Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2024-05-08T14:29:05.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Mimo wakacji moje dziecko musi stosować się do zasad. Chodzi spać o 20 i je dużo warzyw. Nie odpuszczę!” [LIST DO REDAKCJI]
items: Wiadomo, co pomaga dziecku osiągnąć sukces w życiu
items: Jak karać dziecko?
items: Jak wyznaczać dziecku granice?
items: 8 zasad okazywania dziecku szacunku
items: Wychowanie bezstresowe - tak czy nie?
items: Dziecko ucieka gdy je wołasz
items: Kiedy pozwolić dziecku na samodzielność? 6 spornych sytuacji
items: Mamy problem!
items: Co zrobić, gdy... maluszek chce postawić na swoim?
items: Sposoby na dyscyplinę u dzieci. Psycholog radzi
items: Wychowanie bezstresowe - Czy wychowywać bezstresowo?
items: Czy dzieciom wszystko wolno?
items: Jak mądrze karać dziecko? Rady dla taty

„Mimo wakacji moje dziecko musi stosować się do zasad. Chodzi spać o 20 i je dużo warzyw. Nie odpuszczę!” [LIST DO REDAKCJI]
type: item
date: 2022-08-05T09:00:38.000Z
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: dziecko
subject: wakacje
subject: zasady wychowawcze
description: „W wakacje wszystko wolno, w wakacje trzeba odpuścić dzieciom i wrzucić na luz” – już nie mogę słuchać tych bzdur. Rodzice, opamiętajcie się, wakacje nie są wytłumaczeniem na wszystkie głupoty, na które pozwalacie swoim dzieciom.
encoded: Wakacje wszystkim kojarzą się z czasem rozbestwienia dzieci i tego, że te maluchy mogą robić dosłownie wszystko. No bo są wakacje! Jedzenie słodyczy i fast food’ów, siedzenie do nocy i każda rzecz, o jakiej dziecko zamarzy. Jedynym argumentem są oczywiście... wakacje. W wakacje też obowiązują zasady! Całkowicie się z tym nie zgadzam. Jestem mamą 8-letniego Franka. Moje dziecko jest naprawdę grzeczne, miłe, dobrze ułożone. Ale dlatego, że od lat dbam o to, żeby takie właśnie było. Nie oznacza to, że Franek „nie ma nic z życia”. Ja po prostu wprowadziłam do naszego domu pewne zasady, których każdy musi się trzymać – Franek też. I przyznam szczerze: z bólem serca patrzę na te wszystkie dzieci, które w wakacje zapychają się do granic możliwości watą cukrową, goframi z bitą śmietaną, lodami. Sama nie jem takich rzeczy i zwyczajnie nie chcę, żeby moje dziecko psuło sobie zdrowie. Dbam za to o to, żeby mój syn regularnie jadł dużo warzyw (wiem, że kiedyś mi za to podziękuję). Jeśli moje dziecko na co dzień nie je słodyczy – nie widzę powodu, by nagle (i w nieograniczonych ilościach!) miało zacząć je jeść w wakacje. Bo co? Bo jest wolne? Owszem, Franek korzysta z tego i ma dużo frajdy np. z jedzenia sezonowych owoców, które wszyscy uwielbiamy. To samo dotyczy wstawania i kładzenia się spać. Skoro zawsze chodzi spać o 20, dlaczego miałoby się to zmienić w wakacje? Obserwuję dzieci mojej siostry, u której panuje zasada „w wakacje można wszystko”. No więc te dzieci chodzą spać po północy, wstają o godzinie 13! Chore. I moim zdaniem bardzo niewychowawcze. Nie chcę, żeby Franek po późnym, wakacyjnym chodzeniu spać później przez miesiąc przestawiał się na poranne pobudki, gdy rozpocznie się rok szkolny. Myślę, że taki „szok związany ze wstawaniem” byłby dla niego bardziej krzywdzący, niż chodzenie spać o 20. Nie jestem potworem, ale uważam, że zasady są potrzebne – niezależnie od pory dnia, miesiąca i tego, czy są wakacje, ferie itp. Mój syn korzysta z wakacji, bawi się, ale jaki…

