4 oznaki wypalenia rodzicielskiego. Nr 3 to alarm, że natychmiast potrzebujesz pomocy
Czasami granica między zwykłym niedospaniem a stanem, w którym psychika mówi „dość”, jest cienka. Kiedy ją przekraczasz, przestajesz być sobą, a każdy uśmiech dziecka zaczyna ważyć tonę.
Pod filtrami z Instagrama często kryje się prawda, o której boimy się wspomnieć nawet partnerowi − potworne, obezwładniające zmęczenie, które nie mija po przespanej nocy. Wypalenie rodzicielskie (parental burnout) to termin, który jeszcze kilka lat temu nie istniał w powszechnej świadomości, a dziś staje się diagnozą tysięcy rodziców. To nie jest gorszy dzień ani chandra. To proces, który powoli wysysa z nas radość, zostawiając jedynie poczucie winy i mechaniczną egzystencję. Istnieją cztery sygnały, które wysyła organizm, gdy system zaczyna się przegrzewać. Jeden z nich jest szczególnie niebezpieczny i działa jak ostatni dzwonek alarmowy przed całkowitym mrokiem. 1. Skrajne wyczerpanie, które nie mija po kawie i drzemce Pierwszą oznaką, którą często bagatelizujemy, jest chroniczne zmęczenie fizyczne i emocjonalne. Nie mówię tu o tym, że ziewasz po nocy z ząbkującym maluchem. Chodzi o stan, w którym budzisz się rano i czujesz fizyczny ból na myśl o tym, że musisz wstać z łóżka i zrobić śniadanie. To uczucie bycia pozbawionym jakiejkolwiek energii. Masz wrażenie, że każda, nawet najmniejsza prośba dziecka typu „Mamo, daj pić”, jest jak wejście na Mount Everest. Twoje ciało staje się ciężkie, a umysł mglisty. W tym stadium rodzice często sięgają po kolejne litry kawy, suplementy czy cukier, próbując oszukać biologię. Jednak w wypaleniu rodzicielskim to nie ciało potrzebuje tylko snu − to emocje są na skraju wyczerpania. Czujesz, że nie masz już nic do dania, że twój zbiornik z paliwem o nazwie „cierpliwość” jest nie tylko pusty, ale wręcz zardzewiały. Jeśli łapiesz się na tym, że wieczorem, gdy dzieci w końcu zasną, nie masz siły nawet na obejrzenie serialu i po prostu patrzysz w ścianę przez godzinę, to pierwszy poważny sygnał. Twoja bateria nie trzyma już prądu i doraźne metody nie wystarczą. 2. Dystansowanie się od dzieci jako mechanizm obronny Drugi etap jest trudniejszy do przyznania przed samą sobą, bo uderza prosto w nasz obraz dobrej matki. To emocjonalne zdystansowanie się od własnych dzieci. Zauważasz, że wykonujesz przy nich wszystkie czynności techniczne − przewijasz, karmisz, ubierasz, odprowadzasz do przedszkola − ale robisz to jak automat. Brakuje w tym czułości, radości, tej iskierki, która zawsze towarzyszyła waszym wspólnym chwilom. Zaczynasz traktować czas spędzony z dzieckiem jak przykry obowiązek w pracy, której szczerze nie znosisz. To dystansowanie się jest tak naprawdę formą ochrony. Twoja psychika buduje mur, bo nie ma już siły na empatię i współodczuwanie dziecięcych dramatów. Kiedy maluch płacze, bo wieża z klocków się zawaliła, ty nie czujesz współczucia, tylko irytację albo − co gorsza − kompletną obojętność. Ten stan jest przerażający, bo rodzi potężne poczucie winy. Zaczynasz myśleć: „Co ze mną nie tak? Czy ja jeszcze kocham moje dzieci?”. Odpowiedź brzmi: tak, kochasz, ale jesteś tak skrajnie wyczerpana, że twój mózg wyłączył emocje, żebyś mogła przetrwać kolejny dzień. To nie jest brak miłości, to brak zasobów. 3. Utrata satysfakcji z rodzicielstwa i zmiana osobowości Trzeci punkt to ten absolutny alarm, o którym wspomniałam w tytule. To moment, w którym tracisz jakąkolwiek satysfakcję z bycia rodzicem i czujesz, że nie jesteś już tą osobą, którą byłaś wcześniej. Zaczynasz żałować swojej decyzji o posiadaniu dzieci, a twoja osobowość ulega drastycznej zmianie. Jeśli zawsze byłaś spokojna i łagodna, a teraz wybuchasz agresją o rozlane mleko, krzyczysz tak, że nie poznajesz własnego głosu, albo wpadasz w furię z powodu bałaganu − to jest moment, w którym musisz natychmiast poprosić o pomoc. To stadium jest alarmujące, ponieważ tu zaczyna się destrukcja relacji i twojego zdrowia psychicznego. To tu pojawiają się myśli o ucieczce, o zostawieniu wszystkiego i wyjechaniu w Bieszczady, a czasami nawet ciemniejsze scenariusze. Czujesz, że bycie rodzicem to pułapka bez wyjścia. Ta nagła drażliwość, agresja słowna czy chęć fizycznego odizolowania się od dzieci za wszelką cenę, to krzyk twojego organizmu: „Ratunku!”. To nie jest moment na wzięcie się w garść. To moment na wizytę u specjalisty, na terapię, na oddelegowanie obowiązków i ratowanie siebie. Jeśli nr 3 opisuje twoje życie, nie czekaj do jutra. 4. Porównywanie się i drastyczny spadek samooceny Czwartą oznaką jest totalny spadek poczucia własnej wartości jako rodzica. Patrzysz na inne matki na placu zabaw i wydaje ci się, że one wszystkie radzą sobie świetnie, tylko ty jesteś porażką. Każde potknięcie dziecka, każda gorsza ocena w szkole czy katar u niemowlęcia staje się dla ciebie dowodem na to, że nie nadajesz się do tej roli. To błędne koło − im gorzej się czujesz, tym mniej masz siły na bycie dobrym rodzicem, a im mniej masz siły, tym bardziej siebie biczujesz. Wypalenie rodzicielskie karmi się perfekcjonizmem. Jeśli całe życie starałaś się robić wszystko na 100%, macierzyństwo prawdopodobnie cię dobiło, bo tutaj nie da się kontrolować wszystkiego. Uświadomienie sobie, że wystarczająco dobra matka to najlepszy model, do jakiego możemy dążyć, bywa uwalniające, ale w stanie wypalenia ta prawda do nas nie dociera. Widzimy tylko swoje błędy i porażki. Pamiętaj, że regeneracja po wypaleniu rodzicielskim to proces. Wymaga czasu, wsparcia bliskich, a często i farmakologii czy psychoterapii. Przyznanie się do tego stanu nie jest powodem do wstydu − to akt odwagi, który jest pierwszym krokiem do odzyskania radości z patrzenia na to, jak twoje dzieci dorastają. Zasługujesz na to, by znów poczuć lekkość, a twoje dzieci zasługują na mamę, która ma siłę je kochać. Zobacz też: „Syn ma 18 lat, a ja wciąż piorę mu skarpetki. Wychowuję prezesa, któremu kobiety będą usługiwać”
Tych 6 rzeczy nie zrobi wypoczęty rodzic. Nr 2 świadczy o totalnym wypaleniu
Wybuchasz, gdy dziecko znów nie chce założyć butów? Myślisz tylko o tym, jak przetrwać dzień? To mogą być objawy wypalenia rodzicielskiego. Poznaj 6 sygnałów, których nie warto ignorować.
Rodzicielstwo to nie sprint, to triathlon, a Twój „trener” oczekuje, że będziesz robić wszystko naraz. Masz łączyć pracę, obowiązki domowe, a przy tym tworzyć magiczne chwile dla dzieci i budować najfajniejsze budowle z klocków. Dajesz z siebie wszystko, aż w końcu zapominasz o sobie. Bo w tym wyścigu łatwo przekroczyć własne granice. Wypalony rodzic to nie mit, a Ty możesz być jednym z nich. Sprawdź, czy te sygnały nie dotyczą także Ciebie. 1. Krzyk z byle powodu Nagle zmęczenie sprawia, że drobne rzeczy bardzo irytują, a taki stan trwa dłużej niż kilka dni. Każdy rozlany sok i kolejne „mamo” lub „tato” może was wyprowadzić z równowagi. Jeśli często zdarza się, że złościcie się z byle powodu, warto się nad tym zastanowić i poszukać pomocy. Poproście o wsparcie partnera, dziadków lub specjalistę. 2. Czuje złość na swoje dziecko To trudne, ale prawdziwe. Wypalony rodzic może odczuwać niechęć, a nawet złość do własnego dziecka – za to, że ciągle czegoś chce, że nie śpi, że płacze. To nie „zły rodzic”, to przemęczony człowiek, który potrzebuje skupić się na sobie. Ten punkt to sygnał alarmowy, którego nie wolno ignorować. 3. Zapomina o sobie Nie je, nie pije, nie odpoczywa, kiedy jego organizm o to prosi. A może nawet zapomina, kiedy ostatnio wziął prysznic. Wypoczęty rodzic wie, że musi zadbać o siebie, żeby mieć siłę dla innych. Przemęczony funkcjonuje w trybie „przetrwania”, a odpoczynek często traktuje jak nagrodę za „ogarnięte” mieszkanie i kolejne odhaczone obowiązki. Kiedy w końcu usiądzie i może się zrelaksować, czuje wyrzuty sumienia. 4. Rezygnuje z przyjemności „Nie mam teraz czasu na książkę, serial ani kąpiel… zrobię to później” — myślisz. Ale „później” nigdy nie nadchodzi, bo obowiązki wciąż wydają się ważniejsze. Przemęczenie powoli odbiera apetyt na życie, a sama myśl o kolejnym tygodniu wywołuje ucisk w brzuchu jak przed ustnym egzaminem. 5. Porównuje się z innymi i zawsze przegrywa Zamiast docenić własne wysiłki, porównuje się do innych rodziców: „Inni sobie radzą, a ja nie mogę ogarnąć prania”, „inne dzieci jedzą placki ze szpinakiem, a ja znów daję płatki z mlekiem” – takie myśli nie dają spokoju. Świadomy rodzic wie, że to pułapka, a wypalony często nie potrafi tego dostrzec. 6. Życie z dziećmi już nie cieszy Poranny przytulas i lepki buziak, potem śniadanie i plac zabaw - takie rzeczy już nie cieszą. Zamiast radości pojawia się niechęć, otępienie albo obojętność. Organizm zaczyna wysyłać sygnały: bezsenność, bóle głowy, niekończące się zmęczenie. A mimo to taki rodzic nie prosi o pomoc, bo „trzeba sobie radzić samemu”, „inni mają gorzej”, „to tylko stres”. Tymczasem właśnie prośba o pomoc jest pierwszym krokiem, żeby wyjść z tego dołka. Wypalenie rodzicielskie nie dotyczy tylko mam maluszków, może pojawić się u rodziców dzieci w każdym wieku – także nastolatków. Choć najczęściej mówi się o mamach, dotyka również ojców. Wyczerpanie i frustracja nie znają płci. Od Redakcji: jeśli zmagasz się z obniżeniem nastroju albo podejrzewasz, że możesz mieć depresję powinnaś skontaktować się ze swoim lekarzem, od którego otrzymasz wskazówki co do dalszego leczenia. Zobacz też: To sekret rodziców, których dzieci słuchają. Wystarczy nie mówić tych 5 zdań Jeśli Twoje dziecko robi te 3 rzeczy, nie wysyłaj go na obóz. To zmienia wszystko To już koniec z wakacjami w czerwcu i we wrześniu. Ci wagarujący uczniowie nie zdadzą do następnej klasy
Objawy przesilenia wiosennego. Jak walczyć i wygrać z przesileniem wiosennym?
Objawy przesilenia wiosennego mogą być bardzo różne. Nie zawsze występuje ich pełen zestaw. Najczęściej odczuwane są niekorzystne zmiany samopoczucia.
Objawy przesilenia wiosennego pojawiają się najczęściej w marcu i kwietniu. Zmęczony zimą organizm zaczyna wtedy wysyłać sygnały świadczące o tym, że potrzebuje wypoczynku i spokoju. To dobry moment na wzięcie kilku dni urlopu, zwolnienie obrotów i zadbanie o komfort, nie tylko psychiczny. Spis treści: Objawy przesilenia wiosennego Przyczyny wiosennego zmęczenia Jak zwalczyć objawy przesilenia wiosennego Objawy przesilenia wiosennego Pojawiają się wraz z <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/oznaki-wiosny-jak-przyroda-budzi-sie-do-zycia-30916-r1/">pierwszymi oznakami wiosny, lecz wcale nie są miłe tak jak one... Najczęstsze objawy przesilenia wiosennego to: nadmierna senność, uczucie znużenia, częste ziewanie, osłabienie koncentracji, brak chęci do działania, obniżony nastrój, osłabiona pamięć, kurcze mięśni, wypadanie włosów, zaburzenia apetytu, kołatanie serca, osłabiona odporność, bóle lub/i zawroty głowy, zwiększona wrażliwość na zmiany temperatury. Przyczyny wiosennego zmęczenia Złe samopoczucie i fizyczne objawy przesilenia wiosennego są skutkiem niedoboru witamin, które organizm pobiera z pokarmu oraz niedoboru witaminy D, która powstaje w ciele pod wpływem światła słonecznego. Dobremu samopoczuciu nie sprzyja też mniejsza ilość aktywności fizycznej – zimą nie chce nam się często ruszać na świeżym powietrzu. Objawy wiosennego przesilenia mogą nasilać się za sprawą <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/mama/zmiana-czasu-2016-jak-z-dzieckiem-przestawic-sie-na-czas-letni-felieton-19482-r1/">zmiany czasu na letni. W ostatni weekend marca przestawiamy zegarki o godzinę do przodu, co oznacza, że w kolejnych dniach możemy budzić się niewyspani i rozkojarzeni. Jak zwalczyć objawy przesilenia wiosennego Najkrócej mówiąc, trzeba zlikwidować przyczyny wiosennego zmęczenia. W związku z tym należy zadbać o zdrowe żywienie i ewentualnie wspomóc się suplementami diety. Co brać na wiosenne przesilenie? Zanim sięgniesz po jakieś suplementy, zadbaj o to, by twoja dieta była bogata w warzywa i owoce, które przecież są najbogatszym źródłem witamin i minerałów. Warto też odpowiednio się nawadniać – niedobór wody w organizmie nasila objawy <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/mama/przesilenie-wiosenne-co-to-jest-objawy-ograniczanie-skutkow-28200-r1/">przesilenia wiosennego. Nie mniej ważne jest też regularne podejmowanie aktywności fizycznej, czemu niewątpliwie sprzyja wiosna. Warto także zadbać o wypoczynek – zwolnić nieco tempo życia, wysypiać się, znajdować czas na relaks. Objawy przesilenia wiosennego zwykle trwają od jednego tygodnia do kilku. Jeśli mimo ustabilizowania się wiosennej pogody, złe samopoczucie nie mija, warto skonsultować się z lekarzem. Być może nie zaszkodzi zrobić badania krwi lub poszerzyć diagnostykę pod kątem anemii, niedoczynności tarczycy, cukrzycy lub innych chorób. Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/mama/jakie-sa-objawy-chorob-tarczycy-23197-r1/">Zmęczenie może być objawem chorej tarczycy <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/wychowanie/jak-nauczyc-dziecko-koncentracji-7017-r1/">Brak koncentracji u dziecka: przyczyny. Jak pracować nad koncentracją – ćwiczenia <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/mama/zmeczenie-macierzynstwem-jak-odpoczac-radzi-psycholog-22839-r1/">Kiedy i jak wypoczywać, gdy ma się dzieci
Senność w ciąży. Skąd się bierze i jak sobie z nią radzić?
