Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2025-11-14T12:32:13.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: 7 sposobów, by skutecznie przeprosić dziecko. Tak zbudujesz jego inteligencję emocjonalną
items: Mamo bluzgnij sobie! Tak dla zdrowia!
items: Jesteś ciągle zła, krzyczysz? Możesz być chora!
items: Krzyczysz na dziecko? Czy wiesz, jak fatalnie to na nie wpływa?
items: Skąd ta złość na dziecko i jak sobie z nią radzić
items: Jak przestać krzyczeć na dziecko?
items: Gdy puszczają nerwy... Jak okiełznać emocje?
items: Co robić, żeby nie wybuchnąć na dziecko? Radzi psycholog
items: 6 zdań, których dziecko nigdy nie powinno od ciebie usłyszeć
items: Złość: ucz się na (cudzych) błędach

7 sposobów, by skutecznie przeprosić dziecko. Tak zbudujesz jego inteligencję emocjonalną
type: item
date: 2025-11-14T12:32:13.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: wychowanie dziecka
subject: złość na dziecko
description: Zdarzyło mi się podnieść głos na dziecko, a potem długo myśleć, czy powinnam je przeprosić. W końcu zrozumiałam, że szczere „przepraszam” nie odbiera autorytetu – przeciwnie, buduje między nami zaufanie.
encoded: Z perspektywy dorosłych często wydaje się, że przeprosiny wobec dziecka to znak słabości. Sama kiedyś myślałam, że jeśli powiem „przepraszam”, stracę w oczach syna i przestanie mnie słuchać. Ale z czasem zauważyłam, że dziecko, które widzi, jak dorosły potrafi wziąć odpowiedzialność za swoje słowa i czyny, staje się bardziej empatyczne. Dlaczego rodzicom tak trudno przyznać się do błędu Psycholożka dr Tovah P. Klein w rozmowie z parents.com podkreśla, że rodzice często mylą przeprosiny z utratą kontroli. Boją się, że przyznając się do błędu, osłabią swój autorytet. Tymczasem to właśnie taki gest uczy dziecko odwagi emocjonalnej – pokazuje, że każdy ma prawo do błędu, ale też obowiązek, by go naprawić. Przeprosiny nie są słabością. Są komunikatem: „Zauważyłam, że cię zraniłam, i chcę to naprawić”. To najlepsza lekcja emocjonalnej dojrzałości, jaką możemy przekazać dziecku – nie słowami, ale przykładem. 7 elementów skutecznych przeprosin wobec dziecka Przepraszanie dziecka to nie tylko jedno słowo. To proces, który uczy uważności, empatii i odpowiedzialności. Oto siedem elementów, które sprawiają, że „przepraszam” naprawdę działa: Rozpoznaj zranione uczucia dziecka Zanim powiesz „przepraszam”, zatrzymaj się i nazwij emocje dziecka. Możesz powiedzieć: „Widzę, że jesteś smutny, bo krzyknęłam”. To pierwszy krok do zrozumienia, że jego emocje są ważne. Przyjmij odpowiedzialność za to, co zrobiłaś Unikaj tłumaczeń typu „bo mnie zdenerwowałeś”. Wystarczy: „Nie powinnam była tak zareagować”. To daje dziecku poczucie bezpieczeństwa – wie, że to dorosły odpowiada za sytuację. Wyjaśnij, dlaczego tak się stało Jeśli dziecko zrozumie kontekst, łatwiej mu przebaczyć. Powiedz spokojnie: „Byłam bardzo zmęczona, ale to nie usprawiedliwia mojego krzyku”. Dziecko uczy się wtedy, że emocje można kontrolować, nawet gdy jest trudno. Pokaż, że to się nie powtórzy Dziecko potrzebuje wiedzieć, że jego granice są bezpieczne. Warto dodać: „Postaram się następnym razem wziąć głęboki oddech, zan…

