„Znajomi żartowali, że Michał to niania dla moich dzieci bez grosza przy duszy. Śmiałam się z tego, dopóki mój wybranek nie wyczyścił mi konta”
Ta miłość spełniała moje oczekiwania, była taka, jaką sobie wymarzyłam. A Michał był ideałem faceta. I to już powinno być niepokojące...
Ten naszyjnik rzucił mi się w oczy, gdy tylko weszłam do galerii. Duże, niebieskie kamienie w złotej oprawie... Dobrze będą wyglądać na mojej opalonej skórze. Cena trochę była wygórowana, nawet jak dla mnie. Ale zbliżały się moje urodziny, nawet wolałam nie myśleć, które... Jakąś przyjemność samej sobie trzeba było przecież sprawić. – Te turkusy, chociaż piękne, gasną w pani obecności – usłyszałam nagle męski głos. – Do pani oczu bardziej pasują bursztyny. Takie, jak kolor pani włosów... Odwróciłam się, tuż przy mnie stał nieznany mi mężczyzna, mógł mieć najwyżej trzydzieści kilka lat. Patrzył na mnie, uśmiechał się i miał w sobie jakiś urok, którym emanował na odległość. – Tak pan myśli? – mimowolnie powędrowałam wzrokiem na sznury bursztynów rozwieszone wysoko na półce. – Turkusy nie są warte swojej ceny – mężczyzna pokręcił głową. – I tego, żeby dotykać pani skóry. Potrząsnęłam głową, odruchowo dotknęłam włosów nad czołem, odgarnęłam niewidzialny kosmyk. A potem spojrzałam na mężczyznę. – Może ma pan i rację – powiedziałam. – Na pewno mam – odparł. – Nigdy się nie mylę, jeżeli chodzi o to, co należy się pięknym kobietom. Te bursztyny są dla pani – wskazał ręką na miodowe kamienie w białym złocie. Kupiłam bursztynowy naszyjnik, wyjątkowo piękny. Jego cena też była wyjątkowa. Ale co tam, raz tylko ma się... No właśnie, wolałam nie myśleć, ile mam lat. – Dziękuję – uśmiechnęłam się. – Mam wobec pana dług wdzięczności... – Proszę pozwolić zaprosić się na kawę – tak słodko przechylił głowę i patrzył mi głęboko w oczy. – I będziemy kwita. Pomyślałam, że właściwie, dlaczego by nie. Nigdzie się nie spieszyłam, w domu nikt na mnie nie czekał, poza kotem. Dopiero rozpoczęły się wakacje, dzieci, Jagoda i Janek, były akurat u mojego byłego męża. A facet był przystojny, miły i wyraźnie okazywał mi swoje zainteresowanie. Cóż z tego, że na pierwszy rzut oka był chyba z dziesięć lat młodszy ode mnie. Przecież ta godzina spędzona na miłej, kulturalnej rozmowie nie byłaby niczym złym. Michał okazał się uroczym rozmówcą. Błyskotliwy, inteligentny, dowcipny... A przy tym taki przystojny. Nie mogłam nie zauważyć spojrzeń innych kobiet, siedzących przy kawiarnianych stolikach. Po przeszło godzinie wyszliśmy. Michał odprowadził mnie na parking, a przy pożegnaniu pochylił się nad moją dłonią i trochę dłużej, niż wymagała tego kurtuazja, przytrzymał na niej swoje usta. – Chciałbym cię jeszcze kiedyś zobaczyć – powiedział. – Czy to możliwe? – Chyba tak – właściwie to oczekiwałam takiej propozycji. – W taki razie zadzwonię, jeżeli tylko dasz mi swój numer – wyczekująco popatrzył mi w oczy. Miałam wszystko, a czułam się sama jak palec Wahałam się tylko przez moment. A potem, wyjeżdżając z parkingu, przez dłuższą chwilę obserwowałam Michała w lusterku, jego smukłą sylwetkę, ciemne krótko przystrzyżone włosy, lekko opaloną twarz. Był bardzo atrakcyjnym mężczyzną, przyciągającym uwagę kobiet i co najważniejsze, ja również chyba go zainteresowałam. I jakoś tak dobrze się z tym poczułam, radośniej... Jego oczy prześladowały mnie przez resztę dnia, w uszach wciąż miałam jego słowa i czułam ten ciepły dotyk jego ust na mojej dłoni. Miałam trzydzieści trzy lata, gdy zostałam sama, z dwojgiem malutkich dzieci. Mój mąż znalazł szczęście w ramionach innej kobiety, która ujęła go, jak to mi często wymawiał, normalnym życiem. To znaczy gotowaniem, pieczeniem, plewieniem przydomowego ogródka. Ja nie miałam do tego ani głowy, ani czasu, ani zbytniej ochoty. Codziennie dziesięć godzin w firmie, którą przejęłam po ojcu, dodatkowa praca nad dokumentami prawniczymi w domu nie pozwalały mi na zagniatanie drożdżowego ciasta i zastanawianie się, jakie kwiaty posadzić przed domem. W wieku czterdziestu pięciu lat miałam właściwie wszystko, o czym marzy atrakcyjna kobieta w średnim wieku: pozycję, pieniądze, ludzkie uznanie, odchowane dzieci w wieku nastoletnim. Byłam zadbana, elegancka, z klasą, jeździłam dobrym samochodem. Na nic więcej, na żaden związek, na miłość nie miałam czasu, nie licząc jakichś przelotnych, najczęściej wyjazdowych kolacji połączonych ze śniadaniem. Jeżeli nawet jakiś mężczyzna okazywał mi swoje zainteresowane, to zazwyczaj był zajęty. A z takimi nie chciałam się wiązać. Lata mijały, a ja byłam wciąż sama. Nie odczuwałam braku bliskości mężczyzny, zbyt zajęta karierą. Nie myślałam o tym. Dopiero ten Michał. Sama nie wiem, jak to się stało, że tak mocno zapadł mi w pamięć. Może moja samotność w końcu zaczęła mi doskwierać i zapragnęłam poczuć znowu, jak to jest być w centrum zainteresowania mężczyzny. O tym, że był on młodszy i na tyle atrakcyjny, że mógł mieć każdą dziewczynę, wolałam na razie nie myśleć. Nie mogłam mu się oprzeć Gdy dwa dni później usłyszałam jego głos w komórce, poczułam miłe łaskotanie w brzuchu. Jakby fruwały tam motyle... – Lubisz operę? – spytał. – Zapraszam cię wobec tego na „Aidę”. W tamtej chwili byłam skłonna polubić pewnie wszystko, co by zaproponował Michał. Nawet walki sumo. Nie przyniósł róż, tylko olbrzymią wiązkę drobnych, kolorowych kwiatków. – Pasują do ciebie – powiedział, dotykając mojej dłoni ustami. – Są takie świeże i delikatne. A przy tym niebanalne. Jak ty. Co miałam na to powiedzieć? Ja, przyzwyczajona do sztywnych, eleganckich bukietów. Poczułam się taka jak te kwiatuszki – kolorowa, lekka i niebanalna. Po spektaklu poszliśmy do klubu. Michał był świetnym tancerzem, i nie miałam nic przeciwko temu, że z każdym kolejnym tańcem przytulał mnie coraz mocniej. – Jesteś wielką obietnicą – szepnął, dotykając ustami moich włosów. – Kobietą, dla której warto wszystko. – To znaczy, co? – spytałam, odchylając głowę i uśmiechając się przekornie. – Co tylko zechcesz – ostre spojrzenie jego zmrużonych oczu przywróciło mi na chwilę trzeźwość umysłu. Odsunęłam się od niego. To wszystko nie miało przecież sensu, to był młody mężczyzna. Wdawałam się w jakiś głupi romans, w coś, co z góry było przegrane... I w tej samej chwili, jakby wyczuwając moją rezerwę, Michał przygarnął mnie mocno do siebie. Znowu czułam szorstkość jego policzka na swojej szyi. – Nie uciekaj – szepnął. – Pozwól sobie na coś, czego pragniesz. Jestem przy tobie... dla ciebie. Poddałam się jego ramionom. Ale gdy wychodziliśmy nad ranem z klubu, chłodne powietrze otrzeźwiło mnie znowu. – Dziękuję, to była naprawdę bardzo miła noc – powiedziałam, całując go w policzek. – Odwiozę cię – zaproponowałam, otwierając samochód. – Nie wracam do swojego mieszkania, tam jest remont – Michał sprawiał wrażenie zakłopotanego. Uśmiechnął się do mnie tak jakoś chłopięco, trochę bezradny, ale świadomy wciąż swego roku. – Sądziłem, że poranną kawę wypijemy u ciebie... Potrafię świetnie ją przyrządzić – patrzył na mnie tak intensywnie, że aż się wzdrygnęłam. I co wyczytałam w jego wzroku? To, co chciałaby zobaczyć każda kobieta na świecie w oczach atrakcyjnego mężczyzny. Skapitulowałam. – Ok, wsiadaj – uśmiechnęłam się. – Skoro tak dobrze parzysz kawę – poddałam się jego grze. Michał został w moim domu do poniedziałku. Nigdy bym nie przypuszczała, nawet w najśmielszych marzeniach, że ten młody mężczyzna potrafi dać mi tyle ciepła, czułości, ucieczki w inny świat. Rozmawiał ze mną, żartował, zaśmiewaliśmy się oboje do łez z jego opowiastek i dykteryjek. A gdy mnie dotykał, gdy czułam jego usta na szyi, wszystko wokół przestawało mieć znaczenie. Na tę jedną chwilę przynajmniej. I to śniadanie do łóżka i wyśmienita kawa... I tak zupełnie naturalnie wyszło, że zaproponowałam mu, żeby na czas remontu swojego mieszkania zamieszkał u mnie. W końcu miejsca u mnie było sporo, miałam pokój gościnny, dzieciaki prosto od taty miały jechać na obozy, potem do dziadków. – Jeżeli chcesz – przechylił głowę, odsuwając mnie od siebie na długość ramienia. Patrzył mi intensywnie w oczy. – Ale nie zamieszkam u ciebie, zamieszkam z tobą. – Dobrze – westchnęłam. Niby mała różnica w słowach, a przecież istotna. I tak to ładnie brzmiało. Nagle coś pękło To nie tak, że zakochałam się w Michale. Zdawałam sobie sprawę, że nie dlatego jest ze mną, bo nagle garnęło go szaleńcze uczucie do mnie. Taki facet mógł mieć każdą kobietę, młodą i piękną. Ale ja miałam kasę i przy mnie mógł wygodnie żyć. Pracował w jakiejś firmie, wychodził codziennie na kilka godzin, ale tak do końca, nie wiedziałam, czym dokładnie się zajmował. A gdy wracałam z pracy, jak zwykle po dziesięciu albo i więcej godzinach, czekał na mnie z kolacją... Przy nim każdy wieczór był świętem. I było dobrze nam obojgu, ten nasz układ był miły i wygodny i każde z nas dostawało to, czego oczekiwało. Ja zainteresowanie młodego, atrakcyjnego mężczyzny, czułość, ciepło i fizyczną bliskość, a on życie na pewnym poziomie, bez trosk i kłopotów. Ale i bez definitywnych zobowiązań z każdej strony. Dzieciaki wróciły w końcu z wakacji. Od razu złapali kontakt. Zdziwiło je, że w moim życiu ktoś się pojawił, ale chciały, żebym była szczęśliwa. Poza tym, jak już mówiłam: mamy duży dom. – Wiesz, co o tobie mówią? – zapytał mnie któregoś dnia mój wspólnik i przyjaciel, Krzysztof. – Że masz utrzymanka, że się z nim obnosisz po mieście. I darmową niańkę dla dzieciaków. – A jeśli nawet, to co? – rzuciłam ostro. – A to, że stać cię na prawdziwego mężczyznę, nie na jakiegoś chłystka, który wcześniej czy później zostawi cię dla młodszej i z większą kasą – odparł jednym tchem. – Jak nie zrobi czegoś gorszego... – O czym ty mówisz? – spytałam. – To zawodowiec, Małgosiu – Krzysztof był bardzo poważny. – Może cię okraść, wyczyścić ci konto, uważaj. – Mówisz tak, bo... – zająknęłam się i zamilkłam, bo właściwie nie było żadnych powodów, żeby miał jakieś złośliwe intencje wobec mnie. Znaliśmy się i przyjaźniliśmy już bardzo długo, często wspieraliśmy w trudnych chwilach. Krzysztof razem ze swoją nieżyjącą już żoną pomógł mi przetrwać po odejściu męża. Robili oboje, co mogli, żebym jakoś odnalazła się w tej nowej dla mnie rzeczywistości. A potem, gdy jego żona zmarła, to ja starałam się, żeby jak najmniej odczuł pustkę w swoim życiu. Byliśmy prawdziwymi przyjaciółmi i wiedziałam, że Krzysztof nie mógłby mi życzyć źle. – To tylko takie gadanie – pokręciłam głową. – Nie mogę wciąż być sama. – Jasne, że nie możesz – objął mnie. – Ale dlaczego od razu wpadasz w taką skrajność? Zatracasz się w smarkaczu... – Bo tylko on mi daje czułość i ciepło – z trudem hamowałam łzy. – Chce twoich pieniędzy, twojego statusu społecznego – Krzysiek pokręcił głową. – Tak nawiasem mówiąc, nie tylko on by cię chciał – uśmiechnął się żartobliwie. – Ciekawe, kto jeszcze – machnęłam ręką i wróciłam do pracy. Mijały tygodnie. W moim życiu nastąpił okres spokoju uczuciowego, dostatku wszelkich dobrych emocji, zaspokojenia mojej potrzeby czułości, bliskości.... Nie mogło być lepiej. Michał był wprost wymarzonym partnerem. Na wiele mu pozwalałam, korzystał z mojego domu, laptopa, samochodu i karty bankowej. Pomagał Jagodzie przygotować się do matury, woził Janka na treningi piłki nożnej. A ja zachwycałam się