5 sprawdzonych sposobów na odporność przedszkolaka. Tak radziły nasze mamy i babcie
Zmieniające się pory roku, kontakt z rówieśnikami i nowe środowisko potrafią wystawić organizm kilkuletniego dziecka na próbę. Warto wtedy sięgnąć po sprawdzone domowe rytuały, przekazywane z pokolenia na pokolenie – pełne ciepła, uważności i codziennej troski o dobre samopoczucie najmłodszych.
Jesień i zima to nie tylko czas kocyków i kakao, ale też sezon na budowanie odporności. W wielu domach wciąż wracamy do metod, które znały nasze mamy i babcie. To właśnie one, zanim jeszcze pojawiły się współczesne suplementy i modne diety, wiedziały, jak wspierać odporność dzieci. Zakwas z buraków, syrop z cebuli, mleko z miodem i czosnkiem, domowy rosół, a może... skarpety z ziarnami gorczycy? Nie wszystko przetrwało próbę czasu, ale jedno jest pewne – odporność kształtuje się każdego dnia, w rytmie domowych nawyków. Współczesna wiedza pokazuje, że odpowiednia dieta, sen, ruch, rozsądne hartowanie i mądra suplementacja mogą wspierać naturalne mechanizmy obronne organizmu. Przedstawiamy pięć sprawdzonych sposobów, które mogą pomóc w zadbaniu o odporność przedszkolaka – bez rewolucji, ale z uważnością. To rozwiązania, pod którymi bez wahania podpisałaby się każda babcia. Bo choć dziś mówimy o nich językiem nauki, ich skuteczność potwierdza także domowa mądrość przekazywana z pokolenia na pokolenie. Zdrowa dieta wspierająca odporność Zbilansowane posiłki to fundament zdrowia – także u najmłodszych. Dieta bogata w warzywa i owoce, pełnoziarniste produkty zbożowe, strączki, dobre tłuszcze oraz fermentowane napoje mleczne wspiera prawidłowe funkcjonowanie układu immunologicznego. Szczególne znaczenie ma obecność błonnika, antyoksydantów oraz witamin A, C, D i z grupy B. Kiszonki, kefiry i jogurty naturalne korzystnie wpływają na mikroflorę jelitową, która odgrywa istotną rolę w procesach odpornościowych. Zgodnie z Piramidą Zdrowego Żywienia i Stylu Życia¹ dzieci powinny spożywać cztery–pięć posiłków dziennie, z czego warzywa i owoce powinny stanowić połowę tego, co trafia na talerz – najlepiej w proporcji 3/4 warzyw do 1/4 owoców. Dla niejadków świetnym rozwiązaniem są koktajle – połączenie banana, jarmużu i kefiru może okazać się nie tylko smaczną przekąską, ale i wartościowym wsparciem dla młodego organizmu. Aktywność fizyczna na świeżym powietrzu Ruch to naturalny sprzymierzeniec odporności. Zabawa na podwórku, spacery, jazda na rowerze, wspólne wyprawy do lasu czy skakanie po kałużach – to wszystko nie tylko wzmacnia mięśnie, ale też uczy ciało reagowania na zmieniające się warunki otoczenia. Światowa Organizacja Zdrowia zaleca dzieciom co najmniej godzinę aktywności dziennie², najlepiej na świeżym powietrzu. Systematyczny ruch poprawia krążenie i wspiera procesy regeneracyjne. Wspólne aktywności to także czas budowania relacji – a zadowolony, zrelaksowany maluch to maluch z większym zasobem energii i wewnętrznego spokoju. Dobry sen – naturalna regeneracja organizmu Sen to nie tylko odpoczynek – to czas, kiedy organizm się regeneruje, odbudowuje zasoby i przygotowuje do kolejnych wyzwań. W nocy ciało produkuje substancje wspomagające mechanizmy odpornościowe. Dzieci w wieku przedszkolnym potrzebują 11–12 godzin nieprzerwanego snu³. Aby sen był wartościowy, warto zadbać o przewietrzone pomieszczenie, ograniczyć korzystanie z ekranów wieczorem i wprowadzić stały rytuał – np. ciepłą kąpiel, czytanie książki i gaszenie światła o stałej porze. Wypoczęte dziecko ma więcej siły, lepszy nastrój i większą odporność na codzienne bodźce. Hartowanie z umiarem i rozsądkiem Dawne metody, takie jak poranne przemywanie twarzy chłodną wodą czy spacery przy każdej pogodzie, mają dziś swoje naukowe uzasadnienie. Hartowanie to proces adaptacji organizmu do zmian temperatury – może pomóc w lepszym radzeniu sobie z codziennymi wyzwaniami środowiskowymi. Kluczowe jest podejście indywidualne i stopniowe – zaczynamy od wietrzenia pokoju, codziennych spacerów niezależnie od pogody, ale w odpowiednim ubraniu, aż po kąpiele w nieco chłodniejszej wodzie. Ważne, by nie przegrzewać dziecka – zarówno w domu, jak i na dworze. Ubiór powinien odpowiadać warunkom pogodowym, a nie obawom dorosłych. Cenną formą hartowania są też tzw. kąpiele leśne – spacery po lesie, zwłaszcza sosnowym czy świerkowym. To naturalna inhalacja – olejki eteryczne z drzew iglastych korzystnie wpływają na drogi oddechowe. Taki spacer to prosta forma troski o odporność i zdrowie układu oddechowego. Mądra suplementacja wspierająca codzienną dietę Czasem, pomimo starań, trudno w pełni pokryć zapotrzebowanie organizmu na niektóre składniki odżywcze. Dlatego warto rozważyć mądrą suplementację – jako uzupełnienie codziennej diety, nie jej substytut. PADMA BASIC jest dostępny w Polsce już od ponad 30 lat dzięki immunologowi, wirusologowi i hepatologowi prof. Witoldowi Brzosce. Jest produkowany w Szwajcarii i opiera się na bazie tradycyjnej receptury. Zawiera starannie dobraną kompozycję składników roślinnych, które pomagają w prawidłowym funkcjonowaniu układu immunologicznego (odpornościowego), np. grzybnię porostu islandzkiego, owoc migdałecznika chebułowca, korzeń lukrecji gładkiej, ziele babki lancetowatej czy ziele ślazowca. Produkt nie zawiera glutenu, laktozy, konserwantów, sztucznych barwników i aromatów. Zawartość kapsułek można wymieszać z musem lub sokiem. Zalecana dzienna porcja zależy od wieku dziecka, a szczegóły dawkowania znajdują się na opakowaniu. Może być stosowany u dzieci od 4. roku życia, ale ważne, by suplement przechowywać poza ich zasięgiem. Wspieranie odporności przedszkolaka to codzienna troska i świadome wybory – nie tylko w sezonie jesienno-zimowym. Odpowiednie żywienie, ruch, sen, hartowanie i uzupełnienie diety w wartościowe składniki mogą pomóc organizmowi lepiej funkcjonować na co dzień. Mądre podejście do odporności to inwestycja w zdrowie dziecka – dziś i w przyszłości. Suplement diety jest środkiem spożywczym, który nie może zastępować zróżnicowanej i zrównoważonej diety oraz zdrowego stylu życia. Suplement diety nie ma właściwości leczniczych. Nie należy przekraczać zalecanej dziennej porcji do spożycia. ¹ https://ncez.pzh.gov.pl/abc-zywienia/zasady-zdrowego-zywienia/piramida-zdrowego-zywienia-i-aktywnosci-fizycznej-dla-osob-doroslych-2/ ² https://www.who.int/news/item/25-11-2020-every-move-counts-towards-better-health-says-who ³ https://pacjent.gov.pl/aktualnosc/10-sposobow-na-zdrowy-sen-dziecka Materiał promocyjny marki Qpharma
Dzieci błagają o ten napój z Żabki. Dietetyczka ostrzega: są bezbronne, mój syn też
Półki pustoszeją, rodzice płacą, a dzieci lamentują nad nowym produktem. Dietetyczka ostrzega: to nie przypadek, że najmłodsi tak się wkręcili.
Słyszeliście o Wojanie? Popularny youtuber, znany z filmików o Minecrafcie, wypuścił napój dla dzieci. Dostępny wyłącznie w Żabkach, w ekspresowym tempie znika z półek, a sklepy wywieszają kartki: „Brak Wojanków, prosimy nie pytać”. Tymczasem rodzice na Facebooku wymieniają się informacjami, kto i gdzie ostatnio „upolował” ten soczek. Brzmi niewinnie? Niestety, psychologowie i dietetycy ostrzegają, że to zjawisko może być wyjątkowo groźne. Dlaczego? Presja społeczna silniejsza niż zdrowy rozsądek W świecie dzieci to grupa rówieśnicza decyduje o tym, co „trzeba” mieć. „Nie musisz oglądać Wojana, by chcieć pić Wojanka. Mój syn nie ogląda YT, a codziennie chce szukać w Żabce tego napoju” – tłumaczy dietetyczka i psycholożka Zuzanna Wędołowska, która na Instagramie promuje zdrowe żywienie dzieci. Dla ekspertki ten temat stał się osobistym problemem. „Dodam tylko, że emocje są tak silne, że mój syn chciał zablokować mój wpis (niestety podejrzał, że go przygotowuję). Cóż… kolejny pretekst do ważnej rozmowy” – pisała na Instagramie. Według niej presja, by posiadać napój, działa w grupie jak choroba zakaźna. Z tą różnicą, że gorsi są ci, którzy Wojanka nie mają i nie mogą go pokazać kolegom. A w tym wieku właśnie akceptacja grupy jest najważniejsza. Iluzja niedostępności pokona rodziców Choć napój nie wyróżnia się ani składem, ani jakością, sprzedawany jest jako towar „limitowany”. Dostępny tylko w wybranych sklepach, szybko znika z półek, a to dodatkowo napędza dziecięce pragnienie. „Skoro znika, muszę to mieć, szukać, kupować na zapas, sprawdzać dostępność. Bo co, jeśli mnie to ominie? Co jeśli stracę szansę, a inni będą mieli?” – wyjaśnia Wędołowska. Dziecko, a czasem rodzic w jego imieniu, zaczyna obsesyjnie szukać produktu, by nie być tym „jedynym” bez Wojanka. Nie napój, a obietnica Wojan nagrał też piosenkę promującą swój produkt, w której pada hasło: „Kto z nami nie wypije, na wioskę nie wbije”. Dla wielu dzieci to nie jest już zwykła reklama soczku – to obietnica wejścia do świata influencera, do tzw. Wojanowic. To wizja bycia „sigma”, zdobycia popularności i wyjątkowego statusu. „W ten sposób słodki napój czy lody zaczynają kojarzyć się w głowie dziecka z silnymi i pozytywnymi emocjami” – komentuje dietetyczka. Zresztą oceńcie sami: View oEmbed on the source website Jakość kontra marketing W rzeczywistości Wojanek to zwykły napój o kiepskim składzie – głównie cukier, aromaty i barwniki. W jednej butelce znajduje się aż 5 łyżeczek cukru i zaledwie 17% soku pomarańczowego. A jednak dla dzieci stał się symbolem prestiżu, a nie zwykłym produktem spożywczym. „Budują się skojarzenia, nawyki i coraz większe pragnienie regularnego sięgania po ten produkt. Ale też ogólnie różne słodkie napoje” – podkreśla Wędołowska. Dodaje, że oprócz kolorowych butelek w sklepach pojawiły się już także lody sygnowane wizerunkiem Wojana. „Bo Wojanek przeminie, a nawyki pozostaną” – podsumowuje w swoim poście. Jak jest u Was? Spotkaliście się już z modą na Wojanka? Piszcie do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: 6 niewidzialnych prac, które robi każda matka. Nr 4 wyczerpuje najbardziej, a nikt tego nie docenia
Barbara Nowacka namawia do nowego przedmiotu w szkołach: „Ochronimy dzieci przed szurią”
Barbara Nowacka nie owijała w bawełnę. Ministra edukacji zachęcała rodziców, żeby zapisywali swoje dzieci na nowy przedmiot – edukację zdrowotną, która od września 2025 roku zagości w polskich szkołach.
Edukacja zdrowotna – nowy przedmiot od 2025 roku Słuchając rozmowy z Barbarą Nowacką w Polsat News, miałam wrażenie, że wreszcie ktoś mówi o szkole tak, jak my – rodzice – od dawna marzyliśmy. Ministra podkreślała, że edukacja zdrowotna nie będzie obowiązkowa, ale już teraz apeluje, żeby wszyscy, którym zależy na zdrowiu psychicznym i fizycznym dzieci, zapisali je na te zajęcia. Zmiana ma wejść w życie od 1 września 2025 roku i zapowiada się jak coś, co naprawdę może przygotować młodych ludzi do życia w dzisiejszym świecie. Na czym to będzie polegać? Uczniowie dostaną solidną dawkę wiedzy o odżywianiu, ruchu, medycynie prewencyjnej, zdrowiu psychicznym czy dojrzewaniu. Nowacka nie kryła, że chodzi też o ochronę młodych przed dezinformacją i tym, co określiła jednym słowem – „szurią”. I muszę przyznać, że trudno się z nią nie zgodzić. W dobie internetu, gdzie fake newsy rozchodzą się szybciej niż rzetelna informacja, dzieci i nastolatki potrzebują bezpiecznego miejsca, w którym usłyszą prawdę od specjalistów. Dlaczego ten przedmiot jest potrzebny? Pamiętam swoje szkolne czasy – nikt z nami nie rozmawiał o psychice, nikt nie tłumaczył, jak działa nasze ciało w okresie dojrzewania. Większość z nas wiedzę zdobywała po omacku, z podsłuchanych rozmów albo z kolorowych gazet. Dziś dzieci mają dostęp do tysięcy źródeł, ale nie zawsze potrafią odróżnić prawdę od manipulacji. Barbara Nowacka zaznaczyła, że edukacja zdrowotna to nie ideologia, a praktyczne umiejętności. To uświadamianie, jak dbać o siebie, jak odczytywać sygnały organizmu, jak reagować, gdy ktoś w otoczeniu ma kryzys psychiczny. I to jest absolutnie kluczowe. Nieprzypadkowo w jej wypowiedziach pojawiło się odniesienie do poprzednika w ministerstwie, Przemysława Czarnka. To właśnie on próbował minimalizować znaczenie tematów związanych z seksualnością czy zdrowiem psychicznym. Nowacka mówi wprost: możemy zaklinać rzeczywistość, ale prawda jest taka, że dzieci dojrzewają i potrzebują rzetelnej wiedzy. Rodzice mają wybór – ale i odpowiedzialność Edukacja zdrowotna nie będzie obowiązkowa. Ministra uczciwie zaznacza, że to od rodziców zależy, czy dziecko trafi na te zajęcia. I tu pojawia się ogromna odpowiedzialność po naszej stronie. Decyzja, którą podejmiemy, przełoży się na to, jak przygotowane do dorosłości będzie nasze dziecko. Nie chodzi tylko o to, żeby wiedziało, co jeść albo dlaczego ruch jest ważny. Chodzi o kompetencje życiowe: rozumienie własnych emocji, dbanie o relacje, znajomość swoich praw jako pacjenta. To są tematy, których nie zastąpi rozmowa na przerwie czy szybkie „wygooglanie” hasła. Nowacka zwróciła uwagę, że szkoła powinna być miejscem, gdzie dzieci uczą się od ekspertów zamiast od samozwańczych „doradców” z sieci. I powiem szczerze – ta perspektywa daje mi spokój. Może wreszcie polska szkoła zacznie nadążać za tym, jak naprawdę wygląda życie nastolatków w XXI wieku. Zobacz też: Katalog kar dla uczniów. MEN wprowadza rewolucję już od września Źródło: Polsat News
„Piwo zero to nie alkohol, więc mój syn je pije”. Tak „wyluzowani” rodzice niszczą własne dzieci
Coraz częściej słyszę wokół siebie zdanie: „piwo zero to przecież nie alkohol, więc nie ma problemu, jak dziecko je pije”. Kiedyś myślałam, że to żart. Niestety – to codzienność. Widzę rodziców, którzy chwalą się, że pozwalają swoim nastolatkom pić piwo bezalkoholowe, a czasem nawet częstują młodsze dzieci. I mam wrażenie, że kompletnie oszaleliśmy.
Na ostatnim spotkaniu rodzinnym moja kuzynka wręczyła swojemu trzynastoletniemu synowi butelkę piwa zero. „Niech się oswaja, to przecież zwykły napój, tylko w piwnej butelce” – powiedziała z uśmiechem. Siedziałam obok i patrzyłam, jak jej dziecko pije z dumą, jakby właśnie dołączyło do świata dorosłych. Wtedy mój dziewięcioletni syn zapytał: „Mamo, a ja też mogę? To przecież nie alkohol, prawda?”. Serce mi się ścisnęło. Bo jak mam mu wytłumaczyć, że to nie jest dla niego, skoro dorośli obok powtarzają, że „to nic takiego”? Nauka picia od najmłodszych lat Najgorsze jest to, że takie podejście rodziców wygląda jak „wyluzowanie”, a w praktyce jest nauką picia. Dziecko uczy się, że butelka z piwem – nawet tym bezalkoholowym – to naturalna część spotkań rodzinnych, wakacji czy grillów. Widzi, że to normalne, że każdy ma piwo w ręku. Nie rozróżnia: dla niego piwo to piwo. I nie zadaje pytań o procenty. Rodzice, którzy tłumaczą, że „lepiej dać piwo zero niż prawdziwe”, nie rozumieją jednego: to nie chodzi o zawartość alkoholu, tylko o schemat. O rytuał otwierania butelki, o smak, o etykietę, o poczucie bycia „dorosłym”. A skoro w domu pada komunikat, że to normalne, dziecko nie będzie miało żadnych oporów, żeby później sięgnąć po zwykłe piwo. „Wyluzowani” rodzice wpychają dzieci w objęcia alkoholizmu Jestem wściekła, kiedy słyszę znajomych mówiących: „no daj spokój, przecież to tylko piwo zero, jak lemoniada”. Nie, to nie jest lemoniada. To furtka do świata, z którego wiele osób nigdy już nie wraca. Ilu dorosłych alkoholików zaczynało od niewinnych łyczków, od „spróbowania przy rodzicach”? Nie ma czegoś takiego jak „bezpieczne oswajanie z alkoholem”. Każdy łyk, każda butelka w rękach dziecka to komunikat: „to jest dla ciebie, możesz po to sięgać”. I właśnie w ten sposób, pod przykrywką luzu, rodzice niszczą własne dzieci. Dlatego mówię jasno: moje dziecko nie dostanie piwa zero, tak samo jak nie dostanie zwykłego piwa. Dla mnie różnica jest tylko w zawartości alkoholu, a nie w przesłaniu, jakie wysyłam dziecku. I wiem, że czasem wyglądam na sztywną, na „tę złą”, która nie rozumie, że „to tylko napój”. Ale wolę być surowa niż kiedyś płakać, że moje dziecko wpadło w nałóg. Bo dzieci nie potrzebują piwa – ani z procentami, ani bez. Potrzebują rodziców, którzy będą na tyle odważni, żeby powiedzieć „nie” wtedy, gdy wszyscy dookoła udają, że to nic takiego. Zobacz także: „Pozwalam, bo wolę, żeby pił przy mnie”. Łyczek tu, łyczek tam to patologia
„To jak oranżada, no weź łyka”. Rozpijamy nasze dzieci, a potem będzie płacz
Mam wrażenie, że w Polsce naprawdę straciliśmy zdrowy rozsądek. Na rodzinnych spotkaniach słyszę w kółko: „to jak oranżada, no weź, napij się łyka”. Dorosłym wydaje się, że pozwolenie dziecku na jeden łyk alkoholu to nic groźnego. Ale to nie jest śmieszne, nie jest niewinne i na pewno nie jest „normalne”. To prosta droga do tego, żeby dzieci traktowały alkohol jak colę.
