Przedszkole terapeutyczne – czym jest, jak działa, czym różni się od przedszkola integracyjnego?
Przedszkole terapeutyczne umożliwia łagodne wejście w świat edukacji dzieciom z zaburzeniami ze spektrum autyzmu czy integracji sensorycznej. Dowiedz się, jakie są różnice pomiędzy przedszkolem publicznym, terapeutycznym a integracyjnym, a także dla kogo jest przedszkole terapeutyczne.
Jeżeli twoje dziecko jest w spektrum autyzmu, a nie było wcześniej w przedszkolu i na ten moment ma mało rozwinięte zdolności komunikacyjne, społeczne i emocjonalne, najlepszym rozwiązaniem może być zapisanie go do przedszkola terapeutycznego. Przedszkole terapeutyczne – czym jest, jakie są zasady jego funkcjonowania, czym się różni od przedszkola integracyjnego? Przedszkole terapeutyczne – co to znaczy? Przedszkola terapeutyczne powstały z myślą o dzieciach z zaburzeniami ze spektrum autyzmu. W takich placówkach kładzie się nacisk na rozwój umiejętności komunikacyjnych, poznawczych, emocjonalnych i społecznych już od najmłodszych lat. To, co szczególnie istotne to fakt, że wszystkie metody wychowawcze i zajęcia są dostosowane do indywidualnych, wyjątkowych potrzeb dzieci z autyzmem. Dzięki uczęszczaniu do przedszkola terapeutycznego dziecko ma szansę na edukację dostosowaną do swoich indywidualnych potrzeb, co zaprocentuje w przyszłości – nauka nie będzie kojarzyć mu się ze stresem czy przymusem. Przedszkole terapeutyczne a integracyjne – różnice Przedszkole terapeutyczne to możliwie najlepsza opcja edukacyjna dla dzieci ze spektrum. Grupy w takich przedszkolach nie przekraczają 10 osób, za to kadra nauczycielska liczy już 2-3 nauczycieli, dzięki czemu są oni w stanie zapewnić dzieciom wystarczającą troskę i uwagę. Ponadto placówki terapeutyczne nastawione są na regularną współpracę z psychologiem, fizjoterapeutą, logopedą, a niekiedy z psychiatrą, co pozwala na maksymalizację jakości kształcenia dzieci. Poza zajęciami terapeutycznymi, które zwykle trwają aż 5 godzin dziennie, nauczyciele realizują podstawę programową MEiN. Zajęcia edukacyjne są całkowicie dostosowane do indywidualnych potrzeb grupy. W przypadku przedszkola integracyjnego sprawa ma się nieco inaczej. Z definicji przedszkolem integracyjnym nazywamy placówkę oświatową, do której mogą uczęszczać dzieci sprawne, jak i dzieci z niepełnosprawnościami – ruchowymi i intelektualnymi czy zaburzeniami ze spektrum. Takie przedszkole musi być całkowicie dostosowane do potrzeb dzieci z niepełnosprawnościami (uwaga: autyzm nie jest niepełnosprawnością!): zarówno pod względem infrastruktury przedszkola, jak i dostępności specjalistów, którzy pomogą dzieciom rozwijać się bez barier. Grupy są jednak znacznie większe, co może potęgować stres i ogólne złe samopoczucie u dziecka ze spektrum autyzmu. Ponadto do przedszkoli integracyjnych mogą uczęszczać dzieci, które nie mają większych problemów w komunikacji społecznej – muszą być na tyle samodzielne, aby umieć samemu jeść, ubrać się i skorzystać z toalety. Przedszkole terapeutyczne – wymagania Dla kogo jest przedszkole terapeutyczne? Przede wszystkim dla dzieci w spektrum autyzmu. W odróżnieniu od przedszkola integracyjnego w przedszkolu terapeutycznym nie ma wymogu samodzielności w korzystaniu toalety przez dziecko. W przedszkolach terapeutycznych zwykle są prowadzone zajęcia z zachowania czystości, które uczą dziecko sygnalizowania potrzeb fizjologicznych. Problematyczną kwestią mogą okazać się finanse. W zależności od miejscowości przedszkole terapeutyczne może miesięcznie kosztować nawet 1500 złotych, więc nie jest to opcja dostępna dla każdego. Uwaga: jeśli dziecko ma orzeczenie o potrzebie specjalnego kształcenia, istnieje szansa, że będzie mogło korzystać z placówki terapeutycznej. Warto dopytać o to w przedszkolu bądź w Miejskich Ośrodkach Pomocy Społecznej. Przedszkole terapeutyczne – program, metody terapeutyczne, zajęcia Program terapeutyczny w placówce tego typu zakłada pięć godzin terapii – 4 godziny terapii grupowej, godzinę terapii indywidualnej. W przedszkolach terapeutycznych odbywają się zajęcia terapeutyczne z zakresu: integracji sensorycznej – większość dzieci ze spektrum boryka się z zaburzeniami integracji sensorycznej. Zajęcia mają za zadanie pomóc dzieciom w radzeniu sobie z różnymi bodźcami, co znacznie poprawi ich codziennie funkcjonowanie; samodzielności – korzystanie z toalety, sygnalizacja potrzeb fizjologicznych; logopedii – nauka poprawnego wysławiania się i wymawiania wyrazów; muzykoterapii – nauka przystosowania społecznego poprzez zabawę; bajkoterapii – podobnie jak w przypadku muzykoterapii, nauka przystosowania społecznego i wyrażania emocji na podstawie terapeutycznych opowieści; dogoterapii – zajęcia z psami kształtują ich empatię, wrażliwość i pomagają przełamać lęki związane z funkcjonowaniem w społeczeństwie; stymulacji zmysłów. Pozostały czas w placówce zostaje zapełniony wyjściami na dwór i programem MEiN. Dziecko nigdy nie jest zmuszane do udziału w zajęciach, jego granice są bardzo szanowane. Dzięki takiemu rozwiązaniu dziecko ma możliwie najlepsze środowisko do nauki i nawiązywania więzi społecznych, przy jednoczesnym poszanowaniu jego indywidualnych potrzeb. Zobacz także: Objawy autyzmu u dzieci: wczesne łatwo przegapić lub pomylić z wolnym rozwojem Gdzie szukać pomocy, kiedy dziecko ma Aspergera? Dziecko z autyzmem w przedszkolu: jakie przedszkole dla dziecka z autyzmem?
„Prawie wszystkie dzieci są w spektrum autyzmu? Dawna moda na dysleksję to dziś nic w porównaniu do trendu spektrum” [LIST DO REDAKCJI]
W drugi dzień świąt spotkałam się z koleżankami i najwięcej rozmawiałyśmy oczywiście o dzieciach. Co ciekawe, wszystkie cztery miałyśmy podobne odczucia, kiedy temat zszedł na spektrum autyzmu. Tak jak kiedyś była „moda” na orzeczenia o dysleksji, dysgrafii, dysortografii – tak teraz mnóstwo dzieci jest diagnozowanych pod kątem spektrum autyzmu. Jednak czy rzeczywiście wszystkie tego potrzebują?
