Zadaję to 1 pytanie, gdy dziecko wpada w histerię. Wystarczą 2 minuty i biegnie się przytulić
Gdy dziecko nie radzi sobie ze złością, większość rodziców próbuje je jak najszybciej uciszyć. Czasem wystarczy jedno pytanie, żeby emocje zaczęły powoli opadać.
Kiedy dziecko wpada w histerię, zamiast mówić „Uspokój się”, podejdź bliżej, kucnij (nawet w miejscu publicznym!) i zapytaj spokojnie: „Jak duży jest Twój gniew?”. Metoda na złość. Zapytaj: „Jak duży jest Twój gniew?” Dziecko patrzy na Ciebie tymi wielkimi, zapłakanymi oczami i zaczyna się zastanawiać nad Twoim pytaniem. Zaczyna analizować to, co czuje. Czasem rozkłada rączki, żeby pokazać, jak duży jest ten gniew, który w nim siedzi i za wszelką cenę próbuje się wydostać. Innym razem mówi: „większy niż dom” albo „tak wielki jak smok”. I właśnie wtedy dzieje się coś ważnego – złość przestaje być tylko krzykiem i chaosem. Dostaje nazwę, kształt, obraz. Dla małych dzieci emocje są przytłaczające. Nie rozumieją jeszcze, co się z nimi dzieje. Czują napięcie, frustrację, rozczarowanie, ale nie potrafią tego ubrać w słowa. Dlatego emocje wychodzą przez płacz, krzyk albo rzucanie przedmiotami. Pytanie o wielkość gniewu pomaga dziecku zatrzymać się choć na chwilę i skierować uwagę do środka. To pierwszy krok do wyciszenia. Dlaczego ta metoda działa lepiej niż zakazy? Wielu rodziców reaguje automatycznie: „Przestań krzyczeć”, „Natychmiast się uspokój”, „Nie przesadzaj”. Problem w tym, że dziecko w trakcie histerii często nie kontroluje jeszcze swoich emocji. Nakazy czy zakazy tylko zwiększają napięcie. Kiedy jednak kucamy obok i pytamy spokojnie o gniew, dziecko dostaje zupełnie inny komunikat: „Widzę, co czujesz. Chcę cię zrozumieć”. To zmienia bardzo dużo. Psychologowie od dawna podkreślają, że samo nazywanie emocji pomaga regulować układ nerwowy. Dziecko, które potrafi określić swój stan, łatwiej wraca do równowagi. Dlatego tak dobrze działają pytania o kolor złości, jej wielkość albo miejsce w ciele, w którym ta złość się znajduje. To nauka emocji, której większość z nas sama nigdy nie dostała. Najważniejsze dzieje się na poziomie relacji W tej metodzie nie chodzi tylko o pytanie. Kluczowe jest to, co dziecko widzi w naszym zachowaniu. Kiedy rodzic podchodzi, kuca i mówi spokojnym głosem, dziecko dostaje sygnał bezpieczeństwa. A właśnie bezpieczeństwo jest czymś, czego najbardziej potrzebuje podczas emocjonalnej burzy. Oczywiście – to nie działa jak magiczna różdżka. Nie każda histeria kończy się po minucie czy dwóch. Czasem dziecko nadal płacze, czasem potrzebuje więcej czasu albo przytulenia. Ale różnica polega na tym, że przestaje być samo ze swoimi emocjami. I właśnie dlatego po chwili często przychodzi się przytulić. Bo dzieci nie potrzebują rodziców, którzy natychmiast je uciszą. Potrzebują takich, którzy pokażą, że wszystkie emocje, nawet te trudne, można przeżyć razem – bez strachu i bez wstydu. I że nawet gniew wielki jak wieżowiec może zmienić się w ziarnko piasku. Zobacz także: Te dzieci przestają się złościć i krzyczeć w 3 minuty. Wystarczy zadać 2 krótkie pytania
Gdy dziecko wpada w furię, spokojnie stawiam w pokoju puste krzesło. Płacz cichnie w 3 sekundy
Istnieje jeden niepozorny przedmiot, który potrafi przeciąć spiralę dziecięcej furii skuteczniej niż najbardziej srogie zakazy czy prośby. Kiedy go użyjesz, zadzieje się coś, co początkowo wprawi cię w osłupienie, a potem przyniesie wyczekiwany spokój.
Widziałam już setki cudownych sposobów na dziecięcy bunt. Od karnych jeżyków, przez tablice motywacyjne, aż po metodę time-out − większość z nich opierała się na izolacji, karze i walce o to, kto w tym stadzie ma ostatnie słowo. Ale niedawno odkryłam coś, co kompletnie zmienia zasady gry. To technika zapożyczona prosto z terapii Gestalt, która w rękach świadomego rodzica staje się potężnym narzędziem. Metoda pustego krzesła nie jest karą, nie jest staniem w kącie i nie ma w niej ani grama agresji. To magiczny portal, przez który dziecko może bezpiecznie przeprowadzić swoje najtrudniejsze emocje. Zasada jest banalnie prosta, a jednocześnie genialna w swojej psychologicznej głębi. Wyobraź sobie sytuację: kilkulatek rzuca się na podłogę, bo odmówiłaś mu kolejnej bajki lub zakazałaś jedzenia słodyczy przed obiadem. Znasz ten narastający w tobie impuls? Chcesz krzyknąć, chcesz wyjść, czujesz, jak twoja cierpliwość rozpada się na kawałki. I wtedy, zamiast wchodzić w pyskówkę, bierzesz krzesło. Ustawiasz je naprzeciwko dziecka i mówisz spokojnym głosem: „Widzę, że twoja złość jest ogromna. To krzesło jest dla niej. Powiedz mu wszystko, co czujesz. Wykrzycz do niego swoją wściekłość, ono to wytrzyma”. Dlaczego metoda pustego krzesła gasi furię w kilka sekund? Kluczem do sukcesu tej metody jest mechanizm eksternalizacji emocji. Kiedy dziecko wpada w furię, staje się jednością ze swoją złością − ono nie czuje złości, ono jest złością. Metoda pustego krzesła pozwala mu dosłownie wyrzucić ten ciężar z siebie na zewnętrzny obiekt. Dziecko nagle przestaje atakować ciebie, a zaczyna adresować swoje emocje do przedmiotu. To niesamowity proces: złość zostaje zauważona i nazwana, co jest pierwszym krokiem do jej wygaszenia. Co dzieje się dalej? Najczęściej następuje chwila konsternacji. Dziecko, które spodziewało się walki z tobą, zostaje skonfrontowane z... ciszą krzesła. Nie ma tu paliwa do dalszej kłótni, bo krzesło nie oddaje, nie krzyczy i nie poucza. To bezpieczny bufor. Widziałam to wielokrotnie − dziecko zaczyna mówić do krzesła, początkowo z wściekłością, a po chwili jego ton łagodnieje. Wyrzucenie tych słów na zewnątrz sprawia, że napięcie z ciała uchodzi jak powietrze z przekłutego balonu. Często płacz cichnie niemal natychmiast, bo potrzeba bycia wysłuchanym (nawet przez symboliczny przedmiot) została zaspokojona bez eskalacji konfliktu. Jak przygotować domowe miejsce na emocje? Ważne jest, aby zrozumieć, że puste krzesło to nie jest miejsce odosobnienia. Rodzic nie wysyła dziecka do karnego jeżyka. Wręcz przeciwnie − rodzic pozostaje w pobliżu, jest obecny, daje wsparcie, ale nie staje się workiem treningowym. To subtelna, ale kluczowa różnica. Stosując tę metodę, uczysz swoje dziecko inteligencji emocjonalnej. Pokazujesz mu: „Twoja złość jest okej, masz prawo ją czuć, ale nie masz prawa mnie ranić. Tu jest miejsce, gdzie twoja złość może bezpiecznie wybrzmieć”. Aby metoda zadziałała, krzesło powinno być zawsze to samo, neutralne, stojące w miejscu, które kojarzy się z bezpieczeństwem, a nie z wykluczeniem. Kiedy emocje już opadną − a stanie się to szybciej niż myślisz − to jest ten moment na najważniejszą część procesu: rozmowę. To właśnie wtedy, gdy dziecko siedzi już spokojnie (często już na kolanach rodzica, a nie na pustym krześle), możemy zapytać: „I jak? Czy twoja złość już sobie poszła? Czy krzesło wszystko usłyszało?”. To buduje w małym człowieku niesamowitą sprawczość. Dziecko dowiaduje się, że ma kontrolę nad swoimi wybuchami, a nie odwrotnie. Skutki stosowania metody pustego krzesła − co zyska twoja rodzina? Co się stanie, gdy zaczniesz regularnie stosować tę technikę? Pierwszą zmianą, jaką zauważysz, będzie drastyczne skrócenie czasu trwania awantur. To, co wcześniej kończyło się godzinną histerią i zaryglowaniem w pokoju, teraz trwa kilka minut. Ale prawdziwe owoce zbierzesz później. Twoje dziecko zacznie rozumieć, że emocje to coś, co przychodzi i odchodzi, a nie coś, co definiuje całą atmosferę w domu. Zamiast wspomnień o krzyczącym rodzicu i trzaskających drzwiach, dziecko zyskuje narzędzie do samoregulacji. Metoda pustego krzesła buduje most zaufania. Dziecko wie, że nawet gdy straci nad sobą panowanie, ty nie przestaniesz go kochać, nie odeślesz samego do pokoju. Ty po prostu pomożesz mu zarządzać tym chaosem. W dłuższej perspektywie zauważysz, że dziecko samo, czując rosnącą złość, będzie potrafiło podejść do krzesła lub po prostu wziąć głęboki oddech. To lekcja empatii i szacunku do granic drugiego człowieka, która zostanie z nim na całe życie. Zobacz też: Te dzieci przestają się złościć i krzyczeć w 3 minuty. Wystarczy zadać 2 krótkie pytania
Metoda „2 minut”, która uciszy histerię w sklepie i parku. „Wreszcie przestałam się wstydzić za swoje dziecko”
Publiczne wybuchy złości u dzieci to sytuacje, które potrafią wyprowadzić z równowagi nawet najbardziej opanowanego rodzica i błyskawicznie przyciągnąć krytyczne spojrzenia otoczenia. Istnieje jednak konkretna sekwencja działań, która pozwala wygasić emocjonalny pożar w zaledwie 120 sekund, zamieniając stresującą konfrontację w chwilę porozumienia.