Łyczek, który zmienia wszystko Rodzice usprawiedliwiają się, że to „tu prawie nie ma alkoholu”, że „przecież od łyczka nic się nie stanie”. Tylko że problem nie polega na procentach, ale na samym rytuale. Dziecko uczy się, że piwo to coś normalnego, że należy do wspólnego biesiadowania i zabawy. Otwieranie butelki, trzymanie jej w dłoni, smak, zapach – to wszystko zapisuje się w głowie młodego człowieka i staje się częścią jego codziennych skojarzeń. Na razie wydaje się, że nic się nie dzieje. Wszyscy są zadowoleni: dziecko czuje się dorosłe, rodzice dumni, że mają „wyluzowane podejście”. Ale kiedy kilka lat później nastolatek wróci z imprezy pijany, wtedy zaczyna się dramat. I wtedy rodzice pytają: „jak to możliwe, przecież myśmy mu tylko pozwalali na piwo zero, czasem coś mocniejszego do grilla”. Odpowiedź jest prosta – to właśnie wtedy się zaczęło. Od niewinnego łyczka, od zdania „to jak oranżada”. Dlaczego „tylko łyczek” to zawsze za dużo? Rodzice często powtarzają: „Przecież nic się nie stanie od kilku kropel”. Tymczasem staje się bardzo dużo. Dziecko uczy się rytuału picia – widzi, że piwo to naturalny element spotkań rodzinnych, a skoro samo może spróbować, to znaczy, że to norma. Traci zaufanie do zakazów – skoro rodzice raz pozwalają, to trudniej im później tłumaczyć, że alkohol jest szkodliwy. Piwo bezalkoholowe też oswaja – butelka, smak, etykieta – to wszystko buduje skojarzenie z „dorosłym napojem”, które łatwo przeradza się w chęć sięgnięcia po prawdziwy alkohol. Młody mózg jest wyjątkowo podatny na uzależnienia – im wcześniej dziecko zacznie próbować, tym większe ryzyko, że w przyszłości popadnie w nałóg. To prosta droga do „pełnych porcji” – nastolatek, który w domu pił „pod okiem rodziców”, łatwiej sięgnie po kolejne butelki z rówieśnikami. Płacz zawsze przychodzi później Wiem, że wielu rodziców lubi się uważać za „wyluzowanych”. Wolą pozwolić na piwo przy sobie, żeby dziecko nie piło w ukryciu. Ale to iluzja kontroli. Bo kiedyś przyjdzie moment, że dziecka obok już nie będzie – będzie tylko grupa rówieśników i butelki, których nikt nie liczy. I wtedy nagle okazuje się, że te wszystkie „łyczki” miały znaczenie. Że śmiechy i teksty „to jak oranżada” zamieniły się w dramat i płacz. Tylko że wtedy jest już za późno. Dlatego mówię jasno: nie ma czegoś takiego jak „niewinny łyczek”. Każdy łyk to krok w stronę normalizowania alkoholu. Każdy łyk to zgoda na to, by dziecko oswajało się z czymś, co może zniszczyć mu życie. I dlatego nigdy nie pozwolę mojemu synowi na to, na co inni tak beztrosko przymykają oko. Zobacz także: „Pozwalam, bo wolę, żeby pił przy mnie”. Łyczek tu, łyczek tam to patologia
Wyciągnęłam kleszcza Zosi i myślałam, że po sprawie. Potem pojawił się ten rumień
Rumień po kleszczu na skórze dziecka to sygnał, którego żaden rodzic nie może zignorować. To pierwszy objaw groźnej choroby odkleszczowej - boreliozy, która od lat sieje postrach. Dowiedz się, jak wygląda rumień wędrujący, czy swędzi i jak długo może się utrzymywać.
Rumień po kleszczu u dziecka to ważny objaw, który może wskazywać na zakażenie boreliozą. Zmartwieni rodzice często wypatrują go na skórze malucha, zastanawiając się, jak wygląda rumień wędrujący. Uspokajamy – ze względu na charakterystyczny kolor i wielkość trudno go przeoczyć. Dowiedz się, jak go rozpoznać i kiedy koniecznie udać się do lekarza. Spis treści: Kleszcz u dziecka - jak wygląda rumień? (zdjęcia) Jak rozpoznać rumień po kleszczu u malucha? Rumień po kleszczu – ile się utrzymuje? Rumień u dziecka - kiedy do lekarza? Kleszcz u dziecka - jak wygląda rumień? (zdjęcia) Rumień wędrujący to pierwszy objaw boreliozy. Składa się z jednej lub dwóch czerwonych obręczy (pierścieni), które pojawiają się wokół miejsca ukąszenia kleszcza. Potem rumień zaczyna „wędrować” po ciele, najczęściej na uda, pośladki, pachwiny czy pachy. Może też wystąpić na głowie. Choć rumień jest jednym z pierwszych objawów boreliozy, pamiętaj – nie zawsze występuje przy zakażeniu tą chorobą. Rumień wędrujący ma bardzo charakterystyczny wygląd, a choć nie zawsze wygląda tak samo, łatwo go rozpoznać: zdj. Adobe Stock Charakterystyczny wygląd rumienia wędrującego sprawia, że nie sposób go pomylić z rumieniem zakaźnym czy guzowatym. Jak rozpoznać rumień po kleszczu u malucha? Następujące cechy wskazują na rumień wędrujący: plama z białą okrągłą przestrzenią w środku, otoczoną czerwoną obwódką, która z czasem robi się coraz większa, średnica powyżej 5 cm, rozrastanie się plamy, długi czas zanikania, możliwość podwyższenia ciepłoty ciała w miejscu zmiany, przenoszenie się rumienia na inne partie ciała. Rumieniowi wędrującemu mogą towarzyszyć: podniesiona temperatura ciała, zmęczenie, ból mięśni i stawów, powiększenie węzłów chłonnych. Uwaga! <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/jak-usunac-kleszcza-ze-skory-dziecka-938-r22/">Wyjmij kleszcza zgodnie z instrukcją, a potem obserwuj uważnie ciało dziecka. Jeśli pojawi się rumień to znak, że kleszcz był nosicielem boreliozy. Koniecznie udaj się z dzieckiem do lekarza, który przepisze odpowiednie antybiotyki. Może się niestety okazać, że dziecko zaraziło się od kleszcza boreliozą, a rumień się nie pojawił. Rumień po kleszczu – ile się utrzymuje? Kiedy się pojawia rumień po kleszczu? Taką zmianę można zaobserwować na ciele nawet do kilku tygodni po ugryzieniu kleszcza. <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/zdrowie/slad-po-kleszczu-kiedy-isc-do-lekarza-28302-r1/">Ślad po kleszczu znika po kilku dniach bez śladu, jednak nie należy go lekceważyć! Zmiana nie jest bolesna, ale samo miejsce ukąszenia może swędzieć lub piec. Zdarza się również, że rumień wędrujący wygląda jak pęcherze lub wybroczyny – one również rozrastają się i nie schodzą przez długi okres. Bywa, że po ugryzieniu kleszcza (nawet kilka miesięcy później) pojawia się pojedynczy guzek przypominający chłoniaka. To limfocytoma (pseudochłoniak boreliozowy), której nieleczona może pozostać na skórze nawet przez kilka lat. Rumień u dziecka - kiedy do lekarza? Każdą zmianę na ciele dziecka, u którego znaleziono kleszcza, warto skonsultować z lekarzem. Zdarza się bowiem tak, że rumień wędrujący nie występuje lub ma nietypową postać. Gdy lekarz potwierdzi, że wystąpił rumień wędrujący lub zmiany mogą być skutkiem ukąszenia kleszcza, zaleci leczenie boreliozy lub skieruje na <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/zdrowie/test-na-borelioze-rodzaje-co-daje-28171-r1/">testy na boreliozę. Materiał został zaktualizowany przez redakcję w 2025 roku. Zobacz też: Larwa kleszcza może być niebezpieczna, a łatwo ją przeoczyć. Lepiej sprawdź, jak wygląda u dziecka (zdjęcia) Szczepionka na kleszcze: bardzo ważna dla dzieci przed wakacjami! Może uratować życie Tak wygląda gniazdo kleszczy. Widzisz je? Uciekaj, dziecko mogą zaatakować larwy!
To podstępni truciciele z ogródka. Wyglądają pięknie na rabatce, ale dla dzieci mogą oznaczać najgorsze
Niektóre rośliny w ogrodzie mogą być ogromnym zagrożeniem dla małych dzieci. Choć to w większości piękne rośliny ogrodowe, nie daj się zwieść. Mają piękne kwiaty i apetyczne jagody, ale lepiej powstrzymaj się przed posianiem tych nasion. Kontakt z tymi roślinami może dla dziecka oznaczać zaburzenia nerwowe, halucynacje, a nawet śmierć. Zobacz, jak wygląda złotokap i kalina koralowa, zanim dojdzie do tragedii.
Trujące rośliny w ogrodzie są szczególnie niebezpieczne dla dzieci, które poznają świat przez smak i dotyk. Pół biedy, jeśli dziecko dozna poparzenia pokrzywą – spowodowany nim ból i obrzęk powinny szybko ustąpić. Mały odkrywca zaś zapamięta raz na zawsze, że tak wyglądającej rośliny po prostu nie opłaca się dotykać. Gorzej, jeśli trafi na silnie trujące rośliny, jak wilczy łyko czy wawrzynek pospolity. Skutki mogą być opłakane. Oto czarna lista roślin trujących dla dzieci Jeśli dziecko zje albo dotknie trującej rośliny ogrodowej, lekcja może być groźna dla zdrowia, a nawet życia. Dlatego na wszelki wypadek warto nauczyć się właściwego reagowania. Pokazujemy, jak się nazywają i jak wyglądają trujące rośliny w ogrodzie. Radzimy też, co robić, gdy dziecko zje np. owoc ligustra albo kwiat konwalii. Ligustr pospolity Często sadzony w żywopłotach. Jego czarne jagody powodują nudności, silną biegunkę i bóle brzucha. Zjedzenie większej porcji może wywołać drgawki, spowodować zapaść (ostra niewydolność krążenia, której towarzyszy nagły spadek ciśnienia krwi), a nawet śmierć. Wawrzynek wilcze łyko Najbardziej toksyczne są jaskrawoczerwone owoce (dla dziecka dawką śmiertelną może być już 10 sztuk!). Po ich zjedzeniu występuje obrzęk błon jamy ustnej, ślinotok, pragnienie, silne bóle brzucha. Mogą się też pojawić nudności, wymioty i biegunka. Bluszcz pospolity Dotykanie liści może wywołać uczulenie i podrażnienie spojówek. Zjedzenie czarnozielonych jagódek powoduje bóle głowy, oszołomienie, nudności i wymioty oraz problemy z oddychaniem. Kasztanowiec zwyczajny Owocem zakazanym jest dla małych odkrywców nawet niegroźnie wyglądający kasztanowiec. Zjedzenie jego kwiatów, młodych liści czy kasztanów może spowodować problemy żołądkowe, ale także porażenie mięśni i zatrzymanie oddechu. Śnieguliczka Dzieci lubią zrywać i zgniatać owoce śnieguliczki (pękają z trzaskiem). Wydobywający się przy tym sok może jednak podrażniać skórę. Zjedzenie białych kulek powoduje wymioty i biegunkę. Mogą też wystąpić zaburzenia nerwowe: początkowo silne pobudzenie, następnie ospałość i zaburzenia świadomości. Kaczeniec błotny Dotykanie rośliny może wywołać na skórze objawy uczulenie. Zjedzenie kaczeńca powoduje podrażnienie śluzówki wyściełającej przewód pokarmowy, bóle brzucha i wymioty (mogą być krwawe!). Konwalia majowa Zjedzenie liści albo czerwonych owoców zakłóca pracę serca, powoduje zaburzenia widzenia i problemy żołądkowe. Grozi śmiercią! Złotokap Najbardziej trujące są nasiona (10 sztuk może uśmiercić nawet dorosłego). Zawarte w nich toksyny wywołują halucynacje, wymioty, ślinotok, duszności, zawroty głowy i zaburzenia równowagi. Kalina koralowa Jej intensywnie czerwone owoce, a także kora i liście podrażniają błony śluzowe jamy ustnej, żołądka i jelit. Wywołują wymioty i biegunkę, bóle brzucha, zawroty głowy, zaburzenia świadomości i równowagi. Żywotnik Czyli popularna tuja, zawiera substancje drażniące i pobudzające. Po zjedzeniu szyszek lub igieł występują problemy żołądkowe, zakłócenie rytmu serca i świadomości. Może też dojść do uszkodzenia wątroby i nerek. Naparstnica purpurowa Zjedzenie zaledwie kilku kwiatów może prowadzić do zaburzenia pracy serca, zawrotów głowy, halucynacji, problemów z widzeniem i wymiotów. Czasem także biegunki i bolesnej kolki. Rośliny ogrodowe trujące dla dzieci. Zasada pierwsza: Nie panikuj! Jeśli widzisz, że dziecko bierze do ust podejrzaną jagódkę, nie krzycz, lecz stanowczo powiedz STOP albo WYPLUJ TO. Jeżeli zareagujesz gwałtowniej, dziecko może zakrztusić się owocem lub odruchowo go połknąć. Gdy trująca przekąska zostanie wypluta, daj dziecku czystą wodę do przepłukania ust – to pomoże pozbyć się toksycznego soku. Uwaga! Dziecko nie może tej wody połknąć! Jeśli dziecko jednak zjadło „jagódki”, wywołaj u niego wymioty. W tym celu podaj mu do wypicia ok. pół szklanki letniej wody, a potem włóż mu do buzi palec i łaskocz tylną część podniebienia. To powinno wywołać odruch wymiotny. Gdy dziecko zwróci zawartość żołądka, powtórz całą procedurę. Potem na wszelki wypadek pojedź do lekarza. Ważne! Zabierz ze sobą próbkę wymiocin lub niezjedzone fragmenty roślin. Dziecko zjadło trujący owoc lub kwiat. Zasada druga: nie stosuj domowych sposobów Nie widziałaś, by dziecko zjadło coś niedozwolonego. Za to dziwnie się zachowuje: jest senne albo nadmiernie pobudzone, ma zaburzenia równowagi lub widzenia, dręczy je silne pragnienie, bóle głowy, biegunka lub wymioty – każdy z tych objawów może świadczyć o zatruciu. Ponieważ nie wiesz, z jaką substancją masz do czynienia, nie podawaj dziecku żadnych lekarstw – niewłaściwie dobrane mogą nasilić objawy. Jedź do lekarza lub wezwij pogotowie! Pomocy medycznej szukaj także wtedy, gdy zauważysz u dziecka rozległe objawy skórne: opuchliznę, zaczerwienienie, pęcherzyki itp. Mogą być one objawem kontaktu z trującą rośliną lub reakcją na jad owadów. Na następnych stronach przeczytasz o niebezpiecznych przedstawicielach świata roślin i zwierząt w Polsce. Uwaga na toksyczne rośliny! Aby uchronić dziecko przed zatruciem, warto mieć je stale na oku. Trzeba mu też wytłumaczyć, że to, co wygląda apetycznie, nie zawsze nadaje się do jedzenia. Kłopoty żołądkowe może wywołać nawet skosztowanie jadalnego, ale surowego grzyba. Złym pomysłem jest także sięganie po nieumyte jagody (mogą być na nich jaja tasiemca bąblowca). W lesie i parku łatwo roi się też od roślin, które są silnie toksyczne. Trujące rośliny ogrodowe a wstrząs anafilaktyczny u dziecka Nagła, wyjątkowo silna reakcja alergiczna, która obejmuje cały organizm, to tzw. wstrząs anafilaktyczny. Jego objawy to: zawroty głowy, utrata przytomności; obrzęk krtani, problemy ze złapaniem tchu aż do całkowitego ustania oddechu; nagły spadek ciśnienia krwi, spowolnienie pracy serca, a w efekcie zatrzymanie krążenia. Wstrząs anafilaktyczny: działaj natychmiast! Od razu wezwij pomoc medyczną – może to być nawet dentysta (w gabinecie powinien mieć zestaw przeciwwstrząsowy). Zanim lekarz przyjedzie, ratuj chorego: ułóż go na plecach i unieś mu nogi (to spowoduje przemieszczenie się krwi do mózgu); zrób zastrzyk przeciwwstrząsowy – osoby uczulone powinny zawsze nosić przy sobie specjalny zestaw: strzykawkę z odmierzoną już dawką adrenaliny (przepisuje ją lekarz). Dalsze leczenie dziecka po wstrząsie anafilaktycznym Pomoc medyczna jest konieczna nawet wtedy, gdy objawy wstrząsu ustąpią – w ciągu kolejnych godzin może nastąpić nawrót. Dlatego chory musi zostać pod obserwacją przez co najmniej 48 godzin. Aby uniknąć wstrząsu anafilaktycznego w przyszłości, warto poddać chorego odczulaniu. Terapia taka jest wyjątkowo skuteczna zwłaszcza przy uczuleniu na jad owadów. Zobacz też: Latające kleszcze mogą być niebezpieczne dla dzieci. Tak wyglądają objawy ugryzienia przez strzyżaka Tak wygląda gniazdo kleszczy. Widzisz je? Uciekaj, dziecko mogą zaatakować larwy! Ślad po kleszczu: jak wygląda i kiedy jest niebezpieczny [ZDJĘCIA]
Rumień zakaźny u dzieci i dorosłych: objawy, leczenie, jak wygląda
Rumień zakaźny to choroba zakaźna, przed którą bardzo trudno się uchronić. Jednym z jej objawów jest charakterystyczna wysypka. Sprawdź, jak leczyć rumień zakaźny u dziecka i czym grozi zachorowanie na rumień u dorosłego.
