Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-05-13T08:18:04.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Ten typ rodzica wyprowadza nauczycieli z równowagi. „Przez nich płaczę po nocach”
items: Są już pierwsze przecieki z egzaminu ósmoklasisty z angielskiego. „Najłatwiejszy arkusz w historii”
items: Ekspresjonizm w malarstwie: cechy, twórcy i przykłady obrazów
items: Ekspresjonizm w literaturze: cechy, twórcy i przykłady
items: Ekspresjonizm: definicja, cechy, przykłady i przedstawiciele
items: Dopełnienie bliższe: definicja, pytania i przykłady w zdaniach
items: Dopełnienie dalsze: definicja, cechy i praktyczne przykłady
items: Dopełnienie bliższe i dalsze: definicje, różnice, przykłady
items: Dopełnienie a przecinek: zasady, przykłady i najczęstsze błędy
items: Już są pierwsze przecieki E8 z matematyki. Krążą zdjęcia arkuszy i płatne oferty
items: Dopełnienie bezokolicznik: jak rozpoznać i poprawnie używać?
items: Egzamin ósmoklasisty 2026: matematyka. Są pierwsze przecieki, tak mogą wyglądać arkusze CKE
items: Dopełnienie a mianownik: jak je odróżnić w zdaniu?
items: Na jakie pytania odpowiada dopełnienie z przykładami
items: Jak rozpoznać dopełnienie w zdaniu z przykładami
items: Wzruszające pożegnanie klas ósmych. Oryginalne przemówienia i wierszyki, których nie znajdziesz nigdzie indziej
items: Są już pierwsze przecieki z egzaminu ósmoklasisty z polskiego. W sieci krążą zdjęcia arkuszy
items: Bezokolicznik zabieram: jak przekształcić i rozpoznać formę
items: Bezokolicznik stały: jak odróżnić czasownik od przymiotnika?
items: Szliby bezokolicznik: przykłady i zasady nieregularności
items: Wiozę bezokolicznik: jak odróżnić wieźć od wieść?
items: Bezokolicznik odmiana: jak rozpoznać formę podstawową
items: Jak zamienić czasownik na bezokolicznik z przykładami
items: Bezokolicznik: definicja, cechy i przykłady w zdaniach
items: 3 najczęstsze błędy na egzaminie ósmoklasisty. Za to dostaniesz 0 pkt

Ten typ rodzica wyprowadza nauczycieli z równowagi. „Przez nich płaczę po nocach”
type: item
date: 2026-05-13T08:35:03.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: nauczycielka
subject: szkoła
description: Jeszcze dekadę, dwie temu zmorą nauczycieli byli tzw. trudni uczniowie, nad którymi trudno było zapanować w klasie. Dziś pedagodzy coraz częściej mówią wprost, że większym problemem są... rodzice.
encoded: Napisała do nas nauczycielka historii pracująca w klasach 4-8 szkoły podstawowej. Po przeczytaniu naszego tekstu o toksycznych nauczycielach chciała zwrócić uwagę na drugą stronę medalu. Przyznała, że chociaż zdarzają się toksyczni nauczyciele, którzy już dawno powinni odejść z zawodu, rodzice... również bywają trudni. Przez jeden konkretny typ to ona chce czasem odejść z pracy. Jak twierdzi, coraz więcej pedagogów jest zwyczajnie zmęczonych rodzicami, którzy nie dopuszczają do siebie myśli, że ich dziecko mogło zachować się źle albo nie przygotować do zajęć. Jak to, ich dziecko? Ten aniołek, który nigdy nie przeklina, nigdy nie podnosi głosu, który z uśmiechem pomaga w domu i całe dnie siedzi nad książkami? Nieee, niemożliwe... Przeczytaj mail nauczycielki: „Dziś każde dziecko jest idealne” Mam wrażenie, że w oczach rodziców każde dziecko jest teraz wyjątkowe, najlepsze i praktycznie nieomylne. I jasne, każdy kocha swoje dziecko, to normalne. Sama jestem matką. Problem zaczyna się wtedy, gdy rodzic kompletnie przestaje patrzeć na sytuację obiektywnie. Uczeń przeszkadza na lekcji, rozmawia, rzuca głupimi komentarzami, śmieje się z innych. Wpisuję uwagę. Jeszcze tego samego dnia dostaję wiadomość: „To chyba pomyłka, bo syn w domu tak się nie zachowuje”. No dobrze, ale szkoła to nie dom. Czasami mam ochotę odpisać: „To może warto zapytać, jak zachowuje się poza domem?”. Ale nauczyciel już dziś musi bardzo uważać na każde słowo. „Przecież on cały wieczór się uczył” Oceny to osobny temat. Dziecko dostaje 2 albo 3 z klasówki i natychmiast pojawia się tłumaczenie. Rodzic pisze, że syn cały dzień się uczył, że córka była bardzo przygotowana, że to niesprawiedliwe. Tylko że siedzenie nad książką nie zawsze oznacza, że ktoś naprawdę umie materiał. Ale wielu rodziców w ogóle nie bierze tego pod uwagę. Dla nich zła ocena to automatycznie wina nauczyciela. Na pewno się pomyliłam albo „się uwzięłam”. Mam czasami wrażenie, że część rodziców oczekuje od szkoły samych dobrych ocen,…