Kasia: synek z orzeczeniem (8 lat) i synek neurotypowy (5 lat). Dominika: córka, której nikt nie wie, co jest, bo niby wszystko jest w porządku i jednocześnie nic nie jest w porządku (ale eksperci z poradni sugerują spektrum autyzmu). Renata: dwie córki w wieku 5 i 3 lat (o dziwo w przypadku jej rodziny obeszło się bez skierowań do poradni). Ja: mama, która w przyszłym tygodniu idzie z córką do poradni pod kątem diagnozy na „wysoko funkcjonujące dziecko ze spektrum autyzmu”. Prawie wszystkie dzieci mają spektrum? Rozumiem, że diagnostyka jest na wyższym poziomie. Rozumiem, że trudne czasy (internety, tempo życia, chemia w jedzeniu). Jednak skala dzieci, u których najchętniej by diagnozowano „spektrum autyzmu” to chyba lekka przesada? Przecież w ten sposób krzywdzi się dzieci, które rzeczywiście są w spektrum! Z dziewczynami znamy się od 20 lat. Nie poznałyśmy się w poradni psychologiczno-pedagogicznej czy w poczekalni na zajęcia integracji sensorycznej. Dlaczego 3 na 4 z nas ma dzieci, które (prawdopodobnie) są nieneurotypowe? Dodam, że każda z nas ma też wielu znajomych, którzy również mają dzieci ze spektrum autyzmu. Którzy wydają chore pieniądze na zajęcia integracji sensorycznej. Którzy umierają ze strachu, kiedy psychiatrzy w poradniach mówią im, że bardzo trudno o jednoznaczną diagnozę i… przepisują leki, po których ich dzieci zachowują się jak mumie czy lunatycy. Tak naprawdę każda z nas prócz własnej – miała garść historii dzieci ze spektrum autyzmu! Do worka „spektrum autyzmu” można wrzucić wszystko Kasia nie ma wątpliwości, że jej synek ma problemy. Zdziwiło ją, że kiedy tylko uzyskała orzeczenie – nauczyciele przedszkola nalegali, by zbadać również młodszego synka, bo na pewno też będzie miał orzeczenie. Powiedziała im, że młodszy syn na pewno nie ma spektrum i przypuszcza, że przedszkole liczyło na kolejne 4 tysiące dofinansowania na dziecko z orzeczeniem... Dominika rozmawiała ostatnio z wychowawczynią swojej córki (Julia chodzi do publicznego przedszkola). Czy orzeczenie małej pomoże, czy zaszkodzi? Wychowawczyni rozłożyła ręce – nie doszły do żadnych wniosków. Julia biegle czyta od 4. roku życia, ale zupełnie nie interesują jej rówieśnicy. Siedzi z dorosłymi, a w przedszkolu po prostu uczestniczy w zajęciach albo zajmuje się sobą. Terapia SI pomogła jej w utrzymywaniu równowagi, z czym też miała problem. O problemach mojej córki dowiedziałam się od dyrekcji przedszkola. Nie od wychowawczyń. Potem przedszkolna psycholożka uznała, że trzeba zrobić diagnozę, bo Hania używa zbyt mądrych sformułowań, nie lubi, kiedy dzieci jej dotykają, ma tylko dwie koleżanki i bardzo płacze, kiedy jej coś nie wychodzi. W dodatku ma fioła na punkcie przyrody i zna więcej nazw ptaków, gadów, płazów i dinozaurów niż wychowawczynie. Czy to oznacza, że na diagnozę o spektrum może liczyć każde dziecko, które: ma dobrą pamięć, nie przytula się do każdego napotkanego rówieśnika, nie lubi myć zębów (bo to świadczy o nadwrażliwości zmysłowej na pianę), ma bujną wyobraźnię i swój świat marzeń, ma sprecyzowane zainteresowania? Chodzi o kasę? Każda z nas ma świadomość, że są dzieci, które naprawdę potrzebują pomocy. I takim dzieckiem jest np. Jaś. Ale co z pozostałymi? Zaczęłyśmy się zastanawiać, czy nie chodzi czasem o dofinansowanie na dziecko z orzeczeniem (ponad 4 tys. złotych dla przedszkola czy szkoły na miesiąc). Albo o pańcie, które wydały krocie na kursy z terapii sensorycznej i teraz chcą się odkuć, więc muszą mieć klientów… Naprawdę trudno o bezpłatne zajęcia SI. Chyba że ma się orzeczenie… Dlaczego w poradniach moja koleżanka słyszy, że sytuacja jej córki jest tak niejednoznaczna, że oni nie wiedzą, czy to spektrum, czy nie spektrum, ale może lepiej na wszelki wypadek wyrobić orzeczenie? Przecież jeśli wszystkie dzieci będą miały orzeczenia – to państwo pójdzie z torbami. Jeśli niemal wszyscy potrzebują terapii – to może niech zmienią podstawy programowe nauczania? Słowem: jest to dla mnie dziwne. Proszę, napiszcie, co sądzicie na ten temat, bo może mi trudno zachować zdrowy dystans. Marta Ważne: nikt nie podważa istnienia spektrum autyzmu! Rodzice nie powinni lekceważyć zaleceń wykonania diagnozy pod kątem autyzmu i nieneurotypowości. Trafna diagnoza – nawet jeśli rodzicom trudno się z nią pogodzić – może okazać się kluczowa dla dalszego rozwoju dziecka. Może ułatwić mu funkcjonowanie, ale też uwrażliwić społeczeństwo na zagadnienie neurotypowości i bycia w spektrum. Piszemy też o: Bunt czterolatka: ile trwa, jak sobie z nim radzić, czego nie robić? [OBJAWY] Rekrutacja uzupełniająca do przedszkola 2022/2023 10 przyczyn złego zachowania [WIDEO]
Autyzm atypowy - objawy, rokowania, terapia
Autyzm atypowy u dziecka rozpoznawany jest zazwyczaj później niż autyzm wczesnodziecięcy. Bywa, że dziecko rozwija się pozornie właściwie, a po kilku latach zaczyna być wycofane i nieobecne w kontaktach z rówieśnikami.
Autyzm atypowy to jedno z zaburzeń ze <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/spektrum-autyzmu-rodzaje-i-objawy-zaburzen-autystycznych-26835-r1/">spektrum autyzmu, które charakteryzuje się późniejszy rozwojem objawów. Stąd też jego prawidłowe zdiagnozowanie bywa trudne. Nieznane są też bezpośrednie przyczyny autyzmu atypowego, ale do czynników zwiększających ryzyko wystąpienia tego zaburzenia należą m.in. czynniki genetyczne. Spis treści: Pierwsze objawy autyzmu atypowego Jak rozpoznać autyzm atypowy? Skąd się bierze autyzm atypowy? Leczenie autyzmu atypowego i rokowania Autyzm atypowy a zespół Aspergera Autyzm atypowy a orzeczenie o niepełnosprawności Pierwsze objawy autyzmu atypowego Zaburzenie daje się wykryć zwykle dopiero w 3. roku życia dziecka. Niepokojące objawy wskazujące na autyzm atypowy można zauważyć najczęściej u 4-latka. Dzieje się tak z dwóch powodów. To właśnie w tym wieku dziecko, które do tej pory rozwijało się prawidłowo, zaczyna odstawać od rówieśników. Przejawia się to: niechęcią do zabawy z innymi dziećmi; utratą zdolności komunikowania się (która wcześniej funkcjonowała prawidłowo); trudnościami w budowaniu relacji społecznych. Przyczyna tak późnego rozpoznania autyzmu może być też inna. Często zaburzenie to rozwija się u dziecka razem z innym schorzeniem. Wówczas rodzice i lekarze mogą nie wiązać <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/zdrowie/objawy-autyzmu-u-niemowlaka-przedszkolaka-ucznia-23670-r1/">objawów z autyzmem, a właśnie z inną chorobą. Zdiagnozowanie zaburzenia ze spektrum autyzmu zajmuje wtedy więcej czasu i wymaga dłuższej obserwacji dziecka. Jak rozpoznać autyzm atypowy? Zaburzenie to daje właściwie identyczne objawy co autyzm wczesnodziecięcy. Znaczącą różnicą jest wiek dziecka, w którym wyraźnie się one uwydatniają. Odmiana atypowa może być zdiagnozowana w nieco późniejszym wieku niż statystyczne rozpoznanie autyzmu u dzieci. Dziecko może cierpieć na autyzm atypowy, jeśli: zaczyna mówić dużo później niż inne dzieci; dużo bardziej interesuje się przedmiotami niż ludźmi; nie wodzi wzrokiem za poruszającym się przedmiotem; nie wchodzi w relacje nawet z najbliższymi opiekunami; nie lubi patrzeć w oczy drugiej osobie; nie akceptuje zmian w układzie otaczających go przedmiotów; nie lubi zmian w rozkładzie dnia; często powtarza te same słowa lub zabawy; nie lubi się przytulać; miewa nagłe napady złości, agresji. Dodatkowo w przypadku autyzmu atypowego u dziecka może pojawiać się brak wrażliwości na ból. Skąd się bierze autyzm atypowy? Przyczyny autyzmu nie są do końca poznane. Naukowcy wymieniają kilka czynników ryzyka, które mogą wpływać na pojawienie się autyzmu atypowego. Są to: niska masa urodzeniowa czynniki genetyczne