​Wirus, który wywołuje rumień zakaźny, szczególnie lubi wiosnę. Nie jest groźny dla dzieci, jednak dorośli (zwłaszcza przyszłe mamy i osoby ciężko chore) powinni na niego uważać, bo może prowadzić do poważnych powikłań. Na rumień zakaźny najczęściej chorują dzieci, które chodzą do żłobka lub przedszkola. To wysypkowa choroba wieku dziecięcego. Sprawdź, jak wygląda rumień zakaźny i dowiedz się, po jakich objawach rozpoznasz chorobę i co trzeba zrobić, by ją wyleczyć. Spis treści: Co to jest rumień zakaźny? Rumień zakaźny: kiedy i jak zaraża Jak wygląda rumień zakaźny u dzieci? Rumień zakaźny u dzieci: objawy Rumień zakaźny u dzieci: diagnoza i leczenie Rumień zakaźny u dorosłych Co to jest rumień zakaźny? Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Przychodzi bobas do lekarza Czytaj więcej Na rumień zakaźny chorują dzieci w wieku od 2 do 12 lat. Wywołuje go parwowirus B19, który rozprzestrzenia się drogą kropelkową. Rumieniem zakaźnym, jaka sama nazwa wskazuje, bardzo łatwo się zarazić. Bywa, że pustoszy całe przedszkola i szkoły. Niestety, nie można zaszczepić dziecka przeciwko rumieniowi zakaźnemu, ale z drugiej strony – nie ma takiej potrzeby. W przeciwieństwie do rumienia wędrującego po ugryzieniu kleszcza, rumień zakaźny nie jest niebezpieczny dla dziecka. Przebieg choroby u dzieci na ogół jest łagodny. Jednokrotne zachorowanie na rumień zakaźny daje odporność na całe życie. Rumień zakaźny nazywany jest też piątą chorobą, ze względu na to, że jest to piąta z sześciu typowych wysypek wieku dziecięcego. Rumień zakaźny: kiedy i jak zaraża Choroba czerwonych policzków jest chorobą wirusową, czyli przenosi się drogą kropelkową. A to oznacza, że można się nią zakazić poprzez kontakt z chorą osobą. Gdy u chorego dziecka pojawi się wysypka — maluch już właściwie nie zaraża innych. Właśnie dlatego, że zarażają dzieci chore, lecz nie mające jeszcze objawów, tak trudno uchronić się przed zakażeniem. Dobra wiadomość jest taka, że rumień jest trudniejszy do „złapania” niż np. ospa wietrzna. Ile trwa rumień zakaźny Choroba ma długi czas wylęgania — od zarażenia się do momentu pojawienia się pierwszych objawów może minąć tydzień lub dwa. Potem pojawia się wysypka, która może nie znikać przez tydzień lub nawet przez 3 tygodnie. Zakażenie parwowirusem nie powoduje bakteryjnego zapalenia skóry, nie niesie też ryzyka nadkażeń. Jak wygląda rumień zakaźny u dzieci? Choroba czerwonych policzków, tak nazywany jest również rumień zakaźny, to przede wszystkim charakterystyczna wysypka, której raczej nie pomylisz z innymi rodzajami wysypek. Zdjęcie dziecka chorego na rumień: Rumień zakaźny u dzieci: objawy Najbardziej charakterystycznym objawem rumienia zakaźnego jest wysypka. Pojawia się na raty. Oto najczęstsze kolejne etapy pojawiania się wysypki na ciele chorego na rumień: Wysypka pojawia się na twarzy. Różowe plamki szybko zlewają się w rumieniec – zarażone dziecko wygląda tak, jakby ktoś wymierzył mu dwa siarczyste policzki, ma na buzi symetryczne plamy, które wyglądają jak skrzydła motyla. Wysypka obejmuje ramiona, tułów, pośladki, ręce i nogi. Potem blednie w części centralnej, przez co zmiany tworzą misterne siateczki i koronki. Po około 11 dniach wysypka ustępuje. Znika bez złuszczania skóry, od dołu do góry, czyli najpierw z nóg, potem z tułowia i rąk, a na końcu z twarzy, nie zostawiając żadnych śladów. Wysypka może pojawić się na nowo — zdarza się to krótko po zniknięciu rumienia. Najczęściej po kąpieli albo po wysiłku (a niekiedy pod wpływem stresu lub zmiany temperatury otoczenia). Potem znów blednie.​ W zależności od przebiegu — infekcja może zakończyć się na etapie wysypki na twarzy dziecka lub rozpocząć się wysypką od krostek np. na nogach. Rumień zakaźny a szkarlatyna Na widok drobnych krostek, w pierwszej chwili rumień zakaźny u dziecka można pomylić ze szkarlatyną. Jednak warto pamiętać, że to dwie zupełnie różne jednostki chorobowe i wysypka w przypadku szkarlatyny najpierw najczęściej pojawia się w pachwinach i pod pachami (a nie na policzkach czy innych częściach ciała dziecka). Inne objawy rumienia zakaźnego Wysypka może, lecz nie musi być jedynym objawem choroby. Rumieniowi zakaźnemu u dzieci towarzyszyć może również: Niewysoka gorączka — temperatura nie przekracza 38°C i trwa jeden, dwa dni, ból gardła i stawów — przydarza się raczej starszym dzieciom, Bóle głowy nieżyt gardła i nosa, bóle mięśniowo-stawowe, zapalenie stawów, zaburzenia żołądkowo-jelitowe Zaburzenia żołądkowo-jelitowe mogą towarzyszyć chorobie, ale dotyczy to raczej dorosłych, a nie dzieci. Bóle stawów mogą być dość dotkliwe, jednak na ogół mijają bez powikłań. Rumień zakaźny u dzieci: diagnoza i leczenie Choć choroba przebiega na ogół łagodnie, dziecko powinien zbadać pediatra – choćby po to, by postawić diagnozę i wykluczyć inne choroby. Dziecko powinno zostać w domu, by nie zarażać innych. Leki nie są na ogół potrzebne, bo rumień mija sam. Jeśli to konieczne, można podać dziecku leki łagodzące świąd (np. Fenistil) oraz lek obniżający gorączkę (np. Paracetamol), ale na jednak ogół nie ma takiej potrzeby. Jeśli wysypce towarzyszy zapalenie stawów, podaje się leki przeciwzapalne i przeciwbólowe. Rumień zakaźny u dorosłych Jeśli masz pewność, że twoje dziecko choruje na rumień zakaźny, szybko odizoluj je od osób, dla których wirus mógłby być niebezpieczny. Kontaktu z parwowirusem B19 szczególnie powinny się wystrzegać kobiety w ciąży. Zakażenie rumieniem w ciąży, zwłaszcza w dwóch pierwszych trymestrach, może (ale nie musi) być bardzo niebezpieczne dla przyszłych mam: zdarza się, że powoduje groźne komplikacje, m.in. niedokrwistość, zapalenie mięśnia sercowego i obrzęk płodu, a nawet jego obumarcie. Na szczęście ogromna większość kobiet (60–80%), które planują zajść w ciążę, miała już kontakt z wirusem, a więc jest uodporniona i nie może się zarazić. Badania dowodzą również, że większość kobiet (ok. 75%), która zaraziła się w czasie ciąży, rodzi zdrowe dzieci. Mimo wszystko lepiej dmuchać na zimne (bo istnieje ryzyko poważnych powikłań) i nie narażać się na kontakt z chorymi. UWAGA! Jeśli jesteś w ciąży i podejrzewasz, że mogłaś się zarazić, np. od swojego starszego dziecka, koniecznie zgłoś to lekarzowi, który prowadzi ciążę. Skieruje cię na badania krwi, by sprawdzić, czy są w niej przeciwciała przeciwko wirusowi, którego się obawiasz. Jeśli tak, czekają cię jeszcze inne badania, m.in. USG. View Burdaffi on the source website Zobacz także: Skaza białkowa: wysypka i objawy u dzieci [zdjęcia] Wysypka przy ząbkowaniu na twarzy, brzuchu: jak wygląda i jak ją leczyć? Wysypka w ciąży: kiedy krostki i pokrzywka to uczulenie, a kiedy choroba Konsultacja merytoryczna dr n. med. Lilianna Baran Pediatra, neonatolożka, Klinika Ginekologii i Położnictwa, Uniwersytecki Szpital Kliniczny im. Jana Mikulicza we Wrocławiu
Pamiętaj o bezpieczeństwie! Ta gorzka bateria pomaga chronić dziecko przed jej połknięciem
Dzieci od 6. miesiąca życia do nawet 3. roku życia często biorą do buzi różne rzeczy. Warto wiedzieć, że to normalny etap ich rozwoju. Należy przy tym pamiętać, by zapewnić im w tym okresie należytą ochronę, aby np. przypadkowo nie połknęły baterii. Aby wesprzeć rodziców, Duracell wyprodukowało gorzkie baterie – dowiedz się o tym więcej!
Buzia maluszka daje mu wiele doznań sensorycznych. Dzięki temu, że lądują w niej najróżniejsze przedmioty, dziecko odkrywa świat, a także dowiaduje się więcej o tym, co go otacza. Te doświadczenia są niezwykle ważne dla rozwoju najmłodszych, dlatego ich opiekunowie muszą, jak najlepiej zabezpieczyć przestrzeń, w której przebywają. Jak można to zrobić? Mamy pewien pomysł. Dlaczego dzieci przypadkowo połykają baterie? Dziecko, które testuje różnorakie przedmioty, biorąc je do buzi, nie ma wiedzy, czy któryś przedmiot może mu zagrozić. Właśnie dlatego zdarza się, że maluchy połykają m.in. monety, klocki, puzzle, biżuterię, guziki, lekarstwa, klucze czy inne, niewielkie elementy, znajdujące się w ich zasięgu. Co ważne, dotyczy to zarówno domu dziecka, jak i miejsc, do których przychodzi, w tym np. plac zabaw, ogród czy samochód. Należy zwracać także uwagę nie tylko na swobodnie leżące przedmioty, ale również urządzenia, które zawierają baterie, w tym m.in. zabawki, kluczyki od samochodu, piloty itp. Należy jednak podkreślić, że w przypadku ich przypadkowego połknięcia, dziecko może sobie poważnie zaszkodzić, dlatego też to rodzice powinni uważać i sprawdzać, co bobas wkłada do buzi. Nie ma przecież nic piękniejszego niż radosny, odkrywający świat maluch – spraw zatem, by zapewnić mu nie tylko frajdę, ale i bezpieczeństwo. Z czego wynika szkodliwe działanie baterii? Czy jest to działanie prądu czy również substancji chemicznych? Te pytania zadaliśmy specjaliście – zobacz, co konkretnie odpowiedział nam lekarz! – Jeśli dziecko połknie pastylkową baterię litową, może ona utknąć w przełyku i spowodować poważne obrażenia. W kontakcie ze śliną szybko dochodzi do reakcji chemicznej ze ścianą przełyku, przez co doprowadza do wewnętrznego oparzenia, krwawienia, lub powstania zjawiska łuku elektrycznego i ostatecznie powoduje martwicę tkanek, która stanowi poważne zagrożenie zdrowia i życia dziecka – podkreśla dr hab. n. med. Piotr Wojciechowski. Specjalista dodaje także, że: – Konstrukcja starszych typów ogniw, mam tu na myśli ogniwa kwasowe, mogła powodować wyciek elektrolitu, który powodował niewielkie podrażnienia przełyku i żołądka. Mimo to nie były one tak groźne, jak współczesne ogniwa i akumulatorki, które bardzo długo trzymają napięcie. Inną przyczyną jest działanie baterii jako dużego ciała obcego, które przebywając w jednym miejscu może spowodować mechaniczną odleżynę z perforacją. Jak pomóc dziecku, które połknęło baterię? – Dziecko, które przypadkowo połknie baterię, może mieć następujące objawy: krztuszenie się, kaszel, ślinotok, ból np. w klatce piersiowej, trudności w połykaniu, brak apetytu i ogólne złe samopoczucie – podkreśla lekarz. Jeśli rodzic zauważy, że dziecko połknęło baterię, powinien jak najszybciej skontaktować się z lekarzem i zadzwonić na pogotowie pod numer 112. W momencie oczekiwania na specjalistyczną pomoc, dziecko powinno znajdować się w pozycji siedzącej, a także nic nie jeść i nie pić. Istotne jest, by nie powodować wymiotów. Zadbaj o bezpieczeństwo dziecka! Gorzka bateria Duracell* może ci w tym pomóc Jak to możliwe? Baterię Duracell z technologią Baby Secure pokrywa nietoksyczna warstwa o gorzkim smaku, która może zniechęcić niemowlęta i dzieci do ich połknięcia. Chociaż substancja Bitrex® jest najbardziej gorzką substancją na świecie, to jest całkowicie nieszkodliwa po spożyciu. * Duracell we współpracy Europejskim Towarzystwem Pediatrycznym, pracuje nad zwiększaniem świadomości na temat zapobiegania oraz postępowania w przypadku połknięcia baterii przez dziecko. Ponadto marka wprowadziła również zabezpieczone opakowanie – podwójny blister pomaga chronić przed przypadkowym otwarciem. Aby rozpakować baterię, osoba dorosła musi użyć nożyczek. – Pomysł z gorzkim Bitrexem, z solidnym, zabezpieczonym przed przypadkowym otwarciem opakowaniem Duracella uważam za świetny i wiem z praktyki chirurga dziecięcego, że pomoże małym pacjentom, rodzicom i opiekunom oszczędzić niebezpieczeństwa, a lekarzom SOR, pracy – podkreśla dr hab. n. med. Piotr Wojciechowski. Teraz nie musisz wybierać między wydajnością a bezpieczeństwem! Jeśli chcesz wiedzieć więcej, wejdź na www.duracell.pl. Wsparcie merytoryczne: dr hab. n. med. Piotr Wojciechowski – specjalista chirurgii dziecięcej, kierownik Zakładu Dziecięcej Medycyny Ratunkowej CM UJ, Szpitalny Oddział Ratunkowy Uniwersyteckiego Szpitala Dziecięcego w Krakowie. Materiał powstał z udziałem Duracell
Powstanie trzeci w Polsce Dom Ronalda McDonalda
Trzeci w Polsce Dom Ronalda McDonalda ma powstać przy Instytucie „Pomnik–Centrum Zdrowia Dziecka” w Międzylesiu. Uroczysty list intencyjny o współpracy na rzecz jego budowy został podpisany 12 grudnia br.
Nowy Dom Ronalda McDonalda będzie miejscem pobytu dla rodziców dzieci, których proces leczenia wymaga najdłuższych pobytów w oddziałach Instytutu „Pomnik–Centrum Zdrowia Dziecka”. W ten sposób Fundacja będzie wspierać szpital i jego zespół w opiece nad pacjentami i ich najbliższymi. Wybudowanie i prowadzenie Domu odbędą się zgodnie z najlepszymi światowymi standardami opieki skoncentrowanej na całej rodzinie dziecka hospitalizowanego – Family-Centered Care, wiedzą innych Domów i polskimi doświadczeniami Domów w Krakowie i w Warszawie. List intencyjny o współpracy na rzecz budowy nowego Domu podpisali dr n. med. Marek Migdał, Dyrektor Instytutu „Pomnik–Centrum Zdrowia Dziecka” oraz w imieniu Fundacji prof. Adam Jelonek, Honorowy Prezes Zarządu i Katarzyna Rodziewicz, Prezes Zarządu i Dyrektor Wykonawcza Fundacji Ronalda McDonalda. Przedstawiciele obu instytucji zgodnie oświadczyli, że łączą ich wartości realizowanej przez Fundację misji „Aby rodzina mogła być razem” i idea opieki skoncentrowanej na całej rodzinie dziecka hospitalizowanego. Trzeci w Polsce Dom Ronalda McDonalda powstanie na terenie Instytutu zlokalizowanego w Warszawie przy Alei Dzieci Polskich 20, w najbliższym sąsiedztwie Instytutu. Zgodnie z podpisanym listem intencyjnym, okres użyczenia jest planowany na 40 lat a opisano go „do 40 lat, jednak nie krócej niż 20 lat”. Czas opisany w liście to nawiązanie do światowych standardów najlepszych szpitali, gdzie partnerstwa dla programów Domów właśnie teraz mają już nawet ponad 45 lat. – Podpisanie listu intencyjnego o współpracy na rzecz budowy trzeciego Domu w Międzylesiu przechodzi do historii dzięki obecności Przyjaciół i Wolontariuszy, Rodziców, Zespołów medycznych, Sąsiadów i społecznego otoczenia miejsca, w którym powstanie Dom, to wielkie wspólne dzieło – podkreśla Katarzyna Rodziewicz, Prezes Zarządu i Dyrektor Wykonawcza Fundacji Ronalda McDonalda. – To dla nas ogromnie ważne, że nasz Partner, Instytut „Pomnik–Centrum Zdrowia Dziecka” doskonale rozumie ogromny wpływ programu Domu Ronalda McDonalda na poczucie komfortu dziecka-pacjenta, poczucie bezpieczeństwa jego rodziny, w tym rodzeństwa. Rola bliskości rodziny dla wyników nie tylko procesu leczenia dziecka, ale także zdrowia fizycznego i odporności emocjonalnej dorosłych na wyzwania związane z chorobą w Domach stoi zawsze w centrum uwagi – mówi prof. Adam Jelonek. – Budując trzeci Dom odpowiadamy jako Fundacja na ogromną potrzebę IPCZD i tych wszystkich dzieci, które przyjeżdżają tu z całej Polski po pomoc. – Odpowiedzialnością dorosłych jest stworzyć dziecku, które walczy z chorobą, jak najlepsze warunki. Każdy Dom Ronalda McDonalda jest bardzo blisko infrastruktury szpitalnej, a mimo tego ma wszystkie cechy prawdziwej domowej przestrzeni. Takie rozwiązania są na świecie najlepszym, sprawdzonym modelem realizacji idei Family-Centered Care – opieki nad całą rodziną dziecka długo hospitalizowanego – zaznacza Katarzyna Rodziewicz. W Domach Ronalda McDonalda zatrzymują się rodzice dzieci, które w procesie leczenia wymagają długich lub częstych pobytów w szpitalu. Z zasady są to pacjenci z oddziałów onkologicznych, hematologicznych, oczekujący na przeszczepy, neonatologicznych, pochodzący z najodleglejszych od szpitala miejsc. Pod dachem każdego Domu mogą mieszkać całe rodziny, aby zaoszczędzić dziecku silnego stresu związanego z długą rozłąką z najbliższymi. Dla rodziców możliwość mieszkania w komfortowych warunkach Domu, blisko dziecka, to najlepszy sposób na poradzenie sobie ze stresem i zadbanie o kondycję reszty rodziny. Za codziennością Domu stoją ludzie Fundacji, zawsze z doświadczeniem wolontariackim w innych programach – Domów i Pokoi Rodzinnych Ronalda McDonalda. Pierwszy w Polsce Pokój Rodzinny działa od 2009 roku w IP CZD i jest domową przestrzenią w środku szpitala dla ponad 10 000 rodziców rocznie. – Jesteśmy dumni, że to właśnie przy Instytucie, w którym leczone są najciężej chore dzieci z całego kraju zostanie wybudowany trzeci Dom Ronalda McDonalda w Polsce. Będzie to miejsce pobytu dla rodziców dzieci leczonych w naszym szpitalu. Cenimy wieloletnią współpracę z Fundacją Ronalda McDonalda, której początki sięgają 2009 roku. Wspólne wartości, które wyznajemy, jak i obustronne, ogromne zaangażowanie sprawia, iż patrzymy w przyszłość z bardzo dużą dozą optymizmu – podkreśla dr n. med. Marek Migdał, Dyrektor IPCZD Dom w Międzylesiu będzie trzecim Domem Ronalda McDonalda w Polsce. W Krakowie, przy Uniwersyteckim Szpitalu Dziecięcym, Dom z dwudziestoma pokojami dla rodzin działa od października 2015 roku. Drugi, nieco większy, przy Dziecięcym Szpitalu Klinicznym UCK WUM w Warszawie, został oddany do użytku w czerwcu 2021 roku i jednocześnie może gościć 25 rodzin. Domy wspierają rodziny hospitalizowanych dzieci bezpłatnie. Czas zamieszkania w Domu dla rodziców i rodzeństwa jest związany z czasem pobytu chorego dziecka na oddziale. Jak w każdym domu, oprócz komfortowych sypialni z łazienkami, Domy to duża wspólna kuchnia, jadalnia, miejsca spotkań, ogród, biblioteka, pralnia. Wspólne dbanie o Dom to dla rodzin ważny element normalności. Warszawski Dom, w pierwszym roku swojej działalności, przyjął ponad 140 rodzin, niektóre z nich wielokrotnie, natomiast najdłuższy pobyt rodziny w Domu w Krakowie trwał 382 dni. Atmosfera tych miejsc to największa wartość pomocy – jak podkreślają domownicy. Po kilku dniach wszyscy czują się jak u siebie. Domy zawsze wspierają najważniejsze publiczne szpitale pediatryczne, bo praca Fundacji służy publicznej medycynie. O Fundacji Ronalda McDonalda „Aby rodzina mogła być razem” – to misja powołanej w Polsce w 2002 roku Fundacji Ronalda McDonalda. Jest częścią międzynarodowej organizacji Ronald McDonald House Charities, wspierającej medycynę pediatryczną w 65 krajach na świecie. W centrum uwagi Fundacji znajduje się profilaktyka zdrowotna dzieci oraz opieka skoncentrowana na rodzinie w czasie ciężkiej choroby jej najmłodszych członków, wiążącej się z ich pobytem w szpitalu. Skala tych działań obejmuje cały kraj, a organizacji pomagają firmy, osoby prywatne i wolontariusze. Najważniejsze programy Fundacji to Domy Ronalda McDonalda – komfortowe, bezpłatne miejsca dla rodzin długo leczonych dzieci oraz Pokoje Rodzinne Ronalda McDonalda w szpitalach pediatrycznych, gdzie rodziny i opiekunowie hospitalizowanych maluchów mogą korzystać z nowoczesnej przestrzeni socjalnej: kuchni, salonów rodzinnych, pralni i łazienek. Działania mające na celu poprawę warunków pobytu rodziny z dzieckiem w szpitalu dopełnia projekt „Łóżko dla Rodzica”. Wyglądem przypominające fotel, pełni funkcję siedzenia i wygodnego, rozkładanego spania. Od łóżka często zaczyna się długa lista zmian w szpitalu, na oddziale, które służą dzieciom i rodzinom. Kolejnym kluczowym obszarem działań Fundacji jest profilaktyka onkologiczna. Służy temu między innymi ogólnopolski program bezpłatnych badań USG o nazwie „NIE nowotworom u dzieci”, realizowany na pokładzie mobilnych ambulansów medycznych. Powstał jako odpowiedź na potrzebę wczesnej diagnostyki chorób nowotworowych wieku dziecięcego, łącząc wiedzę i doświadczenie wybitnych ekspertów w dziedzinie pediatrii, onkologii i hematologii dziecięcej oraz radiologii, którzy czuwają nad najwyższą jakością programu. Partnerami programu są ALAB laboratoria, MAN Polska i Fundacja Powszechnego Czytania. Partnerem medycznym programu w latach 2005-2021 był TOP Medical, a od 2022 r. jest nim Centrum Medyczne Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Finansowane przez Fundację szkolenia lekarzy POZ i lekarzy rodzinnych we wczesnym wykrywaniu nowotworów, wykłady prowadzone wspólnie z IFMSA Poland i specjalistyczne wydawnictwa dla lekarzy i rodziców poświęcone profilaktyce onkologicznej uzupełniają listę działań Fundacji w obszarze wczesnej diagnostyki zmian onkologicznych u najmłodszych. Fundacja wybudowała i prowadzi w Polsce 2 Domy Ronalda McDonalda. W Krakowie, przy Uniwersyteckim Szpitalu Dziecięcym, Dom z dwudziestoma pokojami dla rodzin działa od października 2015 roku. Drugi, nieco większy, przy Dziecięcym Szpitalu Klinicznym UCK WUM w Warszawie, został oddany do użytku w czerwcu 2021 roku i jednocześnie może gościć 25 rodzin. Domy wspierają rodziny hospitalizowanych dzieci nie tylko poprzez bezpłatny pobyt w czasie leczenia dziecka w szpitalu, ale przede wszystkim zapewniając stałą bliskość rodziców i rodzeństwa w tym trudnym czasie. Jak w każdym domu, oprócz komfortowych sypialni z łazienkami, jest tu duża wspólna kuchnia, jadalnia, miejsce spotkań, ogród i obszerna biblioteka. Wspólne dbanie o dom to dla rodzin namiastka normalności. Warszawski Dom, w pierwszym roku swojej działalności, przyjął ponad 140 rodzin, niektóre z nich wielokrotnie, natomiast najdłuższy pobyt rodziny w Domu w Krakowie trwał 382 dni. Atmosfera tych miejsc sprawia, że po kilku dniach wszyscy czują się domownikami. Każdy może pomóc w utrzymaniu programów Fundacji, przekazując 1,5% podatku, darowiznę finansową i rzeczową lub dołączając do wolontariatu. Zapraszamy na naszą stronę www, oraz na nasze profile na Linkedinie, Facebooku, Instagramie i Youtubie.