bursztynowym wisiorkiem, który podarował mi któregoś wieczoru. I zupełnie mnie to nie obchodziło, że nie kosztował więcej niż markowy pasek do spodni, jaki sprezentowałam Michałowi poprzedniego dnia. Liczył się gest. Tak sobie przynajmniej wmawiałam, chcąc zagłuszyć wątpliwości, jakie zakradały się do mojego serca. I do mojego rozumu. Zwłaszcza po każdej rozmowie z Krzysztofem. I po tym, jak zdałam sobie sprawę, że Michał zaczął się zmieniać. Tłumaczył, że ma jakieś tam swoje życie, swoje sprawy. Rozumiałam to i przyjmowałam jego tłumaczenie, nie zagłębiając się zbytnio, czy ma jakiś sens. Ale gdy któregoś razu nie wrócił na noc, strasznie się wkurzyłam. Nakrzyczałam na niego, gdy tylko pojawił się w moim domu. – Tobie się wydaje, że to jest hotel? – patrzyłam na niego z furią, wszystkie te złe emocje, wątpliwości, jakie gromadziły się we mnie od jakiegoś czasu, znalazły teraz ujście w złości. – Że możesz wychodzić i wracać, kiedy chcesz? – Sorry, ale nie zauważyłaś, że jestem już dorosły – popatrzył na mnie wzrokiem, jakiego u niego dotąd nie widziałam. – Muszę cię prosić o pozwolenie? To jakaś kolonia zuchowa jest, czy co? – Jak śmiesz tak do mnie mówić – zaczęłam, ale natychmiast mi przerwał. – Nie tym tonem, skarbie, nie jestem twoją własnością – uśmiechnął się, nagle nachylił się nade mną i mocno pocałował w usta. – Mamy układ, a ja się z niego wywiązuję, dostajesz chyba to, co chcesz, ale czasem wybacz, muszę złapać oddech. – Jak to? – jęknęłam zdumiona. – Nie jestem twoim kotem, więc nie zagłaskuj mnie na śmierć – znowu mnie pocałował. – No, nie złość się już tak. Wszystko było między nami niby po dawnemu, ale coś jakby pękło, coś zaczęło się sypać. Michał miał jakieś swoje życie, drugą rzeczywistość, ja nią nie byłam... Docierało to do mnie z coraz większą siłą. I stawało się zadrą w sercu, mąciło mój spokój, poczucie bezpieczeństwa. Ja po prostu stałam się zazdrosna o swojego kochanka. Jak mogłam być tak głupia? Któregoś dnia nie zastałam Michała w domu po powrocie z pracy. I nie było też jego rzeczy, a także mojego laptopa, aparatu fotograficznego i, co stwierdziłam po chwili z przerażeniem, także większości mojej biżuterii. Poczułam, że brakuje mi tchu, zaczęłam się dusić, na szyi miałam te nieszczęsne bursztyny, które on mi wybrał kiedyś... Zanim stał się moim partnerem, moją namiastką uczucia i ułudą szczęścia. Jak mogłam narazić moje dzieci? Jak mogłam wprowadzić kogoś takiego do mojego życia? Pierwsze, co mi przyszło do głowy, gdy już mogłam podnieść się z krzesła, to telefon do Krzysztofa. Był w moim domu po pół godzinie. – Karty do bankomatu – powiedział, zanim jeszcze dobrze wszedł. – Sprawdziłaś karty? – O Boże! – bałam się, że za chwilę zemdleję. Na szczęście przypomniałam sobie, że Michał miał dostęp tylko do jednego konta. No i je wyczyścił, jak się okazało. Nawet nie wiedziałam, gdzie go szukać. Dopiero teraz uświadomiłam sobie, że nigdy nie poprosiłam go o dokumenty, nigdy nie byłam w jego mieszkaniu, które ponoć po remoncie wynajmował, jeżeli w ogóle je miał. – A znasz chociaż jego nazwisko? – spytał Krzysztof. – Bo przecież to trzeba zgłosić na policję. On cię okradł! I dopiero w tym momencie łzy jak wezbrana tama potoczyły mi się po policzkach. Ale ja wcale nie płakałam za tymi pieniędzmi, za laptopem czy biżuterią. Gdyby mnie poprosił, dałabym mu te pieniądze, wszystko bym mu dała, nie musiał kraść. Ja płakałam za utraconą miłością, za tym uczuciem, które z taką starannością pielęgnowałam w sobie i które tak naprawdę sama wymyśliłam. Krzysztof podał mi chusteczkę, a potem drugą i następną. I czekał cierpliwie, aż się uspokoję. Zaparzył kawę. Dopiero wtedy ten straszliwy ból, ten żal zaczął ze mnie opadać. I powoli wracała trzeźwość umysłu. Chryste panie, za czym ja tak rozpaczałam, za jakąś ułudą. jedną wielką ściemą, którą zaprojektowałam sobie na swój własny użytek? Goniłam za bańką mydlaną, którą usiłowałam złapać i nie dopuścić, żeby pękła. A ona rozprysła się na miliony kropli, które oblały mnie całą zimnym strumieniem. I poczułam nagle, że wzbiera we mnie gniew. Ale nawet nie na tego faceta, ile na siebie samą. Za swą głupotę, zaślepienie, za coś, na co nigdy nie powinnam była dać sobie zgody. Krzysztof przekonał mnie, że muszę pójść na policję. Trwał przy mnie, jak prawdziwy przyjaciel, nie zraził się tym, że przy nim opłakiwałam jakiegoś innego mężczyznę, którego tak naprawdę nigdy nie powinno być w moim życiu. – Bo ty nie widzisz tych, którzy są przy tobie naprawdę – odezwał się w pewnym momencie Krzysztof, jakby czytał w moich myślach. – Tylko gonisz za ułudą. Gdy podniosłam wzrok, zobaczyłam jego ciepłe oczy, pełne tkliwości, uśmiechu. I jego ramiona, silne i dające poczucie bezpieczeństwa. Ramiona prawdziwego przyjaciela. Dobrze, że mogłam się w nich teraz ukryć. Małgorzata, lat 45 Zobacz także: „Moje dzieci codziennie bawiły się u sąsiadki. Po tygodniu dostałam rachunek i krótki list. Gdy przeczytałam ostatnie zdanie, zrobiło mi się wstyd” „Wysłałam męża z Leosiem na zakupy, wrócił sam z przemoczoną czapeczką. Zdążyłam tylko wykrzyczeć, gdzie jest mój syn” „Mieszkamy nad morzem, więc znajomi traktują mój dom jak darmowe all inclusive. A do chrześnicy nawet z życzeniami nie zadzwonią”
„Zakochałam się w samotnym ojcu z 7 dzieci. Ludzie mówili, że żyje na socjalu i jest nierobem, a on przecież był bohaterem”
Gdyby mi ktoś kilka lat temu powiedział, że zakocham się w tym facecie, to bym go wyśmiała. Bo czy ubogi wdowiec z gromadką dzieci, to dobry materiał na męża...?
Witek nie jest szczególnie przystojny ani zamożny. Pamiętam go jeszcze jako młodego chłopaczka – chudy, w okularach, był przez kolegów wyśmiewany i nazywany ciamajdą. W domu mu się nie przelewało, bo ojca nie było, a rodzeństwa miał chyba z pięcioro Jego żona była śliczna i z bogatej rodziny, więc ludzie się dziwili, że go chciała i poszła do ołtarza bez zgody ojca i matki. Młodzi bardzo się kochali, doczekali się gromadki dzieci. Kiedy doszli do siódemki, z Witka zaczęli się ludzie śmiać: że dzieciorób, że do niczego innego się nie nadaje, bo ani auta się nie dorobił, ani nawet telewizora. A 800 plus, a wcześniej 500 plus, pobierał. Za ten telewizor najbardziej go obgadywali! Mam sklep spożywczy, jedyny w okolicy, więc najlepiej wiem, co się u kogo dzieje. Witkowi się dostawało za tą gromadkę dzieci. „Kto to słyszał, żeby kobieta co roku rodziła, bez odpoczynku...” – ludzie gadali. Raz nawet na niego sąsiadki napadły u mnie w sklepie. Jak osy rozzłoszczone brzęczały. A niedługo później zdarzył się wypadek. Śliczna żona Witka odeszła, zostawiając pogrążonego w żałobie męża i dzieciaczki. Wszyscy tych dzieci żałowali, rodzina chciała nawet wziąć do siebie najmłodsze, ale Witek twardo powiedział „nie!”. Uparł się i już, chociaż nawet ksiądz go przekonywał, że może na jakiś czas dzieciom będzie lepiej u krewnych... Przez jakiś czas mieli pomoc, sąsiedzi też zachodzili, ale jak znam ludzi, to bardziej z ciekawości niż ze szczerej chęci niesienia pomocy. Z czasem to zainteresowanie wszystkim przeszło, a sama sprawa spowszedniała i Witek został sam. Wydawał mi się taki samotny... Przed Wielkanocą przyszedł po zakupy Był mocno przeziębiony, kaszlał, z nosa mu ciekło jak z kranu. – Dzieci pozarażasz! – powiedziałam. – Gdzieś się tak załatwił? – Dzieci już chorują, bo co i rusz które z nich lata porozbierane, jak w upał. Nie upilnujesz! – Pewnie! Sam z taką gromadą... Jak ty dajesz radę? – Daję, daję, tylko teraz nie mam jak jechać do apteki. Muszę kogoś poprosić. – Co będziesz prosił. Daj recepty, jadę do gminy, przy okazji kupię, co trzeba. W ten sposób zaczęła się moja bliższa znajomość z rodziną Witka. I moja wielka miłość się zaczęła, pierwsza prawdziwa Kiedy zaniosłam te leki na przeziębienie, zamurowało mnie! Sam chłop z siódemką dzieciaków, a czysto jak w laboratorium jakimś! Podłogi wyszorowane do białości, pościel krochmalona, ścierki nad kuchnią, jakby prosto z magla. Na białym blacie kuchennym stolnica, a na niej zagnieciony makaron! Kto dziś sam robi makaron? A Witek robi, bo dzieciaki lubią domowy! Przyglądam się, jak miesza w garnkach. Gotuje codziennie. Zupa jest zawsze; musi być pożywna, najlepiej barszcz, pomidorowa, albo ogórkowa, ta jest ulubiona. Robi dużo surówek, bo zdrowe. Ma książki o żywieniu dzieci. W ogóle sporo czyta, sam też, ale i bajki dla maluchów. Podobno bez bajki wieczorem nie zasną! – Kiedy na to znajdujesz czas? – pytam. – Żadna sprawa – mówi. – Nie mamy telewizora, więc nie tracę ani sekundy na to pudło. Zresztą dzieci bardzo pomagają. Pytam, czy mogę zobaczyć najmłodsze? Prowadzi do pokoiku, gdzie stoi tapczan i łóżeczko. Ciepło tu jest, miło, kolorowo... Na ścianie fotografia żony Witka. Na stoliku wanienka, pieluchy, zasypki i wszystko, co trzeba niemowlakowi Malec wygląda jak okaz zdrowia Jestem w szoku! Serce mi się wyrywa do tego dzieciaczka, chciałabym go wziąć na ręce, ale nie mam odwagi o to poprosić. Więc tylko patrzę, aż oczy mi się robią mokre, a Witek mówi: – No, nie trzeba płakać. Tutaj było aż za dużo łez. Wystarczy! Nie mogę zasnąć tej nocy. Co oczy przymknę, to widzę Witka i jego dzieciaki. Grzeczne, skupione przy ojcu, jakby wiedziały, że to on trzyma teraz stery. Mówi cicho i spokojnie, często się uśmiecha, a słuchają, jakby był supermanem jakimś. Pierwszy raz widzę takiego faceta! Cały dzień nie mogę się na niczym skupić. Niecierpliwie czekam do zamknięcia sklepu. Pakuję sok malinowy, kawałek kiełbasy, słodycze i lecę do Witka. Jest zdziwiony i niezadowolony z prezentów. – Sok mamy – mówi. – W ogrodzie pełno malin, więc zrobiłem. Za wędlinę i cukierki dziękuję, ale nie stać mnie. – Nie bądź głupi – tłumaczę. – To dla dzieciaków. Nie chcę pieniędzy. – A ja nie chcę łaski! – Ty nie bądź taki hardy – mówię. – Daj sobie pomóc! To żaden wstyd. Ale on się upiera. Chce, żebym sobie poszła. Tylko, że ze mną nie tak łatwo! – Dzieci niewinne, że tak się u was porobiło – mówię. – Jestem sama, mogę wpaść od czasu do czasu i zająć się domem. Co ci szkodzi spróbować? Pojmuję, że z nim trzeba powoli. Mam plan. Codziennie przychodzę i pomagam Z dzieciakami się zaprzyjaźniam, coś przepiorę, poprzyszywam guziki. Witek prawie ze mną nie rozmawia, ale w końcu przyzwyczaja się, że jestem z nimi. Niedawno pozwolił mi wykąpać maluszka. Kiedy go przytuliłam do serca, zrozumiałam, że znalazłam swoje szczęście. Witka kocham i wierzę, że nie jestem mu obojętna. Czasami łapię jego ukradkowe spojrzenie i mam wrażenie, jakby chciał powiedzieć: „potrzebuję więcej czasu”. Czekam. Moja miłość jest cierpliwa. Danuta, lat 38 Czytaj także: „Mąż mnie zdradzał, więc poszłam po radę do księdza. W konfesjonale znalazłam coś więcej niż kościelne morały i nie żałuję” „Mąż zasnął na kanapie, a ja podejrzałam, co oglądał na Netflixie. To był koniec naszej rodziny” „Przy rodzinnym stole mąż pożalił się rodzinie, że nic nie robię w domu. Komentarz teścia sprawił, że zalałam się łzami”
„Chciałam spędzić romantyczny wieczór z mężem, ale mieszkamy z teściami. Już o 19 zaczęło się kazanie”
To miał być czas tylko dla nas. Bez pośpiechu, bez obowiązków, bez czyichś komentarzy zza ściany. Zamiast tego usłyszałam, że „matka powinna wiedzieć, co jej wypada”. I że kolacja przy świecach to nie jest teraz mój priorytet.
