Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2024-05-08T07:17:11.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: 7 sytuacji, w których Świnka Peppa ma BARDZO ZŁY WPŁYW na dzieci
items: Senny niemowlak nie tylko płacze. Objawy zmęczenia mogą mylić
items: Jak radzić sobie z agresją u dzieci? Kiedy świadczy o zaburzeniu, a kiedy jest typowym objawem dorastania?
items: 10 przyczyn złego zachowania [WIDEO]
items: Problemy z zachowaniem dziecka? Te techniki to zmienią!
items: Wpłyń dietą na zachowanie dziecka. Przeczytaj jak!
items: Bicie dziecka? Wiele z nas to przeżyło!
items: Są takie sytuacje w przedszkolu, kiedy dzieci czują się niekochane
items: Mamo, to ja! Jak dzieci próbują zwracać na siebie uwagę rodziców?
items: Złe zachowanie - 8 kół ratunkowych
items: Moje dziecko jest nieznośne
items: Kłopoty z zachowaniem w przedszkolu
items: Tak odróżnisz ADHD od złego zachowania!
items: Przeklina, kopie, pluje - 5 sposobów na dziecięce wybryki
items: 8 zasad okazywania dziecku szacunku
items: Niegrzeczny przedszkolak
items: 42 rady na dziecięce kryzysy
items: Ratunku! Czy da się poskromić zbuntowanego trzylatka?
items: Jak poradzić sobie ze złym zachowaniem przedszkolaka

7 sytuacji, w których Świnka Peppa ma BARDZO ZŁY WPŁYW na dzieci
type: item
date: 2020-11-17T09:35:31.000Z
creator: Aleksandra Zaborowska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: bajki dla dzieci
subject: Świnka Peppa
subject: złe zachowanie dziecka
description: Chociaż bajka o wesołej śwince może wydawać się zupełnie niewinna, znaleźliśmy wiele sytuacji, w których bohaterowie serialu nie dawali dobrego przykładu maluchom!
encoded: „Świnka Peppa” nadal bije rekordy popularności i często angażuje w oglądanie całą rodzinę. Jednak wielu psychologów, pedagogów i krytyków filmowych doszukało się fragmentów, w których główna bohaterka przejawiała bardzo egoistyczne i nieprzyjemne zachowania. Czy jest się czym martwić? Kiedy Świnka Peppa dawała dzieciom zły przykład: Oto kilka sytuacji, w których mała świnka zachowywała się naprawdę niegrzecznie... Peppa przewodziła „klubowi dziewczyn” Peppa często jest złą siostrą dla swojego młodszego braciszka, George’a. W odcinku, w którym dzieci otrzymały domek na drzewie, Peppa wyrzuca George’a i jego kolegę i ustala, że będzie to przestrzeń wyłącznie dla dziewczynek! Pozostaje nieugięta, nawet kiedy maluch zaczyna płakać. Często odmawia zabawy z młodszym bratem Peppa, jako starsza z rodzeństwa, często podkreśla, że jest szefową we wszelkich zabaw i nie chce angażować w nie swojego młodszego barata. Bezwzględnie odsyła go z każdej zabawy, do której maluch próbuje się przyłączyć. Jest wielką hipokrytką Czasami Peppa zachowuje się jak prawdziwy czarny charakter. W odcinku „Plac Zabaw”, chętnie wyśmiewa się z innych, jednak jest wyjątkowo przeczulona na swoim punkcie. Wymądrza się i wytyka swoim znajomym, że „źle huśtają się na huśtawce”, po czym czuje potrzebę zademonstrowania, jak robić to dobrze. Wyśmiewała się z wagi taty Świnki „Świnka Peppa” bywała już wcześniej krytykowana za seksistowskie traktowanie tatusia Peppy i George’a. Chociaż jest bardzo przyjemną postacią i często żartuje, nawet sam z siebie. Pomimo tego, jest regularnie wyśmiewany przez członków swojej rodziny. W odcinku „Plac Zabaw”, tatuś Świnka utyka w zjeżdżalni dla dzieci, do której wchodzi, aby pomóc George’owi. Kiedy zaklinowuje się w niej, Peppa zaczyna śmiać się z jego gabarytów, do czego wkrótce dołącza mamusia i reszta grupy. Podobna sytuacja wydarzyła się w bajce jeszcze kilkukrotnie. Zdenerwowała się na George’a za bycie chorym Kiedy George choruje, Peppa uważa, że nie jest „wystarcz…

ks3Ed6-114604-bd3d4c4.jpg
width: 1200
height: 801

Senny niemowlak nie tylko płacze. Objawy zmęczenia mogą mylić
type: item
date: 2020-06-25T08:56:00.000Z
creator: Małgorzata Wódz
subject: Małe dziecko
subject: Niemowlę
subject: Pielęgnacja
subject: Wideo
subject: dziecko nie chce spać
subject: ile powinno spać dziecko
subject: sen dziecka
subject: sen niemowlaka
subject: złe zachowanie dziecka
description: Senny niemowlak nie tylko ziewa i trze oczka. Zmęczone dzieci, którym bardzo potrzeba snu, mogą zachowywać się też inaczej. Śpiące niemowlęta często są także niespokojne, odwracają główkę i płaczą. Ważne, żeby reagować na senność u niemowlaka i zapewnić mu możliwość odpoczynku i regeneracji.
encoded: Senny niemowlak może dać się rodzicom we znaki. Wbrew oczekiwaniom senność u niemowlaka nie zawsze objawia się w oczywisty sposób, czyli znużeniem i ziewaniem. Czasem maluchy potrafią zmylić rodziców, wysyłając sprzeczne sygnały, np. płacząc, krzycząc lub zachowując się nadpobudliwie. Senny niemowlak: objawy senności nieoczywiste oznaki zmęczenia dlaczego dziecko powinno w porę trafić do łóżka? Objawy senności u niemowlaka Choć dziecko, które nie skończyło roku, nie umie jeszcze mówić o swoich potrzebach, z jego zachowania sporo można wyczytać. Uważni rodzice szybko orientują się, kiedy malucha trzeba położyć spać. Senny niemowlak zazwyczaj: ziewa, trze oczy, marudzi, jest niespokojny, popłakuje z byle powodu. U noworodka i młodszego niemowlęcia objawem zmęczenia jest między innymi próba odwrócenia główki (lub wzroku) od osoby, która się nim zajmuje. W ten sposób zabawiany przez nas maluszek wysyła komunikat, że ma dość zabawy i potrzebuje przerwy (niekoniecznie musi zasnąć, czasem wystarczy, że poleży chwilę w spokoju). Jeśli zbagatelizujemy senność u niemowlaka, może rozpłakać się na dobre i uspokojenie go zajmie sporo czasu. Nieoczywiste oznaki zmęczenia u starszego dziecka Podobnie jak objawy senności u niemowlaka, tak i u roczniaków oraz kilkulatków mogą one (ale nie muszą) być mniej oczywiste dla rodziców. Dziecko, które co wieczór zaczyna biegać w kółko po pokoju, głośno przy tym pokrzykując, nieświadomie daje znać, że ma już dość i najlepiej wówczas napuścić wody do wanny lub przygotować kaszkę na dobranoc. Na nocny wypoczynek należy też odesłać dziecko, któremu dopisuje humor, ale zaczyna się potykać i przewracać – takie zachowanie także jest objawem zmęczenia. Wieczorne rozrabianie również bywa sygnałem, że układ nerwowy malucha jest mocno „przepracowany”. Dlaczego dziecko powinno w porę trafić do łóżka? Pamiętaj, aby w porę reagować na senność u niemowlaka. Dziecko, które nie sypia tyle, ile potrzebuje, gorzej się rozwija. Gdy maluchy śpią, rosną (bo nocą…