Czkawka u noworodka – najlepsze sposoby, aby ulżyć dziecku
Czkawka u noworodka pojawia się nawet kilka razy w ciągu doby. Równie często miewają czkawkę kilkumiesięczne niemowlęta. Sposoby na czkawkę u noworodka są związane z przyczyną, która wywołuje tę dolegliwości. Czasem na czkawkę pomoże masaż plecków, czasem smoczek, zmiana pozycji lub przewinięcie dziecka. Zdarza się też i tak, że trzeba cierpliwie poczekać, aż atak czkawki sam ustąpi. Podpowiadamy, co zrobić, gdy noworodek ma czkawkę.
Wiele mam zastanawia się, dlaczego dopiero co narodzone dziecko męczy czkawka. W potocznej opinii przyczyną jest zimno. Ale to nie jest cała prawda. Tłumaczymy, co jeszcze bywa powodem tej dolegliwości u maluszka, a także podpowiadamy, jakie sposoby pozwolą skutecznie pozbyć się czkawki u noworodka. Dlaczego noworodek ma czkawkę? Skłonność do częstego występowania czkawki u noworodka i młodszego niemowlęcia jest skutkiem fizjologicznej niedojrzałości układu nerwowego dziecka (głównie nerwu przeponowego). Gwałtowne skurcze przepony, które towarzyszą czkawce, mogą pojawiać się już w pierwszych tygodniach po narodzinach np. gdy dziecku jest zimno lub po jedzeniu, np. gdy dziecko przy okazji połknęło sporo powietrza. Ataki czkawki najczęściej ustępują około 3. miesiąca życia, ale może się zdarzyć, że będą występowały też później. Poniżej przedstawiamy sprawdzone sposoby, jak pozbyć się czkawki u noworodka. Co robić, gdy noworodek ma czkawkę? Aby pozbyć się czkawki u małego dziecka, spróbuj najpierw ustalić jej przyczynę. Inaczej należy postępować, gdy czkawkę spowodowało wychłodzenie organizmu (np. dziecko jest cienko ubrane, zostało rozebrane do kąpieli), inaczej – gdy przyczyną jest zjedzenie przez dziecko dużej porcji pokarmu, połknięcie podczas karmienia powietrza. Poniżej tłumaczymy też, jakie pozycje będą dobre, by pozbyć się czkawki u noworodka. Sposoby na czkawkę u noworodka: Podanie piersi Aby przerwać czkawkę spowodowaną wychłodzeniem organizmu, podaj noworodkowi pierś (jeśli dziecko karmione jest butelką – daj mu odrobinę ciepłej wody do wypicia przez smoczek). Przewinięcie dziecka Jeśli do wyziębienia i ataku czkawki doprowadziło leżenie w mokrej pieluszce – przewiń dziecko i ogrzej jego brzuszek (np. okrywając kocykiem lub przytulając do swojego ciała). Odczekanie chwilę Jeśli powodem czkawki jest przejedzenie, poczekaj, aż pokarm zostanie strawiony, wtedy czkawka sama ustąpi. Noszenie dziecka w pozycji pionowej Jeśli czkawkę spowodowało połknięcie powietrza, spróbuj ponosić dziecko w pionie. Zwróć uwagę, by główkę dziecka opierała się na twoim ramieniu, a brzuszek przylegał do piersi. To dobra pozycja, która zapobiega wystąpieniu czkawki i ulewaniu pokarmu. Podczas karmienia staraj się dbać o odpowiednie ułożenie maluszka i prawidłowe przystawienie go do sutka. Gdy karmisz dziecko butelką, zadbaj, by smoczek nie był zapowietrzony. Po karmieniu maluszka dopilnuj, żeby mu się odbiło. Ssanie smoczka Bez względu na przyczynę czkawki, możesz podać dziecku smoczek – ssanie smoczka pomaga w rozluźnieniu mięśni przepony. Delikatny masaż lub dotyk W łagodzeniu skurczów przepony może pomóc twój dotyk. Pomasuj lub delikatnie poklep plecki dziecka, gdy ma atak czkawki. Cierpliwość Jeśli żaden sposób przeciwdziałania czkawce nie okaże się skuteczny, warto uzbroić się w cierpliwość – prędzej czy później czkawka sama minie. Wbrew pozorom martwi ona bardziej rodziców, niż samego niemowlaka, dla którego nie jest niczym groźnym. Zobacz także: Sposoby na niemowlęcą kolkę Kupka u noworodka – jak może wyglądać, kiedy powinna niepokoić? Odbijanie noworodka – jak to robić dobrze?
Jak podnosić niemowlę – 2 techniki i instrukcja na filmie
Nie wiesz, jak podnosić niemowlę, żeby nie zrobić mu krzywdy? Prawidłowe podnoszenie dziecka nie jest trudne, wystarczy pamiętać o zapewnieniu maluszkowi poczucia bezpieczeństwa i kontrolowaniu położenia jego główki. Sprawdź, jak stosować te zasady w praktyce, aby prawidłowo podnosić, nosić, trzymać i odkładać niemowlę.
Prawidłowe podnoszenie i trzymanie zapewnia niemowlakowi poczucie bezpieczeństwa i sprzyja jego dobremu rozwojowi. To, czego trzeba szczególnie pilnować podczas podnoszenia niemowlęcia, to odpowiednie ustawienie głowy. Warto również zadbać, aby podnoszenie niemowlęcia np. z łóżeczka czy przewijaka odbywało się w spokoju. Nie należy wykonywać gwałtownych ruchów. Sam ruch unoszenia, a później opuszczania nie może być zbyt szybki – to wzbudza w dziecku niepokój. Warto za to mówić do dziecka. Spis treści: Jak prawidłowo podnosić niemowlę? – 2 techniki Jak podnosić niemowlaka do odbicia? Podnoszenie niemowlaka pod pachy Jak nie podnosić niemowlaka? Jak odkładać dziecko? Skutki noszenia noworodka w pionie Jak prawidłowo podnosić niemowlę? Gdy bierzemy maluszka na ręce głowa nie powinna odginać się w żadną ze stron. Im młodsze niemowlę, tym ważniejsze jest, by główka znajdowała się na przedłużeniu kręgosłupa. Powinna być trzymana prosto w stosunku do tułowia – nie może być przygięta do klatki piersiowej, odgięta w stronę karku lub zgięta na bok. Kończyny dziecka nie mogą bezwładnie zwisać, co jest szczególnie ważne dla stawów biodrowych. Podnosząc niemowlę, najlepiej zastosować dwie techniki: 1. Podnoszenie niemowlęcia bokiem Ułóż delikatnie dziecko na boku, tak by zaokrąglić jego plecki i przyciągnąć uda lekko w kierunku klatki piersiowej, główka nie może pozostać odgięta do tyłu. Wsuń jedną rękę pod dziecko – zaczynaj od główki i wsuń ją aż pod bioderka. Palcami wsuniętej ręki obejmij dolne udo dziecka. Główka niemowlęcia powinna znaleźć się w zgięciu łokcia. Unieś dziecko, podtrzymując je od przodu drugą ręką. 2. Ponoszenie niemowlęcia plecami do dołu Gdy noworodek leży na plecach, delikatnie wsuń oba przedramiona pod ciało dziecka tak, aby jego główka znalazła się na twoich dłoniach. Na przedramionach powinny spoczywać plecy dziecka i pośladki. Przedramiona podtrzymują ciało dziecko od dołu i nieco od boku. Powoli unieś niemowlę. Tech chwyt jest najwygodniejszy do przeniesienia dziecka na bardzo krótkim dystansie, np. z łóżeczka na przewijak, czy z przewijaka do wózka. Oba sposoby warto wykorzystywać do czasu, aż niemowlę zacznie kontrolować ustawienie główki. Jak podnosić niemowlaka do odbicia? Można zastosować chwyt jak do przenoszenia noworodka czy niemowlaka plecami do dołu (patrz wyżej). Dodatkowo kciukami należy objąć od przodu klatkę piersiową dziecka. Główka powinna leżeć na naszych dłoniach, a tułów i bioderka na przedramionach. Dziecko podnosi się przytulone do siebie i podtrzymywane od tyłu. Osoba podnosząca dziecko powinna pochylić się i przytulić do tułowia dziecka swoją klatkę piersiową i jeden z barków. W pozycji pionowej opiekuna, rączki dziecka i jego główka powinny znaleźć się za barkiem osoby dorosłej. W tej pozycji tułów dziecka nie jest ustawiony pionowo a ukośnie. Podnoszenie niemowlaka pod pachy Czasami widuje się technikę unoszenia dziecka chwytem pod pachami. Ten sposób nie jest polecany przez fizjoterapeutów – zalecają oni przed uniesieniem dziecka obracanie go na bok (na zmianę raz na jeden, raz na drugi). Sporadycznie można stosować taki sposób podnoszenia u dzieci, które już naprawdę dobrze same kontrolują główkę, czyli potrafią ją samodzielnie utrzymać na przedłużeniu tułowia. Podnosząc dziecko chwytem pod pachami, nie należy unosić go za ramiona. Chwyt pod pachami musi polegać na tym, aby palce dłoni rodzica (od 2. do 5.) podpierały okolice łopatkową dziecka, a kciuki delikatnie ułożone były na klatce piersiowej niemowlęcia. Jeszcze lepszym rozwiązaniem jest takie wsunięcie dłoni pod plecy dziecka, aby czubki palców delikatnie podpierały tył głowy. Wadą tego chwytu jest to, że barki dziecka unoszą się, a nie są swobodnie opuszczone. To może zaburzać rozwój i podnosić napięcie mięśniowe. Dodatkowo brak tutaj podparcia miednicy dziecka, co także źle wpływa na napięcie mięśniowe dziecka. Jak nie podnosić niemowlaka? Poniżej wymieniamy najczęstsze błędy, które popełniają rodzice podczas podnoszenia niemowlęcia: brak podparcia główki u dziecka, które jeszcze jej samo nie kontroluje, brak podparcia miednicy dziecka, która „zwisa”, unoszenie dziecka zbyt wcześnie lub zbyt często chwytem pod pachy, podnoszenie niemowlęcia za rączki, zbyt gwałtowne unoszenie niemowlęcia. Jak odkładać dziecko? Trzymając dziecko na jednej ręce, obróć je lekko na bok, plecami do siebie i asekuruj drugą ręką. Pochyl się, zbliżając dziecko do podłoża, na które chcesz je odłożyć. Nie całe ciałko dziecko powinno od razu znaleźć się na przewijaku czy materacu łóżeczka. Odkładając dziecko rób to tak, aby najpierw jego dolne bioderko dotknęło podłoża, później bok i bark, a na końcu główka – dziecko początkowo znajdzie się w leżeniu na boku. Delikatnie obróć je na plecki. Skutki noszenia noworodka w pionie Zbyt wczesna pionizacja dziecka sprawia, że jego więzadła narażone są na przeciążenia. Wszystko przez to, że ani stawy, ani mięśnie noworodka nie są gotowe do stabilizowania jego kręgosłupa. To sprawia, że w przyszłości dziecko może być narażone na wady postawy, np. skoliozę czy plecy okrągłe. Dodatkowo, gdy dziecko jest noszone w pionie i ma tendencję do odchylania główki i tułowia do tyłu, może wystąpić nieprawidłowe napięcie mięśniowe – niektóre partie mięśni będą zbyt napięte, inne osłabione, co także może przyczyniać się powstawania wad postawy. Zobacz też: Jak nosić niemowlę i noworodka Chustonoszenie – alternatywa dla wózka Chusty do noszenia dzieci – jaką wybrać?
Erytrocyty w moczu u dziecka – normy, postępowanie
Erytrocyty nie powinny występować w moczu dziecka lub jedynie mogą być obecne w śladowej ilości. Wykrycie erytrocytów w moczu może świadczyć o procesie chorobowym, np. o zakażeniu dróg moczowych lub zapaleniu wyrostka robaczkowego. Nie wolno bagatelizować tego objawu. Jeśli wynik badania moczu wskazuje na obecność erytrocytów, należy pilnie skonsultować go z pediatrą.
Erytrocyty (krwinki czerwone) oznacza się w ramach badania moczu. Norma wynosi 2-3 w polu widzenia, co oznacza, że mocz powinien być pozbawiony krwinek czerwonych. Jeśli w moczu dziecka pojawia się więcej erytrocytów niż stanowi norma, zwykle oznacza to kłopoty zdrowotne. Nie zawsze poważne, ale zawsze wymagające konsultacji z pediatrą. Gdy erytrocytów jest więcej niż 5 w polu widzenia, stan taki nazywa się krwinkomoczem. Gdy krwinek jest powyżej 1000 w polu widzenia, mówimy o krwiomoczu. Spis treści: Erytrocyty w moczu dziecka – badanie Podwyższone erytrocyty w moczu u dziecka – przyczyny Jaki poziom erytrocytów w moczu u dziecka jest niebezpieczny? Erytrocyty i leukocyty w moczu u dziecka Erytrocyty w moczu dziecka – badanie Badaniu poddaje się mocz dziecka zebrany do odpowiedniego pojemnika. Najpierw wykonuje się test paskowy, który w przypadku obecności 2-3 krwinek w polu widzenia daje wynik ujemny. Jeśli test paskowy da wynik dodatni, konieczne jest wykonanie badania mikroskopowego moczu. Pozwala ono określić, ile krwinek jest widocznych w badanej próbce oraz jakość tych krwinek: erytrocyty świeże w moczu dziecka są okrągłe z wklęsłym środkiem, erytrocyty wyługowane nie mają wklęsłego środka i są znacznie bledsze od świeżych, gdyż w nerkach wchłonęły mocz, a hemoglobina została w z nich częściowo wypłukana. Czasami używa się określenia erytrocyty w osadzie moczu dziecka, a to dlatego, że przed badaniem mocz się odwirowuje, w wyniku czego oddziela się frakcje stałe od płynnych. Frakcje stałe tworzą tzw. osad, który ogląda się pod mikroskopem, jeśli test paskowy da wynik dodatni. Podwyższone erytrocyty w moczu u dziecka – przyczyny U najmłodszych dzieci erytrocyty w moczu mogą oznaczać skazę krwotoczną albo zaburzenia metaboliczne. Istnieje wtedy podejrzenie małopłytkowości lub skazy krwotocznej naczyniowej. Aby potwierdzić diagnozę konieczne jest wykonanie dodatkowych badań, ale lekarz stawia ją także na podstawie innych objawów. Bardzo często krwinkomocz jest u dzieci objawem zakażenia dróg moczowych. Istotna jest informacja, czy stwierdzone erytrocyty w moczu są tzw. erytrocytami świeżymi czy wyługowanymi. Erytrocyty świeże w moczu u dziecka najczęściej oznaczają chorobę dolnych dróg moczowych. Erytrocyty wyługowane w moczu u dziecka sugerują problemy z nerkami. Dużo rzadziej jest to symptom choroby dziedzicznej – hiperkalcurii, czyli wydalania z moczem zbyt dużych ilości wapnia. Także hiperoksaluria, czyli nadmiar szczawianów w moczu, prowadzi do pojawienia się erytrocytów w moczu dziecka. Gdy wyługowane erytrocyty w moczu dziecka towarzyszą wysokiej kwasowości moczu, objaw ten może wskazywać na to, że problem dotyczy dolnych dróg oddechowych dziecka. Krew w moczu dziecka pojawia się też podczas zapalenia wyrostka robaczkowego, jednak wtedy we krwi obecna jest też duża liczba leukocytów, a ponadto występują inne objawy: ból brzucha, wymioty, biegunka. Jaki poziom erytrocytów w moczu u dziecka jest niebezpieczny? Sama obecność erytrocytów w moczu dziecka nie jest niebezpieczna. Natomiast niebezpieczna może być przyczyna, który stoi za obecnością krwinek czerwonych w moczu. Im bardziej przekroczona norma, tym bardziej nasilony proces chorobowy. Jednak nawet wtedy, gdy przekroczenie normy jest niewielkie, warto skonsultować się z pediatrą. Zbagatelizowanie tego objawu może doprowadzić do rozwoju choroby i pogorszenia stanu zdrowia dziecka. Erytrocyty i leukocyty w moczu u dziecka Najczęściej obecność erytrocytów i leukocytów w moczu dziecka to objaw zakażenia dróg moczowych. Leukocytów w moczu dziecka nie powinno być więcej niż 5 w polu widzenia. Większa ich liczba może wskazywać na proces zapalny. Może on towarzyszyć np. kłębuszkowemu zapaleniu nerek, kamicy nerkowej, cewkowo-śródmiąższowemu zapaleniu nerek lub zakażenie układu moczowego. Przekroczona norma leukocytów w moczu dziecka bywa też skutkiem intensywnego wysiłku fizycznego lub gorączki, ale też niewydolności krążenia czy obecności ciał obcych w układzie moczowym. Przeczytaj także: Bakterie w moczu dziecka – normy, przyczyny Białko moczu u dziecka – co oznacza? Zapalenie pęcherza u dzieci – jak rozpoznać?