imgG5srz4-b04306b.png
width: 1720
height: 1236

Wiadomo, co pomaga dziecku osiągnąć sukces w życiu
type: item
date: 2015-06-30T10:30:50.000Z
creator: Małgorzata Wódz
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: zasady wychowawcze
description: Od czego zależy powodzenie w życiu? Od szczęścia, dobrego wykształcenia, charakteru? Amerykańscy badacze mają inną teorię. Łatwiej osiągnąć życiowy sukces, jeśli umiemy sobie radzić z pokusami. Jak to możliwe?
encoded: Amerykańscy badacze postawili dzieci w wieku przedszkolnym przed trudnym wyborem, kładąc przed nimi pyszne pianki marshmallow. Propozycja brzmiała następująco - albo zjesz jedną teraz, albo powstrzymasz się i dostaniesz dwie jutro. Część maluchów sięgała po smakołyk, inne decydowały się poczekać – co, jak wiadomo, nie było dla nich łatwe. Autorzy eksperymentu udowodnili, że ich decyzja miała ogromny wpływ na to, czy osiągnęły sukces w szkole i dorosłym życiu. Wszystko przez samokontrolę Według prof. Waltera Mischela i jego współpracowników, twórców testu z pianką marshmallow, podczas testu ujawniała się ważna cecha - samokontrola. To nic innego, tylko umiejętność panowania nad sobą, która pozwala studzić emocje skłaniające nas do podejmowania nieprzemyślanych i błędnych decyzji. Samokontrola była do tej pory niedoceniana. Rzadko kto, oprócz specjalistów zajmujących się np. badaniami nad mózgiem, wskazywał ją jako cechę, która pomaga w odniesieniu życiowego sukcesu. Polecamy: Czy dziecko rzeczywiście powinno być posłuszne? O czym świadczy słaba samokontrola w dzieciństwie? Osoby, które jako dzieci gorzej radziły sobie z pokusą zjedzenia pianki marshmallow, w dorosłym życiu częściej miały wyższe BMI, czyli zmagały się z nadwagą (czytaj też: Polskie dzieci tyją najszybciej!), były bardziej podatne na uzależnienia, kłopoty finansowe, częściej popadały w konflikt z prawem, skarżyły się także na kłopoty w związkach. Czytaj też: Bunt trzylatka - jak sobie z nim radzić? [CMS_PAGE_BREAK] W tym tkwi siła samokontroli? Dzieci, które pozytywnie zdały test marshmallow, umiały skupić się na wykonywanym zadaniu, nie wpadały łatwo w złość, były pewne siebie, odnosiły sukcesy w nauce. Umiejętność samokontroli pomogła im w osiąganiu wyznaczonych celów – ukończeniu szkoły, zdobyciu wymarzonego zawodu, dobrej pracy. Czy samokontrolę można trenować? Umiejętność panowania nad sobą niektóre dzieci częściowo zawdzięczają genom. Na szczęście zdolność do samokontroli nie jest całkowicie wrod…

imgFnV31P-4d83b1c.jpg
width: 1800
height: 1200

Jak karać dziecko?
type: item
date: 2014-06-05T12:24:02.000Z
creator: Aleksandra Sokalska
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: bicie dzieci
subject: kara dla dziecka
subject: niegrzeczne dziecko
subject: zasady wychowawcze
description: Tyle się teraz mówi o negatywnych skutkach klapsów i pozytywnym działaniu pochwał, iż można odnieść wrażenie, że lepiej w ogóle nie karać dziecka. Tymczasem kary mogą działać wychowawczo i czasem po prostu trzeba je wymierzać. Jak to robić, by odniosły dobry skutek, a nie skrzywdziły dziecka? Sprawdź!
encoded: Wszędzie słyszysz, że chwalenie dziecka jest zdecydowanie lepsze niż karanie. To prawda. Jeśli chcemy, by dziecko w jakiś sposób się zachowywało, np. mówiło „dzień dobry", pożyczało rówieśnikom zabawki, powinniśmy je chwalić za każdym razem, gdy zachowa się tak, jak tego oczekujemy. Tyle tylko, że już zdecydowanie rzadziej mówi się, co zrobić, jeśli taki mały człowiek jest niegrzeczny, np. bije innych, mówi brzydkie wyrazy czy po prostu nie chce cię posłuchać. Jak reagować? Choć zabrzmi to groźnie, odpowiedź brzmi: ukarać. Ale mądrze, adekwatnie do winy, wieku, sytuacji. Oto kilka ważnych zasad, które pomogą ci w odpowiednim ukaraniu dziecka. Kara musi być zapowiedziana Najpierw dziecku powinnaś wytłumaczyć, że czegoś nie wolno. Jeśli malec nie dostosowuje się, trzeba mu zakaz powtórzyć jeszcze raz, ale tym razem jednocześnie uprzedzić, że jego nieposłuszeństwo zostanie ukarane (np. "Jeśli jeszcze raz zaczniesz wyrywać Jaśkowi zabawkę, schowam twoje autko do torebki i oddam ci dopiero wieczorem"). Czytaj też: Wychowanie bezstresowe – Czy wychowywać bezstresowo? Najlepszą karą jest odebranie przywileju Twoje zdanie „Jeśli jeszcze raz sypniesz koleżance piaskiem w oczy, natychmiast wrócimy do domu" jest znacznie skuteczniejsze niż straszenie, np. klapsem czy czarownicą, która zabiera niegrzeczne dzieci. Kara musi być zawsze wyegzekwowana Aby kary były skuteczne, potrzebna jest konsekwencja. Gdy dziecko będzie wiedziało, że prawdopodobnie i tak mu odpuścisz, nie posłucha twoich gróźb. Zobacz też: Złe zachowanie – 9 kół ratunkowych Kara nie powinna być odwleczona w czasie Wymierzenie kary kilkulatkowi powinno następować tuż po złym zachowaniu. Jeśli np. zagrozisz małemu dziecku, które źle się zachowuje, że nie pójdziecie w następny weekend do zoo, to tak daleka perspektywa może nie zadziałać na jego wyobraźnię. Poza tym i tobie będzie trudniej być konsekwentną i dotrzymać słowa. W karaniu rodzice muszą trzymać wspólny front Nie zawsze macie takie same poglądy na temat w…

