Jak podzielić rachunki w małżeństwie? „Powinnam dokładać się mniej niż mąż, bo to ja ogarniam jego dzieci i dom”
Temat pieniędzy w związku od zawsze należy do tych najbardziej elektryzujących, a kiedy do równania dodamy ślub, wspólne mieszkanie oraz opiekę nad dziećmi, domowy budżet potrafi stać się poważnym problemem. Choć mogłoby się wydawać, że współczesne małżeństwa wypracowały już idealne modele zarządzania gotówką, jedna z najnowszych dyskusji na popularnej grupie dla mam udowadnia, że rzeczywistość bywa o wiele bardziej skomplikowana.
Kobiety masowo zaczęły opowiadać o tym, jak wyglądają ich codzienne rozliczenia z partnerami, a punktem wyjścia stała się niezwykle szczera historia młodej mamy. Autorka wpisu opisała swoją sytuację, w której mąż pracuje na pełen etat, ona natomiast przebywa na urlopie macierzyńskim z ich czteromiesięczną córeczką oraz swoim synem z pierwszego małżeństwa. Rodzina mieszka w dużym domu mężczyzny, do którego kobieta wprowadziła się wraz ze starszym dzieckiem. Choć para posiada wspólne konto na codzienne zakupy, to wszystkie kluczowe rachunki za prąd, wodę, śmieci czy opał na zimę są dzielone skrupulatnie po połowie. Kobieta zaczęła głośno zastanawiać się, czy taki układ jest fair, skoro to na jej głowie spoczywa cały trud związany z prowadzeniem domu i opieką nad dziećmi. Ta argumentacja wywołała gigantyczną lawinę komentarzy, w której większość internautek nie kryła ogromnego zaskoczenia. Podział wydatków w małżeństwie − czy rozliczanie rachunków po połowie jest sprawiedliwe? Większość komentujących kobiet wyraziła ogromne zdziwienie, że w sformalizowanym związku dwojga ludzi w ogóle dochodzi do sytuacji, w której wydatki i rachunki dzieli się na pół niczym u obcych współlokatorów. Dla wielu gospodyń domowych i pracujących mam model aptekarskiego wyliczania kosztów za prąd czy wodę w małżeństwie jest czymś całkowicie niezrozumiałym. Internautki podkreślały, że małżeństwo to z założenia wspólnota, w której nie ma miejsca na moje i twoje pieniądze, zwłaszcza w momencie, gdy na świecie pojawia się wspólne maleństwo, a dotychczasowe dochody kobiety drastycznie spadają z powodu przejścia na zasiłek macierzyński. W dyskusji bardzo mocno wybrzmiał głos, że praca na rzecz domu i rodziny ma swoją realną, choć często niewidzialną wartość rynkową. Kobieta zajmująca się niemowlakiem i starszym dzieckiem, gotująca obiady, sprzątająca duży dom i dbająca o logistykę codziennego życia, tak naprawdę wykonuje darmową pracę na pełen etat. Gdyby mąż musiał zatrudnić profesjonalną nianię oraz pomoc domową, koszt takich usług znacznie przewyższyłby połowę opłat za prąd czy gaz. Dlatego też argument o mniejszym wkładzie finansowym w obliczu ogromnego wkładu niefinansowego spotkał się z ogromnym poparciem ze strony innych matek, które uważają, że rozliczanie się 50 na 50 w takiej sytuacji jest krzywdzące dla kobiety. Wspólne konto czy osobne budżety − jak Polacy dzielą pieniądze w związku? Z drugiej strony w gąszczu setek komentarzy pojawiły się również głosy broniące pragmatycznego podejścia do finansów. Część internautek zwróciła uwagę na fakt, że sytuacja autorki posta jest specyficzna, ponieważ w grę wchodzi także dziecko z poprzedniego małżeństwa, które generuje określone koszty i zużywa media w domu należącym do obecnego męża. Według niektórych opinii, podział rachunków po połowie może być próbą zachowania zdrowej równowagi i sprawiedliwości w nowo utworzonej rodzinie patchworkowej, zwłaszcza jeśli kobieta otrzymuje na starszego syna alimenty lub inne świadczenia socjalne. Kolejnym poruszonym aspektem była kwestia niezależności. Niektóre współczesne kobiety celowo wybierają model osobnych kont i równego dzielenia stałych kosztów, ponieważ daje im to poczucie pełnej autonomii i chroni przed ewentualnymi zarzutami ze strony partnera o bycie na jego utrzymaniu. Jednak nawet zwolenniczki takiego rozwiązania zauważały, że sztywny podział musi ulec modyfikacji w okresie macierzyństwa, kiedy kobieta poświęca swoją karierę zawodową i zdrowie dla dobra wspólnego dziecka. Wtedy równe dzielenie opłat przestaje być sprawiedliwością, a staje się finansowym obciążeniem dla gorzej zarabiającej lub chwilowo niepracującej strony. Praca kobiety w domu − niewidzialny etat, który ma swoją cenę Najważniejszym wnioskiem, jaki płynie z tej burzliwej internetowej debaty, jest konieczność głośnego i otwartego rozmawiania o pieniądzach jeszcze zanim podejmie się decyzję o wspólnym życiu czy powiększeniu rodziny. Brak jasnych ustaleń i ukrywany żal dotyczący podziału obowiązków oraz kosztów to jedna z najczęstszych przyczyn kryzysów małżeńskich. Kobiety nie powinny bać się głośno mówić o tym, że ich czas spędzony na wychowywaniu dzieci i dbaniu o ognisko domowe jest tak samo cenny jak gotówka, którą mężczyzna przynosi w wypłacie do domu. Każde małżeństwo musi wypracować swój własny, unikalny system, który zapewni obojgu partnerom poczucie bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Może to być jedno wspólne konto, z którego opłacane jest absolutnie wszystko, lub model procentowy, w którym każda strona dorzuca się do budżetu proporcjonalnie do swoich aktualnych zarobków. Najgorszym rozwiązaniem jest milczenie i duszenie w sobie poczucia wykorzystania. Jeśli czujesz, że dotychczasowy podział rachunków w twoim związku przestał być fair, nie czekaj na kryzys − usiądź z partnerem przy stole i otwarcie porozmawiaj o tym, jak dużą wartość ma twoja codzienna praca na rzecz waszego wspólnego domu. Zobacz też: „Ożenił się ze mną z obowiązku, bo zaszłam w ciążę. Myślałam, że dziecko nas połączy. Teraz przykro mi, że skrzywdziłam syna takim ojcem”
„Wybaczyłam mężowi zdradę, bo byłam w 7. miesiącu ciąży. Dopiero 2 lata po porodzie odkryłam, co naprawdę zrobił”
Kiedy byłam w siódmym miesiącu ciąży, mój świat runął. Dowody zdrady wydawały się jednoznaczne, a mąż nawet nie zaprzeczał. Przez dwa lata żyliśmy pod jednym dachem jak obcy ludzie, aż pewnego dnia znalazłam starą teczkę, która wywróciła wszystko do góry nogami.
Ciąża miała być najpiękniejszym okresem w moim życiu. Kiedy dowiedzieliśmy się, że po trzech latach starań w końcu zostaniemy rodzicami, oboje płakaliśmy ze szczęścia. Alan nosił mnie na rękach, planował wystrój pokoiku dla dziecka i każdego wieczoru gładził mój rosnący brzuch. Wydawało się, że nic nie może zniszczyć naszego szczęścia. A jednak, gdy weszłam w trzeci trymestr, coś zaczęło się psuć. Zaczęło się od drobnostek. Alan wracał z pracy coraz później. Zawsze miał wymówkę – a to pilny projekt, a to spotkanie z klientem, a to korki na mieście. Zauważyłam też, że zaczął nerwowo reagować na dźwięk swojego telefonu. Zawsze kładł go ekranem do dołu, a gdy tylko dostawał wiadomość, wychodził do drugiego pokoju. Tłumaczyłam sobie, że to stres przed narodzinami dziecka, że może martwi się o finanse, w końcu ja od kilku miesięcy byłam na zwolnieniu lekarskim. Jednak moje obawy rosły z każdym dniem. Zaczęłam odczuwać ten specyficzny, ściskający ból w żołądku, który podpowiada ci, że coś jest bardzo nie tak. Kobiety mają szósty zmysł, a w ciąży, gdy hormony szaleją, ten zmysł wydaje się jeszcze bardziej wyostrzony. Najgorszy dzień w moim życiu To był czwartek, początek siódmego miesiąca. Siedziałam w salonie, przeglądając w internecie wózki dziecięce, kiedy Alan poszedł pod prysznic. Zostawił na stole swój stary laptop, z którego czasami korzystaliśmy oboje. Chciałam tylko sprawdzić stan naszego wspólnego konta oszczędnościowego, żeby upewnić się, czy możemy pozwolić sobie na droższy model wózka. Kiedy zalogowałam się do banku, zamarłam. Z naszego konta, na którym odkładaliśmy pieniądze na przyszłość dziecka, zniknęło ponad dwadzieścia tysięcy złotych. Przelewy były wykonywane regularnie, w transzach po kilka tysięcy, na konto, którego nie znałam. Tytuły przelewów to były same kropki albo przypadkowe ciągi liter. Zaczęłam drżeć. Serce biło mi tak mocno, że myślałam, iż zaraz wyskoczy z piersi. Wtedy usłyszałam dźwięk powiadomienia z jego telefonu, który tym razem zostawił na blacie w kuchni. Podeszłam do niego jak w transie. Na ekranie widniała wiadomość od niezapisanego numeru: „Dziękuję za wczoraj. Nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła. Pieniądze doszły”. Kiedy Alan wyszedł z łazienki, wycierając włosy ręcznikiem, zobaczył mnie z jego telefonem w jednej ręce i otwartym laptopem w drugiej. Zbladł tak bardzo, że niemal wtopił się w białą ścianę za nim. – Co to ma znaczyć? – zapytałam, a mój głos łamał się z każdym słowem. – Na kogo wydajesz nasze oszczędności? Z kim się spotykasz?! Alan milczał. Stał tam, wpatrując się we mnie z przerażeniem w oczach. Nie potrafił wykrztusić z siebie ani słowa. – Powiedz mi prawdę! – krzyknęłam, czując, jak po policzkach płyną mi łzy. – Masz kogoś?! Zdradzasz mnie, kiedy ja noszę twoje dziecko?! Spuścił wzrok. Jego ramiona opadły, jakby nagle uleciało z niego całe życie. – Dominika... to bardzo skomplikowane – zaczął cicho, nie patrząc mi w oczy. – Nie mogę ci tego teraz wytłumaczyć. Proszę, daj mi czas. – Czas na co? Na wymyślenie kolejnego kłamstwa? – szlochałam. – Zabrałeś nasze pieniądze dla innej kobiety! Nie zaprzeczył. Nie powiedział, że to nieporozumienie. Stał tam, ze spuszczoną głową, jak winowajca czekający na wyrok. Dla mnie to było przyznanie się do winy. Wyrzuciłam go z sypialni. Tamtej nocy nie zmrużyłam oka, płacząc w poduszkę i zastanawiając się, jak moje życie mogło w ułamku sekundy zamienić się w koszmar. Życie z obcym człowiekiem Zostaliśmy razem tylko ze względu na Zosię, która urodziła się dwa miesiące później. Kiedy wzięłam moją córeczkę w ramiona, wiedziałam, że muszę być dla niej silna. Alan był przy porodzie, płakał ze wzruszenia, ale ja byłam jak z lodu. Nie potrafiłam na niego patrzeć bez poczucia obrzydzenia i zdrady. Przez kolejne dwa lata żyliśmy pod jednym dachem jak współlokatorzy. On spał w pokoju gościnnym, ja z Zosią w naszej dawnej sypialni. Rozmawialiśmy tylko o dziecku, rachunkach i zakupach. Alan był wspaniałym ojcem – cierpliwym, czułym, zaangażowanym. Zosię kochał nad życie, a ona świata poza nim nie widziała. Dla mnie jednak pozostał zdrajcą. Często próbował ze mną porozmawiać, próbował skruszyć ten mur, który między nami wybudowałam. – Dominika, proszę cię, musimy w końcu porozmawiać o tym, co się stało. Musisz mi uwierzyć, że nigdy cię nie przestałem kochać – mówił czasem wieczorami, gdy Zosia już spała. – Nie mamy o czym rozmawiać – ucinałam chłodno. – Zrobiłeś to, co zrobiłeś. Nie obchodzą mnie twoje wymówki. Jesteśmy tu tylko dla Zosi. W głębi duszy cierpiałam katusze. Tęskniłam za moim mężem, za naszym dawnym życiem, za bliskością. Ale moja duma i zranione serce nie pozwalały mi wybaczyć. Wydał nasze pieniądze na inną kobietę, w czasie gdy ja zmagałam się z trudami ciąży. Tego po prostu nie dało się wymazać. Częstym gościem w naszym domu była matka Alana, Krystyna. Nigdy nie miałyśmy ze sobą rewelacyjnego kontaktu – była to kobieta chłodna, bardzo dbająca o pozory i to, „co ludzie powiedzą”. Jednak po narodzinach Zosi zmieniła się nie do poznania. Zaczęła mnie traktować z ogromną czułością, niemal przesadną. Przynosiła mi obiady, zajmowała się małą, a na Alana patrzyła z dziwnym, niemal nabożnym szacunkiem. Czasami irytowało mnie to jej nagłe zaangażowanie, ale doceniałam pomoc przy dziecku. Przypadkowe odkrycie Dwa lata po narodzinach Zosi, postanowiliśmy zrobić mały remont. Zosia potrzebowała prawdziwego pokoju dziecięcego, a ja chciałam odświeżyć mieszkanie, by pozbyć się starych wspomnień. Szukałam karty gwarancyjnej od farb, które kupiliśmy kilka dni wcześniej. Alan był w pracy, a Zosia spała. Zaczęłam przeglądać szafki w jego gabinecie, gdzie trzymał dokumenty. W jednej z dolnych szuflad, schowana na samym dnie pod stertą starych rachunków, leżała gruba, tekturowa teczka. Wyciągnęłam ją, zaintrygowana. Nie była podpisana. Otworzyłam ją i zaczęłam przeglądać zawartość. Moje serce na chwilę stanęło, a potem zaczęło bić jak oszalałe. To były wezwania do zapłaty. Pisma od komorników. Umowy pożyczkowe z firmami parabankowymi na ogromne kwoty, oprocentowane w sposób absolutnie złodziejski. Zaczęłam wertować te papiery z trzęsącymi się rękami. Na każdym dokumencie, na każdym wezwaniu widniało jedno nazwisko: Krystyna Nowak. Matka mojego męża. Na samym dnie teczki leżały potwierdzenia przelewów, wydrukowane z naszego konta. Te same przelewy, które znalazłam dwa lata temu. Kwoty co do grosza zgadzały się z zadłużeniem Krystyny. Znalazłam też spisaną odręcznie ugodę z jakimś wierzycielem, podpisaną przez Alana, z datą z tamtego nieszczęsnego czwartku, kiedy odkryłam brak pieniędzy. Usiadłam na podłodze, otoczona morzem dokumentów. Przez moją głowę przelatywały obrazy z ostatnich dwóch lat. Wiadomość w telefonie. „Dziękuję za wczoraj. Pieniądze doszły”. To nie była żadna kochanka. To była jego matka. Cała prawda Kiedy Alan wrócił z pracy, siedziałam przy kuchennym stole. Teczka i dokumenty leżały przede mną. Zobaczył je i od razu zrozumiał, co się wydarzyło. Zamknął oczy i wziął głęboki, drżący oddech, po czym usiadł naprzeciwko mnie. – Dlaczego mi nie powiedziałeś? – mój głos był zaledwie szeptem. Nie miałam siły krzyczeć. Byłam całkowicie wyprana z emocji. – Dlaczego pozwoliłeś mi przez dwa lata wierzyć, że mnie zdradziłeś? Że masz inną kobietę? Alan ukrył twarz w dłoniach. Zobaczyłam, jak jego ramiona drżą. Kiedy na mnie spojrzał, miał w oczach łzy. – Mama wpadła w spiralę długów – zaczął cicho, ledwo mogąc wydobyć z siebie głos. – Zaczęło się od małej pożyczki na remont, potem wzięła kolejną, żeby spłacić poprzednią... Wpadła w sidła oszustów. Kiedy się o tym dowiedziałem, komornik miał już licytować jej mieszkanie. Była w tragicznym stanie. Groziła, że coś sobie zrobi, jeśli sprawa wyjdzie na jaw. Błagała mnie na kolanach, żebym nikomu, a zwłaszcza tobie, nie mówił. – Ale dlaczego mnie? – zapytałam, nie rozumiejąc. – Przecież jestem twoją żoną! – Bo jesteś księgową, Dominika. Nienawidzisz braku odpowiedzialności finansowej. Zawsze ostro oceniałaś ludzi, którzy wpadają w długi z własnej głupoty. Mama się ciebie bała. Wstydziła się tak bardzo, że wolała umrzeć, niż spojrzeć ci w oczy. Wymusiła na mnie przysięgę na grób mojego ojca, że ci nie powiem. Słuchałam go w kompletnym szoku. – Kiedy odkryłaś te przelewy, wpadłem w panikę – kontynuował, a po jego policzkach płynęły łzy. – Założyłaś z góry, że to romans. Nie wiedziałem, co robić. Pomyślałem, że jeśli przyznam ci się do długów mamy, zniszczę jej życie, a ty i tak mi nie wybaczysz straty tych pieniędzy. Myślałem, że jakoś to odkręcę, że spłacę to szybko, że z czasem ci wyjaśnię... Ale im dłużej milczałem, tym trudniej było powiedzieć prawdę. Zobaczyłem, jak bardzo cię zraniłem, i nie miałem już odwagi, by wyznać, że to wszystko było jednym wielkim, chorym kłamstwem. Siedzieliśmy w ciszy, przerywanej tylko jego cichym szlochem. Czułam niewyobrażalną ulgę, wiedząc, że nigdy nie było innej kobiety, że mój mąż mnie nie zdradził w ten najgorszy z możliwych sposobów. Ale jednocześnie czułam potężny, obezwładniający gniew. – Skazałeś nas na dwa lata piekła – powiedziałam w końcu, patrząc mu prosto w oczy. – Skazałeś mnie na samotność w ciąży i po porodzie, na nienawiść do ciebie. Zrobiłeś z naszej rodziny ruinę, żeby chronić dumę swojej matki. – Wiem – wyszeptał. – Przepraszam cię. Oddałbym wszystko, żeby cofnąć czas. Byłem głupcem. Chciałem uratować matkę, a zniszczyłem własne małżeństwo. Nie przytuliłam go tamtego wieczoru. Zbyt wiele ran musiało się jeszcze zagoić. Zbyt wiele słów, których nie wypowiedzieliśmy przez te dwa lata, wisiało w powietrzu. Teraz, kilka miesięcy po tym odkryciu, powoli próbujemy poskładać nasze życie na nowo. Alan poszedł na terapię, ja również. Krystyna, gdy dowiedziała się, że prawda wyszła na jaw, załamała się i błagała mnie o wybaczenie. Obiecała, że spłaci nam każdą złotówkę z tych oszczędności, choć dla mnie to nigdy nie chodziło o pieniądze. Uczymy się ze sobą rozmawiać na nowo. Patrzę na Alana bawiącego się z Zosią na dywanie i widzę człowieka, który popełnił fatalny w skutkach błąd, kierowany źle pojętą lojalnością i strachem. Nie wiem, czy kiedykolwiek zapomnę te dwa lata chłodu i samotności. Ale wiem jedno – prawda, choćby najbardziej bolesna, jest zawsze lepsza niż życie w kłamstwie. Dominika, 35 lat Zobacz też: Dziwne zwyczaje na all inclusive w Grecji. „Nie miałam pojęcia, dlaczego kelner pyta moją córkę o numer pokoju”
„Mąż twierdził, że musi zostawać po godzinach w pracy. Gdy zakradłam się tam z dzieckiem na ręku, widok odebrał mi mowę”
Każda kobieta, której partner nagle zaczyna spędzać wieczory poza domem, czuje ten sam lodowaty strach. Kiedy mój mąż od miesiąca w każdy wtorek i czwartek wracał przed północą, tłumacząc to „ważnym projektem”, w mojej głowie zapaliła się czerwona lampka. Gdy zdesperowana, z płaczącym niemowlakiem na ręku, postanowiłam sprawdzić, co naprawdę dzieje się w jego biurze, byłam przygotowana na najgorsze. Prawda rozłożyła mnie na łopatki.
