Synergia zmysłów to cudowne zjawisko. To współdziałanie wszystkich zmysłów, które daje zdecydowanie większy i lepszy efekt niż suma poszczególnych obszarów działających oddzielnie. Podczas spotkania w ramach akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem” rozmawiamy z psycholog Dominiką Słomińską o tym, jak zmysły i ciało dziecka reagują na różne bodźce.
W każdym momencie życia odbieramy niezliczoną liczbę bodźców zmysłowych, a odbiór ich i analiza na poziomie układu nerwowego jest prawdziwym wyzwaniem. Dlatego tak bardzo ważne jest, żeby od pierwszych chwil życia dziecka stymulować rozwój wszystkich zmysłów, oraz pomagać wykształcać maluchowi współpracę zmysłową. Jakie zabawy wspierają rozwój dziecka? – Bardzo często rodzice, którzy przychodzą do mojego gabinetu lub gdy jestem ze swoimi dziećmi na placu zabaw, widzę, jak rozdrażnienie i przestymulowanie układu nerwowego powoduje również rozdrażnienie emocjonalne. W naszej kulturze mówi się, że kiedy dziecko jest głodne i niewyspane, to jest płaczliwe i drażliwe. Pokazuje nam to jak rozdrażnienie na poziomie zmysłów przekłada się na emocje dziecka. Dlatego jako czuli rodzice musimy obserwować dziecko na poziomie zachowania i interpretować jego zachowanie. To dla nas drogowskaz w jaki sposób bawić się z dzieckiem i wspierać jego rozwój sensoryczny – podkreśla psycholog Słomińska. Chcesz wiedzieć więcej? Zobacz nasze wideo!
Książeczki sensoryczne: na czym polega ich wielka moc?
Wśród książeczek sensorycznych dla dzieci możesz trafić na prawdziwy bestseller. Czyli książeczkę, która będzie dla twojego dziecka numerem 1 przez wiele miesięcy, a może nawet i lat. Sprawdziliśmy, po czym poznać dobre książeczki sensoryczne dla niemowląt i starszych dzieci oraz… czy równie dobrze (lub lepiej) mogą sprawdzić się książeczki sensoryczne DIY.
Integracja sensoryczna to proces, który zaczyna się już od pierwszego dnia życia dziecka. Mimo że w XXI wieku wiemy na ten temat coraz więcej, problemy z zaburzeniami integracji sensorycznej ma coraz więcej dzieci. Książeczki sensoryczne to coś, co z pewnością pomoże w prawidłowym rozwoju zmysłów... Podpowiadamy jak wybrać dobrą książeczkę sensoryczną oraz kiedy warto postawić na książeczkę sensoryczną DIY. Spis treści: Książeczka sensoryczna: znaczenie dla rozwoju dziecka Po czym poznać dobrą książeczkę sensoryczną [przykłady najlepszych książeczek] Książeczka sensoryczna ręcznie robiona: czy i kiedy warto? Książeczka sensoryczna: znaczenie dla rozwoju dziecka Książeczki sensoryczne cieszą rosnącą popularnością wśród rodziców niemowląt oraz starszych dzieci z kilku powodów: Mimo że brak w nich liter, akapitów i rozdziałów – potrafią składać się z naprawdę fascynujących opowieści, Są wspaniałym wprowadzeniem dziecka do świata książeczek i książek. Dostarczając bodźców (wzrokowych, akustycznych, dotykowych, zapachowych, a nawet smakowych) mogą stymulować rozwój zmysłów (wzrok, słuch, dotyk, węch, smak). Warto pamiętać, że dla lektura książeczki sensorycznej może polegać na: oglądaniu ilustracji, dotykaniu rozmaitych faktur (miękkich, zimnych, twardych, szorstkich, gładkich), słuchaniu (szelestu, grzechotu, melodyjek, odgłosów zwierząt itd.), odczuwaniu zapachu (nawet ekologiczna tekturka ma swój zapach), "smakowaniu" poszczególnych elementów książeczki (zwłaszcza najmłodsze maluchy lubią poznawać coś, biorąc przedmiot do buzi). Choć bardziej przypominają zabawki niż dzieła literackie – właśnie przez formę zbliżoną do książki, książeczki sensoryczne mogą mieścić w sobie mnóstwo atrakcyjnych „zwrotów akcji” i „bohaterów” odkrywanych podczas przewracania „stron”. Po czym poznać dobrą książeczkę sensoryczną [przykłady książeczek] Dobra dla dziecka książeczka sensoryczna to taka, która jest: w 100 proc. bezpieczna (nie istnieje ryzyko, że któryś z jej elementów stanie się przyczyną zadławienia lub innego zagrożenia dla zdrowia i życia), dopasowana do wieku dziecka (podczas gdy niemowlętom wystarczy książeczka sensoryczna składająca się z kontrastowych obrazków, to dzieciom dla dzieci w wieku 3 lat dużo ciekawsza będzie książeczka kolorowa, z rzepami do odczepiania i przyczepiania elementów lub suwakami. zgodna z indywidualnymi potrzebami i zainteresowaniami (np. gdy dziecko uwielbia motyle – warto zapewnić mu książeczkę, w której znajdzie przynajmniej jednego motylka). Wybierając sensoryczną książeczkę dla niemowląt, warto zwrócić uwagę na takie propozycje jak: Nowa Seria Dobra Książeczka (dla dzieci w wieku 0-3 miesiące), wyd. Tekturka Moje pierwsze kształty (0+), wyd. Muduko Morze: dotykam i poznaję, wyd. AWM W przypadku dzieci od 1 do 2 roku życia sprawdzić mogą się: Buziaki dla Cezara, książeczka sensoryczna z pacynką Liliputiens (na zdjęciu) Dzień dobry, mały Lisku, miękka książeczka z przytulanką Liliputiens Książeczka sensoryczna, puzzlowa, Hencz Toys Dzieciom od 2. do 3. roku życia możemy zaproponować takie książeczki sensoryczne jak: Pogłaszcz domowe zwierzątko Natalii Kawałko-Dzikowskiej, wyd. AWM Wesołe zoo, książeczka z POP IT, wyd. Aksjomat Dotykam i poznaję pojazdy, wyd. AWM Dzieciom powyżej 3. roku mogą spodobać się: Książeczka sensoryczna Quiet Book (właściwie to wielka księga opracowana w wersji dla chłopców i dziewczynek), Lot Balonem książeczka sensoryczna od Hencz Toys. Książeczka sensoryczna Quiet Book Książeczka sensoryczna ręcznie robiona: czy i kiedy warto? Książeczkę sensoryczną można zrobić własnoręcznie i ma to z pewnością wiele zalet. W ten sposób możemy maksymalnie spersonalizować książeczkę, co sprawi, że dziecko sięgało będzie po nią bardzo chętnie. Sugerujemy jednak, by w przypadku noworodków i dzieci do 6 m. życia polegać na propozycjach, które powstawały przy udziale neonatologów i są w bezpieczne dla rozwoju i zdrowia maleństwa. Do tego, książeczki te są dość tanie i nie powinny nadszarpnąć domowego budżetu. Nad własnoręcznym wykonaniem książeczki sensorycznej z pewnością jednak warto zastanowić się w przypadku dzieci w wieku przedszkolnym. Te dostępne w sklepach są bardzo ciekawe, lecz drogie (ich cena może być wyższa niż 200 zł). Co może się przydać do zrobienia książeczki sensorycznej DIY Prócz odrobiny talentu i mnóstwa cierpliwości, do wykonania książeczki sensorycznej DIY dla przedszkolaka, przydać mogą się takie materiały jak: filc (na okładkę) książeczki, tkaniny o różnych kolorach, tkaniny o różnych fakturach (zamsz, różnego rodzaju futerka, jedwab, bawełna, itp.) rzepy, suwaki, guziki, sznurowadła, lusterko, ręcznie wykonane pacynki na paluszki różnego rodzaju "wypełniacze" poszczególnych stron (jak np. piasek, groch, drobne kamyki itd.). Po wybraniu tematu przewodniego (np. egzotyczne zwierzęta, motyle, dinozaury, dom, plac budowy, las, łąka) możemy przystąpić do zaprojektowania jedynej w swoim rodzaju książeczki sensorycznej. Przy pomocy nożyczek, igły i nici, kleju na gorąco i zgromadzonych materiałów — można wyczarować istne sensoryczne arcydzieło. Zobacz także: Zabawy dla dzieci w domu – uczą i bawią Jak bawić się z przedszkolakiem, by ćwiczyć wzrok? 7 rozwijających zabaw! Rozwijanie zmysłów dziecka przez zabawę
Rodzicielstwo bliskości, Montessori, Jesper Juul... Który sposób wychowania i edukacji wybrać, radzi psycholog [LIVECZAT]
W ramach akcji Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem zaprosiliśmy użytkowników naszego facebooka na kolejny, ostatni już live z udziałem ambasadorki kampanii, Doroty Zawadzkiej. Tematem spotkania, podczas którego można było zadawać ekspertce na żywo pytania, były metody wychowawcze. Zobacz, które z nich szczególnie popiera psycholog.
Dorota Zawadzka i prowadząca spotkanie redaktorka Kasia Imiołek z Mamotoja.pl były zgodne: dzisiejszym rodzicom nie jest łatwo odnaleźć własną drogę w gąszczu nowinek, mód i trendów wychowawczych... Na które warto jednak zwrócić uwagę? Czy należy koncentrować się na jednym nurcie, czy lepiej jest czerpać z kilku i wyciągać, co w nich najlepsze? Pytań było wiele, jak przy okazji wszystkich liveczatów w Dorotą Zawadzką po patronatem KINDER. Odchodzimy od kar i nagród Rodzice są zasypywani poradami, a jednak trudno im pewnie i świadomie wychowywać swoje maluchy. – Kilka, kialkanaście lat temu modna była szkoła oparta na warunkowaniu, czyli kara i nagroda – mówi ekspertka. – Tablice motywacyjne, kropki i gwiazdki. Albo time-out, typu karny jeżyk. Dzisiaj odchodzimy od tego. Ale żeby było jasne, to nie tak, że to była zła metoda. Ale była nadużywana. Nagradzajmy, tak, ale nie za wszystko i ciągle. Wciąż jestem pytana o karnego jeżyka – nie ma badań, że to była zła metoda. Ale nadużywana. To może być jedna sytuacja, określone dziecko, bo nie każde i nie w każdym wieku. Nie ma jednej, uniwersalnej dla każdego dziecka metody – Nie ma idealnej dla każdej rodziny metody wychowawczej, oprócz tego, że dziecko należy: kochać, szanować, towarzyszyć mu, przytulać je, dbać o jego prawa, opiekować się nim. Każdy z nas ma inne dziecko, innego człowieka. Obserwujmy go i dostosowujmy swoje metody do niego! Czy trzymać się jednej szkoły? Jeżeli wybierzemy sobie metodę wychowawczą, np. zastosujemy się do porad Jespera Juula, które mówią, że dziecko ma wiele kompetencji i trzeba mu towarzyszyć, pozwalać działać samodzielnie, szanować je, to innych metod już nie stosujemy? – Warto stosować te punkty, o których wspomniałam wcześniej: miłość, szacunek i tak dalej... Ważne jest też, jakimi my jesteśmy rodzicami: co wynieśliśmy z domu. Czy jesteśmy poukładani? Czy mamy dostęp do swoich uczuć? Czy sami radzimy sobie ze swoimi emocjami? To również determinuje nasz sposób wychowania dziecka. – Wychowujemy dzieci po to, by umiały sobie poradzić bez nas. By były samodzielne. To najważniejszy drogowskaz, gdy dopadną nas wątpliwości. Chcesz wiedzieć więcej o rodzajach metod wychowawczych? Zobacz nasze wideo! Materiał powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
Co warto wiedzieć o zaburzeniach integracji sensorycznej? [LIVECZAT]
Integracja sensoryczna (SI) to umiejętność przyjmowania i przetwarzania informacji dostarczanych przez zmysły. Jeśli jednak mózg odczytuje je nieprawidłowo, oznacza to, że maluch może mieć zaburzenia integracji sensorycznej. O tym, co warto wiedzieć o SI, mówi psycholog Dorota Zawadzka.
