagi, przywiązywania uwagi do detali, komunikacji i wyobraźni. Jeśli odpowiedź wskazuje na występowanie cech autystycznych, za pytanie przyznawany jest 1 punkt. Test AQ mogą wypełniać rodzice dziecka lub starsze dziecko. Zespół Aspergera u dorosłych - test Test AQ jest skutecznym narzędziem w diagnozie Zespołu Aspergera. Warto wiedzieć, że może być używany nie tylko przez młodzież i dorosłe osoby w imieniu swoich dzieci, ale jest także wypełniany przez dorosłych podejrzewających u siebie Zespół Aspergera. Pamiętaj jednak, że test na zespół Aspergera zarówno u dorosłych, jak i u dzieci nie zastępuje diagnozy lekarskiej. Terapia dziecka z zespołem Aspergera Jeśli dziecko zostanie właściwie i wcześnie zdiagnozowane, ma szanse na normalne funkcjonowanie dzięki odpowiedniej terapii, która pomoże mu rozwijać zaburzone funkcje. Musisz jednak pamiętać, że najważniejsza terapia odbywa się w domu – to rodzice dzieci z Aspergerem wykonują najwięcej pracy terapeutycznej, wyjaśniając dziecku świat, tłumacząc zawiłości relacji społecznych, dając narzędzia do radzenia sobie z trudnymi emocjami. W pracy z dzieckiem z zaburzeniami rozwojowymi ze spektrum autyzmu przydatne są techniki behawioralne i systemy motywacyjne. Jasne ustalenie zasad obowiązujących w domu (szkole, u babci itd.) jest niezbędnym warunkiem skutecznej pracy z dzieckiem z zespołem Aspergera. Na zespół Aspergera nie ma lekarstwa. Nie jest chorobą lecz zaburzeniem rozwojowym. Leczenie zespołu Aspergera polega więc na nauczeniu dziecka funkcjonowania w świecie, zrozumienia i zaakceptowania obowiązujących w nim norm, zasad i zachowań i odbywa się poprzez: terapię grupową, na której dziecko uczy się umiejętności społecznych; terapię indywidualną, na której dziecko uczy się radzenia sobie z emocjami, lękami itd. oraz rozwija umiejętności społecznych. Leczenie farmakologiczne w przypadku zespołu Aspergera bywa potrzebne w przypadku nasilonych niepożądanych objawów, np. lęku czy agresji lub w przypadku wystąpienia depresji. Problemy rodziców dziecka z zespołem Aspergera Diagnoza autyzmu wywraca świat do góry nogami, napawa lękiem i żalem. To naturalne, że myślisz: „dlaczego ja?”, „dlaczego moje dziecko?”. Po chwili jednak wiesz, że musisz przystąpić do działania, pomóc dziecku i rodzinie. Zespół Aspergera u dzieci wpływa na funkcjonowanie całej rodziny – rodziców, rodzeństwa, krewnych. Najważniejsze dla rodzica dziecka, u którego stwierdzono zaburzenia ze spektrum autyzmu, jest zrozumienie, jak funkcjonuje twoje dziecko i nauczenie się, jak z nim postępować. Istnieją różne formy pomocy dla rodziców dziecka z ZA, ale rodzic każdego autystycznego dziecka musi liczyć się z nieprzyjemnymi sytuacjami w domu i poza nim: nieprzychylnymi uwagami obcych ludzi, skargami nauczycieli, docinkami rówieśników dziecka. Musi znaleźć w sobie siłę i mądrość, które pozwolą mu być dla swojego dziecka najlepszym przewodnikiem po świecie, pocieszycielem, gdy kolejny raz cierpi z powodu odrzucenia przez kolegów, nauczycielem najprostszych pozornie reakcji i zachowań. Przydatne informacje Polecam następujące źródła z przydatnymi informacjami na temat ZA. Były dużą pomocą przy pisaniu artykułu, są też kopalnią wiedzy dla rodziców dzieci z zaburzeniami ze spektrum autyzmu: "Codzienność dziecka z zespołem Aspergera okiem rodzica i terapeuty", Agnieszka Borkowska, Beata Grotowska, wyd. Harmonia 2011, Polskie Towarzystwo Zespołu Aspergera: asperger.org.pl Fundacja SYNAPSIS: synapsis.org.pl Zobacz też: Czy szczepienia wywołują autyzm? Dlaczego niemowlęta płaczą? Wczesne wykrycie autyzmu to szansa na dobry rozwój
Po czym rozpoznać, że dziecko ma autyzm? W jakim wieku widać objawy?