Wszystko zaczęło się kilka tygodni po tym, jak na świat przyszedł nasz synek, Julek. Opieka nad noworodkiem przerosła nas oboje. Kolki, nieprzespane noce i chroniczne zmęczenie sprawiły, że nasza małżeńska sielanka zamieniła się w poligon. I właśnie wtedy Filip zaczął znikać. „Znowu te nadgodziny, kochanie” − Przepraszam cię, skarbie, ale szef rzucił nas na głęboką wodę z nowym systemem dla banku. Muszę zostać po godzinach, bo inaczej zawalimy terminy − tłumaczył, unikając mojego wzroku, po czym pakował laptopa i wychodził. Z tygodnia na tydzień stawał się coraz bardziej milczący. Gdy wracał w nocy, brał tylko prysznic i kładł się spać, szczelnie pilnując swojego telefonu. Moje przyjaciółki nie miały wątpliwości. „Monika, otwórz oczy. Nadgodziny po narodzinach dziecka? Klasyka gatunku. On kogoś ma” − słyszałam w słuchawce. W miniony czwartek nie wytrzymałam. Julek płakał od trzech godzin, ja byłam na skraju załamania nerwowego, a telefon Filipa znowu milczał. Pod wpływem impulsu ubrałam małego, zapakowałam go do fotelika samochodowego i pojechałam pod szklany wieżowiec, w którym mieściła się firma mojego męża. Ciche biuro i zapalone światło Była godzina 21:30. Parking przed korporacją świecił pustkami. Ochroniarz w recepcji spojrzał na mnie ze współczuciem, gdy zobaczył zdesperowaną kobietę z niemowlakiem w nosidełku. − Dobry wieczór. Czy dział IT jeszcze pracuje? − zapytałam drżącym głosem. − Tak, pan Filip prosił, żeby nie wyłączać klimatyzacji na czwartym piętrze. Może pani wjechać − odpowiedział starszy pan. Serce waliło mi jak szalone. W windzie Julek na chwilę się uspokoił i zaczął ssać smoczek. Gdy drzwi się otworzyły, uderzyła mnie absolutna cisza panująca na piętrze. Wszystkie boksy pracownicze były ciemne. Światło paliło się tylko na samym końcu korytarza, w sali konferencyjnej. Zaczęłam iść tam na palcach, czując, jak łzy napływają mi do oczu. Byłam pewna, że za chwilę zobaczę go w dwuznacznej sytuacji z jakąś koleżanką z zespołu. Moje dłonie tak mocno zacisnęły się na uchwycie nosidełka, że aż pobielały mi kłykcie. Widok, który zwalił mnie z nóg Stanęłam przed przeszklonymi drzwiami sali konferencyjnej. Spojrzałam przez szparę w żaluzjach i... dosłownie odebrało mi mowę. W pomieszczeniu nie było żadnej kobiety. Wielki stół konferencyjny został odsunięty na bok. Mój mąż − poważny inżynier oprogramowania w koszuli z podwiniętymi rękawami − klęczał na dywanie w otoczeniu... wielkich, kolorowych balonów, pompki i sterty pluszaków. Obok niego stał potężny, brodaty mężczyzna, który z niezwykłą precyzją skręcał podłużny balon, formując z niego pieska. − Nie, Filip, musisz zgiąć go mocniej na dole, bo uszy jamnika wyjdą za krótkie! I pamiętaj o uśmiechu, dzieci wyczuwają fałsz − mówił brodacz donośnym głosem. − Staram się, ale te balony ciągle mi pękają, a ja chcę, żeby wszystko było idealnie − odpowiedział Filip, ocierając pot z czoła. − Mój syn kończy niedługo roczek, a ja obiecałem sobie, że będę dla niego supertatą. Moja żona robi dla nas wszystko, jest wykończona. Chcę jej pokazać, że potrafię zorganizować najlepsze przyjęcie na świecie i odciążyć ją chociaż w ten jeden dzień. Mąż podniósł z ziemi kolejny balon, nadmuchał go i spróbował zawiązać, ale ten z głośnym hukiem pękł mu w dłoniach. Filip westchnął ciężko i ukrył twarz w dłoniach. − Jestem beznadziejny. Nawet głupiego balonowego lwa nie potrafię zrobić. Jak ja mam być dobrym ojcem, skoro cały dzień spędzam przed ekranem? − wymamrotał załamany. „Jesteś najlepszym tatą” W tym momencie nie wytrzymałam. Pchnęłam przeszklone drzwi, wchodząc do sali z Julkiem na ręku. Łzy ciekły mi po policzkach, ale tym razem były to łzy głębokiego wzruszenia. − Filip... − wykrztusiłam. Mąż podskoczył na równe nogi, a jego twarz w ułamku sekundy zrobiła się blada jak ściana. Spojrzał na mnie, potem na balony, a na końcu na zaproszonego potajemnie instruktora animacji dziecięcych. − Monika?! Co wy tu robicie? Ja... ja wszystko wyjaśnię, to nie tak... − zaczął się jąkać, ewidentnie przerażony, że jego misterny plan niespodzianki legł w gruzach. Podeszłam do niego bliżej, położyłam mu rękę na ramieniu i delikatnie oparłam głowę o jego pierś. − Jesteś niesamowity − szepnęłam, a Julek, jakby rozumiejąc powagę sytuacji, wyciągnął małą rączkę w stronę taty. − Myślałam, że nas unikasz, że masz kogoś innego... A ty po prostu uczyłeś się, jak być animatorem dla naszego syna? − Chciałem zrobić coś tylko od siebie, bez pomocy firm eventowych. Pokazać ci, że zależy mi na naszej rodzinie i potrafię wyjść z mojej strefy komfortu − wyznał cicho, mocno nas przytulając. − Przepraszam, że kłamałem o tych nadgodzinach. Po prostu pan Tomek miał wolne terminy tylko w te wieczory. Skończyło się na tym, że tamtego wieczoru nie wróciliśmy szybko do domu. Animator z uśmiechem dał nam szybką lekcję kręcenia balonowych zwierzątek dla obojga. Przeżyliśmy cudowne chwile, śmiejąc się z naszych koślawych balonowych mieczy i piesków. Ta sytuacja pokazała mi, jak łatwo ulec złym emocjom i podejrzeniom, gdy w grę wchodzi zmęczenie przy małym dziecku. Czasem za tajemniczymi zniknięciami męża stoi po prostu ogromna miłość, nieporadność młodego ojca i chęć bycia najlepszym rodzicem pod słońcem. Zobacz też: „Dziadkowie zabrali Tymonka na działkę, bo w bloku piekarnik. Gdy wieczorem przywieźli tylko reklamówkę mokrych ubrań, nie mogłam wydobyć słowa”
„Ożenił się ze mną z obowiązku, bo zaszłam w ciążę. Myślałam, że dziecko nas połączy. Teraz przykro mi, że skrzywdziłam syna takim ojcem”
To nie była wielka miłość, ot, wakacyjna przygoda. Gdy okazało się, że jestem w ciąży, wzięliśmy ślub. Od początku nie układało nam się najlepiej, ale miałam nadzieję, że dziecko nas zbliży. Nic z tego. Z miesiąca na miesiąc było coraz gorzej…
Historia, jakich wiele. Ja świeżo po maturze, on właśnie obronił tytuł magistra. Lato, wakacje, zauroczenie. W końcu ciąża. Gdy zobaczyłam dwie kreski na teście, świat mi się zawalił Chciałam iść na studia weterynaryjne, a przypadkowa ciąża zniweczyła te plany. Grzesiek zachował się jak dżentelmen. – Wyjdź za mnie, Marta – zaproponował. – Zaopiekuję się tobą i dzieckiem. Nie chciałam. Przecież znałam tego faceta zaledwie kilka miesięcy! Moi rodzice nie pozostawili mi jednak wyboru. Myślałam, że chociaż matka zrozumie moją sytuację, a to właśnie ona najmocniej naciskała na małżeństwo. Ślub się odbył, zanim brzuch stał się na tyle duży, by wszem wobec zdradzać prawdziwy powód zamążpójścia. Wszystkie moje koleżanki dziwiły się tej decyzji, bo przecież znały moje wielkie plany na przyszłość. A tu taka niespodzianka… Żadnej się nie przyznałam. Po co? Wkrótce prawda i tak wyjdzie na jaw. – Zastanów się – powiedziała mi na tydzień przed ślubem Zosia, moja najlepsza przyjaciółka. – Czy to na pewno jest dobry pomysł? – Nie wiem – przyznałam. – Ale wyjdę za niego. No i wyszłam. A potem, cóż, proza życia Grzesiek zajął się rozkręcaniem biznesu, na którego pomysł wpadł jeszcze na studiach, ja siedziałam w domu. Ciąża przebiegała z komplikacjami i lekarz zabronił mi się przemęczać. Całe dnie spędzałam na czytaniu, oglądaniu telewizji i snuciu się po domu. Grześkowi się to nie podobało. – Mogłaś chociaż posprzątać – mówił. – Zamiast obijać się od świtu do nocy. Robiłam tyle, ile mogłam. Nawet zwykłe pranie mnie męczyło, a dłuższe stanie czy chodzenie przyprawiało o skurcz brzucha i łydek. Bałam się, że stracę dziecko. – Mógłbyś mi pomóc – wytykałam mu. – Ja pracuję. Utrzymuję dom i ciebie – rewanżował się. Zaciskałam więc zęby z nadzieją, że po porodzie wszystko się zmieni na lepsze. – Będziemy mieli syna! – zawołałam pewnego dnia po powrocie od lekarza. – Aha. – Myślałam, że się ucieszysz… – Tak, cieszę się. Potem wziął rachunek. – Mogłaś wybrać tańszego lekarza. – Co? – Tylko mówię. Ten jest strasznie drogi. Uciekłam do sypialni i płakałam ze dwie godziny Pocieszenie znalazłam u Zosi. Przyszła, gdy tylko zadzwoniłam. – Cholera... Marta! – powiedziała, sącząc herbatę. – Chyba nie tak miało być, co? Strasznie mi przykro. – Mnie też. Naprawdę się tego nie spodziewałam. – Myślałaś kiedyś, żeby… no wiesz, odejść od niego? Pokręciłam głową. – Adaś będzie potrzebował ojca. Może Grzesiek się zmieni, gdy już urodzę. Niestety narodziny naszego synka niczego nie zmieniły. Najgorsza była obojętność Grześka w stosunku do Adasia Nie zajmował się nim praktycznie wcale, na palcach jednej ręki mogę policzyć, ile razy go przytulił. Między nami też się popsuło na dobre. Tak trwałam w tym dziwnym, chłodnym małżeństwie, nie wiedząc, co robić. Gdy Adaś nieco podrósł, postanowiłam poszukać pracy. – Zwariowałaś – skwitował Grzesiek. Był spokojny. Jak zawsze zresztą. Nigdy, odkąd go poznałam, nie podniósł na mnie głosu. Czasem wolałabym, żeby wrzeszczał, okazał jakieś emocje, bo miałam wrażenie, że żyję z robotem. – Dlaczego? – Źle ci? – Nie o to chodzi. Chcę wyjść do ludzi, mieć jakieś zajęcie. – Masz przyjaciółkę – uciął takim tonem, jakbym powinna być wdzięczna, że w ogóle pozwala mi się z nią spotykać. – A roboty w domu jest mnóstwo. No i zajmujesz się synem. – Adaś może pójść do przedszkola. Nawet powinien. – Nie wydaje mi się. – Przecież nas stać! A on powinien przebywać z innymi dziećmi, rozwijać się! – Uważam, że to nie jest konieczne. Wystarczająco dobrze się rozwija. To był koniec dyskusji. Nie rozumiałam, co się z nim stało Zachowywał się zupełnie inaczej niż na początku naszej znajomości. Jakbym wyszła za obcego człowieka. Kiedy udawał? Wtedy czy teraz? Po co? – On chce cię kontrolować – podsumowała sytuację Zosia, gdy się jej zwierzyłam. – Nie wiem, co tam się w jego dzieciństwie czy młodości wydarzyło, a może taki się już urodził, ale z pewnością to nie jest normalne zachowanie. I na pewno się jakoś fachowo nazywa. W każdym razie, dopóki siedzisz w domu, ma nad tobą władzę, a gdy pójdziesz do pracy, znajdziesz się poza jego zasięgiem. Więc powinnaś wychodzić jak najczęściej. Zosia otworzyła mi oczy. Dopiero wtedy zobaczyłam wszystko wyraźnie. Niemożność nawiązania bliższych relacji, kontrolowanie, wyrażane nie wprost pretensje… – Ale co mogę zrobić? – zapytałam. – To już ciągnie się tyle czasu... – Uwięził cię w złotej klatce i zapomniałaś, jak wygląda świat poza nią. Jeśli dłużej w niej posiedzisz, w końcu uwierzysz, że sama, bez niego, sobie nie poradzisz. Musisz mu się postawić. Pod wpływem słów Zosi zaczęłam zgłębiać temat Szybko znalazłam interesujące mnie informacje i się przeraziłam. Jakim cudem Grześkowi udało się zniewolić mnie do takiego stopnia, że prawie nie miałam własnego zdania? Jak mogłam niczego nie zauważyć? Zawsze miałam się za inteligentną, silną osobę, a okazało się, że bardzo łatwo mną manipulować. Równie szybko odkryłam, czemu tak szybko uległam. Powodem był Adaś. Dotąd uważałam, że dziecko musi mieć ojca, ale czy na pewno? Grzesiek się Adasiem nie interesował, nie poświęcał mu uwagi, więc jaki z niego ojciec? A co ze mnie za matka? Adaś mógł już od września chodzić do przedszkola, poznawać inne dzieci, uczyć się wzajemnych relacji – o których Grzesiek nie miał pojęcia, fundując mi jakąś karykaturę związku – zamiast tego siedział ze mną w domu. Z syna też mój mąż chce zrobić więźnia? Dla dobra Adasia uznałam, że najwyższa pora na zmiany. Nie mówiąc nic Grześkowi, napisałam swoje CV (za dużo do pisania nie miałam) i wysłałam do kilku firm. Wkrótce z jednej z nich nadeszła odpowiedź. Szukali sekretarki. – Co robisz? – zapytał mój mąż, gdy wieczorem przeglądałam ciuchy w szafie. – Zastanawiam się, co jutro na siebie włożyć – odparłam. – Wybierasz się gdzieś? – Na rozmowę kwalifikacyjną. – Nie potrzebujesz pracy. Już to ustaliliśmy – powiedział po chwili milczenia, podczas której trawił usłyszaną informację. – Nie. Ty to ustaliłeś, a ja się z tobą nie zgadzam – odparłam. Zacisnął zęby. Widziałam, że jest wściekły i czekałam na wybuch. Chciałam go. Może wtedy mielibyśmy szansę na oczyszczenie atmosfery, na wyjaśnienie sobie wzajemnych oczekiwań i pretensji. Wybuch jednak nie nastąpił. – A co z Adasiem? – Załatwiłam mu miejsce w małym prywatnym przedszkolu. – Nie uznałaś za stosowne zapytać mnie o zdanie? – rzucił lodowatym tonem. – Po co? Już je znam. – Nie dam ci pieniędzy – ostrzegł. Spodziewałam się takiego argumentu. – Opłacę przedszkole sama, z pieniędzy, które zarobię. – Jak chcesz. – Tak właśnie chcę! – krzyknęłam, mając dość tego cholernego chłodu. – Chcę wyjść do ludzi! Chcę z kimś porozmawiać, z kimś dorosłym, chcę mieć jakieś zajęcie, inne niż sprzątanie! Zrozum to wreszcie! Wariuję, siedząc ciągle w domu! Nic nie powiedział. Po prostu wyszedł z pokoju. Odniosłam zwycięstwo, ale miało ono gorzki smak Postawiłam na swoim i nie zamierzałam się wycofać, choć nie wątpiłam, że przyjedzie mi za ten bunt zapłacić. Trudno. Coś się musiało zmienić, bo tak jak było, dalej być nie mogło. Dostałam tę pracę. W poniedziałek z samego rana zawiozłam Adasia do przedszkola i pojechałam do firmy. Zapomniałam już, jak to jest przebywać wśród ludzi, śmiać się i rozmawiać swobodnie. Szybko się odnalazłam w nowej sytuacji. Wszyscy byli dla mnie mili i nawet nie zauważyłam, kiedy minęło osiem godzin. Mąż za nieposłuszeństwo ukarał mnie cichymi dniami. Podczas gdy ja krzątałam się po kuchni i szczebiotałam, opowiadając, jak mi minął dzień, on siedział przy stole z ponurą miną i milczał jak zaklęty. Zrobiło mi się przykro, ale w sumie mogłam się tego spodziewać. – Tak cię boli, że znalazłam pracę i spotykam się z innymi ludźmi? – zapytałam. W odpowiedzi wstał i wyszedł. Tej nocy pościeliłam sobie na kanapie w salonie. Nie chciałam z nim leżeć w jednym łóżku, zresztą musiałam sobie pewne sprawy przemyśleć. Na przykład co chcę dalej zrobić ze swoim życiem. Kolejne dni wyglądały podobnie. Odwoziłam Adasia do przedszkola, jechałam do pracy, mijało osiem godzin, odbierałam syna, wracałam do domu, gdzie Grzesiek całkowicie nas ignorował. Wracał późno, siadał przed telewizorem, potem szedł spać, a ja kładłam się na kanapie. W głowie powoli krystalizował mi się plan. – Wracam do szkoły – powiedziałam w sobotę przy śniadaniu. – Co takiego? – Grzesiek ze stukiem odstawił kubek. – Wracam do szkoły – powtórzyłam. – Zrobię dyplom zootechnika. To nie to samo co weterynaria, ale… – Zapomnij! – krzyknął Grzesiek i huknął pięścią w stół. Aż podskoczyłam na krześle, a Adaś zaczął płakać. Wiedziałam, że mój nowy pomysł nie przypadnie Grześkowi do gustu, ale nie sądziłam, że zareaguje tak gwałtownie. Może jednak wybuch wcale nie był takim dobrym rozwiązaniem. – Nie pójdziesz do żadnej szkoły! Nie zgadzam się! Nie pozwolę! – darł się. Wystraszyłam się. Grzesiek zachowywał się histerycznie. Jak rozkapryszony dzieciak, któremu ktoś śmiał odebrać zabawkę. Bałam się tego jego nowego oblicza. Był dorosłym, postawnym mężczyzną, który w złości mógłby wyrządzić komuś krzywdę. Co prawda nigdy nie przejawiał takich skłonności, ale… też nigdy wcześniej nie wpadł w taki szał. Zareagowałam instynktownie. Byłam matką, musiałam bronić siebie i swojego dziecka, które nie miało nikogo innego – Pójdę! – też krzyknęłam. – Pójdę i mnie nie zatrzymasz! Zmarnowałeś mi cztery lata życia! Nie dam ci ani dnia więcej! – Jesteś moją żoną! – No i co z tego? Nie kochasz mnie, nie szanujesz. Adasia też masz gdzieś! Po co się ze mną żeniłeś? – Bo tak należało postąpić! – Co? – nie wierzyłam, że to powiedział. – Więc jesteśmy twoim obowiązkiem, brzemieniem, które musisz dźwigać? – Tak! – Ty biedaku… – zadrwiłam. Wszystko jasne. Ożenił się ze mną z musu, może jemu też ktoś kazał, jak mnie matka. Za to się na mnie odgrywał? Dlatego odpychał własnego syna? Dlatego nie potrafił nas kochać? Może bym mu współczuła, gdyby umiał to docenić, ale podejrzewałam, że nigdy się nie doczekam uzdrowienia relacji między nami. Były złe od samego początku, budowaliśmy je na złym fundamencie. Koniec z tym! – Więc na pewno się ucieszysz, że uwolnię cię od nas – warknęłam. Złapałam Adasia, w locie chwyciłam torebkę i wybiegłam z domu. – Wracaj! – gonił mnie jego wrzask. Zapięłam Adasia w foteliku i się odwróciłam. Grzesiek stał w progu. Czerwony na twarzy, z zaciśniętymi pięściami. Nie podchodził, pewnie się bał, że sąsiedzi zobaczą. Czym prędzej wsiadłam do auta i ruszyłam, nim zmienił zdanie. Trzęsącą się dłonią wyjęłam komórkę i zadzwoniłam do Zosi. – Cześć. Mogę przyjechać z Adasiem? – Jasne! – odparła. – Co się stało? – Opowiem, jak przyjadę. – Zostawisz go? – spytała, usłyszawszy relację z ostatnich wydarzeń. – Nie wiem. Chyba. – Zawsze wiedziałam, że to drań. – Możemy chwilę u ciebie pomieszkać? Wolałabym nie jechać do rodziców… – Oczywiście. Nie ma sprawy. Grzesiek nie odzywał się przez kilka następnych dni Nie przyjechał, a nawet nie zadzwonił. Chodziłam do pracy, opiekowałam się synem i powoli dojrzewała we mnie myśl, że pora na kolejny krok. Bez względu na trudności, bez względu na opinię moich rodziców. O dziwo, podczas rozwodu Grzesiek nie robił mi problemów. Chyba nawet mu ulżyło. On też się uwolnił. Ustaliliśmy dni opieki nad Adasiem, ale podejrzewałam, że nie będzie z nich zbyt często korzystał. Przeliczyłam finanse. Wyszło mi, że nie będzie łatwo, ale powinniśmy dać radę. Zosia zaproponowała, żebym zamieszkała z nią, ale nie chciałam. To mogłoby zaszkodzić naszej przyjaźni. Poza tym musiałam się nauczyć żyć na własną rękę. Wynajęłam kawalerkę. Na razie nie potrzeba nam więcej. Żeby opłacić naukę, musiałam wziąć kredyt, ale warto było. Uparłam się, zawzięłam i jestem teraz na drugim semestrze. O cztery lata spóźniona i nie do końca tam, gdzie chciałam, ale jednak idę do przodu. Nie zamierzam być sekretarką do emerytury. Życie się toczy, a ja wreszcie mam poczucie, że jestem na właściwej drodze. Odbudowałam stare znajomości, nawiązałam nowe kontakty. Kilka moich dawnych koleżanek też ma już dzieci, więc jest wesoło, gdy się spotykamy. Żyję, zamiast trwać. Wierzę, że z czasem będzie jeszcze lepiej. Zobacz też: „Dzieci wróciły od dziadków odmienione. Opowieści o zwyczajach teścia mnie zmroziły: codziennie o 18 wyjmował czerwony notes”
„Mąż zostawił mnie samą z dziećmi na tydzień, bo musi odpocząć od wrzasków. To po co tak się staram i podstawiam wszystko pod nos?”