Przyczyny senności w ciąży mogą być różne i uzależnione od tego, w którym trymestrze ciąży występują. Kiedy pojawia się senność? O czym może świadczyć? Jak pomóc sobie w sytuacji, gdy senność naprawdę daje się we znaki?
Senność to pierwszy objaw ciąży. Ale nie tylko. Uczucie senności może towarzyszyć przyszłym mamom na różnych etapach ciąży. Sprawdź, co jest jej powodem i jak sobie z nią radzić. Spis treści: Senność w ciąży: kiedy się pojawia i kiedy mija Przyczyny senności w ciąży Jak sobie radzić z sennością w ciąży? Senność w ciąży: kiedy się pojawia i kiedy mija? Uczucie senności w ciąży to kwestia indywidualna. Najczęściej dolegliwości związane z sennością pojawiają się w pierwszych tygodniach ciąży, a ustępują w czasie trwania drugiego trymestru. Niektóre ciężarne odczuwają nadmierną senność również w końcówce ciąży, co może być zapowiedzią zbliżającego się porodu. Senność w ciąży: przyczyny Przyczyną senności mogą zmiany hormonalne typowe dla ciąży, ale także problemy ze zdrowiem, które powinny zostać zdiagnozowane lub wykluczone możliwie szybko. Jeśli lekarz stwierdzi u ciebie cukrzycę, niedoczynność tarczycy czy niedokrwistość - wdrożone leczenie powinno sprawić, że senność (wraz z innymi dolegliwościami wywołanymi chorobą) minie i poczujesz się o wiele lepiej. Senność na początku ciąży Już od pierwszych dni ciąży twój organizm pracuje nad wyraz ciężko, by stworzyć dziecku najlepsze warunki do rozwoju, zużywając przy tym mnóstwo energii. To sprawia, że choćbyś nawet leżała cały dzień na kanapie, czujesz się jak po przebiegnięciu maratonu. W twoim ciele odbywa się teraz prawdziwa burza hormonalna. Za zwiększone uczucie senności odpowiada progesteron, którego teraz jajniki produkują ogromne ilości. Z kolei estrogen oddziałuje na fazę snu głębokiego (REM). Dzięki niemu śpisz twardym snem, ale niestety niespokojnym. A przez ciągłe wiercenie się w nocy nie dziwne, że budzisz się niewyspana. Senność w II i III trymestrze ciąży Za senność podczas ciąży w dalszym ciągu odpowiada rosnący poziom progesteronu. Prócz tego powodem senności mogą być wahania poziomu cukru we krwi lub niedoczynność tarczycy. Dlatego tak ważne są regularne badania krwi. Ich wyniki pozwalają lekarzowi przeciwdziałać skutkom chorób tarczycy czy cukrzycy ciążowej. Zmęczenie i senność mogą być spowodowane również niedoborami żelaza w krwi (anemia w ciąży). Senność przed porodem Uczucie senności może być również objawem zbliżającego się porodu. Za taki stan rzeczy również odpowiadają hormony. Senność może towarzyszyć ciężarnym również z powodu kłopotów ze snem. Nocny odpoczynek może utrudniać nie tylko pokaźnych rozmiarów brzuch, ale i emocje towarzyszące zbliżającemu się rozwiązaniu. Jak sobie radzić z sennością w ciąży? Co może pomóc uporać się z bezsennością w ciąży? Zanim wdrożysz którąś z proponowanych metod, upewnij się, że twoje wyniki badań krwi są bez zarzutu. Jeśli tak jest: nie żałuj sobie snu, również jeśli chodzi o drzemki w ciągu dnia. spaceruj na świeżym powietrzu zadbaj o świeże powietrze w sypialni, odżywiaj się zdrowo, unikając słodyczy i chipsów postaw na lekkostrawne kolacje. Jeśli przyczyną bezsenności są kłopoty ze znalezieniem odpowiedniej pozycji podczas snu, sprawdź nasze proponowane przez nas wygodne i bezpieczne <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/ciaza/zdrowie/jaka-pozycja-do-snu-dla-ciezarnej-6597-r1/">pozycje do snu w ciąży. A jeżeli spokojny sen uniemożliwiają nerwy związane z porodem, wypróbuj też 10 sposobów na relaks w ciąży. Zobacz też: Ciążowe zachcianki to nie zwykłe kaprysy Jak rośnie brzuch i waga w ciąży? Co oznacza krwawienie na początku ciąży?
Monika Mrozowska zdradziła swój patent na nocne karmienie. Dzięki tej metodzie budzi się WYPOCZĘTA!
Nieprzespane noce to koszmar wielu młodych mam. Monika Mrozowska pochwaliła się, że już dawno znalazła sposób na połączenie nocnego karmienia dziecka z zadbaniem o to, by zregenerować swój własny organizm.
Monika Mrozowska niedawno po raz czwarty została mamą. Na swoim Instargramie często zamieszcza wpisy poświęcone macierzyństwu. Ostatnio podzieliła się z fankami swoim sposobem na przespanie nocy przy małym dziecku. Ten patent na karmienie malucha w nocy stosowała już przy swoim pierwszym dziecku. Strach przed niewyspaniem Monika opisała, jak będąc już w pierwszej ciąży, bardzo obawiała się niewyspania. Odpowiednia ilość snu jest dla aktorki bardzo ważna, by mogła prawidłowo funkcjonować w ciągu dnia. „Pamiętam, że jak byłam w pierwszej ciąży, to JEDYNE czego się obawiałam w związku z pojawieniem się na świecie Karoliny, to były te wszystkie mrożące krew w żyłach historie o nieprzespanych nocach przez pierwsze miesiące (lata) życia dziecka… Dosłownie …spędzało mi to…sen z powiek. Zastanawiałam się jak ja, osoba która MUSI przespać minimum 6h w ciągu doby (a optymalnie 8), bo inaczej staje się… agresywna dla otoczenia, będę funkcjonować bez snu po kilku dniach!? A co dopiero… po kilkunastu miesiącach?” - napisała Monika. Patent na przespaną noc Monika zadziałała intuicyjnie, nakarmiła dziecko w półśnie i... ta metoda zadziałała! „Położyłam Karolinę na moim łóżku obok siebie. W półśnie nakarmiłam ją na leżąco kilka razy w nocy, ale… obudziłam się stosunkowo wyspana i zregenerowana. Ten sam „patent” działał przez cały okres karmienia piersią WSZYSTKICH dzieci. Spanie z dzieckiem, w jednym łóżku, karmienie przez sen (i mój, i dziecka) wtedy gdy wyczuwałam kręcenie się „z głodu” tuż obok mnie, brak odbijania (dzieci jadły na tyle spokojnie i były do piersi przystawiane tak szybko, że nie płakały i nie łykały powietrza) i… poczucie bliskości”. Sposób działa przy każdym dziecku Moniki Monika dodała, że ten sposób stosuje także przy swoim najmłodszym dziecku: „Czy to się zawsze sprawdza? Gwarancji nie daję, ale… Lucek w nocy też śpi ze mną. „Budzi się” (postękuje z zamkniętymi oczami) 2-3 razy w nocy, a ja …budzę się rano wypoczęta i pokojowo nastawiona do domowników (i oby już tak zostało)”. Komentarze fanek Okazało się, że taką metodę stosuje nie tylko Monika. U bardzo wielu mam także działa ten sposób: „Jakbym czytała o sobie, mam dokładnie tą samą metodę ❤️” My też śpimy razem i karmimy się w ten sam sposób już ponad 8 miesięcy???? „Pamiętam moje nocki z córcią identyczne a ona była super uwielbiała spać z mamitą ❤️” „Też spałam z córką jak karmiłam ją piersia, synek karmiony piersia prawie 2 lata i też śpi ze mną ❤️❤️❤️najpiękniejszy czas ❤️” [pisownia komentarzy oryginalna - przyp.red.] Źródło: Instagram Zobacz także: Monika Mrozowska szczerze o połogu: ból, problemy z wypróżnianiem, wahania nastroju Mrozowska w samej bieliźnie 4 DNI po porodzie: piersi „jak MELONY z Biedronki" to tylko początek... Mrozowska załamana: ktoś OHYDNIE atakuje jej synka! „Pomóżcie to zgłosić!”
Budzisz się zmęczona? Sprawdź dlaczego i co z tym możesz zrobić
Niewyspanie i zmęczenie dostajemy w pakiecie z dzieckiem, ale zamiast ziewać do południa, możemy spróbować odczarować tę (senną) rzeczywistość!
Powodów porannego zmęczenia jest wiele — od stresu poprzez depresję poporodową aż po kliniczną bezsenność. Jako matki najczęściej mamy jednak do czynienia z jednym z poniższych pięciu powodów. Jak sobie choć trochę pomóc? 1. Zła jakość snu Nic odkrywczego? A jednak warto przyjrzeć się bliżej często nieuświadomionym powodom pogorszenia warunków do spania. Poza tymi oczywistymi, jak płacz dziecka lub chrapiący partner, może w twojej sypialni jest za jasno? W tym przypadku warto zainwestować w rolety zaciemniające — znam nawet matki, które przysięgają, że od momentu tej inwestycji ich dzieci zaczęły cudownie przesypiać całe noce! Powinnaś też unikać silnego światła wieczorem, przed położeniem się spać. Na złą jakość snu może mieć też wpływ hałas. Tu sytuacja jest nieco gorsza, bo — poza przeprowadzką — nic nie poradzisz na autostradę za oknem. Możesz jednak pomyśleć o włączeniu nagrania z tzw. białym szumem — wielu osobom pozwala to zablokować rozpraszające dźwięki z zewnątrz i zrelaksować się. Po wyeliminowaniu hałasu i zaciemnieniu sypialni, pora przyjrzeć się temperaturze powietrza w sypialni (idealna to 18-21 stopni) i ilości wypijanych w ciągu dnia kaw i herbat. Ogranicz spożywanie tych napojów do poranków. 2. Budzisz się w złej fazie snu Czy wiedziałaś o tym, że na to, czy rano jesteś wyspana, duży wpływ ma faza snu, w której się obudziłaś? Nasz sen podzielony jest na cykle, jeśli coś nas obudzi w trakcie snu wolnofalowego (taki cykl trwa od 80-100 minut), kiedy nasz mózg odpoczywa, będziemy senne i rozkojarzone. Jeśli obudzimy się podczas fazy płytkiego snu (REM), której długość zmienia się w ciągu nocy — najdłuższa jest nad ranem — wstaniemy z łóżka bardziej wypoczęte. Innymi słowy: nie dajmy się wyrywać z głębokiego snu, jeśli chcemy być rano rześkie i pełne energii. Powiedz o tym dziecku... Jasne, pobudki niemowlęcia mogą nam nieco pokrzyżować plany budzenia się wyłącznie w trakcie fazy REM, ale i na to możemy coś poradzić (patrz niżej). Jeśli to jednak nie dziecko jest powodem naszych porannych falstartów, warto nastawiać budzik tak, by pobudka wypadała właśnie na fazę REM. Jak to obliczyć? Zakładając, że sen powinien być wielokrotnością 90-minutowych cykli, zaplanuj budzenie na 7,5 godziny snu. Eksperymentuj! Może u ciebie lepiej sprawdzi się akurat 6 lub 9 godzin nocnego wypoczynku. 3. Uporczywe myśli i zmartwienia Zmartwienia, stres i niedające się odgonić myśli to najczęstszy winowajca porannego zmęczenia i piasku pod powiekami. Scenariusze są różne — czasami jesteś tak zmęczona, że zasypiasz od razu po przyłożeniu głowy do poduszki, ale budzisz się w nocy i nie możesz dłużej spać, bo rozmyślasz o trapiących cię sprawach, a czasami sen nie chce przyjść od samego początku. Wystarczy, że akurat coś bardzo przeżywasz - może właśnie odstawiasz dziecko od piersi albo podałaś mu pierwszy stały posiłek, planujesz jego przyjęcie urodzinowe, zbliża się moment powrotu do pracy - wszystko to (i wiele innych rzeczy, jak obie doskonale wiemy!) może sprawić, że ta noc nie będzie udana, a rano postawi cię na nogi tylko kubek mocnej kawy. Co robić w takiej sytuacji? Przede wszystkim: wstań. Eksperci są zgodni w tej kwestii: pozostawanie w łóżku, kiedy nie możemy zasnąć, tylko odsuwa moment zaśnięcia. Napij się ciepłego mleka, posłuchaj relaksującej muzyki i połóż się dopiero wtedy, kiedy poczujesz się naprawdę senna. Pomagają też różne techniki relaksacyjne, skierowanie swoich myśli na przyjemne tory, wyobrażenie sobie siebie w jakiejś miłej, odprężającej scenerii. Jeśli nic nie działa, a twoje problemy ze snem przedłużają się z powodu zmartwień i uporczywych myśli, warto porozmawiać o tym z lekarzem. 4. Brak rutyny Zaraz, chwileczkę! Czy rutyna nie jest czasem przeznaczona dla dzieci? Te wszystkie rady dotyczące stałej pory kolacji, kąpieli i spania, to przecież metoda na maluczkich tego świata! Nic bardziej mylnego: jeśli nie możesz się wyspać, winny może być temu właśnie brak stałych rytuałów wieczornych. Pora więc wziąć przykład ze swojego dziecka i tak jak ono zażywać relaksującej kąpieli, spożywać lekką kolację i przytulać lico do poduszki codziennie o tej samej porze. Zmiany prowadzą do zaburzeń rytmu okołodobowego, a stąd już prosta droga do niewyspania i rozdrażnienia. Senni "puryści" posuwają się tak daleko, że odradzają nawet drzemki w trakcie dnia, żeby tylko nie psuć jakości nocnego snu. Oni jednak na pewno nie mają w domu małych dzieci, my radzimy więc: korzystaj z okazji do drzemki, byle rozsądnie. Staraj się kłaść i wstawać o tej samej porze. Po pewnym czasie od wprowadzenia takiej rutyny powinnaś zauważyć poprawę. 5. Dziecko! Ten najmilszy, a zarazem najbardziej oczywisty powód matczynego porannego niewyspania, zostawiłam specjalnie na koniec. Jeśli to właśnie małe dziecko jest przyczyną twoich nocnych pobudek, wstawania w złej fazie snu i ziewania od poranka do nocy, pozostaje ci tylko przyjrzeć się powodom, dla których ono źle sypia i budzi się w nocy, a potem spróbować wyeliminować przeszkody stojące na drodze do jego (a więc i twojego!) dobrego snu. Sprawdź, czy się najada, czy nie jest mu za ciepło lub za zimno, czy nie trzeba mu zmienić pieluszki albo czy jego pobudki nie wynikają po prostu z potrzeby bliskości i przystąp do działania! Jeśli to nie pomoże, zrób to, co miliardy matek przed tobą: pogódź się z losem, uzbrój w cierpliwość i przeczekaj! Pewnego dnia odkryjesz, że oto po raz pierwszy od kiedy zostałaś mamą przespałaś całą noc, twoje dziecko nie zarządziło pobudki o 5 rano, a ty jesteś wypoczęta i gotowa do powitania dnia. Zapewniam cię, że nawet jeśli teraz wydaje ci się to niemożliwe i nie wiesz, jak przetrwasz kolejny tydzień na resztkach energii, ten moment nastąpi, a twoje chroniczne niewyspanie przejdzie do historii. Wkrótce zapomnisz, jak źle się w tym czasie czułaś! Przeczytaj także: Pobudka: 5 rano. Masz dziecko-skowronka? Zmień to! Czy trzeba karmić w nocy 5 prostych rad, które ratują mamom życie (oraz 3, które tylko denerwują)
Jestem zbyt zmęczona, by być matką. Ty też tak masz?