przedwczesne narodziny ciąża w późnym wieku chorowanie na <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/ciaza/zdrowie/toksoplazmoza-w-ciazy-skad-sie-bierze-i-jakie-moze-miec-skutki-23325-r1/">toksoplazmozę w ciąży zanieczyszczenie środowiska przyjmowanie niektórych leków uraz okołoporodowy dziecięce porażenie mózgowe. Genetyczne przyczyny autyzmu Uważa się, że również niektóre czynniki genetyczne wpływają na rozwój zaburzenia ze spektrum autyzmu. Są to następujące mutacje: zespół łamliwego chromosomu X, mutacje niektórych genów z regionu chromosomów 2 i 7 mutacja genu ADA2, a także stwardnienie guzkowate. Leczenie autyzmu atypowego i rokowania Schorzenie to, jeśli się pojawi, towarzyszy człowiekowi do końca życia. Nie da się całkowicie wyleczyć autyzmu atypowego. Za pomocą terapii można jednak złagodzić objawy zaburzenia. Kluczem do sukcesu jest tu jak najwcześniejsze wdrożenie leczenia. Psychoterapia, aby była skuteczna, powinna być indywidualnie dostosowana do potrzeb danego dziecka. Terapia ma na celu choćby w jakimś stopniu rozbudzić u dziecka: zainteresowanie otoczeniem; zainteresowanie drugim człowiekiem; możliwość budowania relacji; pojawienie się kompetencji językowych ułatwiających komunikowanie się. Warto też pamiętać, że autyzm atypowy może mieć różne nasilenie i objawiać się nieco inaczej u różnych dzieci. W związku z tym terapia również może przynieść różne skutki, mniej lub bardziej zadowalające. Autyzm atypowy a zespół Aspergera <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/wychowanie/zespol-aspergera-objawy-diagnoza-leczenie-testy-23755-r1/">Zespół Aspergera jest często utożsamiany z autyzmem. Te dwa zaburzenia łączą ze sobą trudności w komunikacji. Obydwa zaburzenia charakteryzują niecodzienne zachowania społeczne oraz trudności w nawiązywaniu więzi - osoby z Zespołem Aspergera jednak komunikują się lepiej z otoczeniem niż osoby z autyzmem atypowym. Zespół Aspergera jest zaburzeniem, którego podejrzenie może pojawić się, gdy u danej osoby zauważa się: bardzo duże, wręcz wyłączne zainteresowanie jedną, konkretną tematyką, trudności w nawiązywaniu kontaktów społecznych (np. zawieranie przyjaźni), brak zrozumienia wśród rówieśników. Autyzm atypowy a orzeczenie o niepełnosprawności Orzeczenie o niepełnosprawności dziecka może uprawnić rodziców do <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/niepelnosprawne-dziecko-jakie-prawa-maja-rodzice-niepelnosprawnego-dziecka-17217-r1/">uzyskiwania wsparcia materialnego na pokrycie kosztów terapii oraz różnych ulg (np. dodatku do zasiłku rodzinnego, ulg podatkowych czy ulg na przejazdy komunikacją miejską, PKP i PKS). Tego typu dokument uprawnia także do skorzystania z możliwości przedłużonego (nawet o 3 lata) urlopu wychowawczego. Jak uzyskać wniosek o niepełnosprawności Wniosek o orzeczenie o niepełnosprawności może być złożony przez pełnoletniego pacjenta lub jej opiekuna ustawowego (np. rodzica) bądź Ośrodek Pomocy Społecznej (za zgodą samego pacjenta bądź jego opiekuna). Wniosek, wraz z odpowiednimi dokumentami, powinien zostać złożony w Powiatowym lub Miejskim Zespole do spraw Orzekania o Niepełnosprawności. Aby uzyskać pełną listę dokumentacji niezbędnej do złożenia wniosku, należy skontaktować się z lokalną jednostką Zespołu. Dokumentację wraz z wnioskami analizuje zespół w minimum dwuosobowym składzie. Przeważnie wymagane jest jedno spotkanie z pacjentem w obecności jego opiekuna. W przypadku zaburzeń ze spektrum autyzmu przewodniczącym zespołu musi być lekarz psychiatra. Należy pamiętać, że, w przypadku braku otrzymania orzeczenia, masz prawo odwoływać się od tej decyzji u wyższej instancji, czyli w Wojewódzkich Zespołach ds. Orzekania o Niepełnosprawności. Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/rozwoj-dziecka/opoznienia-w-rozwoju-mowy-dziecka-skad-sie-biora-wyjasnia-logopeda-20255-r1/">Opóźnienia w rozwoju mowy dziecka? Wywiad z logopedą <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/jak-diagnozowac-autyzm-jest-szansa-na-testy-przesiewowe-15487-r1/">1 dziecko na 100 rodzi się z autyzmem. Czy będą badania przesiewowe? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/wychowanie/jak-rozpoznac-u-dziecka-zespol-aspergera-15213-r1/">Jak rozpoznać zespół Aspergera u dziecka?
Czy to autyzm? Specjaliści mają wątpliwości!
Antyszczepionkowcy grzmią, że liczba osób dotkniętych autyzmem rośnie. I to jest fakt – na papierze rośnie. Ale czy tak jest naprawdę?
Liczba osób, u których zdiagnozowano autyzm rośnie z roku na rok. W USA w roku 1996 u 0,05% populacji było dotknięte tym zaburzeniem. Obecnie już u 2% Amerykanów stwierdzono autyzm. Dla Polski takich danych nie mamy, ale możemy przyjmować, że statystyki są podobne jak te europejskie, czyli: 0,6% populacji. Czy te dane są wiarygodne? Wątpliwości fachowca od autyzmu Doktor Laurent Mottron, profesor na Univerystecie Montrealskim (Kanada) poddaje w wątpliwość dane, mówiące o tak znacznym wzroście liczby osób dotkniętych autyzmem. I nie są to jego czcze dywagacje, ale skutek analizy danych. Wraz ze współpracownikami przeanalizował informacje związane ze zdiagnozowaniem autyzmu u ponad 23 tysięcy osób na przestrzeni lat 1966-2019. Z tych badań płynie jeden wniosek: wraz z upływem lat różnice między osobami zdrowymi a autystycznymi maleją! Kto jest zdrowy, a kto autystyczny Jak dotąd uznaje się, że różnice między osobami zdrowymi a tymi z autyzmem, obserwować można w następujących obszarach: rozpoznawanie emocji, rozumienie i rozpoznawanie intencji innych, przerzucanie uwagi z jednego zadania na drugie, planowanie działań, hamowanie informacji i reakcji, reakcje systemu nerwowego na bodźce, objętość mózgu. Występowanie zaburzeń w tych obszarach definiuje autyzm. Wyniki analizy – różnice się zacierają Dr Motton zauważył, że w aż 5 wyżej wymienionych obszarach różnice między osobami diagnozowany jako autystyczne a resztą społeczeństwa maleją. Tylko w 2 z nich nadal pozostają bardzo wyraźne. Jeśli tak dalej pójdzie, to w ciągu kolejnych 10 lat różnice między autystykami a pozostałymi ludźmi zatrą się niemal zupełnie! Problemy z diagnozowaniem autyzmu Na przestrzeni ostatnich 50 lat kryteria diagnozowania autyzmu nie zmieniły się. Zatem samo stawianie diagnozy i interpretacja ludzkich zachowań musiała ulec zmianie. Niegdyś jednym z głównych sygnałów, że to zaburzenie u kogoś występuje, był brak zainteresowania innymi. Obecnie część lekarzy stwierdza, że nieposiadanie przyjaciół jest właśnie brakiem zainteresowania innymi. Ale czy to prawda? Poza tym: czy np. patrzenie komuś w oczy podczas rozmowy jest właściwym miernikiem? A co jeśli ktoś jest po prostu nieśmiały? Dodatkowym kłopotem jest rozszerzenie pojęcia <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/rozwoj-dziecka/co-to-jest-autyzm-i-jak-go-rozpoznac-u-dziecka-24439-r1/">autyzm do pojęcia "zaburzenia ze <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/spektrum-autyzmu-rodzaje-i-objawy-zaburzen-autystycznych-26835-r1/">spektrum autyzmu". Przez to diagnoza samego autyzmu się rozmywa. Coraz trudniej jednoznacznie stwierdzić, czy ktoś autyzm ma, czy jest to jednak nieco inne zaburzenie. A jeśli jakieś nieprawidłowości występują, czy są dowodem na zaburzenia autystyczne? Te problemy z jednoznaczną diagnozą sprawiają, że do grup badawczych dobierani są ludzie na podstawie niedokładnych diagnoz. Z tego powodu różnice między badanymi autystycznymi, a tymi, którzy autyzmu nie mają, zacierają się. Wniosek? Rosnąca liczba osób ze zdiagnozowanym autyzmem może być zawyżona przez błędy w diagnozie. Źródło: sciencedaily.com
Twoje dziecko ma zespół Aspergera? Przeczytaj(cie) te książki!