zmeczona-nauczycielka-w-klasie-0f4cc9f.jpg
width: 1600
height: 1200

Są już pierwsze przecieki z egzaminu ósmoklasisty z angielskiego. „Najłatwiejszy arkusz w historii”
type: item
date: 2026-05-13T06:12:52.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: egzamin ósmoklasisty
subject: szkoła
description: Egzamin ósmoklasisty z języka angielskiego odbędzie się już dziś, w środę 13 maja. Egzamin startuje o 9:00 i trwa 110 minut. Już od wczoraj w mediach społecznościowych pojawiają się zdjęcia rzekomych zadań i sugestie, że to najłatwiejszy arkusz.
encoded: W środę 13 maja 2026 ósmoklasiści kończą trzydniową serię egzaminów testem z języka obcego nowożytnego, którym dla zdecydowanej większości jest angielski. W mediach społecznościowych, szczególnie na platformie X, wracają hasła o rzekomych „przeciekach” i „całym arkuszu do pobrania”, co podgrzewa atmosferę tuż przed wejściem do sal. Przecieki E8 2026 angielski: zdjęcia arkuszy Co roku, gdy zbliża się E8, w internecie pojawiają się podobne obietnice: gotowe arkusze, rzekome rozwiązania i sensacyjne zapowiedzi, że „wyciekło pytanie”. Dla wielu nastolatków to pokusa, bo stres przed ostatnim testem bywa duży, a część osób liczy na szybkie „ułatwienie” sprawy. Na X pojawiają się zdjęcia rzekomych arkuszy, w tym konkretnych pytań, z linkami do Discorda, na których uczniowie mają znaleźć całe testy. Pierwsze zadania były publikowane już w nocy. View oEmbed on the source website Uwaga! CKE podkreśla, że wycieki arkuszy przed rozpoczęciem się egzaminu są niemożliwe, bo testy są dobrze zabezpieczone. Tego typu oferty to najpewniej oszustwa. View oEmbed on the source website Egzamin ósmoklasisty z angielskiego. Co będzie w arkuszu? Egzamin z języka angielskiego sprawdza kilka obszarów umiejętności. Arkusz CKE składa się z części dotyczących: rozumienia ze słuchu, znajomości funkcji językowych, rozumienia tekstów pisanych, znajomości środków językowych, wypowiedzi pisemnej. W arkuszu pojawiają się zadania zamknięte i otwarte. Na końcu zwykle czeka dłuższa forma pisemna, a wśród przykładów wymienia się m.in. e-mail lub wpis na blogu. W tegorocznych zapowiedziach podkreślano też, że uczniowie przygotowują się szczególnie pod część słuchaną i zadanie pisemne, bo właśnie te elementy najczęściej budzą największe emocje. To dobry moment, by upewnić się, że dziecko pamięta o podstawach organizacyjnych: na egzamin można wziąć wyłącznie długopis albo pióro z czarnym tuszem. Resztę zapewnia szkoła, a spokój w sali często zależy od tego, czy poranek przebiegł bez nerwowych zwrotów akcji. E…