Mieszkamy z teściami nie dlatego, że nie mamy wyjścia. Wręcz przeciwnie – to była świadoma decyzja. Mają duży dom, my kupiliśmy działkę i odkładamy na budowę. W teorii wszystko brzmi idealnie: oszczędzamy, mamy pomoc przy dziecku, a jednocześnie swoją przestrzeń. W praktyce... bywa różnie. Pół roku temu urodziłam córeczkę. To nasze pierwsze dziecko. Jest spokojna, dużo śpi, nie sprawia problemów. Wszyscy powtarzali, że przy takim maluchu spokojnie znajdziemy czas dla siebie. Więc uwierzyłam. I zaczęłam planować. Chciałam zrobić coś zwykłego, ale tylko naszego. Kolację przy świecach, może jakiś film romantyczny w tle. Rozmowę bez przerywania co pięć minut. Nic wielkiego, a jednak dla mnie to było coś ważnego. „A dziecka to kto będzie pilnować?” Tamtego dnia od rana miałam dobry nastrój. Córeczka była wyjątkowo spokojna, mąż wrócił wcześniej z pracy. Idealny moment. Zaczęłam szykować kolację w naszej wspólnej kuchni – tej samej, z której korzystają teściowie. Wiedziałam, że mogą się kręcić, ale nie spodziewałam się tego, co usłyszę. Teściowa weszła do kuchni i od razu zaczęła komentować. Najpierw niby żartem: „A to dla kogo takie rarytasy?”. Odpowiedziałam spokojnie, że dla nas, bo chcemy spędzić wieczór razem. I wtedy się zaczęło. „A dziecka to kto ma pilnować?”. „Matka powinna być przy dziecku, a nie myśleć o takich wybrykach”. „Na romantyzm to jeszcze przyjdzie czas, teraz masz inne obowiązki”. Stałam przy blacie i czułam, jak coś we mnie pęka. To nie było troskliwe pytanie. To było ocenianie. Jakbym robiła coś niewłaściwego. Własny dom to nie tylko ściany Najgorsze jest to, że mój mąż nie zareagował tak, jak tego potrzebowałam. Powiedział tylko: „Daj spokój, mama tak mówi, ale nie ma złych intencji”. Może i nie ma. Ale ja czuję się, jakbym była pod ciągłą obserwacją. Od tamtego wieczoru coś się we mnie zmieniło. Bo zrozumiałam, że nawet jeśli mamy „swoją część domu”, to i tak nie mamy prywatności. Każdy nasz wybór może być oceniony. Każda decyzja – skomentowana. Może to zabrzmi dziwnie, ale ja uważam, że ona jest zazdrosna. Nie przepadała za mną nigdy, ale teraz po prostu jest zła, że jej synuś woli mnie i swoje dziecko, że nam poświęca cały swój czas. Nie mogę się już doczekać wyprowadzki. Chcę mieć własne miejsce, w którym nikt nie będzie mi mówił, kiedy mogę być żoną, a kiedy tylko matką. Gdzie kolacja przy świecach nie będzie powodem do kazania o obowiązkach. Bo naprawdę nie uważam, że jedno wyklucza drugie. I nie chcę już dłużej czuć się winna za to, że czasem chcę być po prostu z mężem. Zobacz także: Teściowa kpi z tego, jak mąż mówi o mojej ciąży. „Mojego bym za to pogoniła”
Po rozwodzie mogą się lepiej dogadywać niż w związku. Mediatorka: „Jest jeden warunek”
Czy po wszystkim – po emocjach, po rozstaniu, po rozwodzie – jeszcze da się ze sobą rozmawiać? To pytanie zadaje sobie wielu rodziców w kryzysie. Odpowiedź, która pada w podcaście „Mamy to!”, daje nadzieję: tak, to jest możliwe. Jednak, jak podkreśla mediatorka Małgorzata Bohosiewicz-Suchoń, pod jednym warunkiem.
Po rozwodzie można się dogadać, ale pod jednym warunkiem Doświadczenie Małgorzaty Bohosiewicz-Suchoń, mediatorki z 25-letnim doświadczeniem w mediacjach, pokazuje, że są pary, które po przejściu przez proces rozstania potrafią zbudować nową jakość relacji. Nie wracają do siebie jako partnerzy, ale zaczynają funkcjonować jako rodzice, którzy chcą współpracować. Mediatorka podkreśla, że po załatwieniu formalności niektórzy rodzice zaczynają rozmawiać spokojniej i z większym szacunkiem niż wcześniej. Nie oznacza to przyjaźni, ale oznacza gotowość do dialogu, wspólnych decyzji i odpowiedzialności za dzieci. Warunek jest jednak jeden: dziecko musi wrócić do centrum tej historii. Bez tego nawet najlepsze intencje nie wystarczą. To jest ten największy błąd: dziecko znika z pola widzenia Rozmowa pokazuje, jak łatwo w konflikcie zgubić to, co najważniejsze. Mediatorka mówi wprost, że najbardziej poruszające są sytuacje, w których rodzice tracą z oczu dziecko i skupiają się wyłącznie na walce między sobą. Każda historia jest inna, ale w wielu z nich pojawia się ten sam mechanizm – konflikt zaczyna dominować nad troską. W skrajnych przypadkach konsekwencje mogą być dramatyczne. W rozmowie pojawia się przykład kilkuletniego chłopca, który w wyniku konfliktu między rodzicami próbował odebrać sobie życie. To doświadczenie pokazuje, jak głęboko dzieci przeżywają sytuację rozstania i jak bardzo potrzebują uważności dorosłych. Dziecko próbuje „naprawić” rodzinę >Dzieci bardzo często reagują na rozstanie rodziców próbą przywrócenia dawnego porządku. Starają się łagodzić napięcia, wchodzą w rolę pośredników i próbują poprawić komunikację między dorosłymi. To zachowanie wynika z potrzeby zachowania rodziny jako całości. Dziecko chce, aby rodzice nadal byli razem, ponieważ to daje mu poczucie bezpieczeństwa. W praktyce oznacza to jednak, że dziecko bierze na siebie ciężar, który nie powinien do niego należeć. Rozmowa jest kluczowa W tej sytuacji najważniejszym narzędziem rodziców pozostaje rozmowa. Mediatorka podkreśla, że nie można jej unikać ani odkładać. Dzieci bardzo dobrze wyczuwają napięcie i wiedzą, że coś się dzieje, dlatego brak informacji tylko pogłębia ich niepokój. Rodzice powinni jasno powiedzieć, co się wydarzyło i jak będzie wyglądało życie po rozstaniu. Taka rozmowa powinna być dostosowana do wieku dziecka i nie może polegać na przerzucaniu na nie odpowiedzialności za relację dorosłych. Jej celem jest danie dziecku poczucia bezpieczeństwa i przewidywalności. Rozmowa o rozstaniu nie kończy procesu, lecz go zaczyna. Dzieci potrzebują czasu, aby zrozumieć i przeżyć to, co usłyszały. Ich reakcje mogą być różne i nie zawsze natychmiastowe. Dlatego rodzice powinni uważnie obserwować swoje dziecko. Sygnałami, które mogą świadczyć o trudności, są wycofanie, długotrwały smutek, pogorszenie funkcjonowania w szkole czy zmiana zachowania. Dziecko może również wracać do rozmowy z kolejnymi pytaniami, dlatego ważne jest, aby być na to gotowym. Nie ukrywaj tego przed otoczeniem Istotnym elementem wsparcia może być także otoczenie dziecka. Mediatorka zwraca uwagę, że warto poinformować szkołę lub przedszkole o sytuacji rodzinnej. Dzięki temu nauczyciele mogą szybciej zauważyć zmiany w zachowaniu dziecka i zareagować. Dziecko spędza dużą część dnia poza domem, dlatego obecność uważnych dorosłych w tych miejscach może mieć realne znaczenie dla jego bezpieczeństwa emocjonalnego. Najpierw zadbaj o siebie Rozstanie jest kryzysem całej rodziny, dlatego rodzice również potrzebują wsparcia. Mediatorka podkreśla, że warto korzystać z pomocy specjalistów, takich jak mediatorzy, psychologowie czy prawnicy. Wsparciem mogą być także bliscy, choć w ich przypadku ważne jest wyznaczenie granic. Rodzice powinni jasno komunikować, jakiej pomocy potrzebują i jednocześnie zaznaczyć, że konflikt między nimi nie powinien być komentowany w obecności dzieci. Rodzina się zmienia, ale nie znika Z rozmowy wyłania się ważna perspektywa: rozwód nie kończy rodziny, lecz zmienia jej formę. Relacja między rodzicami przechodzi transformację, ale odpowiedzialność za dziecko pozostaje wspólna. To, jak rodzice przejdą przez ten proces, ma ogromne znaczenie dla przyszłości dziecka. Od ich decyzji i sposobu komunikacji zależy, czy rozstanie stanie się źródłem długotrwałego konfliktu, czy początkiem bardziej świadomej współpracy. Cały odcinek podcastu „Mamy to!” z Małgorzatą Bohosiewicz-Suchoń obejrzysz na YouTubie Mamotoja.pl.
„Nie wiedziałam, że masz dorosłego syna”. Anna jest starsza od partnera o 19 lat
Anna ma 46 la i żyje z młodszym o 19 lat mężczyzną. Mają razem dziecko i codziennie muszą mierzyć się nie tylko z wyzwaniami rodzicielstwa, ale też z oceną otoczenia. „Na spacerze usłyszałam: nie wiedziałam, że masz dorosłego syna” – opowiada.
Anna poznała swojego partnera w poprzedniej pracy. Ona miała 41 lat, on 22 – dopiero co skończył studia. Pracowali w różnych firmach, których biura mieściły się na tym samym piętrze w jednym budynku. „Na początku zupełnie nie brałam go pod uwagę. Byłam świeżo co po rozwodzie, skupiałam się na karierze, poza tym w głowie mi się nie mieściło, że miałabym znaleźć wspólny język z kimś tak młodym. Ale rozmowy, wspólne pasje, podobne poczucie humoru zrobiły swoje. Przestałam patrzeć na datę urodzenia” – wspomina. Po dwóch latach ze sobą zamieszkali, rok później na świecie pojawiła się ich córeczka. Dziś Andzia ma 2 latka. „To nie twój partner, to syn?” Najtrudniejsze okazały się reakcje otoczenia. „Na początku znajomi patrzyli z pobłażaniem. Kiedy wyszliśmy pierwszy raz razem na imprezę, koleżanka ze śmiechem powiedziała: nie wiedziałam, że masz dorosłego syna! Bolało, ale udawałam, że nic się nie stało” – mówi Anna. Z czasem doszły komentarze także od obcych. „W sklepie usłyszałam, że pewnie jestem babcią naszej córeczki. Byłam wściekła. Oboje z partnerem wiemy, że różnica wieku rzuca się w oczy, ale dlaczego ludzie czują się uprawnieni, by to komentować?”. Kto tu jest bardziej dojrzały? Sama Anna przyznaje, że to wcale nie wiek decyduje o dojrzałości. „Mój partner w wielu sytuacjach jest o wiele bardziej odpowiedzialny niż moi rówieśnicy. To on planuje finanse, myśli o przyszłości. A ja czasem jestem tą szaloną, która namawia go na spontaniczne decyzje”. W podobnym tonie wypowiada się Zuza, 39-latka, która żyje z młodszym o 12 lat partnerem: „Ludzie myślą, że młodszy mężczyzna to tylko zabawa i chwilowa przygoda. A prawda jest taka, że młodszy często daje więcej wsparcia niż starsi faceci, którzy są już zmęczeni życiem”. Krytyka i pytanie o dziecko Jednak różnica wieku rodzi też kontrowersje. „Moja znajoma związała się z chłopakiem o 20 lat młodszym i mają teraz dziecko. Zastanawiam się, co będzie za 15 lat. Ona będzie już po sześćdziesiątce, a on dopiero po czterdziestce. Czy to się uda? Czy to fair wobec dziecka?” – pyta anonimowo jedna z mam w sieci. To pytanie wraca jak bumerang. Sama Anna słyszy je regularnie. „Wielu ludzi sugeruje, że postąpiłam egoistycznie. Ale ja wiem, że daję mojej córce miłość, poczucie bezpieczeństwa i szczęście. Nie rozumiem, dlaczego wiek miałby to przekreślać”. Coraz częstszy trend Choć wciąż wzbudza emocje, związek starszej kobiety z młodszym mężczyzną to już nie margines, a coraz wyraźniejszy trend. Media społecznościowe pełne są historii par, które pokazują, że różnica wieku nie jest przeszkodą, a czasem wręcz atutem. Anna nie ukrywa, że bywa trudno, ale nigdy nie żałowała swojej decyzji. „Nie czuję się ani babcią mojego dziecka, ani mamą mojego partnera. Jesteśmy równorzędną parą. I mamy wspólne dziecko, które każdego dnia uczy nas, że prawdziwa miłość nie ma metryki”. Zobacz także: „O, babcia przyszła po Amelkę”. Ewa urodziła pierwsze dziecko w wieku 48 lat
20 rocznica ślubu: co oznacza nazwa? Symbolika, życzenia cytaty
20. rocznica ślubu nazywana jest porcelanowymi godami. Czy wiesz, skąd wzięła się ta nazwa?
