„Nie jestem służką męża”. Gdy po raz setny zapytał, gdzie są pieluchy, usłyszał tylko 2 słowa
Nigdy nie przypuszczałam, że kres mojego małżeństwa nadejdzie w tak prozaicznych okolicznościach, tuż obok przewijaka w naszej sypialni. To, co dla postronnych może wydawać się błahostką, dla mnie stało się ostatecznym dowodem na to, że w tej relacji zostałam zupełnie sama.
Drogie mamy, droga Redakcjo, piszę to, bo wciąż słyszę w głowie to pytanie. Głos mojego męża, spokojny, niemal domagający się pomocy, przeciął ciszę wieczoru: „Kochanie, a gdzie my właściwie trzymamy pieluchy?”. W tamtej sekundzie coś we mnie pękło. To nie był pierwszy raz. To był setny, może tysięczny raz w ciągu ostatnich pięciu miesięcy, kiedy on, dorosły mężczyzna, ojciec naszego dziecka, zachował się jak zagubiony turysta we własnym domu. Spojrzałam na niego i zamiast partnera, zobaczyłam kolejne dziecko, którym muszę zarządzać. Odpowiedziałam tylko dwa słowa: „U adwokata”. Ciężar niewidzialnej pracy i samotność Przez te pięć miesięcy od narodzin naszej córki czułam się jak dyrektor zarządzający wielkiej korporacji, który jednocześnie sprząta biura i parzy kawę. Mój mąż uważał się za pomocnego. Ale ja nie chciałam pomocy. Chciałam współodpowiedzialności. On nie widział, że pieluchy się kończą, nie wiedział, kiedy wypada termin szczepienia, nie pamiętał, że dziecku trzeba obciąć paznokcie. On czekał na instrukcje. „Powiedz mi, co mam zrobić, to zrobię” − powtarzał z dumą, jakby to była jakaś wielka zaleta. A ja byłam wykończona samym myśleniem za nas dwoje. Wiem, że to zjawisko nazywa się obciążeniem psychicznym, ale dla mnie to była po prostu codzienna walka o przetrwanie. Musiałam pamiętać o wszystkim: od witaminy D, przez pranie śpioszków, aż po to, by on miał czyste koszule do pracy. On tylko wykonywał zadania, jeśli o nie poprosiłam. Jeśli nie poprosiłam − brudne naczynia stały w zlewie trzy dni, a dziecko płakało w zasikanym ubranku, bo on nie wiedział, gdzie są czyste rzeczy. Czułam się jak służka, która musi kierować swoim panem, żeby ten raczył dostrzec, że wokół niego toczy się życie. Granica wytrzymałości matki Kiedy po pięciu miesiącach od urodzenia dziecka on nadal nie wiedział, w której szufladzie leżą pieluchy, zrozumiałam, że on wcale nie chce wiedzieć. To wygodne nie wiedzieć. Bo jeśli nie wiesz, to nie musisz brać odpowiedzialności. Jeśli udajesz niezdarnego, ktoś inny − czytaj: ja − zrobi to za ciebie. To był rodzaj emocjonalnego pasożytnictwa, którego dłużej nie mogłam znieść. Każde jego pytanie „Gdzie jest...”, „Jak zrobić...”, odbierało mi resztki energii, której i tak miałam niewiele przy niemowlaku. Byłam wściekła na siebie, że tak długo to tolerowałam. Że dawałam się wciągać w tę grę. Moje koleżanki mówiły: „Daj mu czas, faceci tak mają”. Ale ja nie kupuję tego argumentu. Mój mąż ma magistra z inżynierii, zarządza zespołem ludzi w pracy, potrafi zaplanować skomplikowane procesy. A w domu nagle staje się bezradny wobec paczki pampersów? To nie jest brak umiejętności, to brak szacunku do mojego czasu i mojej głowy. Wybór drogi wolnej od takiego ciężaru był najtrudniejszą, ale i najbardziej oczyszczającą decyzją w moim życiu. Rozwód jako walka o własną godność Wiem, że znajdą się tacy, którzy powiedzą, że zniszczyłam rodzinę przez głupie pieluchy. Ale to nie były tylko pieluchy. To był brak partnerstwa w fundamentalnych sprawach. Chciałam męża, a miałam podopiecznego, który wymagał ciągłego instruowania. Decyzja o rozwodzie nie zapadła w jedną noc. Ona kiełkowała przez te wszystkie dni, kiedy zasypiałam z płaczem z przemęczenia, podczas gdy on obok grał w gry, bo przecież nie mówiłam, że czegoś potrzebuję. Dziś, choć jest mi ciężko jako samodzielnej mamie, czuję ogromną ulgę. Nie muszę już tracić sił na kłótnie o to, by on zauważył, że śmieci same nie wychodzą z domu. Mój dom stał się spokojniejszy. Wolę zarządzać swoim życiem w pojedynkę, niż być w związku, w którym muszę prosić o podstawowe odruchy współczucia i współpracy. Piszę to do Was, mamy, żebyście wiedziały, że macie prawo oczekiwać partnerstwa. Nie dajcie sobie wmówić, że bycie instrukcją obsługi dla własnego męża to wasza rola. Jesteście kobietami, matkami, partnerkami − ale nigdy nie powinnyście być służkami. Hela Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Dziadkowie to nie darmowa służba na pstryknięcie. „Gdy synowa podrzuciła mi wnuki, usłyszała tylko 3 słowa”
„Urodziłam jedno dziecko, a w domu mam dwoje. Mąż nawet palcem nie kiwnie przy małej”
Piszę ten list, bo jestem załamana. Przed chwilą karmiłam córkę jedną ręką, drugą próbując sprzątnąć rozlaną kawę, bo mój mąż „nie zauważył”, że kubek zaraz spadnie z blatu. Jestem u kresu wytrzymałości i czuję, że jeśli głośno o tym nie opowiem, to po prostu pęknę z żalu i bezsilności.
Szanowna Redakcjo! Kiedy planowaliśmy dziecko, marzyłam o partnerstwie, o wspólnym przewijaniu, spacerach i wspieraniu się w trudnych chwilach. Rzeczywistość uderzyła mnie w twarz zaraz po powrocie ze szpitala. Szybko zrozumiałam, że urodziłam jedno dziecko, a w domu mam dwoje − z tym że to większe jest znacznie bardziej roszczeniowe i oporne na jakąkolwiek naukę samodzielności. Mój mąż, dorosły mężczyzna na odpowiedzialnym stanowisku, w domu zamienia się w bezradnego chłopca, którego trzeba obsługiwać. Mąż jak drugie dziecko − czuję się bardzo samotna w macierzyństwie On nawet palcem nie kiwnie przy małej, jeśli go o to dziesięć razy nie poproszę, a i wtedy słyszę tylko ciężkie wzdychanie. „Kochanie, gdzie są pieluchy?”, „A jak się zapina to body?”, „Ona chyba płacze za tobą, weźmiesz ją?”. To są pytania, które słyszę codziennie od pół roku. On nie wie, gdzie leżą ubranka własnej córki, nie potrafi przygotować mleka bez instrukcji obsługi wysłanej SMS-em. Czuję się, jakbym była na wiecznym dyżurze, zarządzając nie tylko niemowlęciem, ale i wielkim facetem, który nagle zapomniał, jak obsługuje się pralkę czy czajnik. On nie potrafi zająć się córką, opadają mi ręce Najgorsza jest jego całkowita ślepota na domowe potrzeby. Wyobraźcie sobie taką sytuację: mała ząbkuje, płakała pół nocy, ja padam na twarz. Rano on wstaje, robi sobie kanapki i zostawia na blacie masło, okruchy i nóż umazany dżemem. Kiedy proszę, żeby to sprzątnął, słyszę: „Przecież zaraz wrócę i zjem drugie śniadanie, o co ci chodzi?”. Jemu nie przyjdzie do głowy, że ja w tym czasie muszę tam przygotować butelki, że nie mam gdzie postawić sterylizatora. Inny przykład? Weekend. Proszę go, żeby został z małą na godzinę, bo muszę po prostu umyć włosy i posiedzieć chwilę w ciszy. Wracam z łazienki i co widzę? Mała leży w brudnej pieluszce i kwęka w leżaczku, a on siedzi obok w słuchawkach i gra w grę. „No przecież jestem z nią, pilnuję, nic się nie dzieje” − mówi z rozbrajającą szczerością. On uważa, że pilnowanie dziecka to fizyczna obecność w tym samym pokoju, najlepiej bez odrywania wzroku od telefonu. Kiedy wychodzimy na spacer, on idzie przodem z rękami w kieszeniach, a ja szarpię się z wózkiem, torbą i psem. Ani razu nie powiedział: „Daj, pomogę ci, ja poniosę torbę”. On jest w tym domu gościem, którego ja muszę nakarmić, uprać mu ubrania i jeszcze podziękować, że łaskawie pobawił się z córką przez pięć minut. Czy da się naprawić małżeństwo, w którym brakuje partnerstwa? Jestem po prostu wściekła. Każdego wieczoru, gdy mała w końcu zasypia, ja zaczynam drugi etat − sprzątanie tego, co on zostawił po sobie przez cały dzień. Skarpetki przy kanapie, brudny talerz w zlewie (choć zmywarka jest pusta i otwarta!), puste opakowanie po mleku w lodówce. Kiedy próbuję o tym rozmawiać, on robi z siebie ofiarę. Mówi, że jest zmęczony pracą, że przecież zarabia na dom, że ja tylko siedzę z dzieckiem. To boli najbardziej. To poczucie, że moja praca 24/7 jest niewidzialna, a jego obecność w domu ma być nagradzana serwisem obiadowym. Czuję, że gasnę jako kobieta i jako żona. Przestałam widzieć w nim partnera, a zaczęłam widzieć kłopotliwego lokatora, który generuje więcej pracy niż pożytku. Czasem myślę sobie, że gdybym była sama, miałabym przynajmniej o jeden talerz mniej do zmywania i o jedną osobę mniej do proszenia się o podstawowy szacunek. Nie wiem, jak długo tak pociągnę. Czy wszystkie mamy tak mają? Czy ten tzw. instynkt ojcowski u niektórych nigdy się nie budzi? Marzena Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Głupie zasady synowej psują mi wnuczkę. Gdybym to ja zajmowała się Majeczką, byłaby złotym dzieckiem”
„Gdy ja skręcałam się na łóżku porodowym, mąż balował z kolegami. Najgorsze jednak czekało na mnie w domu”
Wyobrażałam sobie ten powrót setki razy: zapach czystej pościeli, cisza i on, dumny tata, trzymający naszego synka w ramionach, gdy ja wreszcie biorę głęboki oddech. Rzeczywistość, którą zastałam tuż po przekroczeniu progu mieszkania, sprawiła jednak, że zamiast łez szczęścia, poczułam ucisk w żołądku.
Drogie mamy, piszę do Was ze spuchniętymi od płaczu oczami, tuląc mojego pięciodniowego synka. Mój poród trwał czternaście godzin − czternaście godzin walki o każdy oddech, o każdą chwilę przytomności w oceanie bólu. Kiedy w końcu położyli mi małego na piersi, czułam, że wygrałam życie. Mąż był przy mnie krótko, szybko ucałował nas w czoło i powiedział, że musi jechać wszystko przygotować. Byłam mu wdzięczna. Myślałam, że jedzie skręcać łóżeczko, które stało w kartonie od miesiąca, i robić zapasy jedzenia, bym nie musiała stać przy garach. Jakże strasznie się pomyliłam. Podczas gdy ja w szpitalnej sali, obolała i skrajnie niewyspana, uczyłam się przystawiać dziecko do piersi i walczyłam z baby bluesem, mój telefon milczał. Myślałam: „Pewnie Paweł jest zmęczony przygotowaniami”. Nie chciałam go budzić, nie chciałam zawracać mu głowy. Cieszyłam się, że w końcu wychodzimy. Marzyłam tylko o tym, by położyć się we własnym łóżku, w czystym, pachnącym domu. Pobojowisko zamiast bezpiecznej przystani Kiedy mąż odebrał nas ze szpitala, był dziwnie milczący, unikał mojego wzroku, a z jego ubrań bił przykry zapach. Weszliśmy na drugie piętro, otworzył drzwi i... po prostu stanęłam w miejscu. W przedpokoju potknęłam się o stertę butów, a w salonie przywitał mnie widok, którego nie zapomnę do końca życia. Na stole stały puste naczynia, resztki pizzy wyschnięte na kamień, a na dywanie widniały ciemne plamy od rozlanych napojów. Powietrze w mieszkaniu było gęste od zapachów, które trudno mi było znieść. Nie było mowy o jakiejkolwiek świeżości. Czułam się, jakbym weszła do taniego baru po sobotniej nocy, a nie do domu, w którym ma zamieszkać noworodek. Mąż zaczął coś bąkać pod nosem, że koledzy przyszli pogratulować, że musiał oblać zdrowie dziecka, bo inaczej by się źle chowało. Stałam tam z nosidełkiem w ręku i nie mogłam wydusić słowa. To było pępkowe. Jego święto. Moje piekło. Pusta lodówka i karton zamiast łóżeczka Prawdziwy cios przyszedł jednak, gdy weszłam do sypialni. W kącie pokoju, dokładnie tam, gdzie miało stać łóżeczko, nadal leżał ten sam zakurzony karton z Ikei. Nieskręcony. Mój syn nie miał gdzie spać. Kiedy zapytałam męża, dlaczego tego nie zrobił, wzruszył ramionami i powiedział: „Przecież i tak będziesz go karmić w nocy, może spać z nami, nie było czasu”. Nie było czasu? Cztery dni, kiedy mnie nie było, spędził na piciu z kolegami, a nie znalazł godziny na skręcenie kilku desek dla własnego dziecka? Z nadzieją, że chociaż będę mogła coś zjeść i wziąć leki, otworzyłam lodówkę. Znalazłam w niej jedynie otwarty słoik musztardy, światło i echo. Nie było chleba, nie było masła, nie było niczego, co mogłoby posilić kobietę po porodzie, która karmi piersią. On bawił się za pieniądze, które odkładaliśmy na start, a ja nie miałam nawet kromki chleba na kolację. Wtedy dotarło do mnie z całą mocą: dla niego narodziny dziecka to była okazja do imprezy, dla mnie − początek samotnego macierzyństwa. Koniec złudzeń o wspólnym rodzicielstwie Siedziałam na kanapie, na której jeszcze kilka godzin wcześniej ktoś pewnie chrapał, i karmiłam płaczącego synka. Mąż, widząc mój stan, zamiast przeprosić i wziąć się za sprzątanie, obraził się. Stwierdził, że jestem niewdzięczna i przesadzam, bo przecież każdy facet tak robi, że to tradycja. Tradycja, która polega na zostawieniu żony w najtrudniejszym momencie jej życia? Tradycja, która nakazuje zdemolować dom, do którego wprowadza się małe, bezbronne dziecko? Dziś mija kolejna doba. Sama posprzątałam salon, bo nie mogłam patrzeć na ten brud. Sama skręciłam to łóżeczko, płacząc z bólu i wściekłości, gdy każde dokręcenie śruby przypominało mi o mojej samotności. Mąż uważa, że już po sprawie i pyta, co na obiad. A ja patrzę na niego i nie widzę już mężczyzny, na którym mogę polegać. Widzę kogoś, kto w najważniejszym teście dojrzałości oblał na całej linii. Boję się pomyśleć, co będzie dalej. Czy każda trudność w naszym życiu będzie dla niego okazją do ucieczki w „świętowanie”? Moje zaufanie legło w gruzach. Ewa Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Żałuję, że mąż był przy porodzie. Po wszystkim usłyszałam tylko 3 słowa i to był koniec naszego małżeństwa”
Prezent dla żony po porodzie – męski i damski punkt widzenia
Istnieją dwie kategorie prezentów dla żony po porodzie – takie, które wydają się mężczyznom odpowiednie, i takie, o jakich marzą kobiety. Najlepszym wyjściem jest sprawić kobiecie, która urodziła dziecko, i jeden, i drugi.