Książek o zaburzeniach ze spektrum autyzmu, w tym o zespole Aspergera, napisano wiele. Poniżej moje subiektywne zestawienie tych wartych przeczytania z punktu widzenia matki dziecka z zespołem Aspergera.
Te książki na temat zespołu Aspergera dały mi wiele: pomogły zrozumieć istotę zaburzenia i zachowań mojego dziecka, podpowiedziały, jak z nim rozmawiać i jak radzić sobie z trudnościami. Wśród nich znajdują się również książki, które tłumaczą dziecku, czym jest zespół Aspergera i dlaczego nie powinno traktować go jak choroby i czuć się gorszym od rówieśników. Jeśli i Ty jesteś rodzicem dziecka z ZA, i jesteś na etapie poszukiwania wiedzy na ten temat, może przydadzą ci się te rekomendacje książek na temat zespołu Aspergera. Podsuń je bliskim i nauczycielom twojego dziecka, bo najważniejsze są zrozumienie i akceptacja. "Codzienność dziecka z zespołem Aspergera okiem rodzica i terapeuty" Agnieszka Borkowska, Beata Grotowska wyd. Harmonia To pierwsza książka na temat zespołu Aspergera, którą przeczytałam (dzięki, Monika!). Godna polecenia, ponieważ w sposób zwięzły i zrozumiały wyjaśnia trudności, z którymi na co dzień spotykają się dzieci z zespołem Aspergera (oraz ich rodzice). Praktyczne porady i przykłady z życia są naprawdę przydatne. Dodatkowym plusem jest to, że książkę napisały mamy dzieci z ZA, przez całą lekturę "Codzienności" mamy więc poczucie, że informacje, które otrzymujemy są sprawdzone i potrzebne. Zespół Aspergera. Kompletny przewodnik Tony Attwood wyd. Harmonia Tony Attwood jest uznanym autorytetem w świecie psychologii klinicznej. Od ponad 40 lat zajmuje się zaburzeniami ze spektrum autyzmu i jest specjalistą od zespołu Aspergera. "Zespół Aspergera. Kompletny przewodnik" to biblia dla wszystkich zainteresowanych tym zaburzeń – rodziców, nauczycieli, terapeutów. Napisana w przystępny sposób, jest prawdziwym kompendium wiedzy na temat zespołu Aspergera, opisuje specyfikę zaburzenia, sposób funkcjonowania osób z zespołem Aspergera, trudności, które napotykają i tłumaczy, jak udzielać im wsparcia i ułatwiać funkcjonowanie w świecie osób neurotypowych. Jeśli mogłabyś przeczytać tylko jedną książkę na temat zespołu Aspergera, wybierz tę, bo najwszechstronniej traktuje temat. Neuroplemiona. Dziedzictwo autyzmu i przyszłość neuroróżnorodności Silberman Steve wyd. Vivante Tę książę czytałam z wypiekami na twarzy jak najbardziej wciągającą powieść! Kilkoro moich znajomych sięgnęło też po nią, mimo że nie mają styczności z nikim, kto ma zespół Aspergera (albo tak im się wydaje!). Steve Silberman jest dziennikarzem, a ta książka to historia autyzmu, tego, jak został zauważony i jak kształtowało się jego postrzeganie, jak traktowano dzieci i rodziców z tym zaburzeniem (głównie zespołem Aspergera), jak historia wpłynęła na losy dzieci z zespołem Aspergera, jak potoczyło się życie Hansa Aspergera i dlaczego na wiele lat zapomniano o jego odkryciu. Gorąco polecam "Neuroplemiona" i to nie tylko osobom związanym osobiście lub profesjonalnie z autyzmem. To po prostu bardzo ciekawa książka. Niezwyczajni ludzie. Nowe spojrzenie na autyzm Prizant Barry M., Fields-Meyer Tom Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego Ta książka podnosi na duchu. Pomaga spojrzeć na osoby z zaburzeniami ze spektrum autyzmu w innym świetle, z empatią i zrozumieniem. Opisane historie pomagają zobaczyć świat osób z autyzmem od wewnątrz, co zmienia nasze postrzeganie ich zachowań i potrzeb. Książki o kobietach z zespołem Aspergera Jeszcze do niedawna zespół Aspergera uważany był za zaburzenie dotyczące chłopców i mężczyzn (o tym, dlaczego tak było, przeczytacie w wymienionej wyżej książce "Neuroplemiona"!). Teraz wiadomo już, że kobiety, tak samo jak mężczyźni, mogą mieć zespół Aspergera, chociaż objawy mogą się różnić i są dość specyficzne. Aby lepiej zrozumieć świat kobiet z ZA, warto sięgnąć po te dwie książki (są one również źródłem nieocenionej pomocy dla dziewczyn i dorosłych kobiet z diagnozą zespołu Aspergera): ASPERGIRLS. Siła kobiet z zespołem Aspergera Rudy Simone wyd. Harmonia Dobrze napisana książka, która przystępnie, ale też rzeczowo, tłumaczy świat kobiet z zaburzeniami ze spektrum autyzmu (ZA). Napisana przez kobietę z zespołem Aspergera, zawiera wiele historii innych "Aspergirls" i pozwala zrozumieć, z jakimi trudnościami spotykają się te kobiety na różnych etapach swojego życia – od dzieciństwa po dorosłość. Zawiera też porady dla dziewcząt z ZA oraz dla ich rodziców. Kobiety i dziewczyny ze spektrum autyzmu. Od wczesnego dzieciństwa do późnej starości Sarah Hendrickx Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego Podobnie jak w książce opisanej powyżej, ta pozycja wydawnictwa Uniwersytetu Jagiellońskiego, została napisana przez kobietę, która nie dość, że jest terapeutą osób z zespołem Aspergera, sama otrzymała taką diagnozę, kiedy była już dorosła. Przeczytacie tu o tym, dlaczego diagnoza ZA jest ważna, jak pozwala zobaczyć swoje życie w innym świetle, zrozumieć wydarzenia, które miały w nim miejsce, a wreszcie: zrozumieć i zaakceptować siebie. Znajdziemy tu nie tylko doświadczenia osobiste autorki i innych kobiet z ZA, ale też sporo wiedzy popartej badaniami naukowymi. Hendrickx pisze o różnicach między "męskim" a "żeńskim" zespołem Aspergera i wyjaśnia, na czym polegają trudności z diagnozowaniem zaburzeń ze spektrum autyzmu u dziewczynek. Opisuje też życie kobiet z ZA na różnych etapach ich życia – aż do starości. Książki o zespole Aspergera dla dzieci Tak naprawdę od ciebie zależy, czy (i kiedy) powiesz swojemu dziecku o jego diagnozie. Z doświadczenia rodziców dzieci z zespołem Aspergera oraz dorosłych osób z ZA wynika, że taka informacja może być dla dziecka swoistym wybawieniem - pozwala mu zrozumieć, dlaczego jego relacje ze światem układają się w niekoniecznie najlepszy sposób, a dzięki temu - może przestać się za to obwiniać. Jeśli zdecydujesz się o tym porozmawiać z dzieckiem, pamiętaj, by otoczyć je miłością i pełnym wsparciem. Możesz skorzystać z rady Toniego Attwooda, który mówi swoim małym pacjentom: "Gratuluję, masz zespół Aspergera!". Najważniejsze to traktowanie ZA jako szczególnego daru, a nie obciążenia. Wszystkie koty mają zespół Aspergera Kathy Hoopmann wyd. Linia Czy Twoje dziecko kocha koty? Moje tak! Dzięki temu ta książka jest dla niego jeszcze ważniejsza. Ale tak poza wszystkim, bez względu na miłość do mruczących futrzaków lub jej brak, "Wszystkie koty mają Aspergera" to wspaniała książeczka! Na podstawie zdjęć kotów opisuje we wzruszający, ale i zabawny sposób, świat dziecka z zespołem Aspergera – to, co sprawia mu przyjemność i to, czego nie lubi, to, jakich emocji doświadcza w kontakcie z innymi ludźmi, a jakich w samotności. Książkę spokojnie można podsunąć nawet przedszkolakowi. Dla mojego dziecka ta książeczka to prawdziwy skarb. Nie jestem kosmitą. Mam zespół Aspergera Joanna Ławicka Wyd. Fundacja Prodeste To bardzo ważna książka. Raczej dla starszych dzieci niż przedszkolaki, ale na pewno warto ją przeczytać i zainspirować się, żeby wiedzieć, jak rozmawiać o zespole Aspergera także z młodszymi dziećmi. Jestem ogromnie wdzięczna pani Ławickiej za napisanie tej książki, zwłaszcza że już na drugiej stronie, wytłuszczonym drukiem, wydrukowano zdanie, które sprawiło, że mojemu dziecku zabrakło tchu, a jednocześnie sprawiło, że jego umysłu podniosła się ciemna zasłona, która spowijała jego myśli, odkąd usłyszało o swojej diagnozie. "Pamiętaj, nie daj sobie wmówić, że jesteś chory". Autorka sama ma zespół Aspergera, tym cenniejsze jest jej spojrzenie na ZA jako na odmienność, a nie chorobę i cierpienie. Jeśli chcesz, żeby twoje dziecko czuło, że nie jest gorsze lub zepsute – podaruj mu tę książkę... i upewnij się, że ją przeczyta! (Sekretna) księga asperdzieciaka. Poradnik dla dzieci i młodzieży z zespołem Aspergera Jennifer Cook O’Toole Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego Ta książka odpowiada na ważne pytania w życiu nastoletniego "asperdzieciaka", dlatego warto podarować ją znajomym nastolatkom z ZA lub zachować dla swojego dziecka z diagnozą. W zabawny i fajnie zilustrowany sposób "(Sekretna) księga" podpowiada, jak przetrwać dorastanie, jak zrozumieć zawiłości tego okresu, jak nawiązywać (i utrzymać!) relacje z innymi ludźmi. Możemy być pewni, że autorka wie, o czym pisze, sama ma zespół Aspergera, a co więcej – jej mąż i trójka dzieci również. Seks, prochy i zespół Aspergera. Przewodnik po dorosłości dla osób z zespołem Aspergera Luke Jackson Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego Ta książka, napisana przez młodego mężczyznę z zespołem Aspergera, to świetna lektura dla nastolatków i młodych dorosłych z ZA. Już sam tytuł jest fajny! Na pewno powinni ją też przeczytać ich rodzice! Luke Jackson w dowcipny i inteligentny sposób pisze o dojrzewaniu, szkole, studiach, podjęciu pracy. Podpowiada, jak poradzić sobie z wyzwaniami tego okresu. Zobacz też: Gdzie szukać pomocy, kiedy dziecko ma Aspergera? Po czym poznać, że dziecko ma autyzm? Objawy wg wieku Jak to jest być INNYM? Słowa 10-latka z zespołem Aspergera chwytają za serce
Gdzie szukać pomocy, kiedy dziecko ma Aspergera?