Długo myślałam, że to ja robię coś nie tak. Że inne mamy mają jakieś magiczne zaklęcia, a moje dziecko po prostu ma charakterek. W sytuacjach kryzysowych próbowałam wszystkiego: odwracania uwagi, głębokich oddechów (moich, nie dziecka), a nawet, przyznaję z bólem, szybkich łapówek w postaci chrupek. Nic nie działało na dłuższą metę. Aż do dnia, w którym usłyszałam o metodzie 2 minut. Na początku parsknęłam śmiechem. „Dwie minuty? Przecież moja córka potrafi płakać o niewłaściwy kolor skarpetek przez kwadrans!” − pomyślałam. Ale kiedy kolejna wizyta na placu zabaw zakończyła się widowiskowym upadkiem na ziemię, postanowiłam spróbować. I wiecie co? To był moment, w którym wreszcie przestałam się wstydzić za swoje dziecko. Zrozumieć zapalnik, czyli dlaczego klasyczne „Uspokój się” nie działa Zanim wyjaśnię, na czym dokładnie polega ten trik, warto zrozumieć, co dzieje się w głowie takiego malucha. My widzimy histerię o głupotę. Dziecko widzi koniec świata. Jego układ nerwowy jest jak przeciążony procesor − po prostu się zawiesza. Dlatego nasze logiczne argumenty o tym, że mamy przecież słodycze w domu, odbijają się od niego jak od ściany. Klasyczne metody często zawodzą, bo wymagają od dziecka czegoś, czego ono w danej chwili nie ma: samokontroli. Metoda 2 minut nie jest magiczną różdżką, która wyłącza płacz guzikiem. To raczej precyzyjny plan ratunkowy, który opiera się na... czasie i bliskości, ale w bardzo specyficznej konfiguracji. Kluczem jest tu pierwsze 120 sekund od momentu, w którym widzisz, że nadchodzi fala histerii. Zamiast reagować złością (która tylko dolewa oliwy do ognia) lub ucieczką w ignorowanie, robimy coś, co kompletnie zbija małego buntownika z tropu. Chodzi o pełne, fizyczne i emocjonalne zejście do parteru, ale bez wypowiadania ani jednego zbędnego słowa. Sekret 120 sekund − jak wprowadzić metodę 2 minut w życie? Kiedy zaczyna się dramat, włączasz w głowie stoper. Pierwsza minuta to faza „bezpiecznego lądowania”. Porzucasz wszystko. Jeśli jesteś w sklepie, zostawiasz wózek (spokojnie, nie ucieknie). Kucasz tak, by twoje oczy były niżej niż oczy dziecka. To kluczowe − przestajesz być wielkim dorosłym, który dominuje, a stajesz się bezpieczną przystanią. Nie mówisz „Przestań”, nie tłumaczysz. Po prostu jesteś Jeśli dziecko na to pozwala, nawiązujesz kontakt fizyczny − kładziesz rękę na plecach, bierzesz za rękę. To sygnał dla mózgu malucha: „Widzę cię, jesteś bezpieczny, ten wielki świat cię nie pożre”. Druga minuta to faza nazywania emocji, ale w sposób ultra-krótki. Zamiast wykładów, rzucasz proste hasła: „Widzę, że jesteś bardzo smutny przez tę zabawkę”. I czekasz. Te dwie minuty dla nas, dorosłych, ciągną się jak wieczność, zwłaszcza gdy czujemy na plecach wzrok pani z kolejki. Ale to właśnie ta cisza i akceptacja sprawiają, że emocjonalny pożar wygasa, zamiast się rozprzestrzeniać. Dziecko czuje, że nie musi już krzyczeć głośniej, by zostać usłyszanym. Metoda ta uczy dziecko, że emocje można przeżyć, a nie tylko wykrzyczeć. Życie po rewolucji, czyli jak odzyskać radość ze wspólnych wyjść Kiedy pierwszy raz zastosowałam tę metodę w parku, byłam pewna, że to przypadek. Córka przestała płakać po niespełna minucie, popatrzyła na mnie swoimi wielkimi, mokrymi od łez oczami i po prostu zapytała, czy pójdziemy na huśtawkę. Bez dąsania się przez kolejną godzinę! Potem przyszedł test ostateczny: supermarket w sobotnie przedpołudnie. Scenariusz ten sam, moja reakcja inna. Zamiast szarpać się z zakupami i krzyczeć, po prostu byłam z nią przez te 120 sekund. Efekt? Ludzie w kolejce, zamiast patrzeć z naganą, patrzyli z... podziwem. Jedna starsza pani nawet podeszła i szepnęła: „Pięknie to pani opanowała”. Ale nie o pochwały obcych tu chodzi. Chodzi o to niesamowite uczucie ulgi, kiedy zdajesz sobie sprawę, że masz narzędzie, które działa. Przestałam omijać szerokim łukiem place zabaw i denerwować się na samą myśl o wspólnych zakupach. Metoda 2 minut dała mi coś cenniejszego niż spokój − dała mi więź z dzieckiem opartą na zrozumieniu, a nie na strachu czy wstydzie. Dziś wiem, że histeria to nie porażka wychowawcza, to po prostu moment, w którym moje dziecko potrzebuje mnie najbardziej. Zobacz też: Dziadkowie to nie darmowa służba na pstryknięcie. „Gdy synowa podrzuciła mi wnuki, usłyszała tylko 3 słowa”
Te dzieci przestają się złościć i krzyczeć w 3 minuty. Wystarczy zadać 2 krótkie pytania
Poszukiwanie skutecznych sposobów na dziecięcą złość często przypomina błądzenie w labiryncie, dopóki nie zrozumie się, że kluczem do spokoju nie jest uciszenie dziecka, lecz nauka zarządzania emocjami. Istnieje metoda, która potrafi zmienić domowy chaos w porozumienie, a wszystko zaczyna się od dwóch niepozornych, ale niezwykle celnych pytań.
W świecie nowoczesnego rodzicielstwa trendy zmieniają się jak w kalejdoskopie, jednak jedna prawda pozostaje niezmienna: teoria z poradników rzadko wytrzymuje starcie z rzeczywistością, w której maluch wpada w furię z pozornie błahego powodu. Wiele osób intuicyjnie wpada w pułapkę uspokajania na siłę, stosując komunikaty typu: „Nie płacz”, „Nic się nie stało” czy „Przestań natychmiast”. Efekt bywa zazwyczaj odwrotny do zamierzonego − dziecko, czując brak zrozumienia, nasila krzyk, a rodzic pogrąża się w narastającej frustracji. Dlaczego „nie płacz” po prostu nie działa? Zrozumienie, że emocje dziecka są jak fala, której nie da się zatrzymać siłą, to pierwszy krok do budowania zdrowej relacji. Kiedy zaprzeczamy uczuciom malucha, wysyłamy mu nieświadomie komunikat, że jego odczucia są niewłaściwe. To rodzi wewnętrzny opór i potęguje lęk. Aktywne słuchanie, będące fundamentem współczesnej psychologii wychowawczej, polega na towarzyszeniu dziecku w trudnym momencie bez oceniania i prób natychmiastowej naprawy sytuacji. Właśnie w takich kryzysowych chwilach warto sięgnąć po metodę dwóch pytań. Zamiast wydawać polecenia, stajemy się przewodnikami po świecie uczuć. Gdy napięcie sięga zenitu, warto zejść do poziomu wzroku dziecka i spokojnym głosem zadać pierwsze pytanie: „Co teraz czujesz?”. To proste zdanie ma naukowe uzasadnienie − zmusza mózg do przejścia z trybu reaktywnego (emocjonalnego) do analitycznego. Nazwanie złości, smutku czy rozczarowania pozwala dziecku zdystansować się od tego, co je rozsadza od środka. Potwierdzanie emocji zamiast zaprzeczania: siła empatii w praktyce Drugim etapem tej 3-minutowej transformacji jest pytanie o rozwiązanie: „Co można by zrobić, żeby było ci lepiej?”. To kluczowy moment, w którym oddaje się dziecku sprawczość. Zamiast podawać gotowe rozwiązania („Zjedz ciastko”, „Pobaw się czymś innym”), zachęcamy malucha do autorefleksji. Odpowiedzi bywają zaskakująco proste − czasem jest to potrzeba przytulenia, czasem chwila samotności lub po prostu fizycznego wyładowania energii poprzez tupanie. Takie podejście buduje rezyliencję, czyli odporność psychiczną, która zaprocentuje w dorosłym życiu. Potwierdzając emocje dziecka słowami: „Widzę, że jest ci bardzo przykro z powodu tej zepsutej zabawki”, tworzymy bezpieczną bazę. Dziecko, które czuje się usłyszane i zaakceptowane, nie musi już używać krzyku jako jedynego narzędzia komunikacji. Głośny płacz staje się zbędny, gdy rodzic potrafi odczytać sygnały płynące z wnętrza małego człowieka. Rewolucja w 180 sekund: jak wdrożyć zmiany w codziennym życiu? Choć metoda dwóch pytań może brzmieć jak zbyt proste rozwiązanie, jej skuteczność opiera się na twardych danych dotyczących biologii mózgu. Pytając „Co czujesz?”, dajemy dziecku prawo do autentyczności. Pytając „Co można zrobić?”, zapraszamy je do aktywnego rozwiązywania problemów. Nie wymaga to od opiekuna bycia nieomylnym ekspertem, lecz jedynie cierpliwym obserwatorem. Oczywiście wdrożenie tej techniki bywa wyzwaniem, zwłaszcza jeśli sami zostaliśmy wychowani w duchu posłuszeństwa i tłumienia uczuć. Wymaga to przełamania starych schematów i powstrzymania automatycznych reakcji obronnych. Nagroda jest jednak bezcenna: widok dziecka, które w ciągu kilku minut potrafi przejść od stanu skrajnego pobudzenia do spokojnej refleksji. To nie tylko ratunek dla domowej atmosfery, ale przede wszystkim inwestycja w inteligencję emocjonalną dziecka, która jest jednym z najważniejszych zasobów w dzisiejszym świecie. Warto spróbować tej metody już przy najbliższej okazji − efekty mogą zaskoczyć nawet najbardziej sceptycznych rodziców. Zobacz też: Te 2 zdania działają jak plasterek na duszę. Powtarzam je, gdy dziecko wpada w złość
Te 2 zdania działają jak plasterek na duszę. Powtarzam je, gdy dziecko wpada w złość
Krzyk, płacz, trzaskanie drzwiami albo rzucanie się na podłogę. W takich momentach łatwo powiedzieć o jedno słowo za dużo. A jednak odkryłam dwa zdania, które zamiast dolewać oliwy do ognia, naprawdę pomagają dziecku się wyciszyć.
Kiedy emocje buzują, nie próbuję ich już uciszać. Zamiast tego mówię spokojnie: „Widzę, że jest ci trudno” i po chwili dodaję: „Pamiętaj, że przy mnie możesz być sobą”. To brzmi prosto – może nawet banalnie. Ale w praktyce robi ogromną różnicę. „Widzę, że jest ci trudno” i „Pamiętaj, że przy mnie możesz być sobą” Pierwsze zdanie daje dziecku poczucie bycia zauważonym. Pokazuje, że jego emocje nie są ignorowane ani bagatelizowane. Drugie – buduje coś jeszcze ważniejszego: bezwarunkowe bezpieczeństwo. Komunikat „możesz być sobą” to dla dziecka sygnał, że nie musi ukrywać swoich emocji, nawet tych trudnych. A przecież właśnie tego najbardziej potrzebuje w chwili złości. Dlaczego to działa lepiej niż „uspokój się”? Wielu z nas reaguje automatycznie: „Przestań”, „Uspokój się”, „Nie ma o co płakać”. Problem w tym, że dziecko w trakcie silnych emocji nie potrafi tak po prostu się zatrzymać. Zamiast wsparcia dostaje wtedy komunikat: „To, co czujesz, jest niewłaściwe”. A to tylko podkręca napięcie. „Widzę, że jest ci trudno” działa odwrotnie – obniża poziom stresu. Dziecko nie musi już walczyć o uwagę, bo ktoś je właśnie zobaczył. Z kolei „przy mnie możesz być sobą” zamyka tę spiralę – daje zgodę na przeżywanie emocji bez lęku przed odrzuceniem. I właśnie wtedy zaczyna się wyciszenie. Najtrudniejszy element? Spokój dorosłego Nie ma co udawać – powiedzenie tych zdań spokojnym tonem, kiedy w środku wszystko się w nas gotuje, to ogromne wyzwanie. Zwłaszcza gdy jesteśmy zmęczeni, w pośpiechu albo w miejscu publicznym. Ale to właśnie nasza reakcja jest dla dziecka największą lekcją. Dzieci nie uczą się regulacji emocji z książek ani poleceń. Uczą się, patrząc na nas. Jeśli w trudnym momencie zobaczą opanowanie i akceptację, zaczną stopniowo budować własne sposoby radzenia sobie. To nie znaczy, że mamy być perfekcyjni. Każdemu zdarza się podnieść głos. Ważne jest coś innego – żeby mieć do czego wracać. Dla mnie tym powrotem są te dwa zdania. Proste, ale mocne. Takie, które nie uciszają emocji, tylko pomagają je unieść. Bo dziecko nie potrzebuje idealnego rodzica. Potrzebuje takiego, przy którym naprawdę może być sobą. Zobacz także: Gdy dziecko wpada w tantrum, jak mantrę mówię to zdanie. Wystarczą 3 słowa
Gdy dziecko wpada w tantrum, jak mantrę mówię to zdanie. Wystarczą 3 słowa
Krzyk, płacz, rzucanie się na podłogę – i to w najmniej odpowiednim momencie. W takich chwilach łatwo stracić cierpliwość. A jednak jest jedno zdanie, które potrafi zatrzymać tę spiralę emocji.
Macierzyństwo rzadko wygląda jak na idealnych zdjęciach na Instagramie. Bywa piękne, ale też trudne, nieprzewidywalne i momentami przytłaczające. Chyba każdy rodzic się ze mną zgodzi, że jednym z największych wyzwań wychowawczych są te chwile, gdy dziecko wpada w tantrum – kiedy jego emocje wylewają się jak lawa, a my stoimy obok i nie wiemy, jak pomóc. Wtedy właśnie powtarzam jedno zdanie: „Jestem przy Tobie”. „Jestem przy Tobie” – trzy słowa, które powtarzam jak mantrę To tylko trzy słowa, ale działają jak miękki koc narzucony na rozedrgane emocje. Nie uciszają na siłę. Nie zawstydzają. Nie próbują „naprawić” dziecka. Dają mu coś znacznie ważniejszego – poczucie bezpieczeństwa. W pierwszym odruchu często mówimy: „Przestań”, „Uspokój się”, „Nie przesadzaj”. Problem w tym, że dziecko w trakcie napadu złości... nie potrafi tego zrobić. Jego układ nerwowy jest przeciążony, a emocje przejmują kontrolę. Słowa „Jestem przy Tobie” działają inaczej. Nie wymagają od dziecka zmiany zachowania tu i teraz. Pokazują, że nie jest samo z tym, co czuje. To ogromna różnica. Dzieci uczą się regulacji emocji od nas. Jeśli w trudnym momencie zobaczą spokój zamiast złości, obecność zamiast odrzucenia, zaczną powoli budować własne mechanizmy radzenia sobie. To nie dzieje się w minutę – ale każda taka chwila to cegiełka na przyszłość. Spokój rodzica to klucz (choć nie zawsze łatwy) Nie oszukujmy się – zachowanie spokoju, gdy dziecko krzyczy w sklepie albo rzuca zabawkami w domu, bywa ekstremalnie trudne. Każdy rodzic ma momenty, kiedy ma ochotę po prostu wyjść i zamknąć drzwi. Ale prawda jest taka: dziecko nie uczy się z naszych słów, tylko z naszych reakcji. Jeśli odpowiemy krzykiem na krzyk, dostaje jasny komunikat: tak radzi się ze złością. Jeśli jednak – nawet z trudem – zatrzymamy się i powiemy spokojnie „Jestem przy Tobie”, pokazujemy coś zupełnie innego. Że emocje można przeżyć bez eksplozji. Że ktoś obok wytrzyma tę burzę. To nie oznacza perfekcji. Każdemu zdarza się stracić cierpliwość. Ale jeśli choć czasem uda się wybrać bliskość zamiast kontroli – to już zmienia bardzo dużo. Bo dzieci nie potrzebują idealnych rodziców. Potrzebują takich, którzy są obecni nawet w najtrudniejszych momentach. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Nie ucz dziecka, by dzieliło się z innymi. Przez to 1 zdanie wyrośnie na zahukanego dorosłego
Ta koreańska metoda uspokoi dziecko w 60 sekund. Już nigdy nie podniesiesz głosu
Ta prosta, 5-stopniowa metoda nie eliminuje dziecięcej złości – w końcu złość, jak każda emocja, jest naturalna. Sprawia jednak, że silne emocje przestają rządzić dzieckiem.