Zaraz po wejściu do kuchni uderzył we mnie zapach świeżo parzonej kawy, a na blacie stał talerz z puszystymi naleśnikami, które usmażyłam jeszcze przed świtem. W pokoju obok czteroletni Szymon i półtoraroczna Oliwka właśnie toczyli głośną batalię o plastikowy traktor, a ich pisk rozchodził się echem po całym mieszkaniu. Otarłam pot z czoła, poprawiłam dres i spojrzałam na mojego męża, Mariusza. Siedział przy stole, ubrany w elegancką koszulę, i metodycznie układał w równy stosik swoje koszulki polo, pakując je do podróżnej walizki.
− Mariusz, ty tak na serio? − zapytałam, a mój głos zadrżał z bezsilności. − Zostawiasz mnie z tym wszystkim na bity tydzień? Samą? Mąż nawet nie podniósł wzroku znad zamka błyskawicznego walizki. Westchnął tylko ciężko, jakby to moja obecność była dla niego największym ciężarem. − Iga, błagam cię, nie zaczynaj znowu awantury − rzucił chłodno. − Mówiłem ci sto razy. W pracy mam potworny stres, a w domu nie mogę nawet minuty posiedzieć w ciszy. Te dzieci ciągle wrzeszczą, piszczą, czegoś chcą. Muszę po prostu wyjechać, wyciszyć się w jakimś hotelu, bo inaczej zwariuję. A ty... przecież ktoś musi z nimi zostać. Walizka w przedpokoju i lodowaty chłód w sercu Słuchałam go i miałam wrażenie, że za chwilę zemdleję z emocjonalnego przeładowania. Poczułam, jak w jednej sekundzie wzbiera we mnie fala potężnego, palącego żalu, który niemal odebrał mi mowę. − Ktoś musi z nimi zostać? − powtórzyłam, podnosząc głos, przez co dzieci w drugim pokoju na chwilę ucichły. − A ja? Ja nie jestem zmęczona? Od czterech lat nie przespałam ani jednej pełnej nocy! Piorę, gotuję, sprzątam, podstawiam ci wszystko pod nos, żebyś ty miał czas na swoją pracę, a ty mi mówisz, że musisz odpocząć od wrzasków? A moje starania? To wszystko jest dla ciebie niczym? Mariusz wstał, złapał za rączkę walizki i wyszedł do przedpokoju. Spojrzał na mnie z góry tym swoim spokojnym, denerwującym wzrokiem, który miał uciąć każdą dyskusję. − Robisz z igły widły. Przecież ty nie pracujesz zawodowo, siedzisz w domu, więc masz czas, żeby ogarnąć to w ciągu dnia. Ja zarabiam na ten dom i mam prawo do resetu. Wracam w przyszłą niedzielę. Pa, dzieciaki! − zawołał w stronę pokoju, po czym drzwi wejściowe zatrzasnęły się z głośnym hukiem. Zostałam sama na środku przedpokoju. Moje oczy zaszły łzami, a ciałem wstrząsnął potężny dreszcz. Spojrzałam na naleśniki w kuchni, na stertę prania czekającą na wyprasowanie i na Szymona, który właśnie wbiegł do korytarza z płaczem, bo Oliwka zabrała mu zabawkę. Wtedy w mojej głowie, zamiast totalnego załamania, zrodził się zupełnie inny plan. Skoro mój mąż uważał, że siedzenie w domu z dziećmi to bezstresowe wakacje, postanowiłam dać mu lekcję, którą popamięta do końca życia. Moja mała rewolucja w pustym mieszkaniu Przez kolejne trzy dni całkowicie zmieniłam zasady gry. Zaniosłam do sypialni laptopa i zaczęłam szukać w internecie ofert pracy zdalnej − czas najwyższy pomyśleć o powrocie do aktywności zawodowej, skoro moje poświęcenie w domu i tak było wyceniane na zero. Zredukowałam domowe starania do absolutnego minimum. Obiady zamawiałam z dostawą do domu, naczynia zostawiałam w zlewie, a pranie leżało w wielkim koszu w kącie sypialni. Wolny czas spędzałam z dziećmi − budowaliśmy bazy z poduszek, jedliśmy pizzę prosto z kartonu na dywanie i głośno śmialiśmy się, oglądając bajki w telewizji. Po raz pierwszy od lat poczułam, że żyję, a bałagan w salonie kompletnie przestał mnie obchodzić. W czwartek wieczorem mój telefon na stoliku ożył. Na ekranie wyświetliło się imię Mariusza. Odebrałam, spodziewając się, że dzwoni zapytać, jak sobie radzimy. Z głośnika dobiegł mnie jednak zupełnie inny głos − zmęczony, zachrypnięty i wyraźnie poirytowany. − Iga? Cześć... Co tam u was? − zaczął cicho. − Wiesz co... Ten hotel jest jakiś beznadziejny. Wszędzie wokół biegają dzieci, w restauracji jest potworny hałas, a w pokoju nad moją głową ktoś bez przerwy tupie. Nie mogłem zmrużyć oka przez całą noc. Myślałem, że tu odpocznę, a jest jeszcze gorzej niż w domu. Uśmiechnęłam się pod nosem, poprawiając Szymonowi kocyk. − Ojej, doprawdy? − zapytałam z udawanym współczuciem. − A u nas wspaniale. Właśnie jemy popcorn i budujemy gigantyczny zamek w salonie. Jest głośno, wesoło i nikt nie narzeka na wrzaski. Skoro tak ci tam źle, to po co tam siedzisz? W słuchawce zapadła długa, wymowna cisza. Słyszałam tylko ciężki oddech mojego męża, który wyraźnie nie spodziewał się po mnie takiego chłodu i totalnego luzu. − Wracam jutro rano. Szkoda kasy − burknął w końcu, próbując zachować resztki męskiej dumy, po czym po prostu się rozłączył. Wielki powrót i twarde lądowanie W piątek o dziesiątej rano usłyszałam klucz w zamku. Drzwi otworzyły się powoli, a w progu stanął Mariusz. Wyglądał na potwornie zmęczonego, miał podkrążone oczy i rzucił walizkę na podłogę z wyraźną frustracją. Żadnych kwiatów, żadnych wielkich, filmowych przeprosin. Rozejrzał się po salonie, w którym panował totalny nieład − zabawki na dywanie, puste kartony po pizzy i koce rozwieszone między krzesłami. Jego wzrok zatrzymał się na stercie naczyń w kuchni. − No ładnie tu u was wygląda − mruknął pod nosem, wchodząc do pokoju. − Widzę, że jak mnie nie ma, to dom kompletnie zarasta brudem. Szymon i Oliwka podbiegli do niego, a ja wstałam spokojnie z kanapy, krzyżując ramiona na piersiach. Spojrzałam na niego wzrokiem, w którym nie było już dawnej, potulnej i wiecznie przepraszającej żony. − Nie zarasta brudem, Mariusz − powiedziałam twardym, opanowanym głosem, który wyraźnie go zaskoczył. − Po prostu przez ten tydzień robiłam dokładnie to samo, co ty w swoim hotelu. Odpoczywałam. I od dzisiaj zamierzam odpoczywać znacznie częściej. W poniedziałek mam pierwszą rozmowę kwalifikacyjną w sprawie pracy. Skoro twierdzisz, że siedzenie w domu z dziećmi to nie jest praca, to czas najwyższy podzielić te nieistniejące obowiązki równo na pół. Od teraz ty gotujesz w co drugi dzień i ogarniasz pranie. Albo zatrudnimy nianię, na którą sama zarobię. Mariusz otworzył usta, jakby chciał rzucić kolejny złośliwy komentarz, ale widząc moją absolutną determinację i lodowaty spokój, po prostu zamilkł. Spuścił wzrok na swoje pogniecione koszulki w walizce. Nie było tu nagłego, cudownego olśnienia ani płaczu − to nie amerykański film. Zamiast tego nastąpiło twarde, bolesne zderzenie z rzeczywistością. Mój mąż po raz pierwszy w życiu zrozumiał, że skończył się czas darmowej służby i podstawiania wszystkiego pod nos. Choć ten tydzień zaczął się od mojego ogromnego rozczarowania, to mój nagły twardy opór uratował moją niezależność. Mariusz mrukliwie, ale bez dyskusji, zabrał się za wkładanie naczyń do zmywarki. I choć przed nami jeszcze długa droga do idealnego partnerstwa, wiem, że już nigdy nie pozwolę zrobić z siebie bezradnej, domowej niewolnicy. Zobacz też: „Zamiast wnuczki teściowa przyniosła z przedszkola pusty wózek i koszyk truskawek. Od razu wiedziałam, że stało się coś strasznego”
„Wróciłam z weekendu w SPA i znalazłam to w łóżku męża. A przecież nie było mnie tylko 2 dni!”
Przez ostatnie trzy lata moje życie przypominało nieustanny bieg z przeszkodami. Opieka nad dwójką dzieci pochłaniała mnie bez reszty, a domowe obowiązki zdawały się nigdy nie kończyć. Widząc moje skrajne wyczerpanie, mąż na moje trzydzieste urodziny zrobił mi niesamowitą niespodziankę – wykupił dwudniowy bilet do luksusowego hotelu ze SPA w górach. Choć cieszyłam się na ten odpoczynek, wyjeżdżałam z duszą na ramieniu. Byłam pewna, że po powrocie zastanę dom w ruinie. Gdy w niedzielę wieczorem otworzyłam drzwi naszej sypialni i po cichu podeszłam do małżeńskiego łóżka, zdrętwiałam na widok tego, co leżało na kołdrze. Nie spodziewałam się tego po Krzyśku!
Kiedy w piątek po południu pakowałam swoją małą torbę podróżną, w salonie panował klasyczny, weekendowy chaos. Na podłodze leżały porozrzucane klocki, w kuchni czekała góra naczyń, a w kącie sypialni piętrzyły się trzy gigantyczne kosze czystego, ale potwornie pogniecionego prania − sukienki małej, spodenki synka i koszule mojego męża, Krzyśka. − Krzysiek, przepraszam cię za to pranie, po prostu nie zdążyłam tego dotknąć − mówiłam zmieszana, zapinając kurtkę. − Nie przejmuj się bałaganem. Najważniejsze, żeby dzieci zjadły obiad i poszły spać o stałej porze. Mąż tylko uśmiechnął się tajemniczo, mocno mnie przytulił i odprowadził do taksówki. Przez całe dwa dni w górskim kurorcie sumiennie starałam się nie sprawdzać telefonu i relaksować podczas masaży, choć moja matczyna głowa bez przerwy podsuwała mi czarne scenariusze o przypalonym obiedzie, płaczących dzieciach i Krzyśku biegającym w popłochu po domu. Co kryło się w sypialni? Do domu wróciłam w niedzielę po godzinie dwudziestej. W przedpokoju panowała idealna, wręcz podejrzana cisza. Leoś i Natalka smacznie spali już w swoich łóżeczkach, a w kuchni... zlew lśnił czystością. Zdezorientowana i zaintrygowana poszłam do naszej sypialni. Zapaliłam małą, nocną lampkę i w tamtej sekundzie zdrętwiałam. Moje oczy rozszerzyły się z niedowierzania. Na środku naszego wielkiego, małżeńskiego łóżka leżało coś, czego zupełnie się nie spodziewałam. Nie było tam żadnego bałaganu, porozrzucanych ubrań ani niespodziewanych zniszczeń. Na pościeli wznosiła się potężna, idealnie równa góra... perfekcyjnie poprasowanej i poskładanej garderoby. Miniaturowe body Natalki ułożone były według kolorów. Spodenki i bluzeczki Leosia tworzyły idealną kostkę, z której nie wystawała ani jedna nitka. Obok pyszniły się nienagannie wygładzone obrusy, pościele oraz rzędy koszul mojego męża, pachnące świeżością i lawendowym płynem. Trzy ogromne kosze prania, które zostawiłam w piątek, zniknęły bez śladu. Wszystko zostało okiełznane w zaledwie czterdzieści osiem godzin. Cichy bohater weekendu W tym samym momencie z łazienki wyszedł Krzysiek, wycierając ręce w ręcznik. Wyglądał na potwornie zmęczonego, pod oczami miał delikatne sińce, ale na mój widok jego twarz rozjaśniła się w najpiękniejszym uśmiechu. − I jak? Podoba ci się moja weekendowa strefa SPA? − zapytał cicho, wskazując na idealnie ułożone stosy ubrań. Nie byłam w stanie wydusić z siebie słowa. Cały mój podziw zamienił się w potoki łez, które popłynęły mi po policzkach. Padłam w jego ramiona, głośno szlochając z bezbrzeżnej miłości. − Krzysiek... jak ty to zrobiłeś? − wykrztusiłam. − Przecież byłeś sam z dwójką małych dzieci. Kiedy ty znalazłeś na to czas? Przecież to są godziny stania przy desce! Mąż usiadł ze mną na brzegu łóżka i przytulił mnie mocno, gładząc po włosach. − Łatwo nie było, nie będę kłamał − zaśmiał się cicho. − W piątek wieczorem, gdy dzieci zasnęły, rozejrzałem się po domu i zrozumiałem, jak potwornie dużo pracy bierzesz na siebie każdego dnia. Prasowałem w piątek do północy, słuchając podcastów. W sobotę, kiedy mała spała w dzień, a Leoś oglądał bajkę, kończyłem obrusy i koszule. Chciałem, żebyś po powrocie ze swojego SPA nie musiała od razu wchodzić w rolę domowej gospodyni. Chciałem, żeby twój odpoczynek trwał dłużej niż tylko te dwa dni w hotelu. Najpiękniejsza definicja miłości Siedziałam na łóżku, patrząc na mojego zmęczonego męża i na tę niesamowitą górę poprasowanych ubranek naszych dzieci. W tamtej sekundzie zrozumiałam, że prawdziwa miłość i partnerstwo w małżeństwie nie polegają na kupowaniu drogich prezentów czy wielkich słowach. Prawdziwa miłość kryje się właśnie w takich cichych, codziennych gestach − w zakasaniu rękawów, gdy druga osoba opada z sił, w przejęciu najnudniejszych domowych obowiązków i w chęci sprawienia, by ta druga połówka poczuła się zaopiekowana. Krzysiek w ten jeden weekend udowodnił, że jest nie tylko wspaniałym ojcem, który bez problemu poradził sobie z logistyką opieki nad dwulatkiem i niemowlakiem, ale przede wszystkim genialnym, dojrzałym partnerem. Ten weekend pokazał mi, że mam obok siebie mężczyznę, na którego mogę liczyć w każdej sytuacji. I choć moje przyjaciółki z zazdrością pytały o zabiegi w luksusowym SPA, ja z dumnym uśmiechem odpowiadałam, że najlepszy i najbardziej regenerujący zabieg dla mojego serca czekał na mnie po powrocie − na środku naszego własnego łóżka. Zobacz też: „W piwnicy pod stosem pudeł leżał stary pamiętnik mamy. Jej ostatni wpis sprawił, że wybuchłam płaczem”
Toksyczna teściowa zawsze mówi tych 5 zdań. Tak w białych rękawiczkach rozbija każde małżeństwo
Budowanie wspólnego życia we dwoje wymaga wytyczenia jasnych granic wokół nowo powstałej rodziny, co nie zawsze spotyka się z aprobatą starszego pokolenia. Istnieje kilka wyjątkowo specyficznych sformułowań, które rzucane z pozoru niewinnie, potrafią zasiać destrukcyjne ziarno niepewności i doprowadzić do potężnego kryzysu między małżonkami.
Relacje z matką partnera od pokoleń stanowią jeden z najbardziej nośnych, ale i najtrudniejszych tematów w sferze życia rodzinnego. Kiedy stajemy na ślubnym kobiercu, wchodzimy w nowy świat z głową pełną nadziei na stworzenie bezpiecznej, niezależnej przestrzeni, w której to my decydujemy o zasadach, wychowaniu dzieci czy podziale domowych obowiązków. Rzeczywistość bardzo często weryfikuje te marzenia, zwłaszcza gdy na horyzoncie pojawia się starsza pani, która nie potrafi pogodzić się z rolą drugoplanowego obserwatora. Nie wszystkie złośliwości mają formę otwartej, głośnej awantury, bo o wiele bardziej niebezpieczna jest subtelna, codzienna manipulacja. Toksyczne zachowania bardzo często układają się w powtarzalny, wręcz podręcznikowy schemat. Istnieje pięć konkretnych zdań, które stopniowo podkopują zaufanie między partnerami i zmuszają mężczyznę do ciągłego wybierania między lojalnością wobec żony a szacunkiem do matki. Lista toksycznych zdań, czyli jak teściowa przejmuje kontrolę Oto pięć najniebezpieczniejszych komunikatów, które zaborcza matka potrafi rzucać z uśmiechem na ustach, systematycznie niszcząc autorytet synowej i więź między małżonkami: Ja tylko chciałam dobrze, przecież wiesz, że życzę wam jak najlepiej − zdanie klucz pojawiające się zawsze wtedy, gdy teściowa zostanie przyłapana na jawnym naruszeniu prywatności, na przykład na potajemnym sprzątaniu szafek czy karmieniu dziecka wbrew woli rodziców. Mój syn przed ślubem nigdy tak się nie zachowywał i zawsze miał dla mnie czas − komunikat mający na celu wywołanie w mężczyźnie potężnego poczucia winy oraz zaszczepienie w nim myśli, że małżeństwo to więzienie, które odcięło go od kochającej matki. W moich czasach dzieci wychowywało się zupełnie inaczej i nikt nie robił z tego takiego problemu − uderzenie w kompetencje macierzyńskie synowej, idealnie sprawdzające się w momentach, gdy maluch przechodzi trudny etap, a młodzi rodzice są skrajnie zmęczeni. Szkoda, że nie robisz tego tak, jak twoja poprzedniczka lub jak robię to ja − zawoalowane i bolesne porównanie, które może dotyczyć smaku zupy, sposobu prasowania koszul czy doboru firanek, mające na celu wpędzenie synowej w kompleksy. Musisz wreszcie wybrać, kto jest dla ciebie ważniejszy − ja, która cię urodziłam, czy ona − ostateczny, bezczelny szantaż emocjonalny o ogromnej sile rażenia, który stawia mężczyznę w sytuacji bez wyjścia i zwiastuje totalną wojnę rodzinną. Porównania do ideału i sączenie jadu w małżeńską codzienność Te zdania rzucane niby od niechcenia podczas wspólnej kawy mają powoli, ale skutecznie budować w psychice syna przekonanie, że jego wybranka nie radzi sobie z podstawowymi rolami życiowymi. Toksyczna matka celowo dąży do spolaryzowania sytuacji, ponieważ wierzy, że więź biologiczna i lata wychowania ostatecznie wygrają z przysięgą małżeńską złożoną obcej osobie. Kiedy w domu zaczynają stale padać te słowa, relacja wkracza w fazę permanentnego kryzysu. Mąż czy partner, zamiast budować przyszłość, spędza wolne wieczory na tłumaczeniu się przed obiema stronami konfliktu. To potworna katorga psychiczna dla całej rodziny, w której najmłodsi członkowie, czyli dzieci, stają się niemymi świadkami cichej wojny o wpływy dorosłych. Ciągłe stawianie synowej w cieniu innych kobiet, które rzekomo lepiej zadbałyby o komfort jej syna, generuje w małżeństwie stałe napięcie i rywalizację. Budowanie twardych granic jako jedyny ratunek dla rodziny Jedynym ratunkiem dla przetrwania małżeństwa w starciu z tak potężną toksycznością jest natychmiastowe i bezkompromisowe postawienie granic przez małżonków. Jeśli partner nie potrafi odciąć pępowiny i pozwala na to, by w jego domu regularnie padały te niszczycielskie sformułowania, związek zaczyna dryfować w stronę katastrofy. Szkoła życia uczy, że szacunek do starszych jest ważny, ale nie może odbywać się kosztem godności i prywatności nowo powstałej rodziny. Czas odrzucić fałszywą uprzejmość i zacząć reagować na każdą próbę manipulacji ze strony teściowej, bo tylko tak możemy ocalić miłość przed powolną śmiercią. Zobacz też: „Teściowa wyszła z sanatorium na wieczorny spacer i zniknęła. Telefon po 3 dniach sprawił, że stanęłam jak wryta”
„Maż wyszedł na mecz i zostawił mnie z płaczącym dzieckiem. Przez ten przeklęty mundial nasza rodzina się rozpadnie”
Bycie mamą siedmiomiesięcznego bobasa to praca bez sekundy przerwy, o czym wiedzą tylko te kobiety, które same tego doświadczyły. Nasz synek, Szymon, od kilku dni potwornie ząbkował. Nie pomagały maści, gryzaki ani noszenie na rękach – mały płakał niemal bez przerwy, a ja ledwo stałam na nogach z niewyspania. Mój mąż, Eryk, zamiast zakasać rękawy i pomóc mi w tej harówce, od tygodnia żył wyłącznie jedną rzeczą: mundialem. W ubiegłym tygodniu Eryk po prostu założył kibicowski szalik, zignorował moje błagania o pomoc i wyszedł ze znajomymi.