Sprawdź, jaką pomoc od państwa możesz otrzymać, jeśli twoje dziecko ma zespół Aspergera. Czy należą się wam zasiłki, darmowa terapia i jakie zaświadczenia przydadzą się w szkole?
Jeśli twoje dziecko ma zespół Aspergera, pamiętaj, że nie jesteś sama. Poszukaj wsparcia w grupach rodziców dzieci z ZA, w organizacjach pozarządowych oraz skorzystaj z pomocy państwa. Rodzic dziecka z zespołem Aspergera ma prawo m.in. do ulg i zniżek oraz pomocy finansowej. Na jakie świadczenia możecie liczyć? Pomoc dla dzieci z ZA i ich opiekunów Opieka nad autystycznym dzieckiem wiąże się często z dużymi nakładami finansowymi – na diagnozę zespołu Aspergera i terapię refundowaną przez NFZ trzeba zazwyczaj długo czekać (nawet ponad rok!), dlatego wielu rodziców decyduje się na pomoc prywatnych specjalistów. To kosztuje. Tak samo, jak szkoły społeczne czy prywatne, do których część rodziców dzieci z ZA posyła swoje dzieci, bo znajdują tam często bardziej przyjazne warunki do nauki dla dzieci z tego typu zaburzeniem. Na szczęście chociaż część wydatków może zrefundować państwo. Przeczytaj, jakie są objawy zespołu Aspergera. Orzeczenie o niepełnosprawności w przypadku zespołu Aspergera Po otrzymaniu diagnozy zespołu Aspergera, możesz ubiegać się o wydanie oświadczenia o niepełnosprawności dziecka, składając wniosek wraz z dokumentacją medyczną w zespole do spraw orzekania o niepełnosprawności. Jeśli dziecko chodzi już do szkoły, warto udać się do wychowawcy, pedagoga szkolnego lub dyrektora, którzy znają procedury uzyskiwania orzeczeń i odpowiednio cię pokierują. Możesz też zwrócić się o pomoc bezpośrednio do poradni psychologiczno-pedagogicznej, która opiekuje się szkołą twojego dziecka. Tylko od ciebie zależy, czy zdecydujesz wystąpić o orzeczenie, pamiętaj jednak, że orzeczenie o niepełnosprawności lub o stopniu niepełnosprawności pozwala ubiegać się o wiele uprawnień i świadczeń dla rodziców: zasiłek pielęgnacyjny na pokrycie wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy niepełnosprawnemu dziecku świadczenie pielęgnacyjne, które może otrzymać rodzic, jeśli nie może pracować, by móc sprawować opiekę nad dzieckiem z orzeczeniem ulgi na bilety wstępu np. do muzeum, ulga na przejazdy transportem publicznym dla dziecka i opiekuna w wysokości 78 proc. pomoc specjalistyczna (np. terapia) ulga rehabilitacyjna — ulga w podatku dochodowym od osób fizycznych. Od dochodu można odliczyć niektóre wydatki poniesione na cele rehabilitacyjne oraz wydatki związane z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych — zwrot nadpłaconego podatku wynosi 18 proc. kwoty, którą odliczyliśmy. Ważne! Listę wszystkich powiatowych/miejskich oraz wojewódzkich zespołów do spraw orzekania o niepełnosprawności można znaleźć na stronie www.niepelnosprawni.gov.pl. Orzeczenia dotyczące edukacji dziecka z zespołem Aspergera Jeśli twoje dziecko ma zespół Aspergera, macie również prawo do szeregu uprawnień związanych z jego edukacją: orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego – uzyskuje się je w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych. Takie orzeczenie pozwala wybrać najlepszą formę oraz warunki kształcenia dla dziecka i uzyskać zalecenia dotyczące metod pracy z dzieckiem. Szkoła ma obowiązek zapewnić realizację zaleceń zawartych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego; orzeczenie o potrzebie indywidualnego nauczania – wydawane jest przez zespoły orzekające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych, jeśli stan zdrowia dziecka uniemożliwia lub utrudnia mu uczęszczanie do szkoły. Inne miejsca udzielające pomocy rodzinom dzieci z ZA Pomocy możecie również szukać w organizacjach pozarządowych, takich jak: Fundacja Synapsis (www.synapsis.org.pl) Polskie Towarzystwo Zespołu Aspergera (asperger.org.pl) Stowarzyszenie Pomocy Dzieciom z Ukrytymi Niepełnosprawnościami im. Hansa Aspergera "NIE-GRZECZNE DZIECI" (www.niegrzecznedzieci.org.pl) Fundacja "Rozwiązać Autyzm" (www.rozwiazacautyzm.pl) Stowarzyszenie Pomocy Osobom Autystycznym "Dalej Razem" (www.autyzm.zgora.pl) Fundacja Pomocy Osobom z Zaburzeniami ze Spektrum Autyzmu oraz Ich Rodzinom "SILENTIO" (www.silentio.pl). źródło: Polskie Towarzystwo Zespołu Aspergera - asperger.org.pl Zobacz też: Zasiłki i świadczenia na dzieci w 2017 r. Sprawdź, na co możesz liczyć! Dodatki do zasiłku rodzinnego Po czym poznać, że dziecko ma autyzm? Objawy wg wieku
Zespół Aspergera - rozpoznanie, diagnoza, leczenie
Zespół Aspergera to zaburzenie rozwojowe ze spektrum autyzmu. Jego objawy widoczne są najczęściej ok. 3 roku życia. Jak wygląda diagnoza i leczenie osób z zespołem Aspergera ?