Kupka u noworodka – jak może wyglądać, kiedy powinna niepokoić?
Kupka u noworodka może być ważnym miernikiem stanu zdrowia dziecka. Dlatego warto wiedzieć, jak wygląda i jak często powinna się pojawiać. Kolor, konsystencja, a czasem także zapach mogą być pierwszym sygnałem, że z dzieckiem trzeba iść do lekarza.
Kupka u noworodka ulega szybkim zmianom. Pierwsza, którą robi dziecko po przyjściu na świat, jest lepka, gęsta, a w dodatku ciemnozielona. To smółka, która gromadziła się w jelitach dziecka mniej więcej od połowy ciąży. Składają się na nią połknięte wody, maź płodowa, złuszczone nabłonki i inne substancje (żółć). Powinna pojawić się w pieluszce w ciągu doby, najwyżej dwóch po narodzinach. Jeśli tak się nie dzieje, lekarz sprawdzi, co się za tym kryje. Spis treści: Jak powinna wyglądać kupka noworodka? Ile razy kupka u noworodka? Kupka u noworodka: kiedy powinna niepokoić? Jak powinna wyglądać kupka noworodka Pierwsza kupka noworodka czyli smółka, ma tak charakterystyczny widok, że trudno ją z czymś pomylić. Po smółce pojawiają się tzw. stolce przejściowe (zielonobrunatne, z widocznymi grudkami mleka). Około 5-6 doby zawartość pieluszki powinna przypominać kolorem i konsystencją lekko ściętą jajecznicę. W kolejnych tygodniach życia może też pojawić się wypróżnienie innego koloru: Bladożółta, jasnobrązowa czy szarozielonkawa kupa noworodka – „książkowe” złociście żółte kupy robią zwykle dzieci karmione piersią. Dzieci pijące mleko z butelki zapełniają pieluchy także innymi kolorami. Zielona kupa noworodka – za tę dziwaczną barwę może odpowiadać coś, co zjadłaś, a co nie posłużyło karmionemu twoim mlekiem dziecku. Zielona kupa niemowlaka może powstać również pod wpływem powietrza (powierzchnia stolca po prostu się utlenia). Poobserwuj noworodka i przyjrzyj się uważniej swojej diecie. Jeśli wszystko wróci do normy, nie ma powodu do niepokoju. Ile razy pojawia się kupka u noworodka? Jak często noworodek robi kupę? W okresie noworodkowym kupka może pojawiać się zawsze po karmieniu, a więc nawet 8-12 razy w ciągu doby. Nie wszystkie noworodki wypróżniają się aż tak często, ale i tak mogą robić kupkę 5-6 razy dziennie. I tak będzie aż do 6-7 tygodnia życia. Później częstość oddawania stolca spada, a kupka pojawia się w pieluszce 2-3 razy dziennie. Kiedy mówimy o zaparciu u noworodka? Dzieci karmione butelką powinny załatwiać się codziennie. Niektóre maluszki karmione piersią mogą jednak robić kupkę rzadziej. Jeśli dziecko dobrze się czuje i przybiera na wadze, nie ma powodu do niepokoju. O zaparciu u noworodka można mówić dopiero wówczas, gdy podczas wypróżniania dziecko męczy się, pręży i płacze, a kał jest zbity i twardy. Przy braku kupki u noworodka nigdy nie podawaj dziecku środków przeczyszczających na własną rękę ani nie wkładaj mu do odbytu termometru. Jeśli dziecko bardzo się męczy, jedź z nim do lekarza. W wyjątkowej sytuacji możesz mu wyjątkowo podać czopek glicerynowy. Biegunki i zaparcia mogą być objawem alergii pokarmowej. Kupka u noworodka: kiedy powinna niepokoić Czasami kolor kupki noworodka, a później niemowlęcia, może świadczyć o tym, że ze zdrowiem dziecka dzieje się coś nietypowego: Biała lub niemal biała kupa noworodka Brak zabarwienia może świadczyć o kłopotach z wątrobą lub drogami żółciowymi. Dlatego koniecznie idź z dzieckiem do lekarza. Czarna lub ciemnozielona kupa noworodka Za ciemne zabarwienie kupy noworodka mogą odpowiadać leki (przede wszystkim żelazo, którym leczy się anemię) lub krew. Jeżeli pierwsza możliwość nie wchodzi w grę, trzeba jak najszybciej pokazać dziecko lekarzowi. Obecność krwi w kupie noworodka to sygnał alarmujący, świadczy zawsze o poważnym schorzeniu, np. zapaleniu jelit, alergii pokarmowej (bywa często jej pierwszym objawem), wadach w budowie jelit, wrzodach żołądka itd. W kupie noworodka widać krew Krew nie zawsze zmienia kolor kupy na czarny albo ciemnozielony. Czasem widać ją gołym okiem – wygląda jak strzępki, kłaczki, nitki albo ciemne punkciki. Może pochodzić z pękniętego naczynka (jeśli dziecko ma zaparcia), ale może być także sygnałem poważniejszego problemu. Nie czekaj na rozwój wypadków i idź z dzieckiem do lekarza. W kupie noworodka widać śluz Śluz jest objawem stanu zapalnego. Często pojawia się przy biegunce. Jego niewielkie ilości mogą wystąpić także wówczas, gdy do diety starszego niemowlaka wprowadzamy nowe pokarmy. Jeśli jest to przejściowe, nie ma powodu do niepokoju, bywa to jednak również objawem alergii pokarmowej. Błyszcząca kupka noworodka Kupka, która jest błyszcząca i wygląda jakby była tłusta, to niepokojący objaw, który może świadczyć o kłopotach z trzustką. Koniecznie idź z dzieckiem do lekarza. Kupka o kwaśnym zapachu Kupy dzieci karmionych piersią mają (zwłaszcza na początku) lekko kwaśny zapach, który zawdzięczają kwasowi mlekowemu wytwarzanemu przez mieszkające w jelitach bakterie. To normalne. Jeśli jednak kwaśna woń staje się zdecydowanie silniejsza, trzeba się wybrać z malcem do lekarza. Taki objaw może świadczyć o nietolerancji laktozy (cukru mlecznego) albo innego dwucukru (np. sacharozy). Biegunka u noworodka Można o niej mówić, gdy w ciągu 12 godzin dziecko robi więcej niż trzy płynne kupy (lub jedną z krwią, ze śluzem czy ropą). Nie dotyczy to dzieci karmionych piersią. W ich wypadku czujność powinna wzbudzić zmiana konsystencji na bardziej wodnistą czy koloru na zielony. Biegunki u małych dzieci nie wolno leczyć na własną rękę! Trzeba szybko działać, gdy do biegunki dołączają wymioty i/lub gorączka. Lekarz pewnie zaleci podawanie probiotyków i napojów uzupełniających elektrolity (np. kleik ORS 200, Gastrolit, Saltoral). Niepokoi cię wygląd kupy, którą zrobiło twoje dziecko? Pokaż pediatrze brudną pieluszkę! Dobry lekarz nie tylko się nie obrazi, ale wręcz sam o nią poprosi. Przeczytaj też: Jak często noworodek robi kupę i siusiu? Odparzenia pieluszkowe – przyczyny, leczenie Jak leczyć zaparcia u niemowlęcia?
Jak podać dziecku antybiotyk: z czym podać, żeby nie wymiotowało? A jak wypluwa?
Wielu rodziców zastanawia się, jak podać dziecku antybiotyk, bo zwykle nie jest to łatwe zadanie. Najwięcej problemów mają ci, którzy muszą podać antybiotyk niemowlakowi. Zdarza się, że dziecko wypluwa lek albo wymiotuje po jego połknięciu. Jednak podanie lekarstwa nieco starszym dzieciom również stanowi spore wyzwanie. Sprawdź porady doświadczonych mam.
Jak podać dziecku antybiotyk? To problem wielu rodziców niemowlaków i kilkulatków. Lek ma zwykle ostry, gorzkawy i nieprzyjemny smak, dlatego dziecko może go wypluć, zwymiotować albo odmówić przyjęcia. Podpowiadamy, z czym można podać antybiotyk, a z czym nie wolno go mieszać. Wyjaśniamy, jakie są najlepsze sposoby, by bezpiecznie podać dziecku antybiotyk w formie zawiesiny, syropu lub nebulizacji. Jak podać antybiotyk niemowlakowi, żeby nie wymiotował? Istnieją różne sposoby, by podać dziecku antybiotyk. Niemowlęta i małe dzieci do ok. 5. roku życia nie są w stanie przyjąć leku w postaci tabletki, antybiotyk więc podaje im się w formie: zawiesiny; kropli; syropu; czopka; nebulizacji; dożylnie (w szpitalu). Podanie dziecku antybiotyku to ogromny stres dla rodziców, bo dawka musi zostać przyjęta w całości, a maluszek często wymiotuje lub pluje niesmacznym płynem i stanowczo odmawia przyjęcia. Aby dziecko nie wymiotowało, spróbuj podać antybiotyk: W strzykawce. To najlepszy sposób na podanie antybiotyku niemowlakom i małym dzieciom. Strzykawkę (bez igły) z odmierzoną dawką leku skieruj na wewnętrzną stronę policzka dziecka (jest wtedy mniejsze prawdopodobieństwo wyplucia czy zwymiotowania). W specjalnej butelce, aplikatorze lub smoczku. Produkty do podawania dzieciom leków cieszą się coraz większą popularnością, bo pozwalają na precyzyjne odmierzenie dawki antybiotyku, a ponadto, jak zapewniają niektórzy producenci, płyn w większości omija kubki smakowe dziecka. Warto więc wypróbować taki gadżet, zwłaszcza jeśli maluch nie lubi smaku leków. View Burdaffi on the source website Jeśli mimo twoich starań dziecko odmawia przyjęcia leku lub wypluwa antybiotyk, wykorzystaj sprawdzone sposoby doświadczonych mam. Możesz: opowiedzieć dziecku historię o lekarstwie (można wymyślić imię leku), które marzy o tym, żeby jechać na wspaniałej zjeżdżalni prosto do brzuszka; (jeśli to dozwolone) zmieszać lek np. owocowym deserkiem; przygotować dziecku coś na zagryzkę po połknięciu lekarstwa, którą podasz zaraz po wzięciu leku. Dobrze neutralizują smak: kromka chleba, ugotowane ziemniaki, biszkopt, herbatnik. Dodatkowo dziecko może samo je trzymać w ręku, co daje mu komfort i poczucie sprawczości. Z doświadczenia innych mam wynika, że nie sprawdzają się czekoladki i inne słodycze, ponieważ w połączeniu z lekiem mogą mieć obrzydliwy smak; poprosić dziecko o zatkanie nosa. Wtedy smak będzie mniej odczuwalny. Ostatecznie poprosić lekarza o zmianę leku na preparat o innym smaku lub w innej formie. Jeśli musisz podać dziecku antybiotyk w formie nebulizacji, pamiętaj, że to jeden z najbezpieczniejszych sposobów przyjmowania leków. Antybiotyk omija wtedy układ pokarmowy dziecka i dostaje się bezpośrednio do chorego miejsca. Niestety, nebulizacja bywa trudnym wyzwaniem dla rodziców małych dzieci, zwłaszcza niemowląt. Aby ułatwić sobie zadanie: stosuj maseczkę bez dziurek (lek nie będzie się niepotrzebnie ulatniał); zajmij dziecko książką, załóż słuchawki z muzyką albo audiobookiem (dźwięki zagłuszą hałas wytwarzany przez nebulizator) włącz ulubioną bajkę na czas inhalacji. Z czym podać antybiotyk dziecku? Rodzice próbują czasem podawać dziecku antybiotyk z dodatkiem różnych innych płynów lub pokarmów, zazwyczaj nie jest to jednak dobry pomysł. Szczególnie niewskazane są napoje z wapniem i żelazem (utrudniają wchłanianie się leku). Nie podawaj więc antybiotyku z: mlekiem; sokiem. Najlepiej, by dziecko popijało antybiotyk wodą. Koniecznie sprawdź też w ulotce, czy dany antybiotyk można podawać dziecku z jedzeniem, czy lepiej podać go przed posiłkiem, czy po posiłku. Ważne! Staraj się nie zmuszać dziecka do przyjęcia antybiotyku. Maluch błyskawicznie wyczuje twój stres, poza tym jakakolwiek forma przemocy może na długo zrazić go do leczenia i brania lekarstw. Przy różnych okazjach pokazuj dziecku, że rodzice też połykają leki, nawet te niesmaczne. Wspólnie podajcie też lek lalce albo misiowi. Jak podawać dziecku antybiotyk? Zasady By podać dziecku antybiotyk, niezbędne jest badanie lekarskie i diagnoza. Pediatra bierze pod uwagę rodzaj infekcji, poprzednio stosowane leki i to, jak reagowało na nie dziecko. Często rozpoczyna się kurację od leków z grupy penicylin, bo są najmniej toksyczne. Ale wybór antybiotyku to nie wszystko. Żeby leczenie nim było skuteczne i bezpieczne, przestrzegaj kilku bardzo ważnych zasad. Uwaga! Najlepiej by było, gdyby lekarz dobierał antybiotyk na podstawie antybiogramu, czyli badania pozwalającego określić, na jakie związki wrażliwa jest dana bakteria. W praktyce zwykle nie ma na to czasu, bo na wyniki trzeba czekać 3-7 dni. Bądź jednak spokojna. Nawet bez tych badań nie dobiera się leku w ciemno. Ogólne zasady podawania dziecku antybiotyku: Stosuj się do instrukcji. Jeśli do buteleczki z proszkiem nalejesz za dużo wody, stężenie leku będzie za słabe, a jeśli za mało – za duże. Możesz ostrożnie wlewać wodę „do kreski” albo odmierzyć ją strzykawką. Pamiętaj też, by gotową zawiesinę przechowywać zgodnie z zaleceniami, jakie znajdziesz na opakowaniu, bo inaczej może stracić swoje właściwości. Ważne jest również, by bezpośrednio przed podaniem dziecku preparatu potrząsnąć butelką. Proszek osadza się na dnie, a więc płyn, który jest wyżej, zawiera zbyt mało leku i kuracja nim może nie przynosić efektów. Przeczytaj ulotkę. Dzięki informacjom w niej zawartym będziesz wiedziała, czy lek podaje się przed posiłkiem, po nim, czy w jego trakcie, i czy podczas kuracji trzeba zrezygnować z podawania malcowi określonych potraw (np. mleka). Niestosowanie się do wskazówek może spowodować, że antybiotyk będzie działał znacznie słabiej. W ulotce znajdziesz też listę skutków ubocznych. Nie denerwuj się jednak – te poważne zdarzają się bardzo rzadko. Najczęściej spotykane to biegunka, niestrawność, wymioty, nudności, pokrzywka, wysypka. Jeśli się pojawią, od razu skontaktuj się z lekarzem. Przestrzegaj pór podawania. W ulotce znajdziesz dokładne informacje, co ile godzin i jak długo podawać antybiotyk (lekarz też powinien ci to wyjaśnić). Aby antybiotyk był skuteczny, nie można wydłużać odstępu między dawkami, bo jego stężenie spada i bakterie na powrót mogą się namnażać. Jeżeli zapomniałaś o jednej dawce, podaj ją, gdy zorientujesz się, co się stało. Jeśli nie podałaś dwóch, trzech, skontaktuj się z lekarzem, bo może kontynuowanie leczenia tym samym preparatem nie ma już sensu. Dokładnie dawkuj. Antybiotyk, by zadziałać, musi osiągnąć w organizmie określone stężenie. Jeśli dziecku wypluło antybiotyk, można przyjąć, że nie przyjęło koniecznej dawki. A co zrobić, gdy dziecko zwymiotowało po podaniu antybiotyku? Jeśli zrobiło to przed upływem godziny, podaj mu powtórną, pełną dawkę leku. Jeśli później – podaj połowę dawki. Po 3-4 godzinach można uznać, że lek został wchłonięty przez organizm. Gdy zaś smyk ma biegunkę, skonsultuj się z lekarzem. Nie zapomnij o probiotykach. Antybiotyk niszczy wszystkie bakterie, także te dobre. Aby przywrócić prawidłową florę bakteryjną w organizmie malca, podawaj mu probiotyki dla dzieci. Zawierają one pałeczki kwasu mlekowego, które są stałymi lokatorami przewodu pokarmowego. Pamiętaj jednak, by probiotyku nie podawać z antybiotykiem (najlepiej zachować przynajmniej godzinny odstęp), bo dobroczynne pałeczki zginą, zanim zdążą cokolwiek zdziałać. Zobacz też: Syrop z cebuli na kaszel: jak działa? Naturalne antybiotyki i lecznicze mikstury Inhalacje na kaszel – czym inhalować dziecko i niemowlaka, jakie leki do inhalacji
Co na odporność dla dziecka – 6 skutecznych i sprawdzonych metod [oraz 3 produkty z apteki]
Na odporność u dziecka pomagają najprostsze metody, które można stosować każdego dnia w ciągu roku – są to dieta bogata w warzywa i owoce, ruch i spacer oraz odpowiednia ilość snu i odpoczynku. W aptekach mamy także ogromny wybór specyfików i leków na odporność dla dzieci – podpowiadamy, które z nich pomogą twojemu dziecku uniknąć jesienno-zimowych infekcji.