Krzyk, tupanie, łzy i emocje, które wymykają się spod kontroli – znasz to aż za dobrze. A co, jeśli istnieje sposób, by zatrzymać tę spiralę w mniej niż minutę, bez kar i podnoszenia głosu? Podobno rodzice w Korei od lat stosują tę prostą metodę opartą na 5 krokach. 1. Spokój zaczyna się od ciebie Największy błąd, jaki popełniamy, to impulsywne, emocjonalne reagowanie na emocje dziecka. Kiedy dziecko wybucha, my często robimy dokładnie to samo – a przecież w przeciwieństwie do niego my już umiemy kontrolować i regulować swoje emocje. Pierwszy krok tej koreańskiej metody jest odwrotny: najpierw uspokajasz siebie. Zatrzymaj się na sekundę. Weź głęboki oddech. Rozluźnij ramiona. Dzieci nie uczą się regulacji emocji z naszych słów, tylko z naszego zachowania. Jeśli sama jesteś spokojna, układ nerwowy dziecka zacznie się do ciebie „dostrajać”. 2. Zejdź do poziomu dziecka Zamiast mówić z góry „uspokój się”, uklęknij lub usiądź tak, by być na wysokości oczu dziecka. To zmienia wszystko. Nie jesteś ponad dzieckiem, stajesz się bliska i obecna. 3. Bądź blisko Kolejny krok to delikatny kontakt fizyczny – przytulenie, dotknięcie ramienia, pogłaskanie po plecach. Nie każde dziecko od razu to zaakceptuje, ale większość instynktownie tego potrzebuje. To sygnał: „Jestem tu, jesteś bezpieczny”. 4. Oddychaj razem z dzieckiem W tej metodzie rodzic dopasowuje swój oddech do oddechu dziecka. Jeśli maluch oddycha szybko – dostrój się do niego, po czym stopniowo zacznij zwalniać. Po chwili dziecko, podświadomie, zacznie się dostosowywać do Twojego rytmu. To jeden z powodów, dla których metoda działa tak szybko. Nie opiera się na tłumaczeniu czy dyscyplinie, tylko na biologii i regulacji układu nerwowego. 5. Nie pospieszaj i pozwól emocjom odpłynąć Najtrudniejszy krok? Zostać. Nie przerywać, nie mówić „już wystarczy”, nie odciągać uwagi na siłę. Dziecko potrzebuje czasu, by wrócić do równowagi – czasem to 60 sekund, czasem kilka minut. Ważne jest też to, by używać prostych słów. Zamiast wykładów wystarczy: „Widzę, że jesteś zły”, „Jestem tu”, „Przytul się, jeśli tego potrzebujesz”. To daje dziecku coś, czego naprawdę potrzebuje – zrozumienie, a nie ocenę. View oEmbed on the source website Na koniec warto pamiętać o jednej rzeczy: ta metoda nie jest magiczną sztuczką, która uciszy rozzłoszczone dziecko. To sposób budowania relacji i poczucia bezpieczeństwa. Im częściej reagujesz w ten sposób, tym szybciej dziecko zaczyna samo się wyciszać – bo jego organizm uczy się, że emocje można przeżyć spokojnie, bez lęku i chaosu. To inwestycja, która procentuje każdego dnia. I jeszcze jedno – nie zawsze zadziała w 60 sekund. Czasem potrzeba więcej czasu, cierpliwości i gotowości, by po prostu być obok. Ale właśnie to „bycie” robi największą różnicę. Bo dziecko, które czuje się widziane i rozumiane, nie musi krzyczeć tak głośno, żeby ktoś je usłyszał. Zobacz także: Psycholog radzi: „Gdy dziecko wpada w złość, zachowaj się jak komentator piłki nożnej”
Zamiast liczyć do 10, wypowiedz zdanie o niedźwiedziu. To genialna metoda na złość
Gdy dziecko wpada w złość, wielu rodziców automatycznie mówi: „policz do dziesięciu”. Psychologowie coraz częściej podpowiadają jednak inną metodę – krótkie zdanie, które pomaga zatrzymać emocje i spojrzeć na sytuację z dystansu. Jedno z najprostszych brzmi zaskakująco: „Nie goni mnie żaden niedźwiedź”.
Choć brzmi to jak żart, eksperci twierdzą, że taka „mantra” naprawdę może pomóc opanować emocje – zarówno rodzicom, jak i dzieciom. „Nie goni mnie żaden niedźwiedź” – dlaczego to działa Autorką tej prostej rady jest psycholożka rozwojowa dr Aliza Pressman. Zauważa ona, że w stresujących sytuacjach rodzice często reagują impulsywnie – podnoszą głos, denerwują się lub próbują natychmiast „naprawić” zachowanie dziecka. Krótkie zdanie przypominające o niedźwiedziu ma pomóc zatrzymać się na chwilę. Sens jest prosty: większość codziennych problemów nie jest prawdziwym zagrożeniem. A jednak nasz organizm reaguje tak, jakbyśmy znaleźli się w niebezpieczeństwie. Powtórzenie w myślach, że nie jesteśmy w sytuacji zagrożenia życia, pomaga uspokoić reakcję stresową i złapać oddech. Kiedy rodzic najpierw się wyciszy, łatwiej mu pomóc dziecku przejść przez trudne emocje. A to ważna lekcja – dzieci uczą się regulacji emocji właśnie poprzez obserwowanie dorosłych. Krótkie zdania, które uczą odporności psychicznej Specjaliści podkreślają, że takie krótkie zdania – często nazywane mantrami – mogą być bardzo skutecznym narzędziem wychowawczym. Pomagają zatrzymać spiralę emocji i pokazują dziecku, jak reagować w trudnych sytuacjach. Jedną z najważniejszych zasad jest oddzielanie emocji od zachowania. Psycholożka radzi powtarzać także inne zdanie: „Wszystkie uczucia są w porządku, ale nie każde zachowanie”. Dzięki temu dziecko słyszy, że jego emocje są akceptowane, ale jednocześnie poznaje granice. To ważne, bo tłumienie emocji nie uczy ich kontrolowania. Dzieci potrzebują raczej wsparcia w nazwaniu uczuć i znalezieniu bezpiecznego sposobu ich wyrażenia. Jedna prosta zmiana w reakcji rodzica Psychologowie podkreślają, że dzieci uczą się odporności psychicznej nie wtedy, gdy życie jest idealne, lecz wtedy, gdy uczą się radzić sobie z trudnościami. Rodzice mogą w tym pomóc właśnie poprzez sposób reagowania na codzienne problemy. Czasem wystarczy kilka sekund przerwy i jedno zdanie powiedziane w myślach. „Nie goni mnie żaden niedźwiedź” przypomina, że nie każda kłótnia o zabawkę czy wybuch złości wymaga natychmiastowej, ostrej reakcji. Taka chwila dystansu często zmienia wszystko – zamiast eskalacji pojawia się rozmowa, a zamiast krzyku możliwość pokazania dziecku, jak radzić sobie z emocjami. I właśnie o to chodzi w tych krótkich mantrach: nie o magiczne słowa, ale o zatrzymanie się na moment, który może zdecydować o całej dalszej reakcji. Źródło: cnbc.com Zobacz także: 1 „magiczne” zdanie, które wzmacnia inteligencję emocjonalną. Działa, gdy dziecko się złości
Gdy syn się złości, powtarzam mu to zdanie niczym mantrę. Wystarczają 4 słowa
Kiedy mój syn wpada w złość, nie wygłaszam kazań, nie moralizuję i nie pytam, dlaczego „znowu robi scenę”. Zamiast tego powtarzam mu cztery proste słowa – i widzę, jak jego napięcie powoli opada.
Wydawałoby się, że już nic mnie nie zaskoczy w temacie wychowania dzieci. A jednak – najbardziej przełomowa okazała się najprostsza lekcja. Nie o narzędziach, metodach i „systemach”, ale o słowach, które potrafią otulić emocje dziecka, zamiast je tłumić. Te cztery słowa, które powtarzam mojemu synowi, brzmią: „Masz prawo tak czuć”. To wszystko. Bez dodatku „ale”, bez dopowiedzeń o tym, że „inni mają gorzej”. I – co ważne – bez unieważniania jego emocji. Dlaczego te słowa działają? Kiedyś, gdy mój syn wpadał w złość, automatycznie włączał mi się tryb „dorosłej logiki”. Mówiłam: „Przecież to nic takiego”, „Uspokój się”, „Nie ma o co płakać”. Myślałam, że mu pomagam. W praktyce robiłam coś zupełnie odwrotnego – dawałam mu sygnał, że jego emocje są niewłaściwe. Że są problemem. Dzieci nie mają jeszcze dojrzałego układu nerwowego. One nie umieją od razu regulować swoich emocji. A my – dorośli – często oczekujemy od nich rzeczy, z którymi sami mamy trudność. Kiedy więc słyszy ode mnie: „Masz prawo tak czuć”, dzieje się coś ważnego. Jego ciało przestaje walczyć. Nie musi już „udowadniać”, że jego złość jest prawdziwa. Może po prostu być. I wtedy dopiero – kiedy emocja jest nazwana i zaakceptowana – pojawia się przestrzeń na rozmowę. To nie znaczy, że wszystko wolno Akceptacja emocji nie oznacza akceptacji każdego zachowania. Zdarza się, że moje dziecko krzyczy, trzaska drzwiami, rzuca rzeczami. Wtedy mówię: „Masz prawo tak czuć. Nie masz prawa rzucać zabawkami. Zadbam, żeby było bezpiecznie”. Granica jest jasno postawiona, ale emocja – nadal uznana. Jako społeczeństwo wciąż uczymy się tego, że złość to nie jest „złe” uczucie. To sygnał. Informacja. Wołanie o pomoc, a czasem zwykła frustracja po długim dniu. I wiecie, jaka jest największa zmiana? Kiedy ja uznałam jego emocje, zaczęłam też inaczej patrzeć na swoje. Czego nauczyły mnie te cztery słowa? Po pierwsze – cierpliwości. Bo to nie jest magiczne zaklęcie. Ono nie zawsze od razu ucisza burzę. Ale sprawia, że ta burza nie jest już samotna. Po drugie – bliskości. Mój syn coraz częściej mówi mi: „Mamo, jestem zły” albo „Jest mi smutno”. On wie, że u mnie emocje są bezpieczne. Po trzecie – pokory. Bo czasem ta złość jest reakcją na moje zmęczenie, brak czasu, przegadane „za chwilę”. Dzieci są jak lustra – odbijają nasze napięcia, niewypowiedziane frustracje, niewyspanie. Dzieci potrzebują przede wszystkim zrozumienia Nie idealnej matki. Nie taty, który nigdy nie podniesie głosu. Potrzebują dorosłych, którzy potrafią powiedzieć: „Widzę Cię”, „Słyszę Cię”, „Twoje emocje mają znaczenie”. Te cztery słowa – „masz prawo tak czuć” – to dla mnie kwintesencja rodzicielstwa pełnego szacunku. Słowa, które budują most zamiast muru. I tak, czasem wypowiadam je także… do siebie. Bo my, dorośli, też ciągle uczymy się pozwalać sobie na emocje. Bez wstydu. Bez ocen. A może właśnie od tego wszystko się zaczyna?
To 1 zdanie działa jak hamulec na dziecięcą złość. Większość rodziców nigdy go nie używa
Wielu rodziców mierzy się z dziecięcą złością, szukając sposobu, który zadziała nie tylko na chwilę, ale naprawdę uspokoi emocje malucha. Tymczasem istnieje zdanie, które potrafi zatrzymać wybuch, choć większość opiekunów nigdy po nie nie sięga.