20. rocznica ślubu to wyjątkowa okazja do świętowania. Spędzenie razem dwóch dekad „w szczęściu i w biedzie” napawa dumą nie tylko samych zainteresowanych, ale także ich najbliższych. Co podarować jubilatom? Jakie życzenia złożyć? Zainspiruj się poniższym tekstem. 20. rocznica ślubu: co oznacza nazwa pomysły na prezenty życzenia i wierszyki piękne cytaty 20. rocznica ślubu: co oznacza nazwa 20. rocznica ślubu nazywana jest porcelanową. Porcelana funkcjonuje tu jako metafora małżeństwa z długim stażem: delikatna, krucha, wymaga szczególnej delikatności oraz czułości, a jednocześnie jest bardzo droga i nie każdą osobę na nią stać. Co czyni ją wyjątkową, tak jak wyjątkowy jest 20-letni staż małżeński. 20. rocznica ślubu: prezenty Para z 20-letnim stażem z pewnością zna nawzajem swoje upodobania i małżonkowie doskonale wiedzą, co może sprawić drugiej osobie najwięcej radości. Często dzieci lub bliskie parze osoby wręczają małżonkom symboliczny prezent nawiązujący do nazwy rocznicy, np. dwie porcelanowe filiżanki do espresso lub herbaty. Jednak równie dobrym pomysłem na prezent jest: voucher na wspólne wyjście na masaż do SPA, biżuteria, wspólna sesja zdjęciowa, gadżety do samochodu lub telefonu. Innym pomysłem na prezent na 20. rocznicę ślubu jest spersonalizowany upominek, np. tort ze specjalną dedykacją dla małżonków lub udekorowany wspólnym zdjęciem pary. 20. rocznica ślubu: życzenia i wierszyki Nie każda para może pochwalić się tak długim stażem. W dobrym tonie będzie złożenie parze życzeń z okazji ich 20. rocznicy ślubu. Dobrym pomysłem jest wręczenie kartki z życzeniami. Mamo i Tato, kochajcie się jak do tej pory i bądźcie wzorem dla nas wszystkich. Asia *** Kochani, z okazji waszej 20. rocznicy ślubu życzę Wam wiele łask bożych. Niech miłość umacnia Was każdego dnia. Ks. Michał *** Najdrożsi, zjedliście razem niejedną beczkę soli, jednak Wasza miłość trwa. Trwa, bo jest osadzona na solidnych fundamentach. Dbajcie o siebie nawzajem, budujcie wspólne wspomnienia i bądźcie dla siebie dobrzy. Michał *** Niech szczęście Wam świeci, jak w pierwszy dzień wesela, niech zdrowia Bóg udziela, modlą się wdzięczne dzieci! Niech w jak najdłuższe lata Bóg Wam pomyślność splata! *** Składamy najserdeczniejsze życzenia wszelkiej pomyślności, spełnienia wspólnych marzeń, zdrowia i sił do pokonywania trudów życia. Zgody, jedności, miłości i życzliwości na co dzień *** Małżeństwo to nie kara I kocha się bez trudu Przyjmijcie Drodzy życzenia na 20. rocznicę ślubu. 20. rocznica ślubu: cytaty Wręczając prezent, warto dołączyć do niego mały liścik z sentencją, która podkreśli wyjątkowość chwili. To również miły gest dla małżonków. „Musicie być silni miłością, która wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, wszystko przetrzyma, tą miłością, która nigdy nie zawiedzie” – Jan Paweł II *** „Miłość to znaczy popatrzeć na siebie, Tak jak się patrzy na obce nam rzeczy, Bo jesteś tylko jedną z rzeczy wielu. A kto tak patrzy, choć sam o tym nie wie, Ze zmartwień różnych swoje serce leczy” – Czesław Miłosz *** „Wolę jedno życie z Tobą niż samotność przez wszystkie ery tego świata” – John R. R. Tolkien *** „Miłość nie polega na tym, aby wzajemnie sobie się przyglądać, lecz aby patrzeć razem w tym samym kierunku” – Antoine de Saint-Exupéry Zobacz także: 15 rocznica ślubu – jak się nazywa i co oznacza nazwa? Jaki prezent wręczyć? [pomysły, życzenia, wierszyki] 10 rocznica ślubu: jak się nazywa? Symbolika, życzenia, cytaty 5 rocznica ślubu – sprawdzamy, jak się nazywa i co oznacza nazwa, podpowiadamy propozycje prezentów i życzeń
Jak wychować dziecko, będąc w poliamorycznym związku? Ci rodzice znają odpowiedź
Dwójka biologicznych rodziców, ich stały partner oraz osoby, z którymi wchodzą w relacje poza związkiem. Czy w takim układzie jest jeszcze miejsce na dzieci?
W poliamorycznym związku żyją Jennifer, Daniel, Ty oraz dwóch synów: D, który ma 11 lat, i 9-letni H. Jennifer i Daniel są małżeństwem od 2016 roku. Para doczekało się dwójki swoich biologicznych dzieci. Dwa lata później w ich życiu pojawił się Ty. Jak wygląda życie w takiej relacji? Spełnienie marzeń Mama dwójki dzieci uważa, że życie w takim związku to idealne rozwiązanie, ponieważ, każdy członek rodziny może robić to, co najbardziej lubi. „Posiadanie wielu dorosłych w domu podczas wychowywania dzieci jest w rzeczywistości spełnieniem marzeń. Ktoś zawsze jest w pobliżu, aby pilnować dzieci. Jest mnóstwo ludzi do wykonywania prac domowych, zwłaszcza że ​​moje dzieci są starsze. Każdy z nas ma swoje > – lubię tworzyć plany posiłków i gotować, Ty zajmuje się praniem. Daniel zmywa naczynia, D. wyrzuca śmieci, a H. karmi zwierzęta. Aha, i jeszcze jedna korzyść dla wielu dorosłych pod jednym dachem? Trzy dochody”, zauważa kobieta. Ty stał się formalnym współrodzicem dzieci, które w pełni zaakceptowały drugiego tatę. W przypadku śmierci biologicznych rodziców pełne prawo do opieki nad dziećmi oraz spadek otrzyma Ty. Rodzina jest priorytetem Poliamoria, nazywana także wielomiłoścą, określa niemonogamiczne relacje, które obejmują więcej niż dwie osoby i są praktykowane za zgodą wszystkich zainteresowanych. Poliamoria to relacja, która oparta jest na miłości romantycznej, bliskości emocjonalnej, zaufaniu, lojalności. Jak wyjawia Jennifer: „Daniel i Ty nie spotykają się ze sobą, a ja zamieniam łóżka między nimi”. Opiekunowie dzieci są także otwarci na relacje poza zawiązkiem, jednak aby zadbać o bezpieczeństwo dzieci, ich kochankowie nie są przedstawiani rodzinie. „Umawiamy się osobno, zawsze jest ktoś w domu z dziećmi, aby zachować poczucie stabilności. I chociaż jest więcej harmonogramów do żonglowania, z biegiem czasu nauczyliśmy się tego. Jestem wierną wielbicielką kalendarza Google, do którego wpisujemy wszystkie nasze plany”, deklaruje Jennifer. Jak wyjawia Jennifer, ten związek jest w pełni akceptowany przez znajomych oraz sąsiadów. „Uwielbiam być rodzicem poliamorycznym – moje dzieci też uwielbiają mieć w pobliżu wielu rodziców”, wyjaśnia. Źródło: insider.com Piszemy też o: Niezwykłe dziecko-syrena: urodziło się z rogiem zamiast nóg. To ciężka wada genetyczna „Teściowie nie dzwonią i nie interesują się wnukami. A potem pretensje, że za rzadko je widują! To ja mam do nich wydzwaniać i jeździć?” [LIST DO REDAKCJI] Terapeutka dziecięca podpowiada, jak nauczyć dziecko...słuchać
Białe małżeństwo - definicja, przyczyny, zasady funkcjonowania związku
Białe małżeństwo jest relacją, w której partnerzy rezygnują z uprawiania seksu. Choć związek i miłość nieodłącznie kojarzą nam się z fizycznością – nie zawsze tak jest. Nie oznacza to jednak braku więzi – partnerów łączy miłość duchowa, romantyczna. Powodem zawierania białego małżeństwa może być np. aseksualizm, traumatyczne doświadczenia, powody religijne.
Białe małżeństwo jest to związek, w którym partnerzy nie uprawiają seksu. Decyzja o tym może być dobrowolna lub wymuszona jakąś konkretną, niesprzyjającą sytuacją. Takie pary rezygnują z uprawiania seksu z różnych powodów, między innymi religijnych. Przyczyną może być również aseksualizm, homoseksualizm partnera/partnerki lub negatywne doświadczenia. Mimo braku miłości fizycznej partnerzy darzą się wzajemnie uczuciem. Białe małżeństwo – definicja Co to jest białe małżeństwo? Jest to związek dwóch osób, które świadomie rezygnują z miłości fizycznej między sobą. Relacja ta nie zostaje skonsumowana. Białe małżeństwo nie jest pojęciem urzędowym, może dotyczyć także partnerów w związku (nie tylko małżeńskim). Mimo braku seksu, między partnerami jest więź emocjonalna, miłość duchowa. Przyczyn takiej decyzji może być wiele, między innymi: Powody religijne, np. chęć zachowania czystości do ślubu. Abstynencja seksualna może mieć miejsce również po rozwodzie, gdy osoby wchodzą w nowy związek, jednak nie chcą popełniać grzechu. Aseksualizm - osoba aseksualna nie odczuwa potrzeby uprawiania seksu. Homoseksualizm partnera - jeśli druga osoba nie wiedziała o homoseksualizmie partnera przed zawarciem małżeństwa, ta sytuacja może być dla niej trudna: mimo że chciałaby ona nawiązać bliskość z partnerem, nie utrzymuje z nim relacji seksualnej. Traumatyczne doświadczenia seksualne jednego z partnerów - w takiej sytuacji dana osoba chciałaby zaangażować się w relacje również fizycznie, jednak trudne doświadczenia z przeszłości nie pozwalają jej na to. Inne, osobiste powody. Przyczyn życia w abstynencji seksualnej może być więcej, zależą one od doświadczeń i potrzeb konkretnych osób. Białe małżeństwo – zasady Osoby, które żyją w białym małżeństwie, tak naprawdę nie muszą wcale być w związku małżeńskim. Określa się tym terminem związek osób, które z różnych powodów rezygnują z uprawiania seksu. Taka sytuacja może dotyczyć par, które ślubu jeszcze nie zawarły i ze względów religijnych decydują się na rozpoczęcie współżycia dopiero po zawarciu związku małżeńskiego, zgodnie z naukami kościoła katolickiego. Jak sobie poradzić w białym małżeństwie? Relacje w takim związku między partnerami w bardzo dużym stopniu zależą od tego, z jakiego powodu nie zdecydowali się oni na skonsumowanie związku. Mimo braku bliskości fizycznej – relacja może być bardzo udana, zwłaszcza jeśli partnerzy wybrali taką jej formę z własnej woli i ważne jest dla nich po prostu to, by mieć przy sobie bliską osobę. Białego małżeństwa nie zawiera się w żaden oficjalny sposób, jest to jedynie decyzja dwojga ludzi, swego rodzaju umowa między nimi. Białe małżeństwo po rozwodzie Ze współżycia rezygnują także osoby po rozwodzie. W praktyce byli małżonkowie nie tworzą już związku, jednak wedle nauk kościoła – cały czas są małżeństwem. Jeśli więc takie osoby są wierzące i nie chcą żyć w grzechu – nie mogą współżyć z nowym partnerem lub partnerką. Popełnialiby wtedy grzech cudzołóstwa. Bardzo możliwe jest, że w takiej sytuacji pojawi się frustracja. Może ona wynikać z powodu abstynencji seksualnej, która została wymuszona lub życia w grzechu w świetle nauk kościoła katolickiego, jeśli jednak taka osoba zdecyduje się na współżycie z nowym partnerem lub partnerką. Zobacz także: Randka z mężem to nie fanaberie, tylko konieczność! Sprawdź, dlaczego Jak wygląda życie po ślubie? Obalamy 8 mitów (i potwierdzamy 1) Kryzysy małżeńskie: co cię czeka na różnych etapach związku
Podział obowiązków domowych między kobietą i mężczyzną to FIKCJA!
To, że pierze, prasuje i sprząta to wiadomo od dawna. Ale kobieta "dołożyła" sobie jeszcze pracy i przejmuje typowo męskie obowiązki - taki smutny obraz polskiej rodziny wychodzi z sondażu CBOS.
W zdecydowanej większości polskich domów wyłącznie na kobietach spoczywają pranie, prasowanie i gotowanie. Partnerski model rodziny opiera się głównie na tym, że oboje partnerów pracuje zawodowo i dokłada się do rodzinnego budżetu. Coraz więcej na kobiecych barkach To zdumiewające, że mimo tylu przemian w naszym kraju, w tym w relacji między kobietą i mężczyzną prawda wciąż od lat pozostaje ta sama - to kobiety zajmują się domem. Także zadania "typowo męskie" coraz częściej kobiety wykonują wspólnie lub zamiennie z partnerami. Partnerski układ tylko na papierze W porównaniu z badaniami sprzed 5 lat, na mężczyznach jeszcze rzadziej spoczywa np. zlecanie wykonania usług czy wykonywanie napraw. Z kolei sprzątanie i gruntowne porządki jeszcze częściej niż 5 lat temu spoczywają wyłącznie na barkach kobiet. - Spodziewaliśmy się zmian w zakresie wykonywania czynności domowych, w związku z tym, że polskie rodziny deklarują realizowanie partnerskiego modelu rodziny. Okazuje się jednak, że opiera się on głównie na pracy zawodowej obojga małżonków, bez większego wpływu na współdzielenie obowiązków w domu. Zadania "typowo kobiece" pozostają takimi, mimo upływu czasu, a zadania "typowo męskie" coraz częściej są wykonywane wspólnie lub zamiennie - napisali autorzy badania. Coraz częściej z wiertarką w ręku Są dwie czynności w domu - drobne naprawy i zlecenia wykonywania usług, które zawsze były domeną męską. I to się nie zmienia, ale panowie rzadziej niż 5 lat temu wykonują te prace. Za zlecanie wykonania usług odpowiada 60 proc. panów, co oznacza spadek o 8 punktów procentowych, zaś za wykonywanie drobnych napraw - 81 proc. (spadek o 7 punktów procentowych). W obu przypadkach zajęcia te stają się coraz mniej domeną mężczyzn, a częściej są współdzielone z partnerką. CBOS zadał pytanie o to na kim spoczywają w rodzinach typowe prace domowe, jak prasowanie czy wykonywanie prostych napraw. Okazało się, że tylko zmywanie lub obsługiwanie zmywarki do naczyń jest taką czynnością, którą częściej – w porównaniu z 2013 rokiem – wykonują mężczyźni (wzrost o 5 punktów procentowych - do 13 proc.). Piorą i prasują wyłącznie kobiety W większości domów pranie robią kobiety - 82 proc., do ich obowiązków należy także prasowaniem - 81 proc. W prawie dwóch trzecich gospodarstw domowych przygotowywanie posiłków to także obowiązek kobiet - 65 proc. Coraz mniej panów pomaga paniom w sprzątaniu - częściej niż 5 lat prace te spoczywają wyłącznie na barkach kobiet - 61 proc. z nich sprząta i 57 proc. robi gruntowne porządki. Równouprawnienie przy wynoszeniu śmieci Kobiety i mężczyźni bardziej po równo dzielą się obowiązkami związanymi z codziennymi zakupami i wyrzucaniem śmieci. W połowie gospodarstw domowych nie ma osób na stałe zajmujących się tymi czynnościami. Również załatwianie spraw urzędowych w 38 proc. jest wykonywane wspólnie lub czasem przez kobietę, a czasem przez mężczyznę. Wychowanie dzieci to rola kobiet Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl kalendarz rozwoju niemowlaka Czytaj więcej Także opieka i wychowanie dzieci to zadanie kobiet. Zaledwie w 3 proc. domów wyłącznie na mężczyźnie spoczywa opieka nad dziećmi, odrabianie lekcji czy opieka nad osobami z niepełnosprawnościami. O tym, że to zadanie dla kobiet uważają przede wszystkim bezrobotni, gospodynie domowe oraz osoby regularnie praktykujące religijnie oraz o niskich dochodach, poniżej 900 zł na osobę. W ciągu ostatnich 5 lat spadła ilość domów, w których wyłącznie na kobiecie spoczywa obowiązek odrabiania lekcji z dziećmi (15 proc.). Mężczyźni i kobiety dzielą się tym zajęciem, w zależności od tego, czy dysponują wolnym czasem, lub robią to wspólnie (18 proc.). Opieka nad zwierzętami domowymi – w porównaniu z 2013 rokiem – częściej sprawowana jest zamiennie lub wspólnie (41 proc.). - W dłuższej perspektywie można zauważyć, że mężczyznom nie przybywa obowiązków związanych z opieką nad innymi, które należałyby wyłącznie do nich - zauważają autorzy badania. Wspólne wybieranie wakacji Znacznie chętniej partnerzy dzielą się współodpowiedzialnością przy podejmowaniu decyzji. O tym, jak zostaną wydane pieniądze lub gdzie rodzina wyjedzie na wakacje kobiety wolą ustalić z partnerem. Jedynie wybór, co będzie na obiad, w większości polskich domów (58 proc.) kobiety mają na wyłączność. Badanie CBOS przeprowadził w dniach 16–23 sierpnia 2018 roku na liczącej 1066 osób reprezentatywnej próbie losowej dorosłych mieszkańców Polski. Zapraszamy do naszej internetowej szkoły rodzenia: Napiszcie w komentarzach, co sądzicie o wynikach tych badaniach. Czy podział obowiązków w waszych domach potwierdza opisane obserwacje, czy też może jest u was zupełnie inaczej? Źródło: onet.pl Zobacz też: Tata udomowiony Współczesne ojcostwo nie jest łatwe. Ci tatusiowie dają radę! [GALERIA] Dlaczego tata jest tak ważny w życiu małego dziecka? [WIDEO]
Doceńcie nas! - prosiłyśmy. Oto szczera i szokująca odpowiedź męża
Stanął w obronie mężczyzn! Przeczytaj niezwykły list młodego ojca do redakcji.