Zostałam sama w ciemnym salonie z przeraźliwie płaczącym dzieckiem na rękach. Zalałam się łzami, myśląc z bezsilności, że przez ten przeklęty mundial nasza rodzina całkowicie się rozpadnie, a we mnie zniknie resztka miłości do męża. Prawda o tym, co wydarzyło się tamtej nocy, całkowicie mnie jednak zaskoczyła. Kibicowski szał i domowa samotność Wszystko zaczęło się tydzień temu, gdy ruszyły pierwsze rozgrywki. Eryk, który na co dzień był dobrym i zaangażowanym ojcem, nagle zmienił się nie do poznania. Domowy kalendarz przestał istnieć − liczyły się tylko godziny transmisji, analizy ekspertów i dyskusje na czatach z kolegami. W zeszłym tygodniu sytuacja w domu osiągnęła punkt krytyczny. Szymonek płakał od samego rana, odmawiał jedzenia, a moja głowa pękała od narastającego bólu i zmęczenia. Gdy zbliżała się godzina meczu, Eryk zaczął nerwowo krzątać się po przedpokoju. − Eryk, błagam cię, nie idź dzisiaj do tej strefy kibica. Ja już nie mam siły trzymać małego na rękach, kręgosłup mi wysiada − prosiłam ze łzami w oczach, stojąc przy łóżeczku. −Kochanie, to przecież ważny mecz, czekałem na ten mundial cztery lata! Chłopaki już jadą. Wrócę od razu po gwizdku, obiecuję! − rzucił pospiesznie, ucałował mnie w policzek i zamknął za sobą drzwi. Zostałam w głuchej ciszy, przerywanej jedynie płaczem mojego ząbkującego dziecka. Poczułam wtedy potworny żal, samotność i bezsilność. W mojej głowie, wykończonej brakiem snu, pojawiła się jedna, paraliżująca myśl: „To koniec. On woli zabawę z kolegami niż pomoc własnej żonie. Przez te mecze nasza rodzina się rozpadnie, bo ja mu tego egoizmu nigdy nie wybaczę”. Cisza po końcowym gwizdku Mecz miał skończyć się około dwudziestej drugiej. Szymek w końcu, po godzinach płaczu, zasnął z wycieńczenia na mojej piersi. Siedziałam nieruchomo na kanapie w ciemnym salonie, bojąc się wykonać jakikolwiek ruch, byle tylko nie obudzić malucha. Moja złość do męża rosła z każdą minutą. Spodziewałam się, że Eryk wróci w środku nocy, podchmielony i głośny, świętując wygraną lub topiąc smutki po przegranej. Tymczasem już koło dziewiątej wieczorem w przedpokoju cicho przekręcił się klucz. Drzwi otworzyły się. Wyjrzałam zza ściany, przygotowana na najgorszą małżeńską awanturę. W korytarzu stał Eryk. Był zupełnie trzeźwy, potwornie zmęczony i targał ze sobą wielki bukiet róż. Na jego szyi nie było już kibicowskiego szalika. Spojrzał na mnie i bez słowa padł przede mną na kolana przy kanapie, chowając twarz w moich dłoniach. − Marta, tak potwornie cię przepraszam... − wyszeptał łamiącym się głosem, a z jego oka spłynęła autentyczna łza. Sekret ze strefy kibica Złorzeczyłam na ten mundial przez cały wieczór, ale to, co usłyszałam chwilę później od mojego męża, całkowicie odebrało mi mowę i wywróciło moje dotychczasowe pretensje do góry nogami. Okazało się, że Eryk dotarł do strefy kibica i usiadł z kolegami przy stoliku. Jednak gdy wokół ludzi skandowali, on nie potrafił wykrzesać z siebie ani grama radości. Przed oczami cały czas miał moją bladą, zmęczoną twarz i płaczącego Szymka. Po pierwszej połowie meczu, zamiast patrzeć w telewizor, zaczął rozmawiać ze starszym mężczyzną siedzącym obok − panem Tomkiem, który jak się okazało, był doświadczonym, emerytowanym fizjoterapeutą dziecięcym. − Opowiedziałem mu o tym, jak Szymon płacze, jak ty płaczesz z wycieńczenia i jak bardzo nie umiemy sobie poradzić z tym ząbkowaniem − mówił Eryk, kurczowo trzymając mnie za ręce. − Pan Tomek spojrzał na mnie i powiedział: „Synu, co ty tu robisz? Prawdziwy facet wygrywa mecze we własnym domu, kiedy jego żona opada z sił. Mundial jest co cztery lata, a twoja rodzina potrzebuje cię teraz”. Mój mąż w ułamku sekundy oprzytomniał. Zamiast oglądać drugą połowę, wyszedł, popędził po kwiaty dla mnie i wrócił do domu. Nowa definicja zwycięstwa Gdy to usłyszałam, cała moja wściekłość, złość i żal po prostu wyparowały. Zalałam się łzami wzruszenia, mocno tuląc mojego męża do piersi. Zrozumiałam, że ten przeklęty mundial wcale nie rozbił naszej rodziny − on stał się dla mojego męża brutalnym, ale niesamowicie potrzebnym testem na dojrzałość, który zdał w najważniejszym, choć już ostatnim możliwym momencie. Eryk w ułamku sekundy wszedł w rolę prawdziwej głowy rodziny. Przejął ode mnie śpiącego Szymka, a mnie dosłownie zaniósł do łóżka, każąc mi spać tak długo, aż sama się nie obudzę. Rano, gdy otworzyłam oczy, w domu panował idealny spokój. W kuchni czekało świeże śniadanie, a w salonie Eryk siedział na dywanie, masując dziąsełka Oliwiera schłodzonym gryzakiem. Mały nie płakał − gaworzył wesoło, z absolutnym zaufaniem patrząc na swojego tatę. Oboje zrozumieliśmy, że prawdziwe partnerstwo nie polega na byciu idealnym od początku, ale na umiejętności pójścia po rozum do głowy, posłuchania mądrzejszego człowieka i powrotu do domu wtedy, gdy bliscy najbardziej tego potrzebują. Nasza rodzina nie tylko się nie rozpadła − dzięki tamtej nocy i odwadze mojego męża do przyznania się do błędu, jesteśmy dziś silniejsi, bardziej zgrani i bliżsi sobie niż kiedykolwiek wcześniej. Zobacz też: „Moja córeczka codziennie wieczorem karmiła niewidzialnego gościa pod łóżkiem. Gdy w nocy zapaliłam latarkę, prawie zemdlałam”
„'Ona jest despotką, mamo'. Usłyszałam, jak mąż płacze w rękaw teściowej. Moja zemsta była natychmiastowa”
Od pięciu lat byłam idealną matką i menedżerem naszego domowego ogniska. Gdy na świat przyszły nasze bliźniaki, w naturalny sposób przejęłam kontrolę nad wszystkim – od terminów szczepień, przez domowe rachunki, aż po codzienne zakupy i planowanie weekendów. Mój mąż, Bartek, nigdy nie protestował. Zawsze z uśmiechem mówił: „Dobrze, kochanie, ty wiesz najlepiej”. Byłam pewna, że tworzymy zgrany team, a moja organizacja daje mu poczucie bezpieczeństwa.
Wszystko runęło w ubiegłą niedzielę, gdy wróciłam wcześniej z zakupów i zastałam w salonie moją teściową. Gdy zza przymkniętych drzwi usłyszałam szloch mojego męża i słowa, które wypowiedział, zdrętwiałam. Moja zemsta była błyskawiczna, a jej finał całkowicie zszokował moją rodzinę. Słowa, które zabolały najmocniej Weszłam do przedpokoju cicho, nie chcąc budzić dzieci, które spały na piętrze. Z salonu dobiegał stłumiony głos mojego męża. Płakał − tak prawdziwie, głęboko, jak nie płakał od dnia pogrzebu swojego ojca. − Ona jest despotką, mamo. Totalną despotką − łkał Bartek, a teściowa gładziła go po plecach, wydając z siebie współczujące westchnienia. − Ja już nie mam własnego życia. O wszystkim decyduje sama. Czuję się w tym domu jak darmowy pracownik fizyczny i niania, a nie jak facet. Nie mogę kupić głupich butów do biegania bez jej aprobaty. Duszę się, mamo. Ja już dłużej tego nie wytrzymam. Ziemia usunęła mi się spod nóg, a w klatce piersiowej poczułam potworny, palący ból. Ja? Despotka? Ja, która brałam na swoje barki całe zmęczenie, nieprzespane noce, planowanie i logistykę, żeby on mógł spokojnie pracować? Owszem, kontrolowałam wydatki, bo spłacaliśmy gigantyczny kredyt, a on miał lekką rękę do pieniędzy. Ale robiłam to dla nas! W pierwszej chwili chciałam wpaść do salonu, zrobić karczemną awanturę i wyrzucić teściową za drzwi. Jednak narastająca we mnie złość szybko ustąpiła miejsca zimnej, genialnej strategii. Postanowiłam dać mu dokładnie to, o co prosił. Plan idealnej ucieczki Wycofałam się do ogrodu, odczekałam piętnaście minut, po czym weszłam do domu z głośnym trzaśnięciem drzwi, udając, że dopiero wróciłam. Teściowa szybko się ulotniła, a Bartek siedział przy stole z czerwonymi oczami, udając, że czyta gazetę. Zamiast standardowego pytania: „Co jemy na obiad i jakie masz plany na popołudnie?”, uśmiechnęłam się promiennie, podeszłam do niego i położyłam na stole plik dokumentów, klucze do samochodu oraz domowy notes z wszystkimi hasłami i terminami. − Kochanie, pomyślałam, że masz rację − zaczęłam słodkim głosem. − Ostatnio za bardzo wszystkim rządzę. Jesteś dorosłym, mądrym mężczyzną i czas, byś odzyskał swoją przestrzeń. Właśnie spakowałam jedną walizkę. Wyjeżdżam na tydzień do mojej siostry na Mazury. Telefon wyłączam, muszę zrobić detoks od technologii. Zostawiam cię z dziećmi, domem, rachunkami i gotowaniem. Masz pełną wolność. Kupuj, co chcesz, zarządzaj, jak chcesz. Pa! Zanim Bartek zdążył zamknąć otwarte z wrażenia usta, ucałowałam dzieci, wsiadłam w taksówkę i odjechałam. To była moja natychmiastowa, słodka zemsta. Postanowiłam sprawdzić, jak mój ciemiężony mąż poradzi sobie w raju absolutnej wolności. Telefon z bazy wroga Przez pierwsze dwa dni u siostry sumiennie trzymałam się planu. Telefon był głęboko w szufladzie. Piłam kawę na tarasie, czytałam książki i nadrabiałam zaległości w spaniu, choć serce momentami drżało mi na myśl o moich bliźniakach. Wiedziałam jednak, że jeśli teraz pęknę, do końca życia będę domowym dyktatorem. Trzeciego dnia rano nie wytrzymałam i włączyłam telefon. Natychmiast zalała mnie lawina powiadomień. Ponad czterdzieści nieodebranych połączeń od męża, dwadzieścia od teściowej i dziesiątki rozpaczliwych SMS-ów. „Aga, błagam, włącz telefon! Gdzie jest karta zdrowia Jasia? Co mały ma zjeść na drugie śniadanie, żeby nie dostał wysypki?”. „Aga, pralka wydaje dziwne dźwięki, a Zuzia wylała sok na dywan. Czym to zmyć?”. „Aguś, mama przyjechała mi pomóc, ale pokłóciliśmy się po godzinie, bo ona uważa, że dzieci powinny jeść tylko kaszę. Wróć, proszę, przepraszam!”. Zwycięski powrót do domu Wróciłam w sobotę wieczorem, dokładnie po sześciu dniach. Gdy otworzyłam drzwi wejściowe, zastałam widok, który z trudem pozwolił mi powstrzymać śmiech. W salonie panował totalny chaos. Na dywanie leżały porozrzucane klocki, w rogu stała wieża z brudnych naczyń, a mój mąż... mój mąż siedział na podłodze między dziećmi, z potarganymi włosami, w poplamionej sosem koszulce. Wyglądał, jakby przetrwał co najmniej potop. Gdy mnie zobaczył, nie było w nim ani grama złości. Z jego oczu biła gigantyczna, bezbrzeżna ulga. Podbiegł do mnie, padł na kolana i mocno wtulił się w moje nogi − dokładnie tak samo, jak kilka dni wcześniej w rękaw swojej matki. − Aga, przepraszam. Byłem totalnym idiotą − wykrztusił, a z jego oczu popłynęły łzy. − Słyszałaś moją rozmowę z mamą, prawda? Tak bardzo się wstydzę. Myślałem, że twoje rządzenie to despotyzm. Dopiero gdy zostałem z tym wszystkim sam, zrozumiałem, że to nie był żaden despotyzm. To było poświęcenie. Ty trzymałaś to wszystko w garści, żebym ja miał święty spokój. Bez ciebie ten dom i ja po prostu toniemy w jeden dzień. Lekcja na całe życie Siedzieliśmy wieczorem w czystej już kuchni, pijąc herbatę. Moja natychmiastowa zemsta okazała się najlepszą terapią małżeńską, jaką mogliśmy przejść. Nie musiałam krzyczeć, wypominać ani płakać. Pozwoliłam, by rzeczywistość i codzienność same wystawiły mu rachunek. Bartek odebrał brutalną lekcję dojrzałości. Zrozumiał, ile wysiłku kosztuje cicha, niewidoczna dla niego praca matki i żony. Od tamtego dnia zniknął problem „despotyzmu”. Przestaliśmy działać na zasadzie: ja rządzę, on wykonuje. Usiedliśmy i oficjalnie podzieliliśmy obowiązki. Teraz Bartek sam pilnuje terminów u lekarza, robi zakupy według listy, którą wspólnie tworzymy, i ma pełne prawo do kupowania swoich butów − pod warunkiem że sam pamięta o zapłaceniu rachunku za prąd. A teściowa? Gdy następnym razem przyszła na niedzielny obiad i spróbowała skomentować mój sposób układania zabawek, mój mąż natychmiast przerwał jej w pół zdania: „Mamo, Agnieszka robi to idealnie. Nie wtrącajmy się w jej system, bo znowu zostanę tu sam i nie przeżyję tego”. Moja zemsta przyniosła nam spokój, szacunek i miłość, której oboje tak bardzo potrzebowaliśmy. Zobacz też: „Znalazłam to w spiżarni w starym pudełku po piernikach. Prawda o mojej nieczułej matce złamała mi serce”
Mąż zostawił ją obolałą z noworodkiem. „Gdy zobaczyłam jego relację na Instagramie, pękło mi serce”
Piszę do Was, leżąc w łóżku, choć powinnam teraz pewnie spać lub cieszyć się obecnością męża przy moim boku. Zamiast tego trzymam w ręku telefon, z którego przed chwilą dowiedziałam się więcej o moim partnerze, niż przez ostatnie pięć lat naszego związku.
Wczoraj rano urodziłam naszego pierwszego synka. To był długi, wyczerpujący poród, który zostawił mnie fizycznie i psychicznie na dnie. Kiedy wieczorem mąż wyszedł ze szpitala, obiecał, że będzie pod telefonem, gdybym czegoś potrzebowała. Czułam się fatalnie, hormony szalały, a mały nie mógł przestać płakać. Próbowałam się dodzwonić do męża kilkanaście razy − chciałam tylko usłyszeć jego głos, poczuć, że nie jestem w tym wszystkim sama. Głuchy sygnał. Myślałam, że może padła mu bateria, że może śpi ze zmęczenia... dopóki nie weszłam na Instagrama. Pępkowe, czyli celebracja egoizmu w czystej postaci Gdy tylko odświeżyłam tablicę, do oczu napłynęły mi łzy, a serce dosłownie podeszło mi do gardła. Zobaczyłam serię relacji wrzuconych przez jego kolegów i przez niego samego. Mój mąż, ojciec mojego dziecka, który jeszcze kilka godzin temu widział mój ból, stał teraz w środku zatłoczonego baru. Śmiał się do telefonu, wznosił toasty za zdrowie mamusi i nowego członka ekipy. W tle dudniła muzyka. Nie odbierał telefonu ode mnie, ale miał czas, żeby wrzucać zdjęcia z durnymi naklejkami i serduszkami. Czułam się, jakby ktoś wymierzył mi policzek. Ja tu walczę o każdą minutę snu, uczę się karmić, boli mnie każde poruszenie, a on urządził sobie wielkie święto, bo przecież mu się należy. Ta chora tradycja pępkowego to dla mnie nic innego jak przyzwolenie społeczne na porzucenie kobiety w najbardziej wrażliwym momencie jej życia. Chora tradycja, która niszczy zaufanie od pierwszego dnia Kto w ogóle wymyślił, że najlepszym sposobem na uczczenie narodzin dziecka jest impreza z kolegami, podczas gdy matka tego dziecka ledwo trzyma się na nogach? To jest jakiś relikt przeszłości, który w dzisiejszych czasach powinien zostać wyśmiany. Mężczyźni uważają, że pępkowe to ich nagroda za stres związany z porodem. Przepraszam bardzo, jaki stres? To ja wypychałam z siebie człowieka, to ja teraz drżę przy każdym kwileniu noworodka. Partner powinien być przy mnie, choćby mentalnie, pod telefonem, gotowy przywieźć wodę, czyste ubrania czy po prostu powiedzieć: „Kocham cię, dajesz radę”. Zamiast tego dostałam pokaz totalnego braku empatii. On bawił się w najlepsze, podczas gdy ja czułam się jak porzucony przedmiot, który spełnił swoją funkcję i przestał być potrzebny. Ten wieczór na zawsze zmienił to, jak na niego patrzę. Już nigdy nie zaufam mu tak samo, bo w chwili największej próby on wybrał zabawę i poklask kolegów. Zawiedziona i załamana − jak spojrzeć mu w oczy po powrocie? Teraz czekam, aż łaskawie dojdzie do siebie i pojawi się w szpitalu. Pewnie przyniesie kwiaty i będzie udawał, że nic się nie stało, bo przecież wszyscy tak robią. Ale dla mnie pępkowe to nie jest niewinna zabawa. To sygnał, że moje potrzeby zawsze będą na drugim miejscu po jego męskich wyjściach. Nie pozwolę sobie wmówić, że jestem przewrażliwiona. Drogie mamy, czy Wy też tego doświadczyłyście? Czy naprawdę musimy się godzić na to, że ojcowie naszych dzieci świętują ich narodziny bez nas, zostawiając nas w połogu z całym tym ciężarem? Dla mnie to koniec złudzeń o partnerskim związku. Pępkowe to obrzydliwy zwyczaj, który promuje egoizm i brak szacunku do kobiet. Mam nadzieję, że mój mąż, gdy zobaczy moje czerwone od płaczu oczy, zrozumie, że te kilka godzin kosztowało go znacznie więcej niż barowy rachunek. Amelia Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Nie jestem służką męża”. Gdy po raz setny zapytał, gdzie są pieluchy, usłyszał tylko 2 słowa
„Mąż żali się mamusi, że nie zrobiłam obiadu, a dzieci płaczą. Ostatni jego wyskok przelał czarę goryczy”
Droga Redakcjo, czuję, że moja godność została właśnie zdeptana, a ja sama nie wiem, czy mam jeszcze siłę walczyć o to, co nazywamy naszym „domem”. Myślałam, że takie historie zdarzają się tylko w kiepskich serialach, ale rzeczywistość matki dwójki małych dzieci bywa gorsza niż najgorszy scenariusz.