Rodzice często reagują tak, jak zostali nauczeni: proszą o spokój, próbują tłumaczyć sytuację albo odwołują się do logiki, która – niestety – w chwili silnych emocji po prostu nie ma szans przebić się do dziecka. W trakcie histerii maluch funkcjonuje w trybie „walki o przetrwanie”, a słowa dorosłych brzmią jak echo dobiegające z daleka. Widzi ich, ale nie jest w stanie realnie słuchać ani analizować. Dlaczego dziecięca złość narasta, gdy próbujemy ją przerwać? Dla dziecka histeria nie jest formą manipulacji czy złośliwości. To sygnał przeciążenia – emocjonalny alarm, który włącza się, kiedy napięcie przekracza dziecięce możliwości radzenia sobie ze stresem. W takich momentach dziecko nie potrzebuje pouczeń, tylko poczucia bezpieczeństwa. Właśnie dlatego klasyczne komunikaty typu „Przestań już”, „Uspokój się”, „Nie ma powodu do płaczu” jedynie podbijają napięcie. Eksperci od rozwoju emocjonalnego dzieci coraz częściej podkreślają, że uspokojenie zaczyna się od stworzenia przestrzeni, w której maluch czuje się zauważony, a nie oceniany. Dopiero wtedy mózg dziecka wychodzi z reakcji alarmowej i wraca do stanu, w którym można z nim rozmawiać. To jedno zdanie zmienia sposób, w jaki dziecko przeżywa emocje Specjaliści ds. rodzicielstwa bliskości zwracają uwagę na zdanie, które przełamuje barierę między dzieckiem a dorosłym i dociera do emocji, zamiast je tłumić: „Jestem obok i przejdziemy przez to razem”. To prosty komunikat, ale jego działanie bywa natychmiastowe. Dziecko, słysząc te słowa, nie musi bronić swoich emocji ani udowadniać, że ma trudność. Dostaje natomiast informację, że dorosły nie walczy z jego uczuciami, tylko je rozumie i jest gotowy pomóc. To zdanie pełni funkcję kotwicy. Zdejmuje z dziecka presję, daje mu punkt oparcia i kieruje w stronę regulacji, a nie eskalacji. Jednocześnie dorosły nie traci autorytetu — staje się przewodnikiem, a nie przeciwnikiem w trudnościach. Psychologowie tłumaczą, że takie komunikaty aktywują w dziecku poczucie bezpieczeństwa. A kiedy ciało przestaje reagować jak w sytuacji zagrożenia, emocje zaczynają opadać równie szybko, jak narastały. Wtedy dopiero można wrócić do rozmowy o tym, co właściwie się wydarzyło. Rodzice potwierdzają: zmienia się atmosfera, nie tylko zachowanie dziecka Wielu znajomych rodziców, z którymi rozmawiam, już zauważyło, że takie wspierające słowa wpływają nie tylko na reakcję malucha, ale także na ich własne podejście. Zamiast próbować „zatrzymać wybuch”, zaczynają towarzyszyć dziecku, co naturalnie zmniejsza napięcie także po stronie dorosłego. Dom przestaje być miejscem ciągłych negocjacji, a staje się przestrzenią, w której emocje można przeżyć, nazwać i zrozumieć. Co ważne, dzieci szybko uczą się, że nie muszą krzyczeć, żeby zostać usłyszane. A rodzice odkrywają, że codzienne konflikty nie muszą przeradzać się w dramatyczne sceny. Choć zdanie „Jestem obok i przejdziemy przez to razem” wydaje się banalne, jego wpływ bywa ogromny. Uspokaja nie dlatego, że nakazuje, ale dlatego, że daje poczucie wsparcia. W świecie dziecka to sygnał, że rodzic pomoże mu przejść przez emocjonalną burzę. Zobacz też: Te dzieci rozwijają się najlepiej i rosną bezpiecznie. Ich rodzice wprowadzili 5 domowych zasad
6 rzeczy, które możesz powiedzieć dziecku zamiast „uspokój się”. Emocje natychmiast opadną
Każdy rodzic zna to uczucie, kiedy dziecko wybucha, a jedyne, co ciśnie się na usta, to głośne i dobitne „uspokój się”. Z czasem zobaczyłam, że są słowa, które działają dużo lepiej, choć na pierwszy rzut oka brzmią mniej „stanowczo”.
Nie ma nic bardziej ludzkiego niż chęć zatrzymania dziecięcej złości albo płaczu jednym krótkim zdaniem. Sama przez lata tak robiłam. Wydawało mi się, że mówię coś rozsądnego, w końcu zależy mi na spokoju w domu i na tym, żeby dziecko poczuło się lepiej. Tylko że „uspokój się” najczęściej działa jak dolewanie oliwy do ognia. Dziecko słyszy w tym komunikat: „to, co czujesz, jest niewłaściwe” albo „przesadzasz”. A kiedy ktoś nam mówi, że przesadzamy, rzadko łagodniejemy. Dobra wiadomość jest taka, że nie trzeba być psycholożką ani mieć w zanadrzu długich przemówień. Wystarczy kilka prostych zdań, które pomagają dziecku nazwać to, co się z nim dzieje, i wrócić do równowagi. Poniżej podaję sześć zdań, które u mnie zrobiły największą różnicę. Nie są to złote formułki na każdy dzień, ale świetnie otwierają drzwi do rozmowy. Dlaczego „uspokój się” nie działa, a czasem wręcz szkodzi? Kiedy dziecko jest w silnej emocji, jego ciało jest w trybie alarmu. Ono nie „wybiera” złości, płaczu ani krzyku. Najpierw działa układ nerwowy, dopiero potem przychodzi myślenie. Gdy wtedy rzucam „uspokój się”, dziecko zwykle nie ma narzędzi, żeby to zrobić. Jest jak ktoś, komu w środku sztormu powiedziano by: „przestań się bać fal”. Do tego moje słowa brzmią jak rozkaz, więc emocja dostaje dodatkowy opór. W efekcie robi się głośniej, nie ciszej. Zamiast tego wolę podejść do emocji jak do sygnału. Złość oznacza potrzebę, strach oznacza potrzebę, płacz oznacza potrzebę. Moim zadaniem jest pomóc dziecku ją zauważyć, a nie ją uciszyć. 6 zdań, które pomagają dziecku opanować emocje 1. „Widzę, że jest ci trudno.” To zdanie nie rozwiązuje sytuacji od razu, ale daje dziecku coś bezcennego: poczucie, że jest widziane. Kiedy mówię spokojnie, nawet jeśli tak naprawdę mam ochotę wyjść na balkon, dziecko dostaje komunikat: „nie jesteś z tym sam”. Często już po chwili słyszę mniej krzyku, bo dziecko przestaje walczyć o uwagę. 2. „Chodź, pooddychamy razem.” Nie mówię „weź oddech, uspokój się”, tylko zapraszam do wspólnego działania. Dzieci świetnie regulują się w relacji. Siadam obok, oddycham wolniej, czasem liczę w myślach do czterech przy wdechu i do czterech przy wydechu. Dziecko wchodzi w mój rytm nawet wtedy, kiedy na początku protestuje. 3. „Powiedz mi, co cię tak zezłościło.” To jest mój ulubiony most między emocją a rozmową. Nie oceniam, nie poprawiam, tylko proszę o historię. Dziecko, opowiadając, zaczyna porządkować chaos w głowie. Nieraz byłam zaskoczona, jak prozaiczna była przyczyna wybuchu. Nie dlatego, że dziecko przesadzało. Po prostu coś dla niego było ogromne, choć dla mnie wyglądało drobno. 4. „Masz prawo tak się czuć.” To zdanie bywa trudne, bo w głowie odzywa się dorosły głos: „ale przecież nie ma powodu”. A jednak powód zawsze jest, nawet jeśli nie taki, jaki ja uznaję za ważny. Dając dziecku prawo do emocji, zdejmuję z niego presję tłumienia ich. Paradoksalnie emocja szybciej opada, gdy nie musi się bronić. 5. „Co mogę zrobić, żeby było ci łatwiej?” Nie zawsze chodzi o pomoc fizyczną. Czasem dziecko chce przytulenia, czasem chce być chwilę samo, czasem chce, żebym po prostu była obok. Pytanie uczy je także rozpoznawać własne potrzeby. To umiejętność na całe życie, nie tylko na dzisiejszą awanturę o klocki. 6. „Jestem obok, poczekam, aż to przejdzie.” To zdanie działa szczególnie wtedy, kiedy emocja jest wielka i rozmowa jeszcze nie wchodzi w grę. Nie uciekam, nie grożę, nie moralizuję. Dziecko czuje, że może „przejść przez falę” w bezpiecznej obecności. Nieraz po minucie albo dwóch przychodzi wtulenie i ciche: „już mi lepiej”. Jak mówić te zdania, żeby naprawdę wyciszały dziecko? Wiem, że w praktyce najtrudniejszy jest ton. Można powiedzieć „masz prawo tak się czuć” tak, że brzmi jak kpina. Ja pilnuję trzech rzeczy: mówię wolniej niż zwykle, ściszam głos, zamiast go podnosić i staram się stać albo siedzieć na poziomie dziecka. Nie muszę być idealnie spokojna. Wystarczy, że nie dokładam swoich emocji. Czasem te zdania nie zadziałają od razu. To normalne, bo dziecko uczy się regulacji jak chodzenia. Raz pójdzie gładko, innym razem się wywróci. Ważne, że ma obok dorosłego, który zna inną drogę niż „przestań” i „uspokój się”. Na koniec powiem coś, co sama chciałabym usłyszeć lata temu. Nie chodzi o to, żeby nigdy nie popełniać błędów. Ja je popełniam nadal. Chodzi o to, żeby mieć kilka prostych zdań ratunkowych, które prowadzą do ciszy nie przez zamrożenie emocji, tylko przez ich ukojenie. I wtedy w domu robi się spokojniej na serio, nie tylko na chwilę. Zobacz też: Ten nawyk rodzica podcina skrzydła bardziej niż docinki kolegów. Robimy to nieświadomie
Dziecko się złości i rzuca na ziemię. Tych 5 zdań sprawi, że od razu zacznie cię słuchać
Nagle robi się głośno, nerwowo i masz wrażenie, że wszyscy patrzą tylko na was. W głowie zostaje pustka, bo nie wiesz, co powiedzieć. Wypróbuj te zdania – najlepiej zadziałają podczas ataku złości.
Wybuch złości dziecka nie wybiera miejsca ani pory. Zdarza się przy kasie w sklepie, na placu zabaw, w domu tuż przed wyjściem. I zwykle wygląda podobnie: łzy, krzyk, czasem rzucenie się na ziemię. W takich chwilach łatwo o własne silne emocje. Tymczasem to właśnie wtedy najbardziej potrzebujemy prostych, krótkich zdań, które nie dolewają oliwy do ognia, tylko prowadzą dziecko z powrotem do spokoju. Poniżej zebrałam pięć zdań, które sama mam „pod ręką”. Nie są magicznym zaklęciem. Działają dlatego, że trafiają w to, co dziecko przeżywa w środku, i dają mu jasną ścieżkę. Po każdym zdaniu dopowiadam, jak je powiedzieć, żeby miało moc. Dlaczego dziecko wpada w złość i rzuca się na ziemię Złość u dziecka to nie teatr ani sposób na upokorzenie rodzica. To emocja, z którą mały człowiek dopiero uczy się żyć. Jego układ nerwowy nie potrafi jeszcze hamować impulsów tak jak nasz. Dla nas „nie kupimy teraz lizaka” to drobiazg, dla niego to prawdziwa strata, czasem taka, jakby świat się kończył. Dochodzi zmęczenie, głód, przebodźcowanie, presja dnia. Złość jest wtedy jak fala: przychodzi szybko i zalewa wszystko. Wiem, że w takich sytuacjach najtrudniejsze jest jedno: nie dać się wciągnąć w spiralę. Dlatego pierwsza rzecz, jaką robię, to oddech i przypomnienie sobie: dziecko nie robi mi tego na złość, ono to przeżywa. Potem wchodzą te zdania. 5 zdań, które pomagają uspokoić złość w kilka minut 1. „Widzę, że jesteś bardzo zły” To zdanie działa jak hamulec. Dziecko słyszy, że jego emocja została zauważona. Nie musi krzyczeć głośniej, żeby wreszcie ktoś je usłyszał. Ważny jest ton: spokojny, pewny, bez ironii. Nie mówimy „znowu się złościsz”, tylko nazywamy stan tu i teraz. Gdy dziecko ma wrażenie, że jest rozumiane, napięcie zaczyna spadać. 2. „Możesz się złościć, ale nie pozwolę bić ani kopać” To połączenie zgody na emocję z granicą zachowania. Dziecko ma prawo czuć złość, ale nie ma prawa ranić. Granica jest jasna. Nie wygłaszamy wykładu, bo złość nie słyszy długich zdań. Jeśli trzeba, odsuwamy się krok dalej albo przytrzymujemy ręce, mówiąc dokładnie to. 3. „Jestem obok. Poczekam” Kiedy dziecko wpada w emocjonalną burzę, często czuje się samotne, nawet jeśli krzyczy „idź stąd”. To zdanie daje mu bezpieczeństwo. Nie szantażujemy, nie grozimy odejściem. Pokazujemy, że nie boimy się jego emocji. U mnie w domu to czasem oznacza, że siadam obok na podłodze i milczę. Sama obecność robi ogromną robotę. 4. „Oddychaj ze mną. Zróbmy trzy spokojne wdechy” Złość siedzi w ciele. Dziecko oddycha szybko, płytko, jakby goniło. Razem z oddechem spada napięcie w mięśniach i gardle. Nie proszę: „uspokój się”, bo to nic nie znaczy. Daję konkretną instrukcję i robię to razem z dzieckiem. Nawet jeśli na początku odmawia, często po chwili zaczyna mnie naśladować. 5. „Powiedz mi, czego potrzebujesz, kiedy już będziesz gotowy” To zdanie przenosi dziecko z reakcji na komunikację. Daje mu sprawczość, ale nie w środku wybuchu tylko wtedy, gdy będzie gotowe. Dziecko słyszy, że jego potrzeba ma znaczenie, a jednocześnie, że najpierw wracamy do spokoju. Czasem po minucie mówi: „chciałem jeszcze pobyć na placu zabaw”. I wtedy możemy rozmawiać jak ludzie. Co robić po wyciszeniu, żeby wybuchów było mniej Kiedy emocje opadną, nie wracam do sytuacji od razu z kazaniem. Robię to później, w spokojnym momencie. Krótko: „Widziałam, że było ci trudno. Następnym razem spróbuj powiedzieć mi o tym wcześniej”. Dziecko uczy się wtedy, że złość nie jest zakazana, ale można ją przeżywać inaczej. W codzienności naprawdę pomaga też profilaktyka: regularne posiłki, sen, mniej pośpiechu przy wyjściach, uprzedzanie o zmianach („za pięć minut wychodzimy”). Zwykle to nie jedno wielkie „coś” wywołuje napad złości, tylko suma małych przeciążeń. Nie musisz być rodzicem bez emocji. Wystarczy, że będziesz rodzicem, który umie wrócić do spokoju szybciej niż dziecko. Te pięć zdań to taki most. Z twojej strony prowadzi do opanowania, z jego strony do poczucia, że jest widziane, bezpieczne i nadal ważne. Zobacz też: 1 zdanie, po którym od razu poznasz toksycznego rodzica. „Tak niszczą dzieci”
7 sposobów na złość u nastolatka. Już nie skończy się trzaskaniem drzwiami
Złość u nastolatków jest normalna. Bywa głośna, czasem raniąca, często niezrozumiała dla dorosłych, ale w swojej istocie bardzo ludzka. Gdy tylko rodzice będą unikać kilku błędów, w końcu sobie z nią poradzą.