jak-przeprosic-dziecko-1a7bd8a.jpg
width: 1600
height: 1200

Mamo bluzgnij sobie! Tak dla zdrowia!
type: item
date: 2019-04-24T10:29:50.000Z
creator: amajchrzak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: macierzyństwo bez lukru
subject: sposoby na stresy
subject: szczęśliwa mama
subject: złość na dziecko
description: To chyba najprostsza recepta na bycie szczęśliwą i ...inteligentną mamą. Ręka w górę która ją stosuje?
encoded: Mamy nie powinny tłumić swoich emocji – mówią badania naukowców. Co to oznacza w praktyce? Ano to, że dla własnego dobra powinnaś sobie "bluzgnąć". Zobacz, jakie cuda czynią z twoim zdrowiem niecenzuralne słowa! Dla zdrowia, głowy i aby być fair Takie zaskakujące wnioski płyną z książki Emmy Byrne pt. "Przeklinanie jest dobre dla ciebie: niesamowita nauka o złym języku". Wykazano w niej, że mamy przeklinające są bardziej szczęśliwe, zdrowe i bardziej inteligentne. I uczciwe! Nie ukrywają swoich emocji, potrafią dokładnie powiedzieć to, co czują - szczerze i otwarcie. Inne badanie wykazało nawet, że jeżeli przeklinasz, to jest większe prawdopodobieństwo, że będziesz mniej kłamać. Wierzcie lub nie, ale eksperci twierdzą także, że używanie obraźliwego języka pokazuje, że masz większe (!) słownictwo, gdyż wiąże się to z wyższym ilorazem inteligencji. Uwolnione hormony szczęścia Jest także dobra wiadomość dla twojego zdrowia - przeklinanie zwiększa również krążenie krwi i uwalnia endorfiny – a więc hormony dające radość! Psycholog Richard Stephens w swojej książce "Black Sheep: The Hidden Benefit Of Being Bad" (z ang. Czarna owca: ukryta korzyść z bycia złym), podkreślił, że w trakcie przeklinania wzrasta tętno organizmu, co pokazuje, jak emocjonalnie reagujemy na samo przekleństwo. "To odpowiedź na stres, działająca jak środek przeciwbólowy" - dodał. Nie walcz z tym! - Często mówimy " Och, nie wolno ci przeklinać przy tej osobie", lub "Mam nadzieję, że moje dzieci nie przeklinają", ale jednocześnie wszyscy to robimy - powiedziała Emmy Byrne. Jej zdaniem nie potrzebnie zawracamy sobie głowę walką z potrzebą przeklinania, które paradoksalnie robi nam dobrze. Czego to wszystko nas uczy? Aby nie tłumić swoich emocji. Wypuszczenie z siebie k...a jest dobre dla ciebie - dla twojego zdrowia psychicznego. Nie miejcie w tej sprawie żadnych wyrzutów sumienia. Wszystko dla dobra ludzkości! Oczywiście w granicach rozsądku. Napiszcie w komentarzach, czy też tak robicie! Źródło: prac…