Większość młodych ojców myśli o prezencie dla żony po porodzie. Chcieliby jakoś uczcić przyjście na świat potomka i dać coś wyjątkowego kobiecie, która urodziła ich dziecko. Myślą o biżuterii albo innej trwałej pamiątce. Jasne, taki prezent jest OK, ale okazuje się, że kobiety marzą o czymś innym. O czym? Przeczytajcie. Spis treści: Trwały prezent dla żony po porodzie Prezent dla żony z okazji urodzenia dziecka: o czym marzą kobiety? Trwały prezent dla żony po porodzie Wiele kobiet lubi biżuterię – to fakt. Pierścionek, naszyjnik czy wisiorek są zawsze dobrym pomysłem nie tylko z okazji porodu. Jednak będą także dobrym wyjściem dla każdego mężczyzny, który chce to wyjątkowe wydarzenie uczcić trwałą pamiątką dla swojej partnerki. Podarowany młodej mamie biżuteryjny drobiazg już zawsze będzie jej się kojarzył z narodzinami dziecka. Stanie się symbolem, który prawdopodobnie kiedyś przekaże córce lub wnuczce jako cenną sentymentalną pamiątkę narodzin. Biżuteria jako prezent po porodzie od męża nie musi być bardzo droga. Dobrze jednak, aby była wykonana z cennego kruszcu – złota, platyny. Może też być srebrna albo pozłacana. Niewielki, ale ładny pierścionek, kolczyki, bransoletka albo wisiorek można znaleźć w cenie na każdą kieszeń. Poniżej przedstawiamy propozycje kilku biżuteryjnych drobiazgów w cenach, które nie zwalą (taty) z nóg. View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website Prezent dla żony po porodzie – o czym marzą kobiety? Pamiętacie ze szkoły najstarsze zdanie zapisane po polsku? „Daj, ać ja pobruszę, a ty poczywaj” („Daj, teraz ja pokręcę żarnami, a ty odpocznij”), które powiedział chłop Boguchwał do swojej (zapewne ciężarnej) żony. Dziś byłoby to: „Kochanie, pozmywam/wyprasuję śpioszki, a ty sobie odpocznij”. Choć od 1270 roku świat bardzo się zmienił, nadal kobiety pragną, by mężczyźni rozumieli je, pomagali i wspierali. Jakie otrzymane od nich prezenty cieszą kobiety najbardziej? Poniżej lista niematerialnych 15 prezentów, które każda młoda mama chciałaby otrzymać po porodzie od męża! Lista powstała na podstawie wypowiedzi młodych mam skupionych wokół mamotoja.pl. 1. Drobiazg, który sprawia przyjemność Prezent dla żony za urodzenie dziecka? Możliwości jest mnóstwo. Ankakos24 dostała od ukochanego… jajecznicę. Ale nie byle jaką – jej mąż nauczył się przyrządzać ją tak, jak ona lubi najbardziej. Wśród rzeczy, które mogą sprawić przyjemność młodej mamie, tilaa, merus i Jo-anna wymieniają także bilet do kina na komedię romantyczną, książkę, pachnącą kąpiel przy świecach, romantyczną kolację, bukiet kwiatów i przyniesienie z kiosku ulubionej gazety. 2. Masaż jako prezent po porodzie od męża Na przykład masaż stóp i pleców. „Oj, jakie to ważne!” – rozmarza się kate1980. Ważne i bardzo przyjemne. 3. Poczucie humoru Jak podkreśla Jo-anna, poczucie humoru jest bardzo ważne w chwilach słabości i braku sił. Bo pomaga rozładować napięcie i sprawia, że wszystko staje się łatwiejsze. 4. Wyjście we trójkę „Nic tak nie poprawia nastroju jak długi, orzeźwiający spacer” – pisze merus. Całą, dopiero co powiększoną rodziną. 5. Pomoc w domu jako prezent dla żony z okazji urodzenia dziecka „(Mąż) zmywał gary i sprzątał w pierwszych tygodniach po porodzie” – wspomina ankakos25. To wszystko jest bardzo ważne, bo dzięki takim codziennym prezentom młoda mama nie musi podpierać się nosem ze zmęczenia. 6. Wyjście we dwoje Romantyczna randka z mężem albo szalona wyprawa pozwala – jak pisze merus – odpocząć od rutyny. Nawet jeśli ta randka trwa tylko godzinę lub dwie. Zorganizowanie opieki nad bobaskiem i wspólne wyjście do kina, restauracji czy choćby na spacer to cudowny prezent dla młodej mamy, która myśli tylko o kolorze kupki! „Sprawcie, abyśmy poczuły się na chwilę beztrosko!” – apeluje OlkaG87. 7. Chwila dla mamy „Usypianie malca – aby mama spokojnie mogła wziąć kąpiel” (kate1980), „zabranie dzidziu­sia na całe popołudnie, by miała chwilkę dla siebie” (tilaa), „zostanie z dzieckiem wieczorem, by mogła pójść na spotkanie z koleżankami” (merus) – to także wspaniałe prezenty. Pozwalają złapać oddech! 8. Zrozumienie jako prezent po porodzie od męża „Świeżo upieczony tata powinien dzielnie znosić zmiany nastroju ukochanej, zwłaszcza w pierwszych tygodniach po porodzie” – pisze kate1980. I dodaje: „Nie gniewać się, jeśli ona nie ma ochoty na seks”. 9. Gesty, które znaczą „Kocham cię’’ „Na przykład – jak proponuje tilaa – telefon z pracy z informacją, że zrobione przez żonę drugie śniadanie było pyszne”. Albo to, co zrobił mąż mamy o nicku ankakos24 – gdy była jeszcze w ciąży, podarował jej rybkę, by nie czuła się samotna, gdy on wychodzi do pracy... 10. Coś, co sprawi, że mama poczuje się atrakcyjna Nie tylko jako mama, ale i – jak pisze Jo-anna – jak „kochana ślicznotka”. I to nawet jeśli – jak dodaje tilaa – ma podkrążone oczy i jest ubrana w dres. Coś, czyli co? Miłe słowa, ciepły gest, spojrzenie. 11. Opieka nad dzieckiem „Panowie – pieluchy i butelki w dłoń!” – apeluje OlkaG87. Czy jest na świecie ktoś, kto lepiej poradzi sobie z kąpaniem noworodka niż tatuś? 12. Prezent dla żony za urodzenie dziecka: wspólne dni Młody tata, który chce zrobić prezent żonie, powinien „zostać w domu na pierwsze dwa tygodnie urlopu ojcowskiego po narodzinach maluszka i pomagać w nowej sytuacji” – pisze Jo-anna. 13. Prezent dla żony po porodzie: wsparcie Świadomość, że ma się na kogo liczyć, podzielić się z kimś odpowiedzialnością, jest bezcenna. „(Mąż) wspierał mnie w decyzjach, których nie potrafiłam podjąć sama”, „wertował przez pół nocy sterty gazet i książek w poszukiwaniu informacji na temat kolki u dziecka” – wspomina ankakos25. 14. Obecność przy porodzie „Był ze mną, patrzył na mój ból i odgadywał moje myśli, wiedział, czego dokładnie potrzebuję” – pisze ankakos24. 15. Prezent dla żony po porodzie: nocna wachta To najbardziej oczekiwany prezent. Nic dziwnego: snu brakuje młodym mamom tak bardzo, że każdy kwadrans jest na wagę złota. Dlatego to właśnie o taki prezent poprosiła Pompeaa, gdy mąż pytał, co chciałaby dostać na walentynki. Zobacz także: Kiedy i jak boli poród Co powinien wiedzieć facet na porodówce Plusy i minusy porodu z partnerem
Ida Nowakowska zakochała się w mężu po porodzie. Totalnie ją zaskoczył!
Celebrytka zaapelowała do mężczyzn, by wspierali swoje partnerki po porodzie i w połogu. Jako przykład Ida Nowakowska podała swojego męża, który przed narodzinami synka uczył się opieki nad niemowlakiem, a potem wziął na siebie wszystkie obowiązki taty. Gwiazda przyznała, że kocha go za to jeszcze bardziej!
Ida Nowakowska nie ukrywa, że to dzięki wsparciu męża tak szybko wróciła do formy po porodzie, mogła zacząć pracować i czuje się w pełni szczęśliwą mamą. Odpowiedzialny, zaangażowany tata to skarb – uważa gwiazda. Jej mąż bardzo ją zaskoczył już kilka chwil po porodzie. Ida Nowakowska zakochana się w mężu: zrobił na niej wrażenie tuż po porodzie! Prowadząca „Pytanie na śniadanie” i jednocześnie młoda mama na każdym kroku podkreśla, jak ważna jest dla niej pomoc najbliższych. Szczególnie wyróżnia przy tym swojego męża, który od początku bardzo zaangażował się w rodzicielskie obowiązki. Bez niego poród i połóg byłyby znacznie trudniejsze! Ida Nowakowska zdradziła, że postawa jej męża, Jacka, sprawiła, że pokochała go jeszcze bardziej. „Powiem szczerze, że naprawdę zakochałam się w moim mężu bardziej i tego życzę wszystkim mamom i wszystkim też mężczyznom, żeby nie bali się tego, żeby być takim wsparciem” – powiedziała gwiazda w rozmowie z Pudelkiem. Ida Nowakowska opisała też wzruszający moment, w którym Jack wykazał się nie lada umiejętnościami. To zdarzyło się tuż po porodzie i kompletnie rozczuliło młodą mamę: „Nigdy nie zapomnę, jak położna pierwszy raz dała naszego syna Jackowi w ramiona i on od razu wiedział, jak go złapać. To był najpiękniejszy obraz, jaki w życiu widziałam” – wyznała. Niedawno Ida Nowakowska pokazała też, jak jej mąż kąpie małego synka. Faktycznie widać, że młody tata wie, co robi! Zobacz też: Sylwia Bomba rozstała się z partnerem i ojcem swojej córki. "To była dobra decyzja" Ida Nowakowska będzie wychowywać syna w wierze katolickiej. Co to znaczy? Olga Frycz jest w ciąży! Nie boi się samodzielnego macierzyństwa: „To mój świadomy wybór”
Brak ochoty na seks po porodzie – przyczyny i sposoby rozwiązania problemu
Część kobiet skarży się na brak ochoty na seks po porodzie. W pierwszych tygodniach po urodzeniu dziecka to normalne – podczas połogu ciało kobiety dopiero wraca do formy i reguluje się jej gospodarka hormonalna. Przeczytaj, co zrobić, gdy brak ochoty na współżycie utrzymuje się dłużej.
Czy bycie rodzicem odbiera apetyt na seks? Może chodzi o to, żeby wydać na świat potomka lub dwóch i cały ten zmysłowy szał mógł odejść w niepamięć, bo cele prokreacyjne zrealizowaliśmy w 100 proc.? Z pewnością wiele kobiet tak właśnie się czuje, kiedy zostaje matkami. Brak ochoty na seks, <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/tata/dziecko-obniza-poped-seksualny-ojca-15644-r1/">libido w trybie uśpienia, matka też – zarwane noce, zastój pokarmu, zapach pieluszek i resztek nieprzetrawionego do końca mleka, a do tego coraz częstsze kłótnie i zerowa cierpliwość – nowa rzeczywistość po porodzie? Wiele zależy od was obojga. Przyczyny braku ochoty na współżycie po porodzie Dlaczego nie mam ochoty na seks – pyta ona. Kiedy – i czy w ogóle – będzie jeszcze chciała się kochać? – zastanawia się on. Jeśli seks stał się dla was po prostu kolejnym zadaniem do odhaczenia z listy rzeczy do zrobienia, może to być spowodowane przyczynami zewnętrznymi lub emocjonalnymi. Omówmy je po kolei. Brak ochoty na seks po porodzie – przyczyny zewnętrzne 1. Partner nie jest dobrym kochankiem. Dobrze, to brutalne, ale nie oszukujmy się – zdarza się częściej, niż myślimy. Rada: próbujcie nowych rzeczy, rozmawiajcie o tym, co was kręci, powiedz mu, co byś chciała, żeby robił. 2. Zmęczenie. Czy w ogóle można nie być zmęczonym w pierwszym roku po porodzie? Trudno mieć ochotę na seks, kiedy oczy zamykają ci się nawet, gdy chodzisz! Rada: nie zmuszaj się do niczego, spróbuj odpocząć, zrobić coś dla siebie, kiedy będziesz bardziej wyspana i mniej zmęczona, ochota na seks też może wrócić. Wytłumacz to partnerowi, powinien zrozumieć. 3. Depresja poporodowa. Jeśli cierpisz na <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/porod/polog/depresja-poporodowa-5732-r1/">depresję poporodową albo masz obniżony nastrój, nie masz ochoty na seks. Nie obwiniaj się za to. To zdarza się po narodzinach dziecka częściej, niż myślisz. Rada: porozmawiaj o tym, jak się czujesz z partnerem i bliskimi. Koniecznie poszukaj pomocy! Powiedz o problemie lekarzowi, pozwól skierować się do odpowiedniego specjalisty – depresję trzeba leczyć. 4. Hormony. Szalejące hormony w ciąży i zwariowane poziomy tychże już po porodzie – to wszystko wpływa na kobiece libido. Moja znajoma zwykła mawiać, że hormony są gorsze od bakterii i wirusów. Po dwóch ciążach i dwóch połogach pozostaje mi się z nią tylko zgodzić. Rada: bądź cierpliwa. Zaczekaj aż poziom hormonów się unormuje. To się kiedyś stanie, czas działa na waszą korzyść. 5. Bolesne współżycie po porodzie. Czasami pierwsze próby powrotu do seksu po porodzie spełzają na niczym, bo kobieta odczuwa ból lub dyskomfort w intymnych rejonach, co zniechęca ją do ponawiania prób współżycia. Może to być spowodowane np. nie do końca zagojoną blizną po <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/porod/naciecie-krocza-podczas-porodu-28114-r1/">nacięciu krocza albo <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/mama/bakteryjne-zapalenie-pochwy-jak-je-rozpoznac-objawy-22309-r1/">bakteryjnym zakażeniem pochwy. Rada: idź do ginekologa i powiedz mu o tym, że czujesz ból podczas stosunku. Lekarz sprawdzi, co może być jego przyczyną i pomoże zlikwidować problem. Przyczyny emocjonalne braku ochoty na współżycie po porodzie 1. Problemy w związku. Jeśli od porodu w waszym związku coś zgrzyta, odczuwacie złość lub frustrację, macie do siebie pretensje lub żal, trudno w takiej sytuacji odczuwać ochotę na seks. Rada: rozmawiajcie o swoich uczuciach, spróbujcie zrozumieć, skąd biorą się wasze emocje. Nie chowajcie uraz. Jeśli sami nie dajecie rady pokonać kryzysu, pomyślcie o terapii par. 2. Nie lubisz swojego ciała. Twoje ciało po ciąży zmieniło się, bo wykonało ogromną pracę i stworzyło nowego człowieka. To najprawdziwszy cud. Pomyśl o tym, że opowiada ono teraz o tej wspaniałej supermocy, którą posiadasz: powołujesz życie. Może nie lubisz tego, jak wygląda teraz twój brzuch, nie podobają ci się twoje piersi i masz problemy z zaakceptowaniem rozstępów, ale to wszystko da się oswoić. Rada: kilogramy można zrzucić, mięśnie uformować ćwiczeniami, a jeśli potrzebujesz wsparcia psychicznego, rozmawiaj z partnerem, bliskimi i/lub psychoterapeutą. Bądź dla siebie łagodna. 3. Trauma poporodowa. Porody bywają różne, a niektóre są ciężkie. Niełatwo od razu wrócić po nich do równowagi psychicznej. Na to też potrzeba czasu, a czasami pomocy specjalisty. Trudno mieć ochotę na seks, jeśli wszystko co wiąże się z narządami rodnymi przywołuje ciężkie wspomnienia. Rada: bądź cierpliwa, daj sobie czas. Wytłumacz partnerowi, co czujesz. Jeśli wspomnienie porodu jest dla ciebie naprawdę bolesne, koniecznie poszukaj pomocy u psychologa. Sposoby na odzyskanie ochoty na seks po porodzie Seks nie musi oznaczać pełnego stosunku. Bądźcie dla siebie życzliwi, przytulajcie się, okazujcie sobie bliskość. Jeśli czujesz się dobrze z okazywaniem i przyjmowaniem czułości i miłości od partnera, jest większa szansa, że ochota na seks wróci. Pamiętaj – i wytłumacz to partnerowi – że kobiety najczęściej potrzebują odpowiedniej atmosfery i czasu, żeby mieć ochotę na zbliżenie. Nie bez powodu po internecie krąży zdanie, że dla kobiety gra wstępna zaczyna się po przebudzeniu. Jeśli nie ma sprzyjających warunków i atmosfery, nie ma też seksu. Bez względu na to, która z powyższych przyczyn obniżonego libido cię dotyczy, pamiętaj, że pewne rozwiązania są uniwersalne: rozmawiaj z partnerem, nie udawajcie, że nie ma problemu – im dłużej milczycie na jakiś temat, tym trudniej później stawić mu czoła. Bądź dla siebie dobra i wyrozumiała i oczekuj tego samego od partnera. Jeśli rozmowy z ukochanym nie pomagają ci poczuć się lepiej, poszukaj wsparcia psychologicznego. Pamiętaj, że jeśli chodzi o trudne sprawy, czas naprawdę działa na naszą korzyść. Jeśli jednak mijają miesiące, a twoje libido nadal pozostaje uśpione, koniecznie poszukaj pomocy u specjalisty. Przeczytaj też: Powrót do seksu po porodzie – wywiad z ginekologiem <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/zwiazki-i-seks/seks-po-porodzie-7-rad-na-dobry-seks-po-porodzie-1092-r1/">Seks po porodzie: 6 problemów, które da się rozwiązać <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/ciaza/seks-w-ciazy/seks-po-porodzie-i-ciazy-5088-r1/">Seksuolog radzi: jak odzyskać bliskość po porodzie
Tydzień po porodzie - czego można się spodziewać?
Tydzień po porodzie możesz nadal być obolała i doświadczać zaskakujących zmian w swoim ciele. Dobrze przygotowana lepiej sobie poradzisz m.in. ze zbyt małą ilością pokarmu czy też z bólami brzucha.