Dorastanie to okres, w którym ciało i głowa robią rewolucję. Hormony rozkręcają emocje na maksymalny poziom, a młody człowiek dopiero uczy się, co z nimi zrobić. Jeśli do tego dochodzą szkoła, presja rówieśnicza i pierwsze poważne rozczarowania, energia znajduje ujście w kłótni, krzyku albo właśnie trzaskaniu drzwiami. Nie da się tej złości „wyłączyć”. Da się ją jednak oswoić tak, żeby nie niszczyła relacji. Poniżej opisuję siedem sposobów, które najczęściej wracają w rozmowach z rodzicami. Sama też wiele z nich przetestowałam, kiedy dom zaczynał przypominać pole minowe. 1. Krótkie komunikaty i spokój Najważniejsza rzecz, którą powtarzam sobie jak mantrę: nie wchodzę w walkę na tym samym poziomie. Kiedy nastolatek jest wściekły, moje argumenty, nawet najbardziej logiczne, odbijają się jak piłeczka. Wtedy działają dwie proste zasady: spokojny głos i krótkie komunikaty. Zamiast „przestań się tak zachowywać”, mówię: „Widzę, że jesteś wściekły. Pogadamy, kiedy złość opadnie”. To nie jest kapitulacja. To sygnał, że w tym domu emocje są, ale nie rządzą wszystkim. Jeśli czuję, że sama zaraz wybuchnę, robię krok w tył. Dosłownie. Wychodzę na chwilę do innego pokoju, nalewam sobie wody, oddycham. Daję przykład, że w złości można się zatrzymać. 2. Rozmowa po burzy. Bez kazań, bez przesłuchań Najlepsze rozmowy z nastolatkami odbywają się nie w trakcie awantury, tylko po niej. Wtedy pytam, co się stało i czego syn potrzebował w tamtej chwili. Czasem słyszę „nie wiem”, czasem „nic”, a czasem dostaję w końcu prawdziwy powód: wstyd w szkole, konflikt z kolegą, lęk przed porażką. Bardzo uważam na ton. Gdy rozmowa brzmi jak przesłuchanie, nastolatek zamyka się od razu. Sprawdza się jedna, prosta fraza: „Pomóż mi to zrozumieć”. Daje przestrzeń, nie ocenia, zachęca do opowieści. I jeszcze jedno: trzymam się konkretu, nie wyciągam starych spraw. 3. Granice, które dają poczucie bezpieczeństwa Wielu rodziców boi się stawiać granice, kiedy nastolatek wybucha. Ja też miałam taki moment, że chciałam po prostu przeczekać wszystko w ciszy. Tylko że brak granic działa jak brak barier na autostradzie. Niby wszystko wolno, ale jest niebezpiecznie. Granice nie muszą być ostre jak nóż. Wystarczy jasno powiedzieć: „Nie zgadzam się na wyzywanie. Możesz być zły, ale mów do mnie normalnie”. Jeśli nastolatek przekracza tę linię: kończymy rozmowę, wrócimy do niej później. Bez grożenia, bez kar. 4. Uczcie się języka emocji Złość często bywa przykrywką. Pod nią siedzi bezradność, żal, zazdrość albo strach. Nastolatki nie zawsze potrafią to nazwać, więc pokazują emocje ciałem: krzykiem, trzaskiem, płaczem, fochami. Pomaga, gdy w domu mówi się o uczuciach na co dzień. Nie tylko wtedy, kiedy jest źle. Ja pytam: „co dziś było najmilsze”, „co cię zdenerwowało”, „z czego jesteś dumny”. Bez presji, przy kolacji albo w drodze do domu. To powoli buduje słownik emocji. A kiedy nastolatek potrafi powiedzieć „jestem rozczarowany”, nie musi już krzyczeć, że „wszystko jest bez sensu”. 5. Dajcie złości ujście w ruchu albo działaniu Nie będę udawać, że rozmowa rozwiąże wszystko. Czasem ciało potrzebuje wyładowania napięcia. Sport, spacer, rower, nawet szybkie sprzątanie pokoju przy głośnej muzyce potrafią zdziałać dużo. Nie jako kara, tylko jako wentyl. Znam rodziny, które mają prostą umowę: kiedy robi się gorąco, każdy ma prawo do „pauzy ruchowej”. Dziesięć minut na wyjście, przebiegnięcie się po osiedlu, rozprostowanie pleców. Potem wracają do rozmowy z otwartą głową. 6. Szukajcie tego, co naprawdę odpala złość Złość nie pojawia się znikąd. Bywa, że jej zapalnikiem jest brak snu, przeładowany plan lekcji, trudności w nauce, przeciążenie bodźcami. W moim domu przełomem było zwykłe pytanie: „kiedy jest ci najtrudniej”. Odpowiedź nie dotyczyła relacji rodzic–dziecko, tylko szkoły i poczucia, że syn nie daje rady. Warto obserwować powtarzalne schematy: awantury wieczorem, po powrocie ze szkoły, po kontaktach z konkretną grupą. Gdy znajdziecie źródło, łatwiej dobrać pomoc. Czasem wystarczy zmiana planu dnia, czasem rozmowa z wychowawcą, a czasem wsparcie terapeuty. 7. Dbajcie o relację w spokojnych chwilach Najważniejsze rzeczy do nastolatka docierają nie podczas kryzysu, tylko w zwykłym życiu. Wspólna herbatka, film, gotowanie, drobne żarty, nawet krótkie „co tam u was” bez ciągnięcia tematu. To jest kapitał, który wraca, gdy przychodzi trudny moment. Zauważyłam też, że nastolatki bardzo potrzebują być widziane nie tylko w ciężkich chwilach. Staram się łapać drobne rzeczy: „fajnie, że wyniosłeś śmieci bez proszenia”, „widzę, że ci zależało”. To buduje poczucie wartości, a ono obniża poziom napięcia w codzienności. Złość nastolatka nie jest dowodem na to, że coś zepsuliście. Częściej mówi o tym, że młody człowiek przeżywa więcej, niż potrafi unieść. Kiedy dostanie od dorosłych spokojną obecność, jasne granice i miejsce na emocje, trzaskanie drzwiami powoli traci sens. A w domu robi się trochę ciszej. Nie idealnie, ale prawdziwie i bezpiecznie. Zobacz też: 4 zgubne nawyki rodziców. Ich dzieci nie nauczą się radzenia sobie ze złością
Marudne i kapryśne dziecko. Pozwól mu na tę 1 rzecz, a w końcu przestanie się złościć
Są momenty, kiedy nawet najspokojniejszy rodzic czuje, że zaraz straci cierpliwość, bo ma w domu mały emocjonalny wulkan. A jednak istnieje jedna zaskakująco prosta rzecz, która potrafi odmienić codzienną walkę o spokój.
Kiedy patrzę na malucha, który jeszcze przed chwilą śmiał się na całe mieszkanie, a po chwili już leży na podłodze i krzyczy, widzę w tym coś, czego często nie dostrzegamy w codziennym ferworze: ten mały człowiek naprawdę dopiero uczy się rozumieć, co właściwie czuje. Dlaczego 3-latek tak szybko wpada w złość? Eksperci podkreślają, że tak gwałtowne reakcje są naturalną częścią rozwoju. Dr Paula Levine, psychiatra dziecięcy, w rozmowie z parents.com tłumaczy wprost, że te „wzloty i upadki” nie są złośliwością ani manipulacją, lecz zwyczajnym etapem dojrzewania układu nerwowego. W tym wieku dzieci nie tylko nie potrafią jeszcze regulować emocji, ale nie potrafią ich też nazwać. I tu zaczyna się nasza rola – nie jako strażników dyscypliny, lecz przewodników, którzy pomagają oswoić coś, co dla dorosłych jest oczywiste, a dla dziecka przytłaczające. Dlatego dbałość o regularny sen, powtarzalna rutyna i obserwowanie schematów zachowań to elementy, które mogą okazać się ważniejsze niż jakiekolwiek „sposoby na złość”, które podpowiada internet. Ale nawet one nie wystarczą, jeśli zabraknie jeszcze jednego, z pozoru kontrowersyjnego elementu. Pozwól dziecku… wpaść w złość. To naprawdę działa To zdanie brzmi jak prowokacja, ale wielu specjalistów powtarza je bez wahania: czasem najlepsze, co można zrobić, to pozwolić dziecku wybuchnąć. Bez uciszania, bez przenoszenia na kanapę „bo wstyd”, bez negocjowania pod presją krzyku. Dr Daniel Broughton, pediatra, mówi wprost: maluchy uczą się, które zachowania działają. Jeśli za każdym razem, gdy zaczynają krzyczeć, dostają to, czego chcą, szybko zrozumieją, że krzyk to droga do celu. Oczywiście nie chodzi o to, żeby zostawić dziecko samo sobie w napadzie histerii. Chodzi o zasady: spokojny ton, obecność i konsekwencję. Z doświadczenia wiem, że kiedy przestaję „ratować sytuację”, a po prostu daję dziecku czas na przeżycie emocji, cały dom zaczyna oddychać inaczej. Maluch nie musi walczyć z dorosłym o kontrolę nad sytuacją – dostaje przestrzeń na regulację. A kiedy opadnie kurz, sam przychodzi po bliskość, bo czuje, że ma do niej prawo niezależnie od tego, co właśnie przeżył. Najtrudniejsze? Utrzymanie spokoju, gdy na środku sklepu leży trzylatek, krzyczący jak syrena alarmowa. Ale im częściej pozwala się dziecku „przeżyć swoje”, tym mniej później takich sytuacji. Paradoksalnie – im bardziej akceptujemy jego emocje, tym szybciej on sam uczy się z nimi radzić. Jak wspierać małego buntownika na co dzień? Warto obserwować, kiedy napady złości pojawiają się najczęściej. Czasem to zmęczenie, czasem przebodźcowanie, czasem frustracja. Im lepiej znamy te sygnały, tym mniej sytuacji wymyka się spod kontroli. Ale nawet jeśli wymknie się któraś – nic straconego. To tylko emocje, z którymi dziecko dopiero się zaprzyjaźnia. Najważniejsze, czego się nauczyłam, to fakt, że nie każda „akcja” wymaga naszej natychmiastowej reakcji. Czasem warto zrobić krok w tył, odetchnąć i dać temu małemu człowiekowi poczuć, że emocje nie są zagrożeniem, tylko częścią jego własnej historii. Źródło: parents.com Zobacz też: 8 żelaznych zasad autorytatywnych rodziców. To oni wychowują najszczęśliwsze dzieci
4 zgubne nawyki rodziców. Ich dzieci nie nauczą się radzenia sobie ze złością
Zdarza mi się obserwować sytuacje, w których rodzic działa z najlepszych chęci, a mimo to efekt jest odwrotny do zamierzonego. Najbardziej widać to wtedy, gdy w grę wchodzi złość dziecka i reakcje, które mogą tylko utrwalić problem.