Zespół Aspergera jest zaburzeniem rozwoju, które nie ujawnia się u dziecka od razu po urodzeniu. Czasami niemowlaki wykazują pewne jego symptomy, ale objawy jednoznacznie wskazujące na zespół Aspergera widoczne są zwykle dopiero u 3-latków. Po czym poznać, że dziecko może cierpieć na tę formę autyzmu i jak wygląda leczenie? Podpowiadamy! Spis treści: Cechy zespołu Aspergera Objawy zespołu Aspergera Diagnoza zespołu Aspergera – na czym polega? Zespół Aspergera Test Terapia dziecka z zespołem Aspergera Problemy rodziców dziecka z zespołem Aspergera Przydatne informacje o zespole Aspergera Cechy zespołu Aspergera Zespół Aspergera to całościowe zaburzenie rozwoju ze spektrum autyzmu. Do charakterystycznych cech zespołu Aspergera należą: upośledzenie umiejętności komunikacyjnych, trudności w nawiązywaniu kontaktów społecznych, niechęć do zmian, specjalistyczne zainteresowania, zachowania rutynowe. Objawy zespołu Aspergera Objawy zespołu Aspergera początkowo nie łatwo zaobserwować. Do 2. roku życia dzieci z zespołem Aspergera rozwijają się najczęściej prawidłowo. Część z nich jednak już w niemowlęctwie nie nawiązuje satysfakcjonujących kontaktów z mamą czy tatą, często płacze, jest niespokojna i absorbująca. Objawy zespołu Aspergera stają się coraz bardziej widoczne wraz z upływem czasu, a problemy narastają, osiągając swoje apogeum w szkole, o ile do tego czasu dziecko nie otrzymało diagnozy i nie rozpoczęło terapii. Objawy zespołu Aspergera u dziewczynek i chłopców mogą się różnić Jest wiele objawów tego zaburzenia ze spektrum autyzmu, a objawy Aspergera u dziewczynek mogą różnić się od tych u chłopców. Do najbardziej typowych i uniwersalnych objawów autyzmu tego typu zaliczamy m.in.: niechęć do zmian; problemy z nawiązywaniem relacji z innymi ludźmi; upośledzona empatia; późny rozwój mowy; specyficzne i obsesyjne zainteresowania; zaburzenia motoryki; zaburzenia integracji sensorycznej; gwałtowne i emocjonalne reakcje; huśtawki nastroju. Należy jednak pamiętać, że każde dziecko z zespołem Aspergera jest inne. Jedno może być nadpobudliwe i agresywne, drugie wyciszone i wycofane, a trzecie (najczęściej dziewczynki) może maskować zaburzenie imitując zachowania kolegów i koleżanek, co odbywa się dużym kosztem emocjonalnym i najczęściej prowadzi do poważnych problemów ze zdrowiem psychicznym. Diagnoza zespołu Aspergera Diagnoza zespołu Aspergera rozpoczyna się zazwyczaj od wizyty u psychologa, a przy nasilonych niepokojących zachowaniach (np. agresywnych lub lękowych) u psychiatry. Do psychiatry nie trzeba mieć skierowania. Problemy szkolne dziecka z zaburzeniami ze spektrum autyzmu skutkują często skierowaniem do poradni psychologiczno-pedagogicznej.Niezwykle istotne jest, aby trafić z dzieckiem do dobrych specjalistów. Zespół Aspergera bywa błędnie diagnozowany jako: ADHD; zaburzenia lękowe; zaburzenia zachowania; zaburzenia obsesyjno-kompulsywne; fobia społeczna; depresja; schizofrenia dziecięca. Wymienione wyżej zaburzenia i choroby rzeczywiście często współwystępują z zespołem Aspergera. Trudności z postawieniem odpowiedniej diagnozy wynikają często z wysokiego ilorazu inteligencji dzieci z zespołem Aspergera, który pozwala im do pewnego stopnia dopasowywać się do otoczenia. Jednak w efekcie dużego wysiłku, którego wymaga od dziecka to dostosowanie się i maskowanie odmienności, u dzieci z zespołem Aspergera często rozwijają się inne zaburzenia (np. lękowe) czy choroby (depresja). To kolejny powód, dlaczego tak ważna jest odpowiednia diagnoza i wprowadzona wcześnie pomoc terapeutyczna. Zespół Aspergera - test Test na zespół Aspergera jest bardzo ważny w diagnozie choroby. Popularnym testem na zespół Aspergera, ułatwiającym rozpoznanie zaburzeń typu autystycznego, w tym ZA, jest test AQ (z ang. autism spectrum quotient). Test składa się z 50 pytań obejmujących zagadnienia z zakresu umiejętności społecznych, zdolności do łatwego przerzucania uwagi, przywiązywania uwagi do detali, komunikacji i wyobraźni. Jeśli odpowiedź wskazuje na występowanie cech autystycznych, za pytanie przyznawany jest 1 punkt. Test AQ mogą wypełniać rodzice dziecka lub starsze dziecko. Zespół Aspergera u dorosłych - test Test AQ jest skutecznym narzędziem w diagnozie Zespołu Aspergera. Warto wiedzieć, że może być używany nie tylko przez młodzież i dorosłe osoby w imieniu swoich dzieci, ale jest także wypełniany przez dorosłych podejrzewających u siebie Zespół Aspergera. Pamiętaj jednak, że test na zespół Aspergera zarówno u dorosłych, jak i u dzieci nie zastępuje diagnozy lekarskiej. Terapia dziecka z zespołem Aspergera Jeśli dziecko zostanie właściwie i wcześnie zdiagnozowane, ma szanse na normalne funkcjonowanie dzięki odpowiedniej terapii, która pomoże mu rozwijać zaburzone funkcje. Musisz jednak pamiętać, że najważniejsza terapia odbywa się w domu – to rodzice dzieci z Aspergerem wykonują najwięcej pracy terapeutycznej, wyjaśniając dziecku świat, tłumacząc zawiłości relacji społecznych, dając narzędzia do radzenia sobie z trudnymi emocjami. W pracy z dzieckiem z zaburzeniami rozwojowymi ze spektrum autyzmu przydatne są techniki behawioralne i systemy motywacyjne. Jasne ustalenie zasad obowiązujących w domu (szkole, u babci itd.) jest niezbędnym warunkiem skutecznej pracy z dzieckiem z zespołem Aspergera. Na zespół Aspergera nie ma lekarstwa. Nie jest chorobą lecz zaburzeniem rozwojowym. Leczenie zespołu Aspergera polega więc na nauczeniu dziecka funkcjonowania w świecie, zrozumienia i zaakceptowania obowiązujących w nim norm, zasad i zachowań i odbywa się poprzez: terapię grupową, na której dziecko uczy się umiejętności społecznych; terapię indywidualną, na której dziecko uczy się radzenia sobie z emocjami, lękami itd. oraz rozwija umiejętności społecznych. Leczenie farmakologiczne w przypadku zespołu Aspergera bywa potrzebne w przypadku nasilonych niepożądanych objawów, np. lęku czy agresji lub w przypadku wystąpienia depresji. Problemy rodziców dziecka z zespołem Aspergera Diagnoza autyzmu wywraca świat do góry nogami, napawa lękiem i żalem. To naturalne, że myślisz: „dlaczego ja?”, „dlaczego moje dziecko?”. Po chwili jednak wiesz, że musisz przystąpić do działania, pomóc dziecku i rodzinie. Zespół Aspergera u dzieci wpływa na funkcjonowanie całej rodziny – rodziców, rodzeństwa, krewnych. Najważniejsze dla rodzica dziecka, u którego stwierdzono zaburzenia ze spektrum autyzmu, jest zrozumienie, jak funkcjonuje twoje dziecko i nauczenie się, jak z nim postępować. Istnieją różne formy pomocy dla rodziców dziecka z ZA, ale rodzic każdego autystycznego dziecka musi liczyć się z nieprzyjemnymi sytuacjami w domu i poza nim: nieprzychylnymi uwagami obcych ludzi, skargami nauczycieli, docinkami rówieśników dziecka. Musi znaleźć w sobie siłę i mądrość, które pozwolą mu być dla swojego dziecka najlepszym przewodnikiem po świecie, pocieszycielem, gdy kolejny raz cierpi z powodu odrzucenia przez kolegów, nauczycielem najprostszych pozornie reakcji i zachowań. Przydatne informacje Polecam następujące źródła z przydatnymi informacjami na temat ZA. Były dużą pomocą przy pisaniu artykułu, są też kopalnią wiedzy dla rodziców dzieci z zaburzeniami ze spektrum autyzmu: "Codzienność dziecka z zespołem Aspergera okiem rodzica i terapeuty", Agnieszka Borkowska, Beata Grotowska, wyd. Harmonia 2011, Polskie Towarzystwo Zespołu Aspergera: asperger.org.pl Fundacja SYNAPSIS: synapsis.org.pl Zobacz też: Czy szczepienia wywołują autyzm? Dlaczego niemowlęta płaczą? Wczesne wykrycie autyzmu to szansa na dobry rozwój
Oburzająca wypowiedź o zespole Aspergera i spektrum autyzmu. Podpisz petycję!