112118-ecf6635.jpg
width: 1200
height: 800

Jak radzić sobie z agresją u dzieci? Kiedy świadczy o zaburzeniu, a kiedy jest typowym objawem dorastania?
type: item
date: 2019-04-09T09:25:03.000Z
creator: Milena Oszczepalińska
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: agresja u dzieci
subject: dobre wychowanie
subject: metody wychowawcze
subject: złe zachowanie dziecka
description: Eksperci przekonują, że pewien poziom agresji u dzieci jest normalny. Zamiast krzyczeć, złościć się i dawać klapsy, wystarczy odwrócić uwagę malca.
encoded: „Aby dziecko mogło zachowywać się lepiej, potrzebuje tyle samo empatii i wsparcia, co osoba w depresji, choć tego typu zachowania zwykle nie zachęcają nas do bycia empatycznym” – twierdzi Dave Anderson, psycholog z Child Mind Institute w Nowym Jorku. Istnieje przekonanie, że złe zachowanie dziecka odzwierciedla jego kiepskie wychowanie, a w rzeczywistości może ono wynikać z pewnych problemów natury biologicznej. W takich przypadkach typowe reakcje rodziców mogą nie przynieść pożądanych rezultatów, czyli poprawy zachowania malca. Dzieci biją, gryzą, kopią Pediatrzy pod kierownictwem Michaela F. Lorbera przeprowadzili badanie, w którym przyjrzeli się 477 dzieciom w wieku od 6 do 24 miesięcy. Ich matki miały notować, jak często maluchy wykazywały się negatywnym zachowaniem, łącznie z biciem, gryzieniem i kopaniem. Wyniki obserwacji opublikowano na łamach Journal of Pediatrics. Okazało się, że tego typu zachowania były dość powszechne, w dodatku nasilały się wraz z wiekiem, a punkt kulminacyjny następował zwykle u dwulatków. Na tej podstawie naukowcy polecili pediatrom, by uspokajali rodziców, martwiących się niewłaściwym zachowaniem swoich dzieci. Zaznaczali jednak, że tego typu wybuchy agresji powinny być od początku zmieniane. Rodzice powinni ustalać jasne granice i reagować w odpowiedni sposób. Zamiast karać jednak dziecko wrzaskiem, gniewem lub klapsem, lepiej odwrócić jego uwagę i nakierować ją na coś zupełnie innego. Niektóre dzieci zachowują się wyjątkowo agresywnie Naukowcy podkreślają, że wybuchy agresji to typowe zachowanie u najmłodszych, jednak u niektórych dzieci zdarzają się one wyjątkowo często i są bardziej nasilone. Wówczas potrzebna jest inna forma pomocy, takie problemy z zachowaniem mogą utrzymywać się dłużej, nawet u starszych dzieci. Jeśli wybuchy agresji u dziecka zdarzają się codziennie i nie wynikają z żadnych problemów fizycznych, nie są oznaką bólu albo upośledzenia słuchu lub mowy, mogą świadczyć o zaburzeniach rozwoju. Zwykły napad złości o…

102030-e6a1abc.jpg
width: 1202
height: 800

10 przyczyn złego zachowania [WIDEO]
type: item
date: 2018-03-21T11:38:59.000Z
creator: Dominika Bielas
subject: Hity internetu
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wideo
subject: Wychowanie
subject: niegrzeczne dziecko
subject: problemy wychowawcze
subject: złe zachowanie dziecka
description: Wbrew pozorom coś, co dla ciebie jest błahostką, może wpływać na dziecko i jego zachowanie.
encoded: Zachowanie dziecka potrafi czasem wyprowadzić z równowagi. W takich sytuacjach rodzice często skupiają się na efektach, czyli złym zachowaniu dziecka. To duży błąd! Tymczasem należałoby zastanowić się, jaka jest przyczyna owego zachowania. Gdy maluch zaczyna marudzić, robi się trudny lub płaczliwy zastanów się, czy jego podstawowe potrzeby zostały zaspokojone? Często głód, zmęczenie czy nuda potrafią obudzić w dziecku małego łobuziaka. Bądź już duży i nie marudź Choć mogłoby się wydawać, że nasza córeczka lub synek jest już całkiem duży i może powiedzieć, o co chodzi, to trzeba przyznać, że niekiedy i my dorośli mamy z tym problem, np. gdy mamy gorszy dzień. Nie zapomnij, że malec dopiero się rozwija i uczy. Świat dziecka powinien być uporządkowany, tyczy się zarówno harmonogramu dnia, jak i reguł, których uczysz dziecko. Zanim zaczniesz się denerwować, a emocje wezmą górę, zastanów się, co może wywoływać złe zachowanie. Zacznij od podstawowych kwestii i sprawdź, czy tu nie pojawia się problem. Wbrew pozorom takich błahych przyczyn może być naprawdę wiele. Zobacz także: 10 najczęściej popełnianych błędów wychowawczych 9 powodów, dla których dzieci nie słuchają Emocje pod kontrolą: jak to zrobić? Pytamy Dorotę Zawadzką [WIDEO]