Pierwszy tydzień po porodzie jest wyjątkowo ciężki, zwłaszcza dla świeżo upieczonych mam. Jeszcze w szpitalu jesteś zmęczona i obolała. Chcesz wreszcie wyspać się we własnym domu, pragniesz ułożyć noworodka w przygotowanym dla niego ślicznym łóżeczku, pochwalić się przed rodziną i znajomymi. Możesz jednak być rozczarowana, bo wcale nie przestaje boleć, nie rozumiesz jeszcze potrzeb swojego dziecka i miewasz problemy gastryczne. Nie przejmuj się jednak - to zupełnie naturalna sytuacja w pierwszym tygodniu po porodzie! Spis treści: Ból brzucha tydzień po porodzie Mało pokarmu tydzień po porodzie Jak często przystawiać dziecko do piersi? Ból krocza i nawał pokarmu w pierwszym tygodniu po porodzie Krwotok tydzień po porodzie Gorączka tydzień po porodzie Tydzień po porodzie - co się dzieje z dzieckiem? Brzuch tydzień po porodzie - kiedy schudnę? Baby blues tydzień po porodzie Kiedy zaplanować odwiedziny u noworodka? Jak zadbać o siebie po porodzie? Ból brzucha tydzień po porodzie Jeśli w pierwszym tygodniu po porodzie odczuwasz bolesne skurcze - przeważnie jest to dobry znak! To tzw. połogowe skurcze macicy, które oznaczają, że twoje ciało się regeneruje i obkurcza. Mogą one być szczególnie nasilone podczas karmienia piersią - organizm produkuje wtedy oksytocynę, która wzmaga obkurczanie macicy. Bóle tego typu mogą być podobne do bólu menstruacyjnego. Mało pokarmu tydzień po porodzie W ciągu pierwszego tygodnia po porodzie organizm nadal przyzwyczaja się do produkcji pokarmu. W ciągu pierwszych 2 tygodni twoje ciało zacznie jednak dopasowywać się do potrzeb malucha i zacznie produkować coraz więcej pokarmu. Jeśli karmisz piersią po raz pierwszy, może przydać ci się pomoc doradcy laktacyjnego - często współpracują oni z oddziałami położniczymi w szpitalach. Laktację można jednak zwiększyć. Jak to zrobić? Domowych sposobów jest kilka - jeśli starasz się zwiększyć ilość pokarmu, możesz na przykład wspomóc się laktatorem. Regularne odciąganie mleka będzie stymulować jego produkcję. Możesz także stosować masaż suchą szczotką, który pobudzi laktację. Jak często przystawiać dziecko do piersi? Dzieci karmione piersią jedzą na żądanie, czyli wtedy, kiedy chcą. Twój maluch może jeść w dzień i w nocy nawet co godzinę, a później mieć dłuższą przerwę (w pierwszym miesiącu nie powinna trwać dłużej niż cztery godziny). Może tak się zdarzyć, bo noworodek musi się przyzwyczaić do nowego otoczenia i trybu życia. Jeśli masz mętlik w głowie i już nie wiesz, czy od ostatniego karmienia upłynęły dwie, czy cztery godziny, pomóż sobie, notując pory karmienia. Ból krocza i nawał pokarmu w pierwszym tygodniu po porodzie Ból krocza może trwać. Staraj się dużo leżeć (karm na leżąco), odpoczywaj, a jeśli siadasz – rób to np. na dmuchanym kółku do pływania. Dobra wiadomość jest taka, że z każdym dniem będzie bolało coraz mniej. Kilka dni po porodzie może pojawić się tzw. nawał pokarmu. Piersi znacznie się powiększą, będą twarde i tkliwe. Osobą, która najlepiej ci w tym pomoże, jest... twoje dziecko! Przystawiaj je często do piersi, a ono poradzi sobie z nawałem pokarmu. Ulgę po porodzie przynoszą także chłodne okłady: z liści kapusty, ze schłodzonej w lodówce pieluszki tetrowej. Bolesne brodawki smaruj odrobiną pokarmu i często je wietrz. Możesz też używać maści lanolinowej. Krwotok tydzień po porodzie W okresie połogu niewielkie krwawienia są czymś normalnym - doświadcza ich każda kobieta. Jest to sposób na pozbycie się resztek łożyska i śluzu z macicy. Może to trwać nawet do 4 lub 6 tygodni po porodzie, jednak z czasem wydzielina będzie mniej krwista, a bardziej żółto-biała. Należy pamiętać, aby w okresie połogu unikać kąpieli w wannie - może to spowodować zakażenie, a także rozszerzenie naczyń krwionośnych z powodu długiego przesiadywania w gorącej wodzie. Zatrzymanie odchodów tydzień po porodzie Jeżeli jakiekolwiek wydzieliny ustają już w pierwszym lub drugim tygodniu po porodzie - zdecydowanie musisz skontaktować się ze swoim ginekologiem. Może to oznaczać, że wydzieliny zalegają w macicy i mają utrudniony odpływ. Gorączka tydzień po porodzie Gorączka w połogu to niepokojący objaw, który należy jak najszybciej skonsultować z lekarzem. Wysoka gorączka w tygodniu po porodzie często wskazuje na rozwój zakażenia połogowego. Jest to dość częste powikłanie poporodowe. Najczęściej obejmuje ono drogi rodne, układ moczowy lub gruczoły piersiowe i częściej pojawia się po cesarskim cięciu niż po porodzie naturalnym. Tydzień po porodzie - co się dzieje z dzieckiem? Pamiętaj, że u kilkudniowego maleństwa następuje fizjologiczny spadek masy ciała, ale po powrocie do domu dziecko zacznie przybierać na wadze – zauważysz to po ubrankach. Noworodek jednak nie płacze tylko z głodu. Może mu być za gorąco lub za zimno, niewygodnie albo chce być przytulony (ta potrzeba jest zwykle bardzo silna). Trzymaj maleństwo w ramionach jak najczęściej. Bliski kontakt z tobą pomaga mu zaaklimatyzować się w świecie. Dla ciebie będzie to okazja do wyciszenia. Brzuch tydzień po porodzie - kiedy schudnę? Twój apetyt po porodzie może być różny: możesz wcale nie być głodna (większość kobiet kilka dni po porodzie traci ochotę na jedzenie) albo, przeciwnie, masz wilczy apetyt. To z kolei zawdzięczasz prolaktynie – hormonowi pobudzającemu laktację i stymulującemu łaknienie. Karmiąc piersią, spalasz każdego dnia dodatkowo 750 kcal. Możesz więc pozwolić sobie na 2500 kcal dziennie i 12–15 gramów białka więcej (np. dwie szklanki mleka lub dwa jajka). Po czterech miesiącach prolaktyna wróci do normy (apetyt zmniejszy się), ale przemiana materii nadal przebiegać będzie w szalonym tempie. To okres, kiedy możesz schudnąć bez diety, nawet w „trudniejszych” rejonach. Nie wpadaj więc w rozpacz, kiedy w lustrze widzisz brzuch niewiele mniejszy niż miesiąc temu – szybko się to zmieni. Baby blues tydzień po porodzie To, czego doświadczasz po narodzinach dziecka, to nawet nie burza, ale... tornado hormonalne! Poziom hormonów płciowych, tarczycy i nadnerczy skacze, organizm jak szalony wydziela prolaktynę. Większa ilość oksytocyny, dzięki której rozwijają się uczucia macierzyńskie i rozluźniasz się, nie da sobie z tym rady. Możesz czuć się przygnębiona, bezradna, źle spać. Do takich emocji przyznaje się 80 procent mam. Nie jesteś sama... Rozmawiaj z koleżankami, które niedawno urodziły. Doskonałym miejscem do „wypłakania się” są fora i grupy internetowe. Powiedz partnerowi, jak ci ciężko. On jest od tego, by cię wspierać! Z dnia na dzień będzie lepiej, baby blues trwa zwykle do sześciu tygodni. Pamiętaj jednak, że baby blues to nie to samo co depresja poporodowa! Baby blues to chandra i chwilowa chwiejność nastroju, która zwykle mija sama - depresja poporodowa absolutnie wymaga pomocy specjalisty! Obniżony nastrój i negatywne myśli nie mijają? Zwróć się o pomoc do lekarza psychiatry. Kiedy zaplanować odwiedziny u noworodka? Cała rodzina pragnie zobaczyć waszego malucha - planujcie wizyty z rozwagą i zadbajcie o spokój, który wam się należy. Niech mąż będzie „ochroniarzem” i grzecznie, acz stanowczo, wytłumaczy znajomym, że chętnie przyjmiecie ich za jakiś czas. Rodzina powinna zrozumieć, że chcecie mieć czas dla siebie. Jak zadbać o siebie po porodzie? Nim urodziłaś dziecko, dawałaś sobie ze wszystkim radę: dbałaś o dom, pracowałaś. I nagle maleńki człowiek sprawia, że obowiązki domowe są już ponad twoje siły. Nie przejmuj się tym. Ciesz się dzieckiem, nie zadręczaj się brudnymi oknami czy nieumytą podłogą. We wszystkich pracach domowych świetnie spisze się mąż, który powinien pomóc ci w obowiązkach w tym trudnym czasie. Zobacz też: Połóg - 6 wyjątkowych tygodni Połóg bez ściemy: tak wygląda młoda mama tydzień po porodzie! Co się dzieje po porodzie - ważne pytania Konsultacja merytoryczna Dorota Fortunko Położna, certyfikowana konsultantka laktacyjna
Romantyczne gesty: po urodzeniu dziecka nawet zrobienie zakupów jest seksi!
Co z tymi romantycznymi gestami – czy po narodzinach dziecka nadal jest miejsce na miłosne liściki, kwiaty i czekoladki? Czy nasz związek zmienia się po porodzie? Sprawdź, co na to naukowcy i sami rodzice.
"Zdobyłeś mnie na nowo, kiedy powiedziałeś, że umyjesz im włosy" – taki tekst spokojnie mógłby zdobić walentynkę dla mężczyzny, który jest ojcem. Kiedy zostajemy rodzicami, nasze potrzeby zmieniają się, także te dotyczące romantycznych gestów ze strony partnera. Kiedyś więc musiałby zdobyć od dawna wyprzedane bilety na koncert, żebyśmy były pod prawdziwym wrażeniem jego inwencji, teraz zachwyci nas, zabierając dzieci na basen w sobotę, tak żebyśmy mogły się wyspać. Kiedyś kolacja przy świecach była receptą na romantyczny wieczór we dwoje, teraz czujemy się romantycznie, mogąc przytulić się do niego na kanapie i trochę podrzemać przy ulubionym serialu. Kiedyś musielibyśmy wyjechać razem na weekend nad morze, żeby uczcić rocznicę pierwszej randki, teraz cieszymy się, kiedy możemy znaleźć opiekunkę na wieczór i wyjść razem do kina. Czy wszystko się zmienia po narodzinach dziecka? Rodzicom sypialnia służy tylko do spania Badań na temat satysfakcji małżeńskiej jest bez liku. I o ile nie pozostawiają złudzeń co do tego, że narodziny dziecka zmieniają związek, o tyle brakuje jednoznacznej oceny, czy pogarszają, czy może polepszają wzajemne relacje między partnerami. Wszystko zależy od obranej metodologii badania. Skoro jednak wiemy, że dzieci zmieniają związek, pozostaje nam przyjąć to z pokorą i przestać walczyć z wiatrakami, czyli dąsać się, że nie jest już tak jak dawniej. Nie oznacza to wcale, że nie powinniśmy o ten związek dbać. To oczywiste, że dzieci przejmują nasz czas, uwagę i przestrzeń. Zagarniają też sypialnię – i to nie tylko dosłownie (zabawki, łóżeczko, przewijak, pieluchy), ale i w przenośni (zmęczenie odbiera apetyt na seks). Na romantyczne gesty brakuje czasu, kiedy zajmujemy się codziennością i próbujemy sprostać wymaganiom, które stawia przed nami rodzicielstwo. - Kiedyś wieczorami piliśmy wino, a potem kochaliśmy się do rana – opowiada o swoim związku Magda. - Odkąd jesteśmy rodzicami, nie spędziliśmy ani jednego całego dnia w łóżku, a kiedyś zdarzało się to nam przynajmniej raz w miesiącu. Ale jakoś nad tym nie płaczemy. Za to cieszymy się, kiedy uda nam się mieć moment tylko dla siebie, np. w łazience podczas drzemki Małego. Czujemy się wtedy jak nastolatki – śmieje się. Czy myśli, że to koniec romantycznych chwil w ich życiu? – Ale skąd! Jak zrobi mi śniadanie rano, kiedy całą noc dyżurowaliśmy przy wymiotującym dziecku, to jest najromantyczniejszym facetem na świecie! – stwierdza bez wahania. Co się zmienia po ślubie? Pewną pociechę można znaleźć w informacji, że romantyczność przemija bez względu na to, czy mamy dzieci, czy nie. Romantyczne uniesienia towarzyszą parze w okresie zakochania, który – jak niezbicie dowodzą naukowcy – przemija po 2-3 latach związku. Smutne? Niekoniecznie. Gdybyśmy ciągle żyli na miłosnym "haju" zabrakłoby nam siły i rozsądku, by pracować i zajmować się dziećmi. Nie bez powodu zakochanie porównywane jest do choroby umysłowej! - Jak sobie pomyślę, jakie głupoty robiłam, kiedy się w nim zakochałam, to mi wstyd - stwierdza krótko Agnieszka. - Nie wiem, jak miałabym utrzymać dziecko przy życiu, gdybym tak jak wtedy ciągle bujała w obłokach i ciągle o wszystkim zapominała! Kiedyś jednego dnia zdarzyło mi się zapomnieć w autobusie telefonu, a w pracy kluczy do domu. I to wszystko dlatego, że wyobrażałam sobie wieczorną randkę! Posyłałam mu liściki z serduszkami i zostawiałam ślady buziaków na lustrze. Ciągle o nim myślałam. Ciągle - podkreśla z naciskiem. Wyniki ankiety przeprowadzonej w Wielkiej Brytanii pośród 5 tysięcy osób nie pozostawiają jednak złudzeń: przeciętna para porzuca romantyczne gesty po... 2 latach, 6 miesiącach i 25 dniach małżeństwa. Po tym czasie przestajemy dzielić się pilotem do telewizora, kobiety mniej dbają o to, by podobać się mężom, a mężczyźni mniejszą wagę przywiązują do higieny. Nie chce im się już podnosić skarpetek, opuszczać deski klozetowej, czy wrzucać brudnych ubrań do prania. Ponad polowa kobiet rezygnuje za to z makijażu, a 61 proc. pań od razu po powrocie z pracy wskakuje w dres. Kto ma się gorzej: bezdzietni czy rodzice? Dorzućmy jeszcze garstkę mało optymistycznych danych. Ze wspomnianej ankiety wynika także, że o ile w pierwszych miesiącach małżeństwa niemal wszyscy respondenci trzymali się za ręce podczas spaceru z mężem/żoną, po 10 latach robi to już tylko 38 proc. par. Przed pierwszą rocznicą ślubu przytulali się do siebie przynajmniej osiem razy dziennie, po dziesięciu latach mniej niż pięć. Ponad polowa ankietowanych nie przypomina sobie nawet romantycznej nocy od czasu, kiedy zawarła związek małżeński. Pamiętajmy jednak, że dotyczy to wszystkich z nas, nie tylko par z dziećmi. Te paradoksalnie – mogą mieć się lepiej. Kiedy bowiem rozmyślamy o tym, jak to było między nami w czasach przed dzieckiem, a jak jest teraz, zamiast dąsać się za brak romantycznych gestów, możemy docenić te świadczące o prawdziwym zaangażowaniu i partnerstwie: umyte włosy dzieci, popołudniową drzemkę i wolny sobotni poranek. A jeśli od czasu do czasu dorzucimy do tego czekoladki lub kolację przy świecach bez większej okazji i buziak w policzek, kiedy mijamy się w drzwiach łazienki – możemy odetchnąć spokojnie, że z tą romantycznością w naszym związku wcale nie jest tak źle!
Świecie, pozwól matkom nacieszyć się macierzyństwem!
Urodziłaś i uważasz, że twoje dziecko jest bardziej interesujące od reszty świata? To naturalne, nie walcz z tym! Reszto świata: daj spokój matkom...
Całkiem niedawno świat obiegła informacja, że budowa mózgu kobiety zmienia się w trakcie ciąży, a zmiany te są zauważalne przez przynajmniej dwa lata od porodu. Według naukowców jest to sposób na zapewnienie potomstwu właściwej opieki: kobieta jest dzięki temu bardziej empatyczna i uwrażliwiona na potrzeby dziecka, które staje się priorytetem w jej życiu. To wiele wyjaśnia, prawda? Jeśli w pierwszych miesiącach po porodzie nie masz ochoty zajmować się swoją karierą, zdobywaniem nowych umiejętności czy nawet rozmową o aktualnej sytuacji politycznej w kraju, masz do tego prawo. Ten czas w życiu jest przeznaczony innym celom. I dobrze. "Moje dziecko jest ciekawsze od was!" – nie bój się powiedzieć tego na głos (dobrze, powiedz to w myślach, bo musisz utrzymywać kontakty z resztą świata, a ta łatwo się obraża!). Pozwólcie mamom cieszyć się dziećmi Nie warto niczego przyspieszać, nie należy obruszać się, że "z nią to już tylko o dziecku można pogadać, nic innego jej nie interesuje". Drodzy mężowie, drogie bezdzietne koleżanki, to apel do was – o zrozumienie! To minie, wasze żony i przyjaciółki powrócą do was, ale dajcie im czas. Pozwólcie im nacieszyć się swoim macierzyństwem, nową i najbardziej fascynującą z ról. Pozwólcie im poznawać się z dzieckiem, nawiązywać więź, dajcie im czas na dojście do siebie po ciąży i porodzie, pozwólcie im wypocząć i odnaleźć się na nowo w świecie, który uległ nieodwracalnej zmianie. Te pierwsze lata po porodzie to czas budowania więzi. To, co zaoferujemy naszym dzieciom w tym czasie, będzie darem, z którego będą czerpać przez całe życie. John Bowlby, który już w latach 50. ubiegłego wieku zajął się badaniami nad przywiązaniem i więzią, uznał, że kluczowe dla stworzenia więzi między rodzicem a dzieckiem są pierwsze 3 lata życia. To w tym okresie, bazując na swojej intuicji, genach, wiedzy i miłości, matka towarzyszy dziecku, reagując na jego potrzeby i nawiązując z nim silną i bliską relację, która w przyszłości pozwoli mu budować więzi z innymi ludźmi. "Bo ona już nie chce wychodzić" Całkiem niedawno pewien mężczyzna, który rok temu został ojcem, poskarżył mi się, że jego żony nie interesuje już nic poza dzieckiem. Ona nie chce nawet spotykać się z ich wspólnymi znajomymi. Wszędzie musi chodzić sam. Wieczorami ona nie ma ochoty oglądać wiadomości w telewizji i dyskutować, tak jak robili to wcześniej. Miałam dwa wyjścia. Mogłam pokiwać głową ze zrozumieniem dla niego, bo sama lubię spotkania towarzyskie i jestem zdania, że to ważne, żeby mieć własne sprawy i zainteresowania poza dziećmi, wierzę też, że trzeba wyjątkowo bardzo dbać o związek w tym okresie, żeby nie oddalić się od siebie i żeby nie dopadł nas tzw. kryzys pierwszego dziecka. Ale mogłam też pokiwać głową ze zrozumieniem dla niej, bo pamiętam, jak to było zostać matką po raz pierwszy i jak mało interesujący wydawał mi się wtedy świat poza moim dzieckiem i interakcjami między mną a tym absolutnie idealnym i nieskończenie pięknym niemowlęciem. Mogłam mu powiedzieć o wynikach badań dotyczących kobiecego mózgu (nie zrobiłam tego, bo wtedy jeszcze ich nie znałam). Wybrałam trzecie, asekuracyjne wyjście: wymamrotałam coś w rodzaju: "no tak, tak, to musi być trudne, ale na pewno za jakiś czas to się zmieni, miałam podobnie". Nie bądźcie egoistami! Ona nie chce już rozmawiać o szminkach? Przykro mi, ale szminki są naprawdę nieważne i nieinteresujące w obliczu tego, co właśnie dzieje się w jej życiu. Nie chce zarywać nocy i oglądać z tobą seriali? Nie interesują jej sukcesy zawodowe waszego kumpla? Cóż, nie chcę sprawiać ci dodatkowego bólu, ale żadna z tych rzeczy nie jest ciekawsza od cudu, jakim jest to maleńkie dziecko i to jak bardzo ono się zmienia z każdym dniem, jak niezwykła jest droga człowieka do samodzielności, jak pełne miłości jest jego spojrzenie, kiedy mama karmi je piersią i oboje doświadczają bliskości, której nic innego nie może dorównać. Rozumiem, że chcielibyście ją taką jak dawniej, może nawet za nią tęsknicie, ale przestańcie narzekać. Zamiast tego dajcie jej czas, pozwólcie nacieszyć się dzieckiem, bo czym jest tych kilka miesięcy, czy nawet lat, w obliczu kilkudziesięciu lat życia? Może spróbujcie cieszyć się jej szczęściem? Spróbujcie pomyśleć o niej, a nie o swojej stracie. A ty, mamo, już się nie martw. Ufaj swojej intuicji. Zobacz też: Tak pokręcone może być tylko macierzyństwo! Pochwała samotności: dlaczego powinnyśmy mieć czas tylko dla siebie? 4 typy więzi dziecko-rodzic: zobacz, jaka jest wasza więź!