Życie matki to nieustanna żonglerka wielozadaniowa. Matki są w tym świetne, ale czasami... Czasami po prostu nie mają już siły. Oto 20 konkretnych wskazówek, które dowodzą, że matka ciągnie już resztkami sił. Z przymrużeniem oka. Jeśli jesteś idealną matką - nie czytaj!
Rachel Pavlik – matka, pisarka, wiecznie unikająca pilatesu, współautorka bestsellera New York Timesa pt. „Ja chcę tylko sikać w samotności” opisała 20 znaków, które mówią zdecydowanie, że matka jest zbyt zmęczona, by być... matką. I opisała je wyjątkowo, żeby nie powiedzieć cholernie, dobrze. Za to ją kochamy. Czy wy też? „Większość czasu jestem naprawdę dobrą mamą. Naprawdę. Jako mama, powinnam dbać o wszystko: wykresy wzrostu i klasy, bajki i opowiadania na dobranoc, mycie zębów oraz sprawy związane z odpowiednią perystaltyką jelit. I naprawdę dbam. Sprawdzam prace domowe oraz odpowiednie nastawienie do ich odrabiania, pamiętam o wizytach u dentysty, zdrowych i pełnowartościowych przekąskach i, by dzieci miały piękne wspomnienia. Jestem wielozadaniowym mofo. Planuję, karzę i wrzucam śmieci na Pinteresta, a potem czasami… I tak robię te bzdety na miłość boską! Większość czasu jestem mamą na maksa. Jestem na „standbaju”. Czytam wszystkie maile od komitetu rodzicielskiego. WSZYSTKIE. Pojawiam się na wszystkich spotkaniach na czas ubrana w jakiś debilny stanik i resztę. Robię to. Jestem mamą. Przez większość czasu. Ale czasami... Czasami jestem po prostu bardzo zmęczona, zbyt zmęczona by dalej to ciągnąć. Chcę powiedzieć wszystkim z moimi dziećmi włącznie i komitetowi rodzicielskiemu, żeby się na chwilę odwalili. Jasne? Jestem wyczerpana. Macierzyństwo mnie często dobija i sprawia, że ledwo egzystuję. Spalam się w tym. Zobacz też: Czy umiesz dzielić się obowiązkami? Zrób test! Nie jestem do końca dumna z tego, że piszę, że jestem zmęczona byciem mamą, ale po latach zauważyłam 20 sygnałów, które niezbicie o tym świadczą. Oto one: 1. Rzucam ręcznikiem Dosłownie. Ponieważ niezmiennie, jakiś mały "gremlin" sika na moje łóżko w środku nocy. Przez pierwszych kilka incydentów, budziłam się i stawałam na równie nogi z trzeźwą myślą: „O, nie! Na Boga, muszę zmienić całą pościel natychmiast!” Po 50 razie, rzucam ręcznik na prześcieradło i wracam od razu spać. Kot zwymiotował w korytarzu? Rzuć na to ręcznik. Komuś wypadły całe lody w samochodzie? Ręcznik. Mój bebech wylewa się znad moich gaci od bikini? Ogromny ręcznik. Zobacz też: Apel zmęczonej matki do męża: Doceń mnie! 2. Imprezy: zabij mnie Tyle zabawy w teorii, co nie? Nie. Na szkolne imprezy czasami muszę upiec domowe ciasteczka i spędzać całe przedpołudnie pomagając przy jakichś DIY zadaniach w klasach. Na urodzinowych imprezach, jestem tą matką, która spocona i sprintem leci obwiązując prezent na parkingu 10 minut po tym jak impreza się zaczęła. Imprezy moich własnych dzieci przez te lata były największą torturą, dlatego organizujemy je już wyłącznie na zewnątrz w takich miejscach, gdzie są trampoliny, pizza i tym podobne sprawy. 3. Empatia… tiaa, to, gdzieś zanikło Pewnego dnia zobaczyłam ogromną kałużę wymiocin obcego dziecka, kiedy robiłam zakupy w markecie. Skąd wiedziałam, że to dziecka? W 90% był to makaron w kształcie rybek. Moją pierwszą myślą nie było „O, jaki biedny szkrabek”, tylko raczej „JEEEEE, jak dobrze, że to nie mój dzieciak, uff.” 4. Zasady? A co to takiego? Jestem bardzo zasadnicza, jeśli chodzi o zasady. Bardzo. Żadnych dzieci w naszym łóżku, żadnego jedzenia na górze, żadnych komórek przy rodzinnym obiedzie. Mówię serio, do cholery! Dopóki… jakieś dziecko, zwierzę lub kombinacja tych dwóch stworzeń w moim łóżku nie zacznie jeść czipsów, ponieważ... jestem zbyt zmęczona, by się o to kłócić. W sobotni poranek wpadłam do kuchni i zobaczyłam jak moje dziecko cicho siedzi przy stole jedząc śniadanie, które samo sobie zrobiło. Tak, to były lody i była 9. rano, ale czy słyszycie? SAMO? CICHO? Lody są zrobione z mleka, tak czy nie? Wlałam sobie kawę i uścisnęłam swoją córkę, ponieważ JUHU! Mleko! Wapno! Śniadanie mistrzów. Czy co tam się mówi? 5. Jestem słaba w dotrzymywaniu kar, bo… To zwykle boli bardziej mnie niż dziecko, ponieważ iPad, który zabieram, jest moim jedynym sposobem na cholerne 5 minut spokoju! Aaaaaaaaa! 6. Skróty to mój sposób na życie Po co masakrować sobie mózg wymyślając nowe historie do poduszki, kiedy możesz po prostu puścić film z lat 80-tych? Po co wyciągać odkurzacz, kiedy możesz po prostu zawołać psa, który zliże wszystkie resztki, a przy okazji dostanie posiłek i podłoga będzie czysta. 7. Daję łapówki Łapówki i groźby są moimi narzędziami wychowawczymi, kiedy jestem zmęczona. Wiem czym się przekupuje dzieciaki i to są po prostu.... hmmm, pieniądze! 8. Moja córka śpi w ubraniu. Znowu. Moja rozszalała córka wreszcie zasnęła. Czy obudzisz ją, żeby założyć jej piżamę? Nie radzę! Ciiiiii…. 9. Czasem powiem słowa na „ka, cha, pe” Czasem jestem zbyt zmęczona, żeby się... powstrzymywać. 10. Nie chce mi się przerywać kłótni Gdy usłyszę piski na górze, od razu… ignoruję je. 11. Często mówię dzieciakom, żeby się ode mnie... odwaliły Drogie dzieci, jesteście światłością mojego życia, powodem dla którego oddycham, ale teraz… zejdźcie mi z oczu. Wolałabym mieć biegunkę, niż grać w jakąś kretyńską grę po raz kolejny. Właśnie w tej minucie chowam się w łazience, żeby uniknąć waszych dokładnych opisów 400 postaci z pokemonów, które i tak mi opiszecie przez drzwi. 12. Jestem cholerną kłamczuchą Kupiłam 27 pudełek czekoladek z kasy przeznaczonej na wakacje dla dzieci. Kiedyś pomijałam całe strony z książek dla dzieci aż gówniarze nauczyli się czytać. Oszukiwałam w grach i wiele wiele innych rzeczy robiłam jeszcze takich. 13. Kupuję sobie wolność Kupuję zabawki dzieciom tylko po to, żeby jak najszybciej wyjść ze sklepu i pójść do domu. Ty nie? 14. Moje dziecko znowu nosi ten ohydny t-shirt z Halloween Ta koszulka jest 2 rozmiary za mała i musi zostać spalona, ale nic nie mówię. Nie mam siły dzisiaj na kolejną kłótnię. Powiedzmy sobie szczerze: i tak później będzie w niej spać. 15. Hmmmm... Powiedziałam 20 sygnałów? Jestem zbyt zmęczona, żeby wymyślić kolejne. Ale jutro może coś mi wpadnie do głowy.” A Ty jesteś idealną Matką Polką? Czy czasami zdarza Ci się zaliczyć wtopę, do której wstyd się przyznać? Nie ma się czego wstydzić, wszystkie przez to przechodzimy, tylko jedne matki mówią o tym otwarcie, a inne mają z tym problem. Czy jest coś takiego, co świadczy o tym, że jesteś cholernie zmęczoną matką? Jeśli kiedykolwiek poczujesz, że jesteś złą matką, pomyśl, że to tylko zmęczenie i potrzebujesz solidnej dawki snu, relaksu i świętego spokoju, a jutro będzie lepiej. Tak, od jutra, wszystkie będziemy lepszymi matkami… ;) Źródło: scarymommy.com Zobacz też: Co robi mama, która siedzi z dzieckiem w domu? Pułapki idealnej matki Produkty i akcesoria dla mam oraz dzieci na bangla
Jak nie dać się rutynie? Każda z nas powinna sobie na to pozwolić!
Internautki przyznały Kaczorowskiej, że jesienna pogoda jest idealna na leniuchowanie i przytulasy. Bez wątpienia to uwielbiamy, ale mało która z nas ma na to czas… a to duży błąd!
Agnieszka Kaczorowska niedawno została mamą i zaskoczyła wszystkich, gdy szybko wróciła do aktywnego życia zawodowego. Okazuje się, że w tym pędzie potrafi zrobić coś, czego odmawia sobie wiele mam. „ U nas dzisiaj dzień śpiocha????” napisała na Instagramie. Inne mamy przyznały, że także uwielbiają ten stan, jednak nie każda z nas sobie na to pozwala. Bycie perfekcyjną mamą, żoną, córką, gospodynią domową i jeszcze prawdopodobnie idealnym pracownikiem, zazwyczaj zajmuje kobietom znaczną część ich doby. Więc może warto czasem postawić na lenistwo? View Burdaffi on the source website Dzieci potrzebują wypoczętych mam! Gdy pojawia się w domu maluszek, wiele kobiet wchodzi w tryb zadaniowy, chce robić wszytko to, co przed ciążą i jeszcze ogarnąć nowe zadnia. Tymczasem organizm potrzebuje czasu na regenerację po ciąży i porodzie, a jednocześnie musi działać w nowym (bardzo męczącym) trybie. Od bycia rodzicem nie można uciec, wziąć zwolnienia czy urlopu, ale jest na to sposób, którego powinna nauczyć się każda mama. Bez względu nato, czy dziecko jest malutkie, czy już trochę starsze, należy pamiętać o tym, by zawsze znaleźć czas na zajęcie się sobą. Więc, gdy pogoda nie rozpieszcza, a tobie nie pomaga kawa, nie walcz z tym. Daj sobie prawo do egoizmu i ogłoś dzień lenia. Dlaczego to takie ważne? Zanim pojawiły się dzieci, pewnie co jakiś czas zdarzała ci się taka niedziela, śniadanie w łóżku i szwendanie się w szlafroku przez cały dzień. Fajnie było, prawda? Nie oznacza to, że teraz też tak być nie może, wystarczy się do tego odpowiednio przygotować, przede wszystkim psychicznie. Należy zdać sobie sprawę z tego, że taki dzień to nie strata czasu, czy robienie sobie zaległości, ale niezbędna regeneracja dla organizmu. Czas się zatroszczyć o siebie Tego dnia nic nie planuj, nie umawiaj się do lekarza czy z koleżanką na plac zabaw, nie załatwiaj żadnych spraw, nie planuj zakupów. Dzień wcześniej ugotuj więcej obiadu, tak byś mogła go sobie (lub wam) tylko odgrzać. Wskocz w wygodny dres lub zostań w piżamie. View Burdaffi on the source website Nawet jeden dzień bez spaceru szczególnie, gdy na dworze szaro i buro nie zrobi maluszkowi różnicy. Możecie wyjątkowo otworzyć na oścież okna, by porządnie wywietrzyć mieszkanie. View Burdaffi on the source website Możesz też maluszka ubrać w ciepły dresik lub pajacyk. View Burdaffi on the source website Puść miłą muzykę, obejrzyj ulubiony serial, poczytaj książkę. Gdy malec śpi, sama zrób sobie drzemkę. Masz starsze dziecko? Zarządź przytulanie pod kocykiem, czytanie bajek, a nawet wspólne oglądanie telewizji. Ty zregenerujesz siły, a twoja pociecha będzie zachwycona! Zapewniam, takie leniwe dni w piżamie celebrowane od czasu do czasu zapadną w pamięć twojemu dziecku znacznie bardziej, niż te wszystkie perfekcyjne. Warto więc mieć taki nawyk! A wy pozwalacie sobie na takie dni? Jak wyglądają? Zobacz także: Kiedy i jak odpoczywać – wyjaśnia ekspert Dlaczego rodzice są bardziej zmęczeni, niż by się mogło wydawać? Jak rozpoznać syndrom wypalenia u rodziców?