Artykuł: "Drogi mężu: Nie pragnę twojego podziwu tylko szacunku!" wzbudził dużo emocji nie tylko wśród kobiet. Dostaliśmy w odpowiedzi na niego niezwykły list młodego ojca do żony, stającego w obronie mężczyzn. "Droga Żono, Mam nadzieję, że to przeczytałaś i doceniłaś teraz, że nie musisz zmywać po mnie pasty w zlewie, że moje skarpetki potrafią się wyprać i położyć na suszarce bez twojej pomocy, że śniadanie z mężem widujesz tylko w weekendy, kiedy Ci je podaję, a pianka po goleniu do naszego domu nie zawita. Również fakt, że zużyte rolki z papieru znikają bez twojej ingerencji (chyba że Mąż się zdenerwuje i sam Ci przypomni, że je można wyrzucać), że puste opakowania po milionie twoich kosmetyków znikną, gdy ty jesteś zajęta oglądaniem serialu. A ten jeden kubek i talerz, który musisz ściągnąć ze stołu, gdy ja w pełnym pośpiechu staram się zagonić nasze dziecko do przedszkola i zdążyć na ostatni tramwaj do pracy, może nie sprawi, że odpadną Ci ręce. Doceń dodatkowo fakt, iż nasze konto bankowe "magicznie" się zasila raz w miesiącu akurat, zanim zdążysz opróżnić je całkowicie, kupując wszystkie "niezbędne" kosmetyki i nowe ciuchy byś miała się, w czym pokazać. Przepraszam również, że nie mogę wziąć wolnego za każdym razem, gdy boli Cię brzuch lub masz ochotę spędzić dzień w moim towarzystwie. "Magia" napełniająca nasze konto bankowe wymaga pewnych przygotowań. Również przepraszam, po powrocie z pracy wymagam 15 minut na to, żeby odzyskać siły, zanim się będę mógł bawić z dzieckiem, zmywać naczynia, albo wykonać jakąkolwiek inną pracę, by Ci pomóc. Przepraszam też za to, że Cię proszę, byś mi raz na jakiś czas odgrzała obiad, gdy po powrocie nie mam już w ogóle sił, nawet na stanie nad garnkiem. Natomiast do kobiety, która napisała ten "apel", znajdź sobie porządnego chłopa albo przestań płakać. Błagam." Czy tacy mężowie to wyjątki? Napiszcie w komentarzu. Zobacz też: Został sam z dziećmi na 2 dni. Teraz przeprasza i docenia żonę – wzruszający list
Kryzys po narodzinach dziecka: czy to nam się przydarzy?
Zastanawiasz się, czy dziecko zbliży was do siebie, czy może stanie się odwrotnie: sprawi, że oddalicie się jako para? Przeczytaj, co dzieje się z miłością w związku po porodzie.
Bardzo chcieliście mieć dziecko, a teraz, kiedy moment porodu jest coraz bliżej, martwicie się, jak jego pojawienie się wpłynie na wasz związek. Czy po porodzie on nadal będzie mnie tak samo mocno kochał? Czy ona przeleje całe uczucie na dziecko? – to tylko niektóre pytania, które zadajemy sobie przed narodzinami pierwszego dziecka. Związek po porodzie musi się zmienić, ale czy będzie to zmiana na lepsze, czy na gorsze? Będziemy mieć dziecko: co dalej z nami? Przejście od życia tylko we dwoje do bycia rodzicami oznacza nowe wyzwania - dla nas jako dorosłych jednostek i dla nas jako pary. Pojawienie się dziecka w naturalny sposób zmienia dynamikę wzajemnych stosunków pomiędzy partnerami i o ile niektóre pary bez problemu odnajdują się w nowej rzeczywistości po porodzie i oceniają zmianę pozytywnie, inne przynajmniej początkowo mogą czuć się zagubione. - Bałam się, że już nie będę dla niego najważniejsza – wspomina Krysia. – Wiedziałam, że to głupie i egoistyczne, ale nie mogłam przestać o tym myśleć. Chciałam mieć dziecko, które mogłabym kochać nad życie, ale chciałam też, żeby między mną a moim mężem wszystko zostało po staremu: żebym to ja nadal była dla niego numerem 1 – przyznaje. To udało się tylko częściowo: nic nie zostało "po staremu", związek Krysi i jej męża zmienił się po porodzie, bo zmieniły się wymagania, które stawia przed nimi życie. Niepotrzebnie martwiła się jednak o to, że przestanie być dla niego najważniejsza – nadal jest numerem 1 dla swojego męża, dokładnie tak, jak chciała. Jest najważniejsza wśród dorosłych – to prawda, którą wielu z nas odkrywa po narodzinach dzieci: nasze serca pomieszczą wiele rodzajów miłości, bez straty dla nikogo. Związek po porodzie: co na to nauka? Wpływ narodzin dziecka na parę od dawna jest przedmiotem badań naukowych, a wyniki prac nie są jednoznaczne. W amerykańskim badaniu z 2009 roku przestudiowano dane uzyskane od 218 par w ciągu pierwszych 8 lat małżeństwa. Okazało się, że w przypadku tych par, które zostały rodzicami, pogorszenie wzajemnych stosunków – o niewielkim lub średnim stopniu – było nagłe i występowało w okresie narodzin dziecka, a w przypadku par bezdzietnych następowało stopniowo. Powody pogorszenia wzajemnych stosunków między partnerami po narodzinach dziecka to najczęściej zmęczenie, brak czasu i pogorszenie sytuacji materialnej. Wśród naukowców brakuje jednak zgody co do tego, jaki wpływ narodziny dziecka mają na relację między partnerami. Jedni uważają, że to wydarzenie może być na tyle stresogenne, żeby powodować pogorszenie wzajemnych stosunków (Cowan i Cowan, 1995 r.), inni z kolei twierdzą, że nie ma danych, które potwierdzałyby z pełną jasnością, że rodzicielstwo zmniejsza małżeńskie szczęście (Huston i Holmes, 2004). Miłość po porodzie: co się wydarzyło? Kasia, mama trzyletnich bliźniąt, przyznaje, że na początku było trudno: - Oboje chcieliśmy dziecka, a kiedy dowiedzieliśmy się, że będziemy mieć od razu dwójkę, to nawet się ucieszyliśmy – opowiada. – Bardzo się kochaliśmy, ale pierwsze miesiące po narodzinach Tosi i Antka były dla nas trudne. Zmagaliśmy się z kolkami, zarwanymi nocami, ulewaniem... I to podwójnie! To była ciężka próba. Kłóciliśmy się sporo, ale też wspieraliśmy się, jak mogliśmy – wspomina. Na szczęście ich wzajemne relacje nie ucierpiały na stałe, a Kasia mówi, że czuje się szczęśliwą i kochaną mężatką. Nieco inaczej było w przypadku Ilony, która po pięciu latach od porodu rozwiodła się. – Właściwie nie wiem, co poszło nie tak - przyznaje. – Po prostu w pewnym momencie odsunęliśmy się od siebie. Teraz widzę, że ja byłam tak skupiona na dziecku, że nic innego mnie nie interesowało. Cale uczucie, które miałam do męża, przelałam na synka. Inna sprawa, że on też nie zdawał się mnie potrzebować tak jak kiedyś. I właściwie to nie wiem, czy byłoby inaczej, gdybyśmy nie mieli dziecka. Szczerze mówiąc, myślę, że i tak byśmy się w końcu oddalili od siebie - stwierdza po chwili namysłu. Związek po porodzie: nie unikniecie zmian Naiwnością byłoby oczekiwanie, że narodziny dziecka nie zmienią niczego w związku. Para musi zmierzyć się z nowymi wyzwaniami, obowiązkami i odpowiedzialnością. Będziecie zmęczeni, a czasami nawet zagubieni i sfrustrowani. Pojawienie się dziecka może was zbliżyć jako parę i wprowadzić na nowy poziom zażyłości i intymności, może jednak – i na pewno będą chwile, kiedy tak właśnie będzie – dostarczać wam trudnych przeżyć. Kryzysy po narodzinach dziecka zdarzają się wielu parom. Para, która zostaje rodzicami musi nauczyć się być ze sobą na nowo i przygotować się na to, że będzie stawiać czoła zupełnie innym problemom niż do tej pory. Musi wypracować wspólny front w kwestiach związanych z wychowaniem, co bywa bardzo trudne, musi podzielić się obowiązkami, znaleźć nowe sposoby spędzania czasu we dwoje (troje/czworo), ale kiedy fundamenty związku są silne i kiedy rozmawiacie ze sobą o własnych potrzebach i emocjach, szanse, że wasz związek po porodzie stanie się silniejszy, są naprawdę wysokie. Kryzys może się pojawić, ale nie musi. A jeśli się pojawi, wcale nie oznacza to, że go nie przezwyciężycie! Przeczytaj też: Jak pielęgnować miłość? Pytamy trzy pary Powrót do seksu - wywiad z ginekologiem Kłótnie w małżeństwie są potrzebne
Jak pielęgnować miłość? Pytamy o to trzy pary
Przyznajemy, to nie jest łatwe zadanie. Dlatego zapytaliśmy o to trzy pary w różnym wieku, z dziećmi i bez. Każda z nich ma inną receptę na długi i udany związek. Sprawdź też, co radzi seksuolożka.
Czy patrzenie w oczy zbliża czy wywołuje agresję? Zobacz ciekawy eksperyment
Czy kiedykolwiek ktoś patrzył przez dłuższy czas w twoje oczy? Co w takiej sytuacji czułaś: irytację, złość, a może sprawiło ci to przyjemność? Zobacz, jak się zachowywali ludzie, którzy przez 4 minuty musieli patrzeć w oczy swojemu partnerowi.
Powszechnie uważa się, że patrzenie w komuś w oczy przez dłuższy czas może wyzwalać agresję. Długotrwałe wpatrywanie się w kogoś sprawia, że ludzie czują się niekomfortowo, mają poczucie, że ktoś wchodzi w ich prywatną przestrzeń, próbuje dominować lub okazuje zainteresowanie seksualne. Podobnie zresztą jest w świecie zwierząt – patrzenie psu w oczy sprawia, że odbiera on to jako prowokację, wyzwanie i staje się agresywny. Ale czy patrzenie w oczy najbliższym, ukochanym osobom również może wyzwalać agresję? Naukowcy postanowili to sprawdzić. Ich zdaniem, 4 minuty niezakłóconego kontaktu wzrokowego raczej zwiększa poczucie bliskości niż wyzwala agresję. Aby to udowodnić, przygotowali eksperyment, do którego zaprosili 6 par z różnym stażem partnerskim – jest para, dla których to spotkanie jest czwartą randką, jest też para z 50-letnim stażem małżeńskim. Warto wiedzieć: Różnice płci. Kobieta i mężczyzna - w czym są inni? Zobacz, jak reagowały pary podczas czterominutowego patrzenia sobie w oczy: View oEmbed on the source website Patrzenie w oczy - jaki cel ma ten eksperyment? Pary początkowo nie mogą uwierzyć, w cel jaki przed nimi postawili organizatorzy eksperymentu: „Mamy patrzeć sobie w oczy przez 4 minuty? Przecież to nienaturalne!”, „Cztery minuty? To długi czas?”. Co ciekawe, bardziej zakłopotane tym zadaniem były kobiety niż mężczyźni (a przynajmniej one to okazywały). W końcu pary zaczynają eksperyment, zapada cisza. Patrzą sobie w oczy. Niektórzy walczą z zawstydzeniem, niektórzy próbują zahipnotyzować partnera. Po chwili jednak dzieje się coś magicznego – ludzie zaczynają się do siebie uśmiechać, ciepło, serdecznie. Niektórzy dążą do bliskości, dotykając się nogami, rękoma. Widać, że doświadczają czegoś wyjątkowego. Szczere wyznania po zakończeniu doświadczenia Gdy czas mija, niektórzy mają ochotę kontynuować eksperyment. Niektórzy odważnie wyznają, że to coś wyjątkowego. „Podczas 55 lat małżeństwa nigdy nie patrzyliśmy sobie w oczy w ten sposób” – wyznała starsza pani. Jej partner wyznał: „Kiedy spojrzałem na ciebie naprawdę uważnie, zdałem sobie sprawę, jak bardzo cię potrzebuję. Ile dla mnie znaczysz…” „Zastanawiałam się, o czym myślisz” – powiedziała kobieta, będąca w dwuletnim związku małżeńskim. Na co jej partner odpowiedział: „Jak cudownie jest siedzieć i patrzeć na moją żonę. Bez dyskutowania o biznesie, pracy i innych sprawach”. Ciekawe są też spostrzeżenia pary, która nigdy wcześniej się nie widziała. „To interesujące siedzieć naprzeciwko osoby, o której nic nie wiesz. Poznaliśmy się przecież 10 minut wcześniej”. „Nie możemy się już nie spotkać” – odpowiedział jej partner. „To prawda” – przyznała dziewczyna. A jak wy się czujecie, gdy ktoś długo patrzy wam w oczy? Polecamy: Patrzenie prosto w oczy podczas rozmowy (psychologiczny punktu widzenia)
Karnawałowe dylematy - szalona zabawa czy wieczór z dzieckiem?