imgcbznx2-e22218c.jpg
width: 1561
height: 1200

Problemy z zachowaniem dziecka? Te techniki to zmienią!
type: item
date: 2017-09-25T16:14:53.000Z
creator: Karolina Stępniewska
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: problemy wychowawcze
subject: problemy z zachowaniem u dziecka
subject: złe zachowanie dziecka
description: Naucz dziecka odpowiednich zachowań przy pomocy technik stosowanych przez behawiorystów. Dowiedz się, jak wprowadzać zasady, ustalać konsekwencje, czym są zasada babuni i kodeks złości.
encoded: W psychologii behawioralnej w centrum uwagi jest zachowanie dziecka. Behawiorysta jest obserwatorem – dokładnie obserwuje i opisuje zachowanie, a następnie usiłuje je zmienić. Terapia behawioralna, za pomocą swoich narzędzi i systemów motywacyjnych, ma na celu nauczenie dziecka pożądanych zachowań. Którym dzieciom przydadzą się metody behawioralne? Techniki behawioralne stosuje się z powodzeniem m.in. w terapii dzieci z ADHD czy zespołem Aspergera. Metody polecane przez behawiorystów można stosować w domu (rodzice), szkole (nauczyciele) i podczas terapii (terapeuci). Celem terapii behawioralnej jest modyfikowanie aktualnie występujących objawów czy problemowych zachowań przy zastosowaniu metod behawioralnych, opartych na różnych technikach uczenia. Techniki behawioralne są przydatnym narzędziem pracy z dzieckiem z różnego rodzaju trudnymi zachowaniami, np.: nadruchliwością, nadpobudliwością, zaburzeniami uwagi, agresją, nieradzeniem sobie z emocjami, niewykonywaniem poleceń, niestosowaniem się do obowiązujących zasad. Klasyczna psychologia behawioralna nie skupia się więc na przyczynach problemów, potrzebach czy emocjach, które mogą wywoływać niepożądane zachowania dziecka, a na uczeniu odpowiedniego zachowania, które ma zastąpić to niewłaściwe. Skuteczność metod behawioralnych Techniki proponowane przez behawiorystów mogą być stosowane jako stałe zasady domowe lub awaryjnie, w sytuacji, gdy pojawiają się problemy. Aby były skuteczne, rodzic (i/lub terapeuta) muszą trzymać się następujących założeń: trzeba stosować daną metodę przez około 2 tygodnie; jeśli po 2 tygodniach nie ma żadnej zmiany w zachowaniu, należy zmienić lub zmodyfikować metodę; sukcesem określa się 20 proc. poprawę zachowania, np. wybuchy złości dziecka trwają krócej i są mniej intensywne. Aby mówić o długotrwałej zmianie zachowania, musisz wprowadzić daną metodę na dłużej i nie rezygnować z niej po zauważeniu poprawy. Wzmacnianie i wygaszanie niepożądanych zachowań Wzmacnianie negatywnych zachowań…

imgqjjhiH-aecfe19.jpg
width: 620
height: 413

Wpłyń dietą na zachowanie dziecka. Przeczytaj jak!
type: item
date: 2017-02-07T10:58:36.000Z
creator: Karolina Stępniewska
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: dieta dziecka
subject: koncentracja
subject: problemy z zachowaniem u dziecka
subject: złe zachowanie dziecka
description: Czy wiesz, że to, co jada twoje dziecko, może mieć wpływ na jego zachowanie? Odpowiednia dieta wpływa nie tylko na koncentrację, dobry nastrój, ale nawet relacje z rówieśnikami. Co pomaga?
encoded: Czy jedzenie może wpływać na zachowanie dziecka? Tak, i to zarówno pozytywnie, jak i negatywnie. Na pewno zaobserwowaliście pobudzenie dziecka po zjedzeniu dużej ilości cukru? Ale czy jedzenie naprawdę może też poprawiać zachowanie? Dasz dziecku jabłko, a będzie miłe i życzliwe dla brata? Mandarynkę i przestanie wpadać w histerię? Niestety, to nie takie proste, nie oszukamy temperamentu dziecka, nie przeskoczymy potrzeby wychowywania, stawiania granic, tłumaczenia świata, rozmowy, otwarcia na potrzeby dziecka itd., ale nauka ma dowody na to, że pewne składniki odżywcze mogą wpływać pozytywnie na to, jak się czujemy i zachowujemy. Dlatego warto upewnić się, że dieta naszych dzieci obfituje w produkty, który zawierają te dobroczynne składniki. Bonusem jest to, że nie tylko wpływają na zachowanie, ale przede wszystkim są zdrowe! 6 składników odżywczych, które dobrze wpływają na zachowanie Oto lista składników odżywczych, które mają pozytywny wpływ na rozwój dzieci: magnez – badania wykazały, że poprawia koncentrację i wycisza, zmniejsza nadwrażliwość układu nerwowego cynk – niedobór cynku może wpływać na funkcje poznawcze u dzieci, zmniejszając aktywność dziecka, zaburzając pamięć i zdolność uczenia się oraz sprzyjając zachowaniom emocjonalnym. Są dowody na to, że suplementacja cynku u dzieci z ADHD miała korzystny wpływ na ich zachowania społeczne i koncentrację. Omega-3 – potrzebne do prawidłowego rozwoju mózgu. Badania wykazały, że suplementacja kwasów Omega-3 poprawia koncentrację, zdolności uczenia się (w tym umiejętność czytania i mówienia) i ogranicza zaburzenia zachowania, W połączeniu z cynkiem i magnezem zmniejszały impulsywność, emocjonalne zachowania i problemy z koncentracją u dzieci z ADHD Witamina D – oprócz wielu korzyści zdrowotnych, witamina D pozytywnie wpływa na koncentrację i funkcjonowanie mózgu. Poprawia nastrój, sen i korzystnie wpływa na poziom energii dziecka Witamina B – naukowcy odkryli, że dzieci, które mają za niski poziom witaminy B6 częś…

imgZyKplE-bc8e35f.jpg
width: 620
height: 413

Bicie dziecka? Wiele z nas to przeżyło!
type: item
date: 2016-09-19T12:19:38.000Z
creator: Aleksandra Sokalska
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: bicie dziecka
subject: bunt dziecka
subject: kary cielesne
subject: klaps
subject: wychowanie dzieci
subject: złe zachowanie dziecka
description: Niemal każda z nas w dzieciństwie dostała klapsa albo... lanie. Jak to wspominamy? Czy takie kary nauczyły nas czegoś? To bardzo osobiste zwierzenia, ale piszemy o nich z bardzo ważnego powodu. Żeby wreszcie raz i dobitnie powiedzieć: bicie jest złe i nie uczy niczego dobrego!
encoded: Bicie dziecka stało się najważniejszym tematem naszych ostatnich redakcyjnych rozmów. Pojawił się on po publikacji tekstu Zbigniewa Stawrowskiego „Klaps to obowiązek rodziców", który ukazał się w "Rzeczpospolitej". Autor we wstępie pisze: „Sensem rodzicielstwa jest wspieranie dziecka na jego drodze dorastania ku odpowiedzialnej wolności. Symbolem takich właśnie rodzicielskich działań jest przysłowiowy klaps, który nie jest żadnym biciem, nie jest nawet czymś szkodliwym, lecz – przeciwnie – jest czynem o wysokiej wartości wychowawczej i dlatego zasługuje wręcz na pochwałę". Bicie dziecka jest złe! W redakcji zawrzało. Piszemy o wychowaniu dzieci, więc temat nam jest szczególnie bliski. Każda z nas jest przeciwko karom cielesnym, więc byłyśmy wzburzone tekstem i tak jawną pochwałą bicia. Ale ten tekst nie tylko nas oburzył, ale także otworzył drzwi z napisem: „Dzieciństwo – niechciane wspomnienia". Zaczęło się od tego, że któraś z nas pod nosem powiedziała: „Najczęściej sznurem od żelazka". „Nie, no co ty, najlepszy jest kabel od zapalarki gazu" – ktoś odpowiedział. „A pas? Stary, dobry pas?" – padło pytanie. Żeby była jasność: żadna z nas nie była bita w dzieciństwie. Przynajmniej nie metodycznie i regularnie, czyli często. Jakoś tak jednak wielu z nas zdarzyło się w dzieciństwie dostać klapsa, a nawet lanie... Mama uderzyła mnie, bo nie chciałam zjeść „Pamiętam tamten ranek. Siedziałam przy stole i nie chciałam jeść, bolał mnie brzuch i strasznie jęczałam. Mama spieszyła się do pracy, kilka razy krzyknęła, żebym się pospieszyła, a potem... uderzyła mnie w kark drewnianym chodakiem, który akurat miała założyć na nogę. Bardzo się przestraszyłam, bo to było takie niespodziewane. Czułam się upokorzona, że to niesprawiedliwe, bo ja naprawdę nie mogłam nic przełknąć. Ale mama kazała, więc zaczęłam jeść. Po paru kęsach wybiegłam do toalety, żeby zwymiotować. Okazało się, że mam rotawirusa i stąd ten brak apetytu..." Dostałam lanie, bo nie usłyszałam taty „Dostawałam czasem…