Chciałabyś by tak się zachowywał, a wstydzisz się mu to powiedzieć?
5 ważnych porad – udostępnijcie Waszym partnerom! Miliony kobiet już to zrobiło!
Na linii tata – mama, tuż po narodzinach dziecka, pojawia się wiele spięć, które mogą powodować ciche dni, poczucie osamotnienia, oraz niezrozumienia. Można temu przeciwdziałać, jeżeli będziecie chcieli ze sobą rozmawiać. Najważniejsze jest powiedzenie partnerowi, co tak naprawdę leży ci na sercu, bo bądźmy szczere... mężczyźni na pewne sprawy,(które dla kobiety są ważne), nie zwrócą należytej uwagi, a to powoduje kolejne kłótnie. Gdyby mężczyźni znali tych 5 zasad i je stosowali, życie byłoby łatwiejsze! 1. Nie mów - kochanie, wrócę wcześniej! Nigdy nie obiecuj tego kobiecie, która siedzi w domu z dzieckiem cały dzień i czeka każdego dnia na Twój powrót do domu. Obietnica wcześniejszego pojawienia się, wywoła u niej nadmierny entuzjazm, poczyni w związku z tym jakieś plany, więc kiedy nagle zadzwonisz, że jednak nie uda Ci się przyjechać wcześniej, będzie rozczarowana. Lepiej nic nie mówić i ewentualnie zrobić jej niespodziankę. Najgorszym rozwiązaniem jest wykonanie telefonu do żony o 17.30 z informacją, że posiedzisz jeszcze w pracy kilka godzin, a ona musi położyć dzieci spać. 2. Kiedy wrócisz do domu, wejdź do środka! Trudno określić - dlaczego, ale tak już jest, że gdy bardzo czekamy na kogoś i widzimy go przez okno jak stoi przed domem i przez pół godziny rozmawia przez telefon załatwiając ostatnie pilne sprawy, albo ucina sobie pogawędkę z sąsiadem, to wzbiera w nas złość. Mama zmęczona po całodniowej opiece nad dzieckiem, odliczająca nieomal minuty do powrotu partnera, może wybuchnąć, gdy długo wyczekiwany w końcu pojawi się w drzwiach. Zmęczona mama -test, sprawdź czy nie masz za dużo obowiązków! 3. Bądź podekscytowany dzieckiem! Wiemy, że jesteś zmęczony po całym dniu pracy, ale gdy wrócisz, zainteresuj się tym jak czuje się dziecko i jego mama, jak minął dzień, jakich nowych wyczynów dokonał Twój maluszek. A gdybyś wpadł na pomysł i powiedział: kochanie, idź odpocznij, a ja pobawię się z naszym maleństwem, bo tęskniłem za nim cały dzień, masz ogromny plus u jego mamy. 4. Nie pytaj – co na obiad/kolację! Jeżeli coś jest do zjedzenia, Twoja partnerka na pewno Ci to zaproponuje. Jeżeli jednak Wasz bobasek cały dzień wymagał noszenia na rękach, albo gdy po ciężkiej i nieprzespanej nocy, mama z dzieckiem odsypiali, lepiej nie pytaj czy miała czas gotować. To bardzo ważne – nie pytaj! :-) 5. Nie licytuj się, kto miał gorszy dzień! Naprawdę, próba udowodnienia, że nie poszło ci najlepiej w czasie prezentacji, albo szef na Ciebie nakrzyczał, albo dostałeś trudny projekt do zrobienia, spełznie na niczym. Jej dzień z dzieckiem/dziećmi, był naprawdę trudniejszy, bardziej męczący i stresujący. Nie wierzysz? Chcesz się zamienić? Pamiętaj jednak, że Ty też tato, masz prawo do gorszego dnia i powiedz na spokojnie o tym partnerce, jeżeli zrobisz to w czasie spokojnej rozmowy, na pewno znajdziesz u niej zrozumienie. Nie jest czasem łatwo się porozumieć. Potrzeba do tego wiele chęci, współpracy, wyrozumiałości i miłości do drugiej osoby. Jeżeli tej nie zabraknie, to nie musicie się martwić. Sukces gwarantowany! Dodałabyś coś jeszcze do tej listy? Zobacz także: Co robi mama, która siedzi z dzieckiem w domu? źródło: scarymommy
Jak zachować bliskość po narodzinach dziecka? 3 rady psychologów
Po narodzinach dziecka łatwo przegapić moment, w którym oddalicie się od siebie. Oto 3 skuteczne rady, jak dbać o związek po porodzie. Wypróbuj te metody!
Wasz związek po porodzie będzie wystawiony na próbę – już nie będziecie dla siebie najważniejsi na świecie, nie będziecie mieć czasu tylko dla siebie, w waszym życiu pojawi się nowy człowiek, którego pokochacie miłością ogromną i obezwładniającą, zmienią się wasze priorytety, pojawią się emocje, których do tej pory nie znaliście, nowa odpowiedzialność i nowe obowiązki – to wszystko sprawi, że będziecie musieli odnaleźć się na nowo w waszym małżeństwie. Kryzys pierwszego dziecka nie jest mitem - jak wynika z badań Instytutu Gottmanów (USA) 67 proc. par uważa, że ciągu pierwszych 3 lat po narodzinach pierwszego dziecka byli mniej szczęśliwi w swoich związkach. Związek po porodzie wymaga uwagi Po narodzinach dziecka możecie zapomnieć o leniwych dniach i porankach, wasze potrzeby zejdą na drugi plan, pożegnacie spontaniczność, a powitacie zarwane noce i zmęczenie. I będzie przez większość czasu cudownie, ale żeby wasz związek nie ucierpiał po porodzie, musicie być uważni, żeby nie obudzić się pewnego dnia (o ile zaśniecie, patrz: nocne czuwanie przy dziecku) ze smutną refleksją, że przegapiliście moment, w którym zaczęliście się od siebie oddalać. Pocieszająca informacja jest taka, że jeśli zapytasz rodziców o to, czy żałują, że zdecydowali się na dziecko, odpowiedzą, że nie – to najlepsza rzecz, jaka im się przydarzyła w życiu. Dziecko może scementować i wzbogacić wasz związek, musicie tylko wiedzieć, jak dobrze przejść przez tę życiową zmianę. Jak zachować szczęście w małżeństwie po narodzinach dziecka? Aby dobrze funkcjonować jako para po narodzinach dziecka, musicie nauczyć się radzić sobie ze stresem, nową odpowiedzialnością i nowymi obowiązkami. Ważne jest, żebyście wypracowali wspólne podejście do opieki i wychowywania dziecka, aby unikać konfliktów na tym tle. Nie zapomnijcie, że oprócz tego, że jesteście rodzicami, nadal jesteście dorosłymi ludźmi w związku, który powstał z miłości: jesteście kochankami i partnerami. Znajdźcie dla siebie czas i spójrzcie na te 3 rady z warsztatów dla nowych rodziców, opracowane przez Instytut Gottmanów: 1. Bądźcie przyjaciółmi po porodzie Jak odkryli naukowcy z Instytutu Gottmanów, partnerzy, których łączyła głęboka przyjaźń, po porodzie odczuwali mniej złości i wrogości wobec siebie nawzajem. Czuli się też lepiej przygotowani na wyzwania, które stawia rodzicielstwo. Aby zachować tę przyjaźń w małżeństwie po narodzinach dziecka, ważne jest ciągłe aktualizowanie informacji o swoim partnerze – innymi słowy, zamiast krążyć tylko wokół spraw związanych z dzieckiem, musicie nadal się sobą interesować, być ciekawymi przeżyć, zainteresowań i rzeczy ważnych dla partnera. Dzięki temu nadal będziecie ze sobą blisko. 2. Walczcie ze stresem codziennie. Rozmową! Jeśli dziecko ma kolki albo często płacze, budzi się co godzinę, wymaga stałej uwagi, musicie być przygotowani na to, że będziecie zmęczeni, sfrustrowani i łatwo będziecie się denerwować. Jeśli dojdą do tego nowe obciążenia finansowe, kłopoty w pracy, brak czasu dla siebie (kiedy ostatnio wypiłaś ciepłą kawę?), nie unikniecie stresu. A stres działa zabójczo na związki. Dbajcie o siebie nawzajem, rozmawiając codzienne o tym, co się wydarzyło, co was zdenerwowało, co was martwi. Możliwość wygadania się zmniejsza napięcie. Wsparcie, które możecie sobie dać nawzajem jest nie do przecenienia i sprawia, że czujecie się zespołem. Jesteście w tym razem! 3. Bądźcie dla siebie delikatni podczas kłótni Zmęczenie młodych rodziców bywa monstrualne. A kiedy jesteśmy zmęczeni, łatwo tracimy cierpliwość, trudniej nam kontrolować emocje. To nasz organizm wysyła sygnał: jest ci źle, zrób coś z tym, a twój mózg, zamiast analizować rzeczywistość korą przedczołową, wysyła sygnał prosto do ciała migdałowatego, które odpowiada za szybkie wybuchy emocji. I co? Awantura gotowa. Ta ze złością, krzykiem i epitetami. Niestety, obarczanie się nawzajem winą i obrażanie się, to coś, co może zaszkodzić waszemu związkowi. Jeśli krzyczysz i jesteś niemiła, reakcją twojego partnera może być takie samo zachowanie albo zamknięcie się w sobie. Uważajcie na zachowania, które szkodzą relacjom z partnerami. Zamiast tego, jeśli czujesz się zła i zmęczona, coś cię denerwuje lub masz o coś żal, opowiedz partnerowi, o tym, jak się czujesz. Zachowaj spokój, nie oskarżaj, nie obrażaj, nie mów "bo ty nigdy" albo "bo ty zawsze" - po prostu rzeczowo przedyskutuj problem. I nie martwcie się na zapas. Rodzicielstwo może pomóc wam być jeszcze bliżej ze sobą jako para. To wspaniałe doświadczenie, zobaczycie! Zobacz też: Śmiech, łzy i nocne pobudki. Zobacz serię zabawnych komiksów o macierzyństwie! Związek po porodzie: najczęstsze problemy (wiemy, jak je rozwiązać!) Kryzys po narodzinach dziecka: czy to nam się przydarzy?
"Zobaczyłam Cię dziś i muszę Ci coś powiedzieć..."
To, co napisała ta doświadczona już mama, muszą przeczytać wszystkie nowe mamy. Ku pokrzepieniu serc!
Wsparcie jest czymś wspaniałym i każdy tego potrzebuje choć odrobinę. Zwłaszcza młode mamy, które dopiero wchodzą na ścieżkę macierzyństwa. Niestety nie zdarza się co dzień, by mamy wspierały się nawzajem, więc taki otwarty list jest cudownym gestem. Przeczytajcie! Zobacz też: Jak wspierać skutecznie bliskich? "Zobaczyłam Cię dziś rano i chcę ci powiedzieć, że robisz świetną robotę. W tych pierwszych miesiącach bycia mamą, kiedy jest naprawdę ciężko, łatwo zapomnieć, że to tylko chwilowe. Że dziecko tylko przez chwilę będzie naprawdę maleństwem i szybko dorasta. Ja właśnie o tym zapomniałam, dopóki nie zobaczyłam ciebie. Zapomniałam o hormonach, które rządzą kobietą po porodzie. Zapomniałam o niewyspaniu i bezsennych nocach, które przywodzą nieomal na granicę szaleństwa. Zapomniałam już o tym poczuciu zmęczenia, kiedy zasypia się na stojąco, a szklanka może wypaść z ręki. Zapomniałam, jak to jest zapominać o własnym wyglądzie, chodzić w rozciągniętych ciążowych ubraniach i nie umawiać się do fryzjera z braku czasu. Zapomniałam jak cudowny jest prysznic, gdy ktoś przez chwilę zaopiekuje się twoim dzieckiem, a ty masz 5 minut tylko dla siebie. Zapomniałam to uczucie samotności, gdy wszyscy wokół śpią, a ty wstajesz o 3 w nocy, by nakarmić głodne dziecko. Zapomniałam jak cudowne to uczucie, gdy udaje ci się uśpić maleństwo po długich minutach płaczu. Tego wszystkiego zapomniałam, aż zobaczyłam Ciebie... Chcę więc Ci powiedzieć nowa mamo – bądź cierpliwa. Wychowywanie dziecka nie jest łatwą sprawą. Doświadczysz najwspanialszych, ale i najtrudniejszych chwil w życiu. Będziesz wielokrotnie na granicy cierpliwości. Ale powiem ci coś – warto!" Pod takim listem powinna podpisać się każda mama! A Wy zapomniałyście już o trudach pierwszych miesięcy, czy właśnie je przeżywacie? Macierzyństwo - instynkt czy nabyte umiejętności? 12 zalet macierzyństwa
Bez seksu po porodzie! Jesteśmy zbyt zestresowane na orgazm?
Życie seksualne młodych rodziców często przestaje być satysfakcjonujące, a naukowcy upatrują źródła problemu w kobiecej psychice. Co nam przeszkadza czerpać przyjemność z seksu po porodzie?
Wszyscy wiemy, że pojawienie się dziecka ma wpływ na nasze życie seksualne. Lęk przed podjęciem na nowo współżycia - wynikający z przeżyć podczas porodu, obaw fizjologicznych, braku akceptacji dla zmienionego po ciąży i porodzie ciała, strach przed bólem, czy wreszcie zmęczenie – to tylko niektóre z czynników sprawiających, że seks jest często ostatnią rzeczą, na którą młoda mama ma ochotę. Teraz jednak dowiadujemy się, że coś jeszcze może być odpowiedzialne za to, że nie jesteśmy zadowoleni z seksu po porodzie. Satysfakcja z seksu po porodzie niższa przez stres Naukowcy z Penn State University (USA) odkryli, że jeśli nowa mama ma wątpliwości co do swoich macierzyńskich kompetencji, ona i jej partner odczuwają mniej satysfakcji z seksu w porównaniu z innymi młodymi rodzicami. Inaczej jest z mężczyznami – odczuwany przez nich stres nie ma wpływu na doświadczanie przez nich rozkoszy, ale już stres ich partnerki – oddziałuje negatywnie także na męską ocenę pożycia seksualnego pary. Chelom Leavitt, doktorantka prowadząca badanie, którego wyniki opublikowano w czasopiśmie "Sex Roles", przekonuje, że kobieta zamartwiająca się swoją nową życiową rolą może mieć problem z czerpaniem satysfakcji z seksu, a to będzie przekładać się także na zadowolenie jej partnera. Badania poziomu satysfakcji z seksu przeprowadzono wśród 169 par, które niedawno zostały po raz pierwszy rodzicami. Większość rodziców "w pewnym stopniu" zadowolona z seksu Kiedy dzieci badanych par miały około 6 miesięcy, zbadano poziom stresu rodziców. Mieli oni ocenić, jak bardzo prawdziwe dla nich są stwierdzenia typu: "Moje dziecko uśmiecha się mniej, niż się spodziewałam/-em", "Żeby zaspokoić potrzeby mojego dziecka, muszę rezygnować z siebie w o wiele większym stopniu, niż oczekiwałam/-em". W okolicach pierwszych urodzin dzieci poproszono te same osoby o ocenę satysfakcji z seksu. Przeciętna para była tylko "w pewnym stopniu zadowolona", ale wśród odpowiedzi była spora rozpiętość, a poziom zaspokojenia był wyraźnie mniejszy u kobiet, które przeżywały większy stres i więcej zmartwień związanych z ich nową rolą matki. Nowy ojciec może błądzić, nowej matce nie wolno? Zdaniem Lonnie Barbach, psycholożki klinicznej z Uniwersytetu w Kalifornii w San Francisco, komentującej te doniesienia dla portalu "Health", wyczerpanie, fizyczny dyskomfort, karmienie piersią i kompleksy mogą wpływać na to, czy kobieta będzie czerpać przyjemność ze zbliżenia po porodzie. Barbach przyznaje też, że stres również może mieć wpływ na jakość pożycia seksualnego nowych rodziców. Dlaczego jednak to stres matki ma znaczenie, a nie rozterki ojca? Według autorki badania, można to tłumaczyć innym postrzeganiem przez kobiety i mężczyzn swoich ról jako rodziców. Na kobiety wywiera się dużo większą presję społeczną i oczekuje, że będą dobre w wykonywaniu swoich zadań niejako naturalnie, bo wynika to po prostu z faktu bycia kobietą. Kiedy więc nowa matka nie czuje się pewna swoich umiejętności, ma wątpliwości i boi się, że brakuje jej kompetencji, przekłada się to na jej ogólne samopoczucie i ocenę swojej kobiecości. Od ojców zaś naturalnie oczekuje się, że będą popełniać błędy i daje się im na to przyzwolenie. Seks po porodzie wymaga czasu i cierpliwości Zaskakujące jest jednak to, że to właśnie badane kobiety były bardziej zadowolone ze swojego życia seksualnego niż mężczyźni! Prawie 70 proc. pań oceniło, że jest "w pewnym stopniu usatysfakcjonowanych" w porównaniu z 55 proc. panów. To, jak wyjaśnia Leavitt, może wynikać z oczekiwań – kobiety mogły odczuwać zadowolenie, że ich pożycie seksualne wraca do normy (pytania o seks zadawano przecież w okolicy pierwszych urodzin dziecka), a mężczyźni nadal chcieli częściej się kochać. Pary, które nie są zadowolone ze swojego życia seksualnego, powinny o tym rozmawiać ze sobą – sugeruje Barbach. Nie chodzi jednak o to, by oskarżać się nawzajem i i dawać upust swoim frustracjom i pretensjom, lecz żeby poszukać sposobu na to, by mieć dla siebie więcej czasu i przestrzeni na romantyczne gesty. Ale – jak mocno podkreślają obie psycholożki – nie należy wywierać presji na kobietę i naciskać na seks – zwłaszcza przez pierwsze pół roku po porodzie powinniśmy wykazać się dużą wrażliwością i empatią w tym temacie. To czas, kiedy seks jest po prostu odstawiony na boczny tor. Dla nowych mam niezwykle ważne jest, by zrozumieć, że każdy może popełniać błędy i że nie ma rodziców idealnych, którzy znają odpowiedzi na wszystkie pytania. I to nie tylko po to, by bardziej cieszyć się seksem, ale po prostu życiem! Zobacz też: Seks po porodzie: 7 problemów, które da się rozwiązać 6 powodów, dla których wasz związek może rozkwitnąć po porodzie Jak szybko można wrócić do formy po porodzie?