102258-29a9777.jpg
width: 1200
height: 801

Jesteś ciągle zła, krzyczysz? Możesz być chora!
type: item
date: 2017-12-10T11:43:25.000Z
creator: Karolina Stępniewska
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: leczenie depresji
subject: objawy depresji
subject: złość na dziecko
description: Głównym objawem tej choroby może być złość, o czym wie niewiele osób. Jeśli łapiesz się na tym, że dziecko wyprowadza cię z równowagi, codziennie krzyczysz i jesteś rozgniewana, żadne techniki radzenia sobie ze złością nie pomagają, być może dotyczy to ciebie.
encoded: Poranek zaczynasz od krzyku na dziecko, które nie dość cicho, nie dość szybko, nie dość sprawnie rozpoczyna dzień. Po południu masz ochotę gryźć ze złości, która rozsadza cię od wewnątrz – ciągle ktoś czegoś od ciebie chce, ktoś wciąż płacze, coś stale wymaga zrobienia, a co z tobą? Może ty też czegoś chcesz, może ty też masz prawo do 5 minut dla siebie? Te pytania wypływają na powierzchnię wieczorem, kiedy odsyłasz dziecko do łóżka z zaciśniętymi w gniewie ustami, po tym, jak 500 razy musiałaś odpowiedzieć jeszcze na jego "mamo, mamusiu", napoić, nakarmić, mimo że wcześniej nie było przecież głodne, nie chciało mu się pić, nie musiało iść siusiu... Tym razem wrzeszczysz więc na męża, który nigdy nie jest wystarczająco zaangażowany, czuły i uważny. Co się stało z twoim życiem? Nie tak to miało przecież wyglądać! Nic nie działa na złość Starasz się. Obiecujesz sobie/dziecku/mężowi, że to się nie powtórzy, że będziesz bardziej cierpliwa, że nauczysz się panować nad złością. Czytasz wszystko, co jest do przeczytania na ten temat w internecie, kupujesz poradniki, łykasz walerianę, popijając ją melisą. Wychodzisz do innego pokoju, głęboko oddychasz, zamykasz się w łazience i gryziesz ręczniki, liczysz do 10, 30, 100. Wszystko na nic. Po pewnym czasie nie pamiętasz już, jak to było nie złościć się. Gniew czujesz stale. Twoje dziecko zaczyna się ciebie bać, twój mąż schodzi ci z drogi. To tylko potęguje złość, przecież nie jesteś potworem! Przy najbliższej okazji nie omieszkasz wykrzyczeć tego domownikom w twarz. Niech ten świat zniknie! W końcu czujesz, że nie dasz tak dłużej rady. Gdybyś tak mogła tylko położyć się i nie wstawać. Gdyby to wszystko mogło zniknąć. Tylko nic nie znika. Nic się nie zmienia. Wszystko jest bez sensu. Nie prosiłaś się o takie życie! Do tego te wyrzuty sumienia: kochasz swoje dziecko nad życie, chcesz dla niego jak najlepiej, a wiesz, że twoja złość je krzywdzi w niewyobrażalny sposób. Co dalej? Jak żyć? Dwa scenariusze życia W pierwszym scenari…

img2bvBMv-98b125e.jpg
width: 900
height: 589

Krzyczysz na dziecko? Czy wiesz, jak fatalnie to na nie wpływa?
type: item
date: 2017-01-16T12:11:26.000Z
creator: Karolina Stępniewska
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: błędy wychowawcze
subject: krzyk
subject: sposoby na złość
subject: złość na dziecko
description: Skutki krzyku na dziecko są długotrwałe. Przeczytaj, co się dzieje z twoim dzieckiem, kiedy na nie krzyczysz i jak się zmienia pod wpływem twojej złości.
encoded: Prawie każdy z nas nakrzyczał kiedyś na dziecko. Krzyczymy z różnych powodów – bezsilności, frustracji, niewyspania, zaniedbania własnych potrzeb. Krzyczymy, bo na nas krzyczano (a w przyszłości nasze dzieci będą krzyczeć na nasze wnuki). Krzyczymy, bo nie umiemy inaczej. Bo nie nauczono nas radzić sobie z własnymi emocjami. A jednak, naszym zadaniem jako rodziców jest umieć kontrolować swoje emocje, zwłaszcza jeśli tego samego oczekujemy od naszych dzieci. Nawet najlepszym rodzicom zdarza się stracić cierpliwość, co jednak robić, jeśli nie pamiętasz już dnia, kiedy nie krzyczałaś na dziecko? Co twój krzyk mu robi? Jak na nie wpływa? Odpocznij, przeczytaj, zacznij działać: twoja droga do zaprzestania podnoszenia głosu na dziecko rozpoczyna się dziś. Dla waszego wspólnego dobra! W jakich sytuacjach krzyczysz na dziecko? Na początek odpowiedz sobie na kilka pytań. Kiedy krzyczysz? Czy podnosisz głos od razu, czy po tym, jak już 5 razy zwróciłaś dziecku na coś uwagę, a ono nie posłuchało? Czy obecność innych ludzi powstrzymuje cię przed podniesieniem głosu na dziecko, czy wręcz przeciwnie – przy innych wybuchasz szybciej, bo czujesz się oceniana i niewłaściwe zachowanie twojego dziecka jeszcze bardziej cię razi? Czy mówisz dziecku, że krzyk do niczego dobrego nie prowadzi, że trzeba inaczej wyrażać złość, a mimo to sama podnosisz głos w momentach wzburzenia? Czy twoje dziecko też krzyczy, gdy coś idzie nie po jego myśli? Czy myślisz, że krzyk to jedyny sposób, żeby twoje dziecko cię posłuchało? Jak krzyk wpływa na dziecko? Kiedy krzyczysz na dziecko, ono odczuwa strach. Jego serduszko kurczy się z lęku przed tobą. Czasem zamyka się przed tobą, bo czuje się niesprawiedliwie potraktowane. Twój krzyk rani dziecko. Krzycząc na dziecko, żeby wyegzekwować pożądane zachowanie, prowokujesz je do odpowiadania złością lub do ucieczki, zamykania się w sobie. Uczysz je, że dopóki nie podniesiesz głosu, nie musi słuchać i że jeśli czegoś chce lub coś mu się nie podoba, też musi krz…