imgC4I8nd-f6b7865.jpg
width: 1024
height: 576

Są takie sytuacje w przedszkolu, kiedy dzieci czują się niekochane
type: item
date: 2015-11-16T21:35:07.000Z
creator: bturska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: chory przedszkolak
subject: przedszkole
subject: złe zachowanie dziecka
description: Co czuje dziecko, które codziennie czeka na rodziców w pustym przedszkolu? Co sobie myśli, gdy nikt bliski nie przychodzi na przedstawienie albo gdy przyprowadza się je na zajęcia z gorączką? Rozmowa z psychologiem dziecięcym.
encoded: O odbieraniu dziecka z przedszkola i innych problemach spowodowanych czasem pracy rodzica, brakiem możliwości wcześniejszego wyjścia do domu, czy wzięcia dnia wolnego, rozmawiamy z psychologiem dziecięcym, Beatą Płażewską. Wszyscy koledzy poszli już do domu, nauczycielka robi, co może, by ukryć zniecierpliwienie… Jak się czuje dziecko, którego kolejny raz nikt w porę nie odebrał z przedszkola? – Bardzo niepewnie. Jest smutne, boi się, nie wie, co się dzieje i co będzie dalej. Czy mama albo tata w końcu przyjdą? Jeśli takie sytuacje zdarzają się często, może czuć się nieważne, pozostawione samemu sobie, słabe, zagubione. Może uważać, że jego świat nie jest bezpieczny i przewidywalny. „Po inne dzieci przychodzą rodzice na czas, a po mnie nie. Może coś ze mną nie tak?” – myśli. Dziecko bierze winę na siebie? – Może tak być. Dzieci są egocentrykami, wszystko odbierają osobiście. Także winy szukają w sobie, choć mogą też czuć złość na rodziców, którą będą rozładowywać, gdy znów poczują się bezpieczne. Czy brak poczucia bezpieczeństwa może wpłynąć na rozwój dziecka? – Tak. Trudno myśleć o szlaczkach czy literkach, gdy człowiek nie czuje się bezpiecznie. Zamiast się zastanawiać, czy literka B ma brzuszki z przodu, czy z tyłu, przedszkolak myśli o tym, czy mama przyjdzie na czas. Ta niepewność może też odbić się na zachowaniu dziecka. Kilkulatek może stać się płaczliwy, może rozpaczliwie bronić się przed zostaniem w przedszkolu, rozrabiać, obrażać się. Bywa różnie. Taka sytuacja u jednych dzieci może powodować lęk, u innych złość. Ale przecież spóźnienie może się zdarzyć każdemu rodzicowi. Wiadomo, jak to jest: w pracy przedłuża się narada, są korki… – To prawda, ale kilkulatek tego wszystkiego nie rozumie. Jeśli wiemy, że możemy się spóźnić, powinniśmy go uprzedzić. Jeśli usłyszy: „Posłuchaj, dziś mam w pracy ważne zebranie, może się zdarzyć, że nie przyjdę jak zwykle po podwieczorku, ale później, jak inne dzieci już pójdą do domu”, będzie wiedział na czym stoi. Uprzedzone…

imgwQEl3m-817b21c.jpg
width: 1806
height: 1200

Mamo, to ja! Jak dzieci próbują zwracać na siebie uwagę rodziców?
type: item
date: 2015-10-26T09:02:52.000Z
creator: bturska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: małe dziecko
subject: złe zachowanie dziecka
description: Kopie, krzyczy, gryzie.... Na co jeszcze gotowe jest dziecko, by zainteresować sobą rodziców? Rozmowa z psychologiem.
encoded: Jesteśmy zagonieni i zmęczeni. Brakuje nam czasu, w dodatku mnóstwo rzeczy nas rozprasza. Tymczasem dzieci bardzo potrzebują naszej uwagi i tego, by po prostu z nimi być. Dzięki temu czują się ważne i kochane. Są gotowe na wiele, by nas sobą zainteresować. Jak daleko są w stanie się posunąć, byśmy się nimi zajęli? Przeczytaj rozmowę z Beatą Płażewską, psychologiem, mamą dwójki dzieci. Polecamy także: Co czuje dziecko, gdy ciągle używasz przy nim telefonu? Poruszające zdjęcia Jak dzieci zwracają na siebie uwagę, gdy czują, że im jej brakuje? Beata Płażewska, psycholog: Bardzo różnie. Znam dziewczynkę, która przez kilka dni udawała, że nie może chodzić. Rodzice byli przerażeni, wozili ją po lekarzach, szpitalach. Dopiero gdy przestraszyła się jakiegoś badania, powiedziała: „Ojej, moje nóżki już działają” i zakończyła przedstawienie. Na szczęście to wyjątkowa sytuacja, dzieci rzadko posuwają się aż tak daleko. A co robią najczęściej? Na przykład złoszczą się, kopią, gryzą, krzyczą, są niegrzeczne... Ale to denerwuje rodziców! To prawda, ale też gwarantuje reakcję, podczas gdy grzeczne zachowanie czy cicha zabawa w kąciku niekoniecznie. Dzieci tak bardzo potrzebują naszego zainteresowania, że wolą nas zdenerwować, niż być niezauważone. Co jeszcze robią? Mogą też przesadnie okazywać strach, np. wskakiwać nam na ręce na widok niegroźnego psa. Albo bardzo się wstydzić, chować za nami. Albo, zwłaszcza po pojawieniu się młodszego rodzeństwa, znów siusiać w majtki i nie radzić sobie z samodzielnym jedzeniem, czyli postępować na zasadzie: „Patrzcie, ja też jestem malutki, zaopiekujcie się mną!” Malec może też mieć problemy z wypróżnianiem się, bóle brzucha, mdłości. Może nie mieć apetytu. Bywa i tak, że dziecko staje się takim domowym, wiecznie uśmiechniętym słoneczkiem. Ciągle się wygłupia, stara się nas nieustannie rozśmieszać, popisuje się, stale robi jakieś psoty i robi to z taką intensywnością, że mamy serdecznie dość. Dzieci nami manipulują? Nie, to nie tak. Małe dziecko…