6 największych wyzwań dla nowych mam - zdaniem Polek
Wiemy, jakie wyzwania są największe dla Polek, kiedy zostają matkami. Odnajdujesz się w tej liście?
My, Matki Polki, oceniamy swoje macierzyńskie sukcesy wyżej niż matki z innych krajów – wynika z badania "Być Mamą", przygotowanego przez firmę Procter & Gamble w ramach kampanii "Dziękuję Ci Mamo". Aż 91 proc. z nas twierdzi, że jako mamy wykonujemy świetną pracę! A jednak wraz z pojawieniem się dziecka, nasze życie zmienia się diametralnie, a my musimy stawić czoła nowym wyzwaniom i obowiązkom. Niektóre z nich wydają się nam szczególnie trudne. To czas, kiedy musimy znaleźć w sobie siłę, wytrwałość i cechy, o których wcześniej nawet nie myślałyśmy. Jakie wyzwania wydają się nam najtrudniejsze, kiedy zostajemy matkami? Jedna pensja Dla 32 proc. Polek, które wzięły udział w badaniu "Być Mamą" największym wyzwaniem jest nagła konieczność życia z jednej pensji z powodu bezpłatnego urlopu wychowawczego, przy jednoczesnym wzroście wydatków związanych z pojawieniem się dziecka. To wymaga reorganizacji całego domowego budżetu, często zaciskania pasa i rezygnowania z własnych przyjemności. Znalezienie czasu dla partnera/męża Mimo że dziecko jest teraz naszym oczkiem w głowie, nadal chcemy mieć czas dla naszych mężczyzn, ale to okazuje się drugim największym wyzwaniem dla nowych mam – tę odpowiedź wybrało 30 proc. badanych. To ważne jednak, że nadal chcemy i próbujemy znaleźć czas dla naszych partnerów i mężów, a nie skupiamy się wyłącznie na swojej roli matki, dzięki temu być może uda nam się uniknąć kryzysu pierwszego dziecka! Brak energii Niewyspanie i zmęczenie w pierwszych miesiącach po porodzie zaskakują nawet najbardziej odporne z nas, nic więc dziwnego, że na trzecim miejscu - z 29 proc. głosów - znalazł się brak energii. Ale jak tu mieć siłę i energię, kiedy tak mało sypiamy? Bardzo istotne jest, aby angażować ojców naszych dzieci do pomocy w opiece i pielęgnacji nad dzieckiem oraz do wykonywania części obowiązków domowych. Brak wiedzy na temat jak najlepszej opieki nad dzieckiem Chcemy wiedzieć, jak opiekować się naszym dzieckiem w możliwie najlepszy sposób, ale brak odpowiedniej wiedzy jest dla nas sporą przeszkodą – tak twierdzi 29 proc. ankietowanych Polek. Gdzie sięgamy po tę wiedzę? Porad wychowawczych oraz informacji szukamy przed wszystkim u własnych matek (46 proc.), przyjaciół (37 proc.), partnerów i mężów (34 proc.) oraz w internecie (27 proc.). Teściów radzi się tylko 14 proc. Polek. Zachowanie dobrego samopoczucia związanego z wyglądem Wyzwaniem okazuje się także akceptacja ciała po ciąży i porodzie. Rozstępy i dodatkowe kilogramy to coś, co sprawia, że początki macierzyństwa są trudne dla 28 proc. Polek. To naturalne, że nasze ciała po porodzie nie wyglądają tak samo jak przed ciążą. Powinnyśmy być dla siebie wyrozumiałe i łagodne, nasz organizm i nasze ciała wykonały ogromny wysiłek i wielką pracę, potrzebują czasu, by się zregenerować! Kontakty towarzyskie Kiedy zostajemy matkami wyzwaniem okazuje się też dla 19 proc. z nas utrzymanie kontaktów towarzyskich i spotykanie się ze znajomymi tak często, jakbyśmy tego chciały. Trudno wyjść z domu bez dziecka, a z nim nie zawsze możemy. Czasami też po prostu tęsknimy za chwilą tylko dla siebie i tylko z dorosłymi, co wcale nie czyni nas złymi matkami, a często tak właśnie się czujemy, kiedy robimy coś dla siebie, a nie dla dzieci. Czy dla was te rzeczy także okazały się wyzwaniem po porodzie? A może coś innego było dla was trudniejsze? Opowiedzcie nam o tym w komentarzach! W badaniu "Być Mamą" wzięło udział ponad 14 000 mam z 15 krajów, w tym ponad 1000 z Polski. Celem badania było zbadanie, co dla kobiet z różnych części świata oznacza bycie mamą, jak oceniają siebie w tej roli oraz które cechy muszą w sobie rozwijać i pielęgnować, by jej sprostać. Badanie jest częścią kampanii "Dziękuję Ci Mamo", przeprowadzonej przez firmę Procter & Gamble w ramach Igrzysk Olimpijskich Rio 2016. Zobacz też: Godzina tylko dla siebie: dlaczego wszystkie powinnyśmy być Francuzkami? Kryzys po narodzinach dziecka: czy to nam się przydarzy? Polacy, a zwłaszcza młodzi rodzice, nie potrafią odpoczywać
Jak nie zagubić się po porodzie i odnaleźć się w relacjach z bliskimi?
Po narodzinach dziecka wszystko się zmienia. Nasze kontakty z najbliższymi też są inne. Jak najlepiej odnaleźć się po porodzie w relacji z mężem, mamą, teściowa i przyjaciółmi?
Kiedy zostajemy mamami, nasze życie wywraca się do góry nogami. Zmienia się niemal wszystko, w tym nasze relacje z najbliższymi: z partnerem, z własnymi rodzicami, z teściami. To okres wzmożonego rozwoju osobistego i budowania nowych kompetencji: rodzicielskich (uczymy się wszystkiego od podstaw), interpersonalnych (musimy umieścić się w relacji ze znanymi nam osobami w nowej roli, już nie tylko jako my, ale także jako matki), a nawet zawodowych (trzeba nauczyć się godzić pracę z rodziną). O to, jak odnaleźć się nowej rzeczywistości pytamy psycholożkę i współzałożycielkę bloga Trickymind.pl o psychologii, coachingu i rozwoju osobistym, Dominikę Wrońską. Jak nie zagubić siebie? Nowe mamy często skarżą się, że wszyscy mają dla nich tysiąc rad, których udzielają nieproszeni. Często nawet nie chcemy ich słyszeć, zwłaszcza, że każdy zdaje się znać najlepszy i najbardziej właściwy sposób na wychowywanie naszych dzieci, a my w oczach "życzliwych" zawsze jesteśmy w błędzie. - Młoda mama powinna budować swoją pewność siebie i wiarę w swoje kompetencje rodzicielskie zwłaszcza w konfrontacji z "dobrymi radami", o które wcale nie prosi, a które będzie często otrzymywać z różnych stron – radzi Dominika Wrońska. - To niezwykle ważne, ponieważ młoda kobieta próbując odnaleźć się w nowej roli, może zbyt mocno polegać na opinii postronnych osób i np. zrezygnować pod ich wpływem z karmienia piersią, pomimo tego, że chciałaby w ten sposób żywić swoje dziecko tak długo jak się da. Nie bój się prosić o radę Nie znaczy to jednak, że nie powinnyśmy prosić o pomoc lub radę, kiedy ich potrzebujemy. Opierajmy się jednak na własnej wiedzy i intuicji, pamiętajmy, że sam fakt, iż ktoś bliski coś nam doradził, nie oznacza, że musimy się do tej rady zastosować, jeśli uważamy, że nie pasuje do naszej rodzicielskiej rzeczywistości: - Warto prosić o pomoc i poradę swoją mamę lub teściową i dzięki temu poszerzać swoją wiedzę i kompetencje rodzicielskie, ale warto pamiętać o tym, że spora część z obowiązujących 30 lat temu zasad opieki nad niemowlęciem już się zdezaktualizowała (np. niezbyt pochlebna opinia na temat długiego karmienia piersią, zwyczaj "przepajania" dziecka glukozą czy pielęgnacja pępka) – mówi Dominika Wrońska. Skąd czerpać wiedzę na temat opieki nad dzieckiem? - Warto konsultować się ze specjalistami w przypadku wątpliwości. Internet to też dobre źródło informacji, ale trzeba pamiętać o tym, że nie wszystkie rady, które można znaleźć np. na blogach warto wprowadzać w życie, ponieważ każde dziecko jest inne i to, co zadziałało u kogoś, niekoniecznie zadziała u ciebie – podpowiada Dominika Wrońska. Kiedyś wychowywaliśmy dzieci w większych społecznościach, najczęściej w wielopokoleniowych rodzinach. Współczesne warunki życia często oznaczają, że mieszkamy z dala od rodziny, a naszą "wioską" stają się znajomi, społeczności internetowe i relacje, które sami wybieramy. Szukając opinii na ważne tematy dotyczące zdrowia i wychowywania dzieci, musimy pamiętać, by opierać się na eksperckich źródłach, a z dystansem traktować rewelacji serwowane nam przez anonimowych użytkowników internetu. Relacje z partnerem po porodzie Sporo mówi się o kryzysie w związku po narodzinach pierwszego dziecka: rzeczywistość pary zostaje wywrócona do góry nogami, muszą stawić czoła zmęczeniu, niewyspaniu i wiecznemu niedoczasowi. Trzeba na nowo zdefiniować swoje relacje, znaleźć sposób na odnalezienie się w roli rodziców i nie zapominać o tym, że nadal jesteśmy też partnerami w związku. - Relacje z partnerem warto pielęgnować, tak aby mężczyzna nie czuł się zepchnięty na dalszy plan – podpowiada Wrońska. - Kobieta stając się matką nie przestaje być partnerką. Warto też angażować mężczyznę w opiekę i pielęgnację nowego członka rodziny – mówi. Pomoże to nie tylko matce, odciążając ją w obowiązkach, ale też ojcu – da mu idealną możliwość budowania więzi z dzieckiem. Relacje ze starszymi dziećmi Pojawienie się w domu nowego dziecka, to prawdziwa rewolucja dla starszego brata lub siostry. Do tej pory byli jedyni i najważniejsi na świecie, teraz będą musieli (a przynajmniej tak czują) rywalizować o uwagę rodziców. To trudny okres i warto dobrze przygotować dziecko na pojawienie się rodzeństwa. - Jeżeli mamy już starsze dziecko, to warto angażować je w opiekę nad młodszym rodzeństwem, tak aby pomóc mu w utworzeniu silnej więzi i sprawić, że utrata uprzywilejowanej pozycji jedynaka nie będzie aż tak dla niego dotkliwa – radzi psycholożka. Dzięki temu nasze starsze dziecko będzie czuło się potrzebne i ważne. Relacje z babciami Kontakty z babciami dziecka – i to zarówno, jeśli chodzi o mamę kobiety, jak i jej teściową – też ulegają zmianie po narodzinach dziecka. Tu także musimy wyznaczyć granice, znaleźć rozwiązania, które pomogą nam sprawnie funkcjonować w nowej rzeczywistości. Ten okres nie musi być trudny wyłącznie dla mamy, odnalezienie się w roli babci – wbrew temu, co automatycznie zakładamy – też nie musi być łatwe: – Teściowa staje się babcią i mama świeżo upieczonej mamy też staje się babcią. Taka transformacja bywa dla niektórych kobiet trudna, ponieważ konfrontuje je z nieubłaganie przemijającym czasem – wyjaśnia Wrońska. - To może prowadzić do ambiwalentnych uczuć i skutkować wykształceniem się dwóch skrajnych postaw – mówi psycholożka. - Jedna z nich polega na tym, że młoda mama staje się równorzędnym partnerem dla swojej matki i teściowej, z uszanowaniem jej prawa do samodzielnego stanowienia o swoim dziecku. Druga natomiast bazuje na rywalizacji o to, kto jest lepszą matką. Te relacje są być może najtrudniejsze, bo – jak zauważa Dominika Wrońska - młode matki oczekują od babci pomocy instrumentalnej, informacyjnej i emocjonalnej, przy uszanowaniu pewnych granic, w ramach których młoda matka chciałaby samodzielnie działać. A to nie zawsze przychodzi łatwo i często wymaga pracy i wielu trudnych rozmów. Zobacz też: 10 rzeczy o macierzyństwie, w które i tak nie uwierzysz! Pierwsze urodziny... mamy. Wzruszenie odbiera nam głos 6 twoich największych wrogów po porodzie
Od porodu ciągle się kłócicie? Pora działać!
Czy wraz z pierwszym dzieckiem w związku pojawiają się kłopoty? Niestety, wyniki badań naukowych są bezlitosne: 2/3 par po narodzinach dziecka odczuwa spadek zadowolenia z bycia w związku. Dlaczego i jak sobie pomóc?
A miało być tak pięknie! Marzyliście o dziecku, oczekiwaliście go z niecierpliwością, razem chodziliście na wizyty do ginekologa, dokumentowaliście każdy dzień ciąży i z wypiekami na twarzach kompletowaliście wyprawkę. Dlaczego więc od porodu ciągle się kłócicie? I jak to zmienić? Główne powody kryzysów w związku po porodzie to: 1. Zmiana ról Jest to szczególnie trudne dla mężczyzn, którzy często czują się niepotrzebni, kiedy kobieta jest niezbędna dziecku do jego przeżycia, bo karmi i poświęca mu całą swoją energię i uwagę, a wcześniej to oni byli najczęściej w centrum uwagi. Poza tym mężczyźni chcieliby czuć się bardziej potrzebni dziecku, granie drugich skrzypiec jest dla wielu ojców trudne do zaakceptowania. 2. Intensywne konflikty Psychologowie twierdzą, że jeśli kłóciliście się na jakiś temat przed porodem, jest duża szansa, że po narodzinach dziecka będziecie kłócić się z tego powodu jeszcze częściej, bo będziecie zmęczeni, a więc bardziej konfliktowi oraz ogólnie mniej przychylnie do siebie nastawieni. 3. Nudne rozmowy Mnogość przyziemnych spraw, które wymagają omówienia po narodzinach dziecka sprawia, że na rozmowy, które zbliżały was do siebie po prostu brakuje już czasu i energii. Łatwo przegapić moment, w którym przestajecie robić miłe rzeczy dla siebie jako pary, a skupiacie się wyłącznie na swojej roli jako rodziców. 4. Niewyspanie Nocne pobudki niemowlęcia sprawiają, że oboje jesteście niewyspani, a to oczywiście oznacza, że szybciej się denerwujecie i jesteście rozdrażnieni. Wtedy awantura gotowa! Kobiety po porodzie szybciej odczuwają kryzys w związku To oczywiste, że nieprzespane noce i kłótnie o to, czyja jest teraz kolej na przewinięcie dziecka odbijają się niekorzystnie na związkach. Mniej rozmów, mniej seksu – to wszystko prowadzi do emocjonalnego oddalania się od siebie. Co ciekawe jednak, mężczyźni i kobiety inaczej przechodzą kryzys w związku po porodzie. Matki odczuwają spadek satysfakcji małżeńskiej od razu po narodzinach pierwszego dziecka, mężczyźni dopiero po kilku miesiącach – twierdzą naukowcy z Relationship Research Institute w Seattle (USA). Aż 2/3 par – jak wynika z danych Instytutu - poczuło się mniej szczęśliwie w związku w ciągu 3 lat od narodzin pierwszego dziecka. Dlaczego ona jest mniej szczęśliwa? Dla kobiety przejście z bycia czynną zawodowo kobietą do spędzania całego czasu w domu może (ale nie musi!) być trudnym doświadczeniem, jej uwaga musi być stale poświęcona żywieniu i dbaniu o dziecko, brakuje więc czasu i siły na zaspokajanie własnych potrzeb, o dbaniu o związek nie wspominając. Kiedy ten stan utrzymuje się przez dłuższy czas, poczucie satysfakcji z życia maleje. Łatwo tak zachłysnąć się rolą matki, że zapomina się o sobie, ale to błąd: właśnie dla dobra dziecka musimy zawsze pamiętać też o sobie i swoich potrzebach: drobnych przyjemnościach, ale też kwestiach związanych z dbaniem o swoją dietę i zdrowie. To będzie procentować! Czemu on nie jest już ze mną taki szczęśliwy? Jeśli chodzi o ojców, martwią się, że odkąd pojawiło się dziecko, brakuje już spraw, które łączyłyby ich z partnerkami – oczywiście innych, niż te dotyczące dziecka. Nie radzą sobie najlepiej z tym, że młoda mama skupia 100 proc. swojej uwagi na dziecku, brakuje im poczucia, że też są ważni dla swoich partnerek. Czasami uciążliwa bywa nowa odpowiedzialność, a już z całą pewnością niełatwo jest sprostać wymaganiom kobiety po narodzinach dziecka. Do częstych skarg mężczyzn należy ta, że ona ciągle ma o coś pretensje, że nie potrafi docenić tego, co on robi przy dziecku. No i seks! Na mniej seksu – lub nawet całkowity jego brak – po narodzinach dziecka skarży się wielu mężczyzn. Co zrobić, żeby między nami było lepiej? 1.Ustalcie podział obowiązków Sposobem na uniknięcie wielu konfliktów jest sporządzenie pełnej listy wszystkich obowiązków przy dziecku, jak i spraw, które trzeba zrobić w domu (sprzątanie, pranie, płacenie rachunków) i ustalenie z góry, kto zajmuje się czym. 2. Chodźcie na spacery Z niemowlęciem i tak trzeba chodzić na spacery, wykorzystajcie więc te chwile, by spędzić czas razem i rozmawiać. Kiedy dziecko śpi w wózeczku, wy macie nareszcie chwilę na spokojną rozmowę. Spacer jest idealny, bo nie będzie was rozpraszać telewizja, telefony czy komputer. Po prostu poświęćcie sobie trochę czasu i uwagi! 3. Znajdźcie czas dla siebie Znajdźcie przynajmniej kwadrans każdego dnia, by spokojnie ze sobą porozmawiać, najlepiej o sprawach nie związanych tylko z dzieckiem. Starajcie się robić razem rzeczy, które sprawiały wam jako parze przyjemność przed narodzinami dziecka. Jeśli lubiliście oglądać seriale, spróbujcie wygospodarować trochę czasu w tygodniu na wspólny seans, nawet jeśli mielibyście zasnąć przed telewizorem ze zmęczenia! Oczywiście, pojawienie się dziecka zmienia sposób spędzania wolnego czasu i nie będziecie mogli swobodnie wychodzić do kina, restauracji czy pubu, ale spokojnie możecie znaleźć miłe rzeczy do zrobienia we dwoje w domu. Najważniejsze tylko, żeby nie przespać momentu, kiedy zaczynacie się od siebie oddalać. A jeśli mimo prób nic się nie poprawia, rozważcie terapię dla par. Jak pojawienie się dziecka wpłynęło na wasz związek? Napiszcie w komentarzu! Przeczytaj też: Seks po porodzie: jak odzyskać bliskość - rady seksuologa 7 porad, jak rozpalić wasz związek, kiedy dziecko już śpi Tatusiowie zmieniają pieluchy i robią zakupy
Mąż staje w obronie pociążowego brzucha żony i składa hołd matkom
"Powinniśmy wspierać i oklaskiwać mamy za to, co przeszły podczas ciąży, porodu i później" – mężczyzna składa hołd matkom, po tym, jak ktoś skrytykował brzuch jego żony. Przeczytajcie jego apel o poszanowanie kobiet i ich ciał po porodzie.