Za nami pierwsze spotkanie w ramach akcji Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem, której patronem jest KINDER Niespodzianka. Dzięki naszym liveczatom rodzice mogą poznać i zrozumieć zmysły, emocje i potrzeby maluchów, a tym samym lepiej je wspierać i pomagać im funkcjonować w świecie. Od kiedy diagnozować zaburzenia integracji sensorycznej i co powinno niepokoić? – Trudności występują dosyć szybko i widać je, gdy dziecko np. nie lubi być dotykane albo wręcz przeciwnie – uwielbia być dociskane. Oczywiście to nie zawsze muszą być zaburzenia integracji sensorycznej, gdyż może to być związane chociażby z rodzajem porodu, czy z tym, że dziecko po prostu ma takie preferencje, wtedy nie muszą niepokoić – podkreśla psycholog Dorota Zawadzka. Dodaje również, że zwykle dostrzega się je u rocznego dziecka, a już wyraźniej u dzieci żłobkowych czy przedszkolaków, gdyś wtedy łatwo zauważyć, że trudności zaczynają przeszkadzać maluchowi w radzeniu sobie ze światem, czyli z przyjmowaniem i przetwarzaniem informacji, które do niego dochodzą. Ekspertka podkreśla, że jeśli trudności utrwalają się i trwają dłużej niż rozwojowo (od stwierdzenia tego mamy np. pediatrę lub położną), warto udać się na diagnostykę zaburzeń sensorycznych. – Nie trzeba się tego bać, bo diagnoza powala na szybkie wdrożenie terapii SI. Pierwsze problemy bardzo często można zauważyć np. w okolicach 6. miesiąca życia dziecka, gdy rozszerzamy dietę dziecka. Maluch wtedy nierzadko bawi się jedzeniem, ale mogą mu przeszkadzać jego faktury, kolory i zapachy. Tym samym u „niejadków” często można wykryć zaburzenia SI – zauważa Dorota Zawadzka. Wśród innych objawów, które mogą na nie wskazywać znajdują się m.in.: zaburzenia mowy, nietolerancja zabiegów pielęgnacyjnych, nadaktywność lub obniżona aktywność, nadpobudliwość emocjonalna, osłabiona koordynacja wzrokowo-ruchowa, wzmożona lub obniżona wrażliwość na bodźce, trudności w pisaniu, czytaniu, rysowaniu, niezgrabność ruchowa. Gdy zauważymy powyższe objawy, warto udać się do specjalisty na diagnostykę. Celem terapii jest poprawa funkcjonowania dziecka, dlatego im szybciej to zrobimy, tym lepiej. Jak odróżnić zaburzenia integracji sensorycznej od zaburzeń ze spektrum autyzmu? – Dziecko ze spektrum autyzmu może mieć zaburzenia integracji sensorycznej, ale nie musi. Zaburzenia SI mogą zwiastować diagnozę autyzmu, ale również nie muszą. Tutaj konieczna jest specjalistyczna diagnoza u eksperta w tym temacie – podkreśla Dorota Zawadzka. Czy jesteśmy w stanie sami pomóc maluchowi, który wykazuje objawy zaburzeń SI? – Warto przede wszystkim wierzyć dziecku. Jeśli mówi nam, że np. coś je gryzie, uwiera lub przeszkadza, to nie kłóćmy się z nim, że jest inaczej. Dziecko nie ma żadnego powodu, aby nam mówić, że jest inaczej. Istotne jest także, by zapytać malucha, jak można mu pomóc – zwykle to ono samo dokładnie wie, co jest w stanie zmienić sytuację – wskazuje psycholog. Jeśli jednak coś nas niepokoi, nie warto tego bagatelizować i udać się do specjalisty. Terapia SI jest skuteczna i nierzadko bardzo szybko można zwalczyć trudności i dyskomfort, które wynikają z zaburzeń SI. Chcesz wiedzieć więcej o integracji sensorycznej? Zobacz nasze wideo! Materiał powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
Zabawy sensoryczne. Dlaczego są tak ważne?
Wszystko, czego dziecko dowiaduje się o świecie i w jaki sposób go poznaje, odbywa się poprzez zmysły. Jeśli mózg odbiera, przetwarza i interpretuje bodźce słuchowe, dotykowe, węchowe, smakowe i ruchowe bez zakłóceń, dziecko rozwija się prawidłowo. Podpowiadamy, jakie zabawy sensoryczne będą świetnym wsparciem rozwoju malucha!
Wartościowe spędzanie czasu z najmłodszymi nie wymaga posiadania całej sterty zabawek… Nie musi być również skomplikowane! Jak podkreśla psycholog Dorota Zawadzka, zabawy sensoryczne często są bardzo proste, bez trudności można zorganizować je w domu, a ich efekty procentują w przedszkolu, szkole, a nawet… w życiu dorosłym. Ponadto oprócz tego, że pozwalają maluchom prawidłowo się rozwijać, umożliwiają również zauważenie nieprawidłowości w integracji sensorycznej i szybkie wdrożenie terapii. View Ediplayer on the source website Co warto wiedzieć o integracji sensorycznej? – Integracja sensoryczna (SI) jest procesem odbierania oraz analizy informacji, bodźców pochodzących z wewnątrz organizmu i ze świata. Zapewnia prawidłową koordynację ruchową i postawę ciała, planowanie ruchu oraz wspiera proces uczenia się – wyjaśnia ekspertka Dorota Zawadzka. Dodaje również, że do prawidłowego odbioru i analizy bodźców potrzebna jest współpraca 3 układów zmysłów: czucia głębokiego, czyli identyfikacja bodźców czuciowych, dotykowych – interpretowanie, czy coś jest mokre, czy suche, śliskie czy tępe, ostre czy gładkie, przedsionkowego, czyli koordynacja ruchów oczu, głowy i ciała, która odpowiada za utrzymywanie równowagi, balansowanie ruchu ciała względem siły grawitacji, proprioceptywnego, czyli interpretowanie przez mózg sygnałów z mięśni i stawów, które informują o pozycji i położeniu ciała w przestrzeni, czucie ciała. Współpraca tych układów ma zasadnicze znaczenie w codziennym funkcjonowaniu, jest bowiem podstawą optymalnego rozwoju i działania pozostałych wszystkich wyższych zmysłów i umiejętności, do których należą: wzrok, słuch, mowa, umiejętność chodzenia oraz zdolność wykonywania precyzyjnych czynności, takich jak malowanie, pisanie. Jakie są objawy zaburzeń integracji sensorycznej? U każdego dziecka na różnym etapie rozwoju mogą pojawić się nieprawidłowości związane z odbieraniem oraz analizą bodźców sensorycznych. Wśród nich znajduje się nadmierna bądź zbyt mała wrażliwość na wrażenia słuchowe, wzrokowe, dotykowe, zapachowe i smakowe. W takich sytuacjach maluch może reagować płaczem lub złością na codzienne czynności, np. ubieranie, mycie włosów, jedzenie itp. Ponadto w tej grupie dzieci mogą mieć także następujące objawy: trudności z koncentracją, unikanie pisania, rysowania, bycie w ciągłym ruchu (bieganie, wiercenie się) lub przeciwnie – niechęć do aktywności fizycznej, chodzenie na placach, częste potykanie, trudności z utrzymaniem równowagi, ściśle określone preferencje żywieniowe, unikanie przytulania, nadwrażliwość na dźwięki. To tylko niektóre nieprawidłowości, które mogą wskazywać na zaburzenia integracji sensorycznej. Po ich zauważeniu warto skonsultować się z lekarzem pediatrą, który pomoże skierować dziecko do odpowiedniego specjalisty. Zabawy sensoryczne wspierające rozwój dziecka Ćwiczenia i trening integracji sensorycznej wpływają i warunkują prawidłowy rozwój emocjonalny i poznawczy dziecka, gdyż ważny jest niczym niezakłócony i harmonijny przebieg wszystkich procesów poznawczych. Aby zachęcić malucha do zabaw sensorycznych, postaw na kreatywność. Możesz np. nawiązać w nich do ulubionych bohaterów. Nasza ekspertka Dorota Zawadzka proponuje, by nawiązać do… Smerfów, które obecnie zachwycają w nowej kolekcji zabawek KINDER Niespodzianki. Zabawy sensoryczne: 1. Smerfetka Ogrodniczka Maluch może zostać właśnie tą postacią, jeśli zaproponujesz mu zabawę w zapachy i kolory. Miejsce zabawy może być dowolne – sprawdzi się np. kuchnia i łazienka. Wystarczy, że w pomieszczeniach rozpozna pojawiające się zapachy, opisze, które pachną ładnie, a które nie, a także rozpozna kolory. Możecie też opisywać rośliny ozdobne, przyprawy, zioła, warzywa i owoce. 2. Smerf Wspinacz Wielką przygodą może okazać się wcielenie właśnie w tego bohatera. Jest odważny i nieustraszony, dlatego idealną zabawą może być… ścieżka sensoryczna. Zadaniem dziecka będzie rozpoznawanie różnych faktur i powierzchni, ocenianie bez patrzenia, czy coś jest twarde – miękkie lub stabilne – ruchome. Do zabawy można wykorzystać najróżniejsze elementy, w tym m.in. wełniany sweterek, tackę z kaszą, gruby karton, gazety, apaszki itp. 3. Smerf Strażak Do tej zabawy nie potrzebujecie akcesoriów. Maluch, który wciela się w Smerfa Strażaka, szuka pożaru lub powodzi. Dorosły podpowiada mu, mówiąc: ciepło – zimno, mokro – sucho. Baw się ze Smerfami W nowej kolekcji zabawek w KINDER Niespodziance znaleźć można ośmiu niezwykle utalentowanych, niebieskich bohaterów. Oprócz Papy Smerfa są Smerfetka Ogrodniczka i Smerfetka Architektka, Smerf Doktor, Smerf Strażak, Smerf Biegacz, Smerf Deskorolkarz i wreszcie Smerf Wspinacz. Każdy z nich ma cechy dominujące, dlatego zabawy z nimi np. w odgrywanie ról są ciekawe i proste! Ale… to jeszcze nie wszystko! Dodatkowo zabawki z serii Smerfy dają dostęp do specjalnej zawartości w darmowej aplikacji APPLAYDU. Wystarczy zeskanować zabawkę by uzyskać dostęp do fascynujących gier, zabaw edukacyjnych i rozszerzonej rzeczywistości. To przestrzeń, która może urozmaicić, a czasem ułatwić zabawę w wartości. Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
Polecajki z górnej półki - elementarz (rozwoju) zmysłów
To już kolejny odcinek z cyklu Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem, w którym poruszamy takie tematy jak inteligencja emocjonalna, zmysły i rozwój wielozmysłowy. Tym razem nasza ekspertka – psycholog Dorota Zawadzka podpowiada, jakie zasady powinny znaleźć się w… elementarzu zmysłów.