imgOPdjCV-d8ce6bc.jpg
width: 620
height: 460

Skąd ta złość na dziecko i jak sobie z nią radzić
type: item
date: 2016-09-16T09:49:04.000Z
creator: Karolina Stępniewska
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: sposoby na złość
subject: trudne emocje
subject: złość
subject: złość na dziecko
description: Zdarza ci się złościć na dziecko? Dlaczego tak się dzieje, skoro je kochasz? Przeczytaj, jak sobie z tą złością poradzić.
encoded: Dziecko - kochasz je nad życie, ale czasami doprowadza cię do wściekłości. Podnosisz głos, a za chwilę masz wyrzuty sumienia widząc jego wykrzywioną w podkówkę buzię. Obiecujesz sobie, że już nigdy nie nakrzyczysz na dziecko, nie stracisz panowania nad sobą. Do następnego razu. Dzieci marudzą, płaczą, zachowują się irracjonalnie. Odmawiają współpracy, kiedy trzeba się spieszyć. W takich sytuacjach czujesz złość na dziecko. Znowu to robi – myślisz sobie. Robi mi na złość. Już nie mogę. Nie wytrzymam, mam dość. I wybuchasz. Krzyczysz, twoje dziecko się boi, a ty czujesz się podle. Chcesz nauczyć dziecko panowania nad emocjami, ale czujesz, że sama nie jesteś dobrym przykładem. Skąd bierze się ta złość, którą odczuwasz w stosunku do dziecka? Złość nie jest zła Wyobraźmy sobie taką sytuację: codziennie rano budzisz dziecko, żeby iść z nim do przedszkola. Potem biegniesz do pracy. I każdego ranka powtarza się ten sam scenariusz: najpierw dziecko nie chce wstać, potem nie chce się ubrać, potem rozlewa na siebie mleko, potem płacze, bo nie chce wyjść z domu albo zaczyna się czymś bawić i nie chce tej zabawy przerwać. A minuty nieubłaganie mijają. Wiesz już, że znowu wyjdziecie za późno i znowu spóźnisz się do pracy. Boisz się reakcji szefa. Do tego jesteś niewyspana. Co robisz? W którymś momencie pękasz: może już przy ubieraniu, może dopiero przy rozlanym mleku: zaczynasz krzyczeć. Jesteś zła, sfrustrowana i zestresowana. Złość bierze górę. Złość sama w sobie, jako uczucie, nie jest zła. Zły może być sposób, w jaki ją wyrażamy - i to tutaj jest pole do pracy nad sobą. Odczuwamy całe spektrum różnych emocji – niektóre są przyjemne, inne nie. Każda ma jakiś cel, czemuś służy. Złość jest sygnałem ostrzegawczym: coś mi nie pasuje, czuję się zagrożona, moje potrzeby są zaniedbywane. Złość motywuje do zmiany sytuacji na lepsze. Pozwól ją sobie czuć i pozwól dziecku ją odczuwać. Dlaczego moje dziecko mnie złości? Oto kilka przyczyn złości na dziecko: Zmęczenie. Kiedy jesteśmy zmę…