imgKwjh01-5f29bc8.jpg
width: 1024
height: 683

Jak wyznaczać dziecku granice?
type: item
date: 2014-01-20T07:34:08.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: wychowanie
subject: zasady wychowawcze
description: Sprawdź, jak mówić by dziecko cię słuchało i przestrzegało zasad. Poznaj najczęstsze błędy w wyznaczaniu granic.
encoded: Relacje rodzic – dziecko powinny być oparte na wzajemnym szacunku. Jak więc wyznaczać granice, aby nie naruszyć w dziecku poczucia własnej wartości? Dzieci potrzebują zasad by czuć się bezpieczne i właściwie się rozwijać. Ważne jest nie tylko to, czego te zasady dotyczą, ale również sposób, w jaki je formułujemy i przekazujemy dziecku. Na autorytet u dziecka każdy musi zasłużyć. Dotyczy to nie tylko nowo poznanych przez dziecko osób, ale również rodziców. Sposób w jaki komunikujemy się z dzieckiem może sprawić, że będzie ono chętnie z nami współdziałało, albo wręcz przeciwnie – zrodzi w nim bunt i opór. To od nas zależy, czy nauczymy dzieci szacunku dla innych, czy jedynie przestrzegania granic ze strach przed władzą drugiego człowieka. Jak wyznaczać granice, by dziecko ich chętnie przestrzegało? Zapomnij o władzy absolutnej. Zacznij od zmiany wyrazu twarzy i tonu głosu. Nie mów do dziecka z wyrazem żalu, nie rób mu wyrzutów. Stawiając granice nie krytykuj. Nie jest to oczywiście łatwe, zwłaszcza w sytuacjach, gdy dzieci wystawiają naszą cierpliwość na próbę. Zapytaj siebie. Zanim zaczniesz zabraniać, zapytaj siebie: - Dlaczego nie chcę pozwolić na to dziecku? - Czy to co, mówię jest zgodne z tym w co wierzę? - Czy ten zakaz jest wyrazem moich przekonań, czy może wynikiem doświadczeń z dzieciństwa np. tak zawsze powtarzała mi moja mama, a teraz nieświadomie kopiuję jej zachowanie. - Czy moje polecenia, zakazy są dla dziecka zrozumiałe? - Czy mówię to, "bo tak trzeba", czy dlatego, że naprawdę tak myślę? - Czy jest to dobre dla moich relacji z dzieckiem? Postaw się w roli dziecka. Zastanów się, jak byś się czuła, gdyś była dzieckiem i słyszała takie słowa od swoich rodziców? Czy nie sprawiłby ci bólu, przykrości? Ustal stałe zasady. Jeśli chcesz, by dziecko przestrzegało granic pamiętaj, by obowiązujące reguły były "stałe", a nie zmieniane w zależności od nastroju i emocji. Osobisty charakter wypowiedzi. Unikaj ostatecznych stwierdzeń: "nie wolno ci się tym bawić", "…

img5oVTtP-a5a8d29.jpg
width: 500
height: 333

8 zasad okazywania dziecku szacunku
type: item
date: 2012-07-12T09:26:47.000Z
creator: bturska
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: psychologia dziecka
subject: wychowanie dziecka
subject: zasady wychowawcze
subject: złe zachowanie dziecka
description: Ubóstwiamy nasze dzieciaki tak, że wskoczylibyśmy za nie w ogień. Dbamy o nie i dajemy wszystko, co najlepsze. Ale czy je szanujemy?
encoded: Dziecko, które jest szanowane przez najbliższych, uczy się szacunku do innych i do samego siebie – mówi Beata Płażewska, psycholog dziecięcy. No dobrze, tylko co to właściwie znaczy? Skąd dziecko wie, że jest szanowane? I jak to pogodzić z wychowywaniem? 1. Szanuj indywidualność dziecka Każdy człowiek od dnia narodzin ma prawo do bycia sobą: kimś o określonym temperamencie, talentach, niedostatkach. Ma prawo rozwijać się we własnym tempie i iść własną drogą. Nie musi spełniać niczyich ambicji. Niby to wszystko wiemy, ale... Tak bardzo chcemy, by nasze dzieci były najwspanialsze, że czasem zupełnie niepotrzebnie je poganiamy: za szybko uczymy siadać, chodzić, denerwujemy się, gdy później niż rówieśnicy zaczynają mówić albo gorzej rysują. Biorąc pod uwagę potrzeby i możliwości dziecka, okazujemy szacunek dla jego odrębności. Gorzej, gdy bez ustanku porównujemy je do innych. Nie można na przykład oczekiwać, że skoro starsza siostra dziecka była „taka spokojna”, ono także takie będzie, bo przecież jest... inną osobą. Czytaj też: Fajnie mieć rodzeństwo – Warto także zdawać sobie sprawę, że dziecko to nie mały dorosły – podkreśla Beata Płażewska. – Inaczej rozumuje, żyje w świecie, w którym fikcja miesza się z rzeczywistością, jest egocentryczne. Ma więc prawo panicznie bać się odpływu w wannie, opowiadać niestworzone historie, niecierpliwić się, wiercić przy stole właśnie dlatego, że jest dzieckiem. To, że jest dzieckiem nie oznacza, że jego sprawy są mniej ważne. – Często jest tak, że gdy mama woła dziecko, oczekuje, że ono zjawi się natychmiast. A przecież dziecko ma prawo zrobić to samo co ona. Czyli powiedzieć: „Za chwilę, muszę dokończyć to czy tamto” – mówi psycholog. 2. Słuchaj dziecka Jednym z najbardziej elementarnych wyrazów szacunku jest uwaga, jaką obdarza się inną osobę. Kto jest bez grzechu (i nigdy nie słuchał swojego dziecka jednym uchem), niech pierwszy rzuci kamieniem! Bądźmy szczerzy: gdy się jest mamą malca, który zaczyna mówić, zanim na dobre otworzy…