Objawy autyzmu można czasem zaobserwować już u niemowląt, najczęściej jednak diagnozowany jest w okolicach 2 lub 3 urodzin. Wczesna diagnoza jest ważna dla leczenia, dlatego sprawdź, na co zwracać uwagę.
Autyzm objawia się m.in. trudnościami w nawiązywaniu kontaktów społecznych, problemach z komunikacją oraz angażowaniem się w powtarzające się zachowania. Natężenie tych objawów zależy od stopnia zaawansowania zaburzenia. Pierwsze symptomy zauważalne są najczęściej około 2-3 urodzin dziecka. Sprawdź, na co powinnaś zwracać uwagę w zachowaniu dziecka. Objawy autyzmu u niemowląt i dzieci do 24 miesiąca życia Objawy autyzmu u przedszkolaka Objawy autyzmu u dzieci w wieku szkolnym Objawy autyzmu u niemowląt i dzieci do 24 miesiąca życia Zdarza się, że pierwsze objawy autyzmu można zauważyć już u 6-miesięcznego niemowlęcia, ale najczęściej pojawiają się do 3 roku życia. Pamiętaj, że nietypowe zachowania nie muszą zawsze oznaczać zaburzeń ze spektrum autyzmu, a poniższe symptomy mogą występować również w innych zaburzeniach rozwojowych: niemowlę powyżej 6 miesiąca życia nie uśmiecha się i nie okazuje radości niemowlę nie wchodzi w interakcje z otoczeniem (uśmiechy, dźwięki, mimika) - do 9 miesiąca życia nie gaworzy – do 1 urodzin nie używa gestów takich jak: wskazywanie palcem, pokazywanie, sięganie po przedmioty, machanie ręką — do ukończenia 12 miesiąca życia dziecko nie wypowiada żadnych słów — do 16 miesiąca życia dziecko nie wypowiada żadnych znaczących dwuwyrazowych wyrażeń (poza naśladowaniem) - do 24 miesiąca życia nagle przestaje mówić, gaworzyć, wchodzić w interakcje z otoczeniem — na którymkolwiek etapie rozwoju. Prawidłowo rozwijające się niemowlęta i dzieci mogą opanowywać różne umiejętności w różnym czasie, ale obowiązują pewne normy czasowe dla poszczególnych etapów – możesz je sprawdzić w kalendarzu rozwoju niemowlaka. Jeśli zauważysz u swojego dziecka któreś z powyższych zachowań lub brak pewnych oczekiwanych zachowań, skonsultuj się z lekarzem, ponieważ mogą – lecz nie muszą! - być one objawami autyzmu wczesnodziecięcego. Objawy autyzmu u przedszkolaka Autyzm jest zaburzeniem rozwojowym o charakterze neurologicznym. Pierwsze objawy pojawiają się często w okresie przedszkolnym. Szacuje się, że na autyzm cierpi w Polsce 1 dziecko na 300. U przedszkolaków niepokoić powinny następujące zachowania lub brak zachowań: Jeśli zauważysz u dziecka takie zachowania, koniecznie porozmawiaj o tym z lekarzem. Warto poprosić o pomoc psychologa lub psychiatrę dziecięcego. Pamiętaj, że całościowe zaburzenia rozwoju (autyzm dziecięcy, zespół Aspergera) to nie wyrok – wcześnie postawiona diagnoza pozwala w porę udzielić dziecku odpowiedniej pomocy. Objawy autyzmu u dzieci w wieku szkolnym Zaburzenie to dotyka częściej chłopców niż dziewczynki. Kiedy dziecko chodzi do szkoły, następujące objawy mogą wskazywać na całościowe zaburzenia rozwoju: autyzm, zespół Aspergera lub in.: Symptomom autyzmu często towarzyszą również objawy współwystępujących chorób lub zaburzeń integracji sensorycznej. Całościowe zaburzenia rozwoju (autyzm dziecięcy, zespół Aspergera) nie są wyrokiem. Diagnoza daje szansę dobrania odpowiedniej terapii i udzielenia pomocy dziecku i osobom z jego otoczenia, ponieważ zaburzenia ze spektrum autyzmu utrudniają funkcjonowanie dziecka i wpływają na życie całej rodziny. Stopień trudności oraz objawy zależą od odmiany autyzmu, ponieważ zaburzenia rozwojowe w tym spektrum mogą mieć różny stopień natężenia. Zobacz także: Jak pomóc autystycznemu dziecku i sobie? Czy szczepienia wywołują autyzm? Wczesne wykrycie autyzmu to szansa na dobry rozwój
Twoje dziecko zachowuje się w sposób, który Cię niepokoi? Martwisz się, że nie potrafi znaleźć sobie przyjaciół? Nie potrafi zrozumieć żartów, przenośni, ironii? Być może ma zespół Aspergera. Sprawdź, jak diagnozuje się to zaburzenie.