Wszystko zaczęło się od zwykłego, wtorkowego popołudnia, które po prostu mnie przerosło. Staś ma roczek i ząbkuje, starsza Zuzia wróciła z przedszkola z gorączką. Każda matka wie, co to oznacza: dom w ruinie, ja w poplamionym dresie, brak czasu nawet na wypicie zimnej kawy, a co dopiero na stanie przy garach. Kiedy mój mąż, Marek, wszedł do domu po ośmiu godzinach w biurze, jego pierwszym pytaniem nie było: „Jak się czujesz?” albo „Jak dzieci?”. On po prostu otworzył lodówkę, westchnął ciężko i zapytał z wyrzutem: „To co, dzisiaj znowu nie ma obiadu?”. Konflikty w małżeństwie o obowiązki domowe Zamurowało mnie. Stałam tam z płaczącym niemowlakiem na ręku, próbując podać córce syrop, a on patrzył na mnie, jakbym była leniwym pracownikiem, który nie dowiózł projektu na czas. Próbowałam tłumaczyć, że dzieci chorują, że jestem wykończona, ale Marek tylko machnął ręką i wyciągnął telefon. Myślałam, że zamawia pizzę. Jakże się myliłam. Toksyczna relacja z teściową i brak wsparcia Marek nie zamawiał jedzenia. On zadzwonił do swojej matki. Stał w przedpokoju i słyszałam każde słowo: „Mamo, u nas znowu sajgon. Dzieci wyją, Ania nic nie przygotowała, nawet głupiej zupy nie ma w czym podgrzać. Można u ciebie zjeść coś normalnego?”. Słuchałam tego z narastającym niedowierzaniem. Czułam się, jakby ktoś wymierzył mi policzek. Mój mąż, ojciec moich dzieci, żalił się mamusi na mnie, jakby był skrzywdzonym przedszkolakiem, a nie dorosłym facetem. Najgorsze było jednak to, co stało się później. Marek bez słowa wziął kluczyki od samochodu. Powiedział tylko: „Muszę odpocząć od tego hałasu i zjeść jak człowiek, wrócę rano”. I wyszedł. Zostawił mnie z dwójką chorych dzieci, górą prania i lodowatym poczuciem osamotnienia. To był ten moment, w którym coś we mnie pękło. Ostatni jego wyskok przelał czarę goryczy − to nie była już tylko kwestia obiadu, to była kwestia totalnego braku lojalności. Ucieczka męża do matki po kłótni − co dalej? Noc była koszmarna. Zuzia wymiotowała, Staś budził się co godzinę, a ja płakałam razem z nimi, zastanawiając się, z kim ja właściwie założyłam rodzinę. Marek nie odbierał telefonów. Wiedziałam, że siedzi w swoim starym pokoju u mamy, dopieszczany rosołkiem i utwierdzany w przekonaniu, że ma ciężko w domu. Teściowa nigdy mnie nie lubiła, zawsze uważała, że jej syn zasługuje na kogoś, kto będzie go obsługiwał 24 godziny na dobę. Teraz dostała idealny dowód na swoją rację. Rano Marek wrócił, pachnący świeżym praniem (mama pewnie mu wyprała koszulę) i zadowolony z siebie. Nie było „przepraszam”. Było tylko pytanie, czy już mi przeszło. Drogie mamy, piszę to, bo chcę wiedzieć: czy ja wymagam za dużo? Czy to normalne, że mąż ucieka do spódnicy matki, gdy w domu robi się pod górkę? Czuję, że moje poczucie bezpieczeństwa zostało zniszczone. Nie potrafię już patrzeć na niego jak na partnera, na którym mogę polegać. Ten jeden wieczór pokazał mi, że w naszym trójkącie − ja, on i jego mama − dla mnie i dzieci zawsze zabraknie miejsca, gdy tylko pojawią się problemy. Zastanawiam się teraz nad każdym kolejnym dniem. Czy każda choroba dziecka, każdy gorszy dzień w domu będzie kończył się jego ucieczką? Nie chcę tak żyć. Chcę męża, a nie kolejnego dziecka, które trzeba pilnować i karmić. Pozdrawiam, Anna Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Gdy ja skręcałam się na łóżku porodowym, mąż balował z kolegami. Najgorsze jednak czekało na mnie w domu”
„Nie jestem służką męża”. Gdy po raz setny zapytał, gdzie są pieluchy, usłyszał tylko 2 słowa
Nigdy nie przypuszczałam, że kres mojego małżeństwa nadejdzie w tak prozaicznych okolicznościach, tuż obok przewijaka w naszej sypialni. To, co dla postronnych może wydawać się błahostką, dla mnie stało się ostatecznym dowodem na to, że w tej relacji zostałam zupełnie sama.
Drogie mamy, droga Redakcjo, piszę to, bo wciąż słyszę w głowie to pytanie. Głos mojego męża, spokojny, niemal domagający się pomocy, przeciął ciszę wieczoru: „Kochanie, a gdzie my właściwie trzymamy pieluchy?”. W tamtej sekundzie coś we mnie pękło. To nie był pierwszy raz. To był setny, może tysięczny raz w ciągu ostatnich pięciu miesięcy, kiedy on, dorosły mężczyzna, ojciec naszego dziecka, zachował się jak zagubiony turysta we własnym domu. Spojrzałam na niego i zamiast partnera, zobaczyłam kolejne dziecko, którym muszę zarządzać. Odpowiedziałam tylko dwa słowa: „U adwokata”. Ciężar niewidzialnej pracy i samotność Przez te pięć miesięcy od narodzin naszej córki czułam się jak dyrektor zarządzający wielkiej korporacji, który jednocześnie sprząta biura i parzy kawę. Mój mąż uważał się za pomocnego. Ale ja nie chciałam pomocy. Chciałam współodpowiedzialności. On nie widział, że pieluchy się kończą, nie wiedział, kiedy wypada termin szczepienia, nie pamiętał, że dziecku trzeba obciąć paznokcie. On czekał na instrukcje. „Powiedz mi, co mam zrobić, to zrobię” − powtarzał z dumą, jakby to była jakaś wielka zaleta. A ja byłam wykończona samym myśleniem za nas dwoje. Wiem, że to zjawisko nazywa się obciążeniem psychicznym, ale dla mnie to była po prostu codzienna walka o przetrwanie. Musiałam pamiętać o wszystkim: od witaminy D, przez pranie śpioszków, aż po to, by on miał czyste koszule do pracy. On tylko wykonywał zadania, jeśli o nie poprosiłam. Jeśli nie poprosiłam − brudne naczynia stały w zlewie trzy dni, a dziecko płakało w zasikanym ubranku, bo on nie wiedział, gdzie są czyste rzeczy. Czułam się jak służka, która musi kierować swoim panem, żeby ten raczył dostrzec, że wokół niego toczy się życie. Granica wytrzymałości matki Kiedy po pięciu miesiącach od urodzenia dziecka on nadal nie wiedział, w której szufladzie leżą pieluchy, zrozumiałam, że on wcale nie chce wiedzieć. To wygodne nie wiedzieć. Bo jeśli nie wiesz, to nie musisz brać odpowiedzialności. Jeśli udajesz niezdarnego, ktoś inny − czytaj: ja − zrobi to za ciebie. To był rodzaj emocjonalnego pasożytnictwa, którego dłużej nie mogłam znieść. Każde jego pytanie „Gdzie jest...”, „Jak zrobić...”, odbierało mi resztki energii, której i tak miałam niewiele przy niemowlaku. Byłam wściekła na siebie, że tak długo to tolerowałam. Że dawałam się wciągać w tę grę. Moje koleżanki mówiły: „Daj mu czas, faceci tak mają”. Ale ja nie kupuję tego argumentu. Mój mąż ma magistra z inżynierii, zarządza zespołem ludzi w pracy, potrafi zaplanować skomplikowane procesy. A w domu nagle staje się bezradny wobec paczki pampersów? To nie jest brak umiejętności, to brak szacunku do mojego czasu i mojej głowy. Wybór drogi wolnej od takiego ciężaru był najtrudniejszą, ale i najbardziej oczyszczającą decyzją w moim życiu. Rozwód jako walka o własną godność Wiem, że znajdą się tacy, którzy powiedzą, że zniszczyłam rodzinę przez głupie pieluchy. Ale to nie były tylko pieluchy. To był brak partnerstwa w fundamentalnych sprawach. Chciałam męża, a miałam podopiecznego, który wymagał ciągłego instruowania. Decyzja o rozwodzie nie zapadła w jedną noc. Ona kiełkowała przez te wszystkie dni, kiedy zasypiałam z płaczem z przemęczenia, podczas gdy on obok grał w gry, bo przecież nie mówiłam, że czegoś potrzebuję. Dziś, choć jest mi ciężko jako samodzielnej mamie, czuję ogromną ulgę. Nie muszę już tracić sił na kłótnie o to, by on zauważył, że śmieci same nie wychodzą z domu. Mój dom stał się spokojniejszy. Wolę zarządzać swoim życiem w pojedynkę, niż być w związku, w którym muszę prosić o podstawowe odruchy współczucia i współpracy. Piszę to do Was, mamy, żebyście wiedziały, że macie prawo oczekiwać partnerstwa. Nie dajcie sobie wmówić, że bycie instrukcją obsługi dla własnego męża to wasza rola. Jesteście kobietami, matkami, partnerkami − ale nigdy nie powinnyście być służkami. Hela Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Dziadkowie to nie darmowa służba na pstryknięcie. „Gdy synowa podrzuciła mi wnuki, usłyszała tylko 3 słowa”
„Urodziłam jedno dziecko, a w domu mam dwoje. Mąż nawet palcem nie kiwnie przy małej”
Piszę ten list, bo jestem załamana. Przed chwilą karmiłam córkę jedną ręką, drugą próbując sprzątnąć rozlaną kawę, bo mój mąż „nie zauważył”, że kubek zaraz spadnie z blatu. Jestem u kresu wytrzymałości i czuję, że jeśli głośno o tym nie opowiem, to po prostu pęknę z żalu i bezsilności.
Szanowna Redakcjo! Kiedy planowaliśmy dziecko, marzyłam o partnerstwie, o wspólnym przewijaniu, spacerach i wspieraniu się w trudnych chwilach. Rzeczywistość uderzyła mnie w twarz zaraz po powrocie ze szpitala. Szybko zrozumiałam, że urodziłam jedno dziecko, a w domu mam dwoje − z tym że to większe jest znacznie bardziej roszczeniowe i oporne na jakąkolwiek naukę samodzielności. Mój mąż, dorosły mężczyzna na odpowiedzialnym stanowisku, w domu zamienia się w bezradnego chłopca, którego trzeba obsługiwać. Mąż jak drugie dziecko − czuję się bardzo samotna w macierzyństwie On nawet palcem nie kiwnie przy małej, jeśli go o to dziesięć razy nie poproszę, a i wtedy słyszę tylko ciężkie wzdychanie. „Kochanie, gdzie są pieluchy?”, „A jak się zapina to body?”, „Ona chyba płacze za tobą, weźmiesz ją?”. To są pytania, które słyszę codziennie od pół roku. On nie wie, gdzie leżą ubranka własnej córki, nie potrafi przygotować mleka bez instrukcji obsługi wysłanej SMS-em. Czuję się, jakbym była na wiecznym dyżurze, zarządzając nie tylko niemowlęciem, ale i wielkim facetem, który nagle zapomniał, jak obsługuje się pralkę czy czajnik. On nie potrafi zająć się córką, opadają mi ręce Najgorsza jest jego całkowita ślepota na domowe potrzeby. Wyobraźcie sobie taką sytuację: mała ząbkuje, płakała pół nocy, ja padam na twarz. Rano on wstaje, robi sobie kanapki i zostawia na blacie masło, okruchy i nóż umazany dżemem. Kiedy proszę, żeby to sprzątnął, słyszę: „Przecież zaraz wrócę i zjem drugie śniadanie, o co ci chodzi?”. Jemu nie przyjdzie do głowy, że ja w tym czasie muszę tam przygotować butelki, że nie mam gdzie postawić sterylizatora. Inny przykład? Weekend. Proszę go, żeby został z małą na godzinę, bo muszę po prostu umyć włosy i posiedzieć chwilę w ciszy. Wracam z łazienki i co widzę? Mała leży w brudnej pieluszce i kwęka w leżaczku, a on siedzi obok w słuchawkach i gra w grę. „No przecież jestem z nią, pilnuję, nic się nie dzieje” − mówi z rozbrajającą szczerością. On uważa, że pilnowanie dziecka to fizyczna obecność w tym samym pokoju, najlepiej bez odrywania wzroku od telefonu. Kiedy wychodzimy na spacer, on idzie przodem z rękami w kieszeniach, a ja szarpię się z wózkiem, torbą i psem. Ani razu nie powiedział: „Daj, pomogę ci, ja poniosę torbę”. On jest w tym domu gościem, którego ja muszę nakarmić, uprać mu ubrania i jeszcze podziękować, że łaskawie pobawił się z córką przez pięć minut. Czy da się naprawić małżeństwo, w którym brakuje partnerstwa? Jestem po prostu wściekła. Każdego wieczoru, gdy mała w końcu zasypia, ja zaczynam drugi etat − sprzątanie tego, co on zostawił po sobie przez cały dzień. Skarpetki przy kanapie, brudny talerz w zlewie (choć zmywarka jest pusta i otwarta!), puste opakowanie po mleku w lodówce. Kiedy próbuję o tym rozmawiać, on robi z siebie ofiarę. Mówi, że jest zmęczony pracą, że przecież zarabia na dom, że ja tylko siedzę z dzieckiem. To boli najbardziej. To poczucie, że moja praca 24/7 jest niewidzialna, a jego obecność w domu ma być nagradzana serwisem obiadowym. Czuję, że gasnę jako kobieta i jako żona. Przestałam widzieć w nim partnera, a zaczęłam widzieć kłopotliwego lokatora, który generuje więcej pracy niż pożytku. Czasem myślę sobie, że gdybym była sama, miałabym przynajmniej o jeden talerz mniej do zmywania i o jedną osobę mniej do proszenia się o podstawowy szacunek. Nie wiem, jak długo tak pociągnę. Czy wszystkie mamy tak mają? Czy ten tzw. instynkt ojcowski u niektórych nigdy się nie budzi? Marzena Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Głupie zasady synowej psują mi wnuczkę. Gdybym to ja zajmowała się Majeczką, byłaby złotym dzieckiem”
„Gdy ja skręcałam się na łóżku porodowym, mąż balował z kolegami. Najgorsze jednak czekało na mnie w domu”
Wyobrażałam sobie ten powrót setki razy: zapach czystej pościeli, cisza i on, dumny tata, trzymający naszego synka w ramionach, gdy ja wreszcie biorę głęboki oddech. Rzeczywistość, którą zastałam tuż po przekroczeniu progu mieszkania, sprawiła jednak, że zamiast łez szczęścia, poczułam ucisk w żołądku.
Drogie mamy, piszę do Was ze spuchniętymi od płaczu oczami, tuląc mojego pięciodniowego synka. Mój poród trwał czternaście godzin − czternaście godzin walki o każdy oddech, o każdą chwilę przytomności w oceanie bólu. Kiedy w końcu położyli mi małego na piersi, czułam, że wygrałam życie. Mąż był przy mnie krótko, szybko ucałował nas w czoło i powiedział, że musi jechać wszystko przygotować. Byłam mu wdzięczna. Myślałam, że jedzie skręcać łóżeczko, które stało w kartonie od miesiąca, i robić zapasy jedzenia, bym nie musiała stać przy garach. Jakże strasznie się pomyliłam. Podczas gdy ja w szpitalnej sali, obolała i skrajnie niewyspana, uczyłam się przystawiać dziecko do piersi i walczyłam z baby bluesem, mój telefon milczał. Myślałam: „Pewnie Paweł jest zmęczony przygotowaniami”. Nie chciałam go budzić, nie chciałam zawracać mu głowy. Cieszyłam się, że w końcu wychodzimy. Marzyłam tylko o tym, by położyć się we własnym łóżku, w czystym, pachnącym domu. Pobojowisko zamiast bezpiecznej przystani Kiedy mąż odebrał nas ze szpitala, był dziwnie milczący, unikał mojego wzroku, a z jego ubrań bił przykry zapach. Weszliśmy na drugie piętro, otworzył drzwi i... po prostu stanęłam w miejscu. W przedpokoju potknęłam się o stertę butów, a w salonie przywitał mnie widok, którego nie zapomnę do końca życia. Na stole stały puste naczynia, resztki pizzy wyschnięte na kamień, a na dywanie widniały ciemne plamy od rozlanych napojów. Powietrze w mieszkaniu było gęste od zapachów, które trudno mi było znieść. Nie było mowy o jakiejkolwiek świeżości. Czułam się, jakbym weszła do taniego baru po sobotniej nocy, a nie do domu, w którym ma zamieszkać noworodek. Mąż zaczął coś bąkać pod nosem, że koledzy przyszli pogratulować, że musiał oblać zdrowie dziecka, bo inaczej by się źle chowało. Stałam tam z nosidełkiem w ręku i nie mogłam wydusić słowa. To było pępkowe. Jego święto. Moje piekło. Pusta lodówka i karton zamiast łóżeczka Prawdziwy cios przyszedł jednak, gdy weszłam do sypialni. W kącie pokoju, dokładnie tam, gdzie miało stać łóżeczko, nadal leżał ten sam zakurzony karton z Ikei. Nieskręcony. Mój syn nie miał gdzie spać. Kiedy zapytałam męża, dlaczego tego nie zrobił, wzruszył ramionami i powiedział: „Przecież i tak będziesz go karmić w nocy, może spać z nami, nie było czasu”. Nie było czasu? Cztery dni, kiedy mnie nie było, spędził na piciu z kolegami, a nie znalazł godziny na skręcenie kilku desek dla własnego dziecka? Z nadzieją, że chociaż będę mogła coś zjeść i wziąć leki, otworzyłam lodówkę. Znalazłam w niej jedynie otwarty słoik musztardy, światło i echo. Nie było chleba, nie było masła, nie było niczego, co mogłoby posilić kobietę po porodzie, która karmi piersią. On bawił się za pieniądze, które odkładaliśmy na start, a ja nie miałam nawet kromki chleba na kolację. Wtedy dotarło do mnie z całą mocą: dla niego narodziny dziecka to była okazja do imprezy, dla mnie − początek samotnego macierzyństwa. Koniec złudzeń o wspólnym rodzicielstwie Siedziałam na kanapie, na której jeszcze kilka godzin wcześniej ktoś pewnie chrapał, i karmiłam płaczącego synka. Mąż, widząc mój stan, zamiast przeprosić i wziąć się za sprzątanie, obraził się. Stwierdził, że jestem niewdzięczna i przesadzam, bo przecież każdy facet tak robi, że to tradycja. Tradycja, która polega na zostawieniu żony w najtrudniejszym momencie jej życia? Tradycja, która nakazuje zdemolować dom, do którego wprowadza się małe, bezbronne dziecko? Dziś mija kolejna doba. Sama posprzątałam salon, bo nie mogłam patrzeć na ten brud. Sama skręciłam to łóżeczko, płacząc z bólu i wściekłości, gdy każde dokręcenie śruby przypominało mi o mojej samotności. Mąż uważa, że już po sprawie i pyta, co na obiad. A ja patrzę na niego i nie widzę już mężczyzny, na którym mogę polegać. Widzę kogoś, kto w najważniejszym teście dojrzałości oblał na całej linii. Boję się pomyśleć, co będzie dalej. Czy każda trudność w naszym życiu będzie dla niego okazją do ucieczki w „świętowanie”? Moje zaufanie legło w gruzach. Ewa Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Żałuję, że mąż był przy porodzie. Po wszystkim usłyszałam tylko 3 słowa i to był koniec naszego małżeństwa”
Prezent dla żony po porodzie – męski i damski punkt widzenia
Istnieją dwie kategorie prezentów dla żony po porodzie – takie, które wydają się mężczyznom odpowiednie, i takie, o jakich marzą kobiety. Najlepszym wyjściem jest sprawić kobiecie, która urodziła dziecko, i jeden, i drugi.