imgZLRC1E-b31daf2.jpg
width: 640
height: 496

Jak przestać krzyczeć na dziecko?
type: item
date: 2016-05-12T12:08:02.000Z
creator: Karolina Stępniewska
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: klapsy
subject: krzyk
subject: rozwój osobisty
subject: sposoby na złość
subject: złość na dziecko
description: Złość jest naturalna, a eksperci twierdzą nawet, że potrzebna. Jeśli jednak wyrażamy ją poprzez krzyk, sprawy się komplikują. Krzyk rani dziecko. Jak przestać krzyczeć już teraz? Poznaj sprawdzone sposoby.
encoded: Jak wynika z badań zleconych przez Rzecznika Praw Dziecka prawie 60 proc. Polaków akceptuje klapsy, a 1/3 "lanie". To zatrważające dane, ale nie ma w nich nic o tym, co jest jeszcze częstsze i bardziej rozpowszechnione: nie mówią o krzyku. Przeczytałam kiedyś zdanie, że krzyk jest nowym klapsem. Nie sposób się z tym nie zgodzić: o ile wiedza o tym, że dawanie klapsów jest nie tylko złe, ale i karalne, jest powszechna (choć niestety wiele osób z tym się nie zgadza), o tyle przekonanie, że krzyk na dziecko jest skuteczną metodą wychowawczą wciąż ma się dobrze. To nasz sposób na "przewinienia" dziecka. A także na nasz stres. Na nasze własne błędy. Na problemy z mężem, szefową, ekspedientką. Na niezapłacony rachunek za gaz i na wylaną na sukienkę kawę. Krzyczymy na dzieci i nawet jeśli mówimy sobie, że to ostatni raz, zdarza się to ponownie. Tymczasem krzyk – tak jak klapsy – może wyrządzić ogromną krzywdę naszym dzieciom. Jeśli więc czujesz, że ten temat dotyczy też ciebie, przeczytaj, jak przestać krzyczeć na dziecko. Przyjrzyj się sobie Zacznij od przyjrzenia się sytuacjom i myślom-zapalnikom, które wywołują w tobie gniew. Zastanów się, kiedy krzyczysz na dziecko i co powoduje ten wybuch złości. Czy jest to jakieś irytujące zachowanie dziecka, czy może krzyczysz, kiedy jesteś zmęczona, bo jesteś rozdrażniona i zwykle niepozorne sytuacje kończą się wtedy awanturą? A może nie radzisz sobie ze stresującymi sytuacjami w związku lub w pracy i dlatego masz teraz tak mało cierpliwości. Najważniejsze to znaleźć powody, dla których zaczynasz krzyczeć. Kiedy będziesz je znała, łatwiej będzie ci pracować nad swoim zachowaniem. Przypomnij sobie, jakie to uczucie Wzorce zachowań przejmujemy od najbliższych nam ludzi. Jest duża szansa, że jeśli krzyczysz na swoje dzieci, na ciebie też krzyczano w dzieciństwie. Jeśli więc nie chcesz, żeby twoje dziecko w przyszłości krzyczało na twoje wnuki, sama musisz poradzić sobie z tym problemem już teraz. Przypomnij sobie, jak się czułaś, kie…