Ciąża niczym sport ekstremalny? Naukowcy mają na to dowody!
Badacze obliczyli granicę ludzkiej wytrzymałości. Okazuje się, że kobiety w ciąży są bardzo blisko tego limitu i to przez całe dziewięć miesięcy.
Jednym z wielu dobrze znanych skutków ubocznych ciąży jest zmęczenie. Nie chodzi jednak tylko o uczucie senności. Wiele kobiet zmaga się z poważnym wyczerpaniem i przyznaje, że poruszanie przychodzi im z wielkim trudem. Oczywiście rosnące dziecko zużywa dużo energii matki, ale teraz naukowcy obliczyli, jak dokładnie odmienny stan wpływa na poziom energii, a raczej jej brak, u przyszłej mamy. Okazuje się bowiem, że praca, jakiej dokonuje ciało kobiety, która spodziewa się dziecka, można porównać do wysiłku, jakiego doświadczają najlepsi sportowcy. Granice wytrzymałości Naukowcy z Uniwersytetu Duke’a postanowili sprawdzić, jaka jest wytrzymałość ludzkiego organizmu. Dane zebrano od sportowców podejmujących ekstremalny wysiłek m.in. przygotowujących się do wyścigu rowerowego Tour de France lub Race Across America (Wyścigu Przez Amerykę), ultramaratonu, którego dystans wynosi ok. 4800 km. Badacze monitorowali tempo metabolizmu przed i podczas <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przed-ciaza/starania-o-dziecko/sport-a-plodnosc-ile-mozna-cwiczyc-w-trakcie-starania-o-dziecko-20503-r1/">długotrwałego wysiłku, a także kontrolowali spalone kalorie. Doszli do wniosku, że organizm ludzki osiąga swój limit wytrzymałości, gdy używa 2,5-krotnego spoczynkowego tempa metabolizmu. Granicy tej nie przekroczyli nawet ultramaratończycy. Autorzy badania, uważają także, że istnieje granica ilości pożywienia (4000 kalorii dziennie), którą nasz organizm jest w stanie strawić, wchłonąć i przetworzyć. Odkrycie to na nowo definiuje myślenie o tym, co jest możliwe dla wszystkich ludzi, bez względu na to, jaka jest aktywność, ponieważ każdy osiąga ten sam limit metaboliczny. 9-miesięczny maraton Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Kalendarz ciąży Czytaj więcej Co ciekawsze, naukowcy w tym samym badaniu sprawdzili też, jak to wygląda u kobiet w ciąży. Okazało się, że w tym odmiennym stanie, zużycie energii jest 2,2 raza większe od spoczynkowego tempa metabolizmu i to przez długie dziewięć miesięcy. Chociaż już oddawana wiadomo, że ciąża i poród to niemały <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przed-ciaza/starania-o-dziecko/aktywnosc-fizyczna-a-starania-o-zajscie-w-ciaze-18057-r1/">wysiłek dla organizmu, to teraz można uznać, że kobieta w ciąży zasadniczo staje się sportowcem wytrzymałościowym. Niesamowite! Źródło: aleteia.org, telegraph.co.uk
Jednak to mężowie, a nie dzieci, najbardziej stresują kobiety!
Dużo mówi się na temat przemęczonych matek, ale okazuje się, że bycie żoną również jest bardzo obciążające. Dlaczego?
Kobiety zamężne odczuwają silniejszy stres niż ich samotne koleżanki. Praca, macierzyństwo i małżeństwo potrafią być obciążające. Nic dziwnego, że tak często uskarżają się na ból głowy czy obniżony nastrój. Są zwyczajnie przemęczone. Wydawać by się mogło, że troska o dzieci jest tym, co najbardziej angażuje i męczy kobietę, a jednak badania pokazują, że chodzi o coś innego. Prawie połowa mężatek przyznaje, że więcej zmartwień przysparzają im… ich mężowie. Też tak macie? Mężczyźni zachowujący się jak dzieci są frustrujący Jedna z teorii mówi, że mężczyzna zachowuje się jak dziecko aż do 43 urodzin (nie wiadomo, co wtedy nagle się zmienia, że mężnieje). Kiedy jednak kilkulatek rozrabia jak typowe dziecko, jest to trudne, ale zrozumiałe, natomiast gdy dorosły mężczyzna, ojciec tego kilkulatka, zachowuje się podobnie do niego, jest to bardzo frustrujące. Przecież powinien być rozsądniejszy! Tymczasem ojcowie bardzo często bawią się razem z dziećmi jak równy z równym, są przyjaciółmi, ale też stronami w kłótniach i przepychankach. Mama natomiast musi przejmować rolę złego policjanta i przywoływać do porządku całe towarzystwo. Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/tata/dobry-tata-pokolenie-y-ojcostwo-jacek-maslowski-17563-r1/">Psychoterapeuta o dzisiejszych ojcach Mężczyźni nie angażują się w rolę opiekuna Wiele kobiet przyznaje, że gdyby mężowie odciążali je od konieczności pamiętania o wszystkim – o wizytach dzieci u dentysty, o zajęciach dodatkowych, o opłacaniu rachunków, o planowaniu zakupów – nie musiałyby być strażnikami porządku i też od czasu do czasu mogłyby dołączać do <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/tata/pomysly-dla-taty-na-wolny-czas-z-niemowlakiem-1353-r22/">wspólnych zabaw. Tymczasem mężczyźni z reguły sami z siebie nie podejmują takich odpowiedzialności. Owszem, mogą zrobić zakupy czy ugotować obiad, ale tylko wtedy, gdy dostaną takie polecenie od żony. Czyli cały czas to kobieta musi o wszystko dbać. A to niezwykle męczące. Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/tata/dziecinstwo-po-mesku-7603-r1/">Tata uczy dziecko innych rzeczy niż mama Kobiety opiekujące się domem nie są doceniane Zarówno mężczyźni, jak i kobiety, czują większą satysfakcję z wykonywania obowiązków służbowych niż domowych, ponieważ w pracy ich wysiłki są bardziej docenianie. A jeśli kobieta nie jest aktywna zawodowo? Wówczas może być niezwykle sfrustrowana, że mąż nie tylko jej <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/mama-kontra-tata-co-mysla-po-powrocie-z-pracy-ten-wpis-to-hit-23783-r1/">nie pomaga w pracach domowych, lecz także nie zauważa i nie szanuje jej codziennego poświęcenia. Byłoby o wiele przyjemniej, gdyby obydwoje angażowali się w to, jak dom wygląda i obydwoje wspólnie go budowali. Poza tym kobieta wówczas nie musiałaby mieć poczucia winy, gdy coś pójdzie nie tak, bo nie wszystko byłoby tylko na jej głowie. Przez trudności zawsze łatwiej jest przechodzić wspólnie niż w pojedynkę. Małżeństwo to przecież dwie osoby, a nie jedna, dlatego razem powinni je budować i prowadzić swoją rodzinę. Wspólne rozmowy, dyskusje, planowanie i podejmowanie decyzji są ważne nie tylko dla jakości tego małżeństwa, lecz także dla zdrowia psychicznego osób, które je tworzą. Nie powinno być tak, że jedna ze stron czuje się o wiele bardziej obciążona niż druga. Niestety, w wielu domach taką osobą jest kobieta. A jak jest u was? Czujecie się przytłoczone nadmiarem obowiązków i brakuje wam wsparcia męża, czy budujecie wasz dom wspólnie? Źródło: brightside.me
Zobaczył żonę leżącą na dywanie i się przeraził. Okazało się, że...
Post, który opublikował na Facebooku pewien mężczyzna, zyskał ogromną popularność, zwłaszcza wśród młodych mam. Dlaczego? Zobaczcie sami!
Peter Bristow, ojciec trzech synów (w tym dwóch bliźniaków) karmił na dole w kuchni dzieci, gdy nagle zauważył, że jego żona Sarah zniknęła. „Gdzie ona jest?” – pomyślał. Uznał, że pewnie porządkuje na górze pokój chłopców. Minęło kilka minut, a jej wciąż nie było. Zaniepokojony mężczyzna postanowił sprawdzić, co się dzieje. Poszedł do sypialni dzieci i… „Czy ona żyje?” Mężczyzna uchylił drzwi w pokoju chłopców i zamarł. Najpierw zobaczył tylko stopy żony, a po chwili ją całą leżącą na podłodze. Serce zaczęło mu mocniej bić i od razu pomyślał, czy żona żyje. Nigdy nie widział jej w takiej pozycji, zawsze krzątała się i coś robiła w domu. Podszedł do niej bliżej i poczuł ulgę. Oddychała. Wziął więc dwa koce z łóżek chłopców i ją przykrył, a pod głowę dał poduszkę. Kobieta spała jeszcze przez 20 minut, a potem wyszła z pokoju jakby nigdy nic. Zmęczenie matki uwiecznione na zdjęciu Biedna Sarah. Obok zdjęcia, które zrobił Peter, nie da się przejść obojętnie. Pamiętacie, jak same byłyście tak zmęczone, że mogłyście zasnąć dosłownie wszędzie i w każdej pozycji? Gdy zmęczona mama wstała, opowiedziała mężowi, że gdy zmieniała jednemu z synów pieluchę, spojrzała przez moment na dywan i wyobraziła sobie, że jest to luksusowe łóżko z piór. Nie mogła się powstrzymać przed położeniem się na nim i momentalnie zasnęła. Peter udostępnił zdjęcie na Facebooku, a internauci je pokochali. Pod postem pojawiły się takie komentarze: „Miło widzieć męża, który docenia ciężką pracę i niekończące się poświęcenie swojej żony”. „Mam gęsią skórkę. Pamiętam takie dni. Pamiętajcie, żeby być dla siebie wsparciem”. Jedna z komentujących mam wspomniała: „Też tak kiedyś miałam. Obudziłam się z dziećmi siedzącymi obok mnie, oglądającymi cicho tv, a ja byłam przykryta kocykiem jednego z nich”. Zobacz też: Apel zmęczonej matki do męża. Nie oczekuję wiele, doceń mnie Drzemka może zdziałać cuda Sarah po tym, jak przespała się 20 minut, dalej mogła krzątać się po domu i robić te wszystkie rzeczy, które mamy zawsze robią. Była wdzięczna mężowi za to, że zatroszczył się o nią i o dzieci, by mogła się zregenerować. Peter przyznał natomiast: „Cieszę się, że jesteś. Poświęcasz się dla nas w stu procentach. Miło było zobaczyć, że robisz sobie choć chwilę przerwy”. Nic nie jest lepsze niż wspierający partner, zgadzacie się? Źródło: babyology.com.au​ Zobacz też: 7 nieoczywistych powodów, czemu mamy czują się samotne i zmęczone "Droga zmęczona mamo, musisz mnie wysłuchać..." - ten list podbija internet 3 koła ratunkowe dla zmęczonej mamy. Zabawy, które zajmą 2-latka na dłużej!
Zmęczenie może być objawem choroby, a nie tylko częścią macierzyństwa
Musisz być zmęczona, bo jesteś mamą? Nie daj sobie tego wmówić. Jeśli czujesz, że coś jest nie tak, nie daj się odprawić z gabinetu lekarskiego z kwitkiem.
Winę za nasze zmęczenie tak łatwo zrzucić na macierzyństwo! Sama pewnie tak tłumaczysz to, że ciągle brakuje ci energii. Zajmujesz się niemowlęciem, odprowadzasz starszaka do przedszkola, pędzisz do pracy i na wywiadówkę do szkoły. Nie masz czasu zjeść porządnego posiłku. To jasne, że jesteś zmęczona. Kto nie byłby wykończony, zajmując się małym dzieckiem, prawda? Nawet lekarz powie ci (prawdopodobnie), że to dlatego. Tymczasem zmęczenie może być objawem kilku chorób, a jego lekceważące traktowanie (bo przecież masz małe dzieci!), może oznaczać, że nie podejmiesz odpowiednio wcześnie leczenia. „To dlatego, że jest pani mamą!" Przekonała się o tym aktorka Salma Blair, która opowiedziała w wywiadzie dla "Good Morning America", że była tak bardzo zmęczona, że po odwiezieniu dziecka do szkoły, wracając do domu, musiała zatrzymywać samochód, żeby się zdrzemnąć. Przez wiele lat lekarze zbywali ją, mówiąc, że to trudy macierzyństwa tak ją męczą i że nie ma w tym niczego dziwnego. W końcu okazało się jednak, że to objaw stwardnienia rozsianego. Lekarze ignorują kobiety? Pisaliśmy w mamotoja.pl o eksperymencie, z którego wynikało, że mamy tendencję do ignorowania bólu u dziewczynek, uznając, że ich reakcje są przesadzone. W przeciwieństwie do chłopców, którym wierzymy, jeśli mówią, że coś ich boli. Inne badanie wykazało, że kobiety, które zgłaszały się na SOR z bólem brzucha, musiały dłużej czekać na pomoc lekarską niż mężczyźni z tym samym problemem. Rzadziej otrzymywały też środki przeciwbólowe. Kolejny przykład: kobietom częściej sugeruje się, że odczuwany przez nie chroniczny ból ma podłoże psychiczne. Choroby, których jednym z objawów może być zmęczenie Wiele schorzeń może objawiać się chronicznym zmęczeniem, m.in.: choroby tarczycy, anemia, niedoczynność kory nadnerczy, cukrzyca, depresja, zespół chronicznego zmęczenia, stwardnienie rozsiane, chłoniak, choroby wątroby. Nie daj się, walcz o poważne traktowanie! Bywamy onieśmielone w obecności lekarzy, ale nie możemy pozwolić, by traktowano nas protekcjonalnie i traktowano nasze dolegliwości pobłażliwie, tylko dlatego, że jesteśmy kobietami. Jeśli czujesz, że masz problem zdrowotny, drąż dopóty, dopóki nie zostanie ci postawiona odpowiednia diagnoza. Nie daj się zbyć stwierdzeniem, że jesteś po prostu zmęczona, bo jesteś mamą. źródło: romper.com
Kiedy kończą się nieprzespane noce? Naukowcy już to wyliczyli!