Diagnozę zespołu Aspergera stawia zespół specjalistów - psycholog, psychiatra, neurolog, czasem pedagog z poradni psychologiczno-pedagogicznej. Zaburzenie diagnozuje się na podstawie rozmów z rodzicem, obserwacji i rozmowy z dzieckiem. Rodzice i nauczyciele wypełniają także testy na zespół Aspergera. Przygotowania do diagnozy zespołu Aspergera Dziecko z zespołem Aspergera nie potrafi we właściwy sposób odbierać informacji za pomocą zmysłów - może być nadwrażliwe lub podwrażliwe sensorycznie. Jeśli coś cię niepokoi w zachowaniu dziecka, koniecznie wybierz się do specjalisty, wczesna diagnoza zaburzeń ze spektrum autyzmu jest bardzo ważna dla dobrego rozwoju dziecka. Do wizyty u specjalisty lepiej się przygotować: przypomnij sobie, jak zachowywało się dziecko od najmłodszych lat; pomocne w odświeżeniu pamięci z pewnością będą domowe zbiory zdjęć, nagrania z uroczystości rodzinnych, wspólnych wakacji, przedstawień szkolnych; wspomnienia dotyczące dziecka spisz na kartce, by podczas wizyty u specjalisty nic ważnego ci nie umknęło. Warto wiedzieć: Dlaczego przedszkolak może być milczący? Diagnozowanie zespołu Aspergera - jakie badania? Diagnozowanie zespołu Aspergera jest procesem żmudnym i długotrwałym - może trwać kilka tygodni, a nawet miesięcy. Czasami zdarza się, że prawidłowa diagnoza zostaje postawiona dopiero po kilku latach odwiedzania różnych specjalistów. Podczas tego procesu powinny zostać wykonane testy na zespół Aspergera: badania słuchu i wzroku, badanie neurologiczne (EEG, ewentualnie tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny), badanie genetyczne, morfologia krwi, testy psychologiczne, ankiety, na które odpowiadają zarówno rodzice lub opiekunowie dziecka, jaki i jego nauczyciele. Jak rozpoznać zespół Aspergera?), Objawy zespołu Aspergera to m.in.: trudności w nawiązywaniu i utrzymywaniu kontaktu wzrokowego, skąpa mimika twarzy oraz gestykulacja regulująca interakcje społeczne; zainteresowania, które mają charakter obsesyjny; przywiązanie do sztywnych reguł; powtarzające się ruchy, np. kręcenie palcami; opóźnienia w rozwoju mowy, opóźnienia w rozwoju funkcji poznawczych; brak zainteresowania otoczeniem; szczególne umiejętności (najczęściej związane z zainteresowaniami); brak empatii; brak potrzeby zabawy z rówieśnikami; przywiązanie do rytuałów i niepraktycznych czynności. Diagnozę zespołu Aspergera może utrudniać występowanie innych dysfunkcji u dziecka (ADHD, zaburzenia lękowe, zaburzenia obsesyjno-kompulsywne, tikowe, mutyzm wybiórczy), a także uzależnień (np. od komputera), padaczki. Asperger i co dalej? Jeśli u dziecka zostanie zdiagnozowany zespół Aspergera, czyli zaburzenie ze spektrum autyzmu, najważniejsze jest, aby jak najszybciej trafiło na terapię dla dzieci z zespołem Aspergera - im szybciej zacznie pracę terapeutyczną, tym szybciej nauczy się funkcjonować w społeczeństwie. Także rodzice powinni zastanowić się, jak pomóc dziecku z autyzmem. Najważniejsze jest zaakceptowanie odmienności dziecka i zrozumienie, że nawet po terapii będzie ono "inne". Jednak tej "inności" nie należy odbierać, jako coś złego, lepiej skoncentrować się na właściwym ukierunkowaniu jego zainteresowań. Jeden z najwybitniejszych amerykańskich specjalistów od tego zaburzenia ze