Co powinien robić rodzic, a czego nie według elementarza zmysłów? Nasza specjalistka podkreśla, że istotne jest, by obserwować swoje dziecko i podążać za jego potrzebami. Ono jest kompetentne i wie, co je interesuje, a co nie. Ważne jest także, by pozwolić dziecku rozwijać się w kierunku, w którym chce iść – rodzicu, nie projektuj jego pasji i zainteresowań! Ponadto warto umożliwiać maluchowi eksplorowanie świata – nie trzeba się bać, że się przewróci czy przestraszy, bo ono właśnie w ten sposób się uczy. Co jeszcze radzi psycholog Dorota Zawadzka? Jakie zabawy i zabawki rozwijają poszczególne zmysły? Zobacz nasze wideo. Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
Jak rozwijać zmysły dziecka? Podpowiada psycholog
Zmysły rozwijają się już w życiu płodowym. Jak zadbać o nie później, po urodzeniu się maluszka? O tym, jak je rozwijać poprzez zabawę, opowiada ambasadorka akcji Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem – psycholog Dorota Zawadzka.
Warto przede wszystkim zastanowić się na początku, jakich zasad należy się trzymać bawiąc się z dzieckiem. Według naszej ekspertki należy przede wszystkim pozwolić się bawić maluchowi według jego własnych pomysłów i wyobraźni. Istotne jest także to, by podążać za dzieckiem, gdyż to ono ma być przewodnikiem, który wymyśla normy i zasady zabawy. Należy również umożliwić dziecku zmianę reguł zabawy w jej trakcie – niech to maluch o tym decyduje. I przede wszystkim – bawmy się z dziećmi na 100% poświęcając im maksimum czasu! Chcesz poznać zabawy, które rozwijają poszczególny zmysły? Zobacz nasze wideo. Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
Integracja sensoryczna - co to jest i jakie zabawy wprowadzić, aby ją rozwijać?
Dlaczego IS jest ważna w życiu małego dziecka? Co powinno zaniepokoić i kiedy warto udać się do specjalisty? Na te oraz wiele innych pytań odpowiada w ramach akcji Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem specjalistka – psycholog Dorota Zawadzka.
Integracja sensoryczna dotyczy odbierania i analizowania bodźców ze środowiska – zarówno z zewnątrz, jak z wewnątrz, czyli ciała człowieka. Mózg musi sobie poradzić z tymi bodźcami – z ich ilością, nazwaniem i zaszufladkowanie – po to, by znaleźć swoje miejsce w świecie, a także określić swój stosunek do tego. W integracji sensorycznej mówimy o trzech obszarach zmysłów: czucie głębokie – czucie ciała i dotyk – łatwo go zaobserwować w zabawie: dziecko wie, kiedy coś jest suche, mokre, ciepłe, zimne, gładkie itp. układ przedsionkowy – zwracamy uwagę na ruchy gałek ocznych, ruchy ciała, równowagę i to wszystko, co związane z grawitacją, czyli przekręcanie się, siadanie, chodzenie, podążanie wzrokiem za obiektami itp. układ proprioceptywny – dotyczy odczuwania mięśni i stawów, czyli poruszania się, skakania, biegania, wspinanie itp. Te trzy układy powinny ze sobą współpracować. Jeśli tak nie jest, dochodzi do zaburzeń integracji sensorycznej. Chcesz wiedzieć więcej? Zobacz nasze wideo! Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
Zabawa ćwicząca zmysł smaku: Co tak smakuje? Kolorowanka z owocami dla malucha
Słony, słodki, gorzki, kwaśny i umami – to podstawowe smaki, które odczuwamy dzięki zmysłowi smaku. Aby wychować małego smakosza lub po prostu malucha o wyostrzonym smaku, warto stymulować ten zmysł. Nie masz pomysłu na zabawę? Podpowiadamy, jak pysznie się bawić!
Smaki rozpoznajemy dzięki kubkom smakowym znajdującym się na języku, podniebieniu miękkim i tylnej ścianie gardła. Gdy się rodzimy, pokrywają one całą jamę ustną, jednak z czasem zanikają. Tym samym około 10. roku życia zmysł smaku staje się mniej ostry. Dorosły człowiek ma około 10 tysięcy kubków smakowych, które pozwalają mu czerpać radość z jedzenia. Chcesz, aby twoje dziecko cieszyło się smakami jak najwcześniej? Poniżej przedstawiamy kilka zabaw, które mu w tym pomogą. View Ediplayer on the source website Zabawy stymulujące smak Z pewnością świetnym pomysłem będzie najprostszy pomysł: zgadywanie, co to za smak. Wystarczy zakryć dziecku oczy i dać mu do spróbowania kilka rzeczy, np. wodę z solą, sok pomarańczowy, kakao, mleko itp. Inną, ciekawą zabawą może być ułożenie 9 rzeczy w 3 zbiory tych samych produktów do jedzenia. W praktyce można wykorzystać np. jabłka, pietruszkę i marchewkę – każde z nich może być starte, pokrojone i suszone. Dzieci mają poukładać te same produkty w zbiory. Świetnym sposobem na poznanie smaków będzie również wspólne przygotowanie posiłków – od początku do końca. A jeśli nie masz więcej pomysłów na to, jak stymulować zmysł smaku, wykorzystaj poniższą zabawę. Co tak smakuje? Pokoloruj i podpisz smak pod owocami! Ściągnijcie kolorowankę. Zadaniem malucha będzie odgadnięcie, jakie smaki mają przedstawione owoce. Następnie można zabrać się za kolorowanie. Powodzenia! Materiał powstał z udziałem KINDER Niespodzianki
Zabawa ćwicząca zmysł wzroku: Ile widzisz zwierząt na obrazku?
Czy wiesz, że dzięki zmysłowi wzroku w dorosłym życiu odbieramy aż 80% bodźców? To właśnie on zajmuje 1. miejsce w rankingu zmysłów. Wiesz, jak go rozwijać? Rozwiąż naszą zagadkę przygotowaną dla najmłodszych i sprawdź, czy twój maluch ma sokoli wzrok!
Gdy rodzi się dziecko, nie widzi wyraźnie, przedmioty zlewają mu się w całość i rozróżnia tylko niektóre kolory, dostrzegając kontrastowe połączenia np. czarnego z białym. Z czasem jednak zaczyna ono skupiać wzrok, a do 5. miesiąca życia opanowuje widzenie trójwymiarowe. I tak z miesiąca na miesiąc maluch widzi coraz więcej, aż wreszcie wzrok staje się jego zmysłem dominującym. By widział jak najlepiej, od najmłodszych lat należy stymulować jego wzrok. View Ediplayer on the source website Jak rozwijać wzrok dziecka? Widzenie należy ćwiczyć, dlatego sprawdzą się zabawy takie jak np. obrazki, w których dziecko szuka różnic pomiędzy nimi. Świetne będą także ilustracje, na których będą różne figury geometryczne, które trzeba zidentyfikować i policzyć. Niezastąpione w rozwijaniu wzroku są także książeczki, których warto czytać i przeglądać jak najwięcej. Jeśli nie masz pomysłów na zabawy stymulujące wzrok, przygotowaliśmy jedną z nich. Sprawdź, jak maluch poradzi sobie z tą zagadką! Zapraszamy do zabawy! Materiał powstał z udziałem KINDER Niespodzianki
Zabawa i jej rola w rozwoju dziecka [WEBINAR 6.]
Za nami już ostatni z 6 webinarów dla rodziców, organizowanych w ramach akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem”, prowadzonych przez Dorotę Zawadzką. Tym razem ekspertka opowiadała o tym, dlaczego zabawa jest istotna dla prawidłowego rozwoju dziecka, a także, co warto o niej wiedzieć, by była nie tylko rozwojowa, ale również ciekawa.