Dla wielu z nas odkrycie, że ciążowy brzuch nie znika po porodzie jest przykrą niespodzianką, tak samo jak to, że wychodząc ze szpitala znowu musimy wbić się w nasze ciążowe spodnie z wielgachną gumą w pasie... Trudno zaraz po urodzeniu czuć się dobrze w swoim ciele, kiedy wszystko boli, zwisa, uwiera, a jeszcze hormony każą płakać bez powodu i w ogóle nie wiadomo, co zrobić z tym ogromem emocji... Nic więc dziwnego, że kiedy brytyjska aktorka i pisarka Giovanna Fletcher, 11 dni po swoim drugim porodzie usłyszała od obcej osoby złośliwy komentarz: "Oooo, mamusia ma jeszcze brzuszek" poczuła się niekomfortowo. W pierwszym odruchu roześmiała się, bo była tak zszokowana, że nie wiedziała jak zareagować. Później jednak dala upust swojej frustracji i rozżaleniu na Facebooku i Instagramie. Giovanna zamieściła zdjęcie swojego ciała z opisem uczuć, jakie ten komentarz w niej wzbudził. "Te słowa utkwiły mi w głowie. (...) Przede wszystkim zdziwiła mnie potrzeba obcej osoby, żeby podzielić się tą obserwacją... Tak, mam brzuch. Ale ten brzuch przez 9 miesięcy chronił mojego synka przed niebezpieczeństwem. Ten brzuch wypełnił mój świat taką miłością i światłem, jakich się nie spodziewałam. Ten brzuch czyni cuda. Z czasem mój brzuch zniknie, ale ja nigdy nie przestanę mu być wdzięczna za wszystko, co mi dał". I dorzuciła hashtag #spreadlove, czyli "szerz miłość". Mąż Giovanny, wokalista i gitarzysta zespołu McFly, Tom Fletcher, postanowił stanąć w obronie żony i okazać jej wsparcie na oczach całego świata. Opublikował jej post na swoim profilu na Facebooku i napisał wzruszającą wiadomość, którą składa hołd wszystkim mamom: So proud of my beautiful wife Giovanna Fletcher for sharing this. I loved her bump when our boys were in it and I love... Opublikowany przez Tom Fletcher na 2 marca 2016 "Jestem taki dumny z mojej pięknej żony Giovanny Fletcher za to, że opublikowała to zdjęcie i historię. Kochałem jej brzuch, kiedy byli w nim nasi chłopcy i kocham go teraz! Wywiera się taką presję na kobiety, żeby ich ciała szybko wracały "do normy", te poporodowe i bezmyślne komentarze– bez względu na to, czy zamierzone, czy nie – są bardzo szkodliwe i mają duży wpływ na kobiety. Wszyscy - mężczyźni i kobiety - powinniśmy wspierać i oklaskiwać mamy za to, co przeszły podczas ciąży, porodu i później. Bez względu na to, czy rodziły naturalnie, przez cesarkę, w basenie, w domu, w szpitalu - cokolwiek, gdziekolwiek... Mamy, jesteście wspaniałe – wasze brzuchy i wszystko inne!" Dołączamy się do jego apelu i też twierdzimy, że jesteście/jesteśmy wspaniałe! Przeczytaj też: Piersi po porodzie 6 powodów, dla których wasz związek może rozkwitnąć po porodzie Niesamowite! Zobacz, co uchwyciła na zdjęciu swojego mleka
6 powodów, dla których wasz związek może rozkwitnąć po porodzie
Tyle mówi się o tym, że narodziny dziecka są trudną próbą dla pary, ale warto przyjrzeć się też temu, jak związek zyskuje po porodzie. Przeczytaj, co zmienia się na lepsze w waszej relacji, kiedy zostajecie rodzicami.
Zgoda: badania naukowe na temat związku po porodzie nie nastrajają optymizmem – mówią np. że po narodzinach dziecka większość par czuje się mniej szczęśliwa, a ponownie odczuwa satysfakcję ze związku po 18-20 latach małżeństwa (czyli mniej więcej w momencie, kiedy dzieci dorastają i wyprowadzają się z domu). Trzeba jednak pamiętać, że to nie oznacza, że dzieje się tak w każdym związku! Jest wiele par, które tworzą szczęśliwe i kochające się rodziny i nie ma powodu, dla którego w waszym przypadku miałoby być inaczej. Wiele osób twierdzi, że narodziny dzieci wpłynęły na ich związek bardzo korzystnie. Oto dlaczego: Związek po porodzie: dom działa jak magnes Wspominasz z nostalgią czas, kiedy byliście panami swojego czasu? Przed narodzinami dziecka rzeczywiście tak było, ale czy na pewno wtedy spędzaliście więcej czasu razem? Są duże szanse, że kiedyś mogliście zaniedbywać waszą relację, siedząc za długo w pracy lub spotykając się ciągle ze znajomymi, a odkąd są dzieci, spieszycie się do domu i – paradoksalnie – macie więcej czasu dla siebie nawzajem. Dom wzywa: chcecie spędzać jak najwięcej czasu ze sobą. Priorytety się zmieniły! Związek po porodzie = inny stopień wtajemniczenia Piękno bycia razem polega między innymi na budowaniu wspólnych wspomnień - to przeżyte razem chwile sprawiają, że wasza więź się pogłębia. Po porodzie tych ważnych doświadczeń i zdarzeń będzie jeszcze więcej i większość z nich będzie należeć do kategorii "niezapomniane chwile". Wszystkie wydarzenia z życia waszego dziecka to wspomnienia, które będziecie razem nieść przez życie. Od tej pory będą was łączyć tak ważne momenty i tak wielkie emocje, które przeżyjecie w związku z porodem, pierwszym uśmiechem dziecka, pierwszym ząbkiem, słowem itd., że nikt i nic nie będzie w stanie tego nigdy przebić! Macie dzieci? Rozstanie jest mniej prawdopodobne Każdy związek miewa kryzysy i podobno wszyscy czasem się kłócimy. Kiedy nie ma dzieci, można działać impulsywnie: rozstać się pod wpływem kłótni czy chwilowej nudy. Łatwiej powiedzieć: dość, idę sobie. Kiedy są dzieci, podejmowanie ważnych decyzji życiowych poprzedzają głębokie przemyślenia, bardziej chce się walczyć o związek, starać się i próbować zachowywać tak, by nasza rodzina przetrwała. Po porodzie bardziej doceniacie czas sam na sam Wcześniej byliście tylko we dwoje. Teraz większość czasu pochłania wam opieka nad dzieckiem, praca, dojazdy itd. Dlatego, kiedy uda wam się skraść chwilę tylko dla siebie, bardziej doceniacie ten czas. Drobne gesty liczą się podwójnie. Warto sprawić, by codziennie mieć chociaż 10 minut dla siebie nawzajem – na zapytanie o to, jak minął dzień, przytulenie się, okazanie troski. A kiedy uda się wam wyjść razem z domu, bez dziecka, zobaczycie, że nawet błaha wyprawa będzie wielkim, radosnym wydarzeniem dla związku! Związek po porodzie to praca zespołowa Wcześniej wiele robiliście razem, ale to po narodzinach dziecka uczycie się naprawdę działać jako zespół: wspólnie podejmujecie decyzje dotyczące zdrowia i wychowywania, ale też rozrywek, zabawek, mebli i pojazdów, którymi się poruszacie (wózek, auto, do którego się zmieści). Już bardziej nie da się być razem! Po porodzie stajemy się lepszymi ludźmi Nad związkiem trzeba ciągle pracować - twierdzą eksperci. Po porodzie staje się to łatwiejsze, bo ucząc się, jak być dobrymi rodzicami i stawiając na rozwój osobisty, stajemy się również lepszymi partnerami. Bardziej wyrozumiałymi, troskliwymi i otwartymi na potrzeby partnerów. I jak tu nas bardziej nie kochać? A w jaki sposób dziecko wzmocniło wasz związek po porodzie? Napiszcie w komentarzu. Zobacz też: Wszystkie "prawdy" o związku, które warto raz na zawsze pożegnać 10 kroków do stworzenia szczęśliwej rodziny Seks po porodzie - 7 problemów, które da się rozwiązać
Kochany mężu, oto 5 sposobów, żeby mnie uszczęśliwić (+1 bardzo dobry)
Nie potrzebuję futer, diamentów ani wycieczek dookoła świata. Chcę życzliwości, empatii i szczypty rozpieszczania. Porozmawiajmy teraz o tym, jak prostymi sposobami mężczyźni mogą uszczęśliwić swoje żony.
Mówią, że kobietę trudno zadowolić. Nieprawda! Wystarczy odrobina dobrej woli, minimum wysiłku i będę ukontentowana. Wystarczy, że będziesz robić tych kilka rzeczy. A że podobno lubisz jasne, nieprzegadane komunikaty, pozwoliłam sobie zapisać je w przejrzystych punktach. Do dzieła! Drogi mężu: 1. Zgadzaj się ze mną Co się dzieje z ludźmi, że po jakimś czasie zaczynają negować wszystko, co powie ich partner? To działa w dwie strony: robią tak i mężczyźni, i kobiety. Ale teraz mówimy o uszczęśliwianiu pań, stąd prośba do was, panowie: naprawdę nie musicie być zawsze w kontrze. - Zimno jakoś – mówię. - Mi jest ciepło – mówi on. - Jakieś bez smaku to jedzenie – stwierdzam. - Mi smakuje – odpowiada on. A teraz pomyśl, gdyby na moim miejscu siedział twój znajomy z pracy albo gdyby to był listonosz: - Zimno jakoś – mówi Ktoś Inny, Kto Nie Jest Twoją Żoną. - Noooo, gdzie ta wiosna? - mówisz ty. Dlaczego? Bo tak naprawdę to jest bzdura, a wiesz, że przytakując komuś w błahych sprawach nawiązujesz miłą relację. Dlatego od dzisiaj, kiedy mówię, że Scarlett Johansson jest gruba, zgódź się ze mną, co? 2. Słuchaj z zainteresowaniem Że kobiety niby dużo mówią? Bez przerwy, o wszystkim i niepotrzebnie? Oj, przestań. Pokaż, że słuchasz, a zyskasz wdzięczną partnerkę, która będzie lubiła spędzać z tobą czas, a nie będzie miała wrażenia, że mieszka ze ścianą o ludzkich kształtach, która złożyła śluby milczenia, a na dodatek ma słuch pnia. Kiedy następnym razem zacznę ci opowiadać o perypetiach sercowych mojej ciotki, przerwij scrollowanie ekranu w telefonie i wykaż zainteresowanie: zapytaj co się stało z jej poprzednim absztyfikantem, stwierdź, że trudno za nią nadążyć i pośmiej się ze mną, kiedy po raz piąty opowiem ci tę samą anegdotę z czasów młodości mojej kochliwej ciotuni. I za nic w świecie nie przerywaj mi informacją, że już ci to opowiadałam! To niewiele, a ja będę zadowolona i zajmę się swoimi sprawami z poczuciem, że tak dobrze jak z tobą, to naprawdę z nikim innym się nie dogaduję. 3. Mów komplementy Co prawda zarwałam już trzydziestą noc z rzędu, a malowanie się zostawiam wyłącznie na comiesięczne wizyty kontrolne u pediatry, ale nie widzę powodu, żebyś nie skomentował tego, że jestem śliczna, ładnie mi w fioletowym T-shircie, a mój widok, kiedy przysypiam w fotelu topi ci serce ze wzruszenia. Dorzuć kilka zdań o tym, że jestem najlepszą matką na świecie, że uwielbiasz sposób, w jaki się śmieję i opowiadam anegdoty o ciotce, że kolacja była pyszna i że trafiłam w 10 komentując nowe poczynania posłów i senatorów RP. 4. Przynoś kawę do łóżka i częstuj czekoladą Nie, nie musisz codziennie, ale tak z raz w tygodniu chociaż, dobrze? Z tą kawą oczywiście, czekoladki możesz przynosić każdego dnia, będziesz miał bardzo zadowoloną żonę (nawet jeśli będę ciągle mówić o tym, że jak tylko skończę karmić to przechodzę na dietę). Czekolada jak miłość – poprawia samopoczucie. A szczęśliwa kobieta u boku wszystko zmienia, prawda? 5. Pamiętaj o umowach (i rzeczach do naprawienia) Ten karnisz naprawdę trzeba zawiesić, bo widok koca w oknie mnie przygnębia. Nie chcę ci o tym ponownie przypominać. Czy mógłbyś pamiętać o rzeczach do zrobienia w domu? Pewnie mogłabym część z nich nawet zrobić sama albo wezwać fachowca, ale czy nie wystarczy, że podczas urlopu wychowawczego zajmuję się naszym dzieckiem, karmię nas wszystkich i codziennie ogarniam dom? Jeśli nie zrobisz tego ty, będę mieć poczucie krzywdy i będę nadąsana, a wiesz, że stąd prosta droga do kłopotów. Poza tym dotrzymuj słowa, nie mów na odczepnego, że coś zrobisz, bo ja zawsze pamiętam, co powiedziałeś i uważam twoje słowa za wiążącą umowę. 6. Wstań do dziecka!!! A teraz porozmawiajmy poważnie, kochanie. Wybaczę ci każdą z powyższych pięciu rzeczy, jeśli wreszcie zaczniesz wstawać do dziecka w nocy! Proszę! Muszę się w końcu wyspać, bo jak nie to pewnego dnia zniknę. I jeszcze jedno, czy w następny weekend nie wziąłbyś dziecka na długi spacer, żebym ja mogła sobie pospać? A co wy byście chciały, żeby wasi mężczyźni dla was robili? Piszcie w komentarzach! Zobacz też: Romantyczne gesty: jak to było przed dziećmi, a jak jest teraz? 5 najlepszych quizów (nie) tylko dla kobiet Jak zrozumieć płeć przeciwną - prześmieszne i prawdziwe obrazki!
Związek po porodzie: najczęstsze problemy (wiemy, jak je rozwiązać!)
Ono płacze, wy padacie na twarz... Nic dziwnego, że po porodzie może być wam trudniej jako parze! Przeczytaj, o co najczęściej kłócimy się po narodzinach dziecka i co zrobić, żeby to nie zaszkodziło waszemu związkowi.