spektrum autyzmu, informując o diagnozie mówi: "Gratuluję, masz zespół Aspergera!". Ważne, by postrzegać Aspergera nie tylko przez pryzmat trudności, jakie piętrzy przed dzieckiem i jego bliskimi, ale myśleć także o wyjątkowości dziecka. Podobno zespół Aspergera mieli: Albert Einstein, Isaac Newton, Thomas Jefferson, Charles de Gaulle, George Orwell. To niesie otuchę, prawda? Zobacz też: Czy szczepienia wywołują autyzm? Dlaczego niemowlęta płaczą? Wczesne wykrycie autyzmu to szansa na dobry rozwój
Objawy zespołu Aspergera u dzieci w różnym wieku
Sprawdź, jakie są objawy zespołu Aspergera u niemowlaka, małego dziecka i przedszkolaka i dlaczego ważna jest wczesna diagnoza tego zaburzenia ze spektrum autyzmu.
Zespół Aspergera to zaburzenie rozwojowe ze spektrum autyzmu. Aspergera zwykle diagnozuje się w przedszkolu lub we wczesnych klasach szkoły podstawowej. Niektóre objawy zespołu Aspergera, np. słaby kontakt ruchowy, niechęć do przytulania, opóźniony rozwój mowy, można już rozpoznać u niemowląt. Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Kalendarz rozwoju dziecka Czytaj więcej Spis treści: Symptomy zespołu Aspergera Objawy zespołu Aspergera u niemowlaka Objawy u 2-3 latków Objawy u przedszkolaków Objawy u uczniów Diagnoza i leczenie Symptomy zespołu Aspergera Maluchy z tym zaburzeniem ze spektrum autyzmu mogą mieć zaburzenia w rozwoju mowy, np. wyrażają się w sposób typowy dla osób dorosłych, a jednocześnie mają problemy ze zrozumieniem słów. Czasem nie reagują na swoje imię. Inne objawy zespołu Aspergera: nadwrażliwość na bodźce dźwiękowe, zapachowe lub dotykowe; słaba koordynacja ruchowa (np. niezgrabny, sztywny chód); sztywność zachowań - upór i nieustępliwość lub pasywność i wycofanie; fiksacje (kurczowe trzymanie się wyuczonych mechanizmów przystosowania). Objawy zespołu Aspergera u niemowlaka Pierwsze objawy autyzmu, w tym zespołu Aspergera, mogą pojawić się już w okresie niemowlęcym. Niemowlęta z tym zaburzeniem: mogą być lękliwe i płaczliwe; mogą wykazywać nadmierne lub niedostateczne reakcje na bodźce dźwiękowe, zapachowe, dotykowe; mogą być nadruchliwe i bardzo absorbujące. Niemowlęta z zespołem Aspergera cechuje niechęć do przytulania, nawet do najbliższych im osób - przy próbie przytulenia prężą się i płaczą. Inne objawy zespołu Aspergera u niemowląt: słaby kontakt wzrokowy z otoczeniem; często reagowanie strachem przed obcymi; brak zainteresowania przedmiotami - niemowlę z Aspergerem nie wyciąga rączek po zabawkę, nie jest zainteresowane pokazywanymi mu przedmiotami. Ranking zabawek – sprawdź opinie rodziców! Jak objawia się zespół Aspergera u 2-3-latków? Autyzm dziecięcy, w tym zespół Aspergera, to zaburzenie rozwoju i funkcjonowania układu nerwowego. Dwu-, trzylatki z zespołem Aspergera inaczej widzą świat. Objawy zespołu Aspergera u małych dzieci: nie lubią zmian, lubią rytuały, zwłaszcza w najprostszych, codziennych czynnościach, np. muszą chodzić na spacer zawsze tą samą trasą, wkładać ubrania w stałej kolejności, wykonywać te same czynności przed zaśnięciem; mają swoje ulubione potrawy i spożywają je w tej samej, stałej kolejności, np. najpierw ziemniaki, później mięso, a na końcu surówkę. Układ składników obiadu również nie jest przypadkowy - nie mogą się one