imgLwO0JE-8df186c.jpg
width: 800
height: 533

Wychowanie bezstresowe - tak czy nie?
type: item
date: 2011-03-08T11:24:35.000Z
creator: bturska
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: stres
subject: wychowanie bezstresowe
subject: wychowanie dziecka
subject: zasady wychowawcze
description: Czy wychowanie bezstresowe jest dobre dla dzieci? Jak wychowywać dzieci bezstresowo? Czy warto chronić dziecko możliwie przed wszystkimi stresami?
encoded: Rzuć na dowolnym spotkaniu (choćby u cioci na imieninach) hasło „wychowanie bezstresowe”, a rozgorzeje gorąca dyskusja pełna ostrych słów („To najkrótsza droga, by wychować tyrana”), wstrząsających przykładów z życia („Rodzice mu pozwalali na wszystko i teraz…”), złotych myśli („Dzieci i ryby głosu nie mają”, „Klaps jeszcze nikomu nie zaszkodził”) oraz – zdecydowanie mniej licznych – głosów obrońców („Ależ tu wcale nie chodzi o pozwalanie maluchowi na wszystko!”). Bez zasad? Pojęcie „wychowanie bezstresowe” jest więc rozumiane zwykle jako wychowanie bez zasad, pozwalanie dziecku na wszystko, włącznie z chodzeniem spać z nieumytymi zębami. Można jednak pojmować je inaczej: jako wychowanie bez krzyku, z szacunkiem dla dziecka, ale bez rezygnowania ze stawiania granic. A więc jak to jest z wychowaniem bezstresowym? Stosować je czy nie? Dopinguje do działania O wychowanie bezstresowe zapytaliśmy psychologa Beatę Chrzanowską z Uniwersytetu dla Rodziców. – Jeśli rozumieć ten termin jako pozwalanie malcowi na wszystko i chronienie go przed wszelkim stresem, to zdecydowanie odradzam. Po pierwsze dlatego, że stres stale towarzyszy naszemu życiu, więc nie da się uchronić przed nim dziecka. Gdybyśmy chcieli to zrobić, musielibyśmy nakarmić je, zanim będzie głodne, podać misia, zanim go zapragnie itd. Słowem: zlikwidować wszelkie napięcia, a to przecież jest niewykonalne – mówi psycholog. I podkreśla, że nawet gdyby było wykonalne, to takie postępowanie nie przyniosłoby nic dobrego. Dziecko niczego by się nie nauczyło, bo i po co ćwiczyć mówienie albo chodzenie, skoro mama odgadnie wszelkie życzenia, przyniesie, poda… Wbrew temu, co sądzimy o stresie (że trzeba z nim walczyć, pokonywać go itd.), on sam w sobie nie jest taki zły. Stres nas napędza, stymuluje, skłania do działania i rozwoju. Byle nie było go zbyt dużo. Jestem bezpieczny Oto drugi ważny powód przemawiający za tym, by nie wychowywać bezstresowo: zrezygnowanie z wszelkich ograniczeń, zakazów i nakazów naraża malucha…

imgsFGrPS-fd50019.jpg
width: 853
height: 640

Dziecko ucieka gdy je wołasz
type: item
date: 2010-09-14T10:30:30.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: psycholog radzi
subject: wychowanie dziecka
subject: zasady wychowawcze
description: Dzieci czasem nie reagują na wezwanie rodziców do zatrzymania się. Co robić, kiedy dziecko nie reaguje na wołanie rodzica?
encoded: Sara ciągle ucieka mi, gdy jesteśmy na spacerze. Nie reaguje na moje wołanie. Gdy w końcu ją dogonię i mówię, że tak nie wolno, to śmieje mi się w twarz, jakby to była najlepsza zabawa. Co robić? Basia Wydaje mi się, że kilka spacerów odbytych z mamą „za rączkę” lub w wózku z zapiętymi szelkami oraz rozmowa o niebezpieczeństwach związanych z uciekaniem, a także „trening” reagowania na słowo STOP powinny przynieść zmianę sytuacji. Ale uwaga, trening powinien córci kojarzyć się z zabawą, a nie musztrą. I proszę pamiętać, by za każdym razem, gdy mała się zatrzyma, pochwalić ją. Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl

imgO7CRix-f6ecce6.jpg
width: 800
height: 1200

Kiedy pozwolić dziecku na samodzielność? 6 spornych sytuacji
type: item
date: 2008-05-05T10:44:15.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: nauka
subject: problemy wychowawcze
subject: samodzielność
subject: zasady wychowawcze
description: Maluch mówi, że sam się wykąpie, wyrywa ci nóż, żeby pokroić pomidora, chce wyjść bez ciebie na podwórko... Na ile możesz mu pozwolić i gdzie leżą bezpieczne granice samodzielności?
encoded: Są bardzo różne oblicza samodzielności. Na niektóre łatwiej nam pozwolić, bo nie są dla dziecka niebezpieczne. Przed innymi wzbraniamy się długo, bo po prostu boimy się o nasze ukochane skarby. A przecież na wszystko przychodzi odpowiednia pora. Na samodzielność także. 1. Dziecko chce samo używać noża i widelca W pierwszej grupie przedszkolnej mojej 3-letniej córki Ani wszystkie dzieci jedzą tylko łyżkami. Zdziwiłam się, bo córeczka już od kilku miesięcy posługuje się widelcem. Zastanawiałam się nawet nad tym, by już dać jej do rączki nóż. Teraz jednak nie jestem tego taka pewna. Rzeczywiście trzylatki w przedszkolach często na początku jadają posiłki wyłącznie łyżkami. A to dlatego, że wychowawczyni nie zna jeszcze umiejętności wszystkich dzieci. Niektóre mogą nie umieć posługiwać się widelcem, są też dzieci bardziej energiczne, niepotrafiące usiedzieć na miejscu – widelec w rączkach takiego dziecka może okazać się niebezpieczny. To wszystko nie oznacza, że nie warto trzylatka uczyć korzystania z widelca i noża. Do nauki najlepsze są sztućce przeznaczone dla dzieci – są odpowiedniej wielkości, by mała rączka dała sobie radę z manipulowaniem nimi, i nie są mocno zaostrzone, a więc ryzyko skaleczenia jest minimalne. Na początek trzeba dziecku maluchowi, jak prawidłowo kroić, no i oczywiście podać coś, czego krojenie nie wyczerpie dziecka na starcie (np. miękkie mięso, dobrze ugotowaną marchewkę). Trochę inaczej ma się rzecz z obieraniem, np. owoców czy warzyw. Dla trzylatka to za trudne zadanie. Dziecko w tym wieku dopiero rozwija swe umiejętności manualne i ruchy dłoni i palców nie są jeszcze precyzyjne. Zobacz też, jak przebiega nauka samodzielnego jedzenia 2. Dziecko chce samo kąpać się bez opieki w wannie Trudno mi wytłumaczyć opiekunce, że nie wolno jej pod żadnym pozorem zostawiać moich 4-letnich bliźniaków bez opieki podczas kąpieli. Ona twierdzi, że są już duże i nic im nie grozi. Dzieci uwielbiają kąpiele i traktują je jako doskonałą okazję do zabawy. Ale pu…

imgjjD1Rc-554eee2.jpg
width: 532
height: 800

Mamy problem!
type: item
date: 2008-02-19T13:44:28.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: problemy wychowawcze
subject: rodzicielskie sztuczki
subject: wychowanie
subject: zasady wychowawcze
description: Twój przedszkolak nie chce jeść albo wcale się nie słucha, albo też nie chce bawić się z innymi dziećmi. Jak radzić sobie z takimi problemami? Oto nasze podpowiedzi.
encoded: Niektórzy mówią: „Małe dziecko – mały kłopot, duże dziecko – duży kłopot”. I... mają trochę racji. Bo gdy smyk jest malutki, po prostu karmisz go, przewijasz, tulisz, bawisz się z nim... Generalnie to ty decydujesz, co, jak i gdzie. Kiedy malec robi się starszy, zaczyna coraz częściej wyrażać swoje zdanie. A ono nie zawsze jest zgodne z tym, czego chcesz ty. Słyszysz: „nie chcę”, „nie będę”, „nie lubię”. Pół biedy, jeśli chodzi o założenie sweterka lub zjedzenie brukselki. Problemy zaczynają się wtedy, gdy twoje dziecko w ogóle cię nie słucha, jest niejadkiem albo ma kłopoty z nawiązaniem kontaktów z rówieśnikami. Ale i z tym można sobie poradzić. Trzeba tylko wiedzieć jak. Nie chce jeść Na widok talerza zwiewa, gdzie pieprz rośnie. Na pytanie, czy jest głodny, niezmiennie odpowiada przecząco. Ledwie usiądzie przy stole, a już krzywi się z obrzydzenia. Pozostaje niewzruszony na twoje prośby i groźby. Powód. Dorośli przywiązują ogromną wagę do jedzenia. A dzieci potrafią to wykorzystać i sprytnie manipulują rodzicami, marudząc przy stole. Przede wszystkim dzięki temu zyskują ich uwagę, a kto nie lubi być w centrum zainteresowania? Im zatem więcej czasu poświęcasz na to, by maluch zjadł, tym większa szansa, że... nie zje. Co robić? Najpierw przyjrzyj się sobie. Zastanów się, czy masz odpowiednio dużo czasu, by pobawić się ze swoim kilkulatkiem, porozmawiać z nim, co działo się w przedszkolu, kogo lubi itp. Jeśli nie, koniecznie to zmień! Prasowanie może poczekać, nic się nie stanie, jeśli zjecie jednodaniowy obiad, najważniejsze jest, by dziecko mogło przynajmniej godzinę dziennie spędzić z tobą na zabawach, rozmowach, wygłupach. A wokół jedzenia rób jak najmniej zamieszania. Podawaj normalnie posiłki, zapraszaj malucha do stołu, ale nie mów, że koniecznie musi zjeść, że będzie głodny, że niech choć spróbuje łyżkę zupy. Dziecko powinno jeść z wami. Gdy wy kończycie np. obiad, malec również może wstać, nawet jeśli nie przełknął żadnego kęsa. Potem jednak nie podtykaj m…