egzamin-osmoklasisty-z-angielskiego-92d09d6.jpg
width: 1600
height: 1200

Ekspresjonizm w malarstwie: cechy, twórcy i przykłady obrazów
type: item
date: 2026-05-13T05:15:30.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj cechy, twórców i obrazy ekspresjonizmu w malarstwie. Sprawdź, jak kolor, deformacja i emocje zmieniły sztukę nowoczesną.
encoded: Ekspresjonizm zmienił malarstwo w język skrajnych emocji, w którym ważniejsze od wiernego obrazu świata stały się lęk, napięcie, bunt i osobiste doświadczenie artysty. To właśnie dlatego obrazy tego nurtu do dziś poruszają z taką siłą, deformują formę, zaostrzają kontury i operują kolorem tak, by widz nie tylko patrzył, ale przede wszystkim odczuwał. W tym artykule przyglądamy się najważniejszym cechom tego kierunku, jego przełomowym twórcom oraz dziełom, które najlepiej pokazują jego charakter. Zobaczysz też, skąd wzięła się ta estetyka, czym wyróżniały się niemieckie ugrupowania artystyczne i jak ekspresyjne tendencje zaznaczyły się w sztuce polskiej. Czym jest ekspresjonizm w malarstwie i skąd się wywodzi Ekspresjonizm w malarstwie to nurt, w którym najważniejsze staje się nie wierne odtworzenie świata, lecz wyrażenie wewnętrznego stanu artysty. Obraz ma przekazywać napięcie, lęk, ból, zachwyt albo niepokój, a jego prawda wynika bardziej z przeżycia niż z obserwacji. Dlatego rzeczywistość bywa tu celowo przekształcana: postacie są zdeformowane, przestrzeń umowna, a kolor oderwany od naturalnego wyglądu przedmiotów. Kierunek zaczął kształtować się u schyłku XIX wieku, a pełnię wyrazu osiągnął na początku XX wieku. Najsilniej rozwinął się w Niemczech, choć jego korzenie sięgają wcześniejszych doświadczeń malarskich Vincenta van Gogha, Edvarda Muncha, Jamesa Ensora i Paula Gauguina). To właśnie ich twórczość przygotowała grunt pod sztukę, która miała już nie opisywać świata, lecz odsłaniać jego emocjonalni i psychiczny wymiar. Ekspresjonizm wyrósł ze sprzeciwu wobec realizmu, naturalizmu i impresjonizmu). Realizm i naturalizm kojarzono z podporządkowaniem sztuki temu, co zewnętrzne i widzialne. Impresjonizm, mimo że także interesował się subiektywnym wrażeniem, skupiał się przede wszystkim na ulotności chwili, świetle i atmosferze. Ekspresjoniści poszli dalej: uznali, że obraz powinien pokazywać nie to, jak świat wygląda, lecz jak jest odczuwany. Na kształt nurtu wp…

edukacja-domowa-20-658742d.jpg
width: 1600
height: 1200

Ekspresjonizm w literaturze: cechy, twórcy i przykłady
type: item
date: 2026-05-13T03:45:34.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj cechy, genezę i przykłady ekspresjonizmu w literaturze, od Młodej Polski po Schulza i Witkacego. Sprawdź, jak rozpoznać nurt.
encoded: Ekspresjonizm wyrósł z niepokoju epoki i od początku mówił językiem gwałtownych emocji, duchowego rozdarcia oraz buntu wobec świata pozbawionego wartości. Zamiast wiernie odtwarzać rzeczywistość, twórcy deformowali ją, wyostrzali kontrasty i podporządkowywali formę temu, co najintensywniejsze: przeżyciu, wizji, wewnętrznemu „krzykowi” człowieka. To właśnie dlatego nurt ten tak mocno odcisnął się na literaturze XX wieku, także w Polsce. Widać to zarówno w jego najważniejszych cechach, jak i w historycznym tle oraz związkach z Młodą Polską. Warto też przyjrzeć się autorom i utworom, dzięki którym najłatwiej rozpoznać jego styl w poezji, dramacie i prozie. Geneza i miejsce ekspresjonizmu w historii literatury Ekspresjonizm w literaturze narodził się około 1910 roku w Niemczech i właśnie niemiecki obszar językowy stał się jego najważniejszym centrum. Stamtąd promieniował na inne literatury europejskie, choć nigdzie indziej nie osiągnął równie wyrazistej postaci programowej. Sam termin wywodzi się od łacińskiego expressio i wskazuje na to, co dla nurtu najistotniejsze: nie odtwarzanie świata, lecz intensywne ujawnianie przeżyć, napięć i stanów wewnętrznych. Rozwój ekspresjonizmu przypadł na pierwszą ćwierć XX wieku, czyli czas gwałtownego przyspieszenia cywilizacyjnego, kryzysu wartości oraz narastających konfliktów społecznych i politycznych. Szczególnie mocno naznaczyło go doświadczenie I wojny światowej. Wojna i rzeczywistość powojenna wzmocniły katastroficzne nastroje, poczucie duchowej pustki i przeczucie rozpadu dotychczasowego ładu. Dlatego ekspresjonizm nie jest wyłącznie estetyką deformacji i subiektywizmu, ale także zapisem epoki przełomu, w której literatura próbowała oddać szok historyczny, lęk oraz potrzebę duchowego odrodzenia. Twórcy tego nurtu sprzeciwiali się materializmowi, mechanizacji życia i jałowości nowoczesnej cywilizacji. Uważali, że prawda o człowieku nie kryje się w powierzchni zjawisk, lecz w rozdarciu, cierpieniu, buncie i tęsknotę za sensem.…