Kiedy rozmawiam z innymi rodzicami, często wraca jeden temat: dlaczego ich dzieci tak trudno uspokoić, kiedy emocje biorą górę. Wszyscy wiemy, jak ciężko zachować spokój, gdy maluch krzyczy, płacze albo rzuca się na podłogę. W takich chwilach człowiek ma ochotę zrobić wszystko, żeby tylko przerwać tę burzę. Problem w tym, że kilka „ratunkowych” zachowań potrafi nie tylko nie pomóc, ale też nauczyć dziecko, że złość to skuteczne narzędzie do osiągania celu. I właśnie te mechanizmy opisuję, bo widzę je na placach zabaw, w sklepach, a nawet u znajomych, którzy później pytają, dlaczego ich dziecko nie potrafi samodzielnie się uspokoić. Ustępowanie dziecku prowadzi do błędnego koła To reakcja, którą znamy wszyscy: dziecko wpada w złość, zaczyna krzyczeć, a my – zrezygnowani – decydujemy się spełnić jego żądanie, żeby tylko szybko zakończyć dramat. Robimy tak, bo mamy poczucie, że ważniejszy jest spokój tu i teraz niż długotrwałe wychowanie. Niestety właśnie wtedy dziecko uczy się, że złość to najskuteczniejsza metoda, by dostać to, czego chce. W efekcie napady złości stają się częstsze, bardziej intensywne i trwają dłużej. Maluch zaczyna traktować je jak stałą strategię działania – skoro raz zadziałało, dlaczego miałoby nie działać dalej. Z czasem dochodzi do sytuacji, w której nawet niewielka frustracja kończy się wybuchem, bo dziecko nie zna innej drogi. Ustępowanie chwilowo ratuje naszą psychiczną równowagę, lecz odbiera najmłodszym szansę, żeby nauczyć się radzenia sobie ze swoimi emocjami. Przekupstwo tylko pogarsza sytuację Drugi nawyk pojawia się równie często: obietnica słodyczy, nowej zabawki czy dodatkowego czasu z tabletem w zamian za natychmiastowe uspokojenie. Sama kiedyś łapałam się na takiej pokusie, zwłaszcza gdy byłam zmęczona i brakowało mi cierpliwości. Tyle że przekupstwo daje dziecku bardzo jasny komunikat: krzyk, histeria, agresja się opłaca. W dłuższej perspektywie prowadzi to do kalkulowania: „jeśli teraz wybuchnę, dostanę coś w zamian”. Zdarza się, że dzieci wręcz zaczynają inicjować konflikt, bo oczekują nagrody. To nie tylko wzmacnia niepożądane zachowanie, lecz także utrwala myślenie, że emocjami można manipulować otoczeniem. W dorosłym życiu takie osoby często mają trudności z regulacją nastroju i proszeniem o pomoc w zdrowy sposób, bo nie potrafią oddzielić emocji od korzyści. Nadmierna uwaga wzmacnia histerię, zamiast ją uspokajać Kolejny schemat to poświęcanie dziecku nadmiernej uwagi w chwili wybuchu złości. Nie chodzi tu o empatię, ale o reakcję typu: odwracanie uwagi, zabawianie – wszystko po to, żeby jak najszybciej przerwać napad. Znam rodziców, którzy w takich momentach wchodzą w długie rozmowy, negocjują lub próbują natychmiast zrekompensować frustrację dziecka. Niestety emocje malucha są wtedy tak silne, że większość tych działań nie dociera do niego. Co gorsza, dziecko szybko odkrywa, że histeria gwarantuje pełne skupienie rodzica. A ponieważ najmłodsi potrzebują uwagi bardziej niż czegokolwiek, zaczynają stosować tę metodę regularnie. W efekcie napady złości nie są „rozładowaniem”, ale narzędziem do uzyskiwania obecności i zaangażowania opiekunów. Powtarzanie ostrzeżeń bez realizowania zapowiedzi niszczy autorytet Czwarty nawyk widuję bardzo często: rodzic kilkukrotnie powtarza te same ostrzeżenia („jak jeszcze raz to zrobisz…”, „ostatni raz mówię…”, „zaraz wyjdziemy”), lecz nigdy ich nie realizuje. Dziecko szybko zauważa, że to tylko słowa – a skoro nie ma konsekwencji, można próbować dalej. Powtarzanie pustych komunikatów nie tylko osłabia autorytet dorosłego, lecz także wprowadza chaos. Maluch nie wie, co jest granicą, bo ona w praktyce nie istnieje. Z czasem dziecko przestaje reagować na jakiekolwiek słowne zapowiedzi i zaczyna testować, jak daleko może się posunąć. Co ważne: brak konsekwencji wręcz nasila napady złości, bo najmłodsi czują się zagubieni i sfrustrowani. Dzieci potrzebują jasnych zasad, a nie awaryjnych trików Wszystkie te cztery reakcje mają wspólny mianownik: powstają z chęci szybkiego rozwiązania problemu. Znam to dobrze, bo sama kiedyś reagowałam dokładnie tak samo. Dopiero po czasie zrozumiałam, że skuteczna nauka radzenia sobie ze złością wymaga czegoś zupełnie innego – spokoju, konsekwencji i jasnych granic. Dzieci nie potrzebują, żeby natychmiast wyciszać ich emocje za wszelką cenę. One potrzebują dorosłych, którzy pokażą im, że złość jest normalna, ale nie może być narzędziem do osiągania celu. A to da się zrobić tylko wtedy, gdy my – dorośli – przestaniemy działać pod wpływem impulsu i zaczniemy reagować z myślą o konsekwencjach. Zobacz też: Metoda misia to najlepszy sposób chwalenia dziecka: natychmiast dodaje skrzydeł
Ta metoda przynosi ukojenie, gdy dziecko się złości. „Najpierw bądź obok, dopiero potem mów”
Rodzice najchętniej uspokajają złość dziecka słowami, radami i próbami logicznego wyjaśniania sytuacji. Jednak część ekspertów przekonuje, że pierwszą reakcją nie powinny być słowa, lecz… cisza. Nie kara, nie ignorowanie, ale spokojna, niewerbalna obecność. To podejście zmienia sposób, w jaki patrzymy na dziecięce emocje.
Dlaczego słowa nie trafiają do rozgniewanego dziecka? Gdy dziecko przeżywa silną złość, jego mózg działa zupełnie inaczej. Eksperci tłumaczą, że w emocjonalnej „burzy” kora przedczołowa odpowiedzialna za logiczne myślenie właściwie się wyłącza. Dlatego komunikaty typu „uspokój się”, „przestań płakać” czy „nie przesadzaj” w tej chwili nie tylko nie pomagają, ale często eskalują napięcie. Do tego umniejszają uczucia dziecka. Specjaliści radzą, by zamiast zasypywać dziecko słowami, spróbować przede wszystkim być przy nim. Usiaść obok, nie oceniać, nie komentować, nie pouczać. Cisza nie jest brakiem reakcji — jest przestrzenią, w której dziecko może bezpiecznie przeżyć swoją emocję. Potrzebuje dorosłego, który będzie jego kotwicą, jego bezpieczną przystanią. Cisza, która koi. Jak stosować tę metodę w praktyce? Technika ciszy polega na świadomym odłożeniu słów na później. Rodzic daje dziecku sygnał: jestem przy tobie, widzę twoją emocję, możesz ją przeżyć. To może wyglądać tak: rodzic siada obok, ale nie narzuca się, stosuje kontakt wzrokowy tylko wtedy, gdy dziecko tego chce, nie ocenia i nie komentuje, czasem wystarczy lekkie dotknięcie ramienia albo otwarte ręce na znak gotowości do przytulenia. Psychologowie tłumaczą, że w takich momentach dziecko reguluje się poprzez relację. Obecność rodzica działa dosłownie jak bezpieczna „kotwica”, która pomaga układowi nerwowemu wyciszyć się i wrócić do równowagi. Rozmowa i tłumaczenie pojawiają się później. Co mówią rodzice, którzy stosują tę metodę? – Kiedy moja córka wpadała w histerię, próbowałam ją czymś zagadać, przekupić albo tłumaczyć na siłę. To działało odwrotnie. Teraz po prostu jestem obok i dopiero po chwili pytam, czy chce opowiedzieć, co się wydarzyło, jak się czuła – mówi Asia, mama pięciolatki. – Mój syn reaguje wybuchem na najmniejszą frustrację. Gdy przestałam mu powtarzać „uspokój się” i zaczęłam po prostu siedzieć niedaleko, uspokaja się szybciej niż kiedykolwiek – opowiada Paulina, mama trzylatka. – Zauważyłam, że moje dziecko bardzo źle znosi, gdy próbuję na siłę tłumić jego złość, uspokajać. Cisza paradoksalnie otwiera syna na bliskość. Po wszystkim sam przychodzi i mówi, co go zdenerwowało – dodaje Anna, mama czterolatka. Cisza to nie kara. To nowy sposób bycia przy dziecku Rodzice często boją się ciszy, bo mylą ją z ignorowaniem dziecka. Tymczasem niewerbalne wsparcie to jedna z najskuteczniejszych metod regulacji emocji u najmłodszych. To także ważny sygnał: nie musisz być spokojny natychmiast. Masz prawo coś czuć, a ja ci w tym towarzyszę. Cisza nie wyklucza rozmowy – ona ją poprzedza. I przygotowuje grunt pod prawdziwe zrozumienie. Dzięki temu dziecko nie tylko szybciej wraca do równowagi, ale też uczy się, że emocje są bezpieczne, a dorosły potrafi pomieścić nawet największą złość. To metoda, która wymaga cierpliwości. Ale daje efekt, którego nie da żaden „uspokój się”. Zobacz także: Dzięki tej „ryzykownej” zabawie wychowasz pewne siebie dziecko. Matka: „Nie poznaję syna”
Gdy dziecko się złości, nie mów „uspokój się”. Zamiast tego użyj jednej z 7 „magicznych” fraz
Reem Raouda, uznana ekspertka w dziedzinie świadomego rodzicielstwa, ujawnia 7 „magicznych” fraz, które potrafią niemal natychmiast zakończyć każdy napad złości. Oto konkretne słowa, które uruchamiają u dzieci mechanizmy samoregulacji.
Reem Raouda, autorka i ekspertka w dziedzinie świadomego rodzicielstwa, pracowała z ponad 200 dziećmi i setkami rodzin. Jak pokazują jej obserwacje i badania, podczas emocjonalnego przeciążenia dzieci tracą dostęp do logicznego myślenia. Dzieje się tak, ponieważ kora przedczołowa – obszar mózgu odpowiedzialny za rozumowanie i język – zostaje czasowo „wyłączona”. Dlatego właśnie popularne zwroty typu „uspokój się” czy „powiedz, co się stało” nie przynoszą efektów. Dziecko w stanie silnego wzburzenia emocjonalnego nie umie poprawnie przetwarzać słów. Potrzebuje wtedy przede wszystkim poczucia bezpieczeństwa i kontaktu z regulującym go dorosłym układem nerwowym. Co zamiast „uspokój się”: 7 zdań, które rozładowują emocjonalny chaos Raouda twierdzi, że zamiast słów, w pierwszym etapie histerii kluczowa jest fizyczna i emocjonalna obecność. Cisza – wbrew intuicji – bywa najpotężniejszym narzędziem. Siedząc blisko dziecka i zachowując spokój, dorosły wysyła niewerbalny sygnał: „Jesteś bezpieczny, damy sobie z tym radę”. Na liście przygotowanej przez ekspertkę milczenie jest numerem 1. Oto pozostałe frazy, które działają jak „emocjonalna kotwica” w czasie napadu złości: „(Milczenie)” – cisza jako forma komunikatu „Jesteś bezpieczny, jestem obok”. „Jestem tutaj” – sygnał obecności, który reguluje układ nerwowy dziecka. „To bardzo silne uczucie, prawda?” – uznanie emocji pomaga dziecku je zidentyfikować. „Możesz być zły. Nie wolno bić” – oddzielenie emocji od zachowania. „Zróbmy razem przerwę” – wspólna pauza lepiej działa niż izolacja. „Widzę, jak bardzo ci na tym zależało” – zrozumienie rozczarowania gasi potrzebę dalszego krzyku. „Możesz się złościć. Nadal cię kocham” – zapewnienie bezwarunkowej miłości. Każda z tych fraz aktywuje inne mechanizmy regulacyjne i wpływa kojąco na pobudzony układ limbiczny dziecka. Słowa dobrane przez Raoudę nie są przypadkowe. Każda z magicznych fraz działa na poziomie neurologicznym. Poprzez poczucie bezpieczeństwa i uznanie emocji, dziecko przestaje czuć się zagrożone i może „wyłączyć” tryb walki lub ucieczki. Frazy te wspierają rozwój odporności emocjonalnej. Uczą, że emocje – nawet silne i trudne – są do przyjęcia, a granice można stawiać z miłością, a nie gniewem. Czego unikać, gdy dziecko krzyczy i płacze? Reem Raouda stanowczo odradza klasyczne reakcje: moralizowanie, grożenie, karanie, izolację. Dziecko w emocjonalnym kryzysie nie potrzebuje korekty, lecz kontaktu. Próby wyciszenia dziecka krzykiem lub groźbami mogą nasilić lęk i poczucie wstydu. Zamiast mówić „nie przesadzaj” czy „uspokój się natychmiast”, lepiej jest milczeć i być obok. Siła tkwi w prostych zdaniach, które zamiast kontrolować – łączą. To właśnie łączy magiczne frazy na histerię u dzieci: wzmacniają więź i uczą, że każda emocja jest do uniesienia, jeśli tylko jesteśmy razem. Źródło: cnbc.com Zobacz także: 1 błąd toksycznych rodziców rani na całe życie. Te dzieci nigdy nie zbudują zdrowego związku
Co czuje dziecko, które wpada w histerię? Doświadczona niania wyjaśnia, co robić, gdy dzieckiem targają silne emocje
Twoje dziecko chce iPada, nową zabawkę lub obejrzeć kolejną bajkę na tablecie, a ty stanowczo odmawiasz mu tej przyjemności. I wtedy się zaczyna. Krzyk, kopanie, pokładanie się na ziemi i szloch. Znasz to? Sprawdź, co możesz zrobić w takiej sytuacji.