Karnawał w pełni, ale ty zamiast iść na imprezę, wolisz zostać w domu z dzieckiem? I wszystko byłoby dobrze, gdyby twój partner miał takie samo zdanie. Co zrobić, gdy ty marzysz o spędzeniu wieczoru na zabawie z dzieckiem, a on – o szalonej imprezie?
Gdy dowiedziałaś się, że jesteś w ciąży, oboje z partnerem wiedzieliście, że wasze życie wywróci się do góry nogami, zmienią się priorytety i że od teraz najważniejszą osobą w waszej rodzinie będzie maleństwo, które nosisz pod sercem. A kiedy dziecko się urodziło, cały wasz świat zaczął kręcić się wokół niego. I mimo że ma ono już kilka miesięcy, ty nadal nie wyobrażasz sobie, byś mogła odstąpić od niego choćby na krok. Twój partner natomiast coraz częściej zaczyna przebąkiwać o wieczornych wyjściach, zwłaszcza teraz, kiedy jest karnawał i dostajecie coraz więcej propozycji wyjścia na bal, dyskotekę, imprezę w klubie czy "domówkę". Irytuje się, gdy odrzucasz kolejne zaproszenie znajomych i decydujesz za was oboje. Ty natomiast rozżalona krzyczysz, że rodzina nie jest dla niego ważna i że woli się bawić, niż spędzić czas z dzieckiem. I awantura gotowa. Co zrobić, by karnawał był czasem radości, a nie kłótni? Zacznij od ustalenia, gdzie leży problem. W karnawale on chce szaleć, a ty zostać z dzieckiem Jako młoda mama pragniesz każdą chwilę spędzać z dzieckiem, nie chcesz przecież przegapić żadnego ważnego momentu w jego rozwoju. Musisz być przy tym, jak twoje dziecko pierwszy raz się uśmiechnie, zrobi swój pierwszy kroczek, wypowie pierwsze słowo. To naturalne, że masz silną potrzebę bycia blisko dziecka, zwłaszcza jeśli brzdąc jest jeszcze bardzo mały i jest twoim pierwszym dzieckiem. Życie towarzyskie schodzi wtedy na dalszy plan, a spotkania ze znajomymi odkładasz na bliżej nieokreślone „kiedyś”. To, że twój partner namawia cię, żeby od czasu do czasu wyjść gdzieś tylko we dwoje, wcale nie musi oznaczać, że nie kocha dziecka. Mężczyzna po narodzinach dziecka czasem czuje się odrzucony. Bo jego kobieta, która do tej pory całą swoją uwagę poświęcała wyłącznie jemu, całkiem przestała go zauważać. Zwróć uwagę, czy aby na pewno nie odstawiłaś swojego partnera na boczny tor, kiedy pojawiło się dziecko. Twój ukochany również potrzebuje uwagi i bliskości, a namawiając cię na karnawałowe wyjście, po prostu chce spędzić trochę czasu z tylko tobą tak, jak dawniej. Ty i twój partner jesteście przecież nie tylko mamą i tatą, lecz także parą i powinniście dbać o wasz związek. Pamiętaj, że całkowity brak intymności nie wpłynie korzystnie na wasze relacje, a ciągłe napięcia między wami odczuje również dziecko. Co jednak zrobić, gdy on wciąż nalega na wieczorne wyjścia? Zobacz także: Czy młoda mama może pozwolić sobie na randki? [CMS_PAGE_BREAK] Co zrobić, by karnawał nie był powodem do kłótni? To, że jesteś młodą mamą, wcale nie oznacza, że cały karnawał musisz przesiedzieć w domu. Czasem warto ulec namowom partnera i wybrać się na imprezę czy spotkanie ze znajomymi. To na pewno dobrze zrobi nie tylko tobie, lecz także waszemu związkowi. Nic jednak na siłę. Jak dojść do porozumienia z ukochanym w sprawie wieczornych wyjść? Porozmawiaj z partnerem. Powiedz mu o swoich potrzebach i obawach. Wyjaśnij, że dla ciebie to jeszcze za wcześnie, że nie chcesz na dłużej rozstawać się z dzieckiem. Dojrzały mężczyzna zrozumie twój argument i zaczeka, aż znowu będziesz gotowa na randkę tylko we dwoje. Nie decyduj sama. Jeśli znajomi proponują wam wspólne wyjście lub zapraszają na imprezę, nie odmawiaj od razu, nawet jeśli wiesz, że absolutnie nie chcesz nigdzie iść. Jeśli zawsze będziesz decydowała sama, twój partner może poczuć się dotknięty i pomyśleć, że jego zdanie nie ma dla ciebie żadnego znaczenia. Powiedz znajomym, że porozmawiasz z ukochanym i wkrótce dasz im odpowiedź. Ustalcie limit wyjść. Jeśli twój partner chce bawić się w każdy weekend, a ty uważasz, że to stanowczo za dużo, spróbujcie wspólnie ustalić limit wyjść w miesiącu. Umówcie się, że bez dziecka wychodzicie, np. raz albo dwa razy w miesiącu. Jeśli boisz się zostawić malucha na dłużej z dziadkami lub nianią, ustalcie też długość wyjść – 3-4 godziny wystarczą, by potańczyć z przyjaciółmi albo wybrać się do kina i na dobrą kolację. Zadbajcie o bezpieczeństwo dziecka. Kilka dni przed planowanym wyjściem ustalcie, z kim i gdzie zostawicie malca. Jeśli chcecie wynająć na ten wieczór opiekunkę, nie szukajcie jej w ostatniej chwili, ale wcześniej popytajcie znajomych i wybierzcie nianię godną zaufania. Jeśli dziecko ma zostać u kogoś z rodziny, sprawdźcie, czy maluch nie będzie źle się czuł w obcym dla niego domu. Świadomość, że twoje dziecko jest bezpieczne i niczego mu nie brakuje, pozwoli ci w pełni cieszyć się romantyczną randką czy karnawałowym balem. Zróbcie imprezę u siebie. Jeśli naprawdę nie możesz wyobrazić sobie rozstania z dzieckiem nawet na godzinę, zaproście znajomych do siebie. Jeśli tylko nie planujecie słuchać muzyki zbyt głośno, nie ma żadnych przeszkód, by maluch spał spokojnie w pokoju obok. Weźcie dziecko ze sobą. Jeśli znajomi zaprosili was na domówkę i nie zamierzacie przesadnie hałasować, możesz zapytać przyjaciół, czy nie znalazłby się jakiś cichy kącik dla twojego dziecka. A może twoi znajomi też mają dzieci w podobnym wieku? Wtedy najmłodsze pokolenie mogłoby pobawić się trochę razem (może nawet zorganizujecie bal karnawałowy dla dzieciaków), a gdy ułożylibyście maluchy do snu, moglibyście spędzić miły wieczór we własnym gronie. Zobacz także, jak pielęgnować związek po narodzinach dziecka
Pozycje w łóżku - co mówią o waszym związku?
Podobno z układu ciał na prześcieradle można wyczytać wiele na temat związku. Zabawmy się zatem w detektywów i zajrzyjmy do sypialni Polaków.
Młodzi rodzice - jak pielęgnować związek po narodzinach dziecka?
Narodziny dziecka to rewolucja, na którą naprawdę trudno się przygotować. Nagle wchodzicie w nowe i trudne role rodziców. Zmienia się wiele, ale nie powinno na tym ucierpieć uczucie między rodzicami.
Narodziny dziecka Cudownie byłoby, gdyby zgodnie z obiegową opinią, dziecko wzmacniało relację między młodymi rodzicami. Nieraz bywa całkiem odwrotnie. Czasem maleństwo tak mocno pochłania uwagę świeżo upieczonej mamy i taty, że zapominają oni o innych rolach, jakie pełnią w rodzinie. Dopóki to kwestia zachłyśnięcia się nową rolą (zrozumiałego na początku rodzicielstwa), nie trzeba się martwić. Gorzej, jeżeli relacja między jednym z rodziców a dzieckiem stanie się silniejsza niż między dwojgiem dorosłych członków rodziny – a tak się dzieje w wielu domach! Skupienie się wyłącznie na maluchu (nawet w jak najlepszej wierze) może oddalić młodych rodziców od siebie. Tymczasem to właśnie bliska więź między mamą i tatą po narodzinach dziecka jest podstawą, bez której nie można mówić o prawdziwym poczuciu bezpieczeństwa dziecka. Czytaj też: 8 kontrowersyjnych metod wychowawczych Zakochani... ale w dziecku Oczywiście w pierwszym okresie po porodzie sprawy związane z niemowlęciem są tak ważne, że wszystko inne schodzi na dalszy plan. Warto jednak pamiętać, że w zdrowej rodzinie potrzeby wszystkich jej członków liczą się na równi. Często, zwłaszcza tuż po narodzinach dziecka, młodzi ojcowie czują się odsunięci na boczny tor albo nawet niepotrzebni. Dzieje się tak najczęściej wtedy, kiedy spotykają się z lekceważeniem swoich umiejętności rodzicielskich („Źle wiążesz tę czapeczkę”, „Daj, ja go szybciej nakarmię”) albo wykluczeniem z relacji mama-dziecko („Kochanie, przeniesiesz się na sofę? W trójkę nam tutaj za ciasno...”). Czytaj też: 10 rad, których lepiej nie słuchać Reorganizacja życia rodzinnego Do tego dochodzi jeszcze problem organizacji życia rodzinnego. Podołanie wszystkim obowiązkom po narodzinach dziecka wymaga tak wielkiego nakładu czasu i sił, że nieraz nie starcza ani jednego, ani drugiego na celebrowanie bliskości w związku. Jeżeli jednak wszystkie wasze rozmowy sprowadzą się tylko do tematu dziecka, zakupów i rachunków, zrobi się groźnie. Psychologowie ostrzegają, że wtedy związek dwojga kochających się wcześniej ludzi może stać się po prostu dwuosobową ekipą – i cóż z tego, że nawet bardzo zgraną! – do obsługi malucha. Czytaj też: 10 najtrudniejszych chwil w życiu mamy Tylko we dwoje Aby bliskość między wami nie wygasła, czasem spróbujcie… zapomnieć o dziecku. Naprawdę nic się nie stanie, jeżeli od czasu do czasu zostawicie je na kilka godzin pod opieką dziadków i wyskoczycie na spacer, kolację albo w ostateczności na wspólne zakupy. Dwu- czy trzyletniego malucha można też sprzedać babci na noc, a nawet na kilka dni. Taki chwilowy powrót do czasów sprzed dziecka w wielu przypadkach wzmacnia rodzinę.[CMS_PAGE_BREAK] Dziecko naśladuje rodziców Bliska, czuła relacja między rodzicami dziecka jest ważna nie tylko dla nich samych, lecz także dla samego malucha. Wspomniane na początku poczucie bezpieczeństwa to jeszcze nie wszystko. Dzieci poprzez obserwację uczą się, jak powinna funkcjonować rodzina i potem, świadomie lub nie, powielają wzorce wyniesione z dzieciństwa w dorosłym życiu. Jeżeli będą widzieć, że mama i tata stanowią czułą, kochającą się parę, taki sam związek będą budować w przyszłości ze swoim partnerem. Czytaj też: Rady dla taty, który zostaje sam z dzieckiem Stabilny związek Psychologowie, tak samo jak lekarze, hołdują zasadzie: lepiej zapobiegać, niż leczyć, dlatego radzą, aby nie czekać na kryzys i nie ustawać w dbaniu o to, co dobre między wami. To przecież wy będziecie szli ze sobą przez resztę życia, warto więc, abyście mieli o czym rozmawiać i z czego się razem śmiać, kiedy już maleństwo podrośnie i wyprowadzi się z rodzinnego domu. Na szczęście ci sami eksperci uspokajają, że choć pewnie już nie wrócą motyle w brzuchu, które czuliście na początku waszej miłości, to wasz związek może, po porodzie i związanym z nim przesileniu, wejść w nową, stabilniejszą fazę. Trzeba tylko nad tym trochę popracować. Odnaleźć bliskość Coś się między wami popsuło? Być może uda się naprawić. Sposobów na wzmocnienie związku jest wiele. 1. Intymne wieczory. Jasne, nie zawsze będziecie mieli na nie siłę. Do tego młoda mama w pierwszym okresie po porodzie nie jest nastawiona na silne przeżycia seksualne, ale raczej na bliskość i czułe pieszczoty. Jednak z drugiej strony narodziny maluszka nie powinny oznaczać końca waszej bliskości fizycznej, bo według seksuologów jest ona koniecznym warunkiem więzi psychicznej między partnerami. Jeśli jeszcze nie jesteście gotowi na powrót do małżeńskiego seksu, razem zastanówcie się, jak możecie przezwyciężyć trudności. 2. Wspólne posiłki. Żyjąc pod presją czasu, można zapomnieć o tym, jak ważne jest wspólne jedzenie. Tymczasem przecież właśnie wtedy możecie spędzić razem miło czas, spokojnie porozmawiać, pożartować albo po prostu opowiedzieć sobie nawzajem, jak wam minął dzień. 3. Domowe obowiązki. Dzielcie się nimi, ale znajdźcie też i takie czynności, które będziecie wykonywać wspólnie, np. kąpiel dziecka. 4. Szczere rozmowy. Zamiast dusić w sobie pretensje, lepiej o nich porozmawiać – tylko bez nerwów i obwiniania się nawzajem. konsultacja: Justyna Święcicka, psycholog, autorka poradników psychologicznych, pracuje w poradni Uniwersytet dla Rodziców w Warszawie
Nie sztuką jest się zakochać. O wiele trudniej poznać, czy to naprawdę TEN. A jeszcze większym wyczynem jest sprawić, by miłość trwała wiecznie.