imgjxxPWE-c8e4c9d.jpg
width: 800
height: 533

Co zrobić, gdy... maluszek chce postawić na swoim?
type: item
date: 2008-01-17T08:52:17.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: rodzicielskie sztuczki
subject: wychowanie
subject: zasady wychowawcze
description: Czy jest jakiś sposób na uparte dziecko? Przeczytaj rady naszych czytelniczek.
encoded: Nie wiem, czy ktoś jest w stanie zrozumieć mój problem, chyba że mama, której dziecko zachowuje się tak samo, jak mój synek. Krzyś jest uparty jak... osioł (raczej osiołek). Wiem, że nieładnie tak mówić, ale naprawdę nie mam już siły. Gdy maluch uprze się, bo np. chce oglądać jakąś wystawę, pójść w lewo, a nie w prawo, to sporo muszę się natrudzić, aby namówić go na coś innego. A ile przy tym jest krzyku, płaczu! Czy jest jakiś sposób na tak upartego smyka? Joanna z Warszawy Psycholog Beata Chrzanowska radzi Konsekwencja, konsekwencja i jeszcze raz konsekwencja! Jeśli dziecko stwierdzi, że nic nie wskóra swoim uporem, szybko zrezygnuje z wymuszania krzykiem tego, co chce dostać lub robić. Proponuję też odwrócić uwagę malca. To dobra metoda, ale – niestety – nie działa na wszystkie dzieci. Co jeszcze? Radzę zawierać z małym człowiekiem różne umowy, i to jak najczęściej! Że coś robimy, oglądamy tyle i tyle czasu, kupujemy to i to (i trzymać się tego). Ten sposób daje najlepsze rezultaty. Zachowaj spokój, koniecznie! To bardzo ważne, gdy dziecko jest małym uparciuchem. Bo im bardziej ja forsuję swoje, tym bardziej moja córcia stoi przy swoim. Nie ma wtedy porozumienia. Dlatego zmieniłam taktykę. Teraz mówię do niej spokojnie, ale jednocześnie bardzo kategorycznym tonem. Tak, aby Zuzia nie miała wątpliwości, że ma coś zrobić i że nie ma od tego odwołania. Na początku było trudno, a w tej chwili wystarczy, że powiem tym swoim tonem, a mała szybko ustępuje. Ważne jest także to, aby nawiązać kontakt wzrokowy z dzieckiem, a nie mówić ot tak, w powietrze. Trzeba kucnąć przed malcem, patrzeć prosto w oczy i mówić jak do dorosłego, przemawiać do jego doświadczeń. Na przykład maluch nie chce wziąć syropu: „Przecież wiesz, że to konieczne, że po syropie nie boli tak gardło, że lepiej się czujesz, tak?”. Wtedy maleńka zwykle wybiera rozsądnie. Aleksandra Sprytnie odwróć jego uwagę Mój synek ostatnio nie chciał przerwać zabawy i pójść się wykąpać. Uparcie tkwił przy zabawkach. Nie…