imgC9NIP4-d45c4b0.jpg
width: 800
height: 533

Złe zachowanie - 8 kół ratunkowych
type: item
date: 2015-09-17T08:10:59.000Z
creator: bturska
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: przedszkolak
subject: wychowanie
subject: złe zachowanie dziecka
description: Wszyscy chcemy, by nasze dzieci słuchały nas i były grzeczne. Ale czasem, niechcący, sami im to utrudniamy. Co pomaga w dobrym zachowaniu?
encoded: Złe zachowanie dziecka nie wynika z jego złego charakteru. Dzieci są czasem niegrzeczne, bo w ten sposób wyrażają swoje zdanie, buntują się, chcą postawić na swoim albo zwrócić na siebie uwagę. Sprawdź, co sprawi, że dziecko stanie się grzeczniejsze (bo musisz pamiętać, że idealnie grzecznych dzieci nie ma). 1. Jasne zasady Dziecko musi wiedzieć, co wolno, a czego nie. Dzięki temu czuje się w świecie bezpieczniej. Zasady nie mogą się zmieniać z dnia na dzień, w zależności od tego, w jakiej jesteśmy formie albo ile czasu możemy w danym momencie poświecić dziecku. Jeśli nie wolno oglądać filmów dla dorosłych, bić, kopać, niszczyć i spędzać całego dnia przed telewizorem, to nie wolno i już. Czytaj też: Co robić, by dzieci nas słuchały 2. Dzienny „rozkład jazdy” W miarę stałe pory posiłków, kąpieli, gaszenia światła itd. oraz znajome rytuały (np. czytanie bajki przed snem) są ważne nie tylko dla niemowlaków. Także przedszkolaki wolą, gdy w ich życiu panuje porządek (nie mylić z wojskowym drylem), bo w chaosie się gubią i nie czują bezpiecznie. Można pójść w ślady Superniani i spisać plan dnia na kartce lub tablicy. Słowa można zastąpić obrazkami. 3. Nagrody Nagrodą może być jakiś drobiazg (np. naklejka), pochwała, wspólna zabawa albo po prostu nasza uwaga (na ogół poświęcamy ją dzieciom, gdy są niegrzeczne i tym samym wzmacniamy złe zachowania). Sprawdź: Jak karać dziecko? 4. Konsekwencje Dziecko powinno wiedzieć, jakie konsekwencje poniesie, jeśli nie zrobi tego, o co je prosimy. Najlepiej, jeśli wynikają z sytuacji (np., jeśli dziecko nie posprząta zabawek, nie zdąży obejrzeć bajki). 5. Umowa Jeśli dziecko ma z czymś wyjątkowo duży problem, np. nie szanuje zabawek, można z nim spisać umowę. Kilkulatki lubią być traktowane poważnie, więc obie strony muszą dotrzymać swoich zobowiązań. Twoje dziecko nie potrafi jeszcze czytać? Nie szkodzi. Przecież ma ciebie. 6. Minutnik Dla przedszkolaka zdanie w rodzaju „Za pięć minut koniec kąpieli" nic nie znaczą. Kuchenny minutnik p…

imgf51Qd2-e6696a1.jpg
width: 500
height: 347

Moje dziecko jest nieznośne
type: item
date: 2014-10-22T10:12:29.000Z
creator: bturska
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: bunt dwulatka
subject: niegrzeczne dziecko
subject: złe zachowanie dziecka
description: Nie potrafi usiedzieć w miejscu ani na niczym się skupić. Jest niegrzeczne, biega, hałasuje, myszkuje po wszystkich kątach. Nie słucha, urządza awantury, nabija sobie guzy. Jak sobie radzić z takim dzieckiem?
encoded: Nieznośne dziecko – na jego temat wszyscy wokół mają coś do powiedzenia. "To na pewno ADHD" – mądrzy się koleżanka. "A gdzie tam, Jaś to po prostu żywe srebro, jak jego ojciec" – uspokaja babcia. "Diabeł wcielony! Trzeba mu przetrzepać skórę!" – mruczy pod nosem sąsiad. Co robić, by choć trochę okiełznać nieznośnego malca? Zapytaliśmy o to Beatę Chrzanowską, psychologa dziecięcego. Polecamy także: Twoje dziecko nie jest niegrzeczne, gdy... Przyjrzyj się dziecku. Może ma powód, by być niegrzeczne? Gdy dziecko zaczyna rozrabiać, np. wspinać się regał w supermarkecie, zastanów się dlaczego to robi. Nudzi się? Chce dotknąć czerwonej miski na najwyższej półce? Zwrócić na siebie twoją uwagę? Znając odpowiedź na to pytanie (uprzedzamy: nie zawsze łatwo ją odnaleźć) będziesz mogła odpowiednio zareagować: np. przydzielić mu Bardzo Ważne Zadanie, które odwróci jego uwagę od regału albo podpowiedzieć, jak ma się zachować ("Jeśli chcesz coś zobaczyć z bliska, powiedz mi, pomogę ci"). Nie ulegaj, jeśli złym zachowaniem chce na tobie coś wymusić, np. kupienie słodyczy. Jeśli to zrobisz, przy następnej okazji czeka cię powtórka. Przyjrzyj się jego rówieśnikom. Większość dzieci rozrabia! W zasadzie nie powinno się porównywać dzieci, ale... Jeśli uważnie przyjrzysz się grupie rozbrykanych maluchów, możesz dojść do wniosku, że ... wszystkie dzieci są niegrzeczne, a twoje dziecko nie wyróżnia się niczym szczególnym. –To zupełnie normalne, gdy dwu-, trzylatek się buntuje i "walczy" z rodzicami, jest w pięciu miejscach naraz, czasem pobije się z kolegą o najlepsze wiaderko, niekiedy urządza sceny w sklepie, sprawdza, co jest w szufladach, wierci się przy stole, biega, chce wejść na każdy murek i każdy krawężnik – mówi Beata Chrzanowska, psycholog dziecięcy. Przeczytaj także: ADHD czy złe zachowanie? Przyjrzyj się ... sobie. Może za dużo oczekujesz? Zdarza się, że zwyczajne, ruchliwe dziecko, wydaje się rodzicom niegrzeczne, bo ma inny niż oni temperament. – Tacy spokojni, mało energiczn…