Najgorsze są pierwsze tygodnie, później będzie lepiej. Zobacz, co mówią na ten temat najnowsze badania!
Niewysypianie się to wielka zmora wszystkich świeżo upieczonych rodziców. Zwłaszcza pierwsze tygodnie są niezwykle wyczerpujące - do maluszka trzeba wstawać nawet kilka racy nocą na karmienie, a kiedy do tego jeszcze dochodzi kolka niemowlaka, to naprawdę aż żal patrzeć na to, jak mocno zmęczeni są jego rodzice. Kiedy się to skończy? No cóż, prawda jest bolesna. Stan ciągłego niewyspania Nieprzespane noce rodziców nie kończą się po roku ani dwóch latach i mogą trwać nawet 6 lat - orzekli naukowcy z Wydziału Psychologii na Uniwersytecie w Warwick w Wielkiej Brytanii. Do takich wniosków doszli po przeanalizowaniu danych od blisko 5 tys. rodziców, którzy mieli dziecko w latach 2008-2015. Przez ponad 6 lat naukowcy obserwowali jakość ich snu. Wyniki badań opublikowano w miesięczniku medycznym "Sleep" wydawanym przez The Sleep Research Society. Przed pojawieniem się dzieci, mężczyźni i kobiety spali średnio ponad siedem godzin na dobę. Po przyjściu dziecka na świat nie mieli już szans powrócić do tego stanu. Badanie potwierdziło, że najgorsze dla jakości snu rodziców są pierwsze tygodnie życia maluszka aż do ukończenia trzeciego miesiąca. Wtedy dziecko potrafi budzić się dosłownie co chwilę. Nawet co godzinę przez całą noc. W tym czasie mamy traciły średnio godzinę snu nocą, a ojcowie 15 minut. Przy czym mamy karmiące dzieci swoim mlekiem miały snu jeszcze mniej - o 14 minut w stosunku do mam karmiących maluszki butelką z mlekiem. Stres i nadmiar obowiązków wrogami snu Odpowiedzialność związana z rodzicielstwem była przyczyną nieprzespanych nocy długo po tym, jak skończył się czas karmienia i zmiany pieluszek. Nawet sześć lat po porodzie matki spały o 20 minut krócej. Spowodowane to było stresem i nadmiarem obowiązków. Nawet kiedy dzieci już nie budziły się nocą, rodzice wciąż nie mogli się cieszyć odpowiednio długim i wartościowym snem. "Podczas gdy posiadanie dzieci jest głównym źródłem radości dla większości rodziców, możliwe jest, że zwiększone wymagania i obowiązki związane z rolą rodzica prowadzą do skrócenia czasu snu i obniżenia jego snu nawet do sześciu lat po urodzeniu pierwszego dziecka " - podsumował wyniki badań dr Sakari Lemola z Wydziału Psychologii na Uniwersytecie w Warwick. Tatusiowie i tak mają lepiej Badanie pokazało, że świeżo upieczeni ojcowie tracą mniej snu niż ich partnerki. Bez względu na wiek dziecka było to około 15 minut straty snu na dobę. "Kobiety odczuwają więcej zakłóceń snu niż mężczyźni po urodzeniu dziecka, co świadczy o tym, że matki częściej pełnią rolę głównego opiekuna niż ojcowie" - podsumował dr Lemola. 6 sposobów na przesypianie nocy przez dziecko Oto kilka rad, dzięki którym pobudki dziecka nocą staną się coraz rzadsze a z czasem – dziecko zacznie przesypiać całą noc: mniej drzemek w ciągu dnia - po 1. urodzinach możesz przyzwyczajać dziecko do jednej drzemki dziennie; dużo ruchu w ciągu dnia - ruch na świeżym powietrzu bardzo dobrze wpływa na jakość snu nocą; mniejsza ilość atrakcji i emocji w ciągu dnia - ich nadmiar maluch rozładowuje za pomocą niespokojnego snu, często przerywanego płaczem; oswojenie z hałasami i innymi dźwiękami - nie przyzwyczajaj dziecka do spania w absolutnej ciszy, na wiele dźwięków spoza domu nie masz wpływu, a mogą one niepotrzebnie budzić dziecko nocą; wieczorne rytuały i wyciszenie - kąpiel, wieczorna pielęgnacja, czytanie książeczki w łóżku czy porcja przytulania przed snem ukoją emocje malucha po całym dniu zabawy i poznawania świata; bezpieczeństwo i bliskość - jeżeli dziecko boi się ciemności, nie zmuszaj go do gaszenia światła i zasypiania w ciemności; poczucie bezpieczeństwa da maluchowi chwila przytulania czy (ze starszym dzieckiem) rozmowa o tym, co zdarzyło się w ciągu dnia. Wyniki ich badań nie są zbyt pocieszające. Potwierdzają starą prawdę, że po urodzeniu dziecka wiele rzeczy może już nie być tak jak dawniej. Jedną z nich z pewnością jest nasz sen. Napiszcie w komentarzach, czy wasze dzieci dają się wam wyspać. Czy często budą się nocą? Podzielcie się swoim doświadczeniem. Źródło: onet
Są pary już miesiąc po porodzie wracające do seksu, a są i takie, które nie robią tego przez rok - wyjaśnia seksuolog [WIDEO]
Połowa par kocha się rzadziej do roku po urodzeniu dziecka - mówi seksuolog dr Sylwia Jędrzejewska. Zobacz film, w którym seksuolog tłumaczy, kiedy powróci u kobiety ochota na seks po porodzie.
W tym odcinku cyklu mamotoja.pl pt. "Nasz seks powszedni", w którym seksuolog wyjaśnia najczęstsze problemy, z jakimi borykają się kobiety po urodzeniu dziecka, poruszyłyśmy problem braku ochoty na seks po urodzeniu dziecka. Na ogół jest to podyktowane intensywną opieką nad dzieckiem i odmiennym poziomem hormonów w organizmie kobiety - uspokaja seksuolog. Spokojnie, to tylko stan przejściowy Badania statystyczne dowodzą, że 1 na 5 par powraca do współżycia seksualnego już po 4 tygodniach od porodu - mówi dr Jędrzejewska. 1 na 10 par robi to po pół roku. Seksuolog podkreśla, że są pary, które przez pierwszy rok życia dziecka, a nawet jego dwa lata w ogóle nie będą współżyć. Nie oznacza to jednak, że to się już nie zmieni. Kiedy dziecko będzie starsze, "będzie większa przestrzeń do zajęcia się sobą, mniej obowiązków, mniej bezsennych nocy" to i ochota oraz apetyt na seks powrócą w pełni - mówi seksuolog. "Statystycznie 50 procent par do roku od urodzenia dziecka współżyje rzadziej" - tłumaczy lekarz. Na brak ochoty na seks nie tylko wpływa przemęczenie i poczucie ogromnej odpowiedzialności za dziecko spoczywającej na mamie, ale też jej układ hormonalny. Oksytocyna - hormon przywiązania, odpowiedzialny za spokój, opiekuńczość, wyciszenie, jest w tym czasie podwyższona w organizmie kobiety. Z reguły taki stan utrzymuje się przez pierwsze dwa miesiące po urodzeniu dziecka, później powoli wraca do normy. Seksuolog podkreśla, że hormony mogą skutkować obniżeniem potrzeb seksualnych. "To natura decyduje za nas, że to jest czas, w którym koncentrujemy się na opiekuńczości, na dziecku i nie mamy ochoty na seks" - tłumaczy. I uspokaja - z czasem potrzeby seksualne wrócą. "Nie martwmy się tym, brak ochoty na seks zazwyczaj jet stanem przejściowym" - mówi. Ważne - podkreśla dr Jędrzejewska, aby w tym czasie nie zaniedbać relacji partnerskich. "Potrzeby seksualne powrócą wraz z naturalną regulacją hormonalną" - dodaje. Dr Sylwia Jędrzejewska jest seksuologiem klinicznym, prowadzi praktykę w Klinice Gameta w Warszawie. Czy po ciąży nie odczuwałyście ochoty na seks? Podzielcie się swoim doświadczenie w komentarzach! Zobacz też: Co się dzieje w 40. tygodniu ciąży? [WIDEO] Czym jest dla ciebie seks? - test Relacje z partnerem po porodzie - film
Co robić, kiedy czujesz się wypalona w macierzyństwie? - radzi psycholog [WIDEO]
Dziecko trzeba usamodzielniać już od momentu jego narodzin - mówi psycholog dr Magdalena Śniegulska. Zobacz film, w którym psycholog radzi, jakimi sposobami uniknąć kryzysu podczas zajmowania się dzieckiem.
W tym odcinku cyklu mamotoja.pl "Jak mogę pomóc?", w którym psycholog odpowiada na problemy naszych czytelniczek, poruszyliśmy problem wypalenia się emocjonalnego i fizycznego rodziców podczas opieki nad dzieckiem. Dziecko uczy się samodzielności poprzez kontakt z innymi Oto fragment jednej z takich wypowiedzi: "Zupełnie się przez te 4 lata wypaliłam. Nie chce mi się z nimi bawić, wymyślać zabaw, najchętniej zamknęłabym ich w pokoju na cały dzień, aby mieć spokój, ciszę i porządek. (...) Każdego wieczoru obiecuję sobie, że następnego dnia dam im więcej z siebie, nie krzyknę, będę cierpliwa, wszystko wytłumaczę, a rano znów to samo. Ich krzyk, moje nerwy i odliczanie godzin do wieczora. Kocham ich bardzo, ale nie daję sobie rady, ani z nimi, ani z sobą samą"- napisała na forum zmęczona mama. Psycholog Magdalena Śniegulska podkreśla, że poczucie wypalenia, poczucie, "że już nie mam wpływu na swoje życie, że ktoś mi je ukradł" jest doświadczeniem wielu rodziców. Aby uniknąć tego stanu, albo przynajmniej zmniejszyć jego skalę, warto pamiętać o kilku sprawach. Po pierwsze, trzeba mieć świadomość, że potrzeby dziecka bardzo szybko się zmieniają i już od momentu narodzin warto uczyć je samodzielności. "Już od momentu porodu, kiedy zaczyna się nasza rola rodzica, warto ułożyć sobie w głowie, że już od tego momentu uczę swoje dziecko samodzielności, która przygotuje je do niezależnego życia w świecie na zewnątrz" - mówi psycholog. Bo - jak podkreśla - dziecko przez większość swojego życia będzie musiało żyć i dogadywać się z innymi ludźmi. "Rodzic jest bazą, wsparciem" - tłumaczy. Rodzic helikopter sprawdza się do 3 roku życia Badania pokazują, że rodzic nadmiernie skupiony na dziecku, tzw. rodzic helikopterowy, sprawdza się do 3 roku życia - tłumaczy psycholog. Po tym czasie wręcz możemy wzmacniać w dzieciach zachowania lękowe. Możemy spowodować, że dziecko nie będzie wiedziało jak funkcjonować w świecie zewnętrznym. Stąd kolejna rada psycholog, aby od małego uczyć dziecko organizowania sobie czasu, bez pomocy rodzica. "Musi się nauczyć samo sobie zorganizować zabawę i ten czas bycia samo ze sobą musi się stopniowo wydłużać" - mówi dr Śniegulska. Proponuje, aby po stronie dziecka było wymyślanie zabaw i żeby nauczyło się czekać, kiedy będziemy mogli mu poświęcić uwagę. Zadbaj o swoje zasoby W opiece nad dzieckiem musisz mieć czas na zadbanie o siebie, o zregenerowanie swoich zasobów, tak, aby móc troszczyć się o swoje dziecko - radzi ekspert. "Obserwujmy siebie i kiedy już widzimy, że to jest ten moment, kiedy nie dajemy rady, musimy zadbać o siebie" - mówi. I jak podkreśla psycholog, nie ma to nic wspólnego z egoizmem. Wręcz na odwrót. Chodzi o to, że jeżeli nie zadbamy o swoje potrzeby, to nie będziemy w stanie sprawować rzetelnej opieki nad dzieckiem. Dr Magdalena Śniegulska, psycholog, psychoterapeuta, wykładowca na Uniwersytecie Szkoły Wyższej i Psychologii Społecznej oraz w Szkole Edukacji Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności oraz Uniwersytetu Warszawskiego. Czy podczas waszego macierzyństwa dopadł was problem wypalenia się emocjonalnego i fizycznego podczas opieki nad dzieckiem? Podzielcie się swoimi przeżyciami w komentarzach! Zobacz też: Wyznanie nadopiekuńczej mamy: "Będę niańczyć moje dziecko, bo tego chcę" Kwadrans dla mamy: 6 sprawdzonych patentów na samodzielną zabawę malucha Tablet i telefon – pozwalać dziecku na zabawę nimi? – wyjaśnia Dorota Zawadzka (film)
To wcale nie kolki, karmienie i brak snu są najtrudniejsze po porodzie!
Macierzyństwo bywa najbardziej samotnym z doświadczeń, zwłaszcza to wczesne, kiedy wszystko jest jeszcze nieznane, a noce są długie i bezsenne. Na szczęście jest na to sposób!