Zabawa, czyli spontaniczna i przyjemna forma spędzania czasu, na początku odbywa się w samotności. Niemowlęta najchętniej bawią się własnym ciałem, dlatego też często widzimy, jak wkładają rączki bądź nóżki do buzi. Dopiero później, około 1-2. roku życia dzieci bawią się równolegle, czyli obok siebie, a następnie zaczynają się zauważać. Właśnie wtedy pojawiają się powszechne i trudne do rozwiązania spory o zabawki, bo dziecko myśli, że każda w polu widzenia jest jego. W przedszkolu dzieci bawią się już wspólnie, bo wtedy maluch odkrywa, że z rówieśnikami też można ciekawie spędzić czas. Kolejnym etapem jest zabawa zespołowa, w której bierze udział duża grupa dzieci. Przy tym warto pamiętać, że po pokonaniu wszystkich etapów zabawy, ta początkowa, czyli samotna, nadal odgrywa ważną rolę w rozwoju. Różne rodzaje zabaw Zabawy rozwijają się i rosną razem z dzieckiem. Maluchy zaczynają zawsze od zabawy manipulacyjnej, czyli takiej, która polega na potrząsaniu, oglądaniu, dotykaniu oraz innych, podstawowych czynnościach, które można wykonywać m.in. z grzechotką, gryzakami, małymi zabawkami, czy własnymi rączkami, nóżkami itp. Kolejnym rodzajem zabawy jest ta konstrukcyjna, czyli po zapoznaniu się z zabawkami, brzdąc zaczyna konstruować (m.in. układa, tworzy budowle). Później są zabawy tematyczne i tak dziecko zaczyna się bawić m.in. w dom, sklep, lekarza, strażaka oraz odgrywa inne, zaobserwowane w życiu codziennym role. Właśnie dzięki nim odwzorowuje to, co widzi. Równolegle do nich można zaobserwować zainteresowanie zabawami rytmiczno-ruchowymi z wykorzystaniem muzyki i własnego ciała. Ciekawym rodzajem bardziej zaawansowanej zabawy jest zabawa badawcza, która pozwala m.in. na eksperymentowanie, pobudzanie wyobraźni, a także rozumienie zależności, które później przydadzą się w szkole np. na matematyce, przyrodzie czy fizyce. Najbardziej złożone są zabawy dydaktyczne, które zwykle sprawdzają się już u dzieci w wieku szkolnym. W nich mamy tezę, próbujemy ją obalić lub udowodnić, robimy badanie w grupie itp. Dlaczego zabawa jest ważna dla dziecka? To właśnie dzięki niej maluch w przyszłości może wykonywać bardziej złożone zadania edukacyjne, co przekłada się m.in. na sukces szkolny. Ponadto wiele zabaw oraz zabawek wspiera rozwój języka, rozwój poznawczy i umiejętności motoryczne. Pomagają one także w rozwijaniu i ulepszaniu pamięci oraz w zdobywaniu doświadczeń sensorycznych (np. gorący, zimny, lepki, suchy, cichy, głośny…). Warto pamiętać, że właśnie dzięki niej maluch może rozwijać się emocjonalnie i społecznie. To właśnie ona wspiera rozwój umiejętności rozwiązywania problemów, pozwala opanować umiejętność owocnego wchodzenia w interakcje społeczne, a także ułatwia dziecku uspokojenie się i pozbycie się frustracji. Nowoczesne zabawy… z tabletem lub smartfonem Korzystanie z nich jest znakiem czasu i nie należy tego zabraniać dzieciom. Najlepiej, żeby maluchy do ukończenia 3. roku życia z nich nie korzystały, jednak później, warto je stopniowo wprowadzać. Należy przede wszystkim wziąć pod uwagę nie czas, jaki dziecko spędza przed ekranami, a to, po co ono z nich korzysta, bo mogą np. czytać, szukać informacji, grać w gry edukacyjne, co oznacza, że nie zawsze trafiają w niebezpieczne, niedostosowane do dzieci, wirtualne miejsca. Jak powinna wyglądać zabawa dziecka przed ekranem? 1. Nie zostawiaj dziecka samego z tabletem lub smartfonem. 2. Pokaż mu zabawy z tzw. rozszerzoną rzeczywistością (augmented reality), czyli takie, które łączą świat wirtualny z naszym bezpośrednim otoczeniem. 3. Szukajcie bezpiecznych i ambitnych aplikacji, które nie będą tylko „hipnotyzowały” dziecka przed ekranem, ale staną się punktem wyjścia i zachętą do zabawy w realnym świecie. Mobilna i darmowa aplikacja Applaydu Poprzez rozszerzoną rzeczywistość przenosi ona użytkowników do zabawnego świata wyobraźni, w którym królują ożywione zabawki z Kinder Niespodzianki. Współtworzyli ją pedagodzy z Uniwersytetu Oksfordzkiego i jest przeznaczona jest dla dzieci w wieku 4-9 lat. Dlaczego warto pokazać ją dziecku? zawiera gry, historyjki interaktywne i wiele innych atrakcji oferuje nowe, pochłaniające możliwości przeżywania i doświadczania pobudza wyobraźnię dzieci stymuluje zdolność do uczenia się nowych rzeczy posiada bezpieczne i kontrolowane środowisko, wolne od reklam i zakupów w aplikacji ma funkcje kontroli rodzicielskiej, takie jak raportowanie aktywności i możliwość wyboru poziomu trudności została zaprojektowana w taki sposób, aby mogła być używana przez całą rodzinę
Co warto wiedzieć o dotyku i jak go rozwijać u dziecka? [LIVECZAT z ekspertem]
Dotyk ma wiele odcieni. Bitwy rodzeństwa, przytulanie i głaskanie, wyrażanie wielkiej sympatii i miłości – możemy nim powiedzieć wszystko! Dlaczego ten zmysł jest tak ważny? Zobacz nasz liveczat z psycholog Dorotą Zawadzką organizowany w ramach akcji Miasteczka Zmysłów i dowiedz się o nim więcej.
Tym razem, podczas spotkania z Dorotą Zawadzką prowadzonego przez redaktorkę mamotoja.pl Katarzynę Imiołek, rozmawialiśmy o zmyśle dotyku i o wszystkim, co z nim związane. Warto pamiętać, że to właśnie on pozwala wydzielać hormony szczęścia, daje zadowolenie i poprawia samopoczucie. Oprócz tego dotyk buduje więź i zbliża nas do siebie. Dlatego też już od pierwszych chwil życia dziecka, warto pamiętać, by stymulować ten zmysł, a także zwracać uwagę na to, czy nie pojawia się w związku z nim nic niepokojącego. Ekspertka odpowiadała na pytania rodziców w tym temacie przez ponad 40 minut. Dlaczego dotyk jest ważny? Zmysł ten, podobnie jak pozostałe, kształtuje się już w życiu płodowym – pojawia się około 6.-8. tygodnia ciąży. Na początku wrażliwa jest tylko twarz, a dopiero około 14. tygodnia ciąży ta wrażliwość dotyczy już całego ciała. Po urodzeniu to właśnie zmysł dotyku jest zmysłem dominującym i właśnie dzięki niemu niemowlę czerpie wiedzę o świecie. Jest to możliwe na dwa sposoby – zarówno wtedy, gdy to rodzice dotykają maluszka, jak i wtedy, gdy robi to on samodzielnie. Warto pamiętać, że zmysł ten ma ogromny wpływ na rozwój psychofizyczny dziecka, czyli na jego ogólne funkcjonowanie. Dzięki dotykowi możemy nie tylko komunikować się z otoczeniem, ale także określać strukturę przedmiotów, odczuwać temperaturę i ból, a także, co ważne – umożliwia budować więź. To właśnie dotyk sprawia, że nie tylko czujemy przyjemność, ale także możemy czuć się bezpiecznie, gdyż pomaga poradzić sobie z bólem i relaksuje. Skoro jest taki ważny, dlaczego niektórzy go nie lubią? Dotyk powinien nieść miłość, troskę, cierpliwość, uważność i to wszystko, co jest związane z budowaniem relacji. Wtedy sprawia nam przyjemność i czujemy się dobrze. Jednak nie jest tak zawsze. Są dzieci, a także dorośli, którzy np. mają nadwrażliwość dotykową i wtedy nie sprawia im on przyjemności... W takich sytuacjach maluchy wzdrygają się, odpychają, a czasami nawet reagują agresywnie. Warto wtedy zwrócić na to uwagę i sprawdzić, z czego to wynika, a także, czy nie jest związane z zaburzeniami sensorycznymi. Przy czym trzeba pamiętać, że niektóre osoby takie po prostu są i zwyczajnie nie lubią się często przytulać. U nich bardzo dużą uwagę należy zwracać na to, by nie przekraczać ich granicy dotyku – takim maluchom należy pozwolić, by same decydowały o tym, czy chcą być dotykane w danej chwili, czy nie. Z kolei są też osoby, które lubią przytulanie. Inne natomiast są zwolennikami mocnego przyciskania, co ma miejsce np. u dzieci urodzonych poprzez cesarskie cięcie. Dzieci, jak i później dorośli, różnią się od siebie, dlatego, jeśli nie zostaną potwierdzone żadne zaburzenia sensoryczne, trzeba zaakceptować tę odmienność. Radosny wymiar dotyku – łaskotanie Chociaż jest ono zwykle kojarzone z czasem zabawy, to nie zawsze jest postrzegane tak pozytywnie. Należy zwracać uwagę, by nie łaskotać szczególnie małych dzieci. Niemowlęta nie powinny być dotykane gwałtownie. U noworodków i niemowląt urodzonych przedwcześnie należy unikać tej aktywności i pamiętać, by dotyk był raczej delikatny. Jest to istotne, gdy w tym okresie nadmierny lub gwałtowny może nawet boleć maluszka. Z kolei u starszych dzieci np. przedszkolaków warto pamiętać, by nie przesadzać z łaskotkami. Chodzi o to, by w szaleństwie zabawy zawsze słyszeć „nie” dziecka, kiedy prosi, aby zrobić przerwę lub w ogóle nie ma już chęci kontynuować aktywności. W takiej sytuacji dorośli muszą szanować decyzje malucha, a jeśli prosi o dalszą zabawę, to wznowić ją do momentu, gdy nie pojawi się ponownie „nie”. Gdy maluch unika dotyku… Kiedy warto udać się do specjalisty? Nadwrażliwość to nadmierna reakcja na dostarczony bodziec. Jeśli maluch czuje, że dotyk nie sprawia mu przyjemności, a wręcz nawet odczuwa ból, bardzo możliwe, że jej doświadcza. W tym przypadku może dotyczyć różnych kwestii i tak np. dziecko może nie chcieć się ubierać, gdyż wiele materiałów i ubrań je drażni, może reagować nadmiernie na podawanie dłoni na przywitanie czy uścisk, nie chce czesać włosów lub obcinać paznokci itp. W takich sytuacjach warto pójść do specjalisty. I jak podkreśliła ekspertka – lepiej pójść wcześniej i zapytać, niż coś przegapić. Tego typu sytuacje wymagają po pierwsze dokładnego sprawdzenia, czyli zdiagnozowania. Czasami na dalszych etapach wymaga to specjalistycznych działań i wycelowanej, spersonalizowanej terapii. Nierzadko jest to proces długi i związany z ogromem pracy, jaką należy wykonać, jednak jest to niezwykle potrzebne dziecku, by mogło prawidłowo się rozwijać i funkcjonować. Trzeba pamiętać, by nie zmuszać do niczego dziecka, a uzbroić się w cierpliwość i przede wszystkim zrozumieć dziecko i to, co przeżywa. Dorota Zawadzka podkreśliła, że jeśli np. dziecko ma nadwrażliwość dotykową i nie chce się ubierać, to warto je wspierać i np. pozwolić mu chodzić w luźnych rzeczach, wycinać metki, zwracać uwagę na materiały itd. Nie wolno w żadnym wypadku ubierać dziecka na siłę. Bo ono nie robi tego na złość, ono po prostu źle odczytuje bodziec, który w rezultacie może odczuwać nawet jako ból. A przecież nie chcemy, aby dziecko bolało... Trzeba to zrozumieć i wspierać maluszka. Chcesz wiedzieć więcej? Zobacz nasz liveczat Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
Czuję, czyli… jak rozwijać zmysły: smaku, węchu i dotyku? [WEBINAR 4.]
Za nami czwarty z 6 bezpłatnych webinarów dla rodziców, organizowanych w ramach akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem” i prowadzonych przez Dorotę Zawadzką. Tym razem ekspertka opowiadała o trzech zmysłach, które pozwalają… czuć świat! Dowiedz się, w jaki sposób rozwijać smak, węch i dotyk u przedszkolaka.