Większość młodych ojców myśli o prezencie dla żony po porodzie. Chcieliby jakoś uczcić przyjście na świat potomka i dać coś wyjątkowego kobiecie, która urodziła ich dziecko. Myślą o biżuterii albo innej trwałej pamiątce. Jasne, taki prezent jest OK, ale okazuje się, że kobiety marzą o czymś innym. O czym? Przeczytajcie. Spis treści: Trwały prezent dla żony po porodzie Prezent dla żony z okazji urodzenia dziecka: o czym marzą kobiety? Trwały prezent dla żony po porodzie Wiele kobiet lubi biżuterię – to fakt. Pierścionek, naszyjnik czy wisiorek są zawsze dobrym pomysłem nie tylko z okazji porodu. Jednak będą także dobrym wyjściem dla każdego mężczyzny, który chce to wyjątkowe wydarzenie uczcić trwałą pamiątką dla swojej partnerki. Podarowany młodej mamie biżuteryjny drobiazg już zawsze będzie jej się kojarzył z narodzinami dziecka. Stanie się symbolem, który prawdopodobnie kiedyś przekaże córce lub wnuczce jako cenną sentymentalną pamiątkę narodzin. Biżuteria jako prezent po porodzie od męża nie musi być bardzo droga. Dobrze jednak, aby była wykonana z cennego kruszcu – złota, platyny. Może też być srebrna albo pozłacana. Niewielki, ale ładny pierścionek, kolczyki, bransoletka albo wisiorek można znaleźć w cenie na każdą kieszeń. Poniżej przedstawiamy propozycje kilku biżuteryjnych drobiazgów w cenach, które nie zwalą (taty) z nóg. View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website Prezent dla żony po porodzie – o czym marzą kobiety? Pamiętacie ze szkoły najstarsze zdanie zapisane po polsku? „Daj, ać ja pobruszę, a ty poczywaj” („Daj, teraz ja pokręcę żarnami, a ty odpocznij”), które powiedział chłop Boguchwał do swojej (zapewne ciężarnej) żony. Dziś byłoby to: „Kochanie, pozmywam/wyprasuję śpioszki, a ty sobie odpocznij”. Choć od 1270 roku świat bardzo się zmienił, nadal kobiety pragną, by mężczyźni rozumieli je, pomagali i wspierali. Jakie otrzymane od nich prezenty cieszą kobiety najbardziej? Poniżej lista niematerialnych 15 prezentów, które każda młoda mama chciałaby otrzymać po porodzie od męża! Lista powstała na podstawie wypowiedzi młodych mam skupionych wokół mamotoja.pl. 1. Drobiazg, który sprawia przyjemność Prezent dla żony za urodzenie dziecka? Możliwości jest mnóstwo. Ankakos24 dostała od ukochanego… jajecznicę. Ale nie byle jaką – jej mąż nauczył się przyrządzać ją tak, jak ona lubi najbardziej. Wśród rzeczy, które mogą sprawić przyjemność młodej mamie, tilaa, merus i Jo-anna wymieniają także bilet do kina na komedię romantyczną, książkę, pachnącą kąpiel przy świecach, romantyczną kolację, bukiet kwiatów i przyniesienie z kiosku ulubionej gazety. 2. Masaż jako prezent po porodzie od męża Na przykład masaż stóp i pleców. „Oj, jakie to ważne!” – rozmarza się kate1980. Ważne i bardzo przyjemne. 3. Poczucie humoru Jak podkreśla Jo-anna, poczucie humoru jest bardzo ważne w chwilach słabości i braku sił. Bo pomaga rozładować napięcie i sprawia, że wszystko staje się łatwiejsze. 4. Wyjście we trójkę „Nic tak nie poprawia nastroju jak długi, orzeźwiający spacer” – pisze merus. Całą, dopiero co powiększoną rodziną. 5. Pomoc w domu jako prezent dla żony z okazji urodzenia dziecka „(Mąż) zmywał gary i sprzątał w pierwszych tygodniach po porodzie” – wspomina ankakos25. To wszystko jest bardzo ważne, bo dzięki takim codziennym prezentom młoda mama nie musi podpierać się nosem ze zmęczenia. 6. Wyjście we dwoje Romantyczna randka z mężem albo szalona wyprawa pozwala – jak pisze merus – odpocząć od rutyny. Nawet jeśli ta randka trwa tylko godzinę lub dwie. Zorganizowanie opieki nad bobaskiem i wspólne wyjście do kina, restauracji czy choćby na spacer to cudowny prezent dla młodej mamy, która myśli tylko o kolorze kupki! „Sprawcie, abyśmy poczuły się na chwilę beztrosko!” – apeluje OlkaG87. 7. Chwila dla mamy „Usypianie malca – aby mama spokojnie mogła wziąć kąpiel” (kate1980), „zabranie dzidziu­sia na całe popołudnie, by miała chwilkę dla siebie” (tilaa), „zostanie z dzieckiem wieczorem, by mogła pójść na spotkanie z koleżankami” (merus) – to także wspaniałe prezenty. Pozwalają złapać oddech! 8. Zrozumienie jako prezent po porodzie od męża „Świeżo upieczony tata powinien dzielnie znosić zmiany nastroju ukochanej, zwłaszcza w pierwszych tygodniach po porodzie” – pisze kate1980. I dodaje: „Nie gniewać się, jeśli ona nie ma ochoty na seks”. 9. Gesty, które znaczą „Kocham cię’’ „Na przykład – jak proponuje tilaa – telefon z pracy z informacją, że zrobione przez żonę drugie śniadanie było pyszne”. Albo to, co zrobił mąż mamy o nicku ankakos24 – gdy była jeszcze w ciąży, podarował jej rybkę, by nie czuła się samotna, gdy on wychodzi do pracy... 10. Coś, co sprawi, że mama poczuje się atrakcyjna Nie tylko jako mama, ale i – jak pisze Jo-anna – jak „kochana ślicznotka”. I to nawet jeśli – jak dodaje tilaa – ma podkrążone oczy i jest ubrana w dres. Coś, czyli co? Miłe słowa, ciepły gest, spojrzenie. 11. Opieka nad dzieckiem „Panowie – pieluchy i butelki w dłoń!” – apeluje OlkaG87. Czy jest na świecie ktoś, kto lepiej poradzi sobie z kąpaniem noworodka niż tatuś? 12. Prezent dla żony za urodzenie dziecka: wspólne dni Młody tata, który chce zrobić prezent żonie, powinien „zostać w domu na pierwsze dwa tygodnie urlopu ojcowskiego po narodzinach maluszka i pomagać w nowej sytuacji” – pisze Jo-anna. 13. Prezent dla żony po porodzie: wsparcie Świadomość, że ma się na kogo liczyć, podzielić się z kimś odpowiedzialnością, jest bezcenna. „(Mąż) wspierał mnie w decyzjach, których nie potrafiłam podjąć sama”, „wertował przez pół nocy sterty gazet i książek w poszukiwaniu informacji na temat kolki u dziecka” – wspomina ankakos25. 14. Obecność przy porodzie „Był ze mną, patrzył na mój ból i odgadywał moje myśli, wiedział, czego dokładnie potrzebuję” – pisze ankakos24. 15. Prezent dla żony po porodzie: nocna wachta To najbardziej oczekiwany prezent. Nic dziwnego: snu brakuje młodym mamom tak bardzo, że każdy kwadrans jest na wagę złota. Dlatego to właśnie o taki prezent poprosiła Pompeaa, gdy mąż pytał, co chciałaby dostać na walentynki. Zobacz także: Kiedy i jak boli poród Co powinien wiedzieć facet na porodówce Plusy i minusy porodu z partnerem
Ida Nowakowska zakochała się w mężu po porodzie. Totalnie ją zaskoczył!
Celebrytka zaapelowała do mężczyzn, by wspierali swoje partnerki po porodzie i w połogu. Jako przykład Ida Nowakowska podała swojego męża, który przed narodzinami synka uczył się opieki nad niemowlakiem, a potem wziął na siebie wszystkie obowiązki taty. Gwiazda przyznała, że kocha go za to jeszcze bardziej!
Ida Nowakowska nie ukrywa, że to dzięki wsparciu męża tak szybko wróciła do formy po porodzie, mogła zacząć pracować i czuje się w pełni szczęśliwą mamą. Odpowiedzialny, zaangażowany tata to skarb – uważa gwiazda. Jej mąż bardzo ją zaskoczył już kilka chwil po porodzie. Ida Nowakowska zakochana się w mężu: zrobił na niej wrażenie tuż po porodzie! Prowadząca „Pytanie na śniadanie” i jednocześnie młoda mama na każdym kroku podkreśla, jak ważna jest dla niej pomoc najbliższych. Szczególnie wyróżnia przy tym swojego męża, który od początku bardzo zaangażował się w rodzicielskie obowiązki. Bez niego poród i połóg byłyby znacznie trudniejsze! Ida Nowakowska zdradziła, że postawa jej męża, Jacka, sprawiła, że pokochała go jeszcze bardziej. „Powiem szczerze, że naprawdę zakochałam się w moim mężu bardziej i tego życzę wszystkim mamom i wszystkim też mężczyznom, żeby nie bali się tego, żeby być takim wsparciem” – powiedziała gwiazda w rozmowie z Pudelkiem. Ida Nowakowska opisała też wzruszający moment, w którym Jack wykazał się nie lada umiejętnościami. To zdarzyło się tuż po porodzie i kompletnie rozczuliło młodą mamę: „Nigdy nie zapomnę, jak położna pierwszy raz dała naszego syna Jackowi w ramiona i on od razu wiedział, jak go złapać. To był najpiękniejszy obraz, jaki w życiu widziałam” – wyznała. Niedawno Ida Nowakowska pokazała też, jak jej mąż kąpie małego synka. Faktycznie widać, że młody tata wie, co robi! Zobacz też: Sylwia Bomba rozstała się z partnerem i ojcem swojej córki. "To była dobra decyzja" Ida Nowakowska będzie wychowywać syna w wierze katolickiej. Co to znaczy? Olga Frycz jest w ciąży! Nie boi się samodzielnego macierzyństwa: „To mój świadomy wybór”
Brak ochoty na seks po porodzie – przyczyny i sposoby rozwiązania problemu
Część kobiet skarży się na brak ochoty na seks po porodzie. W pierwszych tygodniach po urodzeniu dziecka to normalne – podczas połogu ciało kobiety dopiero wraca do formy i reguluje się jej gospodarka hormonalna. Przeczytaj, co zrobić, gdy brak ochoty na współżycie utrzymuje się dłużej.
Czy bycie rodzicem odbiera apetyt na seks? Może chodzi o to, żeby wydać na świat potomka lub dwóch i cały ten zmysłowy szał mógł odejść w niepamięć, bo cele prokreacyjne zrealizowaliśmy w 100 proc.? Z pewnością wiele kobiet tak właśnie się czuje, kiedy zostaje matkami. Brak ochoty na seks, <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/tata/dziecko-obniza-poped-seksualny-ojca-15644-r1/">libido w trybie uśpienia, matka też – zarwane noce, zastój pokarmu, zapach pieluszek i resztek nieprzetrawionego do końca mleka, a do tego coraz częstsze kłótnie i zerowa cierpliwość – nowa rzeczywistość po porodzie? Wiele zależy od was obojga. Przyczyny braku ochoty na współżycie po porodzie Dlaczego nie mam ochoty na seks – pyta ona. Kiedy – i czy w ogóle – będzie jeszcze chciała się kochać? – zastanawia się on. Jeśli seks stał się dla was po prostu kolejnym zadaniem do odhaczenia z listy rzeczy do zrobienia, może to być spowodowane przyczynami zewnętrznymi lub emocjonalnymi. Omówmy je po kolei. Brak ochoty na seks po porodzie – przyczyny zewnętrzne 1. Partner nie jest dobrym kochankiem. Dobrze, to brutalne, ale nie oszukujmy się – zdarza się częściej, niż myślimy. Rada: próbujcie nowych rzeczy, rozmawiajcie o tym, co was kręci, powiedz mu, co byś chciała, żeby robił. 2. Zmęczenie. Czy w ogóle można nie być zmęczonym w pierwszym roku po porodzie? Trudno mieć ochotę na seks, kiedy oczy zamykają ci się nawet, gdy chodzisz! Rada: nie zmuszaj się do niczego, spróbuj odpocząć, zrobić coś dla siebie, kiedy będziesz bardziej wyspana i mniej zmęczona, ochota na seks też może wrócić. Wytłumacz to partnerowi, powinien zrozumieć. 3. Depresja poporodowa. Jeśli cierpisz na <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/porod/polog/depresja-poporodowa-5732-r1/">depresję poporodową albo masz obniżony nastrój, nie masz ochoty na seks. Nie obwiniaj się za to. To zdarza się po narodzinach dziecka częściej, niż myślisz. Rada: porozmawiaj o tym, jak się czujesz z partnerem i bliskimi. Koniecznie poszukaj pomocy! Powiedz o problemie lekarzowi, pozwól skierować się do odpowiedniego specjalisty – depresję trzeba leczyć. 4. Hormony. Szalejące hormony w ciąży i zwariowane poziomy tychże już po porodzie – to wszystko wpływa na kobiece libido. Moja znajoma zwykła mawiać, że hormony są gorsze od bakterii i wirusów. Po dwóch ciążach i dwóch połogach pozostaje mi się z nią tylko zgodzić. Rada: bądź cierpliwa. Zaczekaj aż poziom hormonów się unormuje. To się kiedyś stanie, czas działa na waszą korzyść. 5. Bolesne współżycie po porodzie. Czasami pierwsze próby powrotu do seksu po porodzie spełzają na niczym, bo kobieta odczuwa ból lub dyskomfort w intymnych rejonach, co zniechęca ją do ponawiania prób współżycia. Może to być spowodowane np. nie do końca zagojoną blizną po <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/porod/naciecie-krocza-podczas-porodu-28114-r1/">nacięciu krocza albo <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/mama/bakteryjne-zapalenie-pochwy-jak-je-rozpoznac-objawy-22309-r1/">bakteryjnym zakażeniem pochwy. Rada: idź do ginekologa i powiedz mu o tym, że czujesz ból podczas stosunku. Lekarz sprawdzi, co może być jego przyczyną i pomoże zlikwidować problem. Przyczyny emocjonalne braku ochoty na współżycie po porodzie 1. Problemy w związku. Jeśli od porodu w waszym związku coś zgrzyta, odczuwacie złość lub frustrację, macie do siebie pretensje lub żal, trudno w takiej sytuacji odczuwać ochotę na seks. Rada: rozmawiajcie o swoich uczuciach, spróbujcie zrozumieć, skąd biorą się wasze emocje. Nie chowajcie uraz. Jeśli sami nie dajecie rady pokonać kryzysu, pomyślcie o terapii par. 2. Nie lubisz swojego ciała. Twoje ciało po ciąży zmieniło się, bo wykonało ogromną pracę i stworzyło nowego człowieka. To najprawdziwszy cud. Pomyśl o tym, że opowiada ono teraz o tej wspaniałej supermocy, którą posiadasz: powołujesz życie. Może nie lubisz tego, jak wygląda teraz twój brzuch, nie podobają ci się twoje piersi i masz problemy z zaakceptowaniem rozstępów, ale to wszystko da się oswoić. Rada: kilogramy można zrzucić, mięśnie uformować ćwiczeniami, a jeśli potrzebujesz wsparcia psychicznego, rozmawiaj z partnerem, bliskimi i/lub psychoterapeutą. Bądź dla siebie łagodna. 3. Trauma poporodowa. Porody bywają różne, a niektóre są ciężkie. Niełatwo od razu wrócić po nich do równowagi psychicznej. Na to też potrzeba czasu, a czasami pomocy specjalisty. Trudno mieć ochotę na seks, jeśli wszystko co wiąże się z narządami rodnymi przywołuje ciężkie wspomnienia. Rada: bądź cierpliwa, daj sobie czas. Wytłumacz partnerowi, co czujesz. Jeśli wspomnienie porodu jest dla ciebie naprawdę bolesne, koniecznie poszukaj pomocy u psychologa. Sposoby na odzyskanie ochoty na seks po porodzie Seks nie musi oznaczać pełnego stosunku. Bądźcie dla siebie życzliwi, przytulajcie się, okazujcie sobie bliskość. Jeśli czujesz się dobrze z okazywaniem i przyjmowaniem czułości i miłości od partnera, jest większa szansa, że ochota na seks wróci. Pamiętaj – i wytłumacz to partnerowi – że kobiety najczęściej potrzebują odpowiedniej atmosfery i czasu, żeby mieć ochotę na zbliżenie. Nie bez powodu po internecie krąży zdanie, że dla kobiety gra wstępna zaczyna się po przebudzeniu. Jeśli nie ma sprzyjających warunków i atmosfery, nie ma też seksu. Bez względu na to, która z powyższych przyczyn obniżonego libido cię dotyczy, pamiętaj, że pewne rozwiązania są uniwersalne: rozmawiaj z partnerem, nie udawajcie, że nie ma problemu – im dłużej milczycie na jakiś temat, tym trudniej później stawić mu czoła. Bądź dla siebie dobra i wyrozumiała i oczekuj tego samego od partnera. Jeśli rozmowy z ukochanym nie pomagają ci poczuć się lepiej, poszukaj wsparcia psychologicznego. Pamiętaj, że jeśli chodzi o trudne sprawy, czas naprawdę działa na naszą korzyść. Jeśli jednak mijają miesiące, a twoje libido nadal pozostaje uśpione, koniecznie poszukaj pomocy u specjalisty. Przeczytaj też: Powrót do seksu po porodzie – wywiad z ginekologiem <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/zwiazki-i-seks/seks-po-porodzie-7-rad-na-dobry-seks-po-porodzie-1092-r1/">Seks po porodzie: 6 problemów, które da się rozwiązać <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/ciaza/seks-w-ciazy/seks-po-porodzie-i-ciazy-5088-r1/">Seksuolog radzi: jak odzyskać bliskość po porodzie
Tydzień po porodzie - czego można się spodziewać?
Tydzień po porodzie możesz nadal być obolała i doświadczać zaskakujących zmian w swoim ciele. Dobrze przygotowana lepiej sobie poradzisz m.in. ze zbyt małą ilością pokarmu czy też z bólami brzucha.