edukacja-domowa-19-8a0de97.jpg
width: 1600
height: 1200

Ekspresjonizm: definicja, cechy, przykłady i przedstawiciele
type: item
date: 2026-05-12T20:15:10.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj cechy ekspresjonizmu, jego genezę i twórców. Zobacz, jak emocje, deformacja i kontrast zmieniły malarstwo, teatr i film.
encoded: Ekspresjonizm należy do tych nurtów, których trudno pomylić z jakimkolwiek innym. Zamiast wiernego odtwarzania świata stawia na napięcie, emocję i subiektywne przeżycie, dlatego tak często posługuje się deformacją, ostrym kontrastem i intensywnym kolorem. W tej sztuce liczy się nie spokój, lecz siła wyrazu, czasem niepokojąca, brutalna, a nawet groteskowa. To właśnie dlatego kierunek ten tak mocno zaznaczył swoją obecność nie tylko w malarstwie, ale też w literaturze, teatrze, filmie i muzyce. Przyjrzyjmy się jego najważniejszym cechom, historycznemu tłu, filozoficznym inspiracjom oraz artystom i dziełom, które najlepiej pokazują jego wyrazisty charakter. Czym jest ekspresjonizm Ekspresjonizm to kierunek artystyczny, którego nazwa wywodzi się od łacińskiego expressio, czyli „wyrażenie” lub „wyraz”. Sam termin podkreśla najważniejszą ideę nurtu: sztuka nie ma przede wszystkim odtwarzać świata takim, jaki widać na pierwszy rzut oka, lecz ujawniać to, co dzieje się we wnętrzu człowieka. Wielki słownik języka polskiego PAN ujmuje ekspresjonizm jako kierunek, według którego twórczość ma być wyrazem intensywnych przeżyć i uczuć artysty, a nie wiernym odwzorowaniem rzeczywistości. Dlatego ekspresjonizm odrzuca chłodny obiektywizm i realistyczną dokładność. W centrum stawia subiektywne wyrażanie emocji: lęku, napięcia, samotności, buntu czy duchowego niepokoju. Artysta nie pokazuje świata „takim, jaki jest”, lecz takim, jak go przeżywa. Stąd biorą się deformacje, przerysowanie, gwałtowne kontrasty i intensywne kolory. Ten sposób myślenia o twórczości stał się jednym z ważnych zjawisk kultury europejskiej i amerykańskiej pierwszej połowy XX wieku. Ekspresjonizm nie ograniczał się do malarstwa. Objął również literaturę, teatr, film, muzykę i architekturę, stając się szerokim ruchem artystycznym, a nie tylko jednym stylem plastycznym. Na czym polega ekspresjonistyczne ujęcie świata W ekspresjonizmie często mówi się o „krzyku duszy”. To trafne określenie, bo dzieło ekspresjonis…