Laura Amies, doświadczona niania z ponad 20-letnim stażem doradza rodzicom w kwestiach wychowania dziecka. Na jednym z takich miniwebinariów radzi rodzicom, jak powinni reagować w przypadku, gdy ich dziecko zacznie emocjonalnie reagować na odmowę. „Krzyk, agresja, rzucanie przedmiotami – typowy napad złości” Laura Amies wyjaśnia mechanizm i obrazowo przedstawia pięć etapów, przez jakie musi przejść dziecko. Punktem wyjścia jest sytuacja, gdy maluch bawi się spokojnie i nic nie wskazuje, że zaraz dojdzie do eskalacji. Jednak zanim dziecko wpadnie w histerię, pojawia się „zapalnik”, coś np. rzecz lub myśl, która wywołuje negatywne emocje, np. frustrację. I to ona rozpocznie proces eskalacji. Kolejnym etapem jest „targowanie”. Dziecko zaczyna negocjować, prosi rodzica o daną rzecz, wskazuje argumenty, próbuje osiągnąć swój cel. Gdy rodzic odmawia, następuje „eskalacja”. Dziecko okazuje swoje negatywne emocje: jest wściekłe, krzyczy, bije, szlocha, pokłada się na ziemi – wykorzystuje każdy znany mu lub jej sposób, by zademonstrować swoje nieszczęście. „Krzyk, agresja, rzucanie przedmiotami – typowy napad złości”, wyjaśnia Amies. View oEmbed on the source website Najczęściej popełniany błąd Jeśli na etapie „eskalacji”, najbardziej trudnego etapu zarówno dla dziecka, jak i rodzica, rodzic ulegnie presji i spełni prośbę dziecka, np. włączy kolejną bajkę, kupi zabawkę, czy pozwoli grać, problem zostanie zażegnany. Dziecko otrzyma to co chce, uspokoi się. Jednak takie rozwiązanie jest krótkotrwałe, ponieważ uczymy dziecko, że zachowując się w określony sposób, jest w stanie osiągnąć swój cel i wpłynąć na nasze decyzje. Co ważne, ulegając w takiej sytuacji, nie uczymy dziecka, w jaki sposób radzić sobie z trudnymi emocjami. Kolejnym, czwartym etapem jest „akceptacja”. Dziecko jest nadal niezadowolone, że nie osiągnęło swojego celu, ale powoli uspokaja się. Ważne, aby w tym momencie okazać dziecku akceptację jego emocji: przytulić je, pozwolić się wyciszyć w bezpiecznym miejscu. Ostatnim etapem jest „oderwanie” – dziecko godzi się z sytuacją, porzuca wcześniejszy zamiar i zaczyna zajmować się zupełnie czymś innym. Ostatnie etapy są najważniejsze, ponieważ uczą dziecko akceptacji zarówno swoich emocji, jak i faktu, że w życiu nie zawsze otrzymujemy to, co chcemy. Źródło: TikTok @nannyamies Zobacz także: Dziecięca złość wcale nie taka zła! Są sposoby, by ją oswoić Skąd ta złość na dziecko i jak sobie z nią radzić Jak radzić sobie z agresją u dzieci? Kiedy świadczy o zaburzeniu, a kiedy jest typowym objawem dorastania?
Gdy dziecko wpada w histerię... Ten sposób jest kontrowersyjny, ale działa!
Jak radzić sobie z dziecięcą histerią? Ten sposób wzbudza kontrowersje i nie każdy rodzic odważy się, by z niego skorzystać!
Gdy dziecko dostaje ataku histerii w miejscu publicznym, rodzice dwoją się i troją, by je jak najszybciej uspokoić. Australijska prezenterka telewizyjna Carrie Bickmore zdradziła, jak reaguje, gdy jej córka zaczyna się złościć. Nie każdy rodzic odważy się na coś takiego! Sposób na atak histerii u dziecka Sposobów na dziecięcą histerię w miejscach publicznych jest wiele. Jedni mocno przytulają dziecko, drudzy ignorują jego płacz i nie zwracają uwagi na oburzone spojrzenia gapiów, jeszcze inni proszą, a nawet błagają, by maluch w końcu przestał. Co robi mama 2,5-rocznej Evie? Naśladuje córkę! Jeśli dziewczynka kładzie się na podłodze, zanosi się płaczem, krzyczy, uderza pięściami w podłogę... Carrie robi dokładnie to samo. O tym, jak Carrie radzi sobie ze złością córki, poinformowała jej przyjaciółka, blogerka Jules Sebastian. "Rozmawiałam z Carrie, powiedziała, że jej mała miewa takie ataki histerii, kiedy leży na podłodze, uderza pięściami, robi tę całą resztę. Powiedziała, że ktoś jej poradził, by naśladowała zachowanie dziecka. Więc położyła się na podłodze centrum handlowego" – opisała Jules. To przypomniało mi reklamę sprayu do nosa Vicks. Zobaczcie: View oEmbed on the source website Co myślicie o takiej metodzie radzenia sobie ze złością dziecka? ;) Zobacz także: To najlepszy sposób na histerię dziecka – musisz go wypróbować, działa! Źródło: huffingtonpost.co.uk
Co ma kolorowy kubek do dziecięcej złości? Pomaga sobie z nią radzić!
Ten sposób na radzenie sobie ze złością stosuję w domu. Jest tak skuteczny i przyjemny, że muszę nim z wami podzielić. Wystarczą 3 kolorowe kubki, długopis i kartka! Nie wierzycie? Spróbujcie!
Obudziła się rano, ale to był zły dzień. Wcale budzić się nie chciała! Wiadomo - poniedziałek (środa/piątek/niedziela). Nie otworzy oczy, bo nie chce. Bo śpiąca. Migawka z poprzedniego wieczoru: pić, jeść, siusiu, 3 razy wstaje z łóżka, zegar odmierza bezlitośnie czas, który upływa od pory położenia się spać. Nie będzie 12 godzin snu. Może chociaż 11? Moje dziecko się złości Powrót do poranka: mamy wszystko, pełen wachlarz złych emocji i trudnych zachowań. Jest jej płacz, jest gniew, jest chowanie, jest worek cementu na podłodze (kto próbował spionizować dziecko, które nie chce się podnieść, ten wie). Jest moja podręcznikowa cierpliwość (nie na darmo czytam te wszystkie książki dla rodziców!), jest podirytowanie, w końcu jest też i mój krzyk. Moje dziecko ma trudne emocje I niezbyt dobrze sobie z nimi radzi. Najtrudniejsza jest złość. Po co nam ta złość w ogóle?! Świat byłby lepszy, gdyby nagle ten potwór gniewu nie przejmował nad nami kontroli, prawda? Niekoniecznie... Złość jest potrzebna. To ona mówi nam o niezaspokojonych potrzebach, o tym, że musimy się sobą zaopiekować. Musimy więc wytłumaczyć to dziecku, ale równie ważne jest to, żeby nauczyć je z tą złością sobie radzić. A to nie zawsze jest łatwe. Niektórym dzieciom – tak jak mojemu – nie jest łatwo. Trudne emocje, złość szczególnie, przetaczają się przez ich drobne ciałka i delikatne mózgi niczym niszczycielski huragan. Te dzieci szczególnie potrzebują naszej pomocy. Mój sposób na dziecięcą złość W przypływie desperacji szukałam nowego sposobu, który mógłby pomóc mojemu dziecku. Tak wymyśliłam 3 kubeczki. Każdy jest w innym kolorze: w pomarańczowym są karteczki ze słowami, które mogą dodać dziecko wiary w to, że potrafi sobie poradzić z trudnymi emocjami. Że ma tę moc; w zielonym są karteczki z narzędziami do radzenia sobie ze złością; w niebieskim – słowa wsparcia, afirmacji i miłości na koniec. Jak to wygląda w praktyce? W pierwszym kubku dziecko znajduje takie zdania jak: dasz radę uwierz w siebie potrafisz W drugim kubku: weź głęboki oddech policz do 10 spójrz na zieleń za oknem W niebieskim: pięknie tańczysz kochamy Cię wspaniale rysujesz jesteś mądra Kiedy widzę, że moje dziecko zaczyna wpadać w emocjonalne tarapaty, rzucam hasło: "kubeczek"? Najpierw losuje kartkę z pierwszego kubka, czytam przesłanie, potem z drugiego – czytam, a dziecko wykonuje zadanie, kiedy niebezpieczeństwo zostało zażegnane, losuje karteczkę z ostatniego kubka. Prawda, że proste? I co najważniejsze: działa! Dzisiaj rano zapomniałam o kubeczkach, pomyślałam o nich w drodze do pracy, gdy rozmyślałam ze smutkiem o poranku. I to też jest ok. Będę zapominać. Czasami kubeczki nie zadziałają. Ale jeśli w 8 przypadkach na 10 słowa wypisane na karteczkach pomagają mojemu dziecku – wiem, że to coś dobrego. Mam nadzieję, że ten pomysł pomoże niektórym z was. Jeśli chcecie więcej pomysłów na napisy – dajcie znać w komentarzach, spiszę je i opublikuję. PS Mnie też czasem przydałyby się takie kubeczki! A tego trzeciego używamy codziennie przed snem. To przyjemny sposób na zakończenie dnia! Zobacz też: Jesteś ciągle zła? Krzyczysz? Możesz być chora! Sposoby na dziecięcą agresję 6 rzeczy, których nie wiesz o dziecięcej histerii
Jak nie zwariować ze zbuntowanym dwulatkiem?
Jedno jest pewne – bunt dwulatka to trudny czas dla rodziców. A dla dziecka – ważny etap w rozwoju, od którego dużo zależy. Czy wszystkie dzieci buntują się tak samo i jak im w tym buncie mądrze towarzyszyć?