imgYjPvfe-ba2ee51.jpg
width: 640
height: 415

Gdy puszczają nerwy... Jak okiełznać emocje?
type: item
date: 2013-04-25T10:39:11.000Z
creator: bturska
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: bunt dwulatka
subject: emocje mamy
subject: sposoby na złość
subject: złość
subject: złość na dziecko
description: Nie ma co się czarować: nasze słodkie maleństwa dają nam czasem popalić. Choć wskoczylibyśmy za nimi w ogień, od czasu do czasu doprowadzają nas do szewskiej pasji. Co robić?
encoded: Złość nie jest niczym złym, pod warunkiem, że nie towarzyszy nam nieustannie i nie pozwalamy jej przejąć nad sobą kontroli. Kiedy młode mamy złoszczą się najczęściej i co mogą wtedy zrobić? Za chwilę stracę nad sobą kontrolę... Staraj się zapanować nad sobą, zanim złość osiągnie apogeum, bo wtedy będzie ci znacznie trudniej. Gniew zaślepia, sprawia, że można zrobić coś, czego się długo żałuje. Odsuń się od malca. Jeśli masz z kim zostawić dziecko, wyjdź na chwilę do drugiego pokoju albo na spacer, wyżal się koleżance itp. Włóż ręce do kieszeni. To, że trzeba czasem tupnąć nogą nie oznacza, że można pójść na całość i dać dziecku klapsa. Ugryź się w język. Słowa także mogą ranić. Nigdy nie mów dziecku rzeczy godzących w jego poczucie własnej wartości ("Ty niezdaro", "Jesteś okropny" itd.). Policz do dziesięciu i... umyj twarz chłodną wodą, weź kilka głębokich oddechów. Gdy ochłoniesz, przyjrzyj się swoim uczuciom. Spróbuj się zorientować, w jakich sytuacjach wściekasz się najczęściej i co tak naprawdę doprowadza cię do takiego stanu. Może jesteś wyczerpana, znudzona siedzeniem w domu albo się czegoś boisz? Gdy wiadomo, w czym rzecz, łatwiej zmierzyć się z problemem. UWAGA! Jeśli złość ogarnia cię coraz częściej, a ty nie wiesz dlaczego tak się dzieje, rozważ wizytę u psychologa. Po co się męczyć, skoro problem da się rozwiązać? Coś ze mną nie tak, skoro złoszczę się na własne dziecko? Nie obwiniaj się. Jeśli to teściowa zwraca ci uwagę, to pewnie już zapomniała, jak to jest być młodą mamą. Nie zaprzeczaj własnym uczuciom... Złość nie jest niczym złym, nie ma więc sensu udawać, że nie istnieje. Nieustanny trening robienia dobrej miny do zlej gry to nieporozumienie: tłumione uczucia lubią się kumulować i wcześniej czy później wydostają się na powierzchnię. Jeśli jesteś zła, bo malec opluł marchewką ścianę, nie udawaj, że wszystko jest OK. ...ale nie daj się ponieść złości. Fakt, że się złościsz, nie oznacza, że możesz stracić nad sobą panowanie. Powiedz dziecku: "Nie lu…

