trichotillomania
fot. Adobe Stock

Trichotillomania – wyrywanie włosów i rzęs to zaburzenie wymagające leczenia

Trichotillomania to choroba o podłożu psychicznym. Polega na tym, że chory na trochotillomanię wyrywa sobie włosy, a czasami też rzęsy. Dotyka 1-2 proc. społeczeństwa, głównie kobiet i chłopców.
Ewa Janczak-Cwil
trichotillomania
fot. Adobe Stock
Trichotillomania jest rzadkim zaburzeniem na tle psychicznym, które objawia się kompulsywnym wyrywaniem włosów, głównie z głowy, ale nie tylko. U dzieci choroba zaczyna się ok. 5.-6. lub 15.-16. roku życia. Najlepsze skutki przynosi leczenie u psychologa lub psychiatry w połączeniu z terapią u trychologa, czyli lekarza zajmującego się włosami.

Trichotillomania:

Przyczyny trichotillomanii

U podłoża tego zaburzenia może leżeć wiele różnych przyczyn. Najczęściej są to depresja, lęk, nerwica natręctw oraz traumatyczne przeżycia. Uważa się, że trichotillomanii sprzyjać może niedobór pewnych składników w diecie oraz skłonności genetyczne. Jednak są to tylko przypuszczenia, gdyż choroba przydarza się też osobom, które wcześniej w rodzinie nie miały takich przypadków, a ich dieta jest prawidłowa.
Redakcja poleca: Trudne rozmowy o męskiej niepłodności - film
Niepłodność często mylona jest z impotencją lub obniżonym libido. Między innymi dlatego niektórzy mężczyźni źle znoszą informację o tym, że mają jakieś kłopoty z płodnością i niechętnie podejmują próby leczenia. Czy można to zmienić?

Objawy trichotillomanii

Osoba dotknięta tą chorobą ma napady, podczas których wyrywa sobie włosy w głowy, czasami też z innych części ciała, a nawet brwi i rzęsy. Chory odczuwa silny przymus wyrywania sobie włosów i nie potrafi się przed tym powstrzymać. Wskutek tego włosy (i ewentualnie rzęsy) stają się przerzedzone, występują na głowie „łyse placki’’. W otoczeniu chorego – w łóżku, w jego pokoju, na ubraniach – znajdują się kępki wyrwanych włosów. Czasami jednak chory „łysieje’’, a nigdzie nie widać leżących wyrwanych kosmyków. Może się dziać tak dlatego, że chory albo je ukrywa, albo zjada. Zjadanie włosów jest oddzielnym zaburzeniem i nosi nazwę trichofagii.

Trichotillomania może mieć charakter epizodyczny (jednorazowy napad), nawracający lub przewlekły.

Wyrwane włosy po miesiącu zaczynają odrastać, o ile nie zostały uszkodzone cebulki włosów. Gdy dojdzie do takiego uszkodzenia, odzyskanie bujnej fryzury może być niemożliwe.

Leczenie trichotillomanii

Najlepiej jest, gdy terapia trichotillomanii odbywa się dwutorowo. Najważniejsze jest usunięcie przyczyn zaburzenia, czemu służy leczenie psychiatryczne i terapia. Najczęściej stosowana jest psychoterapia, gdyż nie ma leków przeznaczonych do leczenia trochotillomanii. Leczenie farmakologiczne może być wdrożone, gdy za jedna z przyczyn wyrywania sobie włosów uznana zostanie depresja czy stany lękowe.

Naprawianiem szkód wyrządzonych przez chorobę może zająć się trycholog. Najpierw bada on cebulki włosowe i skórę głowy, a następnie zaleca kurację, która ma wspomóc odrastanie włosów. W ramach stymulowania skóry głowy i cebulek włosowych stosuje się zabiegi kosmetyczne: mezoterapię, karboksyterapię, naświetlania promieniowaniem UV o różnej długości fali, kriomasaż.

Więcej o zaburzeniach zachowania dzieci:
Oceń artykuł

Ocena 5 na 1 głos

Zobacz także

Popularne tematy