Najpierw zaręczyny i ślub, potem narodziny dziecka – to najwspanialsze chwile dla was jako pary, prawda? Oczywiście, a jednak narodziny dziecka to nieco bardziej skomplikowana sprawa. Dla większości związków okres po porodzie to czas próby, a naukowcy z Uniwersytetu w Connecticut (USA) twierdzą nawet, że poczucie satysfakcji małżeńskiej w pierwszym roku po narodzinach potomka spada u 67 proc. świeżo upieczonych rodziców! Dlaczego tak się dzieje? To po prostu bardzo stresujący okres. Jesteście niewyspani, hormony wciąż szaleją po ciąży, na nic nie ma czasu, a tu jeszcze trzeba nauczyć się obsługi niemowlęcia: jak kąpać, jak przewijać... i co z tymi kolkami? Okazuje się, że największym źródłem konfliktów jest podział obowiązków przy dziecku. O co jeszcze kłócą się młodzi rodzice i co zrobić, żeby te problemy nie zepsuły waszego związku? Problem 1: on robi mniej przy dziecku Czujesz, że to ty wykonujesz większość pracy przy dziecku, a on za mało się angażuje? Na dodatek to ty budzisz się nocami i karmisz, a on smacznie chrapie obok? To rzeczywiście może być poważnym wyzwaniem dla waszego związku. Rozwiązanie: Kobiety są szczęśliwe, kiedy czują, że podział pracy przy dziecku jest sprawiedliwie podzielony, a panowie, kiedy ich rola w wychowywaniu i opiece nad dzieckiem jest jasno określona. Po pierwsze zastanów się, co chciałabyś, żeby on robił przy dziecku i jasno mu to powiedz. Dobra komunikacja to podstawa w każdym związku. Nie czekaj aż on się domyśli, że chcesz, żeby wstawał w nocy i przynosił ci płaczące dziecko do łóżka. Powiedz mu to. Wyjaśnij, że oczekujesz, że będzie też zmieniać pieluszki. Przekaż mu kąpiele dziecka. Zastanów się również, czy sama nie utrudniasz swojemu partnerowi zajmowania się dzieckiem. Często po porodzie jesteśmy tak bardzo skoncentrowane na dziecku i tak przekonane o tym, że tylko my możemy się nim dobrze zająć, że po prostu nie dopuszczamy nikogo innego do opieki. Problem 2: ona jest ciągle niezadowolona On ubierze dziecko, ona powie: "Co ty mu założyłeś?! Nie te śpiochy!". On zabierze na spacer, ona skrytykuje sposób, w jaki prowadzi wózek. On przewinie, ona zauważy, że zapomniał użyć kremu przeciw odparzeniom i doprowadził do odpieluszkowego zapalenia skóry. Brzmi znajomo? Rozwiązanie: Doceń wysiłki. Podziękuj. Nie krytykuj. Jeśli widzisz, że wkłada body tył do przodu, opanuj potrzebę powiedzenia, że się nie zna, tylko pozwól mu dojść do tego samemu. Jeśli ktoś ciągle krytykuje to, co robimy, w końcu przestajemy to robić w ogóle. Problem 3: gdzie ten seks? Czas na intymne chwile w łóżku może by się i znalazł, ale ochoty brak? Kochacie się, ale chwilowo wolicie sen od seksu? Rozwiązanie: Po pierwsze musicie zrozumieć, że mniejszy apetyt na seks jest czymś naturalnym po porodzie i minie przynajmniej 6 tygodni zanim hormony wrócą do normy, a i to wcale nie oznacza, że od razu będziesz miała ochotę na częstsze zbliżenia – opieka nad dzieckiem jest wyczerpująca, a zmęczenie nie ma dobrego wpływu na libido. Najważniejsze to otwarcie o tym rozmawiać. Poza tym umówcie się na randkę (czytaj: umówcie się na seks). Uzgodnijcie, że dziś wieczorem, gdy dziecko zaśnie, spotykacie się sypialni. Zadbajcie o nastrój i nie spieszcie się. Nie przyspieszajcie niczego i spróbujcie się odprężyć. Skupcie się też na romantycznych gestach: pomyślcie o początkach waszego związku – to podobny okres. Mów mu, że dobrze wygląda, przytulajcie się i nie zapomnijcie o całusie na dobranoc! Romantyczne gesty sprzyjają apetytowi na więcej! Problem 4: czas dla siebie Nie, nie tylko dla siebie, ale dla siebie jako pary. Jest to szczególnie dotkliwe dla związku po narodzinach pierwszego dziecka – przed porodem byliście tylko we dwoje, a teraz nie macie w ogóle czasu sam na sam. Nadal przebywacie dużo razem, ale teraz już jako rodzina, a nie para. Rozwiązanie: Najlepiej oczywiście byłoby mieć kogoś, kto zajmie się dzieckiem, kiedy wy wyskoczycie na kolację do restauracji lub na premierowy seans do kina. Ale nie czarujmy się: to nie takie proste wyjść na randkę, nawet jeśli mamy sztab bliskich i chętnych do pomocy ludzi wokół siebie. Zwłaszcza w pierwszych miesiącach z niemowlakiem jest trudno: nieregularne pory karmienia, zmęczenie, długo by wymieniać! Postarajcie się więc łapać chwile dla siebie, kiedy tylko się da: wspólna kawa rano, chwila przytulania na kanapie, kiedy dziecko zaśnie... Starajcie się nie rozmawiać wtedy o sprawach związanych z rodzicielstwem, te omawiajcie na bieżąco - niech to będzie wasze 5 minut, tylko dla was i tylko o was. Problem 5: Style wychowawcze Macie inne pomysły na wychowanie dziecka? To jest duży problem! Na szczęście i tutaj można znaleźć sensowne rozwiązanie, jeśli po obu stronach jest wola współpracy. Rozwiązanie: W wychowywaniu dziecka jest wiele obszarów, które mogą być przyczyną konfliktów między partnerami. Ty jesteś przeciwna słodyczom, on uważa, że bez lizaków nie ma dzieciństwa; on biegnie do dziecka przy jego najlżejszym ruchu i odgłosie, ty wolisz przeczekać; ty chcesz, żeby wasze dziecko chodziło na angielski dla niemowląt, on uważa, że to bzdura. Jak to pogodzić? Po pierwsze przedyskutujcie te kwestie. Przedstawicie swoje racje i wysłuchajcie kontrargumentów. Spróbujcie jednego i drugiego i zobaczcie, czy jesteście w stanie zaakceptować sposób partnera. Często okazuje się, że nie taki diabeł straszny: może lizak bezcukrowy w weekend? Może angielski w przedszkolu? Obszary, które nie podlegają negocjacji to oczywiście kary cielesne - pod żadnym pozorem nie wolno zgodzić się na klapsy jako metodę "wychowawczą"- oraz kwestie, które mają negatywny wpływ na zdrowie dziecka (brak szczepień, śmieciowe jedzenie, domowe leczenie zamiast wizyty u lekarza itd.). Tu trzeba być nieustępliwym. Czy was też dopadły te problemy? Piszcie w komentarzach, jak sobie z nimi poradziliście. Przeczytaj też: Jak się kłócić, by móc się potem pogodzić? Czy możemy już się kochać? 9 pytań o seks po porodzie Romantyczne gesty: jak było przed porodem, a jak jest teraz? A miało być tak pięknie... kryzys po narodzinach dziecka
Wszystkie "prawdy" o związku, które warto raz na zawsze pożegnać
Dziecko nas zbliży, szczęśliwe pary się nie kłócą: oto przykłady głęboko zakorzenionych przekonań, które warto porzucić, żeby być szczęśliwym i przestać się szamotać. Co jeszcze jest mitem?
Stereotypy, którymi karmimy się przez całe życie, mają wpływ nie tylko na to, jak oceniamy innych, ale także na to, czy umiemy tworzyć szczęśliwe związki. Jeśli czujesz, że coś w twoim małżeństwie zgrzyta, może i ty uległaś popularnym przekonaniom i pora, żebyś przestała wierzyć w te wszystkie "prawdy" i zaczęła żyć po swojemu? Każdy związek ma prawo rządzić się własnymi zasadami! Tym przekonaniom mówimy "żegnaj" już dziś: 1. Jeśli jesteśmy sobie przeznaczeni, to wszystko się jakoś ułoży Nic nie ułoży się "jakoś" lub "samo". Związki wymagają ciągłej pracy i uwagi. Każde z nas ma swoją przeszłość, poglądy, wzorce związków, upodobania, które we wspólnym życiu trzeba ze sobą pogodzić. To nie zrobi się samo! Jeśli nie będziemy rozmawiać, odnosić się do siebie z szacunkiem i rozwiązywać problemów, przeznaczenie nie wystarczy. A jeśli się rozstaniemy, nie bagatelizujmy tego stwierdzeniem "widać nie byliśmy sobie pisani", tylko spróbujmy znaleźć prawdziwy powód, dla którego nie mogliśmy się dogadać. 2. Dziecko rozwiąże problemy między nami To najbardziej błędne z możliwych przekonań! Po pierwsze badania naukowe dowodzą niezbicie, że związek po porodzie często przeżywa trudności i w pierwszych miesiącach po narodzinach dziecka poczucie małżeńskiego szczęścia spada – wszystko przez chaos, zmęczenie i stres pierwszych chwil z dzieckiem. Dziecko nie rozwiązuje problemów między partnerami i nie możemy tego od niego oczekiwać. Jeśli przechodzimy trudny okres, powinniśmy rozwiązać problemy przed podjęciem decyzji o poszerzeniu rodziny, chyba że jesteśmy masochistami i chcemy dorzucić sobie więcej powodów do kłótni. 3. On doskonale wie, czym mnie zdenerwował Często oczekujemy, że nasz partner będzie nam czytał w myślach. "Mógł się domyślić" - ile razy każda z nas tak pomyślała? Niestety telepatia w związkach, nawet tych z długim stażem, to myślenie życzeniowe, a nie rzeczywistość. Panowie widzą oczywiście, że jesteśmy zdenerwowane, ale oszczędziłybyśmy sobie czasu i nerwów mówiąc im, co nas zdenerwowało, zamiast czekać aż sami się domyślą. 4. Szczęśliwe pary nie potrzebują innych ludzi Nie możemy tak myśleć - potrzeba przyjaźni jest jedną z najbardziej podstawowych ludzkich potrzeb emocjonalnych i społecznych. Oczekując, że partner/-ka nie będzie mieć znajomych i przyjaciół, bo ma nas, dajemy wyraz naszej zaborczości i potrzeby nadmiernej kontroli. Poza tym, bądźmy szczerzy: czy nie fajnie mieć kogoś komu możemy ponarzekać, kiedy on znowu nie domyślił się, dlaczego byłyśmy złe? Nie odbierajmy sobie tego! 5. Szczęśliwe pary się nie kłócą To chyba najczęstszy związkowy mit, tymczasem wszystkie badania naukowe dowodzą, że nie chodzi o to, czy pary się kłócą, tylko o to jak to robią. Przede wszystkim nie kłóćmy się przy dziecku. Pewnie możemy oczekiwać, że im dłuższy mamy staż i im więcej kłótni za nami, tym mniej konfliktów, ale przede wszystkim możemy założyć, że jeśli chcemy mniej się kłócić, to musimy nauczyć się rozwiązywać konflikty konstruktywnie. Co to znaczy? Unikajmy używania wyrażeń "bo ty zawsze/nigdy", nie obrażajmy się w nawzajem w gniewie, rozmawiajmy o problemie i o tym, jak się czujemy. Nie trzymajmy urazów w sobie – wcześniej czy później wybuchną ze zdwojoną siłą! 6. Trzeba się pogodzić przed pójściem spać Byłoby miło pójść do łóżka już w zgodzie, ale co jeśli pokłócimy się późnym wieczorem, a rano trzeba wcześnie wstać? Co jeśli kłótnia dotyczy poważnych spraw i nie sposób rozwiązać jej w pięć minut? Czy zawsze możemy poświęcić noc na rozwiązywanie problemów? Niektórzy potrzebują też czasu i dystansu, by móc się pogodzić i spokojnie odnieść do powodu konfliktu. W związku jak w życiu: bądźmy realistami, oszczędzimy sobie wielu rozczarowań. Jeśli nie zanosi się na to, że pogodzimy się przed pójściem spać, spróbujmy chociaż zakończyć rozmowę umową, że wrócimy do niej następnego dnia i poszukamy rozwiązania. Nic na siłę! Zobacz też: 6 sekretów udanego małżeństwa Romantyczne gesty: jak było przed dziećmi, a jak jest teraz Jak pielęgnować związek po porodzie
Kryzys po narodzinach dziecka: czy to nam się przydarzy?
Zastanawiasz się, czy dziecko zbliży was do siebie, czy może stanie się odwrotnie: sprawi, że oddalicie się jako para? Przeczytaj, co dzieje się z miłością w związku po porodzie.
Bardzo chcieliście mieć dziecko, a teraz, kiedy moment porodu jest coraz bliżej, martwicie się, jak jego pojawienie się wpłynie na wasz związek. Czy po porodzie on nadal będzie mnie tak samo mocno kochał? Czy ona przeleje całe uczucie na dziecko? – to tylko niektóre pytania, które zadajemy sobie przed narodzinami pierwszego dziecka. Związek po porodzie musi się zmienić, ale czy będzie to zmiana na lepsze, czy na gorsze? Będziemy mieć dziecko: co dalej z nami? Przejście od życia tylko we dwoje do bycia rodzicami oznacza nowe wyzwania - dla nas jako dorosłych jednostek i dla nas jako pary. Pojawienie się dziecka w naturalny sposób zmienia dynamikę wzajemnych stosunków pomiędzy partnerami i o ile niektóre pary bez problemu odnajdują się w nowej rzeczywistości po porodzie i oceniają zmianę pozytywnie, inne przynajmniej początkowo mogą czuć się zagubione. - Bałam się, że już nie będę dla niego najważniejsza – wspomina Krysia. – Wiedziałam, że to głupie i egoistyczne, ale nie mogłam przestać o tym myśleć. Chciałam mieć dziecko, które mogłabym kochać nad życie, ale chciałam też, żeby między mną a moim mężem wszystko zostało po staremu: żebym to ja nadal była dla niego numerem 1 – przyznaje. To udało się tylko częściowo: nic nie zostało "po staremu", związek Krysi i jej męża zmienił się po porodzie, bo zmieniły się wymagania, które stawia przed nimi życie. Niepotrzebnie martwiła się jednak o to, że przestanie być dla niego najważniejsza – nadal jest numerem 1 dla swojego męża, dokładnie tak, jak chciała. Jest najważniejsza wśród dorosłych – to prawda, którą wielu z nas odkrywa po narodzinach dzieci: nasze serca pomieszczą wiele rodzajów miłości, bez straty dla nikogo. Związek po porodzie: co na to nauka? Wpływ narodzin dziecka na parę od dawna jest przedmiotem badań naukowych, a wyniki prac nie są jednoznaczne. W amerykańskim badaniu z 2009 roku przestudiowano dane uzyskane od 218 par w ciągu pierwszych 8 lat małżeństwa. Okazało się, że w przypadku tych par, które zostały rodzicami, pogorszenie wzajemnych stosunków – o niewielkim lub średnim stopniu – było nagłe i występowało w okresie narodzin dziecka, a w przypadku par bezdzietnych następowało stopniowo. Powody pogorszenia wzajemnych stosunków między partnerami po narodzinach dziecka to najczęściej zmęczenie, brak czasu i pogorszenie sytuacji materialnej. Wśród naukowców brakuje jednak zgody co do tego, jaki wpływ narodziny dziecka mają na relację między partnerami. Jedni uważają, że to wydarzenie może być na tyle stresogenne, żeby powodować pogorszenie wzajemnych stosunków (Cowan i Cowan, 1995 r.), inni z kolei twierdzą, że nie ma danych, które potwierdzałyby z pełną jasnością, że rodzicielstwo zmniejsza małżeńskie szczęście (Huston i Holmes, 2004). Miłość po porodzie: co się wydarzyło? Kasia, mama trzyletnich bliźniąt, przyznaje, że na początku było trudno: - Oboje chcieliśmy dziecka, a kiedy dowiedzieliśmy się, że będziemy mieć od razu dwójkę, to nawet się ucieszyliśmy – opowiada. – Bardzo się kochaliśmy, ale pierwsze miesiące po narodzinach Tosi i Antka były dla nas trudne. Zmagaliśmy się z kolkami, zarwanymi nocami, ulewaniem... I to podwójnie! To była ciężka próba. Kłóciliśmy się sporo, ale też wspieraliśmy się, jak mogliśmy – wspomina. Na szczęście ich wzajemne relacje nie ucierpiały na stałe, a Kasia mówi, że czuje się szczęśliwą i kochaną mężatką. Nieco inaczej było w przypadku Ilony, która po pięciu latach od porodu rozwiodła się. – Właściwie nie wiem, co poszło nie tak - przyznaje. – Po prostu w pewnym momencie odsunęliśmy się od siebie. Teraz widzę, że ja byłam tak skupiona na dziecku, że nic innego mnie nie interesowało. Cale uczucie, które miałam do męża, przelałam na synka. Inna sprawa, że on też nie zdawał się mnie potrzebować tak jak kiedyś. I właściwie to nie wiem, czy byłoby inaczej, gdybyśmy nie mieli dziecka. Szczerze mówiąc, myślę, że i tak byśmy się w końcu oddalili od siebie - stwierdza po chwili namysłu. Związek po porodzie: nie unikniecie zmian Naiwnością byłoby oczekiwanie, że narodziny dziecka nie zmienią niczego w związku. Para musi zmierzyć się z nowymi wyzwaniami, obowiązkami i odpowiedzialnością. Będziecie zmęczeni, a czasami nawet zagubieni i sfrustrowani. Pojawienie się dziecka może was zbliżyć jako parę i wprowadzić na nowy poziom zażyłości i intymności, może jednak – i na pewno będą chwile, kiedy tak właśnie będzie – dostarczać wam trudnych przeżyć. Kryzysy po narodzinach dziecka zdarzają się wielu parom. Para, która zostaje rodzicami musi nauczyć się być ze sobą na nowo i przygotować się na to, że będzie stawiać czoła zupełnie innym problemom niż do tej pory. Musi wypracować wspólny front w kwestiach związanych z wychowaniem, co bywa bardzo trudne, musi podzielić się obowiązkami, znaleźć nowe sposoby spędzania czasu we dwoje (troje/czworo), ale kiedy fundamenty związku są silne i kiedy rozmawiacie ze sobą o własnych potrzebach i emocjach, szanse, że wasz związek po porodzie stanie się silniejszy, są naprawdę wysokie. Kryzys może się pojawić, ale nie musi. A jeśli się pojawi, wcale nie oznacza to, że go nie przezwyciężycie! Przeczytaj też: Jak pielęgnować miłość? Pytamy trzy pary Powrót do seksu - wywiad z ginekologiem Kłótnie w małżeństwie są potrzebne
Karnawałowe dylematy - szalona zabawa czy wieczór z dzieckiem?
Karnawał w pełni, ale ty zamiast iść na imprezę, wolisz zostać w domu z dzieckiem? I wszystko byłoby dobrze, gdyby twój partner miał takie samo zdanie. Co zrobić, gdy ty marzysz o spędzeniu wieczoru na zabawie z dzieckiem, a on – o szalonej imprezie?