Szukasz najskuteczniejszego sposobu na odporność dla dziecka? Mamy dla ciebie dobrą informację. Nie ma nic lepszego na wzmacnianie odporności jak zdrowe odżywianie i zdrowy tryb życia. To metody sprawdzone od lat! Oczywiście w sprzedaży są też uodparniające preparaty dla dziecka w postaci syropów, tabletek, preparatów witaminowych, które można podawać już dwulatkom i trzylatkom. Sprawdzamy, co i kiedy warto zastosować na wzmocnienie układu odpornościowego dziecka. Co na odporność dla dziecka: Naturalne sposoby na odporność dla dziecka Preparaty z apteki na odporność dla dzieci Kiedy trzeba wzmacniać odporność dziecka? Odporność dziecka a częste choroby Naturalne sposoby na odporność dla dziecka Są darmowe, zdrowe, zawsze dostępne pod ręką i niezmiennie od lat polecane przez pediatrów. Ważne, aby pamiętać o ich stosowaniu każdego dnia. Oto naturalne sposoby na odporność u dziecka. Zdrowa dieta – w pierwszym roku życia dziecka najważniejsze jest karmienie piersią, w mleku mamy jest pewien rodzaj immunoglobulin, chroniących przed wirusami i bakteriami. Co prawda dzieci karmione piersią też mogą chorować, ale zdarza się to rzadziej, a przebieg choroby jest lżejszy. Od ok. 6. miesiąca życia należy rozszerzać dietę dziecka zgodnie z zaleceniami pediatry. Trzeba dbać o codzienną porcję warzyw i owoców, chudego mięsa, jajek, a potem także jogurtów, serów i ryb. Z tego, co dziecko spożywa, najlepiej przyswaja witaminy i składniki mineralne. Spacery – chodźcie na spacery codziennie, jeżeli tylko nie ma bardzo silnego wiatru czy mrozu i zacinającego deszczu. Mały katarek czy kaszel to nie są przeciwwskazania do wychodzenia na dwór – wręcz przeciwnie, na świeżym powietrzu dziecku łatwiej oddychać. Warto, aby dziecko na spacerze spędzało czas jak najbardziej aktywnie – chodziło, biegało, bawiło się. Zmiana klimatu – dla odporności dziecka dobrze robi wyjazd nawet na kilka dni. Zimą najlepiej w góry, latem nad morze. Sen – dziecko przemęczone jest osłabione i podatne na infekcje. Tak trzeba organizować mu dzień, aby dziecko się wysypiało. I to codziennie! Nieprzegrzewanie dziecka – w pokoju malucha nie powinno być więcej niż 19–21 stopni Celsjusza. Nie należy ubierać dziecka za ciepło (także na spacer), gdyż będzie się pocić. Wtedy najłatwiej o przeziębienie. Dbanie o higienę – codzienne, regularne mycie rąk to podstawa i tę zasadę trzeba wpajać dziecku od maleńkości. Jeżeli domowe sposoby nie pomagają i dziecko nadal często choruje, trzeba poradzić się lekarza. Niewykluczone, że konieczne będą badania, które pozwolą wyjaśnić przyczyny braku odporności i wykluczą inne choroby. Leki na odporność dla dzieci W aptekach jest mnóstwo specyfików na wzmocnienie odporności dziecka. Co wybrać: witaminy, ziołowe syropy, homeopatyczne pastylki? Nie wszystkie tego typu preparaty mają udowodnione działanie, jeżeli chodzi o zwiększanie odporności u dzieci (pozytywne wyniki uzyskiwano w badaniach in vitro lub na konkretnych drobnoustrojach). Nie oznacza to jednak, że za pomocą gotowych preparatów nie można wspomóc organizmu dziecka w walce z wirusami i bakteriami. Lekarze pediatrzy polecają: witaminę D3 – bierze udział w reakcjach immunologicznych organizmu, a jej niedobór może negatywnie wpływać na odporność dziecka (tak jak i w przypadku dorosłych), pamiętaj o jej regularnym podawaniu dziecku zgodnie z zaleceniami pediatry. tran – zawiera witaminę D oraz kwasy tłuszczowe omega-3, które poprawiają odporność i zapobiegają krzywicy; może także wspomóc apetyt dziecka, gdy jest ono niejadkiem; można go podawać dziecku już po ukończeniu drugiego roku życia. Uwaga, oryginalny tran jest zrobiony z wątroby dorsza lub ryb dorszowatych. Unikaj produktów, które w składzie mają bliżej nieokreślony olej z ryb. probiotyki – w sytuacji, gdy dziecko brało antybiotyk, warto podawać mu probiotyki (naturalnie znajdziemy je również w jogurtach i w kiszonkach) najlepiej robić przez dwa-trzy tygodnie lub tyle czasu, ile zaleci lekarz. View Burdaffi on the source website Możesz też podawać dziecku olej z czarnuszki (wystarczy łyżeczka dziennie), polecany zwłaszcza alergikom i osobom często zmagającym się z infekcjami górnych dróg oddechowych. View Burdaffi on the source website W walce z infekcjami mogą pomóc też inne domowe sposoby np. miód dla dziecka (mleko z miodem pokocha każdy maluch!). Sok z buraków dla dziecka to też niedoceniany, ale bardzo wartościowy napój: podnosi odporność, ma właściwości antywirusowe. Mogą go pić dzieci od pierwszego roku życia. Witamina C przez całe lata była uznawana za niezbędny lek w zapobieganiu i zwalczaniu infekcji. Dziesięciolecia badań nie potwierdziły jednak takich jej właściwości – przyjmowanie witaminy C w trakcie infekcji nie skraca i nie zmniejsza objawów przeziębienia. Profilaktyczne codzienne jej stosowanie skraca czas przeziębienia zaledwie u 8 proc. dorosłych i u 14 proc. dzieci. Kiedy trzeba wzmacniać odporność dziecka? To zależy od charakteru chorób, częstotliwości ich powtarzania się oraz przebiegu. Trzeba wzmacniać odporność, kiedy dziecko choruje często i poważnie. Ma powtarzające się zapalenia oskrzeli, płuc, anginy, musi brać antybiotyki, było leczone w szpitalu. To znak, że jego układ odpornościowy potrzebuje pomocy. Dziecko zaczęło chorować po pójściu do żłobka lub przedszkola. To niestety normalne: po raz pierwszy styka się tam z nowymi zarazkami, przyniesionymi przez inne dzieci. Jeżeli infekcje są poważne, warto postarać się wzmocnić odporność. Jeżeli poważne infekcje zdarzają się niemowlęciu lub bardzo małemu dziecku, nie należy podawać na własną rękę żadnych środków wzmacniających (miodu, czosnku czy innych preparatów ziołowych). Układ immunologiczny dziecka dopiero się tworzy, nie powinno się w żaden sposób ingerować w jego działanie. O to, jak wzmocnić tak małe dziecko, koniecznie zapytaj lekarza opiekującego się nim lub idźcie do poradni immunologicznej. Odporność dziecka a częste choroby To normalne, że małe dziecko choruje, nawet do 10 razy w roku. Jeżeli przechodzi infekcje lekko, wszystko kończy się lekkim katarem – nie ma powodu do martwienia się. Takie chorowanie to nie problem. Co więcej, może być korzystne, bo w ten sposób układ odpornościowy dziecka ma okazję przećwiczyć się w walce z zarazkami. Dzięki temu lepiej poradzi sobie potem, gdy zaatakują go silniejsze wirusy. Kształtowania się odporności dziecka to proces zabierający wiele lat. Układ immunologiczny uzyskuje pełne zdolności obronne około 12. roku życia. Zobacz także: Naturalne sposoby na wzmocnienie organizmu u dziecka: zakwas, oxymel, miód Przetwory z czarnego bzu na grypę, przeziębienie i kaszel Przeziębienie, grypa, koronawirus – jak rozpoznać, co dolega dziecku Konsultacja merytoryczna dr Jolanta Wacławek Pediatra, od ponad 30 lat pracuje w Instytucie Matki i Dziecka
Każda choroba dziecka to duże wyzwanie, szczególnie jeśli długo trwa i konieczne jest leczenie antybiotykiem, a czasem nawet pobyt w szpitalu. Jak wzmocnić odporność dziecka, by nie chorowało lub żeby przynajmniej przebieg infekcji był lżejszy? Konsultacja: dr Joanna Gzik, lekarz pediatra.
Układ odpornościowy małego dziecka jest niedojrzały, dopiero się kształtuje, dlatego lekarze często podkreślają, że to normalne, że małe dziecko częściej choruje. Jeśli chodzi do żłobka lub przedszkola, może mieć infekcje wirusowe nawet 8-10 razy w ciągu roku. Nie należy się tym niepokoić, jeśli są one lekkie: z katarem, kaszlem, niewysoką gorączką i nie jest konieczne podawanie antybiotyków. Jednak nawet zwykłe przeziębienie u dziecka może być przez niego odczuwane jak ciężka choroba, gdyż katar czy kaszel przeszkadza w jedzeniu, śnie, zabawie, a gorączka powoduje złe samopoczucie. Dla rodziców również każda infekcja u dziecka to wyzwanie, zwłaszcza jeśli przeziębia się ono kolejny raz, po krótkim pobycie w przedszkolu. Dlatego warto zrobić wszystko, by dziecko chorowało jak najrzadziej, a jeśli nawet zachoruje, to żeby infekcje były jak najlżejsze i trwały jak najkrócej. Jak wzmocnić odporność dziecka? View Ediplayer on the source website Jak wzmocnić odporność? Co na odporność dla dzieci? Suplementy na odporność Co na odporność dla dzieci? Otóż nie ma jednego środka, który zapewni dobrą odporność dziecka. Tuż po urodzeniu jego układ odpornościowy nie jest jeszcze prawidłowo ukształtowany, będzie kształtował się przez kilka lat życia. – Duży wpływ na jego prawidłowy rozwój ma sposób odżywiania, aktywność fizyczna, oddychanie czystym powietrzem (niewdychanie dymu tytoniowego i smogu), odpowiednia ilość snu, a także to, w jaki sposób dziecko jest leczone w trakcie infekcji wirusowej, która nie wymaga przecież stosowania antybiotyków – mówi dr Joanna Gzik, lekarz pediatra. Ważne są witaminy na odporność, m.in.: witamina A witamina C witamina D A także: cynk żelazo kwasy omega-3 W zaspokojeniu zapotrzebowania organizmu na nie pomoże zróżnicowana dieta, bogata w warzywa, owoce, kasze, ryby i dobrej jakości niewielkie ilości mięsa. Problem jest jednak z witaminą D. Organizm wytwarza ją w skórze, pod wpływem promieni słonecznych, dlatego dziecko powinno codziennie przebywać na dworze. – Nie zawsze w naszym klimacie jest to możliwe, zwłaszcza zimą, kiedy dzień jest krótki. Czasem pogoda zimna i słotna też nie zachęca do spacerów. Starajmy się, jednak jeśli to możliwe, spędzić z dzieckiem trochę czasu na sankach, łyżwach, ślizgawce czy zabawach w śnieżki i lepienie bałwana – radzi dr Gzik. Ponieważ niemowlętom i dzieciom do końca 2. roku życia zaleca się ochronę przed promieniami UV, trzeba podawać im przez cały rok suplementy na odporność z witaminą D dla dzieci w odpowiedniej dawce. Starsze dziecko (a także dorosły) powinno przyjmować ją jesienią i zimą, gdy nie dociera do nas odpowiednia ilość promieni UV. Dieta na odporność Jak wzmocnić odporność? Dbając o dobrze zbilansowaną dietę dziecka. Witaminy i składniki mineralne, ważne dla układu odpornościowego, najlepiej przyswajają się właśnie z naturalnych produktów, a nie z suplementów diety, dlatego podstawą zdrowia jest właściwy sposób odżywiania. Jak powinna wyglądać dieta na odporność? – Polecam warzywa i owoce z naszej strefy klimatycznej. Jesienią i zimą radzę podawać dzieciom zwłaszcza gotowane warzywa, ciepłe zupy, kasze, które dostarczają wartości odżywczych, ale też rozgrzewają organizm. Znakomita jest zwłaszcza kasza jaglana, która odśluzowuje organizm, co jest niezwykle ważne zwłaszcza przy przeciągającym się katarze czy kaszlu – mówi dr Gzik. Warto zadbać, by dieta na odporność u dzieci zawierała również kiszonki: zakwas z buraków, kapusta kiszona, ogórki, czasem naturalny jogurt lub kefir. Kiszonki i fermentowane produkty mleczne zawierają naturalne probiotyki, czyli bakterie probiotyczne wspierające odporność. Te dobre bakterie probiotyczne chronią organizm przed patogenami. – W jelicie znajdują się grudki chłonne produkujące immunoglobuliny. To ważna część układu odpornościowego. Dlatego często słyszymy, że „90 proc. odporności pochodzi z brzucha”. To prawda, ale żeby tak było, jelito musi być w dobrej formie (prawidłowa flora bakteryjna, brak pasożytów, grzybów). Dlatego tak ważna jest dieta na odporność i bakterie probiotyczne – opowiada dr Gzik. Jak wzmocnić odporność, modyfikując jadłospis malucha? Unikaj podawania dziecku cukru, słodyczy, a zwłaszcza słodkich napojów, po których apetyt dziecka na słodkie tylko rośnie. Cukier sprzyja kolonizacji jelit przez chorobotwórcze mikroorganizmy – bakterie i grzyby, a nierzadko też pasożyty. – Warto również pamiętać, że cukier, nadmierna ilość produktów mlecznych i bananów powodują zaśluzowanie organizmu, co może być przyczyną przedłużających się katarów i kaszlu u dziecka – dodaje dr Gzik. Jeśli jednak dziecko nie chce jeść przygotowanego posiłku, nie zamieniaj go na słodki deser czy inną słodką przekąskę. Nie zastępuj też posiłku słodkim sokiem. Długi i zdrowy sen, unikanie stresu u dzieci Już noworodek odczuwa stres, jeśli mama jest zdenerwowana (np. nieudanym karmieniem piersią), w rodzinie są sytuacje trudne, nieporozumienia, a rodzice się kłócą. Dzieci już najmłodsze znakomicie czują emocje rodziców – zarówno te wypowiedziane głośno, jak i te przemilczane, kiedy rodzice nie rozmawiają ze sobą. Zwłaszcza stan psychiczny mamy ma duży wpływ na dziecko, gdyż jest ono z nią mocno związane emocjonalnie. Stres u dzieci starszych może wywołać m.in. powrót mamy do pracy i pozostawanie z opiekunką, pójście do żłobka, przedszkola czy szkoły. Warto powoli dziecko z taką sytuacją oswajać i wspomagać, zwłaszcza w pierwszych tygodniach takiej zmiany, rozmawiać z wychowawcami. Stres u dzieci, zwłaszcza przewlekły, ma negatywny wpływ na odporność dziecka. Szczęśliwe, radosne dziecko to zdrowe dziecko. Jak wzmocnić odporność naturalnie? Dbając o spokojny, dobry sen. Gdy dziecko śpi, jego układ odpornościowy pracuje. Potwierdzili to naukowcy z Uniwersytetu Stanforda - gdy organizm jest wypoczęty, łatwiej daje sobie radę z wirusami. Nieprzespanie nawet jednej nocy powoduje znaczne osłabienie odporności, gdyż nawet jedna, nieprzespana noc powoduje, że liczba komórek NK, czyli natural killers, spada o połowę. Dziecko o odpowiedniej porze powinno wieczorem iść spać, żeby wyspać się przed pójściem do żłobka, przedszkola czy szkoły. Na wzmocnienie odporności młodszemu dziecku warto zapewnić warunki do poobiedniej drzemki. Jak wzmocnić odporność? Zachęcaj dziecko do aktywności fizycznej Małe dziecko ma naturalną potrzebę ruchu – warto jej nie hamować i zapewnić dziecku warunki do aktywności fizycznej, zwłaszcza na świeżym powietrzu: jazdy na rowerze hulajnodze rolkach deskorolce jazdy na nartach zimą sankach łyżwach Warto też z dzieckiem chodzić na basen. Korzystne są codzienne spacery, nawet w niepogodę: odporność dziecka „ćwiczy się” wtedy w trudniejszych warunkach zmian temperatur. Jak jeszcze wzmocnić odporność? Nie przegrzewaj dziecka, ubiór dostosuj do pogody, zwróć uwagę, by nie było spocone. W domu wietrz pomieszczenia, dbaj, by temperatura nie była za wysoka (optymalna to 20-21 stopni C). W sezonie grzewczym dbaj o właściwą wilgotność powietrza w domu (centralne ogrzewanie i klimatyzacja wysuszają śluzówki w gardle i nosie, dlatego proponuj dziecku często picie). Warto zamontować nawilżacz, rozwiesić na kaloryferach mokre ręczniki. Leki na odporność dla dzieci Na wzmocnienie odporności ważny jest też sposób leczenia infekcji u dzieci. Warto sięgnąć po naturalne metody leczenia, takie jak: sok z czarnego bzu herbatka z malin napar z lipy syrop z cebuli czosnek To domowe sposoby na przeziębienie u dziecka, znane nam z naszych własnych domów rodzinnych, pomocne i sprawdzające się w leczeniu infekcji wirusowych u dzieci. Większość infekcji bowiem to infekcje wirusowe, z którymi organizm musi poradzić sobie sam, a my mu w tym tylko pomagamy. – W leczeniu wielu infekcji wirusowych u dzieci bardzo pomocne są leki homeopatyczne (pochodzenia naturalnego), które wspomagają proces leczenia przez stymulację odporności do walki z patogenem. Są nietoksyczne, dlatego mogą być stosowane nawet w leczeniu maluszków i kobiet w ciąży – mówi dr Joanna Gzik. Przypomina, że przeziębienie u dzieci służy także nabywaniu odporności przez układ immunologiczny, który jest niedojrzały, a zwalczając wirusy, uczy się lepiej reagować na kolejne. Antybiotyk trzeba zastosować, gdy mamy do czynienia z infekcją bakteryjną, lekarz np. stwierdził anginę, szkarlatynę lub inną ciężką infekcję. – Jeśli zbyt często stosujemy antybiotykoterapię, to dziecko ma „wyjałowiony” przewód pokarmowy. Gdy potem wraca do żłobka czy przedszkola, szybko rozwija nową infekcję. Jeśli znów dostaje antybiotyk, po kilku dniach od wyleczenia i powrotu do przedszkola znowu może zachorować. Tak tworzy się błędne koło, które trzeba przerwać – podkreśla dr Joanna Gzik. Stosujmy więc antybiotyki rozważnie, kiedy są niezbędne, nie zaś „na zapas”. Nie zapominajmy też o tym, by podawać probiotyk dla dzieci po antybiotyku. Co ważne, probiotyki na odporność działają bardzo korzystnie. Warto też dać dziecku czas na tzw. okres rekonwalescencji, czyli nabieranie sił po chorobie. Jeśli to możliwe, gdy maluszek wyzdrowieje, nie wysyłajmy go od razu do przedszkola czy szkoły. Lepiej, gdy jeszcze przez kilka dni zostanie w domu (wskazane są stopniowo wydłużane, spacery, suplementacja witamin, probiotyków). Dopiero gdy wzmocni odporność, niech wróci do przedszkola (szkoły). Materiał powstał z udziałem Polskiego Towarzystwa Homeopatii Klinicznej.
UNICEF: Pestycydy zagrażają zdrowiu dzieci w Polsce
Polska zajmuje fatalne, przedostatnie miejsce w rankingu UNICEF: prawie co dziesiąte dziecko w naszym kraju mieszka na terenach o wysokim ryzyku zanieczyszczenia pestycydami. Spośród krajów UE i OECD gorzej jest tylko w Czechach.
Dzieci o wiele bardziej niż dorośli są narażone na wystąpienie poważnych skutków zdrowotnych w wyniku kontaktu z pestycydami. UNICEF postanowił przyjrzeć się bliżej temu zagadnieniu, a wyniki specjalnego raportu okazały się miażdżące dla Polski. Polskie dzieci zagrożone: raport UNICEF Organizacja w swoim ostatnim raporcie pt. „Miejsca i przestrzenie: Wpływ środowiska na dobrostan dzieci” przeanalizowała m.in. ryzyko narażenia dzieci na kontakt z pestycydami w krajach bogatych, w tym w Polsce. W rankingu 43. państw UE i OECD Polska zajęła przedostatnie, 42. miejsce. To znaczy, że najmłodsi w naszym kraju są jednymi z najbardziej narażonych na kontakt z pestycydami. Według raportu UNICEF w krajach bogatych średnio co dwudzieste dziecko mieszka na obszarach o wysokim ryzyku zanieczyszczenia pestycydami. Niestety w Polsce ten odsetek jest dużo wyższy. W naszym kraju niemal co dziesiąte dziecko mieszka na takich obszarach. Najlepsza sytuacja jest w Danii, Estonii, Finlandii, Islandii, Łotwie, Malcie, Słowacji, Słowenii i Szwecji, gdzie odsetek dzieci narażonych na działanie pestycydów wynosi zero. Stosowanie pestycydów przynosi społeczeństwu wiele korzyści zarówno w rolnictwie, jak i w obszarze zdrowia publicznego. Pestycydy chronią przed zarazkami i wirusami roznoszonymi przez owady, gryzonie i insekty, szczególnie w krajach rozwijających się. Należy jednak pamiętać, że są to substancje, które mogą mieć bezpośredni wpływ na zdrowie człowieka. Dlaczego pestycydy są tak niebezpieczne dla dzieci? Na kontakt z pestycydami najbardziej są narażone dzieci mieszkające na obszarach rolniczych. Pestycydy powodują zanieczyszczenie gleby, powietrza i wody, choć to nie jedyny sposób, w jaki te substancje docierają do najmłodszych. Pestycydy mogą się też przedostać się do organizmu dziecka przez łożysko i mleko matki! Czym grozi kontakt z pestycydami? Możliwych, katastrofalnych dla zdrowia skutków jest mnóstwo. Pestycydy: uszkadzają dziecięcy układ nerwowy, sercowo-naczyniowy, moczowo-płciowy, pokarmowy, rozrodczy, hormonalny, krwionośny i odpornościowy; zwiększają ryzyko wystąpienia nowotworów, w tym białaczki dziecięcej; mogą powodować uszkodzenia skóry i oczu, a także opóźnienia w rozwoju, których konsekwencje będą trwać do końca życia. Ważne: zanieczyszczenie różnymi substancjami chemicznymi, w tym także pestycydami, jest stale rosnącym problemem i stanowi jeden z największych zagrożeń dla zdrowia i rozwoju dzieci na całym świecie. Od lat 50. XX wieku wyprodukowano ponad 140 000 chemikaliów i pestycydów, z których większość nigdy nie została przebadana pod kątem bezpieczeństwa dzieci ani toksycznego wpływu na rozwijający się mózg. Tymczasem od lat 80. ubiegłego wieku w wielu krajach rozwiniętych coraz częściej diagnozuje się zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD) oraz spektrum zaburzeń autystycznych (ASD), co prowadzi do obaw, że jedną z przyczyn tych zaburzeń mogą być niebezpieczne substancje znajdujące się w środowisku, choć nadal brakuje dokładnych badań na ten temat. Zobacz też: To skrajna nieodpowiedzialność, a rodzice nadal popełniają ten błąd Pierwsza pomoc przy oparzeniu chemicznym Co robić, gdy dziecko zatruje się chemikaliami?