Potrafimy rozróżnić kilka smaków, ponad trylion zapachów, a do tego czujemy m.in. dotyk, ból i temperaturę. Możemy chłonąć świat na wiele sposobów, a wszystko dzięki trzem, wymienionym wcześniej zmysłom. I tak np. zapach wyczujemy nawet, gdy jego źródło jest daleko. Z kolei, by poczuć dotyk i smak, bodźce muszą być blisko. W przypadku dotyku odbieramy je poprzez receptory znajdujące się na skórze, a w przypadku smaku – możemy rozpoznać go, gdy cząsteczki jedzenia rozpuszczą się w cieczy (np. w ślinie). W związku z tym, aby dziecko właściwie odczuwało, czyli rozpoznawało i reagowało na bodźce z zewnątrz, warto zadbać o rozwój tych zmysłów jak najwcześniej. Kilka ważnych kwestii dotyczących smaku Aby poczuć smak, konieczna jest reakcja jedzenia ze śliną, dlatego też należy jeść wolno. W trakcie spotkania ekspertka podkreśliła, że mówiąc o zmyśle smaku, nie można nie wspomnieć o tym, jak dzieci jedzą… a także, jak to postrzegają rodzice. Dorota Zawadzka zwróciła uwagę na to, że dziecko ma prawo do niejedzenia. Może odmówić nawet wtedy, gdy ugotowano danie, które zwykle lubi. Bo istotne jest nie tylko to, by pozwolić dzieciom eksperymentować ze smakami, ale także, by... odmawiać jedzenia. Aby rozwijać w dziecku smak, warto pokazywać mu dania z kuchni świata, niecodzienne przyprawy, a także sposoby ich podania. Maluch musi mieć szanse, aby podjąć próbę zjedzenia nowej rzeczy, dlatego można np. bawić się w szwedzki stół. Dziecko może samo wybrać składniki i łączyć je jak tylko mu się podoba. Warto także do 2 r.ż. pozwolić bawić się jedzeniem. Ekspertka podkreśliła, że dziecko poznaje wtedy nie tylko smak, ale również jego fakturę i barwę, a to według kucharzy sposób, który pozwala wychować smakosza! Przy tym należy pamiętać, by niezależnie od tego, jak bardzo zależy nam na rozwoju smaku u dziecka, nie zmuszać go do jedzenia. Jest to bardzo ważne, gdyż może prowadzić do poważnych zaburzeń odżywiania. Czy to czujesz? Czyli o smaku słów kilka Świat zapachów to kolejna przestrzeń, którą warto pokazywać dzieciom. Co ciekawe, przygodę z tym zmysłem maluchy rozpoczęły już w ciąży. Będąc w brzuchu mamy czuły zapach wód płodowych, które przenoszą zapach i smak jedzenia spożywanego przez mamę. Warto rozwijać ten zmysł u dzieci, gdyż rozbudza on także smak. Oprócz tego właśnie on sprawia, że łączymy zapachy z konkretnymi wydarzeniami, dzięki czemu mamy w pamięci nie tylko obrazy wspomnień, ale też z łatwością kojarzymy je z zapachami. Zmysł ten jest także potrzebny do tego, by ostrzec nas przed niebezpieczeństwem np. ulatniającym się gazem z kuchenki. Aby go rozwijać, jak najczęściej wąchajcie z przedszkolakiem kwiaty, przyprawy, perfumy i nastawcie się pozytywnie na różnorodność zapachową. Co warto wiedzieć o zmyśle dotyku? Przede wszystkim to, że dotyk to bodziec, który odczuwamy poprzez skórę. To ona jest naszym największym narządem zmysłu oraz organem w ogóle. Dotyk pozwala nam odczuwać ciepło, zimno, ból czy łaskotanie, a doświadczenia te możemy kategoryzować jako przyjemne lub nieprzyjemne. Dlaczego jest ważny? Gdyż pozwala nie tylko na dotykanie, które zwykle jako pierwsze kojarzy nam się z tym zmysłem. Warto zdać sobie sprawę, że to dzięki niemu możemy określić kształt, ciężar, konsystencję czy strukturę. Ponadto to właśnie dzięki niemu komunikujemy się z otoczeniem, a organizm pozwala poprzez receptory w skórze sterować procesami zachodzącymi w organizmie. Dotyk to również intymny sposób komunikacji. To dzięki niemu budujemy więź. Nie bez powodu przytulamy się do siebie, trzymamy za ręce. Oprócz tego, że czujemy wtedy przyjemność, czujemy się też bezpiecznie. Siła dotyku jest tak duża, że pomaga radzić sobie z lękami, uśmierza ból, a także pozwala się wyciszyć i zrelaksować. Rozwijając ten zmysł u dzieci, warto podkreślić, że nie można przestymulować dziecka np. poprzez przytulanie, głaskanie, czy trzymanie za rękę. Warto przy tym jednak zawsze pamiętać, by siła dotyku była dopasowana do maluszka. Należy być także czujnym na zaburzenia sensoryczne. Dzieci mogą wtedy być uwrażliwione i odczuwać ból, gdy obcina im się włosy lub paznokcie, nie lubią nosić jakiegoś ubrania lub wręcz przeciwnie – być mniej wrażliwe i np. potrafią włożyć rękę do bardzo gorącej wody lub szczypać czy drapać się i nie odczuwać bólu.
O niejadkach i wojnach nad talerzem… [LIVECZAT z ekspertem]
Czy moje dziecko jest niejadkiem? Czy maluch powinien jeść już widelcem i nożem? Rodzice mają wiele pytań i kłopotów w związku z jedzeniem dziecka… Zobacz nasz liveczat z psycholog Dorotą Zawadzką organizowany w ramach akcji Miasteczko Zmysłów i rozwiej swoje wątpliwości!
Tym razem, podczas spotkania z Dorotą Zawadzką prowadzonego przez redaktorkę mamotoja.pl Katarzynę Imiołek, rozłożyliśmy na czynniki pierwsze zmysł smaku, czyli ten zmysł, który szczególnie młodym rodzicom przysparza najwięcej pytań i wątpliwości. Każda z nas, mam, i każdy tata marzy o tym, by maluch uwielbiał warzywa, chętnie poznawał nowe smaki i żeby raz na zawsze skończyły się wojny nad talerzem… Dorota Zawadzka odpowiadała na pytania rodziców w tym temacie przez ponad 40 minut. Rodzice, cierpliwości! Nie ma złotej metody na to, by każde dziecko jadło wszystko, o każdej porze, którą sugeruje mu mama lub tata i tyle, ile mu się podaje. Maluchy, podobnie jak dorośli, mają swoje upodobania, a także humory, dziwne zachowania i fanaberie. Dlatego też opiekunowie, którzy dostrzegają u brzdąca problemy z jedzeniem i często nazywają swoją pociechę tzw. niejadkiem, powinni… uzbroić się w cierpliwość. Nie jest to proste, jednak jest to jedyna droga, by zrozumieć potrzeby małego brzuszka. Odczarujmy „niejadka” Podczas liveczatu Dorota Zawadzka podkreśliła, że niejadki nie istnieją. Bo jeśli się nad tym zastanowić, to kim jest „niejadek”? Zwykle mówimy tak na malucha, który nie je, kiedy rodzic chce, tego co mama lub tata chce i ile chcą. Możemy jednak inaczej spojrzeć na kwestie jedzenia pociechy, jeśli uświadomimy sobie, że dziecko ma żołądek wielkości swojej piąstki. Tym samym jego wewnętrzna cześć dłoni odzwierciedla wielkość standardowego posiłku, który zjada. Tak na to patrząc, wcale nie jest to duże danie, prawda? Niestety, bardzo często staramy się, by dziecko zjadło więcej niż faktycznie jest w stanie. Oczywiście zdarzają się dzieci, które nie jedzą praktycznie nic, co się im przygotuje. Jednak czy jest tak, że faktycznie nie zjadają w ciągu dnia dosłownie NIC? Prowadząc obserwacje bardzo często można zauważyć, że dziecko tu zje trochę banana, tam bułkę, później trochę ugotowanego makaronu itd. I jeśli to wszystko spiszemy w rozliczeniu tygodniowym, można zauważyć, że jednak je całkiem sporo, ale nie podczas posiłków… Ekspertka radzi, by w takich przypadkach, chociaż trudno to zrozumieć dorosłym, warto na to jednak dzieciom pozwolić. Dorota Zawadzka podkreśliła również, że rozumie obawy rodziców, którzy zastanawiają się, czy te problemy z jedzeniem nie są np. zaburzeniami odżywiania. Jednak zaznaczyła, że chociaż oczywiście również wśród małych dzieci istnieje taka grupa, to stanowią one mniej niż 1% wszystkich maluszków. Kilka zasad jedzeniowych dla rodziców i malucha Przede wszystkim pamiętaj o tym, by dziecko miało prawo wybierać, kiedy je, co i ile. Niech to będzie jego przygoda ze smakami! Pozwól dziecku bawić się jedzeniem, powinno go dotykać, sprawdzać fakturę i jeść palcami, jeśli lubi – jest naprawdę dużo czasu na wprowadzenie widelca i noża. Warto też pamiętać, że dzieci jedzą oczami, uszami i nosem. Każde danie musi zatem dobrze wyglądać, pachnieć i… fajnie się nazywać. Np. dzieci około 1-2. roku życia uwielbiają jeść wszystko, co jest białe. Dorosłym może się to wydawać dziwne, ale właśnie takie są wtedy upodobania maluchów i z czasem one mijają. To ważne, bo rozszerzając dietę, należy brać pod uwagę takie małe fantazje. Istotne jest także to, by nie robić z jedzenia sytuacji stresowej. Dlatego też zadbaj o to, by dzieci od początku jadły z domownikami przy stole. Jedzenie nie powinno być czymś dziwnym, a zwykłą czynnością, którą robi się wspólnie. Babcia, wnuk i jedzenie… Podczas spotkania Dorota Zawadzka zauważyła, że częstym problemem jest wmuszanie w dzieci jedzenia przez babcie. Warto jednak wziąć sprawy w swoje ręce i w takiej sytuacji wyjaśnić spokojnie, że jako rodzice pozwalacie maluchowi wybierać, co je, kiedy chce i ile. Przy czym warto podkreślić również, że lepiej jest, gdy z dwojga złego dziecko je mniej niż więcej. Jest to istotne, bo to właśnie dzieci z nadwagą i otyłością mają najtrudniej w grupie rówieśniczej… Nie pozwalajmy również na szantaże w stylu: jeśli coś zjesz, to coś ci kupię/zrobię itd. A co jeśli dziecko chce być wege, bo np. uwielbia zwierzęta? Chociaż zdarza się, że w takiej sytuacji rodzice mogą być zdecydowanie na nie, to warto jednak rozważyć propozycję dziecka, bez względu na to, czy wynika z miłości do zwierząt, czy też upodobań smakowych. Należy jednak pamiętać, że maluchy i starsze dzieci mogą być na diecie roślinnej, jednak tylko pod warunkiem, że rodzice potrafią ją świadomie zbilansować ich jadłospis. Tylko wtedy taki sposób żywienia może być dla dziecka dobry i nie naraża go na niedobory lub choroby. Chcesz wiedzieć więcej? Zobacz nasz liveczat! Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
Widzę, czyli… o wzroku słów kilka [WEBINAR 2.]