Do wychowania dziecka potrzeba całej wioski. Kiedyś do pomocy w opiece nad dziećmi miałyśmy mamy, babcie, ciocie, sąsiadki, starsze dzieci. Nie zostawałyśmy same z macierzyńskimi trudami, problemami i bolączkami. W dzisiejszych czasach nie dość, że często mieszkamy z dala od rodzinnych miejscowości, same nierzadko stawiamy się w sytuacji, w której musimy samodzielnie zająć się wszystkim, co dotyczy dziecka. Bo zrobimy to najlepiej. Bo dobre matki tak robią. Bo tego się od nas oczekuje. Czasami nie mamy na to wpływu. Czujemy się samotne. Nocna samotność matki W macierzyństwie nie brakuje chwil, kiedy czujemy, że jesteśmy samotnymi wyspami. Same z niekończącym się nocnym karmieniem, same z ząbkującym niemowlęciem, same z jego kolkami, samotne z nieutulonym płaczem, na który nie działa noszenie, głaskanie, śpiewanie, słodkie słówka. Ba! Nawet szum suszarki jest wobec niego bezsilny! Czasami mamy wrażenie, że nasz świat stoi w miejscu, a ten za oknami pędzi z prędkością światła. Ludzie gdzieś wychodzą, z kimś się spotykają, robią coś miłego, coś dorosłego. A my w czterech ścianach sypialni, nocą, z ukochanym dzieckiem u piersi, które znowu trzeba przewinąć, znowu podnieść do odbijania. Obok chrapie mąż, w jego snach świat rozpędzony, a on w pelerynie superbohatera brawurowo ratuje ludzkość przed pędzącym w stronę Ziemi meteorytem-gigantem. A my obok, bezsenne, odpowiedzialne, czuwające. Noc karmi naszą samotność, podczas gdy my karmimy nasze dzieci. Nas przygniotła już planeta olbrzym. Macierzyństwo to milion synonimów wspaniałości Trafnie oddała to Chrissie Jones, autorka bloga onehangrymama.com, która napisała: "Czasami macierzyństwo jest samotnością. I nic w tym złego, bo wiesz co? Jest także satysfakcjonujące. I wzbogacające. I porywające, i oszałamiające, i ekscytujące. I można je określić jeszcze milionem innych synonimów słowa ‘wspaniałe’". A kiedy twojemu dziecku wyrżnie się w końcu ten oporny ząbek, kiedy po raz pierwszy świadomie uśmiechnie się do ciebie, kiedy zje pierwszą marchewkę, prześpi pierwszą noc, zrobi pierwszy krok, poczujesz, że było warto. Że to wszystko miało sens. Na razie możesz znaleźć otuchę w dalszych słowach blogerki: "Świat wciąż tam jest, czeka na twój powrót. To tylko taka pora życia. Trudna, ale minie, jak to z porami roku bywa. A do tego czasu pamiętaj o swoim plemieniu. Pamiętaj o wszystkich innych mamach, które czują się dokładnie tak, jak ty i doświadczają dokładnie tego samego, co ty". Nie jesteśmy same! Niedawno miałam okazję przeżyć takie plemienne doświadczenie. Moje dziecko obraziło się, bo nie chciałam kupić mu gazetki. Wybiegło ze sklepu, rzuciło na chodnik i płakało wniebogłosy. Stałam nad nim jak posąg cierpliwości i heroicznego macierzyństwa. Byłam kwiatem lotosu. Wsparciem i zrozumieniem. Byłam Matką. Nie Matką Polką, lecz Matką Teresą. Krainą łagodności. Obok nas przejeżdżały autobusy, samochody i rowery, tłumy wysypywały się z tramwajów i przepływały przez pasy, omijając nas sprawnie, nie widząc, nie słysząc, nie zarażając się histerią. Ale w całym tym zbiorowisku przypadkowych ludzi, hałasów i kroków, zdarzały się też inne matki. Była mama z dwulatkiem w spacerówce. Była kobieta idąca za rękę z dzieckiem w wieku wczesnoszkolnym. I te matki patrzyły. One nas widziały. Widziały moje dziecko i widziały mnie, współmatkę. Uśmiechały się do mnie, próbując dodać mi otuchy, a ich spojrzenia zdawały się mówić: "Znamy to, siostro, trzymaj się!". Takie chwile są na wagę złota. Kiedy następnym razem poczujesz, że jesteś ostatnim dorosłym człowiekiem na świecie, pomyśl o mnie i o moim dziecku na chodniku wielkiego miasta. Pomyśl o tej mamie z zakatarzonym niemowlakiem, z którą zamieniłaś kilka słów w przychodni, o tej z fajnym wózkiem, którą minęłaś na spacerze i o tej, która była wyjątkowo uszczypliwa podczas internetowej dyskusji. One też to czują czasami. Ja to czuję. Wszystkie tam byłyśmy. I było warto! Zobacz też: Pochwała samotności: dlaczego powinnyśmy mieć czas tylko dla siebie? Samotność w macierzyństwie Pierwsza noc po porodzie = samotność i przerażenie?
"Droga zmęczona mamo, musisz mnie wysłuchać..." – ten list podbija internet!
Takich słów wsparcia potrzebuje każda młoda mama. Koniecznie przeczytaj ten list!
Leslie Means, mama trójki dzieci, wie, czego boją się wszystkie mamy: że nie są dość dobre dla swoich dzieci i popełniają błędy. Leslie napisała wzruszający list zaadresowany do wszystkich mam, które są zmęczone, wątpią w siebie i mają dość. Przeczytaj, co napisała! "Musisz coś zrozumieć..." "Kochana zmęczona mamo, musisz mnie wysłuchać. Musisz coś zrozumieć. Cokolwiek robisz dla swojego ukochanego dziecka, robisz to dobrze. Rozumiesz mnie? Robisz to dobrze. Nie pozwól swoim koleżankom albo koleżankom koleżanek, mamie, księdzu, sąsiadowi czy komukolwiek innemu wmówić sobie coś innego. Obiecaj mi to, dobrze? Obiecaj, że będziesz ufać swoim instynktom. Widzisz te butelki? Są moje... po odciąganiu. Prawa pierś zawsze produkuje więcej mleka niż lewa. Jak widać" – napisała Leslie. Przyznała, że odciągała pokarm dla swojego 5-miesięcznego synka, którego karmi naprzemiennie mlekiem z piersi i mieszanką modyfikowaną. Pomimo tego malec rośnie jak na drożdżach i jest okazem zdrowia. "Dzielę się tym zdjęciem, bo chcę, żebyś uwierzyła w siebie. Chcę, żebyś wiedziała, że to, co robisz, jest dobre. Posłuchaj. Kochasz swoje dziecko, prawda? Robisz wszystko, żeby zapewnić mu jak najlepsze życie, prawda? To świetnie. Ty jesteś świetna. Słyszysz mnie? Tak naprawdę? Mamo, jesteś idealna. Nawet jeśli karmisz butelką, karmisz piersią, uczysz dzieci w domu, posłałaś je do publicznej szkoły, kupiłaś im telefon, gdy miały 7 lat. [...] Nie słuchaj nikogo, słuchaj instynktu macierzyńskiego. Bóg dał go matkom z jakiegoś powodu. Uwierz w to. Uwierz, że wychowujesz swoje dzieci w najlepszy możliwy sposób" – dodała Leslie. Podpisujemy się pod słowami Leslie! Zobacz także: Szczery do bólu list: "Do 30-letnich mam – to minie!" Źródło: Facebook
Pierwsze objawy ciąży – sprawdź, czy czas zrobić test ciążowy? [WIDEO]
Poranne mdłości, zmienne nastroje, tkliwe piersi, zmęczenie i senność... Brzmi znajomo? To mogą być objawy ciąży! Sprawdź, jak rozpoznać, czy czas zrobić test ciążowy...
Pierwsze objawy ciąży są różne u każdej kobiety i nie muszą występować jednocześnie. Jednak jest kilka oznak tego, że być może jesteś we wczesnej ciąży, które są bardzo typowe. zmienność nastrojów – wybuchowość i płaczliwość spowodowane wzmożoną aktywnością hormonów ciążowych to charakterystyczny objaw wczesnej ciąży. wrażliwość piersi – często bardziej intensywna niż przed okresem, na piersiach stają się bardziej widoczne naczynia krwionośne, a brodawki – ciemniejsze. Piersi mogą sprawiać wrażenie pełniejszych. senność i zmęczenie - jeśli nie jesteś w stanie doczekać godziny 20.00 i zasypiasz nawet przy biurku w pracy, to może być reakcja na wzrost aktywności hormonów ciążowych. poranne mdłości - nudności to ścisła czołówka objawów ciąży. wyostrzony węch - już w tydzień czy dwa po zapłodnieniu możesz zacząć wyczuwać zapachy, o jakich nie miałaś pojęcia... brak miesiączki – niby oczywisty objaw ciąży, wiadomo jednak, że krwawienie może być opóźnione lub zatrzymane np. z powodu stresów, złej diety, wyjazdów albo... strachu przed ciążą. Zobacz: czy można mieć okres w ciąży, i to nawet przez kilka pierwszych miesięcy? Wczesna ciąża to wyzwanie – rozpieszczaj się! Bądź dobra dla siebie – nie chodzi o to, żeby sobie pobłażać i pozwalać na każde zachowanie, bo „wiadomo: hormony". Ale jesteś w ciąży, więc siebie rozpieszczaj! To znaczy: jeśli jesteś śpiąca – śpij. Gdy masz ochotę na zjedzenie czegoś słodkiego – zjedz, w końcu jedna kremówka (byle nie więcej) jeszcze nikomu nie zaszkodziła. Nie masz ochoty na książkę? Doskonale – dziecko z tego powodu nie urodzi się z mniejszym IQ. Idź do ginekologa na pierwszą wizytę Jeśli test ciążowy potwierdzi twoje przypuszczenia i jesteś w ciąży, odwiedź ginekologa. Najlepiej, by pierwsza wizyta miała miejsce do ósmego tygodnia ciąży. Ginekolog cię zbada, zmierzy ci ciśnienie, założy kartę ciąży, skieruje na badania (krew, mocz, USG), obliczy spodziewany termin porodu. Ustali też datę kolejnej wizyty. Będziecie się widywać mniej więcej co miesiąc. Zobacz też: Rodzaje testów ciążowych – poznaj wszystkie, wybierz najlepszy dla ciebie
Psycholog o macierzyństwie: „Perfekcyjnie nie będzie”
„Może ja jestem jakaś gorsza, niewystarczająca?” – pomyślałaś tak kiedyś? Przeczytaj rozmowę z psychologiem o tym, jak się nie zagubić w roli matki.
Dlaczego my, mamy, jesteśmy zmęczone, ciągle w biegu, nie mamy chwili na złapanie oddechu? „Chcemy wszystko robić jednocześnie. To nas gubi. Byłoby nam dużo łatwiej, gdybyśmy nie miały wobec siebie tak wielkich oczekiwań i robiły różne rzeczy w swoim tempie” – mówi Kinga Ślużyńska, psycholog, life coach, psychoterapeuta. A czy można inaczej? Sprawdź. My, matki, żyjemy chyba tylko dzięki kawie. W ciągłym biegu! Jak my dajemy sobie w ogóle radę? Czasem mam wrażenie, że ostatkiem sił, szczególnie wtedy, gdy kobieta ma na sobie obowiązków za 2-3 etaty. Ogrom zadań, które kobiety na siebie biorą, bywa porażający. Potem ledwo się z tym wyrabiają, pracują w weekendy, siedzą po nocach, kosztem np. snu, randki z mężem czy wypoczynku. Znak naszych czasów, czy tak było zawsze? Nasze matki też tak goniły ostatkiem sił? Wydaje mi się, że kiedyś mieliśmy większą pomoc rodziny, mieszkaliśmy bliżej siebie, częściej korzystaliśmy z pomocy babci, sąsiadów, koleżanek, nie było komputerów, smartfonów, nie zabieraliśmy pracy do domu. Ale czy kiedyś kobiety miały lżej i były bardziej wypoczęte? Trudno powiedzieć. W dzisiejszym świecie jest na pewno więcej oczekiwań, jakie my kobiety chcemy spełniać np. określonego wzorca macierzyństwa, perfekcyjnej pani domu. Chcemy dobrze pełnić swoje role, a nawet kilka na raz i to na 100 proc. Rozmawiając z kobietami słyszę, jak bardzo chcą robić karierę, być dobrą żoną, doskonałą matką... One nie tylko chcą pracować, chcą robić coś wyjątkowego, z pasją, mieć osiągnięcia. I jeszcze chcą to jednocześnie godzić z opieką nad małymi dziećmi. Niestety nie da się wszystkiego robić na raz, na 100 proc. i jeszcze być przy tym wypoczętą. To, że tak wiele od siebie oczekujemy, budzi dużo napięcia– już od tego można poczuć się zmęczonym! Skąd bierze się ta presja? Z zewnątrz czy od nas samych? Jeśli odczuwamy presję z zewnątrz, to z pewnością od naszych wewnętrznych predyspozycji zależy, czy się jej poddamy, czy nie. Możemy przecież bardzo się czymś przejąć, możemy też pomyśleć: „nie, to nie dla mnie, ja tego nie chcę, mnie to nie dotyczy” albo ”jestem zmęczona, nie wszystko na raz, zajmę się tym później”. A nie myślimy, że jeśli inne kobiety tak robią i dają radę, to my też powinnyśmy? To zależy od kobiety. Część kobiet rzeczywiście tak myśli, że muszą dać radę. Część porównuje się do innych kobiet – a przynajmniej do wyobrażenia, jakie mamy na temat innych kobiet - i chce im dorównać. Najczęściej wybieramy sobie osobę, która jest w czymś od nas lepsza i w skali porównawczej wypadamy blado, więc mamy poczucie, że musimy dorównać. Żeby to zrobić, musimy się jeszcze bardziej postarać. Więc się staramy... czasem ponad nasze siły. To rodzi frustrację! I poczucie winy: „może ja jestem jakaś gorsza, niewystarczająca”, „powinnam dać z siebie więcej”. A przecież my nie jesteśmy tacy sami, jako ludzie. Mamy różne historie i aktualne sytuacje życiowe, więc nie mamy takich samych możliwości. Różnimy się też predyspozycjami i zasobami energii do dyspozycji. Nie mamy też tych samych chęci, nie to samo nas satysfakcjonuje, więc porównywanie się do innych, to tak, jakby porównywać gruszkę do jabłka – też owoce, ale jednak inne. Chcąc do kogoś "doskoczyć" możemy się tym bardzo zmęczyć i nigdy nie osiągnąć założonych efektów. Z drugiej strony nie tylko praca teraz ma być wykonywana z pasją, także macierzyństwo współcześnie jest zadaniem, które ma być wykonywane w 100 proc. Chcemy się w nim spełniać, być najlepsze. Może to dodatkowa trudność, która sprawia, że jesteśmy jeszcze bardziej zmęczone pod koniec dnia? Z pewnością, jeśli chcemy godzić ze sobą wiele ról jednocześnie i każdą realizować na wysokim, perfekcyjnym poziomie, to zarówno liczba zadań, jak i presja rośnie. Rośnie też zmęczenie. Czyli gubi nas perfekcjonizm? Też, i duże oczekiwania, czasem nie do końca sprecyzowane np. być mamą na 100 proc.? W sumie, co to tak konkretnie znaczy? Czasem wymagamy od siebie rzeczy bardzo trudnych i jeszcze chcemy to zrobić szybko i na wysokim poziomie. I to we wszystkim sferach życia? A przynajmniej w wielu. I chcemy to robić jednocześnie, a to właśnie nas gubi. Gdybyśmy robiły różne, ważne rzeczy po kolei, to myślę, że byłoby nam dużo łatwiej. Jeśli np. planujemy powiększenie rodziny, to dobrze byłoby