Czy osoby z zespołem Aspergera i spektrum autyzmu są "niezrównoważone psychiczne"? Ten szokujący tekst musi zostać sprostowany! Podpisz petycję.
5 stycznia na łamach magazynu "Plus i Minus", dodatku "Rzeczpospolitej", ukazał się artykuł "Czy ludzie niezrównoważeni psychicznie powinni być przyjmowani na uczelnie wyższe" autorstwa dr hab. Piotra Nowaka, profesora Uniwersytetu w Białymstoku. Artykuł ma formę felietonu i opisuje "zmagania" wymyślonego profesora ze studentem z zespołem Aspergera. Według Nowaka student ze spektrum autyzmu zaburza prawidłowe funkcjonowanie uczelni wyższej i nie powinien mieć do niej dostępu. Stop dyskryminacji osób z autyzmem Jak zauważa Luiza Łuniewska, dziennikarka Wirtualnej Polski, artykuł został niezauważony do momentu, w którym studenci profesora Nowaka złożyli skargę do władz uczelni. Według nich student opisywany przez Nowaka nie jest wymyślony, a sytuacja, którą opisuje on w swoim tekście, miała miejsce na jednych z jego zajęć. Rzecznik uczelni potwierdziła otrzymanie od studentów skargi. Dr Joanna Ławicka, pedagog specjalny i prezes zarządu Fundacji Prodeste, napisała petycję do redakcji "Rzeczpospolitej", w której domaga się przeprosin i należytego sprostowania artykułu Piotra Nowaka. W kilka godzin udało się zebrać ponad 2 tysiące podpisów! Samo podejmowanie dyskusji o segregacji studentów jest szokujące i dyskryminujące. Osoby ze spektrum autyzmu, w tym z zespołem Aspergera, mają takie samo prawo do studiowania na uczelni wyższej, jak inni studenci. Nazywanie ich "upośledzonymi" czy "wariatami" jest niedopuszczalne! Mamy nadzieję, że jak najszybciej uda się zebrać podpisy pod petycją, a redakcja "Rzeczpospolitej" przeprosi każdego, kto poczuł się urażony publikacją. Jeśli jeszcze nie podpisaliście petycji, zróbcie to tutaj. Czy was również oburza postawa profesora Nowaka? Czytaj także: Ten fryzjer ma podejście do dzieci z autyzmem! Źródło: wp.pl
Jak to jest być INNYM? Słowa 10-latka z zespołem Aspergera chwytają za serce
"Kim jesteś?" – takie pytanie zadano uczniom szkoły, do której uczęszcza chłopiec. Swoimi odpowiedziami 10-latek zaskoczył wszystkich!
Wielu rodziców, którzy mają dziecko z zespołem Aspergera mówią, że ich dziecko to "mały geniusz". Często pomimo choroby, potrafi ono dobrze funkcjonować, a choć nie nawiązuje silnych więzi z rówieśnikami, może okazać się, że specjalistyczną wiedzą na wybrane tematy przewyższa rówieśników. Gdy 10-letni Benjamin dostał zadanie napisania wiersza, w którym odpowie na pytanie: "Kim jesteś?", napisał 18 zdań, które go określają. 18 wzruszających sformułowań, które pozwalają nam wejść w jego świat i spróbować zrozumieć, z czym borykają się autystyczne dzieci. "Jestem dziwny. Jestem nowy". Te dwa zdania powtarzają się w wierszu napisanym przez chłopca aż 4-krotnie. Oprócz nich padają też słowa: "Słyszę głowy w powietrzu, Ty ich nie słyszysz, a to nie fair. Chciałbym nie czuć się niebieski. Czuję się jak chłopiec w przestrzeni kosmicznej. Dotykam gwiazd i czuję się nie na miejscu. Martwię się, co inni mogą o mnie myśleć. Kiedy ludzie się śmieją, robię się coraz mniejszy, kurczę się. Czuję się poza światem, jak na bezludnej wyspie. Marzę o dniu, że to będzie normalne. Staram się dopasować, mam nadzieję, ze kiedyś mi się uda." Ta choroba to lekcja pokory Ludzie na całym świecie starają się zrozumieć, co czują i myślą osoby autystyczne. Można przeczytać wiele książek i poradników, ale to właśnie słowa dzieci, najbardziej szczere, dają nam możliwość zrozumienia. Uczą nas pokory do życia, empatii i otwierają oczy na to, że coś oczywistego dla nas, może być odbierane zupełnie inaczej przez dzieci z zespołem Aspergera. Przeczytaj także: Świat dziecka autystycznego.
Twoje dziecko zachowuje się w sposób, który Cię niepokoi? Martwisz się, że nie potrafi znaleźć sobie przyjaciół? Nie potrafi zrozumieć żartów, przenośni, ironii? Być może ma zespół Aspergera. Sprawdź, jak diagnozuje się to zaburzenie.
Diagnozę zespołu Aspergera stawia zespół specjalistów - psycholog, psychiatra, neurolog, czasem pedagog z poradni psychologiczno-pedagogicznej. Zaburzenie diagnozuje się na podstawie rozmów z rodzicem, obserwacji i rozmowy z dzieckiem. Rodzice i nauczyciele wypełniają także testy na zespół Aspergera. Przygotowania do diagnozy zespołu Aspergera Dziecko z zespołem Aspergera nie potrafi we właściwy sposób odbierać informacji za pomocą zmysłów - może być nadwrażliwe lub podwrażliwe sensorycznie. Jeśli coś cię niepokoi w zachowaniu dziecka, koniecznie wybierz się do specjalisty, wczesna diagnoza zaburzeń ze spektrum autyzmu jest bardzo ważna dla dobrego rozwoju dziecka. Do wizyty u specjalisty lepiej się przygotować: przypomnij sobie, jak zachowywało się dziecko od najmłodszych lat; pomocne w odświeżeniu pamięci z pewnością będą domowe zbiory zdjęć, nagrania z uroczystości rodzinnych, wspólnych wakacji, przedstawień szkolnych; wspomnienia dotyczące dziecka spisz na kartce, by podczas wizyty u specjalisty nic ważnego ci nie umknęło. Warto wiedzieć: Dlaczego przedszkolak może być milczący? Diagnozowanie zespołu Aspergera - jakie badania? Diagnozowanie zespołu Aspergera jest procesem żmudnym i długotrwałym - może trwać kilka tygodni, a nawet miesięcy. Czasami zdarza się, że prawidłowa diagnoza zostaje postawiona dopiero po kilku latach odwiedzania różnych specjalistów. Podczas tego procesu powinny zostać wykonane testy na zespół Aspergera: badania słuchu i wzroku, badanie neurologiczne (EEG, ewentualnie tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny), badanie genetyczne, morfologia krwi, testy psychologiczne, ankiety, na które odpowiadają zarówno rodzice lub opiekunowie dziecka, jaki i jego nauczyciele. Jak rozpoznać zespół Aspergera?), Objawy zespołu Aspergera to m.in.: trudności w nawiązywaniu i utrzymywaniu kontaktu wzrokowego, skąpa mimika twarzy oraz gestykulacja regulująca interakcje społeczne; zainteresowania, które mają charakter obsesyjny; przywiązanie do sztywnych reguł; powtarzające się ruchy, np. kręcenie palcami; opóźnienia w rozwoju mowy, opóźnienia w rozwoju funkcji poznawczych; brak zainteresowania otoczeniem; szczególne umiejętności (najczęściej związane z zainteresowaniami); brak empatii; brak potrzeby zabawy z rówieśnikami; przywiązanie do rytuałów i niepraktycznych czynności. Diagnozę zespołu Aspergera może utrudniać występowanie innych dysfunkcji u dziecka (ADHD, zaburzenia lękowe, zaburzenia obsesyjno-kompulsywne, tikowe, mutyzm wybiórczy), a także uzależnień (np. od komputera), padaczki. Asperger i co dalej? Jeśli u dziecka zostanie zdiagnozowany zespół Aspergera, czyli zaburzenie ze spektrum autyzmu, najważniejsze jest, aby jak najszybciej trafiło na terapię dla dzieci z zespołem Aspergera - im szybciej zacznie pracę terapeutyczną, tym szybciej nauczy się funkcjonować w społeczeństwie. Także rodzice powinni zastanowić się, jak pomóc dziecku z autyzmem. Najważniejsze jest zaakceptowanie odmienności dziecka i zrozumienie, że nawet po terapii będzie ono "inne". Jednak tej "inności" nie należy odbierać, jako coś złego, lepiej skoncentrować się na właściwym ukierunkowaniu jego zainteresowań. Jeden z najwybitniejszych amerykańskich specjalistów od tego zaburzenia ze spektrum autyzmu, informując o diagnozie mówi: "Gratuluję, masz zespół Aspergera!". Ważne, by postrzegać Aspergera nie tylko przez pryzmat trudności, jakie piętrzy przed dzieckiem i jego bliskimi, ale myśleć także o wyjątkowości dziecka. Podobno zespół Aspergera mieli: Albert Einstein, Isaac Newton, Thomas Jefferson, Charles de Gaulle, George Orwell. To niesie otuchę, prawda? Zobacz też: Czy szczepienia wywołują autyzm? Dlaczego niemowlęta płaczą? Wczesne wykrycie autyzmu to szansa na dobry rozwój
Objawy zespołu Aspergera u dzieci w różnym wieku
Sprawdź, jakie są objawy zespołu Aspergera u niemowlaka, małego dziecka i przedszkolaka i dlaczego ważna jest wczesna diagnoza tego zaburzenia ze spektrum autyzmu.