Za nami drugi z 6 bezpłatnych webinarów dla rodziców, organizowanych w ramach akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem” i prowadzonych przez Dorotę Zawadzką. Tym razem ekspertka opowiadała o zmyśle wzroku i o tym, jaką rolę odgrywa on w rozwoju dziecka.
Czy wiesz, że około 80% tego, co pamiętamy i rozumiemy, wcześniej zobaczyliśmy? To właśnie wzrok jest zmysłem wiodącym, dlatego porządkuje nasz świat i pozwala m.in. zorientować się w przestrzeni oraz dostrzec np. niebezpieczeństwo lub piękno świata. Dzięki niemu możemy nie tylko zobaczyć, ale również doświadczyć, zapamiętać, nauczyć się i zrozumieć. Co rodzic powinien wiedzieć o wzroku dziecka? Każdy opiekun powinien pamiętać, że maluch nie wie, że widzi źle. Dlatego też to dorośli od pierwszych chwil życia pociechy muszą zwracać uwagę na ewentualne nieprawidłowości powstające w obrębie narządu wzroku. Warto m.in. przyglądać się, czy niemowlę śledzi palec, czy podąża wzrokiem za przedmiotem, który mu pokazujemy oraz czy w ogóle dostrzega jego pojawienie się w polu widzenia. Reakcje na bodźce wzrokowe należy obserwować także u starszych np. przedszkolaków. W przypadku wątpliwości, czy maluszek reaguje właściwe, należy udać się do specjalisty, który oceni, czy ze wzrokiem jest wszystko w porządku. Dlaczego należy stymulować wzrok? Przede wszystkim dlatego, że jest on zmysłem wiodącym, który odgrywa istotną rolę w rozwoju malucha, zdolności uczenia się i ogólnym stanie zdrowia. Rzadko zdajemy sobie sprawę, że aż dwie trzecie funkcji mózgu jest związanych z widzeniem. Potwierdzają to badania, które dowodzą, że około 75% tego, czego dzieci uczą się we wczesnych latach życia, jest przetwarzane przez ich wzrok. Dlatego też, aby wspomóc malucha w nauce, a także prawidłowym postrzeganiu rzeczywistości, konieczne jest rozwijanie tego zmysłu. Wybierając zabawy rozwijające wzrok, warto skupić się na takich, które ćwiczą m.in. spostrzegawczość, kierunkowość i pamięć wzrokową. Ważne są także zabawy związane z integracją sensoryczną, gdyż wspiera i rozwija ona zdolności mózgu do sortowania, organizowania oraz przetwarzania wrażeń zmysłowych. A jak to jest ekranami… Czy dziecko powinno z nich korzystać? Nie uciekniemy od technologii i nie sprawimy nagle, że dzieci nie będą używały tabletów, telefonów i komputerów. To przecież również w nich toczy się nasze życie, co bardzo łatwo można zauważyć szczególnie teraz, w dobie pandemii. Dlatego opiekunowie powinni przede wszystkim zwracać uwagę na prawidłową odległość oczu dziecka od urządzenia, natężenie i rodzaj emitowanego światła, ostrość kolorów oraz długość czasu spędzanego przed ekranem. Pamiętajmy także, że oko lubi dal. Musimy pozwolić mu patrzeć i widzieć nie tylko to, co blisko, czyli np. na ekranie smartfona. Dlatego, aby ćwiczyć akomodację oka, czyli patrzenie naprzemiennie w bliż i w dal, zachęcamy do tego, by np. chodzić z dzieckiem na spacery. WAŻNE: Dzieci do 2-3 roku życia w ogóle nie powinny korzystać z ekranów. Jakie zabawy rozwijają wzrok? zabawa w wyszukiwanie szczegółów w otoczeniu i na obrazkach zabawa kolorami – sortowanie, wyszukiwanie lusterkowe zajączki zabawy z latarką puzzle układanki zabawa w „Co się zmieniło?” (ubyło/przybyło)
Nasze ciało jest instrumentem, czyli… o zmyśle słuchu słów kilka [WIDEO]
„Wszystkich nas, z każdej strony, otaczają dźwięki. Możemy nimi malować różne światy i właśnie w taką podróż do krainy dźwięków chciałabym was zaprosić” – tak spotkanie z dziećmi w Miasteczku Zmysłów rozpoczęła wokalistka, Justyna Jary. Nie tylko opowiadała o dźwiękach, ale pokazała również, jak korzystać z instrumentu, który zawsze mamy pod ręką, czyli… z naszego głosu.
W muzycznej podróży w Miasteczku Zmysłów naszej ekspertce, wokalistce Justynie Jary, towarzyszyli Szymon, Anielka i Zosia, którzy dzielnie wykonywali ćwiczenia oddechowe, żeby przygotować się do finałowego koncertu! Poznali też wiele ciekawostek na temat zmysłu słuchu. Zmysł słuchu a przepona – Podstawą pracy z głosem jest prawidłowy oddech – wyjaśniała Jary. – Odpowiada za niego przede wszystkim jeden mięsień, nazywa się przepona. Może ta nazwa nas nie ośmiela, ale uwierzcie mi – powinniśmy go bardzo, ale to bardzo lubić. Dzięki niemu możemy wydobywać z siebie długie dźwięki – dodała ekspertka. Po krótkiej teoretycznej lekcji przyszedł czas na praktykę. Justyna Jary pokazała swoim uczniom, jakie dźwięki jest w stanie wydobywać nasze ciało. Szymek, Anielka i Zosia wykonywali skłony i podskoki, by rozgrzać się przed śpiewaniem, poruszyli swoje przepony śmiechem, aż bolały ich brzuchy i wreszcie… wspólnie zaśpiewali. Dzieciaki przekonały się, że dźwięki oddziałują nie tylko na zmysł słuchu tego, kto je wydaje, ale przede wszystkim na zmysły wszystkich tych, którzy nas słuchają. Zresztą... posłuchajcie sami! Artykuł powstał z udziałem marki Kinder Niespodzianka
Jak dziecko uczy się i rozwija przez zmysły? [WEBINAR 1.]
Za nami pierwszy z 6 bezpłatnych webinarów dla rodziców, organizowanych w ramach akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem” i prowadzonych przez Dorotę Zawadzką. Ekspertka opowiadała o tym, jak działają zmysły malucha, a ich prawidłowy rozwój wpływa na życie również w przyszłości.
Wyróżniamy 5 „tradycyjnych” zmysłów: wzrok, słuch, dotyk, zapach i smak. Mamy też zmysły „dodatkowe”, do których należą: zmysł temperatury, równowagi, ułożenia ciała względem siebie i napięcia mięśniowego (propricepcja), zmysł odpowiadający za odmierzanie czasu i odczuwanie bólu (nocycepcja). Jedne i drugie są potrzebne dorosłym i dzieciom, by lepiej rozumieć i orientować się w świecie. Dzięki nim możemy m.in. zobaczyć go, usłyszeć, docenić, a także określić, czy to, co się w nim znajduje jest bezpieczne czy nie. Aby jednak było to możliwe, narządy zmysłów, które pozwalają je odbierać i przetwarzać, muszą działać prawidłowo. Co trzeba wiedzieć o zmysłach? Wzrok Dzięki niemu można rozpoznawać m.in. kolory, ich intensywność, kształty, orientować się w przestrzeni. Przy tym rodzice muszą pamiętać, że małe dziecko nie wie, że źle widzi. Maluchowi wydaje się, że jego wzrok jest dokładnie taki sam jak innych. Dlatego też bardzo ważne w rozwoju tego zmysłu jest to, by opiekun obserwował, jak dziecko ogląda przedmioty, czy rozpoznaje kolory, widzi wyraźnie itd. I tak, trzeba pamiętać, że w pierwszych miesiącach życia dziecko ogląda je z niewielkiej odległości, ale już 2-latek powinien widzieć mniej więcej tak jak dorosły. Tym samym, jeśli coś zaniepokoi rodzica, musi koniecznie skonsultować się ze specjalistą. Słuch To pierwszy zmysł dziecka, dzięki czemu odbiera ono dźwięki nawet będąc jeszcze w brzuchu mamy. Aby rozwijać go od początku, ważne jest, by w domu były obecne... dźwięki. Chodzi przede wszystkim o to, by nie było ani za cicho, ani za głośno. Jeśli nie będzie ich w ogóle, to gdy się pojawią, mogą wywołać lęk. Z kolei, jeśli będą np. za głośne, mogą powodować różnego rodzaju zaburzenia słuchu. Trzeba pamiętać, że maluchy mają bardziej wrażliwy słuch niż dorośli – z początkiem życia jest on najlepszy i z wiekiem się stopniowo pogarsza. Przy tym bardzo istotne jest, że jeśli dziecko np. w zabawie nie reaguje na poszczególne dźwięki, mimo że w okresie niemowlęctwa miało pozytywny wynik przesiewowego badania słuchu, należy zatroszczyć się o ten zmysł i w razie wątpliwości skonsultować ze specjalistą. Dotyk Jest to tzw. zmysł pierwotny, bo właśnie dzięki niemu dziecko posiada odruchy, w tym takie, jak odruch ssania lub chwytania. Mówi się o tym, że dotyk jest szczepionką XXI wieku, gdyż właśnie przytulanie, bujanie, podnoszenie maluszka itd. sprawia, że czuje się on bezpiecznie, jego potrzeby są zaspokojone i dzięki temu, że jest blisko z opiekunem, wpływa to korzystnie na jego ogólny rozwój. Ważne jest także to, by badać reakcję dziecka na mniej komfortowy dotyk. Oczywiście, nie chodzi o to, by zadawać mu ból, ale sprawdzać, jak reaguje, gdy pojawiają się bodźce intensywne, np. gdy się uderzy. Trzeba kontrolować, czy reakcja dziecka jest adekwatna do bodźca. Gdy zauważymy cokolwiek, co budzi wątpliwości, warto skonsultować się z pediatrą. Smak To zmysł, który rozpoznajemy dzięki ok. 10 tys. receptorów umieszczonych na języku. Trzeba pamiętać, że dla jego rozwoju istotne jest, by smaki potraw były wyraźne, bo dopiero wtedy możemy ich w pełni doświadczać. I oczywiście nie mamy na myśli popularnej soli, ale raczej zioła, które świetnie wzbogacają codzienne menu. Istotne jest także to, że dziecko poznaje jedzenie także przez kolory i faktury, co zachęca do jedzenia. Powinni o tym pamiętać szczególnie rodzice dzieci, które nie są zbyt otwarte na nowe smaki. Zapach W nosie mamy wiele receptorów i każdy z nich rozpoznaje inne cząsteczki zapachowe. Odbieranie i przetwarzanie zapachu jest bardzo indywidualne. Dlatego też trzeba pamiętać, że to, co dla jednych jest przyjemne, dla innych może wcale takie nie być. Bardzo ważne jest, że maluchy są bardzo wrażliwe na zapachy. Wiąże się to z tym, że szybko występuje u nich jakieś skojarzenie i tym samym reakcja, nierzadko negatywna, która powoduje, że dziecko np. czegoś nie chce, nie spróbuje, gdzieś nie wejdzie itd. Bądźmy zatem na to wrażliwi.