imgdxDgoH-d180d9f.jpg
width: 500
height: 332

Co robić, żeby nie wybuchnąć na dziecko? Radzi psycholog
type: item
date: 2011-09-13T11:06:32.000Z
creator: sniemczyk
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: bunt
subject: porozumienie bez przemocy
subject: sposoby na złość
subject: wychowanie dziecka
subject: złość na dziecko
description: Są chwile, gdy dziecko wyprowadza cię z równowagi. O tym, jak radzić sobie z gniewem, a nawet dostrzec w nim siłę, rozmawiamy z Justyną Biernacką, trenerką psychospołeczną.
encoded: Dziecko płacze, nie chce zasnąć, kłóci się z tobą lub nie chce jeść… – czujesz, że tracisz panowanie nad sobą. Masz nawet ochotę nakrzyczeć albo, co gorsza, złapać je za ramiona i mocno potrząsnąć... Na szczęście, nad złością można nauczyć się panować. Dziecko złości cię i denerwuje? Przeczytaj nasz wywiad z psycholog Justyną Biernacką, trenerką psychospołeczną i działaczką Fundacji Mama. Justyna Biernacka prowadzi warsztaty dotyczące opanowywania trudnych emocji „Gniew – jak go wyrazić nie krzywdząc innych”. Trudno przyznać się – przed samą sobą i przed innymi – że dziecko złości albo denerwuje. Justyna Biernacka: Warto spojrzeć na emocje trochę inaczej niż zwykle. W opinii wielu z nas złość czy gniew to złe emocje. Tymczasem nie warto dzielić ich na lepsze czy gorsze i oceniać ich. Każdy z nas odczuwa całą gamę emocji – i bez względu na to, czy to przyjemne, czy nie, są one cenne. I niezwykle potrzebne. To znaczy, że jest jakiś pożytek z tego, że złoszczę się na dziecko?! JB: Wszystkie emocje to znaki-sygnały, które informują nas, w jakim jesteśmy stanie. Złość albo gniew są jak lampka ostrzegawcza w samochodzie, która informuje nas o pustym baku. Co robimy wtedy, kiedy podczas jazdy taka lampka się zaświeci? Tankujemy na najbliższej stacji benzynowej, prawda? Tak samo jest ze złością: jej pojawienie się informuje nas, że jakieś nasze potrzeby są niezaspokojone. Zobacz też: Gdy puszczają nerwy. Jak okiełznać emocje? I co powinnam zrobić, kiedy poczuję złość? JB: Przyjrzeć się jej, ale tak, jak przyglądamy się naszemu sprzymierzeńcowi. Pomyśleć: „To, że ja ją odczuwam, to dobrze, bo ona podpowiada mi, jakim jestem człowiekiem, czego potrzebuję”. Nie próbujmy jej stłumić, bo to się nie uda. Taka tłumiona złość pozostaje w nas i obraca się przeciwko nam. Jednak nie warto też pozwalać, aby złość znalazła ujście w krzyku, potrząsaniu albo biciu dziecka. Ale czasem nasz gniew jest silniejszy niż byśmy chciały. JB: W takim ataku złości albo gniewu tracimy kontrolę nad so…

img0FWUjc-adf8b41.jpg
width: 960
height: 640

6 zdań, których dziecko nigdy nie powinno od ciebie usłyszeć
type: item
date: 2007-03-12T10:59:03.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: bunt dwulatka
subject: wychowanie dziecka
subject: złość na dziecko
description: Czego nie wolno mówić do dziecka? Słów, które ranią, straszą, zawstydzają, nawet wtedy, gdy jesteś bardzo zła na malucha. Przeczytaj zdania, których powinnaś unikać w relacjach z dzieckiem, a potem... zapomnij o nich na zawsze!
encoded: Rzucamy je w zdenerwowaniu, bez zastanowienia albo w przekonaniu, że są skuteczne. Nawet gdy działają na krótką metę, to w gruncie rzeczy przynoszą więcej szkód niż pożytku. 1. Już cię nie kocham (nie lubię) Nigdy, przenigdy tego nie mów! Nawet w żartach. Rodzice są od tego, żeby kochać dzieci bez względu na wszystko. To absolutna podstawa wychowania! Takie zdania zapisują się głęboko w świadomości - mogą siać spustoszenie w dziecięcej psychice i ranić jeszcze wiele lat po tym, jak dziecko przestanie być dzieckiem. 2. Pójdę sobie i nie wrócę Albo inna odmiana tego zdania: „Oddam cię komuś, jak będziesz niegrzeczny”. Te słowa odbierają niezbędne dla prawidłowego rozwoju poczucie bezpieczeństwa i zaufania do rodziców. Absolutnie zakazane. Jeśli dziecko cię rozzłościło, lepiej powiedzieć mu o swoich uczuciach, a nie straszyć, np.: „Bardzo rozzłościło mnie to, że wyrzuciłeś z szafy wszystkie ubrania. Proszę, żebyś teraz pochował je na miejsce”. Zobacz też: 10 głupot, które mówimy do dzieci 3. Zobacz, mama przez ciebie płacze... ...albo „Dostanę przez ciebie zawału” lub jeszcze inaczej: „Do grobu mnie wpędzisz”. Rodzice często próbują wymusić posłuszeństwo, wzbudzając poczucie winy. To może niekorzystnie wpłynąć na rozwój dziecka, które na ogół i tak robi swoje, ale jednocześnie czuje się odpowiedzialne za zdrowie i samopoczucie rodziców i obwinia siebie, gdy przydarza im się coś złego. Jesteś dorosła i dziecko nie jest odpowiedzialne za twoje uczucia. 4. Tata jest egoistą... ... nic go nie obchodzi, jest niedobry itd. Albo ta sama wersja z mamą. Konflikty z partnerem załatwiaj z... partnerem. Nie mieszaj do tego dziecka. Ono potrzebuje mieć pozytywny obraz obojga rodziców i przekonanie, że jest przez nich kochane. 5. Dlaczego nie możesz być taki jak siostra (brat)? Wszelkie porównania między dziećmi i stawianie jednego za wzór drugiemu rodzi przekonanie, że rodzice bardziej kochają to drugie. To fatalna strategia. Odbiera poczucie własnej wartości, podsyca rywalizację m…