imgPlE0hf-e44aa2d.jpg
width: 800
height: 533

Sposoby na dyscyplinę u dzieci. Psycholog radzi
type: item
date: 2008-01-07T11:38:44.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: dyscyplina
subject: wychowanie
subject: zasady wychowawcze
description: Kiedy dziecku brakuje dyscypliny należy uświadomić mu, że jego zachowanie jest nieodpowiednie. Zobacz, jak bez krzyków i bicia zdyscyplinować dziecko.
encoded: Moja siostra rozpuszcza córeczkę. Nie egzekwuje zakazów. Widzę, że małej brakuje dyscypliny. A że opiekuję się nią od czasu do czasu, chcę wiedzieć, co w takiej sytuacji robić? Dorota Jak radzić sobie z dzieckiem, któremu brakuje dyscypliny W wychowaniu dzieci sprawdza się zasada złotego środka. Dziecko zna reguły obowiązujące w domu i umie się do nich dostosować. Ale ma także możliwość doświadczania różnych sytuacji. Jak karać dziecko, które nie przestrzega dyscypliny? Przede wszystkim nie wolno dziecka bić ani na nie krzyczeć! Gdy jest nieposłuszne, można posadzić je w kącie na krzesełku i powiedzieć, że musi tam zostać przez jakiś czas. Dobrze działa zasada, że dziecko odbywa karę przez tyle minut, ile ma lat + 1 min. Wcześniej jednak trzeba maluchowi wyjaśnić, za co spotkała go kara. Inny sposób to odebranie jakiegoś przywileju, np. zakaz oglądania dobranocki tego dnia albo jedzenia słodyczy, choć to akurat miał być dzień, kiedy dziecko miało dostać cukierki lub ciastko. Czytaj też: W dyscyplinie czy bezstresowo? Jak wybrać najlepszą metodę wychowawczą? Dlaczego surowe wychowanie prowokuje dzieci do kłamstwa Czy rozpieszczasz swoje dziecko? Test Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl

img2nf2cE-51c1f59.jpg
width: 800
height: 533

Wychowanie bezstresowe - Czy wychowywać bezstresowo?
type: item
date: 2007-09-11T09:19:44.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: wychowanie
subject: wychowanie bezstresowe
subject: zasady wychowania
subject: zasady wychowawcze
description: Wszyscy chcemy, by nasze dzieci były szczęśliwe. Czy osiągniemy cel, chroniąc je przed wszelkimi stresami, niczego nie zabraniając ani nie wymagając? A może są inne sposoby na to, aby maluch pewnie kroczył przez życie?
encoded: Wystarczy na dowolnym spotkaniu (choćby u cioci na imieninach) rzucić hasło „wychowanie bezstresowe”, by rozgorzała gorąca dyskusja pełna ostrych słów: („To najkrótsza droga, by wychować tyrana”), wstrząsających przykładów z życia („Rodzice mu pozwalali na wszystko i teraz...”), złotych myśli („Dzieci i ryby głosu nie mają”, „Klaps jeszcze nikomu nie zaszkodził”) oraz – zdecydowanie mniej licznych – głosów obrońców („Przecież tu wcale nie chodzi o pozwalanie maluchowi na wszystko!”). Zawsze znajdzie się też ktoś, kto przytoczy starą anegdotę o chłopczyku (kopał staruszkę w tramwaju), jego mamie (nie reagowała, twierdząc, że wychowuje dziecko bezstresowo) oraz studencie (przykleił owej mamie gumę do żucia na czole, twierdząc, że on również był wychowywany w ten sposób). Pojęcie „wychowanie bezstresowe” jest więc rozumiane najczęściej jako wychowanie bez jakichkolwiek zasad, pozwalanie dziecku na wszystko włącznie ze smarowaniem psa pastą do butów i chodzeniem spać z nieumytymi zębami. Można jednak pojmować je całkiem inaczej: jako wychowanie bez krzyku i bicia, z szacunkiem dla dziecka, ale bez rezygnowania ze stawiania granic. A więc jak to jest z wychowaniem bezstresowym? Stosować je czy nie? Dopinguje do działania Jeśli rozumieć ten termin jako pozwalanie malcowi na wszystko i chronienie go przed wszelkim stresem, to zdecydowanie odradzam. Po pierwsze dlatego, że stres stale towarzyszy naszemu życiu, więc nie da się uchronić przed nim dziecka. Gdybyśmy chcieli to zrobić, musielibyśmy nakarmić je, zanim będzie głodne, podać misia, zanim go zapragnie itd. Słowem: zlikwidować wszelkie napięcia, a to przecież jest niewykonalne. Nawet gdyby było to wykonalne, to takie postępowanie nie przyniosłoby nic dobrego. Dziecko niczego by się nie nauczyło, bo i po co ćwiczyć mówienie albo chodzenie, skoro mama odgadnie wszelkie życzenia, przyniesie, poda... Wbrew temu, co sądzimy o stresie (że trzeba z nim walczyć, pokonywać go itd.), on sam w sobie nie jest taki zły. Napędza na…