mieć na to przestrzeń. Zwolnić tempo, potraktować siebie podmiotowo, zadbać o siebie. Przecież to wyjątkowy czas, nie tylko dla dziecka, ale i dla matki. Kiedy przychodzi dziecko na świat, warto z nim być tak długo, jak możemy. Dla jego psychorozwoju, ale też dla siebie. W końcu to życiowa rewolucja, potrzebujemy się z nią oswoić. Po co wtedy dodawać sobie zadań i presji, żeby jak najszybciej wrócić do pracy? I to wypoczęte, w takiej samej formie (albo lepszej!) niż wcześniej, z płaskim brzuchem, ułożonym perfekcyjnym planem dnia itd. Wtedy cierpimy i my, jako matki, i dziecko, które przecież czuje, że mama jest w części z nim, a w części myślami jest gdzie indziej, w zadaniach do zrobienia. Oczywiście są sytuacje życiowe, które tego wymagają, ale jeśli nie jesteśmy w takiej sytuacji, to czy na prawdę musimy sobie dokładać? Może nie trzeba wszystkiego robić na raz? W końcu nie chodzi o to, żeby rezygnować z tej kariery, ale nie trzeba wracać do pracy natychmiast, a później padać ze zmęczenia. Czy to w ogóle jest możliwe, żeby tak sobie wszystko ułożyć, żeby znaleźć czas i na pracę, i rodzinę, i jeszcze na siebie, swoją przestrzeń i potrzeby? To zależy, jakie mamy oczekiwania, jaką pracę, jak duże dzieci, jakie wsparcie innych osób. Nie ma uniwersalnej odpowiedzi. Jeśli chodzi o plan dnia, przy dobrej organizacji dużo da się „upchnąć”, tylko wtedy żyjemy tą przysłowiową kawą. Jesteśmy zmęczone, a po jakimś czasie też sfrustrowane ilością zadań. W natłoku zadań zaczyna nam brakować przestrzeni dla siebie. Natomiast, jeśli chcemy jeszcze czuć się dobrze, to powiem: nie da się wszystkiego na raz i perfekt. Trzeba coś odpuścić! Ta perspektywa może być frustrująca i niepopularna, ale jednocześnie może być uwalniająca, bo przestajemy od siebie wymagać, że musimy zrobić niemożliwe. Co by pani radziła kobiecie w takiej sytuacji? Przede wszystkim warto się siebie zapytać: dlaczego jestem taka zmęczona? Co mnie męczy? Warto przyjrzeć się zarówno sytuacji życiowej, jak i swojemu podejściu, do tego, co się aktualnie dzieje w moim życiu. Często rozwiązaniem bywa np. zaangażowanie członków rodziny w opiekę nad dziećmi lub zajęcie się domowymi sprawami – to jest ważne! Możemy poprosić męża, aby w określone dni, nas w czymś zastąpił, abyśmy miały trochę czasu dla siebie, choćby na spacer. Związek w końcu jest również po to, abyśmy mogli siebie nawzajem wspierać. Jeśli jesteśmy w ciągłym biegu, warto też zastanowić się: za czym ja tak gonię? Co jest dla mnie takie ważne? Oraz nad ogólniejszymi, ale też bardzo ważnymi, tematami: jak ja siebie widzę jako kobietę, żonę, matkę? Czasami dużo energii poświęcamy na coś, z czym się borykamy tak wewnętrznie, z jakimś lękiem, niepewnością, bezradnością, samotnością, z jakimś nieułożonym w sobie tematem. To nie zniknie, warto się tym zająć. Czy możemy same do dojść do odpowiedzi na te pytania? Często tak, choć wymaga to głębszej refleksji. Można też porozmawiać z życzliwymi przyjaciółkami albo umówić się na profesjonalną rozmowę z life coachem czy psychologiem. Takie wsparcie w innych kobietach, które są w podobnym położeniu, to taka namiastka takiej wielkiej wioski, która wspólnie wychowuje dzieci, tej wielopokoleniowej rodziny. Taka grupa przyjaciółek wspierających się nawzajem może być bardzo potrzebna. Macierzyństwo to taki moment w życiu, kiedy mamy być dla kogoś. Mniej się zajmować sobą, a być dla dziecka, szczególnie w jego pierwszych miesiącach życia. Z drugiej strony my też nie jesteśmy „studnią bez dna”, nasze potrzeby nie znikają, więc taka rozmowa z mężem czy przyjaciółkami może być tym wsparciem, które pomoże nam „naładować akumulatory”. Macierzyństwo to też moment wielu zmian, w życiu, w sobie, w ciele, w relacjach. Mamy teraz tyle metod wychowawczych, nie wiadomo, która lepsza, co robić z dzieckiem, a czego unikać, czy karmić piersią, czy butelką i do kiedy, kiedy i jak uczyć sprzątania i w jaki sposób, a jak sobie radzić z emocjami dziecka itd. Matki te dylematy przeżywają, to nie jest im obojętne, dlatego dobrze mieć grono matek, z którymi można o tym rozmawiać. Warto też w sobie układać, przemyśleć, nazywać: jaką chcę być mamą? na co chcę dziecku pozwalać? a na co nie? jakie metody wychowawcze stosować? To zmniejsza frustrację, napięcie, przynosi wewnętrzny spokój. Ale to nie jest pułapka? Nie wpadniemy przez to w perfekcjonizm i poczucie winy, że coś nam nie wychodzi? Nie chodzi mi o spełnienie idealnego, wymyślonego wzorca, a bardziej o kierunek. Jeśli sobie coś przemyślę i wiem, jaka jestem i na czym mi zależy, a na czym nie, to nie wymagam od siebie więcej niż założyłam np. jeśli wiem, że przeczytanie dziecku książeczki jest dla mnie ważniejsze niż umyte okna, to nie mam poczucia winy, gdy oglądam Perfekcyjną Panią Domu i kładę się spać ze spokojem patrząc na brudne okna. Świadomie wybieram swoje priorytety. Oczywiście, jeśli np. postanowię, że nie chcę na swoje dziecko krzyczeć, a zrobię to, to będę mieć poczucie winy. Ale! Jestem tylko człowiekiem – niedoskonałym - i z tej niedoskonałości wynikają błędy, które będziemy popełnia. Warto to rozumieć i nie stawiać poprzeczek tam, gdzie są nieosiągalne. I prosić o pomoc. To jest bardzo ważne. Ale chyba mamy z tym problem? Rzeczywiście, pracuję z kobietami i obserwuję, jak trudno im przychodzi zrezygnowanie z chęci zrobienia wszystkiego samodzielnie, bo tylko wtedy jest perfekcyjnie. Tylko właśnie przez to, są nieustannie zmęczone... Czyli możemy dać sobie prawo do tego, żeby być mamami, pracować i czuć się zmęczone? Prawo do zmęczenia, na pewno! Zmęczenie jest czymś naturalnym, gdy dużo się dzieje w naszym życiu. Pojawia się nowa sytuacja, nowy członek rodziny, hormony w nas buzują i przeżywamy, stresujemy się. Będziemy zmęczone. Nie ma szansy całkowicie go uniknąć. Warto to zaakceptować, nie ganić się za to, ale jednocześnie nie dokładać sobie, odpuszczać, prosić o wsparcie, dawać sobie czas i mieć świadomość, że perfekcyjnie nie będzie. Kinga Ślużyńska - psycholog, life coach, psychoterapeuta Dołącz do naszej społeczności mam na Facebooku #MamaBezPorównania - MTJ. Tu się nie porównujemy, nie oceniamy, nie wstydzimy przyznawać do potknięć. Jesteśmy sobą i właśnie takie jesteśmy najlepsze. Czekamy na ciebie! Artykuł opublikowany w ramach akcji #MamaBezPorównania Zobacz też: #MamaBezPorównania: z tatą na kajaki [WIDEO] Też masz już dość? Dołącz do nas! Akcja #MamaBezPorównania Współczesne modele polskich rodzin: który pasuje do was?
Niewiarygodne, ile godzin snu tracą młode mamy w ciągu roku!
Wszyscy wiemy, że kiedy zostaje się rodzicem, można się na jakiś czas pożegnać z przesypianiem w nocy 8 godzin. Ile godzin snu brakuje młodym mamom? Kiedy kobieta spodziewa się dziecka, często słyszy od rodziny i znajomych (czasem nawet od zupełnie obcych osób!), że powinna wykorzystać te kilka miesięcy i porządnie się wysypać, bo gdy maluch przyjdzie na świat, długo nie prześpi całej nocy. Niestety, wiele w tym racji. Zmęczenie spowodowane brakiem snu to cecha, która łączy większość rodziców, szczególnie mam. W ciągu pierwszego roku życia dziecka młode mamy mogą się pożegnać z 8-godzinnym snem. Na portalu netmums.com opublikowano wyniki badania przeprowadzonego wśród świeżo upieczonych mam. Jaki jest deficyt snu w ciągu pierwszego roku życia maluszka? Okazuje się, że mamom brakuje aż... 970 godzin snu! 970 godzin to aż 40 dni. Nic dziwnego, że mamy tak często są zmęczone... Czy wysypiałyście się przez pierwszy rok macierzyństwa? Czekamy na wasze komentarze! Czytaj także: Apel zmęczonej mamy do męża: potrzebujemy snu! Dlaczego czujesz się taka zmęczona? źródło: netmums.com
7 nieoczywistych powodów, czemu mamy czują się samotne i zmęczone
Ty też czujesz się zmęczona i samotna jako mama? Dowiedz się, dlaczego tak jest.
W pierwszym roku po porodzie mamom brakuje snu, ale nie jest to jedyny powód, dla którego są zmęczone. Często czują, że wszystko jest na ich głowach, że wszystkiemu muszą sprostać same. Dlaczego tak się dzieje? O innych przyczynach wyczerpania i poczucia osamotnienia raczej nie myślimy, a są równie ważne i uświadomienie ich sobie, może nam pomóc zrozumieć, dlaczego czujemy się takie wycieńczone. Jedna przespana noc tego nie zmieni, powody zmęczenia młodej mamy sięgają głębiej i często dotyczą wrażenia, że matka jest ze wszystkim sama: Na twoich barkach ciąży ogromna odpowiedzialność Prawdopodobnie jeszcze nigdy nie czułaś tak ogromnej odpowiedzialności za innego człowieka, jak teraz. To się nie zmieni – jako mama będziesz czuła tę odpowiedzialność do końca życia. Kiedy po raz pierwszy przekraczasz próg domu z dzieckiem w ramionach, czujesz to z całą jasnością: życie tej ukochanej małej istoty jest całkowicie zależne od ciebie. To myśl jest obezwładniająca, napawa strachem. W pierwszych tygodniach może być wręcz paraliżująca. Dlatego tak ważne jest, żeby mama nie pozostawała sama z opieką nad niemowlęciem. Wspierający i zaangażowany partner wszystko zmienia. Nie masz czasu się zregenerować Poród jest bardzo męczącym przeżyciem, a po nim nie masz czasu na odpoczynek. 6 tygodni połogu to czas, w którym powinnaś dojść do siebie po porodzie, ale przecież masz w domu noworodka, który wymaga całodobowej opieki. W tym okresie najważniejsze jest, żeby mieć przy sobie bliskich dorosłych, którzy pomogą mamie dojść do siebie po porodzie i sprawią, że przejście do podjęcia trudów opieki nad dzieckiem będzie łagodniejsze. Nie sposób podkreślić wystarczająco mocno, jak ważne jest to, żeby ojciec od samego początku włączył się w opiekę nad noworodkiem. Przydatna bywa też pomoc własnej mamy lub teściowej, pamiętajmy, że do wychowania dziecka potrzeba "wioski". Czujesz się samotna Mamy po porodzie często czują się samotne. Tak, jakby wszystkiemu musiały stawić czoła same. Bez względu na to, czy mają wsparcie u najbliższych, czują, że są same: bo same musiały urodzić i tylko one mogą karmić piersią. Często też – niestety! – nie mają pomocy: rodzina mieszka daleko, tata dziecka w pracy, opieka nad dzieckiem przypada wyłącznie mamie. A kiedy partner wraca z pracy, kobieta boi się, że nie będzie umiał dobrze przewinąć, wykąpać, wziąć na ręce, więc nie dopuszcza go do opieki nad dzieckiem – to błąd, bo tata potrafi świetnie zaopiekować się noworodkiem, a dziecko tego potrzebuje. Ty też, mamo. Pozwól sobie pomóc! Musisz się tyle nauczyć Kiedy zostajesz w domu sama z noworodkiem, nagle uświadamiasz sobie, że wszystkiego, co go dotyczy, musisz się dopiero nauczyć! Nieważne, ile godzin spędziłaś w szkole rodzenia i ile artykułów przeczytałaś, czujesz się oszołomiona, bo wszystko jest nowe i nieznane. Spokojnie, dasz radę! Nie bój się prosić o pomoc i rady: korzystaj z doświadczenia krewnych i przyjaciół, dołącz do internetowych grup dyskusyjnych dla mam i czytaj artykuły na sprawdzonych portalach parentingowych (np. Babyonline) i w magazynach dla rodziców (np. Mamo, to ja). Zobaczysz, że matczyna intuicja poprowadzi cię przez te pierwsze dni i tygodnie, a za jakiś czas poczujesz się w macierzyństwie jak prawdziwa profesjonalistka! Twoje potrzeby są na ostatnim miejscu Niemowlę potrzebuje ciągłej uwagi swojej mamy. Ma mnóstwo potrzeb, które trzeba zaspokoić. Ty przyłapujesz się na tym, że przestałaś mieć jakiekolwiek potrzeby – i tak nie ma czasu na to, by się nimi zająć. Kiedy dziecko jest głodne, najpierw musisz nakarmić je, twoja zupa może ostygnąć, kiedy ma mokrą pieluszkę, musisz ją zmienić, twoja wizyta w łazience może poczekać, kiedy potrzebuje noszenia, twój sen oddala się w czasie. Postaraj się jednak dbać o siebie, to niezwykle ważne. Ojcowie: dbajcie o swoje żony! Musisz pamiętać o tylu rzeczach! Kiedy zostajesz mamą, musisz nagle pamiętać o tylu arcyważnych rzeczach – terminach wizyt u pediatry, terminach szczepień, porach karmienia i z której piersi karmiłaś ostatnio... Do tego dochodzą sprawy niezwiązane z dzieckiem, o których też musisz pamiętać: te dotyczące ciebie i twojego zdrowia, te związane z prowadzeniem domu, zakupami itp. Nie jest łatwo, nic dziwnego, że możesz się poczuć przytłoczona. To nie ma końca! Jesteś zmęczona, chce ci się płakać, ale rzeczom, które musisz jeszcze zrobić, nie ma końca... Każdy dzień wydaje się taki sam, każda noc to seria pobudek, ciągle masz wrażenie, że o czymś zapomniałaś, a kiedy już uda ci się usiąść na chwilę, nie możesz odpocząć, bo przecież powinnaś nastawić obiad, włączyć pranie, zetrzeć kurze... Nie daj się! Łap każde 5 minut na odpoczynek, zrób herbatę, puść muzykę, którą lubisz – dbaj o siebie równie dobrze jak dbasz o swoje dziecko. Jeśli nie dla siebie, zrób to dla niego! Zobacz też: Zagubiona młoda mama - jak zrozumieć siebie? Jak być szczęśliwą mamą? 7 podpowiedzi ekspertów 15 prezentów, jakie młody tata może zrobić młodej mamie
"Pomóż mi nie zapomnieć jaka byłam, gdy się we mnie zakochałeś" – list mamy!