Jak bawić się z przedszkolakiem, by ćwiczyć wzrok? 7 rozwijających zabaw! (Te są najfajniejsze!)
Nie musisz mieć wcale drogich zabawek edukacyjnych ani trudnych do zrealizowania w domu pomysłów. Możesz samodzielnie wspierać rozwój widzenia i zmysłu wzroku u dziecka. To będzie proste i przyjemne z tymi zabawami!
Dlaczego wzrok jest taki ważny? Bo aż 80% tego co odbieramy i w jaki sposób poznajemy świat pochodzi z bodźców wzrokowych. Kiedy nie widzimy nie mamy przyjemności doświadczania rozmaitych kolorów, kształtów, kontrastów, cieni. Chociaż niemowlęta na początku wcale aż tak dobrze nie widzą, później w szybkim tempie nadrabiają zaległości. Od zamazanych konturów i braku kolorów, po niezliczone ilości barw i widzenie oddzielne każdego ździbła trawy. Tempo jest ekspresowe! Już roczny maluch widzi 30 razy lepiej niż noworodek! Niestety coraz więcej przedszkolaków ma problemy ze wzrokiem. Specjaliści winią za to niezdrowy tryb życia i nieodpowiednią dietę, a także wszechobecne migające ekrany, na których dzieci skupiają swój wzrok. Można jednak codziennie proponować przedszkolakom zabawy, które pozwolą ćwiczyć oczy i rozwijać zmysł wzroku. 7 pomysłowych zabaw na lepsze widzenie 1. Malowanie buziek Zabawa w malowanie na twarzy to hit niejednego przyjęcia urodzinowego dla dzieci czy festynu. To także świetna zabawa w domu i można się tak bawić już z 3-3,5 latkiem. Jak się bawić w malowanie z dzieckiem, to trzeba mieć przede wszystkim nietoksyczne farbki przeznaczone do skóry. Można je już kupić za ok. 20 zł (te, które mamy pewność nie uczulą dziecka, choć zawsze należy wykonać próbę alergiczną na małej powierzchni naskórka). Można też takie farbki do twarzy… zrobić w domu! Co będzie potrzebne? Wystarczy: jedna łyżeczka tłustego kremu do twarzy dla dzieci, barwnik spożywczy w proszku (nie więcej niż pół łyżeczki), łyżeczka mąki pszennej, 2 łyżki mąki ziemniaczanej, jedna płaska łyżka oleju kokosowego w temperaturze pokojowej, dwie łyżki wody. Najpierw łączymy barwnik i krem, następnie mąki, a na końcu kropelkami wodę. Powstanie pasta. Na koniec dodajemy olej kokosowy. I gotowe! Następnie wyczarowujemy na twarzy dziecka jakiś niesamowity wzór (zwierzątko, księżniczkę, kwiatek). Następnie prosimy dziecko, by powtórzyło to zadanie na naszej twarzy. Spontaniczne dzieła artystyczne i improwizacje to także świetny pomysł. Nie musicie się trzymać sztywnych wzorów wymyślonych przez kogoś innego. W ten sposób naturalnie uczymy się rozpoznawać kolory, odległość, mieszamy barwy i wodzimy wzrokiem za liniami. Dziecko będzie zachwycone. Można też bawić się przy pomocy takich farbek w makijażystkę i wyczarowywać poważne makijaże niczym w salonie urody. 2. Wędkowanie na dywanie! W domowe łowienie ryb można się bawić z dziećmi już w wieku 3-6 lat. Potrzebujemy patyk z żyłką lub jakimś sznurkiem, do tego wiaderko, miskę lub pudełko oraz karton z którego wycinamy kształty ryb. Haczyki można wykonać z drucików lub magnesików. Wtedy w kartonowych rybkach wycinamy otworki lub montujemy magnesiki. Zabawa polega na łowieniu rybek i wkładaniu ich do koszyka lub pojemnika. Proste i zawsze zajmujące zadanie. 3. Chmurkowe kształty Na czym to polega? To bardzo przyjemne także dla rodzica. Kładziecie się na kocu i... patrzycie w niebo. Wypatrujecie na nim rozmaitych kształtów i opowiadacie co wam przypominają, dlaczego i wymyślacie z nimi historyjki. Zabawa dobra przy odpowiedniej "zachmurzonej" pogodzie. I relaksująca. Potem możecie próbować odtworzyć te chmurkowe kształty na kartkach lub przyklejając z waty lub wacików rozmaitego typy chmurki lub konkretne przedmioty i postaci. Możemy też rysować kształty, które można wypełnić miękkimi wyklejankami właśnie. Przy okazji też poćwiczycie zmysł dotyku. 4. Kolorowy świat Można przy pomocy kolorowych folii (kupicie je już od kilkunastu złotych) wprowadzić magię do codzienności. Patrzymy na wszystko dookoła przez kolorowe filtry na spacerze i w domu. Potem dzieci zamykają oczy i mają za zadanie opowiedzieć jak wyglądał ten kolorowy świat. Czy inaczej go odbierają? Czy czerwony śnieg wygląda jak śnieg? Czy mama wygląda tak samo z niebieską twarzą? 5. Teatrzyk cieni To stary i sprawdzony pomysł, ale teraz możecie go wykorzystać w nieco zmienionej wersji. Nie używamy paluszków, a wycinamy nożyczkami konkretne kształty z papieru. Np. zwierzątka czy pojazdy, postaci. Różne kształty. Mocujemy je przy pomocy taśmy klejącej (lub jeśli nie mamy np. plastra) do drewnianych patyczków, np. takich od szaszłyków. I rzucamy cienie na ścianie opowiadając konkretne historyjki lub śmieszne sytuacje. 6. Zgadnij co widzę! To genialna zabawa na podróż. Choć można się bawić też i w domu, i na spacerze. Nic do niej nie potrzebujesz. Tylko wzroku i spostrzegawczości właśnie! Na czym polega? Jedna z osób wybiera jakąś rzecz z otoczenia i próbuje ją opisać. Podaje w jakim jest kolorze, jaki ma kształt, wielkość, jak jest daleko, jakie są jej cechy charakterystyczne itp. A wszyscy inni próbują zgadnąć co to może być. Ten kto rozpozna, wymyśla kolejną zagadkę. Inna, łatwiejsza wersja – z młodszym dzieckiem. Mówimy, że widzimy coś tylko przy pomocy kolorów, np. widzę coś zielonego, widzę coś czarnego, widzę coś czerwonego. Co to może być? 7. Pudełkowe budowle Zamiast zwykłych klocków. Można przez jakiś czas gromadzić rozmaite pudełka. Różnych rozmiarów, z różnych materiałów, kolorowe i szare. Do tego potrzebujemy pisaki, taśmę klejącą, nożyczki, kolorowy papier itp. Dziecko ma za zadanie zbudować np. schody z pudeł i pudełek albo wieżę. Można po nich chodzić, można je burzyć. Od największego do najmniejszego. Może posegregować pudełka duże i małe. Prostokątne i okrągłe. W takim kolorze i w innym. Ciężkie i lekkie. Papierowe i plastikowe itp. Tak naprawdę z pudeł, pudełeczek i pudełek dziecko może wyczarować wszystko. Kuchnię i piekarnik. Komputer i telewizor. Rozmaite pojazdy, zwierzaki lub postaci bajkowe i realne. Dodatkowo można je także pomalować. Inny pomysł to wkładanie do pudełek rozmaitych skarbów: kamieni, kasztanów, kwiatków czy piłeczek albo buteleczek. Zadania pudełkowe będą idealne już dla trzylatków. Jak jeszcze na co dzień zaciekawić malucha i sprawić, że będzie się dobrze bawił rozwijając swój wzrok? Świetny wpływ na koordynację oko-ręka ma układanie klocków i puzzli, albo chociażby tworzenie piaskowych budowli, a także wszelkie zabawy z ciastoliną lub zwyczajną plasteliną. Im więcej takich zabaw, tym lepiej.
Zabawki i zabawy wspomagające integrację sensoryczną
Klocki, książeczki, mięciutkie kocyki z metkami, a oprócz tego mnóstwo zabaw! Przedstawiamy najlepsze zabawki sensoryczne i sposoby na zabawę by wspierać integrację sensoryczną u dziecka.
Rozwój zmysłów dziecka - dlaczego zajęcia ogólnorozwojowe to dobry pomysł? Film
Zmysły dziecka rozwijają się od pierwszego dnia życia. Rodzice mogą wspierać ten rozwój zapisując dziecko na zajęcia lub sami. Jak to zrobić, podpowiada instruktorka Baby's Academy by Egurrola.
Rozwój zmysłów dziecka Kiedy dziecko kończy 1. rok życia, intensywnie rozwija się przez zabawę. Wiele z takich zabaw proponuje się na zajęciach przygotowujących dzieci do przedszkola. Ale bardzo wiele z nich rodzic może przeprowadzić w domu. Jakie to zabawy - opowiada w filmie instruktorka Baby's Academy by Egurrola. Film powstał we współpracy z: Zobacz też: Rodzice na zajęciach dla dzieci - co dają mamom
Jak najlepiej rozwijać zmysły dziecka przez zabawę? Propozycje fajnych zabaw
Spójrz na nasze propozycje zabaw dla niemowląt, roczniaków i dzieci dwuletnich, żeby dowiedzieć się, jak najlepiej rozwijać 6 zmysłów twojego dziecka. Miłej zabawy!
Każde dziecko rozwija się indywidualnie w swoim tempie, ponieważ w dużej mierze zaprogramowane jest to w genach. Nie zmienia to jednak faktu, że zmysły u każdego maluszka rozwijają się podobnie w podobnym czasie.