imgIE5rPN-664f5fe.jpg
width: 500
height: 332

Kłopoty z zachowaniem w przedszkolu
type: item
date: 2014-10-15T08:07:52.000Z
creator: Aleksandra Sokalska
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: płaczliwe dziecko
subject: problemy wychowawcze
subject: złe zachowanie dziecka
description: Jedno dziecko bije kolegów, drugie do nikogo nie odzywa się, a jeszcze inne nie może usiedzieć na miejscu. Przedszkole jest jak lustro: odbija wszystkie dziecięce cechy, kłopoty i obawy. Twoim zadaniem jest pomóc dziecku jak najszybciej uporać się z nimi.
encoded: Jeśli przedszkolanka sygnalizuje ci, że twój kilkulatek ma problem w nawiązaniu kontaktu z kolegami albo w ogóle nie słucha jej poleceń, nie wpadaj od razu w panikę. Dzieci – tak jak dorośli – mają czasem problemy. Pamiętaj też, że zawsze powinnaś być adwokatem swojego dziecka. Pani zwraca ci uwagę, że jest nieposłuszne, za dużo płacze czy brzydko mówi? Traktuj problem z powagą, postaraj się go rozwiązać, ale nigdy nie potępiaj dziecka. Ono także przeżywa stres związany z kłopotami. Jeśli nie ty, to kto inny będzie jego obrońcą i wsparciem? Dlatego przyjrzyj się problemowi dziecka i znajdź rozwiązanie. Dziecko bije innych w przedszkolu Każdemu dziecku zdarza się czasem uderzyć w kłótni kolegę czy siłą wydrzeć zabawkę. Bywają jednak takie kilkulatki, które nadużywają swojej siły i z tego powodu stają się dla innych niebezpieczne. Prawdopodobne przyczyny: Agresja dziecka może być wynikiem braku innych wzorców rozwiązywania problemów. Jeśli dwulatek widzi, jak w piaskownicy opiekunka pozwala na wyrywanie komuś łopatki, to zaczyna sądzić, że użycie siły po prostu się opłaca. Czasem taki brak pozytywnych zachowań dodatkowo jest wzmocniony werbalnym komunikatem. Kilkulatek wówczas słyszy, jak dorośli na widok agresywnego dziecka stwierdzają: „Bardzo dobrze, przecież musi sobie radzić w życiu!". Bywa jednak też tak, że bijące kogoś dziecko za wszelką cenę po prostu próbuje zwrócić na siebie uwagę dorosłych („Mama tak długo rozmawia z ciocią. Jak klepnę Karolinkę, to na pewno szybko skończy."). Możliwe rozwiązania: Pokazuj dziecku, jak ma rozwiązywać konflikty. Tłumacz też, jak czuje się osoba skrzywdzona. Powiedz, że uderzenie boli, jest także przykre i smutne. Jeśli dziecko traktuje bicie jako sposób kontaktu, pokaż jak może go nawiązać inaczej, np. głaszcząc po policzku czy podając rękę. Uświadom dziecku, jak wielka może być jego siła: możesz np. poprosić, by klepało w bryłę plasteliny i powoli zmniejszało natężenie uderzeń. Czytaj też: 5 zabaw, by dziecko przestało bić …

imgs1BKNE-fb33825.jpg
width: 1024
height: 744

Tak odróżnisz ADHD od złego zachowania!
type: item
date: 2013-04-09T13:41:49.000Z
creator: bturska
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: ADHD
subject: złe zachowanie dziecka
description: ADHD to termin, którego notorycznie się nadużywa. Kiedy można podejrzewać, że dziecko ma problem?
encoded: Większość małych dzieci rozrabia, buntuje się, nie słucha, krzyczy. Większość ma także niespożyte zasoby energii, kłopoty z koncentracją i "hamowaniem". To zupełnie normalne. Kiedy można podejrzewać, że dziecko ma ADHD albo inny problem? Zdaniem Beaty Chrzanowskiej, psychologa dziecięcego, warto uważniej przyjrzeć się dziecku, gdy: Dziecko zachowuje się naprawdę źle Jego nadruchliwość, impulsywność i brak koncentracji są tak nasilone, że utrudniają mu normalne funkcjonowanie. Nie można dogadać się z nim w absolutnie żadnej sprawie, a wszystkie codzienne czynności typu mycie, jedzenie itd. to nieustanna walka. Dziecko nie przestrzega żadnych reguł Sprawia wrażenie, jakby nie rozumiało, co się do niego mówi. Nie potrafi przestrzegać żadnych zasad. Dziecko jest bardzo gwałtowne O wiele gwałtowniej niż rówieśnicy reaguje na niepowodzenia, zakazy i porażki. Rozrabia bez ustanku Nie słucha, krzyczy i robi, co chce zawsze, a nie tylko wtedy, gdy ma gorszy dzień, jest zmęczone, nudzi się, nie miało okazji pobiegać. ... i robi to wszędzie Rozrabia nie tylko np. podczas nudnych zakupów, wyłącznie w żłobku czy w przedszkolu albo tylko w domu. Nie potrafi się powstrzymać w żadnych okolicznościach. Zobacz też: Sposób na buntownika Uwaga! Takie zachowanie może ale nie musi świadczyć o problemach, m.in. właśnie o ADHD (diagnozuje się je dopiero o sześciolatków, ale objawy widać już wcześniej). Może także świadczyć o tym, że dziecko ma jakiś kłopot, z którym nie może sobie poradzić. Nie ma sensu zdawać się na domysły albo czekać aż wszystko się jakoś ułoży. Lepiej wybrać się z dzieckiem do psychologa i spróbować rozwiązać problem. Zdarza się na przykład tak, że dziecko zachowuje się źle, bo w domu każdy mówi mu co innego: mama swoje, tato swoje, babcia swoje itd. Dziecko nie wie, kogo ma słuchać, więc robi co mu się żywnie podoba. Z taką sytuacją można sobie poradzić niemal od ręki, wystarczy ustalić zasady. Niestety nie zawsze problem da się rozwiązać szybko. Jednak nawet regularn…

imgaVG4yQ-3c67cb0.jpg
width: 800
height: 1204

Przeklina, kopie, pluje - 5 sposobów na dziecięce wybryki
type: item
date: 2013-03-15T09:02:42.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: przedszkolak
subject: wychowanie
subject: złe zachowanie dziecka
description: Podpowiadamy, jak radzić sobie z „umiejętnościami” przyniesionymi przez Twoje dziecko z przedszkola. Czy można je tego oduczyć?