Pierwszy tydzień po porodzie jest wyjątkowo ciężki, zwłaszcza dla świeżo upieczonych mam. Jeszcze w szpitalu jesteś zmęczona i obolała. Chcesz wreszcie wyspać się we własnym domu, pragniesz ułożyć noworodka w przygotowanym dla niego ślicznym łóżeczku, pochwalić się przed rodziną i znajomymi. Możesz jednak być rozczarowana, bo wcale nie przestaje boleć, nie rozumiesz jeszcze potrzeb swojego dziecka i miewasz problemy gastryczne. Nie przejmuj się jednak - to zupełnie naturalna sytuacja w pierwszym tygodniu po porodzie! Spis treści: Ból brzucha tydzień po porodzie Mało pokarmu tydzień po porodzie Jak często przystawiać dziecko do piersi? Ból krocza i nawał pokarmu w pierwszym tygodniu po porodzie Krwotok tydzień po porodzie Gorączka tydzień po porodzie Tydzień po porodzie - co się dzieje z dzieckiem? Brzuch tydzień po porodzie - kiedy schudnę? Baby blues tydzień po porodzie Kiedy zaplanować odwiedziny u noworodka? Jak zadbać o siebie po porodzie? Ból brzucha tydzień po porodzie Jeśli w pierwszym tygodniu po porodzie odczuwasz bolesne skurcze - przeważnie jest to dobry znak! To tzw. połogowe skurcze macicy, które oznaczają, że twoje ciało się regeneruje i obkurcza. Mogą one być szczególnie nasilone podczas karmienia piersią - organizm produkuje wtedy oksytocynę, która wzmaga obkurczanie macicy. Bóle tego typu mogą być podobne do bólu menstruacyjnego. Mało pokarmu tydzień po porodzie W ciągu pierwszego tygodnia po porodzie organizm nadal przyzwyczaja się do produkcji pokarmu. W ciągu pierwszych 2 tygodni twoje ciało zacznie jednak dopasowywać się do potrzeb malucha i zacznie produkować coraz więcej pokarmu. Jeśli karmisz piersią po raz pierwszy, może przydać ci się pomoc doradcy laktacyjnego - często współpracują oni z oddziałami położniczymi w szpitalach. Laktację można jednak zwiększyć. Jak to zrobić? Domowych sposobów jest kilka - jeśli starasz się zwiększyć ilość pokarmu, możesz na przykład wspomóc się laktatorem. Regularne odciąganie mleka będzie stymulować jego produkcję. Możesz także stosować masaż suchą szczotką, który pobudzi laktację. Jak często przystawiać dziecko do piersi? Dzieci karmione piersią jedzą na żądanie, czyli wtedy, kiedy chcą. Twój maluch może jeść w dzień i w nocy nawet co godzinę, a później mieć dłuższą przerwę (w pierwszym miesiącu nie powinna trwać dłużej niż cztery godziny). Może tak się zdarzyć, bo noworodek musi się przyzwyczaić do nowego otoczenia i trybu życia. Jeśli masz mętlik w głowie i już nie wiesz, czy od ostatniego karmienia upłynęły dwie, czy cztery godziny, pomóż sobie, notując pory karmienia. Ból krocza i nawał pokarmu w pierwszym tygodniu po porodzie Ból krocza może trwać. Staraj się dużo leżeć (karm na leżąco), odpoczywaj, a jeśli siadasz – rób to np. na dmuchanym kółku do pływania. Dobra wiadomość jest taka, że z każdym dniem będzie bolało coraz mniej. Kilka dni po porodzie może pojawić się tzw. nawał pokarmu. Piersi znacznie się powiększą, będą twarde i tkliwe. Osobą, która najlepiej ci w tym pomoże, jest... twoje dziecko! Przystawiaj je często do piersi, a ono poradzi sobie z nawałem pokarmu. Ulgę po porodzie przynoszą także chłodne okłady: z liści kapusty, ze schłodzonej w lodówce pieluszki tetrowej. Bolesne brodawki smaruj odrobiną pokarmu i często je wietrz. Możesz też używać maści lanolinowej. Krwotok tydzień po porodzie W okresie połogu niewielkie krwawienia są czymś normalnym - doświadcza ich każda kobieta. Jest to sposób na pozbycie się resztek łożyska i śluzu z macicy. Może to trwać nawet do 4 lub 6 tygodni po porodzie, jednak z czasem wydzielina będzie mniej krwista, a bardziej żółto-biała. Należy pamiętać, aby w okresie połogu unikać kąpieli w wannie - może to spowodować zakażenie, a także rozszerzenie naczyń krwionośnych z powodu długiego przesiadywania w gorącej wodzie. Zatrzymanie odchodów tydzień po porodzie Jeżeli jakiekolwiek wydzieliny ustają już w pierwszym lub drugim tygodniu po porodzie - zdecydowanie musisz skontaktować się ze swoim ginekologiem. Może to oznaczać, że wydzieliny zalegają w macicy i mają utrudniony odpływ. Gorączka tydzień po porodzie Gorączka w połogu to niepokojący objaw, który należy jak najszybciej skonsultować z lekarzem. Wysoka gorączka w tygodniu po porodzie często wskazuje na rozwój zakażenia połogowego. Jest to dość częste powikłanie poporodowe. Najczęściej obejmuje ono drogi rodne, układ moczowy lub gruczoły piersiowe i częściej pojawia się po cesarskim cięciu niż po porodzie naturalnym. Tydzień po porodzie - co się dzieje z dzieckiem? Pamiętaj, że u kilkudniowego maleństwa następuje fizjologiczny spadek masy ciała, ale po powrocie do domu dziecko zacznie przybierać na wadze – zauważysz to po ubrankach. Noworodek jednak nie płacze tylko z głodu. Może mu być za gorąco lub za zimno, niewygodnie albo chce być przytulony (ta potrzeba jest zwykle bardzo silna). Trzymaj maleństwo w ramionach jak najczęściej. Bliski kontakt z tobą pomaga mu zaaklimatyzować się w świecie. Dla ciebie będzie to okazja do wyciszenia. Brzuch tydzień po porodzie - kiedy schudnę? Twój apetyt po porodzie może być różny: możesz wcale nie być głodna (większość kobiet kilka dni po porodzie traci ochotę na jedzenie) albo, przeciwnie, masz wilczy apetyt. To z kolei zawdzięczasz prolaktynie – hormonowi pobudzającemu laktację i stymulującemu łaknienie. Karmiąc piersią, spalasz każdego dnia dodatkowo 750 kcal. Możesz więc pozwolić sobie na 2500 kcal dziennie i 12–15 gramów białka więcej (np. dwie szklanki mleka lub dwa jajka). Po czterech miesiącach prolaktyna wróci do normy (apetyt zmniejszy się), ale przemiana materii nadal przebiegać będzie w szalonym tempie. To okres, kiedy możesz schudnąć bez diety, nawet w „trudniejszych” rejonach. Nie wpadaj więc w rozpacz, kiedy w lustrze widzisz brzuch niewiele mniejszy niż miesiąc temu – szybko się to zmieni. Baby blues tydzień po porodzie To, czego doświadczasz po narodzinach dziecka, to nawet nie burza, ale... tornado hormonalne! Poziom hormonów płciowych, tarczycy i nadnerczy skacze, organizm jak szalony wydziela prolaktynę. Większa ilość oksytocyny, dzięki której rozwijają się uczucia macierzyńskie i rozluźniasz się, nie da sobie z tym rady. Możesz czuć się przygnębiona, bezradna, źle spać. Do takich emocji przyznaje się 80 procent mam. Nie jesteś sama... Rozmawiaj z koleżankami, które niedawno urodziły. Doskonałym miejscem do „wypłakania się” są fora i grupy internetowe. Powiedz partnerowi, jak ci ciężko. On jest od tego, by cię wspierać! Z dnia na dzień będzie lepiej, baby blues trwa zwykle do sześciu tygodni. Pamiętaj jednak, że baby blues to nie to samo co depresja poporodowa! Baby blues to chandra i chwilowa chwiejność nastroju, która zwykle mija sama - depresja poporodowa absolutnie wymaga pomocy specjalisty! Obniżony nastrój i negatywne myśli nie mijają? Zwróć się o pomoc do lekarza psychiatry. Kiedy zaplanować odwiedziny u noworodka? Cała rodzina pragnie zobaczyć waszego malucha - planujcie wizyty z rozwagą i zadbajcie o spokój, który wam się należy. Niech mąż będzie „ochroniarzem” i grzecznie, acz stanowczo, wytłumaczy znajomym, że chętnie przyjmiecie ich za jakiś czas. Rodzina powinna zrozumieć, że chcecie mieć czas dla siebie. Jak zadbać o siebie po porodzie? Nim urodziłaś dziecko, dawałaś sobie ze wszystkim radę: dbałaś o dom, pracowałaś. I nagle maleńki człowiek sprawia, że obowiązki domowe są już ponad twoje siły. Nie przejmuj się tym. Ciesz się dzieckiem, nie zadręczaj się brudnymi oknami czy nieumytą podłogą. We wszystkich pracach domowych świetnie spisze się mąż, który powinien pomóc ci w obowiązkach w tym trudnym czasie. Zobacz też: Połóg - 6 wyjątkowych tygodni Połóg bez ściemy: tak wygląda młoda mama tydzień po porodzie! Co się dzieje po porodzie - ważne pytania Konsultacja merytoryczna Dorota Fortunko Położna, certyfikowana konsultantka laktacyjna
Romantyczne gesty: po urodzeniu dziecka nawet zrobienie zakupów jest seksi!
Co z tymi romantycznymi gestami – czy po narodzinach dziecka nadal jest miejsce na miłosne liściki, kwiaty i czekoladki? Czy nasz związek zmienia się po porodzie? Sprawdź, co na to naukowcy i sami rodzice.
"Zdobyłeś mnie na nowo, kiedy powiedziałeś, że umyjesz im włosy" – taki tekst spokojnie mógłby zdobić walentynkę dla mężczyzny, który jest ojcem. Kiedy zostajemy rodzicami, nasze potrzeby zmieniają się, także te dotyczące romantycznych gestów ze strony partnera. Kiedyś więc musiałby zdobyć od dawna wyprzedane bilety na koncert, żebyśmy były pod prawdziwym wrażeniem jego inwencji, teraz zachwyci nas, zabierając dzieci na basen w sobotę, tak żebyśmy mogły się wyspać. Kiedyś kolacja przy świecach była receptą na romantyczny wieczór we dwoje, teraz czujemy się romantycznie, mogąc przytulić się do niego na kanapie i trochę podrzemać przy ulubionym serialu. Kiedyś musielibyśmy wyjechać razem na weekend nad morze, żeby uczcić rocznicę pierwszej randki, teraz cieszymy się, kiedy możemy znaleźć opiekunkę na wieczór i wyjść razem do kina. Czy wszystko się zmienia po narodzinach dziecka? Rodzicom sypialnia służy tylko do spania Badań na temat satysfakcji małżeńskiej jest bez liku. I o ile nie pozostawiają złudzeń co do tego, że narodziny dziecka zmieniają związek, o tyle brakuje jednoznacznej oceny, czy pogarszają, czy może polepszają wzajemne relacje między partnerami. Wszystko zależy od obranej metodologii badania. Skoro jednak wiemy, że dzieci zmieniają związek, pozostaje nam przyjąć to z pokorą i przestać walczyć z wiatrakami, czyli dąsać się, że nie jest już tak jak dawniej. Nie oznacza to wcale, że nie powinniśmy o ten związek dbać. To oczywiste, że dzieci przejmują nasz czas, uwagę i przestrzeń. Zagarniają też sypialnię – i to nie tylko dosłownie (zabawki, łóżeczko, przewijak, pieluchy), ale i w przenośni (zmęczenie odbiera apetyt na seks). Na romantyczne gesty brakuje czasu, kiedy zajmujemy się codziennością i próbujemy sprostać wymaganiom, które stawia przed nami rodzicielstwo. - Kiedyś wieczorami piliśmy wino, a potem kochaliśmy się do rana – opowiada o swoim związku Magda. - Odkąd jesteśmy rodzicami, nie spędziliśmy ani jednego całego dnia w łóżku, a kiedyś zdarzało się to nam przynajmniej raz w miesiącu. Ale jakoś nad tym nie płaczemy. Za to cieszymy się, kiedy uda nam się mieć moment tylko dla siebie, np. w łazience podczas drzemki Małego. Czujemy się wtedy jak nastolatki – śmieje się. Czy myśli, że to koniec romantycznych chwil w ich życiu? – Ale skąd! Jak zrobi mi śniadanie rano, kiedy całą noc dyżurowaliśmy przy wymiotującym dziecku, to jest najromantyczniejszym facetem na świecie! – stwierdza bez wahania. Co się zmienia po ślubie? Pewną pociechę można znaleźć w informacji, że romantyczność przemija bez względu na to, czy mamy dzieci, czy nie. Romantyczne uniesienia towarzyszą parze w okresie zakochania, który – jak niezbicie dowodzą naukowcy – przemija po 2-3 latach związku. Smutne? Niekoniecznie. Gdybyśmy ciągle żyli na miłosnym "haju" zabrakłoby nam siły i rozsądku, by pracować i zajmować się dziećmi. Nie bez powodu zakochanie porównywane jest do choroby umysłowej! - Jak sobie pomyślę, jakie głupoty robiłam, kiedy się w nim zakochałam, to mi wstyd - stwierdza krótko Agnieszka. - Nie wiem, jak miałabym utrzymać dziecko przy życiu, gdybym tak jak wtedy ciągle bujała w obłokach i ciągle o wszystkim zapominała! Kiedyś jednego dnia zdarzyło mi się zapomnieć w autobusie telefonu, a w pracy kluczy do domu. I to wszystko dlatego, że wyobrażałam sobie wieczorną randkę! Posyłałam mu liściki z serduszkami i zostawiałam ślady buziaków na lustrze. Ciągle o nim myślałam. Ciągle - podkreśla z naciskiem. Wyniki ankiety przeprowadzonej w Wielkiej Brytanii pośród 5 tysięcy osób nie pozostawiają jednak złudzeń: przeciętna para porzuca romantyczne gesty po... 2 latach, 6 miesiącach i 25 dniach małżeństwa. Po tym czasie przestajemy dzielić się pilotem do telewizora, kobiety mniej dbają o to, by podobać się mężom, a mężczyźni mniejszą wagę przywiązują do higieny. Nie chce im się już podnosić skarpetek, opuszczać deski klozetowej, czy wrzucać brudnych ubrań do prania. Ponad polowa kobiet rezygnuje za to z makijażu, a 61 proc. pań od razu po powrocie z pracy wskakuje w dres. Kto ma się gorzej: bezdzietni czy rodzice? Dorzućmy jeszcze garstkę mało optymistycznych danych. Ze wspomnianej ankiety wynika także, że o ile w pierwszych miesiącach małżeństwa niemal wszyscy respondenci trzymali się za ręce podczas spaceru z mężem/żoną, po 10 latach robi to już tylko 38 proc. par. Przed pierwszą rocznicą ślubu przytulali się do siebie przynajmniej osiem razy dziennie, po dziesięciu latach mniej niż pięć. Ponad polowa ankietowanych nie przypomina sobie nawet romantycznej nocy od czasu, kiedy zawarła związek małżeński. Pamiętajmy jednak, że dotyczy to wszystkich z nas, nie tylko par z dziećmi. Te paradoksalnie – mogą mieć się lepiej. Kiedy bowiem rozmyślamy o tym, jak to było między nami w czasach przed dzieckiem, a jak jest teraz, zamiast dąsać się za brak romantycznych gestów, możemy docenić te świadczące o prawdziwym zaangażowaniu i partnerstwie: umyte włosy dzieci, popołudniową drzemkę i wolny sobotni poranek. A jeśli od czasu do czasu dorzucimy do tego czekoladki lub kolację przy świecach bez większej okazji i buziak w policzek, kiedy mijamy się w drzwiach łazienki – możemy odetchnąć spokojnie, że z tą romantycznością w naszym związku wcale nie jest tak źle!
Świecie, pozwól matkom nacieszyć się macierzyństwem!
Urodziłaś i uważasz, że twoje dziecko jest bardziej interesujące od reszty świata? To naturalne, nie walcz z tym! Reszto świata: daj spokój matkom...
Całkiem niedawno świat obiegła informacja, że budowa mózgu kobiety zmienia się w trakcie ciąży, a zmiany te są zauważalne przez przynajmniej dwa lata od porodu. Według naukowców jest to sposób na zapewnienie potomstwu właściwej opieki: kobieta jest dzięki temu bardziej empatyczna i uwrażliwiona na potrzeby dziecka, które staje się priorytetem w jej życiu. To wiele wyjaśnia, prawda? Jeśli w pierwszych miesiącach po porodzie nie masz ochoty zajmować się swoją karierą, zdobywaniem nowych umiejętności czy nawet rozmową o aktualnej sytuacji politycznej w kraju, masz do tego prawo. Ten czas w życiu jest przeznaczony innym celom. I dobrze. "Moje dziecko jest ciekawsze od was!" – nie bój się powiedzieć tego na głos (dobrze, powiedz to w myślach, bo musisz utrzymywać kontakty z resztą świata, a ta łatwo się obraża!). Pozwólcie mamom cieszyć się dziećmi Nie warto niczego przyspieszać, nie należy obruszać się, że "z nią to już tylko o dziecku można pogadać, nic innego jej nie interesuje". Drodzy mężowie, drogie bezdzietne koleżanki, to apel do was – o zrozumienie! To minie, wasze żony i przyjaciółki powrócą do was, ale dajcie im czas. Pozwólcie im nacieszyć się swoim macierzyństwem, nową i najbardziej fascynującą z ról. Pozwólcie im poznawać się z dzieckiem, nawiązywać więź, dajcie im czas na dojście do siebie po ciąży i porodzie, pozwólcie im wypocząć i odnaleźć się na nowo w świecie, który uległ nieodwracalnej zmianie. Te pierwsze lata po porodzie to czas budowania więzi. To, co zaoferujemy naszym dzieciom w tym czasie, będzie darem, z którego będą czerpać przez całe życie. John Bowlby, który już w latach 50. ubiegłego wieku zajął się badaniami nad przywiązaniem i więzią, uznał, że kluczowe dla stworzenia więzi między rodzicem a dzieckiem są pierwsze 3 lata życia. To w tym okresie, bazując na swojej intuicji, genach, wiedzy i miłości, matka towarzyszy dziecku, reagując na jego potrzeby i nawiązując z nim silną i bliską relację, która w przyszłości pozwoli mu budować więzi z innymi ludźmi. "Bo ona już nie chce wychodzić" Całkiem niedawno pewien mężczyzna, który rok temu został ojcem, poskarżył mi się, że jego żony nie interesuje już nic poza dzieckiem. Ona nie chce nawet spotykać się z ich wspólnymi znajomymi. Wszędzie musi chodzić sam. Wieczorami ona nie ma ochoty oglądać wiadomości w telewizji i dyskutować, tak jak robili to wcześniej. Miałam dwa wyjścia. Mogłam pokiwać głową ze zrozumieniem dla niego, bo sama lubię spotkania towarzyskie i jestem zdania, że to ważne, żeby mieć własne sprawy i zainteresowania poza dziećmi, wierzę też, że trzeba wyjątkowo bardzo dbać o związek w tym okresie, żeby nie oddalić się od siebie i żeby nie dopadł nas tzw. kryzys pierwszego dziecka. Ale mogłam też pokiwać głową ze zrozumieniem dla niej, bo pamiętam, jak to było zostać matką po raz pierwszy i jak mało interesujący wydawał mi się wtedy świat poza moim dzieckiem i interakcjami między mną a tym absolutnie idealnym i nieskończenie pięknym niemowlęciem. Mogłam mu powiedzieć o wynikach badań dotyczących kobiecego mózgu (nie zrobiłam tego, bo wtedy jeszcze ich nie znałam). Wybrałam trzecie, asekuracyjne wyjście: wymamrotałam coś w rodzaju: "no tak, tak, to musi być trudne, ale na pewno za jakiś czas to się zmieni, miałam podobnie". Nie bądźcie egoistami! Ona nie chce już rozmawiać o szminkach? Przykro mi, ale szminki są naprawdę nieważne i nieinteresujące w obliczu tego, co właśnie dzieje się w jej życiu. Nie chce zarywać nocy i oglądać z tobą seriali? Nie interesują jej sukcesy zawodowe waszego kumpla? Cóż, nie chcę sprawiać ci dodatkowego bólu, ale żadna z tych rzeczy nie jest ciekawsza od cudu, jakim jest to maleńkie dziecko i to jak bardzo ono się zmienia z każdym dniem, jak niezwykła jest droga człowieka do samodzielności, jak pełne miłości jest jego spojrzenie, kiedy mama karmi je piersią i oboje doświadczają bliskości, której nic innego nie może dorównać. Rozumiem, że chcielibyście ją taką jak dawniej, może nawet za nią tęsknicie, ale przestańcie narzekać. Zamiast tego dajcie jej czas, pozwólcie nacieszyć się dzieckiem, bo czym jest tych kilka miesięcy, czy nawet lat, w obliczu kilkudziesięciu lat życia? Może spróbujcie cieszyć się jej szczęściem? Spróbujcie pomyśleć o niej, a nie o swojej stracie. A ty, mamo, już się nie martw. Ufaj swojej intuicji. Zobacz też: Tak pokręcone może być tylko macierzyństwo! Pochwała samotności: dlaczego powinnyśmy mieć czas tylko dla siebie? 4 typy więzi dziecko-rodzic: zobacz, jaka jest wasza więź!
Chciałabyś by tak się zachowywał, a wstydzisz się mu to powiedzieć?
5 ważnych porad – udostępnijcie Waszym partnerom! Miliony kobiet już to zrobiło!
Na linii tata – mama, tuż po narodzinach dziecka, pojawia się wiele spięć, które mogą powodować ciche dni, poczucie osamotnienia, oraz niezrozumienia. Można temu przeciwdziałać, jeżeli będziecie chcieli ze sobą rozmawiać. Najważniejsze jest powiedzenie partnerowi, co tak naprawdę leży ci na sercu, bo bądźmy szczere... mężczyźni na pewne sprawy,(które dla kobiety są ważne), nie zwrócą należytej uwagi, a to powoduje kolejne kłótnie. Gdyby mężczyźni znali tych 5 zasad i je stosowali, życie byłoby łatwiejsze! 1. Nie mów - kochanie, wrócę wcześniej! Nigdy nie obiecuj tego kobiecie, która siedzi w domu z dzieckiem cały dzień i czeka każdego dnia na Twój powrót do domu. Obietnica wcześniejszego pojawienia się, wywoła u niej nadmierny entuzjazm, poczyni w związku z tym jakieś plany, więc kiedy nagle zadzwonisz, że jednak nie uda Ci się przyjechać wcześniej, będzie rozczarowana. Lepiej nic nie mówić i ewentualnie zrobić jej niespodziankę. Najgorszym rozwiązaniem jest wykonanie telefonu do żony o 17.30 z informacją, że posiedzisz jeszcze w pracy kilka godzin, a ona musi położyć dzieci spać. 2. Kiedy wrócisz do domu, wejdź do środka! Trudno określić - dlaczego, ale tak już jest, że gdy bardzo czekamy na kogoś i widzimy go przez okno jak stoi przed domem i przez pół godziny rozmawia przez telefon załatwiając ostatnie pilne sprawy, albo ucina sobie pogawędkę z sąsiadem, to wzbiera w nas złość. Mama zmęczona po całodniowej opiece nad dzieckiem, odliczająca nieomal minuty do powrotu partnera, może wybuchnąć, gdy długo wyczekiwany w końcu pojawi się w drzwiach. Zmęczona mama -test, sprawdź czy nie masz za dużo obowiązków! 3. Bądź podekscytowany dzieckiem! Wiemy, że jesteś zmęczony po całym dniu pracy, ale gdy wrócisz, zainteresuj się tym jak czuje się dziecko i jego mama, jak minął dzień, jakich nowych wyczynów dokonał Twój maluszek. A gdybyś wpadł na pomysł i powiedział: kochanie, idź odpocznij, a ja pobawię się z naszym maleństwem, bo tęskniłem za nim cały dzień, masz ogromny plus u jego mamy. 4. Nie pytaj – co na obiad/kolację! Jeżeli coś jest do zjedzenia, Twoja partnerka na pewno Ci to zaproponuje. Jeżeli jednak Wasz bobasek cały dzień wymagał noszenia na rękach, albo gdy po ciężkiej i nieprzespanej nocy, mama z dzieckiem odsypiali, lepiej nie pytaj czy miała czas gotować. To bardzo ważne – nie pytaj! :-) 5. Nie licytuj się, kto miał gorszy dzień! Naprawdę, próba udowodnienia, że nie poszło ci najlepiej w czasie prezentacji, albo szef na Ciebie nakrzyczał, albo dostałeś trudny projekt do zrobienia, spełznie na niczym. Jej dzień z dzieckiem/dziećmi, był naprawdę trudniejszy, bardziej męczący i stresujący. Nie wierzysz? Chcesz się zamienić? Pamiętaj jednak, że Ty też tato, masz prawo do gorszego dnia i powiedz na spokojnie o tym partnerce, jeżeli zrobisz to w czasie spokojnej rozmowy, na pewno znajdziesz u niej zrozumienie. Nie jest czasem łatwo się porozumieć. Potrzeba do tego wiele chęci, współpracy, wyrozumiałości i miłości do drugiej osoby. Jeżeli tej nie zabraknie, to nie musicie się martwić. Sukces gwarantowany! Dodałabyś coś jeszcze do tej listy? Zobacz także: Co robi mama, która siedzi z dzieckiem w domu? źródło: scarymommy
Jak zachować bliskość po narodzinach dziecka? 3 rady psychologów
Po narodzinach dziecka łatwo przegapić moment, w którym oddalicie się od siebie. Oto 3 skuteczne rady, jak dbać o związek po porodzie. Wypróbuj te metody!