Gdy dowiedziałaś się, że jesteś w ciąży, oboje z partnerem wiedzieliście, że wasze życie wywróci się do góry nogami, zmienią się priorytety i że od teraz najważniejszą osobą w waszej rodzinie będzie maleństwo, które nosisz pod sercem. A kiedy dziecko się urodziło, cały wasz świat zaczął kręcić się wokół niego. I mimo że ma ono już kilka miesięcy, ty nadal nie wyobrażasz sobie, byś mogła odstąpić od niego choćby na krok. Twój partner natomiast coraz częściej zaczyna przebąkiwać o wieczornych wyjściach, zwłaszcza teraz, kiedy jest karnawał i dostajecie coraz więcej propozycji wyjścia na bal, dyskotekę, imprezę w klubie czy "domówkę". Irytuje się, gdy odrzucasz kolejne zaproszenie znajomych i decydujesz za was oboje. Ty natomiast rozżalona krzyczysz, że rodzina nie jest dla niego ważna i że woli się bawić, niż spędzić czas z dzieckiem. I awantura gotowa. Co zrobić, by karnawał był czasem radości, a nie kłótni? Zacznij od ustalenia, gdzie leży problem. W karnawale on chce szaleć, a ty zostać z dzieckiem Jako młoda mama pragniesz każdą chwilę spędzać z dzieckiem, nie chcesz przecież przegapić żadnego ważnego momentu w jego rozwoju. Musisz być przy tym, jak twoje dziecko pierwszy raz się uśmiechnie, zrobi swój pierwszy kroczek, wypowie pierwsze słowo. To naturalne, że masz silną potrzebę bycia blisko dziecka, zwłaszcza jeśli brzdąc jest jeszcze bardzo mały i jest twoim pierwszym dzieckiem. Życie towarzyskie schodzi wtedy na dalszy plan, a spotkania ze znajomymi odkładasz na bliżej nieokreślone „kiedyś”. To, że twój partner namawia cię, żeby od czasu do czasu wyjść gdzieś tylko we dwoje, wcale nie musi oznaczać, że nie kocha dziecka. Mężczyzna po narodzinach dziecka czasem czuje się odrzucony. Bo jego kobieta, która do tej pory całą swoją uwagę poświęcała wyłącznie jemu, całkiem przestała go zauważać. Zwróć uwagę, czy aby na pewno nie odstawiłaś swojego partnera na boczny tor, kiedy pojawiło się dziecko. Twój ukochany również potrzebuje uwagi i bliskości, a namawiając cię na karnawałowe wyjście, po prostu chce spędzić trochę czasu z tylko tobą tak, jak dawniej. Ty i twój partner jesteście przecież nie tylko mamą i tatą, lecz także parą i powinniście dbać o wasz związek. Pamiętaj, że całkowity brak intymności nie wpłynie korzystnie na wasze relacje, a ciągłe napięcia między wami odczuje również dziecko. Co jednak zrobić, gdy on wciąż nalega na wieczorne wyjścia? Zobacz także: Czy młoda mama może pozwolić sobie na randki? [CMS_PAGE_BREAK] Co zrobić, by karnawał nie był powodem do kłótni? To, że jesteś młodą mamą, wcale nie oznacza, że cały karnawał musisz przesiedzieć w domu. Czasem warto ulec namowom partnera i wybrać się na imprezę czy spotkanie ze znajomymi. To na pewno dobrze zrobi nie tylko tobie, lecz także waszemu związkowi. Nic jednak na siłę. Jak dojść do porozumienia z ukochanym w sprawie wieczornych wyjść? Porozmawiaj z partnerem. Powiedz mu o swoich potrzebach i obawach. Wyjaśnij, że dla ciebie to jeszcze za wcześnie, że nie chcesz na dłużej rozstawać się z dzieckiem. Dojrzały mężczyzna zrozumie twój argument i zaczeka, aż znowu będziesz gotowa na randkę tylko we dwoje. Nie decyduj sama. Jeśli znajomi proponują wam wspólne wyjście lub zapraszają na imprezę, nie odmawiaj od razu, nawet jeśli wiesz, że absolutnie nie chcesz nigdzie iść. Jeśli zawsze będziesz decydowała sama, twój partner może poczuć się dotknięty i pomyśleć, że jego zdanie nie ma dla ciebie żadnego znaczenia. Powiedz znajomym, że porozmawiasz z ukochanym i wkrótce dasz im odpowiedź. Ustalcie limit wyjść. Jeśli twój partner chce bawić się w każdy weekend, a ty uważasz, że to stanowczo za dużo, spróbujcie wspólnie ustalić limit wyjść w miesiącu. Umówcie się, że bez dziecka wychodzicie, np. raz albo dwa razy w miesiącu. Jeśli boisz się zostawić malucha na dłużej z dziadkami lub nianią, ustalcie też długość wyjść – 3-4 godziny wystarczą, by potańczyć z przyjaciółmi albo wybrać się do kina i na dobrą kolację. Zadbajcie o bezpieczeństwo dziecka. Kilka dni przed planowanym wyjściem ustalcie, z kim i gdzie zostawicie malca. Jeśli chcecie wynająć na ten wieczór opiekunkę, nie szukajcie jej w ostatniej chwili, ale wcześniej popytajcie znajomych i wybierzcie nianię godną zaufania. Jeśli dziecko ma zostać u kogoś z rodziny, sprawdźcie, czy maluch nie będzie źle się czuł w obcym dla niego domu. Świadomość, że twoje dziecko jest bezpieczne i niczego mu nie brakuje, pozwoli ci w pełni cieszyć się romantyczną randką czy karnawałowym balem. Zróbcie imprezę u siebie. Jeśli naprawdę nie możesz wyobrazić sobie rozstania z dzieckiem nawet na godzinę, zaproście znajomych do siebie. Jeśli tylko nie planujecie słuchać muzyki zbyt głośno, nie ma żadnych przeszkód, by maluch spał spokojnie w pokoju obok. Weźcie dziecko ze sobą. Jeśli znajomi zaprosili was na domówkę i nie zamierzacie przesadnie hałasować, możesz zapytać przyjaciół, czy nie znalazłby się jakiś cichy kącik dla twojego dziecka. A może twoi znajomi też mają dzieci w podobnym wieku? Wtedy najmłodsze pokolenie mogłoby pobawić się trochę razem (może nawet zorganizujecie bal karnawałowy dla dzieciaków), a gdy ułożylibyście maluchy do snu, moglibyście spędzić miły wieczór we własnym gronie. Zobacz także, jak pielęgnować związek po narodzinach dziecka
Rodzice chcą się bawić – przeczytaj post autorki bloga Koralowa Mama
Czy narodziny dzieci oznaczają, że życie towarzyskie rodziców się kończy? Mama-blogerka opisuje swoje doświadczenia i przekonuje: bycie mamą (albo tatą) nie musi przeszkadzać w wychodzeniu na koncerty albo… randki. Przeczytajcie post autorki bloga Koralowa Mama!
Nasza młodsza córka urodziła się, kiedy Starszak miał 6 lat. Można było go już zostawić na noc, a nawet na weekend z którąś z Babć. Wychodziliśmy na koncerty, jeździliśmy na romantyczne weekendy we dwoje (obowiązkowe zimą), urządzaliśmy całonocne spacery po mieście (zawsze latem). Trochę już zdążyliśmy zapomnieć jak to jest, kiedy ma się malutkie dziecko i trzeba wszystkie plany dostosować do niego. A potem urodziła się ona. Karmiłam piersią, więc odpadały wyjścia na całą noc. Ominęło mnie kilka koncertów. Kiedy córka miała 2 miesiące zwiedzaliśmy Wrocław. Była w chuście, karmiona na żądanie. Oglądała świat, spała. A my mieliśmy czas dla siebie. Potem okazało się, że można też pójść na koncert plenerowy. Pamiętam karmienie pod PKP Powiśle w pewną letnią noc. Spokojnie potem zasnęła w chuście, wtulona w ojca. Ileż wieczorów załatwił nam ten zestaw: chusta i pierś! Z czasem zaczęliśmy wychodzić na wieczór tylko we dwoje. Karmiłam córkę, całowaliśmy syna na dobranoc i wychodziliśmy zostawiając pod czułą opieką Babci śpiące już prawie dzieci. Wracaliśmy przed pierwszym nocnym karmieniem. Teraz, kiedy córka ma 3 lata, a synek 9 lat, zdarza się, że zostawiamy ich na cały weekend. Pierwszy raz wyjechaliśmy kiedy Panienka miała 2 lata i 3 miesiące. Dwa miesiące wcześniej skończyłam karmić piersią, więc wiedziałam, że mogę wyjechać na dłużej z czystym sumieniem. Czy pojawienie się dzieci coś zmienia? I tak, i nie. Nie przestaliśmy być parą, która lubi koncerty, nocne spacery, spędzanie czasu tylko we dwoje. Uwielbiamy życie rodzinne, ale nie jesteśmy tylko rodzicami swoich dzieci. Ta krótka chwila kiedy karmiłam piersią ( nieco ponad dwa lata, kiedy to zleciało?) minęła, a my codziennie jesteśmy zaskoczeni, że mamy już takie duże dzieci. Gdybym usypiając godzinami przy piersi załamywała się, że tak już będzie zawsze, pewnie życie by mi zbrzydło. Czułam jednak podskórnie, że to przecież kwestia czasu. No i stało się. Dziś wieczory, kiedy córka przypadkiem zaśnie mi na rękach, traktuję jak święto i odsuwam chwilę odłożenia jej do łóżeczka... Nie możemy wyjść spontanicznie, zawsze trzeba przewidzieć opiekę dla dzieci. Mamy dobrze, ponieważ mamy z kim je zostawić: są Babcie, są przyjaciele. A gdybyśmy nie mieli nikogo? Wypróbowaliśmy taką opcję raz. Jeden dzień urlopu wzięty w środku tygodnia, odprowadzenie dzieci do przedszkola i szkoły i... cały dzień tylko we dwoje! Emocje jak na wagarach z pierwszym chłopakiem. Polecam! Czytaj blog Koralowamama.blogspot.com – wszystko o naturalnym karmieniu, rodzicielstwie bliskości i byciu szczęśliwą mamą. Przeczytaj wywiad z autorką bloga Koralowa Mama, Aleksandrą Przeździecką-Kujałowicz
Kłótnie w małżeństwie są... potrzebne! Jak kłócić się mądrze?
Okazuje się, że kłótnie nie są złe, nawet podczas urlopu. Jak się spierać, by nikt nie wychodził z nich przegrany, rozmawiamy z Ewą Panufnik, propagatorką metody Porozumienie bez Przemocy.
Małżeństwa, które nigdy się nie kłócą nie istnieją. Warto jednak wiedzieć, jak to robić, żeby spory przynosiły więcej korzyści, a nie strat. To możliwe. Ewa Panafiuk, propagatorka metod Prozumienie bez Przemocy, radzi, jak się kłócić mądrze. A raczej – namawia do rozmowy, która prowadzi do rozwiązania i do empatii. Warto spróbować. Oboje możecie na tym skorzystać. Na urlopie konflikty wybuchają ze zdwojoną siłą. Dlaczego tak jest? Ewa Panafiuk: Bo nareszcie jest czas, żeby zająć się tym, co przez cały rok było odkładane. W przypadku dzieci na co dzień jesteśmy nastawieni na przetrwanie – karmienie, przewijanie, bawienie się – i trudno znaleźć czas na negocjacje w sprawie tego, co jest dla nas ważne. Przychodzą wakacje i zaczyna się. Ale to dobrze. Choć może się wydawać, że marnujemy urlop, to zaczynamy rozwiązywać ważne sprawy. To konflikty nie są niczym złym? Ewa Panafiuk: Nie są. Wydaje się, że konflikt jest zły, więc go unikamy, żeby było łatwiej. Tymczasem konflikt jest cenny. To moment, gdy moja perspektywa i perspektywa partnera (żony, męża) się spotykają i z tego tworzy się nowa jakość. Konflikt pomaga budować intymność, bo daje szansę na szczerość, autentyczność, głęboki kontakt. A co zrobić, by spór przyniósł coś pozytywnego? Ewa Panafiuk: Większość konfliktów tworzy się na poziomie tzw. strategii. Ale warto zejść głębiej, czyli na poziom potrzeb. Już tłumaczę. Strategia to sposób na spełnienie potrzeby, np. chcę poczytać książkę i wymyślam, że mąż teraz powinien zająć się dziećmi. To moja strategia na potrzebę odpoczynku. I jeśli mąż akurat chce pomajsterkować, to tworzy się pozorny konflikt. Wydaje się, że nie ma rozwiązania. Ale jeśli się zastanowimy, o co nam obojgu chodzi, to okaże się, że o to samo – o odpoczynek. Możemy zrobić burzę mózgów, co (jaka strategia) zaspokoi potrzebę i moją, i męża. Czyli np. zadzwonić po babcię, zrobić coś odprężającego razem z dziećmi, np. wspólną kąpiel. Jeśli zejdziemy na poziom potrzeb, znajdzie się mnóstwo pomysłów. Nie musimy kurczowo trzymać się tego jednego, który wywołuje napięcie. Warto pomyśleć, dlaczego druga strona mówi nie. Ewa Panafiuk: Jeśli ktoś mówi „nie”, to znaczy, że coś innego jest dla niego tak ważne, że mówi temu „tak”. Wtedy tego właśnie szukamy. Co może to ułatwić? Ewa Panafiuk: Nie skupiamy się od początku na tym, by znaleźć rozwiązanie, które nas zadowoli, tylko najpierw budujemy kontakt. On pomoże wymyślić strategię, która nie będzie kompromisem. Bo kompromis znaczy, że ktoś zawsze z czegoś rezygnuje, a zwykle jedna i druga strona. My szukamy rozwiązania, które nie będzie żadnym ustępstwem. Można je znaleźć, jeśli zbudujemy kontakt – odkrywając potrzeby drugiej osoby. Jak go budować? Ewa Panafiuk: Na dwa sposoby: poprzez empatię, czyli próbę wczucia się i odgadnięcia potrzeb partnera. I drugi – szczerość, czyli powiedzenie o swojej potrzebie. Spieramy się na przykład, kto nakarmi dziecko. Partner mówi: „Bo ty zawsze chcesz, żebym ja karmił”. Mogę to odebrać jako krytykę i się obwiniać (nie dotrzymuję słowa, nie chce mi się) albo zaatakować: „Ale to ty nigdy tego nie robisz, zawsze cię nie ma”. Te sytuacje znamy i one do niczego nie prowadzą. Można inaczej. Przez empatię: „Widzę, że naprawdę chcesz odpocząć, tak?”. To powinno być pytanie, nie stwierdzenie. To może nie od razu zadziała, ale widać nasze intencje, że jesteśmy ciekawi, co się dzieje z drugą osobą. Ale jeśli nie możemy dać empatii, bo myślałyśmy, że w wakacje to partner się bardziej postara, wybieramy szczerość: „Marzyłam o urlopie, że wreszcie trochę odpocznę i nie będę miała wszystkiego na głowie”. Przeczytaj też: Narodziny dziecka i... małżeńskiego kryzysu [CMS_PAGE_BREAK] O czym jeszcze pamiętać? Ewa Panafiuk: Często wchodzimy w konflikt z poczuciem żalu i oddzielenia – to recepta na porażkę. Będziemy się kręcić wokół tego, kto ma rację, przeciągać linę. I może znajdziemy rozwiązanie, ale na krótko. Zanim zaczniemy się zażarcie kłócić, warto sobie przypomnieć, jak się zakochaliśmy, co w sobie cenimy, fajne momenty, które przeżyliśmy. Rozmowa będzie inna. Trzeba zobaczyć w drugiej osobie nie wroga, tylko towarzysza życia, przyjaciela. Można wymyślić i umówić się na jakiś znak, który podczas sporu będzie informacją, że partner jest ważny, ważniejszy niż to, o co się kłócimy. Jak zacząć? Ewa Panafiuk: Trzeba pamiętać, że wszystko, co mówią ludzie, można podzielić na „proszę” i „dziękuję”. Jeśli słyszę: „Nie, ty się teraz pobaw z dzieckiem”, to mogę usłyszeć „proszę”. O co ta osoba prosi, co jest dla niej ważne, że nie chce spełnić mojej prośby? W tej sytuacji prawdopodobnie o odpoczynek. Zawsze jest wybór: czy zobaczę to na stary sposób (on nie chce pomagać, jest nieodpowiedzialny), czy raczej, że prosi mnie, bym pomogła mu spełnić jego potrzebę. Czyli konkretnie… Ewa Panafiuk: Są cztery kroki: obserwacja, czyli mówimy to, co widzimy, potem to, co czujemy, następnie czego potrzebujemy i na koniec staramy się dać konkretną prośbę, np. czy mógłbyś przez 15 minut bawić się z dzieckiem albo czy moglibyśmy przez 10 minut wymyślić rozwiązanie, byśmy oboje mogli odpocząć. To musi być coś konkretnego, nie ogólnego: „Pomóż mi z dzieckiem”. Ale można też poprosić: „Czy mógłbyś powtórzyć to, co usłyszałeś”. To też jest pomost do porozumienia. Bo każdy ma dużą potrzebę bycia usłyszanym i tak można to sobie zapewnić. Przeczytaj też: Jak zbliżyć tatę do rodziny - rozmowa z psychoterapeutą A jeśli mimo to powie, że też jest zmęczony? Ewa Panafiuk: To szukamy dalej. To jest proces, nie jednorazowa sztuczka. Rozmowa może chwilę potrwać. Gdy oboje jesteśmy zmęczeni, wydaje się, że tracimy czas, ale to zaowocuje rozwiązaniami. Następnym razem szybciej zidentyfikujemy nasze potrzeby i będziemy mieli listę gotowych rozwiązań. Można także je sprawdzać, nic nie musi być na zawsze. Zawsze warto szukać rozwiązania? Ewa Panafiuk: Tak. Czasami jesteśmy już tak pełni żalu, że trudno wyjść naprzeciw, ale wtedy polecam kontakt z kimś bliskim, kto umie okazać empatię, ale nie zacznie się użalać, jakiego mamy złego partnera. Wysłucha, pomoże nam zobaczyć, o co nam chodzi, a nie będzie doradzać. Zobacz też: Od porodu ciągle się kłócicie? Pora działać! Są pary, które nigdy się nie kłócą? Ewa Panafiuk: Podejrzewałabym, że coś jest nie tak w ich relacji. W konflikcie jest życie. Często pociąga nas to, co odmienne, więc siłą rzeczy jest tarcie, gdy moja perspektywa spotyka się z inną. Z tego właśnie rodzi się nowa jakość. Jak się kłócimy, to wydaje nam się, że musimy zrezygnować z naszej wizji rzeczywistości. To iluzja. Nigdy z niej nie rezygnujemy, przyjmując inną. Ona dodaje naszej nowego wymiaru, wzbogaca nas. Jak patrzymy jednym okiem, widzimy mniej. Dwoma można dostrzec więcej. Czy to zawsze działa? Ewa Panafiuk: Jeśli naprawdę odkrywamy siebie albo próbujemy zrozumieć drugą osobę, to nie ma siły – to buduje kontakt. Nie trzeba wstydzić się potrzeb i uczuć, bo dzięki nim inny człowiek może nam wyjść naprzeciw. Warto próbować wykorzenić nawyki, że można coś osiągnąć, tylko zawstydzając, oceniając, manipulując, wzbudzając strach, poczucie winy. Czy kobiety i mężczyźni reagują tak samo? Ewa Panafiuk: Jeśli kobieta mówi, że jest sfrustrowana, smutna, mężczyzna bierze to do siebie. Uważa, że to przez niego, że się nie sprawdził. To dla niego trudne do zniesienia. Warto, by ona nie mówiła tylko o uczuciach, ale też o potrzebie, z jakiej one wynikają, i o swojej prośbie – bo mężczyźni są nastawieni na działanie. Wtedy jest większa szansa, że nie wzbudzi poczucia winy i wycofania. Mężczyzna zaś, słysząc o uczuciach kobiety, od razu daje rady. Ona czuje się niezrozumiana. Tymczasem empatia to najcenniejsze, co można wtedy dać kobiecie. Rady też, ale dopiero, gdy ona tego chce i czuje się zrozumiana, wysłuchana. Wcześniej odbierze to jako niezrozumienie, brak chęci wysłuchania, narzucanie rozwiązań. Czyli można spierać się tak, by nikt nie był przegrany. Ewa Panafiuk: Choć na poziomie, kto „ma rację”, można wygrać spór, degradując partnera, dewaluując to, co mówi – kiedyś trzeba za to zapłacić, np. jego zniechęceniem do relacji z nami, do pomocy nam, bycia na nas otwartym. Dajemy wtedy sygnał, że on nie jest dla nas ważny. To wysoka cena. Tak naprawdę nawet ten, kto zwyciężył, przegrał, tylko jeszcze o tym nie wie. Mądrze się spierać to znaczy myśleć długoterminowo o relacji z partnerem, o ważnych dla siebie wartościach, a nie tylko o doraźnym efekcie konfliktu. Wygrywanie sposobów poprzez krytykę, osądzanie czy manipulację to strategia samobójcza. Zobacz też: Jak pielęgnować miłość Urlop może być ciężką pracą, gdy masz dzieci. FELIETON