Zespół Aspergera to zaburzenie rozwojowe ze spektrum autyzmu. Aspergera zwykle diagnozuje się w przedszkolu lub we wczesnych klasach szkoły podstawowej. Niektóre objawy zespołu Aspergera, np. słaby kontakt ruchowy, niechęć do przytulania, opóźniony rozwój mowy, można już rozpoznać u niemowląt. Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Kalendarz rozwoju dziecka Czytaj więcej Spis treści: Symptomy zespołu Aspergera Objawy zespołu Aspergera u niemowlaka Objawy u 2-3 latków Objawy u przedszkolaków Objawy u uczniów Diagnoza i leczenie Symptomy zespołu Aspergera Maluchy z tym zaburzeniem ze spektrum autyzmu mogą mieć zaburzenia w rozwoju mowy, np. wyrażają się w sposób typowy dla osób dorosłych, a jednocześnie mają problemy ze zrozumieniem słów. Czasem nie reagują na swoje imię. Inne objawy zespołu Aspergera: nadwrażliwość na bodźce dźwiękowe, zapachowe lub dotykowe; słaba koordynacja ruchowa (np. niezgrabny, sztywny chód); sztywność zachowań - upór i nieustępliwość lub pasywność i wycofanie; fiksacje (kurczowe trzymanie się wyuczonych mechanizmów przystosowania). Objawy zespołu Aspergera u niemowlaka Pierwsze objawy autyzmu, w tym zespołu Aspergera, mogą pojawić się już w okresie niemowlęcym. Niemowlęta z tym zaburzeniem: mogą być lękliwe i płaczliwe; mogą wykazywać nadmierne lub niedostateczne reakcje na bodźce dźwiękowe, zapachowe, dotykowe; mogą być nadruchliwe i bardzo absorbujące. Niemowlęta z zespołem Aspergera cechuje niechęć do przytulania, nawet do najbliższych im osób - przy próbie przytulenia prężą się i płaczą. Inne objawy zespołu Aspergera u niemowląt: słaby kontakt wzrokowy z otoczeniem; często reagowanie strachem przed obcymi; brak zainteresowania przedmiotami - niemowlę z Aspergerem nie wyciąga rączek po zabawkę, nie jest zainteresowane pokazywanymi mu przedmiotami. Ranking zabawek – sprawdź opinie rodziców! Jak objawia się zespół Aspergera u 2-3-latków? Autyzm dziecięcy, w tym zespół Aspergera, to zaburzenie rozwoju i funkcjonowania układu nerwowego. Dwu-, trzylatki z zespołem Aspergera inaczej widzą świat. Objawy zespołu Aspergera u małych dzieci: nie lubią zmian, lubią rytuały, zwłaszcza w najprostszych, codziennych czynnościach, np. muszą chodzić na spacer zawsze tą samą trasą, wkładać ubrania w stałej kolejności, wykonywać te same czynności przed zaśnięciem; mają swoje ulubione potrawy i spożywają je w tej samej, stałej kolejności, np. najpierw ziemniaki, później mięso, a na końcu surówkę. Układ składników obiadu również nie jest przypadkowy - nie mogą się one ze sobą stykać; nie akceptują zmian - długo oswajają się z nowymi sytuacjami, rzeczami. lubią sztywne reguły gier i zabaw - reagują złością i niezrozumieniem na wszelkie odstępstwa od ustalonych zasad. Przedszkolak z zespołem Aspergera, czyli 3-6-latki To zaburzenie ze spektrum autyzmu jest często diagnozowane właśnie w przedszkolu. Objawy zespołu Aspergera u przedszkolaków dotyczą m.in. ich kontaktu z rówieśnikami. Dzieci z tego typu zaburzeniem wykazują niewłaściwe zachowania w kontakcie z rówieśnikami, np. liżą, wąchają lub biją inne dzieci. Unikają spontanicznych kontaktów, nie potrafią podtrzymać prostej rozmowy. Pozostałe objawy zespołu Aspergera u przedszkolaków: trudne emocje - dziecko reaguje nadmiernym gniewem, agresją, niepokojem na sytuacje, które wymykają się im spod kontroli; obsesyjne dążenie do stałości, np. stale wracają do tego samego zagadnienia lub tematu w trakcie rozmowy; specyficzne uzdolnienia i zainteresowania (zwykle w jednej dziedzinie). Na przykład potrafią wyrecytować rozkłady jazdy autobusów lub obliczać trudne (jak dla dziecka w tym wieku) zadania matematyczne, dość wcześnie zaczynają rozpoznawać cyfry, litery, fakty; zaburzenia motoryki (problem z rysowaniem, kolorowaniem); dosłowne rozumienie wypowiedzi - nie potrafią zrozumieć przenośni, metafor. Objawy zespołu Aspergera u uczniów Dzieci z zespołem Aspergera w wieku szkolnym mają problemy z koncentracją uwagi, a co za tym idzie trudności w nauce. Uczeń z Aspergerem: ma obsesyjne zainteresowania, pochłaniające cały jego czas i uwagę; nie radzi sobie z nieoczekiwanymi zmianami i sytuacjami; ma problem z nawiązywaniem kontaktów z rówieśnikami - nie potrafi utrzymać przyjaźni; Bardzo często jest odizolowane od otoczenia, odrzucone przez rówieśników (np. kolegów w klasie); potrafi nawiązać bardzo dobre kontakty z osobami dorosłymi; ma deficyty w zakresie mowy; ma deficyty motoryki małej (niewyraźnie pisze, niedokładnie koloruje itp.); jest nadmiernie ruchliwy; unika kontaktu wzrokowego. Diagnoza i leczenie zespołu Aspergera Oczywiście nie u każdego dziecka z zespołem Aspergera można zaobserwować wszystkie wymienione tu zachowania. Z kolei niektóre pojedyncze problemy mogą się pojawić u każdego przeciętnego dziecka. Jak zdiagnozować Aspergera? Jeśli zauważysz u swojego dziecka kumulację niepokojących zachowań, porozmawiaj ze specjalistą - psychologiem, psychiatrą, neurologiem, pedagogiem z poradni psychologiczno-pedagogicznej. Oni pokierują cię dalej. Wczesna diagnoza jest bardzo ważna, bo im wcześniej dziecko rozpocznie terapię, tym mniej będzie cierpieć w kontaktach z ludźmi i tym szybciej będzie można pomóc dziecku z autyzmem. W leczeniu Aspergera raczej nie stosuje się farmakologii, natomiast zaleca się psychoterapię zarówno dla dziecka, jak i jego najbliższego otoczenia (rodziców, rodzeństwa, dziadków, nauczycieli). Zespół Aspergera to zaburzenie rozwojowe, które towarzyszy dotkniętej nim osobie przez całe życie, chodzi więc o to, by nauczyć dziecko z zaburzeniami ze spektrum autyzmu funkcjonowania wśród ludzi, rozpoznawania ich emocji, prawidłowego reagowania na sytuacje społeczne. Zobacz też: Czy szczepienia wywołują autyzm? Dlaczego niemowlęta płaczą? Wczesne wykrycie autyzmu to szansa na dobry rozwój