Wasz związek po porodzie będzie wystawiony na próbę – już nie będziecie dla siebie najważniejsi na świecie, nie będziecie mieć czasu tylko dla siebie, w waszym życiu pojawi się nowy człowiek, którego pokochacie miłością ogromną i obezwładniającą, zmienią się wasze priorytety, pojawią się emocje, których do tej pory nie znaliście, nowa odpowiedzialność i nowe obowiązki – to wszystko sprawi, że będziecie musieli odnaleźć się na nowo w waszym małżeństwie. Kryzys pierwszego dziecka nie jest mitem - jak wynika z badań Instytutu Gottmanów (USA) 67 proc. par uważa, że ciągu pierwszych 3 lat po narodzinach pierwszego dziecka byli mniej szczęśliwi w swoich związkach. Związek po porodzie wymaga uwagi Po narodzinach dziecka możecie zapomnieć o leniwych dniach i porankach, wasze potrzeby zejdą na drugi plan, pożegnacie spontaniczność, a powitacie zarwane noce i zmęczenie. I będzie przez większość czasu cudownie, ale żeby wasz związek nie ucierpiał po porodzie, musicie być uważni, żeby nie obudzić się pewnego dnia (o ile zaśniecie, patrz: nocne czuwanie przy dziecku) ze smutną refleksją, że przegapiliście moment, w którym zaczęliście się od siebie oddalać. Pocieszająca informacja jest taka, że jeśli zapytasz rodziców o to, czy żałują, że zdecydowali się na dziecko, odpowiedzą, że nie – to najlepsza rzecz, jaka im się przydarzyła w życiu. Dziecko może scementować i wzbogacić wasz związek, musicie tylko wiedzieć, jak dobrze przejść przez tę życiową zmianę. Jak zachować szczęście w małżeństwie po narodzinach dziecka? Aby dobrze funkcjonować jako para po narodzinach dziecka, musicie nauczyć się radzić sobie ze stresem, nową odpowiedzialnością i nowymi obowiązkami. Ważne jest, żebyście wypracowali wspólne podejście do opieki i wychowywania dziecka, aby unikać konfliktów na tym tle. Nie zapomnijcie, że oprócz tego, że jesteście rodzicami, nadal jesteście dorosłymi ludźmi w związku, który powstał z miłości: jesteście kochankami i partnerami. Znajdźcie dla siebie czas i spójrzcie na te 3 rady z warsztatów dla nowych rodziców, opracowane przez Instytut Gottmanów: 1. Bądźcie przyjaciółmi po porodzie Jak odkryli naukowcy z Instytutu Gottmanów, partnerzy, których łączyła głęboka przyjaźń, po porodzie odczuwali mniej złości i wrogości wobec siebie nawzajem. Czuli się też lepiej przygotowani na wyzwania, które stawia rodzicielstwo. Aby zachować tę przyjaźń w małżeństwie po narodzinach dziecka, ważne jest ciągłe aktualizowanie informacji o swoim partnerze – innymi słowy, zamiast krążyć tylko wokół spraw związanych z dzieckiem, musicie nadal się sobą interesować, być ciekawymi przeżyć, zainteresowań i rzeczy ważnych dla partnera. Dzięki temu nadal będziecie ze sobą blisko. 2. Walczcie ze stresem codziennie. Rozmową! Jeśli dziecko ma kolki albo często płacze, budzi się co godzinę, wymaga stałej uwagi, musicie być przygotowani na to, że będziecie zmęczeni, sfrustrowani i łatwo będziecie się denerwować. Jeśli dojdą do tego nowe obciążenia finansowe, kłopoty w pracy, brak czasu dla siebie (kiedy ostatnio wypiłaś ciepłą kawę?), nie unikniecie stresu. A stres działa zabójczo na związki. Dbajcie o siebie nawzajem, rozmawiając codzienne o tym, co się wydarzyło, co was zdenerwowało, co was martwi. Możliwość wygadania się zmniejsza napięcie. Wsparcie, które możecie sobie dać nawzajem jest nie do przecenienia i sprawia, że czujecie się zespołem. Jesteście w tym razem! 3. Bądźcie dla siebie delikatni podczas kłótni Zmęczenie młodych rodziców bywa monstrualne. A kiedy jesteśmy zmęczeni, łatwo tracimy cierpliwość, trudniej nam kontrolować emocje. To nasz organizm wysyła sygnał: jest ci źle, zrób coś z tym, a twój mózg, zamiast analizować rzeczywistość korą przedczołową, wysyła sygnał prosto do ciała migdałowatego, które odpowiada za szybkie wybuchy emocji. I co? Awantura gotowa. Ta ze złością, krzykiem i epitetami. Niestety, obarczanie się nawzajem winą i obrażanie się, to coś, co może zaszkodzić waszemu związkowi. Jeśli krzyczysz i jesteś niemiła, reakcją twojego partnera może być takie samo zachowanie albo zamknięcie się w sobie. Uważajcie na zachowania, które szkodzą relacjom z partnerami. Zamiast tego, jeśli czujesz się zła i zmęczona, coś cię denerwuje lub masz o coś żal, opowiedz partnerowi, o tym, jak się czujesz. Zachowaj spokój, nie oskarżaj, nie obrażaj, nie mów "bo ty nigdy" albo "bo ty zawsze" - po prostu rzeczowo przedyskutuj problem. I nie martwcie się na zapas. Rodzicielstwo może pomóc wam być jeszcze bliżej ze sobą jako para. To wspaniałe doświadczenie, zobaczycie! Zobacz też: Śmiech, łzy i nocne pobudki. Zobacz serię zabawnych komiksów o macierzyństwie! Związek po porodzie: najczęstsze problemy (wiemy, jak je rozwiązać!) Kryzys po narodzinach dziecka: czy to nam się przydarzy?
"Zobaczyłam Cię dziś i muszę Ci coś powiedzieć..."
To, co napisała ta doświadczona już mama, muszą przeczytać wszystkie nowe mamy. Ku pokrzepieniu serc!
Wsparcie jest czymś wspaniałym i każdy tego potrzebuje choć odrobinę. Zwłaszcza młode mamy, które dopiero wchodzą na ścieżkę macierzyństwa. Niestety nie zdarza się co dzień, by mamy wspierały się nawzajem, więc taki otwarty list jest cudownym gestem. Przeczytajcie! Zobacz też: Jak wspierać skutecznie bliskich? "Zobaczyłam Cię dziś rano i chcę ci powiedzieć, że robisz świetną robotę. W tych pierwszych miesiącach bycia mamą, kiedy jest naprawdę ciężko, łatwo zapomnieć, że to tylko chwilowe. Że dziecko tylko przez chwilę będzie naprawdę maleństwem i szybko dorasta. Ja właśnie o tym zapomniałam, dopóki nie zobaczyłam ciebie. Zapomniałam o hormonach, które rządzą kobietą po porodzie. Zapomniałam o niewyspaniu i bezsennych nocach, które przywodzą nieomal na granicę szaleństwa. Zapomniałam już o tym poczuciu zmęczenia, kiedy zasypia się na stojąco, a szklanka może wypaść z ręki. Zapomniałam, jak to jest zapominać o własnym wyglądzie, chodzić w rozciągniętych ciążowych ubraniach i nie umawiać się do fryzjera z braku czasu. Zapomniałam jak cudowny jest prysznic, gdy ktoś przez chwilę zaopiekuje się twoim dzieckiem, a ty masz 5 minut tylko dla siebie. Zapomniałam to uczucie samotności, gdy wszyscy wokół śpią, a ty wstajesz o 3 w nocy, by nakarmić głodne dziecko. Zapomniałam jak cudowne to uczucie, gdy udaje ci się uśpić maleństwo po długich minutach płaczu. Tego wszystkiego zapomniałam, aż zobaczyłam Ciebie... Chcę więc Ci powiedzieć nowa mamo – bądź cierpliwa. Wychowywanie dziecka nie jest łatwą sprawą. Doświadczysz najwspanialszych, ale i najtrudniejszych chwil w życiu. Będziesz wielokrotnie na granicy cierpliwości. Ale powiem ci coś – warto!" Pod takim listem powinna podpisać się każda mama! A Wy zapomniałyście już o trudach pierwszych miesięcy, czy właśnie je przeżywacie? Macierzyństwo - instynkt czy nabyte umiejętności? 12 zalet macierzyństwa
Bez seksu po porodzie! Jesteśmy zbyt zestresowane na orgazm?
Życie seksualne młodych rodziców często przestaje być satysfakcjonujące, a naukowcy upatrują źródła problemu w kobiecej psychice. Co nam przeszkadza czerpać przyjemność z seksu po porodzie?
Wszyscy wiemy, że pojawienie się dziecka ma wpływ na nasze życie seksualne. Lęk przed podjęciem na nowo współżycia - wynikający z przeżyć podczas porodu, obaw fizjologicznych, braku akceptacji dla zmienionego po ciąży i porodzie ciała, strach przed bólem, czy wreszcie zmęczenie – to tylko niektóre z czynników sprawiających, że seks jest często ostatnią rzeczą, na którą młoda mama ma ochotę. Teraz jednak dowiadujemy się, że coś jeszcze może być odpowiedzialne za to, że nie jesteśmy zadowoleni z seksu po porodzie. Satysfakcja z seksu po porodzie niższa przez stres Naukowcy z Penn State University (USA) odkryli, że jeśli nowa mama ma wątpliwości co do swoich macierzyńskich kompetencji, ona i jej partner odczuwają mniej satysfakcji z seksu w porównaniu z innymi młodymi rodzicami. Inaczej jest z mężczyznami – odczuwany przez nich stres nie ma wpływu na doświadczanie przez nich rozkoszy, ale już stres ich partnerki – oddziałuje negatywnie także na męską ocenę pożycia seksualnego pary. Chelom Leavitt, doktorantka prowadząca badanie, którego wyniki opublikowano w czasopiśmie "Sex Roles", przekonuje, że kobieta zamartwiająca się swoją nową życiową rolą może mieć problem z czerpaniem satysfakcji z seksu, a to będzie przekładać się także na zadowolenie jej partnera. Badania poziomu satysfakcji z seksu przeprowadzono wśród 169 par, które niedawno zostały po raz pierwszy rodzicami. Większość rodziców "w pewnym stopniu" zadowolona z seksu Kiedy dzieci badanych par miały około 6 miesięcy, zbadano poziom stresu rodziców. Mieli oni ocenić, jak bardzo prawdziwe dla nich są stwierdzenia typu: "Moje dziecko uśmiecha się mniej, niż się spodziewałam/-em", "Żeby zaspokoić potrzeby mojego dziecka, muszę rezygnować z siebie w o wiele większym stopniu, niż oczekiwałam/-em". W okolicach pierwszych urodzin dzieci poproszono te same osoby o ocenę satysfakcji z seksu. Przeciętna para była tylko "w pewnym stopniu zadowolona", ale wśród odpowiedzi była spora rozpiętość, a poziom zaspokojenia był wyraźnie mniejszy u kobiet, które przeżywały większy stres i więcej zmartwień związanych z ich nową rolą matki. Nowy ojciec może błądzić, nowej matce nie wolno? Zdaniem Lonnie Barbach, psycholożki klinicznej z Uniwersytetu w Kalifornii w San Francisco, komentującej te doniesienia dla portalu "Health", wyczerpanie, fizyczny dyskomfort, karmienie piersią i kompleksy mogą wpływać na to, czy kobieta będzie czerpać przyjemność ze zbliżenia po porodzie. Barbach przyznaje też, że stres również może mieć wpływ na jakość pożycia seksualnego nowych rodziców. Dlaczego jednak to stres matki ma znaczenie, a nie rozterki ojca? Według autorki badania, można to tłumaczyć innym postrzeganiem przez kobiety i mężczyzn swoich ról jako rodziców. Na kobiety wywiera się dużo większą presję społeczną i oczekuje, że będą dobre w wykonywaniu swoich zadań niejako naturalnie, bo wynika to po prostu z faktu bycia kobietą. Kiedy więc nowa matka nie czuje się pewna swoich umiejętności, ma wątpliwości i boi się, że brakuje jej kompetencji, przekłada się to na jej ogólne samopoczucie i ocenę swojej kobiecości. Od ojców zaś naturalnie oczekuje się, że będą popełniać błędy i daje się im na to przyzwolenie. Seks po porodzie wymaga czasu i cierpliwości Zaskakujące jest jednak to, że to właśnie badane kobiety były bardziej zadowolone ze swojego życia seksualnego niż mężczyźni! Prawie 70 proc. pań oceniło, że jest "w pewnym stopniu usatysfakcjonowanych" w porównaniu z 55 proc. panów. To, jak wyjaśnia Leavitt, może wynikać z oczekiwań – kobiety mogły odczuwać zadowolenie, że ich pożycie seksualne wraca do normy (pytania o seks zadawano przecież w okolicy pierwszych urodzin dziecka), a mężczyźni nadal chcieli częściej się kochać. Pary, które nie są zadowolone ze swojego życia seksualnego, powinny o tym rozmawiać ze sobą – sugeruje Barbach. Nie chodzi jednak o to, by oskarżać się nawzajem i i dawać upust swoim frustracjom i pretensjom, lecz żeby poszukać sposobu na to, by mieć dla siebie więcej czasu i przestrzeni na romantyczne gesty. Ale – jak mocno podkreślają obie psycholożki – nie należy wywierać presji na kobietę i naciskać na seks – zwłaszcza przez pierwsze pół roku po porodzie powinniśmy wykazać się dużą wrażliwością i empatią w tym temacie. To czas, kiedy seks jest po prostu odstawiony na boczny tor. Dla nowych mam niezwykle ważne jest, by zrozumieć, że każdy może popełniać błędy i że nie ma rodziców idealnych, którzy znają odpowiedzi na wszystkie pytania. I to nie tylko po to, by bardziej cieszyć się seksem, ale po prostu życiem! Zobacz też: Seks po porodzie: 7 problemów, które da się rozwiązać 6 powodów, dla których wasz związek może rozkwitnąć po porodzie Jak szybko można wrócić do formy po porodzie?
6 największych wyzwań dla nowych mam - zdaniem Polek
Wiemy, jakie wyzwania są największe dla Polek, kiedy zostają matkami. Odnajdujesz się w tej liście?
My, Matki Polki, oceniamy swoje macierzyńskie sukcesy wyżej niż matki z innych krajów – wynika z badania "Być Mamą", przygotowanego przez firmę Procter & Gamble w ramach kampanii "Dziękuję Ci Mamo". Aż 91 proc. z nas twierdzi, że jako mamy wykonujemy świetną pracę! A jednak wraz z pojawieniem się dziecka, nasze życie zmienia się diametralnie, a my musimy stawić czoła nowym wyzwaniom i obowiązkom. Niektóre z nich wydają się nam szczególnie trudne. To czas, kiedy musimy znaleźć w sobie siłę, wytrwałość i cechy, o których wcześniej nawet nie myślałyśmy. Jakie wyzwania wydają się nam najtrudniejsze, kiedy zostajemy matkami? Jedna pensja Dla 32 proc. Polek, które wzięły udział w badaniu "Być Mamą" największym wyzwaniem jest nagła konieczność życia z jednej pensji z powodu bezpłatnego urlopu wychowawczego, przy jednoczesnym wzroście wydatków związanych z pojawieniem się dziecka. To wymaga reorganizacji całego domowego budżetu, często zaciskania pasa i rezygnowania z własnych przyjemności. Znalezienie czasu dla partnera/męża Mimo że dziecko jest teraz naszym oczkiem w głowie, nadal chcemy mieć czas dla naszych mężczyzn, ale to okazuje się drugim największym wyzwaniem dla nowych mam – tę odpowiedź wybrało 30 proc. badanych. To ważne jednak, że nadal chcemy i próbujemy znaleźć czas dla naszych partnerów i mężów, a nie skupiamy się wyłącznie na swojej roli matki, dzięki temu być może uda nam się uniknąć kryzysu pierwszego dziecka! Brak energii Niewyspanie i zmęczenie w pierwszych miesiącach po porodzie zaskakują nawet najbardziej odporne z nas, nic więc dziwnego, że na trzecim miejscu - z 29 proc. głosów - znalazł się brak energii. Ale jak tu mieć siłę i energię, kiedy tak mało sypiamy? Bardzo istotne jest, aby angażować ojców naszych dzieci do pomocy w opiece i pielęgnacji nad dzieckiem oraz do wykonywania części obowiązków domowych. Brak wiedzy na temat jak najlepszej opieki nad dzieckiem Chcemy wiedzieć, jak opiekować się naszym dzieckiem w możliwie najlepszy sposób, ale brak odpowiedniej wiedzy jest dla nas sporą przeszkodą – tak twierdzi 29 proc. ankietowanych Polek. Gdzie sięgamy po tę wiedzę? Porad wychowawczych oraz informacji szukamy przed wszystkim u własnych matek (46 proc.), przyjaciół (37 proc.), partnerów i mężów (34 proc.) oraz w internecie (27 proc.). Teściów radzi się tylko 14 proc. Polek. Zachowanie dobrego samopoczucia związanego z wyglądem Wyzwaniem okazuje się także akceptacja ciała po ciąży i porodzie. Rozstępy i dodatkowe kilogramy to coś, co sprawia, że początki macierzyństwa są trudne dla 28 proc. Polek. To naturalne, że nasze ciała po porodzie nie wyglądają tak samo jak przed ciążą. Powinnyśmy być dla siebie wyrozumiałe i łagodne, nasz organizm i nasze ciała wykonały ogromny wysiłek i wielką pracę, potrzebują czasu, by się zregenerować! Kontakty towarzyskie Kiedy zostajemy matkami wyzwaniem okazuje się też dla 19 proc. z nas utrzymanie kontaktów towarzyskich i spotykanie się ze znajomymi tak często, jakbyśmy tego chciały. Trudno wyjść z domu bez dziecka, a z nim nie zawsze możemy. Czasami też po prostu tęsknimy za chwilą tylko dla siebie i tylko z dorosłymi, co wcale nie czyni nas złymi matkami, a często tak właśnie się czujemy, kiedy robimy coś dla siebie, a nie dla dzieci. Czy dla was te rzeczy także okazały się wyzwaniem po porodzie? A może coś innego było dla was trudniejsze? Opowiedzcie nam o tym w komentarzach! W badaniu "Być Mamą" wzięło udział ponad 14 000 mam z 15 krajów, w tym ponad 1000 z Polski. Celem badania było zbadanie, co dla kobiet z różnych części świata oznacza bycie mamą, jak oceniają siebie w tej roli oraz które cechy muszą w sobie rozwijać i pielęgnować, by jej sprostać. Badanie jest częścią kampanii "Dziękuję Ci Mamo", przeprowadzonej przez firmę Procter & Gamble w ramach Igrzysk Olimpijskich Rio 2016. Zobacz też: Godzina tylko dla siebie: dlaczego wszystkie powinnyśmy być Francuzkami? Kryzys po narodzinach dziecka: czy to nam się przydarzy? Polacy, a zwłaszcza młodzi rodzice, nie potrafią odpoczywać