imgNuzUXV-ef2ad6b.jpg
width: 960
height: 640

Złość: ucz się na (cudzych) błędach
type: item
date: 2007-02-19T21:53:36.000Z
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: klaps
subject: sposoby na złość
subject: złość
subject: złość na dziecko
description: Dzieci potrafią wyprowadzić z równowagi. Jak radzić sobie ze złością? Zobacz, jak reagują inni rodzice i co na to psycholog.
encoded: Nie ma nic złego w tym, że odczuwasz złość, bo dzieci potrafią porządnie wkurzyć. Ale sposób okazywania złości to zupełnie inna sprawa. Ucz się na cudzych błędach. Nawet, gdy maluch wyprowadza Cię z równowagi, staraj się panować nad emocjami, by go nie przestraszyć, nie stracić zaufania, nie zadać bólu. 1. Nie przypisuj dziecku złych intencji Mama półtorarocznej Kamilki: Moja mała psotnica ostatnio zepsuła odtwarzacz wideo, wkładając do środka kredkę. Kiedy próbowała ją wyjąć, wyłamała klapkę. Tego było już za wiele, odepchnęłam ją od sprzętu i skrzyczałam. Zabroniłam też wchodzenia do salonu. Co się stało: Mała nie zrozumiała, o co ci chodzi. Spokojnie się bawiła, zainteresowała się otworem na kasetę i była ciekawa, czy coś się tam zmieści, a potem chciała wyjąć to, co wrzuciła... A Ty? Czy nie zaczęłaś nadmiernie roztrząsać własnej krzywdy i wyolbrzymiać straty? Rada: Nie przypisuj dziecku złych intencji, nie podejrzewaj o złą wolę i chęć zniszczenia. W końcu po to, by poznać otaczający świat, malec musi eksperymentować. Te eksperymenty mogą cię złościć, ale pamiętaj, nie bądź surowa w wymyślaniu konsekwencji. Zamiast drżeć o wartościowe przedmioty, ustaw je poza zasięgiem dziecięcych rączek. 2. Na „ładuj się” złością dziecka Mama prawie dwuletniej Zosi: Każda wizyta w sklepie kończy się tak samo. Córeczka domaga się tysiąca niepotrzebnych rzeczy: lalek, pluszaków, koralików, batoników... Gdy ostatnio nie zgodziłam się na kolejny niepotrzebny zakup, zaczęła histeryzować. Wrzeszczała, kopała, nic do niej nie docierało. W końcu ja też zaczęłam krzyczeć. Co się stało: Chciałaś wybrnąć z trudnej i niewygodnej sytuacji. Na początku zależało Ci, by bezsensownie nie wydawać pieniędzy, a kiedy córka dostała histerii – na jak najszybszym uspokojeniu jej. Zaczęłaś na nią krzyczeć, bo tak to już jest, że emocje dziecka udzielają się nam, gdy chcemy je zmienić. Mała wrzeszczała ze złości, Ty z bezsilności. Rada: Jeśli czujesz się bezradna, na chwilę przestań się angażować. Za…

imgUttjho-5e60897.jpg
width: 1024
height: 683