imgY7xPCZ-96bb997.jpg
width: 500
height: 753

8 zasad okazywania dziecku szacunku
type: item
date: 2012-07-12T09:26:47.000Z
creator: bturska
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: psychologia dziecka
subject: wychowanie dziecka
subject: zasady wychowawcze
subject: złe zachowanie dziecka
description: Ubóstwiamy nasze dzieciaki tak, że wskoczylibyśmy za nie w ogień. Dbamy o nie i dajemy wszystko, co najlepsze. Ale czy je szanujemy?
encoded: Dziecko, które jest szanowane przez najbliższych, uczy się szacunku do innych i do samego siebie – mówi Beata Płażewska, psycholog dziecięcy. No dobrze, tylko co to właściwie znaczy? Skąd dziecko wie, że jest szanowane? I jak to pogodzić z wychowywaniem? 1. Szanuj indywidualność dziecka Każdy człowiek od dnia narodzin ma prawo do bycia sobą: kimś o określonym temperamencie, talentach, niedostatkach. Ma prawo rozwijać się we własnym tempie i iść własną drogą. Nie musi spełniać niczyich ambicji. Niby to wszystko wiemy, ale... Tak bardzo chcemy, by nasze dzieci były najwspanialsze, że czasem zupełnie niepotrzebnie je poganiamy: za szybko uczymy siadać, chodzić, denerwujemy się, gdy później niż rówieśnicy zaczynają mówić albo gorzej rysują. Biorąc pod uwagę potrzeby i możliwości dziecka, okazujemy szacunek dla jego odrębności. Gorzej, gdy bez ustanku porównujemy je do innych. Nie można na przykład oczekiwać, że skoro starsza siostra dziecka była „taka spokojna”, ono także takie będzie, bo przecież jest... inną osobą. Czytaj też: Fajnie mieć rodzeństwo – Warto także zdawać sobie sprawę, że dziecko to nie mały dorosły – podkreśla Beata Płażewska. – Inaczej rozumuje, żyje w świecie, w którym fikcja miesza się z rzeczywistością, jest egocentryczne. Ma więc prawo panicznie bać się odpływu w wannie, opowiadać niestworzone historie, niecierpliwić się, wiercić przy stole właśnie dlatego, że jest dzieckiem. To, że jest dzieckiem nie oznacza, że jego sprawy są mniej ważne. – Często jest tak, że gdy mama woła dziecko, oczekuje, że ono zjawi się natychmiast. A przecież dziecko ma prawo zrobić to samo co ona. Czyli powiedzieć: „Za chwilę, muszę dokończyć to czy tamto” – mówi psycholog. 2. Słuchaj dziecka Jednym z najbardziej elementarnych wyrazów szacunku jest uwaga, jaką obdarza się inną osobę. Kto jest bez grzechu (i nigdy nie słuchał swojego dziecka jednym uchem), niech pierwszy rzuci kamieniem! Bądźmy szczerzy: gdy się jest mamą malca, który zaczyna mówić, zanim na dobre otworzy…

imgLwO0JE-8df186c.jpg
width: 800
height: 533

Niegrzeczny przedszkolak
type: item
date: 2011-08-31T09:55:33.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: problemy wychowawcze
subject: przedszkole
subject: wychowanie dziecka
subject: złe zachowanie dziecka
description: Nie ma idealnie grzecznych dzieci. Co jednak robić, jeśli dziecko ciągle dostaje uwagi w przedszkolu, choć w domu jest jak aniołek? Wierzyć paniom przedszkolankom czy z nimi dyskutować? Odpowiada pedagog.
encoded: Już zaraz nowy rok szkolny i znów zaczynam się niepokoić, ponieważ mój syn w przedszkolu źle się zachowuje. Jest nieposłuszny, niechętnie bierze udział w gimnastyce, zaczepia inne dzieci. W domu jego zachowanie nie stwarza problemu (mówi do nas „Tak, kochana mamo”, „Tak, kochany tato”). Panie w przedszkolu ciągle zwracają mu uwagę i nie potrafią nic dobrego o nim powiedzieć. W innych miejscach, np. na zajęciach Dobrego Startu, SI, syn jest postrzegany jako dziecko bezproblemowe (wysłałam go na nie, gdyż chcę, żeby oprócz domu syn doświadczał pozytywnych komunikatów na swój temat). W przedszkolu zaś panie zarzucają mi nadopiekuńczość. Jak to wytłumaczyć? Wioletta z Katowic Trudno orzec, dlaczego Pani synek akurat w przedszkolu zbiera negatywne opinie, może być tego szereg przyczyn, których nie potrafię odgadnąć po tak krótkim liście. Jednak: 1. Należy przeanalizować poprzednie zachowania dziecka Na pewno coś musiało się wydarzyć – kiedyś dziecko zachowało się niegrzecznie i została mu zwrócona uwaga, a dziecko na nią źle zareagowało (np. zaczęło myśleć, że jest złe, niegrzeczne, niekoleżeńskie itp.). A skoro tak, to zaczęło się czuć w przedszkolu niedobrze i, na zasadzie błędnego koła, dalej źle się zachowuje. Czytaj też: Przeklina, kopie, pluje – 5 sposobów na dziecięce wybryki 2. Trzeba spróbować zastanowić się nad swoim nastawieniem Prawdopodobnie również Pani jest już niechętnie nastawiona do pań z przedszkola, a one rewanżują się podobnie. A może warto byłoby zastanowić się, dlaczego zarzucana jest Pani nadopiekuńczość i np. porozmawiać o tym z psychologiem dziecięcym, który poznając więcej szczegółów, mógłby pomóc w rozwiązaniu tego problemu. Czytaj też: Dziecko nielubiane w przedszkolu – jak możesz mu pomóc? Konsultacja merytoryczna mgr Agnieszka Galica Terapeutka rodzinna i małżeńska. Kieruje Pracownią Na uboczu, która jest Psychologiczną Pracownią Konsultacyjno-wychowawczą Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. Autorka popularnych bajek i piosenek dla dziec…

imgYrCDq6-f6a3270.jpg
width: 1024
height: 683

42 rady na dziecięce kryzysy
type: item
date: 2011-06-17T13:44:21.000Z
creator: sniemczyk
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: bicie dziecka
subject: bunt przedszkolaka
subject: emocje dziecęce
subject: empatia
subject: wychowanie dziecka
subject: złe zachowanie dziecka
description: Co robić, gdy kilkulatek odreagowuje stres albo złość w sposób, którego nie możesz (i nie chcesz) zaakceptować? Najważniejsze to zachować spokój i wykorzystać swoje dyplomatyczne umiejętności! Sprawdź, co doradzają psychologowie.
encoded: Patrzysz na swojego przedszkolaka i wzdychasz: „Był takim słodkim maluszkiem, co w niego wstąpiło?”. Cóż, nic dziwnego, że dziecko się buntuje. Życie niemowlaka jest o wiele łatwiejsze. Można płakać, złościć się, a mama i tak patrzy na ciebie z zachwytem. Co innego, gdy to samo robi kilkulatek. Rodzicom niemowlaków wydaje się często, że kiedy dziecko skończy wreszcie trzy lata, jego wychowanie będzie o niebo łatwiejsze niż wychowywanie maleństwa. Taki duży zuch już przecież dobrze rozumie wszelkie polecenia i prośby, wie również, że nie wszystko mu wolno, zna zarówno smak nagrody, jak i kary, słowem: jest świetnie przygotowany do życia w społeczeństwie. Tylko że... to „świetnie” często okazuje się trochę na wyrost. Bo i cóż z tego, że kilkulatek zdaje sobie sprawę z faktu, że nie powinien np. bić, gryźć, przeklinać ani wpadać w histerię, skoro i tak po prostu nie potrafi się od tego powstrzymać? No właśnie. Sprawdź, jak powinnaś reagować na złe zachowanie dziecka. Czytaj też: Kłopoty z zachowaniem w przedszkolu 6 sposobów na trudne emocje Akceptuj wszystkie uczucia... Nawet te wyjątkowo dla dziecka trudne: smutek, złość, gniew. Nie mów z przekonaniem do dziecka: „Już nie boli”, skoro dobrze wiesz, że cały czas boli. Wstrzymaj się z dobrymi radami typu: „Nie smuć się”, „Nie ma czym się przejmować”. Takie słowa mogą sprawić, że dziecko poczuje się niezrozumiane i zlekceważone. ...i pomóż je nazwać. Kiedy mówisz np.: „Wiem, że jest ci przykro”, „Czujesz się rozczarowana, znam to uczucie”, „Rozumiem, że jesteś na mnie zły” – pomagasz dziecku zrozumieć jego własne emocje i – co ważne – zapanować nad nimi. Dajesz mu też do zrozumienia, że nie tylko ono jedno się z nimi zmaga. Odwróć uwagę. Pięciolatek płacze, bo chce lizaka? Zamiast w kółko opowiadać mu o tym, że lizaki to sam niezdrowy w nadmiarze cukier, pokaż mu przechodzącego psa, opowiedz historyjkę z własnego dzieciństwa, pobawcie się w wymyślanie zagadek. Dzieci często złoszczą się (albo jedzą słodycze) po prostu z…