Choć trudno w to uwierzyć, bunt dwulatka nie jest niczym złym. To naturalny okres w rozwoju małego dziecka, najważniejszy dla jego rozwoju psychicznego. Jego nazwę traktuj dość umownie – u niektórych dzieci bunt pojawia się, jeszcze zanim zaczną świętować 2. urodziny, u innych nieco później. Według psychologów zazwyczaj można się go spodziewać między 18. a 26. miesiącem życia dziecka. Co musisz o nim wiedzieć? Bunt dwulatka – czego się można spodziewać? Ogólnie wiadomo, że ulubionym słowem zbuntowanego dwulatka staje się „nie”. Ale odmowa i upór to nie wszystko. Gdy coś dzieje się nie po myśli dziecka, rzuca się na ziemię, wrzeszczy, wierzga nogami i kopie. Dlaczego grzeczny do tej pory maluch nagle wywraca życie rodziny do góry nogami? Dlatego, że się rozwija. Staje się coraz bardziej niezależny – sam chodzi, mówi, umie się bawić. Zaczyna odkrywać swoje „ja” i chce o sobie decydować. Dwulatkiem dodatkowo targają silne i często sprzeczne ze sobą emocje, z którymi nie umie sobie poradzić – stąd ataki złości i histerii. Czy wszystkie dzieci buntują się tak samo? To zależy od ich temperamentu. Dr Julita Wojciechowska, psycholog z Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu tłumaczy, że dzieci o temperamentach łatwo rozgrzewających się (tzw. żywe sreberka), ujawniają silniejsze emocje i mocniej się buntują. – To może rodzicom przeszkadzać lub budzić ich niepokój, zwłaszcza gdy sami mają inny typ temperamentu (np. wolno rozgrzewający się), są spokojni i nie rozumieją gwałtowności zachowań dziecka – wyjaśnia ekspertka. Zgłaszany przez niektórych rodziców „brak buntu” zdaniem dr Wojciechowskiej może oznaczać, że bunt był, ale za bardzo nie przeszkadzał. – Dziecko mogło przejawiać swoją samodzielność i autonomię bez silnych i gwałtownych emocji, a jeśli się sprzeciwiało, to bez większych kłopotów rodzice się z nim dogadywali i negocjowali, czyje tym razem będzie na wierzchu – tłumaczy psycholożka. Dr Wojciechowska podkreśla, że brak buntu może oznaczać zdominowanie autonomii dziecka przez rodziców, co nie jest dla jego rozwoju korzystne. Co właściwie oznacza ten bunt? Kiedy ulegać maluchowi? Kiedy nie odpuszczać? Czy stosować kary, a może nagradzać? Kto nie zadaje sobie pytania, jak radzić sobie ze zbuntowanym dwulatkiem. Trudne sytuacje, jakie wywołuje mały buntownik, są w zasadzie do siebie podobne, dlatego można nauczyć się, jak na nie reagować. Podajemy kilka typowych przykładów buntu dwulatka i wyjaśniamy, z czego wynika zachowanie dziecka (co dokładnie siedzi w głowie dwulatka) i co powinien wiedzieć rodzic. Przy okazji dowiesz się, jak w każdej z tych sytuacji warto się zachować, bo od twojej reakcji bardzo dużo zależy. Zobacz też: Sposoby na bunt dwulatka Jak postąpić, gdy dziecko robi scenę? Powtarzaj – dziecko potrzebuje więcej czasu, aby zapamiętać, co wolno robić a czego nie, czasem pokusa, by coś zrobić jest silniejsza, niż wiedza Nazywaj uczucia dziecka – mów, że jest smutne, zdenerwowane, obrażone, nazywanie uczuć pozwala maluchowi zrozumieć, co się z nim dzieje i potem (ale na to czasem trzeba dłużej poczekać) unikać takich zachowań). Maluch dowiaduje się też, że szanujesz jego uczucia, także te złe. Zachowaj spokój – reagując złością na złe zachowanie dziecka, pokazujesz, że tak można się zachowywać. Przytul lub mocniej obejmij – zrób tak, jeśli dziecko histeryzuje, rzuca się na podłogę lub próbuje uciec do pokoju. Pokażesz mu, że zawsze może na ciebie liczyć Czy kary i nagrody pomogą przy buncie dwulatka? Karanie i nagradzanie to bardzo stare metody wychowawcze. Ale skuteczność kar i nagród bywa kontrowersyjna. Kara wzbudza w dziecku strach i wytwarza prosty mechanizm postępowania – dziecko nie robi czegoś dlatego, że tak postępować nie należy i nie wypada, tylko dlatego, aby uniknąć kary. Podobnie jest z nagrodami. Maluch siedzi grzecznie na nudnym przyjęciu u cioci tylko dlatego, że potem tata obiecał mu pójść na boisko i pograć w piłkę. Kary i nagrody mają sprawić, by dziecko było posłuszne. Lepsze skutki daje próba zrozumienia, dlaczego dziecko źle się zachowuje, spokojne tłumaczenie, dlaczego czegoś nie może robić, pomaganie w radzeniu sobie ze złymi emocjami i pokazywanie, co jest dobre, a co złe. Warto też pamiętać, że skutkiem kary może być doprowadzenie dziecka do ataku złości, a właśnie tego przy zbuntowanym dwulatku chcielibyśmy uniknąć. Zobacz też: 9 błędów wychowawczych zbyt troskliwych rodziców Kto, kiedy i dlaczego daje dzieciom klapsy? Bunt trzylatka – skąd się bierze i jak postępować?
To najlepszy sposób na histerię dziecka – musisz go wypróbować, działa!
Jak sobie radzić z dziecięcą histerią? Ten amerykański aktor ma na to sposób. Zobaczcie zdjęcie, które opublikował na Facebooku i skorzystajcie z jego metody!
Co robić, gdy dziecko dostaje ataku histerii w miejscu publicznym? Nic! Taką metodę przyjął amerykański aktor Justin Baldoni. Post, który opublikował na Facebooku, udostępniono już ponad 40 tysięcy razy – ta metoda musi działać! Jak reagować, gdy dziecko wpada w złość? Zdjęcie, które Justin Baldoni opublikował na Facebooku, przedstawia scenkę znaną wielu rodzicom: kilkuletnia córka aktora leży na podłodze w supermarkecie i płacze. Justin nie próbuje jej uspokajać, nie tłumaczy, nie prosi, nie krzyczy, wręcz przeciwnie: stoi obok w milczeniu i obserwuje dziewczynkę. Towarzyszy mu jego ojciec, dziadek 2-letniej Mayi. W podpisie do zdjęcia aktor wyjaśnił, że pozwolenie dziecku na wyrażanie emocji jest bardzo ważne dla jego rozwoju. "Nasze dzieci uczą się, przetwarzają tak wiele informacji I nie wiedzą, co zrobić z tymi wszystkimi uczuciami, które przeżywają. Chcę się upewnić, że moja córka wie, że nie ma nic złego w tych uczuciach. Nie zawstydzam się, kiedy dostaje ataku histerii w sklepie spożywczym albo na pokładzie samolotu" – napisał Justin. "Nie wstydźmy się za nasze dzieci. Ich zachowanie nam nie zagraża. Właściwie... Powinniśmy być nieco milsi i bardziej wyrozumiali dla nas samych" – dodał. Zobaczcie zdjęcie, które opublikował: "Czujemy, że wszyscy na nas patrzą i nas oceniają" Pod zdjęciem pojawiło się kilka tysięcy komentarzy. Większość internautów pochwaliła sposób Justina na radzenie sobie z dziecięcym gniewem. Jedna z użytkowniczek, Jessica, napisała coś, co powinien przeczytać każdy rodzic: "Inną rzeczą, którą uwielbiam w tym zdjęciu, jest to, że świat idzie naprzód, a wy dwoje po prostu tam stoicie. Jako rodzice, często czujemy, że wszyscy patrzą na nas i nas oceniają, przez co gwałtownie reagujemy, zamiast skupić się na dziecku. Czasem tak jest, ale w większości przypadków ludzie są zbyt zajęci własnymi sprawami, żeby zwracać na nas uwagę" – napisała Jessica. Jej komentarz polubiło aż 15 tysięcy osób! Musicie przyznać, że czasem obawa, co pomyślą inni, rozprasza i nie pozwala skoncentrować się na dziecku... Gdy następnym razem wasze dzieci dostaną ataku histerii w miejscu publicznym, stańcie obok nich w spokoju, tak, jak zrobił to Justin. Nie zwracajcie uwagi na innych ludzi – to wasze dziecko i jego emocje są najważniejsze, nie reakcje gapiów. Zobacz także: Bunt dwulatka: 8 sposobów na ataki histerii u dziecka Źródło: Facebook
Genialny trik na uspokojenie dziecka – potrzebujesz tylko... ziemniaka!
Tego sposobu nie znajdziesz w poradnikach dla rodziców. Jak uspokoić dziecko, które ma atak złości? Wystarczy, że dasz mu do rączki ziemniaka i powiesz, że...
Kto by pomyślał, że uspokojenie dziecka, które wpadło w histerię, będzie takie łatwe! Anonimowy tata opublikował na portalu Reddit swój niezawodny trik na dziecięcą złość – jesteśmy pod wrażeniem kreatywności! Sposób na dziecięcą złość "Żebyście zrozumieli... Kiedy gotujesz zupę czy gulasz i dodasz za dużo soli, wrzucasz do garnka ziemniaka, żeby pochłonął całą dodatkową sól. Dzisiaj mój 3-latek jęczy i narzeka na wszystko. Zaczynając od jedzenia, na sprzątaniu kończąc. Powiedziałem mu, że nie może się tak wkurzać... Wtedy mój genialny ojcowski umysł zaczął pracować na najwyższych obrotach. Znalazłem największego ziemniaka, jakiego mieliśmy i powiedziałem mu, że ma go trzymać w rękach, dopóki nie zmieni swojego zachowania. Kiedy przestanie być nadąsany i będzie gotowy powiedzieć coś miłego, może odłożyć ziemniaka i do nas dołączyć. Cóż... podziałało. Pomyślał, że to takie głupiutkie i od razu zmienił mu się nastrój. Na początku był zdezorientowany i chciał odłożyć ziemniaka, ale wyjaśniłem, że pod żadnym pozorem nie może tego zrobić, chyba że znów będzie wesoły. Rodzicielstwo. Zbieranie wszystkiego do kupy i trwanie w nadziei, że nasze dzieci będą w stanie żyć w społeczeństwie i nie wyrosną na totalnych frajerów" – napisał użytkownik userbelowisamonster. Jak odwrócić uwagę dziecka? Musicie przyznać, że sposób z ziemniakiem jest zabawny i niezwykle kreatywny! Co zrobić, jeśli nie podziała? Jest kilka innych, nieco bardziej tradycyjnych metod: weź malucha na ręce i przytul pobaw się razem z nim poczytaj mu książeczkę pokaż mu coś ciekawego za oknem daj mu zabawkę, którą dawno się nie bawiło Wykorzystacie ten ziemniaczany trik? ;) Zobacz także: Tak wygląda wychowanie dziecka! Zobacz przezabawne zdjęcia Źródło: huffingtonpost.co.uk
Najgorszy rodzic świata to także Ty! Założymy się?
Jesteś dobrym i cierpliwym rodzicem. Wszystko, co robisz, robisz z myślą o swoim dziecku. Są jednak momenty, w których mimo najlepszych chęci, i tak jesteś najgorszym rodzicem świata.
20 powodów do krzyków i złości – według dziecka ;-) Znasz je?
Czy Twoje dziecko czasem się denerwuje z byle powodu? Jeżeli tak, to pewnie dobrze znasz tę listę !
Nie, to zdecydowanie nie są nerwy bez powodu. Dla malucha, jak się okazuje, wszystko może być powodem do konsekwentnego tupania nóżkami. Nie ma dzieci, które marudzą i płaczą bez powodu. Zawsze jest jakiś, tylko my możemy o nim nie wiedzieć. Możemy go nie dostrzec, bo zdaje się być niedorzeczny, absurdalny, czy głupiutki. Tylko że dla dziecka, sprawa przedstawia się zupełnie inaczej ;-) Wiedziałyście o tym? Zaczynamy! 20 powodów do histerii, z przymrużeniem oka ;-) 1. Ratunku, moja mama trzyma jakieś inne dziecko na rękach! Zagrożenie nadciąga, pełny stan gotowości. Usta w podkówkę, łzy w oczach i czepiamy się nóg. To zawsze działa! 2. Pora spania? Tato, chyba żartujesz! 3. Moja kanapka pokrojona jest w trójkąty! Chciałam przecież kwadraty!Buuu... 4. Mama rozmawia z kimś przez telefon dłużej, niż 2 minuty! To wykroczenie jedno z najgorszych. Włączamy syrenę... 5. Kto położył warzywa na moim talerzu??? Alarm! 6. Gdzie mój kamyk, który leżał tydzień pod moją poduszką? Kto śmiał wyrzucić mój skarb? 7. Co to za dziwny jogurt w nowym kartonie? Na pewno obrzydliwy. Dla pewności trochę popłaczę... a potem, może zrzucę go na podłogę! 8. Czy moje ukochane ziemniaki dotykają na talerzu rybę? Nie będę tego jeść! 9. Ile można pytać, czy chcę się zdrzemnąć? Robię się naprawdę zły... 10. Mama poszła do łazienki i zamknęła drzwi. To niedopuszczalne!!! 11. Nałóż buty- ciągle to słyszę, ale nuda, mam dość! 12. Mama dała mi picie w żółtym kubeczku! Nie cierpię żółtego! 13. Jak to koniec bajki? Przecież oglądam Elzę dopiero 16.raz! 14. A właśnie że będę naciskać ten guzik! Kto mnie powstrzyma? 15. Nie życzę sobie pomocy przy ubieraniu! I co z tego, że mam prawy but na lewej nodze? Dam radę chodzić...auu, przewróciłem się... 16. Chcesz siusiu?- rany, ile Ci rodzice mogą o to pytać! Jak zrobię, to im powiem ;-) 17. Wychodzimy?- o nie, ja się dopiero zaczynam dobrze bawić. Nigdzie nie idę! 18. Jak ja nie cierpię przegrywać! Czy mama naprawdę nie wie, że dzieciom trzeba pozwalać wygrywać? 19. Z kim dzisiaj śpię? O nie tato, nie możesz znowu wyjechać w delegację? Nie? No to chyba muszę włączyć syrenę... buuuu.... 20. Dlaczego muszę znowu myć włosy? To niezdrowe. Ratunku! Dzieci mają swoje sprawdzone i wielokrotnie wypróbowane metody, jak osiągnąć sukces, jak zdobyć upragnioną rzecz i jak wymusić na nas korzystne dla nich decyzje. Płacz, tupanie nóżkami, strzelanie minek, czy drżące usteczka, to ich tajna broń. Niestety, często bardzo skuteczna, choć rodzice naprawdę starają się neutralizować jej działanie ;-) Zobacz koniecznie: Dlaczego twoje dziecko płacze?- test.