e50f82-5790276.jpg
width: 600
height: 400

Czy dzieciom wszystko wolno?
type: item
date: 2007-07-11T11:17:59.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: dyscyplina
subject: porady psychologa
subject: zasady wychowawcze
description: Reguły, które ustalamy dla dzieci są jak mądre drogowskazy, porządkują świat i dają poczucie bezpieczeństwa. Wbrew pozorom, dzieci lubią porządek. Ustal jasne reguły i staraj się ich przestrzegać. Przeczytaj, jakie 3 zasady powinni sobie wziąć do serca wszyscy rodzice.
encoded: Dzieci wchodzą w świat, nie znając zasad jego działania. Niektórych rzeczy uczą się samodzielnie (jak potrząsnę grzechotką, to usłyszę dźwięki, jak wejdę boso na kamyki, to się pokłuję), inne powinni wpoić im rodzice (nie wolno bić, nie należy bawić się zapałkami). Dziecko to mały, myślący człowiek, Ty jesteś dla niego autorytetem, więc spróbuj przekazać mu te zasady. Reguły zachowania dla dzieci - ustal zasady i trzymaj się ich! Gdy dziecko wie, że nie wolno uciekać mamie na ulicy, to dla niego pewnik, którego się trzyma (choć czasem próbuje go kwestionować). Ale kiedy widzi, że mamy można nie słuchać, czuje się zagubione: mogę uciekać czy nie? Mama mówi, że nie, ale jak uciekam, to i tak nic się nie dzieje. Dziecko ma naturalną potrzebę testowania, na ile może sobie pozwolić... To dobrze! Gdy dziecko nie słucha - 3 zasady dla rodziców Jednak brak reguł sprawia, że w jego otoczeniu panuje bałagan. A wśród emocjonalnego chaosu wyjątkowo trudno o spokój i poczucie bezpieczeństwa. Aż chcesz krzyknąć: „Ale moja córeczka w ogóle mnie nie słucha!”. Dzieci są różne, jedne chętniej poddają się naszym wysiłkom wychowawczym, inne wystawiają rodziców na próbę. Jeśli masz z tym duży kłopot, możesz nieco zmienić swoje postępowanie. Może nie traktujesz swoich słów poważnie, ustalasz regułę (np. nie odchodź od stołu, dopóki nie zjesz), ale jej nie egzekwujesz? Widząc to, dziecko uczy się, że nie trzeba cię traktować poważnie i dlatego jest np. niegrzeczne przy stole. Dlatego: Nie rzucaj słów na wiatr. Egzekwuj to, co ustaliłaś. Wprowadź reguły, których przestrzeganie jest według ciebie rzeczywiście ważne. Niech reguł nie będzie za dużo, ale za to niech będą jasne. Magdalena Gąsowska; psycholog, mama ośmioletniej Ady, zajmuje się psychoterapią, wykłada w Wyższej Szkole Pedagogicznej ZNP w Warszawie Czytaj też: Dlaczego surowe wychowanie prowokuje dzieci do kłamstwa

imgOulbaA-92518fc.jpg
width: 1024
height: 683

Jak mądrze karać dziecko? Rady dla taty
type: item
date: 2006-12-27T09:28:50.000Z
subject: Rodzina
subject: Tata
subject: kara
subject: kara dla dziecka
subject: zasady wychowawcze
description: Co powinieneś wiedzieć o karach? Karać należy skutecznie i spokojnie. To trudne, ale bardzo ważne. Kara wymierzona pod wpływem emocji jest jedynie zemstą.
encoded: Jesteś mężczyzną. Przyszłym lub świeżo upieczonym ojcem. Do tego racjonalnym facetem, który ma świadomość, że w relacjach ze swoim największym szczęściem – dzieckiem – będzie musiał wymierzyć mu wiele kar. Tak jak dziesiątki kar wymierzył ci twój tata, a jemu z kolei jego ojciec. Kara powinna być skuteczna i przemyślana Zastanawiasz się, które kary są odpowiednie, a które nie. Myślisz o nich – klapsach, zakazach, nakazach. Tymczasem powinieneś zacząć od podstaw. A podstawa podstaw jest taka, że kara musi być skuteczna. Musi czemuś służyć! Wychowaniu, zahamowaniu niewłaściwego zachowania dziecka, zapobiegnięciu kolejnemu złamaniu zasad. Jeśli kara nie pomoże osiągnąć któregokolwiek z tych celów, będzie zwyczajną zemstą. Agresywną reakcją na zawód, jaki rodzicowi sprawiło dziecko. Co więcej, będzie prawie na pewno niewspółmierna do winy. A na dodatek nieprzewidywalna – dziecko nie zrozumie, za co zostało ukarane. Nie odniesie kary do swojego czynu. Następnym razem zrobi więc zapewne to samo. 4 etapy kary Żeby kara (a właściwie wyciągnięcie konsekwencji z tego, co się wydarzyło) była skuteczna, powinna być finałem czteroetapowego ciągu zdarzeń. Tylko wówczas będzie miała pozytywny wpływ na wychowanie dziecka. Żadnego z etapów nie wolno pominąć. Nie należy też cofać się do poprzedniego, bo dziecko dostrzeże twoją niekonsekwencję, a więc zostanie poinformowane, że bezkarnie może grać ci na nosie. Co to za 4 etapy karania? 1. Ustal zasady To wolno, a tego nie. „W naszym domu nie siadamy na stole” – mówisz. Dziecko najpierw musi dowiedzieć się od ciebie, co jest złe, żebyś później mógł je ukarać, jeśli naruszy zasadę. Bez klarownych reguł nie zrozumie, dlaczego poniosło konsekwencje. To na etapie ustalania zasad tłumaczysz, dlaczego podejmujesz takie, a nie inne decyzje. Oczywiście są też reguły, które ustalasz, a których szczegółowo wyjaśniać nie musisz. Trudno, żebyś dwulatkowi robił wykład z fizyki po tym, jak zabroniłeś mu dotykać kontaktu. 2. Ostrzegaj Jeśli maluch po…

imgI12Dra-88d1099.jpg
width: 1024
height: 740