To wyznanie mamy bardzo nas poruszyło. Koniecznie przeczytajcie, odnajdziecie w tym siebie...
Dzieci zmieniają nasze życie. Bez względu na to, jak sobie radzimy po ich narodzinach, to jednak robią one rewolucję w funkcjonowaniu rodziny. Najwięcej zmian zachodzi jednak w życiu kobiety, która musi podporządkować swój rytm do ich potrzeb. Czasem przychodzi smutek i nostalgia za dawnym życiem, zwłaszcza w chwilach skrajnego wyczerpania. W takich właśnie chwilach potrzebna jest pomoc partnera. Posłuchajcie tej mamy: "Po całym dniu opieki nad 5-letnimi bliźniętami i 13-latkiem, czuję się wieczorem jak worek treningowy. Dzieci potrafią złościć się o wszystko, dziś o to, że posprzątałam budowlę z klocków, której absolutnie nie powinnam była dotykać. O to, że praca domowa jest mniej ważna niż telewizja. W takich chwilach myślę o moim mężu, który jest dla mnie ostoją, daje mi poczucie bezpieczeństwa, wiarę, że to co robię ma sens. Dlatego tak bardzo chcę, by nie pozwolił mi zapomnieć, jaką byłam kobietą, gdy się we mnie zakochał. Proszę, pomóż mi. Jestem mamą już tak długo, że nie pamiętam już kim byłam przed urodzeniem dzieci. Nie pamiętam już jak to jest nie musieć martwić się o kogoś i nie być odpowiedzialnym. Jak to jest być kobietą, a nie tylko mamą. Jak możesz mi pomóc? Powiedz cześć kochanie i pocałuj mnie, nawet jeżeli dzieci od progu rzucą się na ciebie. Poświęć mi chwilę i patrząc w oczy zapytaj jak minął mi dzień. Nie patrz na mnie z wyrzutem, gdy wrócisz do domu w którym panuje chaos i bałagan, a obiad nie czeka gotowy na stole. Zabierz dzieci i daj mi chwilkę, bym mogła to ogarnąć. Powiedz mi, że doceniasz moją pracę, że jesteś ze mnie dumny. Pozwól mi się wygadać, poużalać jak przyjacielowi. Potrzebuję tego bardzo. Zabierz mnie czasem z domu, bym choć przez chwilę zapomniała o problemach wychowawczych. Powiedz mi czasem dlaczego mnie kochasz i dlaczego jesteś nadal ze mną szczęśliwy. Zrób mi czasem niespodziankę, bym poczuła, że ten ustalony rytm dnia może być czasem zupełnie inny. Że nie popadłam w zupełną rutynę. Wiem, że wymagam wiele, ale jesteś moim mężem, powiernikiem i kocham Cię. Chcę byś był ze mną szczęśliwy i sama chcę czuć się spełniona. Jeżeli pomożesz mi w tym, bym czuła się kochana i nadal atrakcyjna dla Ciebie, ja będę się starać, byś nadal widział we mnie tę kobietę sprzed lat." Już rozumiecie, dlaczego słowa tej kobiety, żony i matki tak bardzo nas wzruszyły? My także chciałybyśmy, by nasi mężowie pomogli nam w zapamiętaniu siebie sprzed lat. Czytaj także: Apel zmęczonej matki do męża: Nie oczekuję zbyt wiele! źródło: huffingtonpost
Ćwiczenia pomogą na zmęczenie i senność w ciąży – radzi Fit Mom [FILM]
Do wykończonych mam: "To się kiedyś skończy, nie jesteście same!"
"Do wszystkich kobiet, które przeżywają momenty kompletnego wycieńczenia i desperacji: kiedy czujecie, że zaraz się złamiecie, pamiętajcie, że nie jesteście same". Każda z nas ma za sobą takie noce!
Każda z nas miewa momenty kompletnego zmęczenia. Dni, kiedy nie pamięta, jak się nazywa, nie przypomina sobie, co to znaczy obudzić się wyspaną albo zjeść ciepły posiłek. Każda z nas przeżywa chwile, kiedy czuje się najbardziej zdesperowanym i zmęczonym człowiekiem świata. Miewamy zawroty głowy od zmęczenia i zasypiamy na stojąco. Wszystko dzięki macierzyństwu, doświadczeniu, którego nie zamieniłybyśmy na żadne inne. I mimo że kochamy nasze dzieci nad życie, to one właśnie dają nam czasami nieźle popalić. Wie o tym, Jules Coffey, mama, która na swoim profilu Newmumstheword na Instagramie napisała szczery post o nocy z ząbkującym dzieckiem. Jej opowieść o nocnym czuwaniu i próbowaniu wszystkiego, by ulżyć cierpiącej córce, to historia, w której możemy odnaleźć się wszystkie. Czasami po prostu nic nie działa i trzeba tylko przeżyć (a i tak wszyscy będziemy niewyspani). Przeczytajcie same: "Wiecie, jak to jest, kiedy jesteście naprawdę zmęczeni i musicie przymknąć jedno oko, żeby się skupić? Trochę tak jakby jedna połowa was drzemała? Tak właśnie czuję się teraz. Nie byłabym zdziwiona, gdyby wczoraj w nocy sąsiedzi zgłosili policji, że za ścianą płacze dziecko pozostawione bez opieki. "Nie, panie władzo, wszystko jest ok, ale gdyby mógł mnie pan aresztować, żebym mogła przespać się w celi, to byłoby naprawdę ekstra". "Tak naprawdę to płaczące dziecko nie zostało pozostawione same sobie – ta dziewczynka była przytulana, kołysana, głaskana, śpiewano jej, zabrano ją do salonu, by obejrzała bajkę, zabrano ją na dwór, by poszukać ptaszków (a muszę zaznaczyć, że nie robię normalnie żadnej z tych rzeczy, bo jestem im przeciwna, ale kiedy dziecko tak cierpi i krzyczy niekontrolowanie w ogóle się tym nie przejmuję), dostało wodę, 3 butelki mleka, lek przeciwbólowy, żel na ząbkowanie, całusy, miłość, miało zmienioną pieluszkę, ubrania, położono ją w kojcu z psem (o 2.00 w nocy była przeszczęśliwa). Czasami NIC nie działa. Czasami trzeba zrobić wszystko co się da, żeby PRZETRWAĆ. Chociaż ja wcale nie wyglądam, jakbym przetrwała. 4 ząb się wyrżnął, jest opuchnięta, na języku ma aftę od zagryzania i ma raczej przerąbane w tym momencie. Pęka ci serce, kiedy widzisz dziecko w takim stanie. Jestem wyznawczynią rutyny i nie robię wyjątków, ale to wszystko nie ma znaczenia w okolicznościach takich jak te z ubiegłej nocy. Kiedy dziecko cierpi, pojawia się tyle emocji: empatia, smutek, frustracja, niechęć. Przeszłam od mówienia: "Moja biedna dziewczynka, już dobrze" do " No już przestań, teraz przesadzasz, uspokój się, mamusia ma już dosyć". Była zmęczona. Ja byłam zmęczona. Tatuś był zmęczony. Pies był zmęczony. Założę się, że sąsiedzi byli zmęczeni. Do wszystkich kobiet, które przeżywają momenty kompletnego wycieńczenia i desperacji: kiedy czujecie, że zaraz się złamiecie, pamiętajcie, że nie jesteście same. Wszyscy jesteśmy ludźmi, to normalne czuć te wszystkie emocje, kiedy nasze maluchy są od nas tak zależne. To jest fizycznie (serio, moje ramiona i plecy myślą, że były na siłowni) i emocjonalnie wycieńczające. Musicie zrobić to, co trzeba w takim momencie i nie bać się prosić o pomoc (Mój Boże, Adam, wstawaj i przynieś ten cholerny paracetamol!) i pamiętajcie: to się kiedyś skończy". Odnajdujecie się w tym poście? Macie za sobą takie noce? Napiszcie nam o tym w komentarzu. Zobacz też: Ząbkowanie bez bólu: 6 sposobów Niewątpliwie poświęcamy się i nie oczekujemy niczego w zamian A ono płacze i płacze. Co robić? Jak nie zwariować?
Niewątpliwie poświęcamy się i nie oczekujemy niczego w zamian
Tak wygląda nasza matczyna miłość. Choć brak nam snu, a zmęczenie sprawia, że powieki stają się ciężkie niczym głazy, nie podajemy się.
Młoda mama opublikowała na Facebooku historię, znaną większości mam. Bunmi Laditan opisuje sytuację, w której po całym dniu pracy przy dzieciach marzyła o chwili odpoczynku, ale zaledwie po godzinie snu jej syn zaczął przywoływać ją płaczem. Zmęczona i niezadowolona starała się uśpić go jak najszybciej. Wtedy odkryła prawdę doskonale znaną wszystkim mamą – im szybciej próbujemy zrobić coś przy dzieciach, tym więcej czasu nam to zajmuje, bo dzieci wymagają całkowitej naszej uwagi. Odłożyła więc na bok ulubiony film i postanowiła być z dzieckiem tu i teraz. Poświęcamy wiele dla naszych dzieci, ale z pewnością każda z nas potwierdzi, że warto! „Wraz z nadejściem nocy przychodzi, nastaje mój czas. Dzień jest wypełniony pracą, sprzątaniem, zakupami, podczas gdy wraz z ciężkimi i systematycznymi oddechami ostatniego dziecka, odżywam na nowo. Gdy milczenie zstępuje na mój dom, jestem wolna i mogę robić, co chcę. Godzinę po tym, jak wszystkich położyłam, usłyszałam płacz dziecka. Zamarłam i słuchałam. Czasem popłakuje przez sen, ale nie, on wołał mnie. Znalazłam go wpółsiedzącego, poruszonego i spoconego. Mówił coś niezrozumiale płaczliwym głosem. Próbowałam moich wszystkich zwykłych sztuczek: szukania jego ulubionego czerwonego misia (…) Nic nie działało i czułam, że znajoma frustracja rośnie. Nie chcę być tu w tym pokoju, walcząc z najtrudniejszą wersją jego. Chciałam leżeć, czytać, oglądać tv czy jeść coś, czego nie powinna. Zasłużyłam na to (…) A co jeśli obudzi rodzeństwo? Gorszą rzeczą niż jedno płaczące w nocy dziecko, jest trójka płaczących dzieci. Moim pierwszym odruchem była walka w obronie tego, co moje – świętej nocy – ale jeśli czegoś macierzyństwo mnie nauczył to, to że niektórych rzeczy nie można robić w pośpiechu. Dzieci czują, gdy jesteśmy zniecierpliwione i wtedy z premedytacją, celowo wszystko opóźniają. Wyczuwają, gdy jesteśmy w dwóch miejscach naraz i użyją każdej broni, którą posiadają, by sprowadzić cię tu i teraz. Jestem aktywna. Jestem rozwiązywaczem problemów, burzą mózgów, człowiekiem czynu. Lubię panować nad sytuacją. Ale na 3-latka, który mnie potrzebuje, żebym siedziała w ciemnościach obok jego łóżka i trzymała go za rękę, póki nie zaśnie, wiem, że nic nie wymyślę. Odsunęłam myśli o wszystkich rzeczach, które marzyłam zrobić na bok i skoncentrowałam się na byciu w ciemnym pokoju z moim synkiem w piżamie w „Psi patrol” i tanim plastikowym łóżku w kształcicie Zizygzaka Mcqueena. Zrelaksowałam się na cienkim dywanie położonym na drewnianej podłodze i ustąpiłam, nie dla niego i jego potrzeb, ale dla tego, co ta chwila znaczy dla mnie. Musiałam tam być, wiedziałam to (…) Książki dla rodziców i doświadczone babcie mogą mówić co innego, ale ja czułam w kościach, że muszę tam być. Nie myślałam o niczym, czułam jego delikatną rączkę w mojej dłoni, która najpierw ściskała mnie w napięciu, a potem rozluźniła się, a jego oddech pogłębił się i ustabilizował. Ludzie płacą duże pieniądze za to, by dowiedzieć się tego, czego dzieci uczą za darmo: jak przestać z czymś walczyć i dostrzec to. Nie oznacza to, że masz godzić się na wszystko, ale aby skutecznie zmieniać rzeczy, najpierw należy doświadczyć ich, bez względu na niedogodności z tym związane. Czasem trzeba usiąść. Teraz wreszcie śpi. Z dziećmi "dobranoc" może czasami oznaczać, "do zobaczenia wkrótce", ale czuję się spokojna. Bez względu czy obudzi się o 8, czy za 30 minut, będę przy nim. W sumie po to mam kawę” Zobacz też: Gdy będziecie płakać ze zmęczenia, przypomnijcie sobie o mnie… – poruszający apel mamy