Przez pierwsze lata życia maluszek zmienia się z dnia na dzień. Jeśli rodzice mają wiedzę na temat procesów rozwojowych u dzieci, mogą odpowiednio wspierać swojego bobasa. To także ogromna szansa na wychwycenie zbyt dużych odstępstw od normy, zarówno jeśli chodzi o wagę, wzrost, tempo nauki mówienia czy umiejętności społeczne i socjalizację. A maleństwo już od pierwszych chwil swojego życia uczy się samodzielności. To nieprawda – nawet jak na to wygląda – że małe dziecko tylko je, śpi i płacze. Czy wiecie, że ma aż sześć stanów świadomości? Może być spokojnie czujne, aktywnie czujne, może płakać, być ospałe, spać spokojnie albo spać aktywnie. Także jego zmysły z dnia na dzień się wyostrzają. Oto jak się rozwijają. Słuch To najlepiej rozwinięty zmysł dziecka. Warto bowiem wiedzieć, że już z okresu płodowego maleństwo pamięta bicie serca mamy i ton jej głosu. Nic więc dziwnego, że jest w stanie rozpoznać głos swojej mamy spośród głosów obcych kobiet. Ważne tylko, by nie odsuwać się na więcej niż 3-4 kroki, ponieważ szeptu noworodek nie usłyszy. Maluszki lubią zwłaszcza śpiewne tony, stąd tak uspokaja je ciche śpiewanie/nucenie kołysanek. Zresztą są w stanie rozpoznać utwór, którego mama słuchała często będąc w ciąży. Na dźwięk znanych nut szkrab może stać się bardziej pobudzony, usiłować nawiązać kontakt etc. Uwaga: bobasy nie tolerują gwałtownych dźwięków, zbytniego nasilenia różnych odgłosów i hałasu. Wzrok Ze wzrokiem nie jest tak „różowo”, jak ze słuchem. Tuż po urodzeniu noworodek widzi jedynie ciemne i jasne plamy. Jest krótkowidzem, wyraźnie widząc jedynie to, co znajduje się nie dalej jak 30 cm od oczek. Jednak już kilka godzin po porodzie jest w stanie zobaczyć twarz mamy – widzi oczy, nos, usta, ale reszta jest zamazana. Ruchy gałek ocznych są jeszcze nieskoordynowane, ale to także szybko się zmieni. Uwagę dziecka przyciąga to, co jest w ruchu i co ma jaskrawe kolory. Kontrastowe zestawienia typu biały-czarny stanowczo „woli” niż rozmazane pastele. Jego wzrok z pewnością przyciągną więc rysunki na pieluszce, czyli wzorki nadrukowane na zewnętrznej powłoczce. Bobas nie lubi także jasnego światła i błysków, za to nocna lampka z pewnością przypadnie mu do gustu. Rozwój wzroku trwa około roku, stąd w okolicach pierwszych urodzin dziecko widzi z reguły tak samo, jak osoba dorosła. Dotyk Maleństwo poznaje świat za pomocą całej powierzchni ciała. Czuje zmieniającą się temperaturę otoczenia, ciężar i wilgoć pieluszki, kołysanie, ciepło ramion mamy. O tym, jak zmysł ten jest ważny dla rozwoju dziecka może świadczyć fakt, że lekarze zalecają kangurowanie, czyli przytulanie „skórą do skóry”. Ponadto to jeden z najskuteczniejszych sposobów na uspokojenia maleństwa. Kojąco działa zwłaszcza mały masaż przed snem. Szczególnie wrażliwe na dotyk są usta, język oraz opuszki palców. I teraz już wiesz, dlaczego dziecko tak namiętnie wszystko bierze do buzi – ono się tak uczy! Węch Dziecko naprawdę ma nosa! Dlatego właśnie już chwilę po porodzie jest w stanie dotrzeć do piersi mamy „na czuja”. Rozpozna swoją mamę zawsze, wszędzie i z nikim jej nie pomyli! Potrafi także rozróżnić zapachy dla niego przyjemne od nieprzyjemnych, chociaż to co lubi, a czego nie, może wydawać się rodzicom niezrozumiałe. Znajome zapachy dają poczucie bezpieczeństwa, a jednym z nich może być np. aromat... brudnej pieluszki. Ponadto dzieci nie lubią intensywnych zapachów, np. mocnych perfum i mieszanin woni, więc pełna aromatów kuchnia może nie być ich ulubionym miejscem. Smak Zmysł ten kształtuje się już w okresie prenatalnym. Kubki smakowe rozwijają się od 55. dnia życia płodowego, by już w 3. miesiącu różnicować podstawowe smaki. W 14. tygodniu maleństwo zaczyna połykać wody płodowe i od tego czasu jest wrażliwe na ich smak. Noworodek wyczuwa cztery podstawowe smaki: słodki, kwaśny, słony i gorzki. Co ciekawe, tak mały bobas ma większą „powierzchnię odbioru wrażeń smakowych” niż dorośli, gdyż kubki rozmieszczone są: na całym grzbiecie, dolnej powierzchni i koniuszku języka, na podniebieniu twardym oraz śluzówce warg i szczęk. Zajrzyj też na: www.dada.pl
Obalamy 9 mitów na temat rozwoju zmysłów niemowlaka
Słyszałaś kiedyś o tym, że dziecko tuż po urodzeniu widzi do góry nogami i że potrafi po zapachu rozpoznać swoją mamę? Czy wiesz, co z tego jest prawdą, a co tylko mitem? Dowiedz się, jak rozwijają się zmysły dziecka.
Noworodek już od pierwszych chwil życia posługuje się wszystkimi zmysłami. Jedne z nich są bardziej rozwinięte, inne w pełni zaczną funkcjonować dopiero za kilka tygodni. Przeczytaj, jak widzi, słyszy i czuje noworodek. 1. Noworodek widzi do góry nogami Prawda. Przez pierwsze kilka dni po urodzeniu maluszek rzeczywiście widzi świat do góry nogami. Dlaczego tak się dzieje? Ponieważ obraz, który dociera do siatkówki, jest odwrócony przez soczewkę. Mózg dorosłego człowieka przetwarza i interpretuje to, co dociera do niego za pośrednictwem oczu. Maluszek dopiero musi nauczyć się tej trudnej sztuki. 2. Noworodki mają słaby wzrok Mit. To prawda, ale tylko po części. Noworodki widzą dobrze, ale tylko na niewielką odległość (ok. 20-30 cm), ale to w zupełności wystarczy, by rozpoznać twarz mamy, która się nad nim pochyla. 3. Noworodki lepiej widzą kontrastowe kolory Prawda. Na początku maluszki rzeczywiście lepiej rozróżniają kontrastowe i jaskrawe barwy, dlatego wybierając pierwszą zabawkę dla noworodka, zwróć uwagę, w jakim jest kolorze. Maluszek najłatwiej dostrzeże kontrast między czernią i bielą, a później także intensywny czerwony i żółty. 4. Dzieci tuż po urodzeniu widzą obojgiem oczu Mit. Dla wielu osób to zaskakujące, ale tak naprawdę widzenie obuoczne, czyli patrzenie jednocześnie obojgiem oczu, pojawia się ok. 4-5 miesiąca życia dziecka. Dopiero wtedy mózg dziecka jest w stanie połączyć w jedną całość obraz, który dociera do niego z prawego i lewego oka. Ta unikalna funkcja mózgu pozwala nam na widzenie przestrzenne. 5. Noworodki mają doskonały węch Prawda. Ponieważ wzrok noworodka jest jeszcze nie w pełni rozwinięty i nie pozwala na precyzyjne orientowanie się w przestrzeni, maluszek musi pomagać sobie innymi zmysłami. Jednym z nich jest właśnie węch. Już 6-dniowy noworodek potrafi rozpoznać zapach swojej mamy i skierować główkę w jej stronę. 6. Noworodki uwielbiają zapach perfum mamy Mit. Wprawdzie może zdarzyć się tak, że perfumy, których używa mama, spodobają się dziecku i będą wywoływały uśmiech na jego twarzy, ale pamiętaj o tym, że mogą też drażnić maluszka. Przez kilka najbliższych miesięcy najpiękniejszym zapachem dla twojego dziecka będzie twój zapach, zwłaszcza zapach mleka. 7. Maluchy najbardziej lubią słodki smak Prawda. Słodkie jest mleko mamy, a to przecież jedyny pokarm, jaki zna noworodek, dlatego jest przyzwyczajony do słodkiego smaku. Maluch rozpoznaje też smak słony, ale reaguje na niego grymasem i pluciem. Nie jest natomiast w stanie jeszcze zidentyfikować smaku gorzkiego i kwaśnego. Dlatego tak ważne jest byś, rozszerzając dietę dziecka, wprowadzała różne posiłki i kształtowała przyszłe nawyki żywieniowe dziecka. 8. Noworodki mają dobry słuch Prawda. Noworodki rzeczywiście mają całkiem niezły słuch, a zwłaszcza pamięć słuchową. Dzieci tuż po narodzinach potrafią rozpoznać głos mamy i znane melodie, które słyszały jeszcze w życiu płodowym. Pamiętaj, że dla maluszka nieprzyjemny jest hałas i głośne, ostre dźwięki, dlatego wybierając dla niego grające zabawki, zadbaj o to, by melodie były łagodne i rytmiczne, a poziom ich głośności – regulowany. 9. Zmysł dotyku nie jest istotny dla noworodka Mit. Badania potwierdzają, że zmysł dotyku jest aktywny już w życiu płodowym. Dla noworodków dotyk mamy jest bezcenny – zapewnia poczucie bezpieczeństwa, tworzy wyjątkowa więź między rodzicem a dzieckiem i wspomaga prawidłowy rozwój emocjonalny. Dlatego nie szczędź swojemu dziecku pieszczot, przytulania, głaskania i pocałunków. Pamiętaj, że skóra noworodka jest bardzo delikatna, więc i dotyk powinien tak być. Jest to ważne zwłaszcza wtedy, gdy wybierasz ubranka i pieluszki dla maluszka. Pieluszka ma kontakt ze skórą dziecka praktycznie bez przerwy przez kilka pierwszych miesięcy życia, dlatego sięgnij po takie, które będą tak delikatne, jak twój czuły dotyk. Na początek idealne będą pieluszki Dada Premium Comfort Fit Newborn. Przewiewna powłoczka oraz miękki i bardzo chłonny wkład zapewnią komfort twojemu dziecku. Pieluszki posiadają wewnętrzne wycięcie na pępek oraz identyfikator wilgotności. Dzięki identyfikatorowi wilgotności, nigdy nie będziesz miała wątpliwości, kiedy należy przewinąć malucha. W kolejnych miesiącach życia dziecka wybierz pieluszki z tej samej serii w większych rozmiarach. Pełną ofertę pieluszek Dada znajdziesz na: www.dada.pl.
Jakie objawy mogą świadczyć o zaburzeniach integracji sensorycznej?
Sprawdź, jakie objawy u dzieci mogą świadczyć o tym, że dziecko ma problemy z integracją sensoryczną.
Czy z zaburzeń integracji sensorycznej się wyrasta?
Zobacz czy zaburzenia integracji sensorycznej mijają z wiekiem dziecka.