Dawno, dawno temu, niemal na samym początku świata, żyła tylko jedna istota ludzka – Androgyn. Był on ucieleśnieniem obydwu płci. Jedność ta nie trwała długo, bo bogowie uznali, że Androgyna trzeba podzielić na kobietę i mężczyznę. Dwie płcie połączone do dziś wspólnym pragnieniem odnalezienia swojej drugiej połówki… Tak pogoń za miłością tłumaczy Arystofanes, bohater „Uczty” Platona. To tylko powiastka. Ale i w rzeczywistości większość z nas nie chce, a nawet nie potrafi funkcjonować w pojedynkę. Dlaczego? Bo życie w związku dostarcza niesamowitych wrażeń. I nie chodzi tu tylko o seks! Jak magnes Ona to emocje. On – spokój i chodząca logika. Jej rzadko zamykają się usta, z niego trudno wydusić jakiekolwiek zwierzenia, a tym bardziej deklarację w rodzaju „kocham cię”. Czasem aż trudno uwierzyć, że kobieta i mężczyzna należą do tego samego gatunku. To fascynujące.Tym bardziej że przeciwieństwa te silnie się przyciągają. Warto wiedzieć: Na początku coś, co was do siebie przyciąga, ma niewiele wspólnego z uczuciami. To raczej miłosna alchemia. Wystarczy jedno spojrzenie i zaczyna iskrzyć. Dlaczego? Gdy ktoś ci się podoba, do mózgu dociera sygnał uruchamiający produkcję hormonów. Noradrenalina – sprawia, że rozszerzają się źrenice, czujesz pobudzenie (zwłaszcza że hormon ten zwykle współpracuje z adrenaliną), mocniej bije ci serce. Dopamina – wywołuje uczucie euforii. Gdy rośnie poziom tego hormonu, zaczyna szybciej płynąć krew i przyspiesza tętno. Nie daj się zwieść Hormony wyostrzają twoje zmysły. To dzięki nim czujesz „motyle” w brzuchu. Te czysto fizyczne sygnały łatwo pomylić z miłością. Czy osoba, która wywołuje w tobie tak silne wrażenie, jest twoją drugą połówką? Będziesz w stanie to stwierdzić dopiero po jakimś czasie. Pierwsze kilka miesięcy związku przeżyjecie w hormonalnym transie. Ciesz się nim, ale raczej powstrzymaj od poważnych życiowych decyzji. Warto wiedzieć: Z badań wynika, że hormony miłości działają niczym narkotyki. Gdy spada ich poziom, mija oszołomienie. Pojawia się za to hormonalny głód. Aby go złagodzić, mózg ordynuje produkcję oksytocyny. Jest ona nazywana hormonem trwałego związku, pomaga bowiem w założeniu rodziny (potrzebna jest podczas poczęcia, porodu i połogu), ale nie tylko… Dzięki oksytocynie przeżywasz też silniejsze orgazmy (wywołuje skurcze macicy). Miłość niejedno ma imię Romeo i Julia, Scarlett O’Hara i Rett Butler z „Przeminęło z wiatrem”, Oliver i Jenny z „Love story”. W książkach i filmach aż roi się od idealnie dobranych połówek. O dziwo, większość z nich kończy… marnie. Na szczęście w życiu obowiązują inne zasady niż w melodramacie. Po pierwsze, wielkie uczucie nie musi być nieszczęśliwe – wręcz przeciwnie. To najpiękniejsze, co może cię spotkać. Po drugie, to nieprawda, że można przeżyć tylko jedną prawdziwą miłość. Po prostu za każdym razem możesz inaczej reagować na bodźce. Dzieje się tak, bo np. z buzującej emocjami nastolatki zmieniasz się w dojrzałą, świadomą swoich potrzeb kobietę. Poza tym każdy kolejny związek przebiega inaczej, bo wchodzisz w niego z coraz większym bagażem doświadczeń. No i oczywiście masz do czynienia z zupełnie nowym partnerem. [CMS_PAGE_BREAK] Daj sobie szansę! Nie skazuj się na samotność tylko dlatego, że masz na swoim koncie jakieś rozczarowania. „Czas leczy rany” – powiedzenie to nie jest wyłącznie sloganem. Stopniowo wspomnienia zbledną, a ty znowu będziesz gotowa do poszukiwań. Wiesz na pewno, że wśród znajomych nie znajdziesz tego jedynego? Trudno. Trzeba się rozejrzeć gdzie indziej. W poznaniu interesujących ludzi pomoże ci Internet, a konkretnie tzw. komunikatory (np. Gadu-Gadu, Tlen), czaty towarzyskie (np. na www.wp.pl lub www.onet.pl) lub portale randkowe (www.ilove.pl, www.single.pl). Tego jedynego lub przyjaciół którzy cię z nim poznają, możesz spotkać wszędzie, np. na kursie języka obcego, siłowni czy basenie. Warunek? Musisz wyjść z domu i… chcieć kogoś pokochać. Warto wiedzieć: Wielu singli narzeka, że „nikt ich nie kocha”, z drugiej jednak strony pielęgnują w sobie strach przed potencjalnym związkiem. Uważają, że ogromnym wyrzeczeniem jest zrobienie miejsca w szafie na jego rzeczy. Boją się, że ktoś będzie chciał za wszelką cenę zmienić ich przyzwyczajenia. Takie rozważania nie mają sensu. Gdy spotkasz w końcu swoją drugą połówkę, nie będziesz się zastanawiać nad drobiazgami, lecz w naturalny sposób dostosujesz się do okoliczności. A wszystko to, bo ciebie kocham Jest. Wreszcie jest. Spotykacie się już od jakiegoś czasu, więc możesz śmiało nazwać rzecz po imieniu – związek. Co będzie dalej? Gdy lepiej poznasz swego księcia z bajki, prawdopodobnie okaże się, że… rdzewieje mu zbroja. Nie decyduj się na bylejakość! Jeśli czyjeś wady już teraz porządnie ci przeszkadzają, z czasem będzie coraz gorzej. Co zatem robić? Jeśli jest naprawdę źle, uznaj po prostu, że padłaś ofiarą zauroczenia. Zakończ felerny układ i zacznij poszukiwania od nowa. Przemyślałaś sprawę i doszłaś do wniosku, że wszystko się jeszcze ułoży? Przejdź zatem na wyższy poziom damsko-męskiej gry i naucz się, jak żyć we dwoje. Warto wiedzieć: W biblioteczce słynnej singielki Bridget Jones królowały poradniki angielskiego terapeuty rodzinnego Johna Graya. Gray, by pokazać, jak wiele różnic wynika z samej płci, stworzył historyjki o mieszkańcach Wenus (planeta kobiet) i Marsa (dom mężczyzn). Na ich przykładzie stworzył… instrukcję obsługi płci przeciwnej. Niektóre z podanych w niej przykładów mogą naprawdę ułatwić życie w związku. Od czego zacząć? Najlepiej od początku. O miłość trzeba dbać I to nawet wtedy, gdy jesteście szczęśliwi. Przekonanie, że uczucie nigdy nie przeminie, to nieuzasadniony optymizm. Każdy, nawet najlepszy związek przeżywa od czasu do czasu kryzys. Mogą go wywołać rutyna, problemy w pracy, brak gotówki czy zmiana rodzinnych układów (np. pojawienie się dziecka). By bez kraksy ominąć wszystkie rafy, trzeba się ciągle wspierać, szanować, doceniać i starać zrozumieć. [CMS_PAGE_BREAK] Instrukcja obsługi faceta Budowanie damsko-męskiej więzi to nie lada sztuka. Aby ją opanować, trzeba się przede wszystkim nauczyć ze sobą rozmawiać. Nie walcz z naturą! O wiele wygodniej jest zaakceptować i obrócić na swoją korzyść fakt, że mężczyźni trochę inaczej postrzegają świat niż kobiety… Facet nie jest wróżką. Sam się wszystkiego nie domyśli. Jeśli masz mu coś do powiedzenia, zrób to. Postaraj się przy tym krótko i zwięźle formułować myśli. Naszpikowane aluzjami i dygresjami wywody to tylko strata czasu – jego i twojego. Mężczyzna reaguje na „wykłady” tak jak dziecko. Po kilku minutach wyłącza się i automatycznie potakując, czeka na koniec słowotoku. Nie wszyscy mężczyźni są skorzy do zwierzeń. Większość z nich wychodzi z założenia, że skoro raz powiedzieli, co czują, nie muszą tego powtarzać, bo przecież taka deklaracja się nie dezaktualizuje. Cóż, ten typ tak ma. Nie oznacza to jednak, że faceci są nieczuli. By się o tym przekonać, naucz się doceniać gesty. Formą miłosnego wyznania może być zrobiona z myślą o tobie kolacja, naprawienie twojego samochodu, a nawet… wspólne robienie zakupów. Uwaga! Dla większości facetów wyprawa do sklepu naprawdę jest katorgą. Jeśli chcesz zabrać ukochanego w takie miejsce, wybierz sklep, w którym będzie mógł sobie gdzieś przysiąść i poczytać gazetę. Warto wiedzieć: Zanim połówki do siebie się dopasują, mijają miesiące, a nawet lata. Czas ten potrzebny jest nie tylko po to, by się dobrze poznać, ale także by się nauczyć, co to kompromis. Wzajemne docieranie nie oznacza, że musisz się diametralnie zmieniać. Uważasz, że twój wybranek bardziej by cię kochał, gdybyś schudła lub przytyła albo zaczęła się interesować tym samym co on? Błąd! Przecież gdy się w tobie zadurzył, wcale taka nie byłaś. Zamiast więc na siłę poprawiać naturę, wrzuć na luz i ciesz się każdą wspólną chwilą. Nie żądaj też cudów od drugiej strony. Wystarczającym cudem jest miłość. Przełam rutynę! Rozmawiajcie o seksie. Spróbujcie też zrealizować niektóre ze swoich erotycznych fantazji. To z pewnością podgrzeje na nowo atmosferę w sypialni… Pozwólcie sobie czasem na spontaniczne działania. Macie wolny weekend? Zamiast jak co tydzień spędzać go na kanapie przed telewizorem, zaplanujcie jakąś miniwyprawę. Może to być oferta last minute do Paryża albo np. wypad w Karkonosze. Nie liczy się tak naprawdę cel, lecz wasza przyjemność i późniejsze wspomnienia. Płeć do zadań specjalnych? Minęły czasy wyraźnego podziału ról społecznych. Teraz mężczyzna i kobieta są równorzędnymi partnerami. Gdy mamy ochotę na romans, zwracamy uwagę na mężczyzn muskularnych, wysportowanych, silnych – wynika z badań przeprowadzonych przez amerykańskich psychologów. Te same badania pokazują jednak, że na wieloletniego, życiowego partnera częściej niż macho wybieramy inteligenta, nawet jeśli wygląda na chucherko. Jeszcze przed kilkudziesięciu laty między męską i damską połówką występowały wyraźne różnice. On miał zarabiać, ona prowadzić dom i pilnować dzieci. On mógł być bestią, która czasem jedynie się wykąpie i ogoli, ona zawsze musiała być piękna… Od kiedy kobieta zyskała prawa i zaczęła zarabiać, zmieniła się… sytuacja mężczyzn. Przestali oni być przewodnikami stada. Zaczęli brać udział w wychowaniu dzieci, a nawet dbać o… własną urodę. Akonto tego ostatniego powstało nawet określenie: mężczyzna metroseksualny. Tekst: Diana Ożarowska-Sady
To nie jest łatwe zadanie. Zapytaliśmy o to trzy pary. Każda z nich ma inną receptę na długi i udany związek.