Podwyższone limfocyty u dziecka – o czym świadczą, jakie objawy powinny zaniepokoić?
Podwyższone limfocyty u dziecka mogą wskazywać na infekcję lub alergię. Warto wiedzieć, że nawet znacznie podwyższone wartości niekoniecznie muszą oznaczać groźną chorobę. Sprawdź, jaki poziom limfocytów u dziecka jest niepokojący.
Podwyższone limfocyty u dziecka często wywołują u rodziców malucha poddenerwowanie, że może chodzić o poważną chorobę. Na szczęście bardzo często to tylko sygnał niegroźnej infekcji wirusowej lub jednej z chorób wieku dziecięcego. Poznaj najczęstsze przyczyny podwyższonego poziomu limfocytów u dziecka. Spis treści: Limfocyty u dziecka – charakterystyka Podwyższone limfocyty u dziecka - przyczyny Poziom limfocytów u dzieci – normy Objawy podwyższonych limfocytów u dziecka Podwyższone limfocyty u dziecka – badanie Limfocyty u dziecka - charakterystyka Limfocyty (LYMPH) to komórki układu odpornościowego. Należą do grupy leukocytów, czyli krwinek białych. Stanowią od 20 do 40 procent wszystkich <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/morfologia-u-dzieci-normy-wedlug-badania-30970-r1/">białych krwinek odpowiedzialnych za odporność organizmu i zwalczanie infekcji. Limfocyty dzieli się na: limfocyty T (grasicozależne, T od łac. thymus, grasica) – to najliczniejsza grupa limfocytów. Ich funkcją jest odpowiedź immunologiczna komórkowa. Limfocyty T wchodzą w bezpośredni kontakt z antygenem, co może prowadzić do niszczenia komórek zawierających patogen (np. wirusa), komórek nowotworu; limfocyty B (szpikozależne, B od łac. bursa Fabricii, torebka Fabrycjusza) – powstają w szpiku kostnym. Biorą udział w wytwarzaniu przeciwciał odpornościowych, które uczestniczą w procesach odpornościowych; komórki NK (z ang. Natural Killer), naturalni zabójcy – ich zadaniem jest eliminacja komórek nowotworowych i zakażonych wirusami. Uczestniczą we wczesnej fazie odpowiedzi nieswoistej i nadzorze immunologicznym. Podwyższone limfocyty u dziecka - przyczyny Podwyższony poziom leukocytów u dziecka wskazuje na infekcję lub stan zapalny toczący się w organizmie. W niektórych przypadkach podwyższone limfocyty informują także o poważnym stanie chorobowym, dlatego nie można lekceważyć ich wysokich wartości. Podwyższony poziom limfocytów wymaga dalszej diagnostyki. Przyczyną podwyższonych limfocytów u dziecka może być: infekcja wirusowa np.: przeziębienie, grypa odra, <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/swinka-objawy-i-leczenie-4511-r1/">świnka, <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/zdrowie/ospa-wietrzna-u-dzieci-objawy-i-leczenie-ospy-u-dzieci-11092-r1/">ospa, <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/rozyczka-u-dziecka-jak-wyglada-objawy-przebieg-i-leczenie-28024-r1/">różyczka, <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/co-to-jest-mononukleoza-mononukleoza-u-dzieci-11513-r1/">mononukleoza, przewlekłe infekcje bakteryjne, w tym min.: błonica, krztusiec, gruźlica, alergie, <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/choroba-lesniowskiego-i-crohna-objawy-leczenie-24174-r1/">choroba Leśniowskiego-Crohna, <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/ciaza/zdrowie/toksoplazmoza-objawy-ktore-powinny-wzbudzic-niepokoj-23418-r1/">toksoplazmoza, <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/co-to-jest-mononukleoza-mononukleoza-u-dzieci-11513-r1/">mononukleoza, przyjmowanie leków, oparzenia, nowotwory. Podejrzenie białaczki to jedna z najpoważniejszych przyczyn podwyższonego poziomu limfocytów. Niestety choroba w początkowym stadium rozwoju nie daje objawów, stąd tak ważne jest regularne, raz do roku profilaktyczne badanie krwi. Często obserwuje się podwyższony poziom leukocytów u niemowląt. U noworodków nieprawidłowy poziom białych krwinek może być spowodowany nawet zmianą temperatury. Wynika to z faktu, że układ odpornościowy tak małych dzieci dopiero się kształtuje i są one bardziej narażone na infekcje. Podwyższony poziom limfocytów może także pojawić się w okresie rekonwalescencji po chorobach infekcyjnych. Normy limfocytów u dzieci Jaki poziom limfocytów u dziecka jest niepokojący? O podwyższonym poziomie limfocytów (limfocytozie) świadczy wynik badania przekraczający górną granicę normy poziomu limfocytów dla dzieci: noworodki do 6. dnia życia: 26-36%, noworodki między 7. a 13. dniem życia: 36-46%, noworodki między 14. a 30. dniem życia: 43-53%, niemowlę od 1. miesiąca do 1. roku życia: 45-75%, dzieci w wieku 1-3 lata: 50-70%, dzieci w wieku 4-5 lat: 40-60%, dzieci w wieku 6-7 lat: 32-52%, dzieci w wieku 8-15 lat: 28-48%, dzieci w wieku 16-9 lat: 25-45%. Normy podawane w liczbie limfocytów: Podwyższone limfocyty u dziecka - niepokojące objawy Sam podwyższony poziom limfocytów nie daje żadnych specyficznych objawów. U dziecka mogą być natomiast zauważalne objawy choroby, która spowodowała podwyższenie liczby tego typu krwinek. Pogorszone samopoczucie dziecka jest zwykle sygnałem do tego, by zbadać poziom limfocytów. Co powinno skłonić rodzica do pójścia z dzieckiem do lekarza i wykonania badania krwi? gorączka, krwawienia z nosa, bóle i zawroty głowy, osłabienie, złe samopoczucia, nadmierna senność, nadmierne pocenie się, utrata masy ciała, słaby apetyt, nudności. Podwyższone limfocyty u dziecka - badanie W celu oceny poziomu limfocytów należy wykonać badanie <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/morfologia-u-dzieci-normy-wedlug-badania-30970-r1/">morfologii krwi z rozmazem. Sama morfologia nie wystarczy. W takim badaniu limfocyty są ujęte w całkowitej liczbie białych krwinek, którą podaje się pod oznaczeniem WBC (white blood cells). Do badania pobiera się próbkę krwi na czczo z żyły łokciowej. Dla ustalenia dokładnej liczby podwyższonych limfocytów u dziecka trzeba wykonać rozmaz krwi. Polega on na ocenie pod mikroskopem liczby i wyglądu białych krwinek. Liczba limfocytów jest podawana pod oznaczeniem „Limfocyty” lub LYMPH. Dzięki rozmazowi krwi można określić charakter infekcji. Jest to m.in. ważne w przypadku podejmowania decyzji o konieczności włączenia antybiotyku do leczenia dziecka. Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/podwyzszone-monocyty-u-dziecka-co-oznacza-taki-wynik-badania-32864-r1/">Podwyższone monocyty u dziecka <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/podwyzszone-eozynofile-u-dziecka-co-to-oznacza-i-jakie-sa-normy-32870-r1/">Podwyższone eozynofile u dziecka <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/ciaza/zdrowie/limfocyty-w-ciazy-co-znaczy-wynik-poza-norma-32691-r1/">Limfocyty w ciąży
Co dziewiąte dziecko skierowane do konsultacji specjalistycznej. Podsumowanie specjalnej edycji badań Fundacji Globalworth i Fundacji Ronalda McDonalda
3 miasta, 895 przebadanych małych pacjentów, 104 zalecone konsultacje – to bilans specjalnej edycji badań „NIE nowotworom u dzieci”, przeprowadzonych od kwietnia do czerwca br. przez Fundację Globalworth i Fundację Ronalda McDonalda. Najczęściej stwierdzone nieprawidłowości dotyczyły układu moczowego i rozrodczego.
Celem specjalnej edycji badań była dokładna ocena stanu narządów wewnętrznych oraz wykrycie ewentualnych odstępstw od normy, zmian nowotworowych oraz wrodzonych wad nerek i dróg moczowych. Bezpłatne, bezpieczne i bezbolesne badania były przeprowadzane przez doświadczonych radiologów dziecięcych na pokładzie Ambulansu, który odwiedził kolejno Warszawę, Wrocław i Kraków. Przebadano blisko 900 dzieci Przebadano 895 dzieci w wieku od 9 miesięcy do 6 lat, 429 dziewczynek i 466 chłopców. W obrębie jamy brzusznej badane były głównie narządy miąższowe: wątroba, trzustka, śledziona, nerki i narządy zawierające płyn: woreczek żółciowy i pęcherz moczowy. U dziewcząt przy pełnym pęcherzu można było również ocenić stan narządów rozrodczych. U chłopców dodatkowo oceniano jądra, najądrza i kanały pachwinowe. Zmiany w USG jamy brzusznej stwierdzono w 110 przypadkach (12,29% wszystkich przebadanych dzieci), z czego 47 (42,72% z 110) stanowiły nieprawidłowości w drogach moczowych. Najczęstszą patologią układu moczowego było poszerzenie dróg moczowych (17 dzieci), odzwierciedlające potencjalne ryzyko infekcji dróg moczowych i nefropatii pozapalnej. – Wady wrodzone nerek mogą przez długi czas nie dawać żadnych objawów – podkreśla prof. Adam Jelonek, wybitny lekarz pediatra, Honorowy Prezes Zarządu Fundacji Ronalda McDonalda. – USG nerek jest najlepszym nieinwazyjnym badaniem diagnostycznym w nefrologii, bo pozwala ocenić kształt, wielkość i położenie nerek oraz pozwala opisać wszystkie niedoskonałości układu kielichowo-miedniczkowego. Wczesna diagnoza w obrębie układu moczowego pozwala na szybkie wdrożenie odpowiedniego leczenia zachowawczego i/lub chirurgicznego. Zapobiega to rozwojowi przewlekłej, a nawet schyłkowej niewydolności nerek, wymagającej stosowania dializ lub przeszczepienia nerki. W Polsce na przewlekłą chorobę nerek cierpi ponad 4 miliony osób dorosłych, ale jest ona rozpoznawana u zaledwie 5% z nich. Pozostałe nieprawidłowości w obrębie jamy brzusznej dotyczyły najczęściej powiększonej śledziony (10 przypadków), która wymaga konsultacji pediatrycznej oraz przepuklin (12 przypadków) wymagających konsultacji chirurgicznej. Czytaj także: Lenka została zdiagnozowana w ambulansie Fundacji Ronalda McDonalda. A wszystko zaczęło się od frytek... Zmiany i nieprawidłowości układu rozrodczego wykryto u 91 dzieci. Obejmowały głównie ogniskowe zmiany jąder, mikrozwapnienia, torbiele i wodniaki. Również pacjenci z niezstąpionymi i wędrującymi jądrami (w sumie 50 chłopców) są bardziej narażeni na powstanie zmian złośliwych, dlatego należy ich kontrolować w badaniu USG. – Nieprzypadkowo badane są dzieci poniżej 6. roku życia. Dotychczasowe doświadczenia pediatrów pokazują, że w tym wieku następuje szczyt zapadalności na niektóre nowotwory wieku dziecięcego, zwykle wykrywane w wyższych, objawowych stadiach. Ponadto dzieci w tym wieku są dość trudne do zbadania, nie potrafią precyzyjnie określić swojego stanu i tylko z odpowiednim podejściem i doświadczeniem, którego źródłem są kontakty z tysiącami dzieci, można liczyć na efektywne diagnostycznie i równocześnie miłe dla dziecka badanie – zaznacza doktor Katarzyna Krupa, specjalista z zakresu pediatrycznej diagnostyki obrazowej. Podczas badania rodzice byli na bieżąco informowani o ewentualnych patologiach obserwowanych struktur, a po badaniu otrzymali wynik z sugestiami dalszego postępowania w przypadku wystąpienia nieprawidłowości. Były to skierowania na wizyty kontrolne, do lekarza rodzinnego lub na konsultacje specjalistyczne. W specjalnej edycji badań „NIE nowotworom u dzieci” z Fundacją Globalworth lekarze zalecili przeprowadzenie 104 konsultacji specjalistycznych. Rodzicu, rób badania profilaktyczne – Liczba stwierdzonych nieprawidłowości wykrytych podczas badań dzieci dowodzi, jak ważne jest wykonywanie badań profilaktycznych. Dzięki nim dzieci zostały skierowane na dalsze konsultacje specjalistyczne, co pozwoli na działania zapobiegawcze i wdrożenie odpowiedniego sposobu leczenia. Jako fundacja wspieramy wszelkie działania mające na celu podnoszenie jakości zdrowia – mówi Judyta Sawicka, członkini zarządu Fundacji Globalworth. Badania zrealizowano według standardów medycznych określonych dla tej grupy wiekowej przez Polskie Towarzystwo Ultrasonograficzne. Partnerami badań byli również Dussmann Polska, Centrum Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego i MAN Polska. Patronem medialnym programu było Mamo to ja.
Matka przekłuła uszy dwudniowemu dziecku. „Barbarzyństwo”
Pewna mama chciała pochwalić się na TikToku bujną fryzurą, z jaką jej córeczka przyszła na świat. Jednak to nie włosy zwróciły uwagę internautów, ale błyskotki w uszach noworodka. Pod postem rozpętała się burza zwolenników i przeciwników przekłuwania uszu u niemowląt.
TikTokerka publikująca na profilu laraticaofficial postanowiła wrócić do wspomnień z czasów, gdy na świat przyszła jej córeczka, teraz już czteromiesięczna. Dziecko obecnie ma niespotykanie bujną czuprynę, ale okazuje się, że już w momencie narodzin miało gęste, ciemne i – jak na noworodka – długie włosy. Na pierwszych ujęciach dziecka leżącego w szpitalnym łóżeczku zwraca jednak uwagę zupełnie coś innego niż włosy. A mianowicie kolczyki w uszach maleństwa. Zdziwienie internautów Pod postem pojawiło się wiele komentarzy, które świadczą o tym, że przekłucie uszu u noworodka, jak okazało się dwudniowego, budzi u wielu osób duże zdziwienie: „Teraz przekłuwają uszy, zanim odetną pępowinę?”; „Zaraz, zaraz, czy to znaczy, że przekłuli jej uszy już w szpitalu?”; „Kolczyki w uszach noworodka leżącego w szpitalnym łóżeczku?”; „Ja bym się bała, że mała zdejmie kolczyki i je połknie”; „Czy przekłuwanie uszu jest dozwolone w tym wieku? Myślałam, że dopiero od 3. miesiąca życia”; „Urodziła się z kolczykami w uszach czy co?”. TikTokerka odpowiedziała im w ten sposób: „Zdecydowałam, że zabiorę córeczkę na przekłuwanie uszu, gdy miała dwa dni, bo dzieci w tak młodym wieku nie odczuwają bólu i są w stanie bez stresu przejść taki zabieg. Nawet nie płakała”. Jak to zwykle bywa, wypowiedzieli się też zwolennicy przekłuwania uszu w okresie niemowlęcym: „Czy musicie od razu oceniać? W mojej kulturze też przekłuwamy uszy w niemowlęctwie. Sama mam trzy córki, miały przekłuwane uszy jako niemowlęta i żyją”; „Mała jest śliczna, a z kolczykami wygląda super. Kto by się przejmował tym, co mówią inni… Żyje się tylko raz”; „W mojej rodzinie też przekłuwa się uszy noworodkom”. View oEmbed on the source website Co na to specjaliści? Wielu lekarzy odradza przekłuwanie uszu niemowlęciu, a zwłaszcza noworodkowi. Po pierwsze to dla niego zupełnie niepotrzebny stres i ból. Po drugie, utrzymanie w higienie przekłutych uszu u noworodka jest bardzo trudne, może wdać się infekcja, a układ odpornościowy dziecka jeszcze nie jest w pełni sprawny. Po trzecie im wcześniej wykona się przekłuwanie uszu u dziecka, tym większe ryzyko rozwoju alergii kontaktowej w przyszłości. Kiedy zatem najlepiej przekłuć uszy dziecku? Nie wcześniej niż po ukończeniu 5. roku życia. Piszemy też o: Trupia pleśń w zabawkach do kąpieli dla dzieci Chorzów: park wodny zamknięty przez nieodpowiedzialnych rodziców Zostawiła 1,5 roczną córeczkę w domu i pojechała na tydzień do kochanka
Przepuklina pępkowa u niemowląt – wygląd, objawy i leczenie + zdjęcia
Przepuklina pępkowa u niemowląt to wada wrodzona. Przyczyną tej nieprawidłowości jest otwór w ścianie jamie brzusznej, przez który jej zawartość uwypukla się do pępka, powodując charakterystyczne jego wybrzuszenie.