ze sobą stykać; nie akceptują zmian - długo oswajają się z nowymi sytuacjami, rzeczami. lubią sztywne reguły gier i zabaw - reagują złością i niezrozumieniem na wszelkie odstępstwa od ustalonych zasad. Przedszkolak z zespołem Aspergera, czyli 3-6-latki To zaburzenie ze spektrum autyzmu jest często diagnozowane właśnie w przedszkolu. Objawy zespołu Aspergera u przedszkolaków dotyczą m.in. ich kontaktu z rówieśnikami. Dzieci z tego typu zaburzeniem wykazują niewłaściwe zachowania w kontakcie z rówieśnikami, np. liżą, wąchają lub biją inne dzieci. Unikają spontanicznych kontaktów, nie potrafią podtrzymać prostej rozmowy. Pozostałe objawy zespołu Aspergera u przedszkolaków: trudne emocje - dziecko reaguje nadmiernym gniewem, agresją, niepokojem na sytuacje, które wymykają się im spod kontroli; obsesyjne dążenie do stałości, np. stale wracają do tego samego zagadnienia lub tematu w trakcie rozmowy; specyficzne uzdolnienia i zainteresowania (zwykle w jednej dziedzinie). Na przykład potrafią wyrecytować rozkłady jazdy autobusów lub obliczać trudne (jak dla dziecka w tym wieku) zadania matematyczne, dość wcześnie zaczynają rozpoznawać cyfry, litery, fakty; zaburzenia motoryki (problem z rysowaniem, kolorowaniem); dosłowne rozumienie wypowiedzi - nie potrafią zrozumieć przenośni, metafor. Objawy zespołu Aspergera u uczniów Dzieci z zespołem Aspergera w wieku szkolnym mają problemy z koncentracją uwagi, a co za tym idzie trudności w nauce. Uczeń z Aspergerem: ma obsesyjne zainteresowania, pochłaniające cały jego czas i uwagę; nie radzi sobie z nieoczekiwanymi zmianami i sytuacjami; ma problem z nawiązywaniem kontaktów z rówieśnikami - nie potrafi utrzymać przyjaźni; Bardzo często jest odizolowane od otoczenia, odrzucone przez rówieśników (np. kolegów w klasie); potrafi nawiązać bardzo dobre kontakty z osobami dorosłymi; ma deficyty w zakresie mowy; ma deficyty motoryki małej (niewyraźnie pisze, niedokładnie koloruje itp.); jest nadmiernie ruchliwy; unika kontaktu wzrokowego. Diagnoza i leczenie zespołu Aspergera Oczywiście nie u każdego dziecka z zespołem Aspergera można zaobserwować wszystkie wymienione tu zachowania. Z kolei niektóre pojedyncze problemy mogą się pojawić u każdego przeciętnego dziecka. Jak zdiagnozować Aspergera? Jeśli zauważysz u swojego dziecka kumulację niepokojących zachowań, porozmawiaj ze specjalistą - psychologiem, psychiatrą, neurologiem, pedagogiem z poradni psychologiczno-pedagogicznej. Oni pokierują cię dalej. Wczesna diagnoza jest bardzo ważna, bo im wcześniej dziecko rozpocznie terapię, tym mniej będzie cierpieć w kontaktach z ludźmi i tym szybciej będzie można pomóc dziecku z autyzmem. W leczeniu Aspergera raczej nie stosuje się farmakologii, natomiast zaleca się psychoterapię zarówno dla dziecka, jak i jego najbliższego otoczenia (rodziców, rodzeństwa, dziadków, nauczycieli). Zespół Aspergera to zaburzenie rozwojowe, które towarzyszy dotkniętej nim osobie przez całe życie, chodzi więc o to, by nauczyć dziecko z zaburzeniami ze spektrum autyzmu funkcjonowania wśród ludzi, rozpoznawania ich emocji, prawidłowego reagowania na sytuacje społeczne. Zobacz też: Czy szczepienia wywołują autyzm? Dlaczego niemowlęta płaczą? Wczesne wykrycie autyzmu to szansa na dobry rozwój