Zapytaliśmy o to trzy pary. Każda z nich ma inną receptę na długi i udany związek. Gosia Młodzian i Bartek Łukasik są ze sobą ponad 9 lat i wcale nie zamierzają się pobierać. – Po co nam papier? – wzrusza ramionami Bartek. – Czy wpis w Urzędzie Stanu Cywilnego zagwarantuje nam dozgonną miłość? Będziemy ze sobą niezależnie od formalności. A jeśli mielibyśmy się rozstać, kwit niczego nie zmieni. Poznali się na studiach i już po kilku miesiącach zamieszkali razem. Wtedy też „na spółkę” kupili mieszkanie, co było dość ryzykowne. Ale właśnie w tej decyzji widzą sukces swojego związku. – Gdybyśmy tylko spotykali się w weekendy, wzajemne poznanie trwałoby znacznie dłużej. A tak, od razu okazało się że Gosia jest uparta i lepiej czasem jej ustąpić, niż denerwować się bez potrzeby – podkreśla Bartek. Różni ich wszystko. On jest domatorem, ona uwielbia włóczęgi i podróże. Gosia lubi fotografować, Bartek zdjęć nienawidzi. Ona lubi pierogi, on ich nie znosi. Gosia uwielbia koty, on psy. On jest punktualny, ona spóźnialska, roztrzepana... – Wydawałoby się, że dzieli nas wszystko, a jednak wciąż jesteśmy razem. Chyba dlatego, że szanujemy nawzajem własne światy i nie wkraczamy na terytorium partnera – mówi Gosia. I choć Bartek w swojej dziewczynie najbardziej ceni niezależność i zaradność życiową, nigdy nie pozwolił jej zapłacić za cokolwiek w kinie czy restauracji. – Jego maniery dżentelmena dają mi poczucie bezpieczeństwa. Bo choć Bartek akceptuje moją niezależność w pracy, w domu mogę być „małą kobietką” – dodaje Gosia. Z pracą, jak to w życiu, różnie bywało: raz Bartek lepiej zarabiał, raz Gosia. – Nie miałem wtedy kompleksów – mówi Bartek. – To właśnie w takich sytuacjach miłość się sprawdza. On nie szuka w Gosi wad, akceptuje ją taką, jaka jest. – Najważniejsze, że jest. Po prostu – dodaje. – Co bym zmienił w jej charakterze? Wszystko. Ale oczywiście tego nie robię. Nie wierzę, że ktoś się może zmienić dla kogoś. To zwykła fikcja. Gosia twierdzi, że ich związek wciąż trwa, bo każde z nich jest wolne. – Dajemy sobie dużo swobody, pozwalamy sobie nawzajem realizować pasje, spełniać marzenia, spotykać się, z kim chcemy. – A jednocześnie wracamy do domu, który jest naszym azylem i wtedy po prostu jesteśmy razem. Nie rozmawiają o pracy. Zawód, plotki, służbowe znajomości to sprawa każdego z osobna – twierdzą. W ich domu nie ma też podziału na prace męskie i żeńskie. Na przykład Gosia zajmuje się pilnowaniem ekipy remontowej, a Bartek gotuje. Choć ostatnio Gosia upiekła mu szarlotkę. Oboje wciąż są w rozjazdach. – Nie jestem zazdrosny – zapewnia Bartek. Ufam Gosi w stu procentach. Zresztą dzwonimy do siebie, piszemy maile. I tęsknimy. Zwłaszcza jak nie widzimy się tydzień – mówi Bartek. – Ale to nie jest powód, by drzeć szaty. Przecież wiadomo, że kiedy wrócę, Gosia będzie czekała. A w czasie, gdy mnie nie ma, zajmie się swoimi sprawami. [CMS_PAGE_BREAK] Agata i Tomasz Strąk mają dwójkę dzieci: 8-letnią Ewę i 11-letnią Monikę. Znają się od liceum, mieszkali w tym samym bloku. Są razem prawie 20 lat. – Aż tyle? Kiedy to się stało? – dziwi się Tomasz. – To znaczy, że nie jest z nami tak najgorzej – śmieje się Agata. Pobrali się bez wcześniejszych „sprawdzianów”. Przed ślubem nie mieszkali długo razem. – Z małżeństwem jest jak z samochodem. W końcu jakoś zaskoczy– mówi Tomek. – Tym bardziej, że nie ma gwarancji ani możliwości zwrotu towaru – dodaje po chwili. Ale na początku nie zawsze było łatwo. W sytuacjach konfliktowych Agata reagowała impulsywnie, krzykiem. – Gdy wyrzuciłam wszystko z siebie, Tomek niezależnie od tego, czy był winny czy nie, przepraszał mnie i przytulał. To zupełnie mnie rozbrajało – wspomina Agata. Gdy na świat przyszły dzieci, zaczęła czytać książki o wychowaniu. A przy okazji nauczyła się, jak mówić do męża, aby go nie ranić. Tomek natomiast nauczył się szukać argumentów dla swoich racji. Teraz już wiedzą, że rzeczowa dyskusja rozwiązuje wszelkie problemy. Oboje są też zgodni, że to dzieci wzbogaciły ich związek. One nadały ich życiu większy sens. – Cóż jest bardziej fascynujące niż wspieranie dzieci w rozwijaniu ich talentów, zdobywaniu wiary w siebie? – pyta Agata. Oboje często rozmawiają na temat wyboru szkoły, dodatkowych zajęć dla dziewczynek, wyjazdów na wakacje, zakupu akcji na giełdzie i drzew do ogrodu. – Każde z nas chce jak najlepiej i nie ma o co się kłócić – dodaje Tomek. Dzięki temu przetrwali okres budowy własnego domu i urządzanie go. A przecież, twierdzą, dla niektórych par to wystarczający powód do rozwodu. Odkąd są rodzicami stali się odpowiedzialni. – Nie ma już czasu na zastanawianie się: „dlaczego moja żona jest taka, a nie inna” – mówi Tomasz. Nigdy nie pomyśleli nawet o rozstaniu. Każdy problem muszą rozwiązać sami. Mają różne temperamenty, często inne poglądy i zainteresowania, ale dom, samochód, konto w banku i w biurze maklerskim mają wspólne... Wszyscy, łącznie z dziewczynkami, zajmują się domem. Oboje, Tomek i Agata trochę gotują, chociaż, zdaniem Agaty, mąż robi to lepiej. Na szczęście mogą liczyć na pomoc rodziców, którzy często przywożą im coś smakowitego. – Nawet nie wiem jak działa bankomat. To Tomek płaci rachunki – mówi Agata. Także poza domem starają się wieść życie rodzinne. Kiedy jedna z córek chciała nauczyć się skakać do wody, cała rodzina zaczęła chodzić na basen, a Tomasz, choć nie lubi pływać, też chodził na pływalnię. – Tyle lat razem! – powtarza Tomek. – Kiedy to zleciało? – Teraz nie mamy czasu, by o tym myśleć. Ale pomyślimy na emeryturze – zapewnia Agata. [CMS_PAGE_BREAK] Wanda i Adam Łukasikowie to prawdziwi rekordziści w małżeństwie: wspólnie przeżyli 36 lat. Wanda zajmuje się domem, Adam zarabia na życie. Ona nigdy nie pracowała, bo nie było takiej potrzeby. – Mogę powiedzieć, że spełniły się moje marzenia. Tak właśnie wyobrażałam sobie małżeństwo. Wanda wie, że jest szczęściarą. Jej się w życiu udało. Jesteśmy z mężem jak jeden organizm – mówi Wanda. Dom to jej królestwo. Wszystko jest pedantycznie poukładane, wysprzątane, wyprasowane. Kiedy Wanda jedyny raz wyjechała bez męża na leczenie do Konstancina, w soboty przyjeżdżała do domu i przygotowywała obiad na cały tydzień, żeby mąż mógł sobie odgrzać. Z ulgą usłyszała od lekarzy, że ją wypisują. – I całe szczęście, bo kiedy mnie nie było, mąż nie wiedział, gdzie jest jego ubranie, więc wszystko mi w szafach poprzekładał. W końcu to ja przez 30 lat szykowałam mu ubranie na kolejny dzień – mówi Wanda. Adam przyznaje, że bez żony dom był obcy, taki pusty. Nie mógł sobie znaleźć w nim miejsca. Każdego dnia Wanda wstaje wcześniej, żeby zrobić mężowi śniadanie i czeka na niego z obiadem. Kiedy mąż ma ochotę oglądać film dokumentalny, ona siada przed telewizorem razem z nim, nawet jeśli na innym kanale „leci” jej ulubiony serial. Mąż ufa mi całkowicie i nie rozlicza z każdej złotówki – opowiada Wanda. – Nigdy nie pyta, ile wydałam na jedzenie czy ubrania. – Kiedy więc chcę kupić sobie coś ekstra, wystarczy, że przyoszczędzę z domowego budżetu. – Mój świat, kręci się wokół męża. Lubię mu się podobać. Jeśli on nie lubi jakiejś bluzki, sukienki czy czapki, nigdy więcej już tego nie założę – mówi Wanda. To właśnie dla męża obcięła włosy, bo mąż nie lubi długich. Ponieważ Adam zgodził się tylko na jedno dziecko, Wanda czuwała, by nie zajść ponownie w ciążę, bo to mogłoby nadwyrężyć jego zaufanie do niej. Adam jest z żony bardzo dumny. – Jej zalety? Wanda jest skromna, posłuszna, opiekuńcza, zaradna, nie wymądrza się, jest zadbana. I nie chodzi po domu w lokówkach i podomce – wylicza jednym tchem. Każdą decyzję konsultują ze sobą, również w sprawie ich dorosłego już dziś syna. – Ale ostateczne słowo ma zawsze głowa domu – twierdzi Wanda. – Wiadomo, że to ja jestem w tym związku „szyją”, która tą głową kręci – śmieje się Wanda. – Staram się zawsze przekonać męża, że będzie lepiej, jak podejmie decyzję, biorąc również pod uwagę moje zdanie – mówi po chwili. I dodaje, że w razie potrzeby potrafi czekać nawet miesiącami. Na przykład na remont łazienki, nowe okna, zakup firanek... – W końcu wcześniej czy później i tak wyjdzie na moje... Ale ja za to nie wtrącam się w zawodowe sprawy męża i szanuję jego pasję, którą jest motoryzacja – wyjaśnia Wanda. Łukasikowie twierdzą, że miłość z czasem dojrzewa, ewoluuje. Dziś już mniej liczą się w ich związku porywy serca, za to bardziej stabilizacja, bezpieczeństwo i zaufanie. I to, że ludzie są razem mimo wszystko – dodają po chwili. – Nam się to udało, bo nigdy nie wywlekaliśmy swoich spraw na zewnątrz. Wszystkie problemy rozwiązywaliśmy między sobą. Nie zwierzaliśmy się ani rodzicom, ani rodzeństwu, ani przyjaciołom – twierdzą małżonkowie. – Teraz boję się tylko jednego – mówi Wanda. – Żebym nie została sama. Jeśli to mąż pierwszy odejdzie, mój świat się zawali. Nie wiem, jak bym sobie poradziła po jego śmierci. Bo choć byłam bardzo młoda wychodząc za Adama, nigdy nie żałowałam swojej decyzji. Cały czas kocham męża tak samo jak w dniu ślubu. Czy istnieje recepta na miłość? – mówi dr Barbara Bartel psychoanalityk, seksuolog z Lecznicy Profesorsko–Ordynatorskiej „Alfa” w Warszawie: Nie ma uniwersalnego przepisu na trwały związek. Jedyny sposób, aby być razem, to nieustanna chęć obdarowywania drugiej osoby uczuciami, których ona potrzebuje. Tak, by czuła się kochana, akceptowana i bezpieczna. Nie oznacza to jednak rezygnacji z siebie, z własnej tożsamości. Obie strony muszą tak samo angażować się w pracę nad umacnianiem związku. Istotna jest także wspólna hierarchia wartości. Z moich obserwacji wynika, że trwałe związki to takie, w których oboje partnerzy stawiają miłość i szczęście rodzinne na pierwszym miejscu. Czasem nawet nie zdając sobie z tego sprawy. Katarzyna Bonda/ VITA fot. : Tomek Boniecki, stylizacja: Karina Galus, Ida Karpińska
Różnice płci. Kobieta i mężczyzna - w czym są inni?
Punktem zapalnym może się stać miejsce ustawienia kołyski. Mama i tata inaczej podchodzą do wielu rzeczy.
Pogląd o wenusjańskim pochodzeniu kobiet i marsjańskich korzeniach mężczyzn można włożyć między bajki. Wspólną matką dla obu płci jest Ziemia. Ale między bajki można też włożyć twierdzenia, że kobiety i mężczyźni nie różnią się w sposobach myślenia i w formach działania. Różnice te ujawniają się zwłaszcza wtedy, gdy dotyczą spraw najważniejszych, a do takich należy posiadanie dziecka. Pierwsze konflikty pojawiają się po wykonaniu testu ciążowego. Kolejne ujawniają się, gdy dziecko przychodzi na świat. O kompromis bywa bardzo trudno, ale naprawdę można go wypracować. Będziemy mieli dziecko! Już samą wiadomość, że na świecie pojawi się ich wspólne dziecko, kobiety i mężczyźni odbierają inaczej. Przyszła mama albo płacze z radości, albo dzwoni do przyjaciółek, a od męża oczekuje czułości i romantycznej rycerskości – kwiatów i adoracji. Tymczasem tata zaczyna myśleć o pieniądzach, które musi zabezpieczyć na koncie (w związku z nieuchronnymi wydatkami) i o przemeblowaniu mieszkania na przyjście pociechy. Ona uważa w związku z tym, że on się nie cieszy. A on zaczyna wątpić w jej mądrość, bo nie rozumie egzaltacji w obliczu tak ważnych wyzwań. Rozwiązanie? Mama musi zrozumieć, że jej partner chce się sprawdzić jako dobry organizator. A tata – że dla jego ukochanej ciąża to sprawa niewypowiedzianych emocji. Tak unikniecie wzajemnych żalów. Spać czy balować? Kiedy kobieta dowiaduje się, że jest w ciąży, po euforii zaczyna odczuwać wynikające z odmiennego stanu ograniczenia. Nie zawsze podoba jej się, że musi zrezygnować z picia drinków na spotkaniach z przyjaciółmi. Że senność nie pozwala jej na udział w całonocnych imprezach. Rezygnuje więc z wielu przyjemności, ale jednocześnie oczekuje tego samego od ojca dziecka. Tymczasem jego reakcje są odwrotne. Wielu przyszłych tatusiów uważa, że czeka ich kilka ostatnich miesięcy wolności i nie chcą spędzić ich na kanapie. Kobiety uważają, że mężowie od nich uciekają, a mężczyźni – że żony ich ograniczają. Bez szczerej rozmowy na ten temat i wypracowania konsensusu trudno Wam będzie powstrzymać wzajemne obwinianie się. Czytaj także: Młodzi rodzice - jak pielęgnować związek po narodzinach dziecka? [CMS_PAGE_BREAK] Jak wybrać wózek Przyszłej mamie podoba się zazwyczaj dlatego, że ma piękny kolor. Przyszły ojciec wie, że za te same pieniądze mogą kupić wózek może mniej ładny, ale za to lepszy technicznie, trwalszy i bardziej pasujący do bagażnika samochodu. Sprzeczka między Wami gotowa. Jeśli doliczyć do niej kolejne, które zostaną wywołane przy okazji kupna nosidełka, ubranek, laktatora, wanienki i mnóstwa innych potrzebnych rzeczy, okres ciąży nie zapowiada się wesoło. Gdybyście natomiast wcześniej postarali się o kompromis, czyli spróbowali połączyć zamiłowanie mamy do pięknych tkanin i taty do nowoczesnych technologii, przystępnej ceny i trwałości, byłoby Wam znacznie łatwiej. Miękkie serce Czy chcemy tego, czy nie, podświadoma walka o akceptację dziecka toczy się od momentu jego narodzin. Dla chorej córki kupiłem pewnego razu dużą zabawkę. Żona uważała, że lepiej zrobiłbym, spędzając z małą czas. Kłótni mogliśmy uniknąć. Wystarczyło wcześniej porozmawiać. Podobnie było, gdy syn poprosił mnie o czekoladę. Choć umówiliśmy się, że dziecko słodycze będzie jadło tylko w soboty, poddałem się i ustąpiłem. Żona nie potraktowała mojej decyzji jako wpadki, ale poważniej – jako naruszenie umowy. Zapomniałem, że miłość dziecka do słodyczy jest mniej ważna niż lojalność wobec jego mamy. Babcia wie lepiej Młode mamy niezwykle nerwowo zachowują się, chociażby słysząc sugestię, że ich teściowe zrobiłyby coś lub potrafią zrobić lepiej. Szanujący swoje matki ojcowie przyjmują za dobrą monetę wszystkie ich pomysły, zapominając, że czasy się zmieniły, a żony dysponują nowoczesną wiedzą i co najważniejsze – instynktem macierzyńskim. Tatusiowie, uważajcie więc z wynoszeniem babć swoich pociech pod niebiosa, bo możecie przez przypadek urazić ich mamy. A mamy: pamiętajcie, że mężowie wcale nie chcą źle, chociaż bywa, że nieumiejętnie to okazują. Ma być dobry czy twardy? Tatusiowie zrobiliby wszystko, żeby ich dzieci były szczęśliwe. A mamy? Również! Jednak inaczej widzą drogę do szczęścia. Ojcowie uważają, że szczęście zapewnia twardość i hart, dlatego od najmłodszych lat uczą, zwłaszcza synów, odporności na porażki, pewności siebie. Mamy są przekonane, że o przyszłym szczęściu decydują takie cechy jak dobroć, uczciwość i wrażliwość. Cóż, chyba i oni, i one mają rację. Polecamy: Matki i ojcowie – tacy sami jako rodzice czy różni? Marcin Kowalski