Przepuklina pępkowa u niemowląt pojawia się, jeśli trzewia, zamiast tkwić w jamie brzusznej, próbują wypchnąć się na zewnątrz przez niedomknięty pierścień pępkowy (to struktura anatomiczna wewnątrz brzucha, a nie sam pępek). Przykryta skórą „dziurka”, przez którą próbują się wydostać organy wewnętrzne, może być mała – taka, że da się wyczuć jej krawędzie opuszką palca, lub duża, nawet na 2–3 cm i widoczna gołym okiem. Spis treści: Przepuklina pępkowa u niemowląt – czym jest? Jak wygląda przepuklina pępkowa u niemowląt? Zdjęcia Przepuklina pępkowa u niemowląt – przyczyny Objawy przepukliny pępkowej u niemowląt Przepuklina pępkowa u niemowląt – czy to boli? Przepuklina pępkowa u niemowląt – jak leczyć Przepuklina pępkowa u niemowląt – czym jest? Przepuklina pępkowa u niemowląt jest dość częstym zjawiskiem. Najczęściej występuje, gdy miejsce po odpadnięciu pępowiny goi się nie tak, jak powinno. To powoduje osłabienie sprężystości tkanek i wpychanie się trzewi pod skórę pępka. Na szczęście w pierwszych miesiącach życia pierścień ścięgnisty pępkowy wzmacnia się i zarasta, dzięki czemu przepuklina pępkowa u niemowląt ustępuje samoistnie. Czasami jednak wada ta nie znika albo jest na tyle nasilona, że wymaga interwencji chirurgicznej. Małe nieustępujące przepukliny wymagają wzmacniania mięśni brzucha, unikania nasilonego płaczu dziecka i zachowanie prawidłowej diety, aby nie doprowadzać do gazów i kolek u niemowlęcia. Niezależnie od przyczyny, przepuklina pępkowa u niemowląt nie jest poważnym problemem, a lekarze mówią o niej, że jest raczej defektem kosmetycznym. Co prawda przy dużej przepuklinie (powyżej 2,5 cm) może dojść do uwięźnięcia jelit (sprawa robi się wówczas poważna, a dziecko wymaga natychmiastowej pomocy chirurga, by nie doszło do martwicy fragmentu jelita), jednak zdarza się to naprawdę bardzo rzadko. Na wszelki wypadek trzeba jednak wiedzieć, że objawami uwięźnięcia są: płacz i wymioty u niemowlęcia. Przepuklina pępkowa u niemowląt wymaga konsultacji u lekarza, który zbada jej wielkość i zaleci odpowiednie postępowanie. Jak wygląda przepuklina pępkowa u niemowląt? Zdjęcia Przepuklinę pępkową diagnozuje się przede wszystkim na podstawie wyglądu pępka. Zobacz na zdjęciach, jak wygląda przepuklina pępkowa u niemowląt. Niewielka przepuklina pępkowa Bardzo duża przepuklina pępkowa Przepuklina pępkowa u niemowląt – przyczyny Młode mamy uważają często, że przepuklina powstaje na skutek nieprawidłowego podwiązania pępowiny tuż po porodzie. To nieprawda. Niemowlę nie „dorabia” się jej również, krzycząc i mocno napinając brzuszek (np. podczas ataku kolki). Przepuklina pępkowa u niemowląt jest drobną wadą wrodzoną. We wczesnym okresie rozwoju płodu jelita rozwijają się poza jamą brzuszną dziecka. Potem cofają się przez pierścień pępkowy, co nie zawsze postępuje tak, jak powinno. Przepuklina pępkowa u niemowląt powstaje wówczas, gdy pierścień: nie do końca się domknie, nie jest zbudowany prawidłowo. Najczęściej zdarza się to u wcześniaków i noworodków z niską wagą urodzeniową (np. wskutek hipotrofii płodu). Objawy przepukliny pępkowej u niemowląt Objawem przepukliny pępkowej u niemowląt jest wypukłość pępka lub wręcz balonik pępkowy. Wypukłość ta albo jest stale widoczna i nasila się, gdy dziecko napina powłoki brzuszne (podczas płaczu, zaparcia), albo pojawia się podczas wysiłku. Zmiana poddaje się pod naciskiem palca, jest miękka. Przepuklina pępkowa u niemowląt – czy to boli? Niewielka przepuklina pępkowa u niemowląt jest wyczuwalna jedynie pod palcem, nie jest widoczna gołym okiem. Dużą wyraźnie widać. Niezależnie od rozmiaru nie sprawia dziecku bólu nawet wtedy, gdy się ją uciska czy wpycha do wnętrza jamy brzusznej. Przepuklina pępkowa u niemowląt – jak leczyć? Postępowanie zależy od tego, jak duża jest to wada i jakie daje dolegliwości. Jeśli przepuklina pępkowa u niemowlęcia jest mała (do 1 cm), spokojnie się czeka, aż sama zarośnie. Na ogół dzieje się to w ciągu roku, czasami trwa 2 lata. Gdy ma więcej niż 2,5 cm, rzadko zarasta sama. Wówczas trzeba ją leczyć zachowawczo lub operować. Pierwszy sposób leczenia polega na zaklejaniu jej specjalnymi plastrami (do tego celu przeznaczonymi) – jest to plastrowanie pępka. Prawda jest jednak taka, że rzadko przynosi to pożądane rezultaty, poza tym nieumiejętne przyklejanie plastrów może prowadzić do maceracji naskórka. W fałdzie skóry można też nieopatrznie uchwycić i uwięzić plastrem fragment nieodprowadzonego do jamy brzusznej jelita. Dlatego plastrowanie powinien przeprowadzać fizjoterapeuta. Ważne! Niemowlę z przepukliną pępkową warto kłaść na brzuchu. Każde takie ćwiczenie może zmniejszyć otworek (leżenie na brzuchu jest też korzystne dla stawów). Najskuteczniejsze jest leczenie operacyjne. Termin zabiegu zależy od wielkości przepukliny pępkowej u niemowlęcia i tego, jakie dolegliwości ma dziecko. Nie ma tu reguły. Na ogół operuje się wkrótce po rozpoznaniu i stwierdzeniu, że taki zabieg jest konieczny. Operacja jest prosta i trwa około pół godziny. Przeprowadza się ją w znieczuleniu ogólnym, żeby dziecko nie czuło bólu i niczego nie pamiętało. Jeszcze tego samego dnia, a najpóźniej nazajutrz, maluch może wrócić do domu. Blizna jest niemal niewidoczna, bo cięcie skórne robi się na krawędzi pępka. Zobacz też: Przepuklina pachwinowa u dzieci – przyczyny, objawy, leczenie Pielęgnacja pępka noworodka Poród lotosowy – co się robi z pępowiną i łożyskiem
Dziecko orchidea: czym różni się od dziecka mlecza i jak je wspierać?
Dziecko orchidea to stosunkowo nowe pojęcie, jednak ten typ osobowości znany jest od dawna. Często dzieci (osoby) orchidee były wykluczane i społecznie piętnowane ze względu na swoje zachowanie i zbyt silną reakcję na nic nieznaczące, w ocenie otoczenia, sytuacje. Jednak jak dowodzą badania naukowe, około 15–20 proc. populacji jest bardziej wrażliwe na otaczające nas bodźce.
Amerykański pediatra i psychiatra dr Thomas Boyce w trakcie swojej 40-letniej kariery zawodowej pomagał dzieciom, które w jego ocenie charakteryzowały się odmiennym stopniem wrażliwości. Tzw. dzieci mlecze, mimo obiektywnie trudnych, stresujących sytuacji radziły sobie relatywnie dobrze, a inne – dzieci orchidee – silnie reagowały na pozornie błahe zmiany w otoczeniu. Mlecz czy orchidea – czy wiesz, jakim typem jest twoje dziecko? Dziecko orchidea czy dziecko mlecz? Wieloletnie obserwacje skłoniły Boyce’a do wyodrębnienia dwóch typów dzieci. Aby zobrazować różnice między nimi, użył metafory: dzieci orchidee i dzieci mlecze. Dzieci mlecze to osoby dość odporne i silne, które (tak jak mlecze właśnie) potrafią funkcjonować w każdym środowisku i niewiele im potrzeba, aby mogły rozkwitnąć, ukazując w pełni swój potencjał. Natomiast mianem dzieci orchidei zostały nazwane dzieci wysoko wrażliwe, których układ nerwowy silniej odbiera bodźce: zapachy, dźwięki, obrazy, dotyk. Skąd się biorą dzieci orchidee? O tym, czy twoje dziecko jest orchideą czy mleczem, decydują geny: jest to cecha wrodzona uwarunkowana neurologicznie oraz związana z temperamentem dziecka. Natomiast to, w jaki sposób dziecko orchidea (ale także dziecko mlecz) będzie funkcjonowało w życiu, jest bardziej skomplikowane, ponieważ dochodzą tu czynniki zewnętrzne takie jak: kompetencje i zaangażowanie rodziców, zasoby ekonomiczne czy środowisko, w jakim funkcjonuje rodzina. Kim jest dziecko orchidea? Orchidee to wymagające kwiaty, które gdy nie są odpowiednio pielęgnowane, nie potrafią pokazać w pełni swojego piękna. Tak też jest w przypadku dzieci wysoko wrażliwych, które silniej doświadczają emocji – zarówno swoich, jak i emocji innych osób. Niezwykle empatyczne podejście do innych ludzi sprawia, że dzieci orchidee są bardziej skłonne zadowolić rodziców swoim zachowaniem, jednocześnie tłumiąc swoje własne potrzeby. Do tego źle znoszą przebodźcowanie (są zmęczone, rozdrażnione, wycofują się), zmianę rutyny, mogą być nadwrażliwe na zapachy, dotyk, dźwięki, a nawet widoki. Jak rozpoznać dziecko orchideę? Dziecko orchidea, czyli dziecko wysoko wrażliwe może: często płakać, mieć kłopoty z zasypianiem, gwałtownie reagować na zmiany, być nadwrażliwe na różne bodźce, dobrze reagować na powtarzalność i rutynę, mieć dużą skłonność do refleksji, mieć kłopot z podejmowaniem decyzji, z trudem adaptować się do nowego środowiska, sytuacji, silniej odczuwać bodźce fizyczne, nie umieć rozwiązywać zadań pod presją czasu, być wrażliwe na muzykę i sztukę. Dziecko orchidea: czego potrzebuje? Wychowanie dziecka orchidei jest trudne, ponieważ rodzice nie zawsze są w stanie je zrozumieć, spojrzeć na świat jego oczami. Co sprzyja dzieciom orchideom? Bezwarunkowa miłość rodziców oraz ich pełna akceptacja, wsparcie, zainteresowanie, poświęcony czas, a także nienarzucanie swojej wizji świata. Zasada złotego środka, czyli asekuracja i stymulacja. Zadaniem rodziców jest chronienie dzieci przed destrukcyjnym przebodźcowaniem, a jednocześnie zachęcanie ich do przełamywania swoich strachów, lęków, a także odkrywania świata. Rutyna: nowe i nieprzewidywalne budzi silne napięcie oraz lęk, strach; powtarzalne i znane daje poczucie bezpieczeństwa i wewnętrznego spokoju Poszanowanie odmienności: osoby wysokowrażliwe są świadome swojej odmienności, nie pozwólmy, żeby czuły się przez to gorsze, czy wykluczone. Co możesz zrobić jako rodzic dziecka orchidei? Dzieci wysoko wrażliwe potrzebują szczególnej opieki i zaangażowania. Jako rodzic, opiekun lub opiekunka prawna możesz pomóc dziecku orchidei, jeśli: będziesz je w pełni akceptować, nie będziesz porównywać go do innych dzieci, zapewnisz bezpieczną przestrzeń do rozwoju, będziesz słuchać dziecka, nie będziesz podważać jego emocji, nie będziesz zmuszać do zmian (jeśli to nie jest absolutnie koniecznie), nauczysz dziecko zarządzać swoimi emocjami i radzić sobie w trudnych sytuacjach. Jeśli nie radzisz sobie z emocjami dziecka lub ono samo sobie z nimi nie radzi – sięgnij po pomoc psychologiczną. Więcej informacji znajdziesz w książce dr. Thomasa W. Boyle, „Dziecko orchidea czy mlecz Jak wspierać wrażliwe dzieci?”, Czarna Owca 2018 Zobacz także: Purpurowy płacz: ile trwa i jak sobie radzić? Dlaczego dziecko budzi się z płaczem i co wtedy robić? Dziecko płacze w przedszkolu: adaptacja przedszkolna bywa trudna [WYWIAD Z PSYCHOLOGIEM]
Marsz alergiczny: objawy. Jak zatrzymać marsz alergiczny u dziecka?
Rodzice alergika powinni wiedzieć, co to jest marsz alergiczny, czym się objawia i jak można mu zapobiec. Zdarza się bowiem, że niegroźnie wyglądająca wysypka po wypiciu mleka zmienia się z czasem w uciążliwe dolegliwości wywołane alergią wziewną, a nawet w astmę czy przewlekłe stany zapalne. Czy da się zatrzymać marsz alergiczny? Wątpliwości rozwiewa nasz ekspert alergolog.
Rodzice często są zdezorientowani, gdy słyszą termin „marsz alergiczny” lub „marsz atopowy”. Tymczasem jest to częste zjawisko, zwłaszcza jeśli alergia u dziecka nie jest odpowiednio leczona. Z pomocą alergologa wyjaśniamy, jakie objawy daje marsz alergiczny, i jak go zatrzymać. Marsz alergiczny: co to jest? Marsz alergiczny to przechodzenie jednej postaci alergii w drugą. Z marszem alergicznym mamy do czynienia wtedy, gdy alergia nie jest właściwie leczona. Przykład: u niemowląt dominującym objawem alergii mogą być swędzące wysypki (wyprysk atopowy) z powodu podawania mleka krowiego. Jeżeli dziecko z alergią pokarmową nie jest leczone, może uczulić się na kolejne pokarmy. Po pewnym czasie wysypki mogą ustąpić, ale dochodzi do uczuleń na alergeny wziewne, np. roztocza, pyłki, sierść zwierząt. Dziecko ma katar sienny lub dużo choruje na infekcje wirusowe. Potem dokucza mu suchy, męczący kaszel, głównie nocą. U niektórych z tych dzieci lekarze rozpoznają astmę. Często różne schorzenia alergiczne występują w konkretnej kolejności na następujących po sobie etapach rozwoju. Dlatego nie należy lekceważyć alergii – trzeba ją leczyć! Marsz alergiczny: objawy Marsz alergiczny można rozpoznać po tym, że u dziecka występują kolejne, nowe objawy uczulenia, podczas gdy poprzednio obserwowane mogą stać się mniej dokuczliwe lub nawet ustąpić. Dziecko, u którego następuje marsz alergiczny, może mieć (często w tej właśnie kolejności): wysypki skórne (AZS); katar (a także swędzenie nosa, łzawienie oczu, wielokrotne kichanie, zwłaszcza rano); suchy kaszel; ataki astmy. Do tego jeśli zauważysz, że dziecko ma wyraźnie osłabioną odporność i częściej choruje, a jednocześnie ma objawy alergii, przyczyną może być właśnie marsz alergiczny. Uwaga! Zaniedbania i brak leczenia atopowego zapalenia skóry, alergii pokarmowej, alergicznego nieżytu nosa i nadreaktywności oskrzeli stwarzają duże ryzyko rozwoju przewlekłych stanów zapalnych zatok lub oskrzeli w przyszłości. Jak zatrzymać marsz alergiczny? Nie wolno bagatelizować alergii u dziecka ani spodziewać się, że dolegliwości same miną. To niestety najprostszy sposób, by u dziecka wystąpił marsz alergiczny. Choć u większości dzieci alergia pokarmowa ustępuje wraz z wiekiem, to jeśli nie jest prawidłowo leczona (albo nie jest w ogóle leczona), zamiast niej może pojawić się nowe uczulenie. Dlatego, aby zatrzymać marsz alergiczny, trzeba przede wszystkim leczyć alergię oraz kolejne jej etapy. Leczenie alergii pokarmowej u niemowląt polega na wykluczeniu z diety alergenu. W przypadku dzieci karmionych piersią konieczne jest wyeliminowanie go z diety mamy. Jeśli dziecko jest uczulone na białka mleka krowiego, to przynajmniej do ukończenia 1. roku życia zamiast mleka modyfikowanego podaje się mieszanki mlekozastępcze. O ich wyborze decyduje lekarz. Leczenie AZS jest trudne, bo nie ma jednego skutecznego lekarstwa na tę chorobę. Zazwyczaj podaje się leki antyhistaminowe, kortykosteroidy, smaruje się skórę maściami lub kremami z hydrokortyzonem lub glikokortykosteroidem, stosuje się fototerapię (tylko u dzieci powyżej 12. roku życia). Aby wykluczyć z diety dziecka uczulające pokarmy, najpierw trzeba skonsultować się z lekarzem. Leczenie kataru siennego polega na podawaniu doustnych środków antyhistaminowych. Można także stosować leki działające miejscowo – są to zwykle krople zawierające kortykosteroidy. Leczenie astmy polega na podawaniu sterydów działających przeciwzapalnie – do wdychania przez specjalną tubę do inhalacji lub przez inhalator (nebulizator). Pamiętaj! Marsz alergiczny to niejedyny problem, na który muszą zwrócić uwagę rodzice małego alergika. Czasem dziecko wyrasta z alergii na mleko, ale w dorosłym życiu okazuje się, że źle je toleruje. Może mu także dokuczać alergia krzyżowa, np. uczuleniu na pyłki brzozy często towarzyszą objawy alergii po zjedzeniu jabłka – w tym pieczenie i opuchnięcie ust. Zobacz też: Alergia krzyżowa – co jeszcze może cię uczulać? Alergia pokarmowa u niemowląt – jak rozpoznać i jak leczyć? Atopowe zapalenie skóry u dzieci (AZS): jak wygląda, objawy, czym smarować, jak leczyć Konsultacja merytoryczna prof. dr hab. n. med. Mieczysława Czerwionka-Szaflarska Pediatra, alergolożka, gastrolożka, wiceprezeska Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego. Pracuje m.in. w Wyższej Szkole Gospodarki w Bydgoszczy
Po porodzie to ojciec zauważył pierwszy, że Leoś nie ma ucha. Lekarze nie chcieli nic wyjaśnić
Półtoraroczny Leoś urodził się bez ucha. Niestety to nie koniec jego problemów zdrowotnych i kłopotów, z jakimi borykają się jego rodzice, którzy zapewniani byli podczas ciąży, że z dzieckiem wszystko jest w porządku.
Leoś Hildebrandt z Ostrowa w gminie Władysławowo miał być zdrowym dzieckiem. Był niecierpliwie wyczekiwanym pierworodnym swoich rodziców – Marty i Piotra. Poród rodzinny przebiegał prawidłowo. To pan Piotr pierwszy zauważył, że z jego synkiem nie wszystko jest w porządku. „On nie ma ucha” – powiedział lekarzom. Tak zaczęła się walka o zdrowie Leosia. Zostaliśmy zostawieni sami sobie „Nikt nie wiedział, co się stało, co dolega Leosiowi i jak nam pomóc. My też byliśmy w szoku, bo z jednej strony szczęśliwi, że nasz synek jest już z nami, a z drugiej strony pełni obaw. Nie wiedzieliśmy, co oznacza brak ucha. Czy nasz synek będzie normalnie słyszeć i mówić? Czy można mu jakoś pomóc? Brak odpowiedzi na te pytania powodował ogromny lęk” – wspominają w dziennikbaltycki.pl rodzice chłopca, którym obiecano, że wszystkie informacje razem z dalszym planem leczenia znajdą się w karcie dziecka. Tak się nie stało. „Po wyjściu ze szpitala musieliśmy wziąć się w garść. Pomogli nam znajomi i rodzina pracujący w służbie zdrowia. Ukierunkowali i udostępnili kontakty do specjalistów. Rozpoczęliśmy walkę o zdrowie Leosia, niejednokrotnie trafiając na mur. Oczywiście 90% wizyt i badań odbywało się prywatnie” – opowiadają pani Marta i pan Piotr. Diagnoza i dalsze problemy Leoś cierpi na mikrocję i atrezję, które spowodowały, że urodził się bez prawej małżowiny usznej. Nie wiadomo, czy ma kanał słuchowy, czy nie. Dodatkowo zdiagnozowano u niego zaburzenia napięcia mięśniowego, które wymagają regularnej fizjoterapii. Niezbędna jest też terapia logopedyczna. Chłopiec słyszy tylko jednym uchem, nie zawsze jest w stanie usłyszeć, co ktoś do niego mówi, skąd dobiegają dźwięki, a to ogranicza jego bezpieczeństwo i zaburza prawidłowy rozwój. „Dzieje się tak dlatego, że dzieci słyszące na jedno ucho, przechylają się na jedną, słyszącą stronę” – tłumaczą rodzice. Polska nie daje Leosiowi szansy Wady Leosia nie da się skutecznie zoperować w Polsce. Można to zrobić jedynie w USA, gdzie lekarze są w stanie odtworzyć małżowinę uszną, otworzyć kanał słuchowy, jeśli istnieje, lub wszczepić implant, gdy kanału słuchowego nie ma. Taka operacja całkowicie zlikwidowałaby wadę Leosia i umożliwiłaby mu prawidłowy rozwój. Rodzice nie mogą liczyć na żadną refundację takiego zabiegu. Jedynym wyjściem jest zebranie pieniędzy we własnym zakresie. „Musimy walczyć o zdrowie synka. Mowa kształtuje się do piątego roku życia, musimy działać już teraz, by dać Leosiowi szansę na jak najlepszy rozwój. Musimy działać już teraz i bardzo prosimy o pomoc!” Jak pomóc małemu Leonowi? Wpłata dowolnej kwoty: siepomaga.pl/dlaleosia licytacje na FB: licytacje dla Leosia. Źródło: dziennikbaltycki.pl Piszemy też o: Niepokojący wpis na forum: „Znalazłam dziecko” Dzieci z „ciąż kowidowych” mogą mieć problemy neurologiczne Nastolatkowie uratowali dziecko