img3v6JeJ-537f00f.jpg
width: 640
height: 960

Ratunku! Czy da się poskromić zbuntowanego trzylatka?
type: item
date: 2010-07-16T09:25:58.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: bunt
subject: niegrzeczne dziecko
subject: wychowanie dziecka
subject: złe zachowanie dziecka
description: Twój trzylatek nie chce cię słuchać, stale przekomarza się, wścieka, wpada w histerię... Masz dość? Czujesz się jak terroryzowana? Zaczynasz ustępować dla świętego spokoju? Ten tekst jest dla ciebie obowiązkowy.
encoded: Mimo próśb mamy trzyletnia Jagódka nie chce włożyć butów, tylko biega boso w przedszkolnej szatni. Potem, zamiast wracać do domu utartą drogą, idzie w przeciwnym kierunku. O czym świadczy takie zachowanie? O tym, że Jagódka rozwija się książkowo! Naturalny etap w rozwoju Trzy-, czteroletnie dziecko to istny wulkan energii. Wszędzie go pełno, wszystko chce wiedzieć, wszystkiego dotknąć. Zainteresowane tym, co go otacza, ciągle zadaje pytania, a do tego zawsze ma swoje zdanie (oczywiście zawsze inne niż mama) i chce działać po swojemu. Ten opis idealnie oddaje charakter twojego dziecka? Nie martw się, że masz niegrzeczne dziecko, które uwielbia robić ci na złość. Ono cię wypróbowuje. Chce się przekonać, na ile może sobie pozwolić. Niektóre dzieci w tym celu stosują różne bardziej lub mniej wyrafinowane sztuczki, np. krzyczą przeraźliwie, rzucają się na podłogę, tupią nóżkami. Inne znów droczą się z mamą, by w końcu jednak zrobić to, o co ona prosi. Czytaj też: Przeklina, kopie, pluje - 5 sposobów na dziecięce wybryki Pozwalaj w granicach rozsądku Rodzice trzylatka nie mają łatwo. Czasem jednak warto pozwolić, by dziecko postawiło na swoim. Jeśli jest to niemożliwe (np. ze względu na bezpieczeństwo), postaraj się skłonić dziecko do posłuszeństwa – ale nie krzycząc, szarpiąc albo dając klapsy. Spróbuj porozumieć się z dzieckiem, a jeśli konflikt jest drobny, poszukaj szybkiego rozwiązania i zapomnij o nim. Gdy kara jest konieczna, zawsze dostosuj ją do wieku dziecka i jego czynu. Na przykład gdy przedszkolak awanturuje się, rzuca zabawkami w brata lub męczy kota, trzeba go stanowczo upomnieć. Jeśli nie przestaje, można posadzić go na krzesełku w innym pokoju, by się uspokoił. Dla trzylatka taka kara nie powinna trwać dłużej niż trzy minuty. Czy wiesz: Jak karać dziecko? Ważne zasady wychowawcze Dziecko musi zrozumieć, że nie wszystko może zrobić po swojemu. Jak mu w tym pomóc? Staraj się, by upominanie nie było celem samym w sobie. Stosuj je tylko wtedy, kiedy to ma sen…

imgS2BHiF-ff3527a.jpg
width: 640
height: 960

Jak poradzić sobie ze złym zachowaniem przedszkolaka
type: item
date: 2006-12-22T12:03:53.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: niegrzeczne dziecko
subject: przedszkolak
subject: wychowanie dziecka
subject: złe zachowanie dziecka
description: Kopie, pluje, przeklina – takie „umiejętności” przynosi twoje dziecko z przedszkola. Czy można je tego oduczyć? Rodzicom radzi dr Mirosława Kownacka, psycholog dziecięcy.
encoded: Jeszcze do niedawna Twój synek był jak aniołek – grzeczny, przymilny, uprzejmy. Wszystko zmieniło się, gdy poszedł do przedszkola. Nagle zaczął pluć na podłogę i przy każdej okazji śpiewać piosenkę o... siusiaku. „Trzeba było jednak posłać go do innego przedszkola” – zadręczasz się każdego dnia. Spokojnie, nawet w najbardziej renomowanej placówce dzieci fascynują się powtarzaniem przekleństw zasłyszanych od kolegów. Dziecko wystawia cię na próbę Kilkulatki orientują się już, że są sfery życia, które dorośli uznają za „wstydliwe” (dotyczy to przede wszystkim seksu) i uwielbiają chwalić się znajomością nazw intymnych części ciała. Czują, że robią coś, czego nie powinny, i z zainteresowaniem czekają na reakcję dorosłych, szczególnie rodziców. Chcą sprawdzić, co się stanie, gdy będą niegrzeczne. Dziecięca potrzeba sprawdzania granic, do jakich można się posunąć, wystawia cierpliwość rodziców na nie lada próby. Twoja reakcja jest dla malca wyznacznikiem, jak potężne tabu narusza. Jeśli się roześmiejesz, zadowolony maluch będzie do znudzenia powtarzał nieszczęsną piosenkę o siusiaku. Gdy zareagujesz ostro, pokusa ponownego przekroczenia granicy również będzie wielka („Ciekawe, czy za drugim razem mama też się będzie tak złościła?”). A im spokojniej powiesz, że nie jest Ci przyjemnie, gdy tego słuchasz, tym szybciej (ale nie od razu!) dziecku znudzi się złe zachowanie. Będzie jeszcze wielokrotnie sprawdzało, czy zakaz jest wciąż ważny, czy obowiązuje zawsze, czy tylko w szczególnych sytuacjach. Staraj się być konsekwentna i zwracaj dziecku uwagę nie tylko w obecności innych dorosłych osób (Twojej mamy czy teściowej), ale także wtedy, gdy jesteście sami. Jeśli kilkulatek uzna, że ocena jego zachowania zależy od okoliczności, szybko nauczy się Tobą manipulować. Będzie Cię szantażował złym zachowaniem w kłopotliwych sytuacjach. Gdy będziesz trzymać się jednolitych zasad (ani w domu, ani poza nim nie wolno pluć), przedszkolak w końcu zacznie się do nich stosować. [CMS_PAGE_BRE…

imgIE5rPN-d19432b.jpg
width: 500
height: 332