edukacja-domowa-14-42a512c.jpg
width: 1600
height: 1200

Dopełnienie bliższe: definicja, pytania i przykłady w zdaniach
type: item
date: 2026-05-12T18:15:33.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj dopełnienie bliższe: pytania, przykłady i test strony biernej, dzięki którym łatwo odróżnisz je od dopełnienia dalszego.
encoded: W szkolnej gramatyce są pojęcia, które na początku wydają się trudne, a potem nagle okazują się całkiem logiczne. Dopełnienie bliższe należy właśnie do tej grupy, pomaga zrozumieć, na co lub na kogo bezpośrednio kieruje się czynność wyrażona przez czasownik i porządkuje analizę zdania. Warto dobrze je rozpoznawać, bo dzięki temu łatwiej odróżnić je od dopełnienia dalszego, poprawnie zadawać pytania i bez stresu wykonywać ćwiczenia z części zdania. Poniżej znajdziesz najważniejsze zasady, prosty test ze stroną bierną oraz czytelne przykłady, które ułatwiają zapamiętanie tej konstrukcji. Czym jest dopełnienie bliższe Dopełnienie bliższe to część zdania, która określa czasownik i wskazuje bezpośredni przedmiot czynności. Należy do grupy orzeczenia, bo rozwija znaczenie czasownika i pokazuje, na co działanie jest skierowane. W praktyce pełni więc funkcję obiektu czasownika: nazywa to, kogo lub co obejmuje dana czynność. Najważniejsza cecha tej części zdania wiąże się z czasownikiem przechodnim. To właśnie przy takich czasownikach pojawia się dopełnienie bliższe, ponieważ czasoniki przechodnie mogą tworzyć stronę bierną. Dzięki temu wyraźnie widać relację między czasownikiem a jego bezpośrednim obiektem: czynność przechodzi z wykonawcy na przedmiot działania. Z tego powodu dopełnienie bliższe ma szczególne znaczenie w analizie zdania. Pozwala uchwycić, co dokładnie jest „dotknięte” czynnością wyrażoną przez orzeczenie. W zdaniu „Rodzina zwiedza muzeum” wyraz „muzeum” nie jest tylko dodatkiem do wypowiedzi, ale centralnym obiektem czynności „zwiedza”. Na jakie pytania odpowiada dopełnienie bliższe Najczęstsze pytania i przypadki Dopełnienie bliższe odpowiada najczęściej na pytania: kogo? co? Są to pytania charakterystyczne dla biernika, dlatego właśnie biernik jest jego najczęstszą formą w zdaniach twierdzących. W zdaniu „Mama czyta książkę” pytanie brzmi: czyta co? Odpowiedź „książkę” wskazuje dopełnienie bliższe. Podobnie w zdaniu „Dziecko zgubiło piłkę” pytanie „zgubił…

edukacja-domowa-18-d761813.jpg
width: 1600
height: 1200

Dopełnienie dalsze: definicja, cechy i praktyczne przykłady
type: item
date: 2026-05-12T17:15:02.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj cechy i przykłady dopełnienia dalszego. Sprawdź, jak je rozpoznać w zdaniu, odróżnić od bliższego i uniknąć częstych błędów.
encoded: W szkolnej gramatyce to właśnie takie drobne różnice decydują o tym, czy analiza zdania jest trafna. Dopełnienie dalsze łatwo pomylić z bliższym, zwłaszcza gdy oba odnoszą się do orzeczenia i odpowiadają na pytania przypadków zależnych. Dlatego warto dobrze uchwycić jego najważniejsze cechy: z jakimi przypadkami najczęściej się łączy, jaką pełni funkcję w zdaniu i po czym rozpoznać, że nie może stać się podmiotem w stronie biernej. Na prostych przykładach pokażemy też, jak odróżnić je od dopełnienia bliższego i uniknąć najczęstszych błędów. Czym jest dopełnienie dalsze Dopełnienie dalsze to część zdania należąca do grupy orzeczenia. Pozostaje w związku z czasownikiem i uzupełnia informację o czynności albo stanie. Nie opisuje samodzielnie rzeczownika, lecz dopowiada, kogo lub czego dotyczy działanie, komu coś się dzieje albo z kim czy z czym wiąże się dana sytuacja. Jego miejsce wśród części zdania najlepiej widać wtedy, gdy najpierw wskaże się orzeczenie. To właśnie od czasownika zależy, czy w zdaniu pojawi się dopełnienie i jaką przyjmie postać. W polskiej składni dopełnienie dalsze nie jest elementem przypadkowym: wynika z łączliwości czasownika i z sensu całej konstrukcji. Funkcja dopełnienia dalszego polega na doprecyzowaniu czynności lub stanu, ale nie jako bezpośredniego obiektu działania. Często wskazuje ono odbiorcę, uczestnika albo beneficjenta czynności, czyli osobę lub rzecz, które są z nią powiązane. Może też nazywać kogoś, kto doświadcza pewnego stanu, jak w zdaniach: „Henrykowi wciąż brakuje gwoździ” albo „Mamie zabrakło mąki”. W praktyce dopełnienie dalsze bywa związane z takimi znaczeniami, jak przekazanie czegoś komuś, spotkanie z kimś, myślenie o czymś, brak czegoś komuś czy posługiwanie się czymś. To ważna wskazówka, ale o rozpoznaniu tej części zdania nie decyduje samo znaczenie. Najważniejszy pozostaje związek z orzeczeniem oraz to, że dopełnienie dalsze nie staje się podmiotem po przekształceniu zdania na stronę biernej. Jakie cechy ma dopełni…

edukacja-domowa-16-6964ae9.jpg
width: 1600
height: 1200

Dopełnienie bliższe i dalsze: definicje, różnice, przykłady
type: item
date: 2026-05-12T16:15:53.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj zasady rozpoznawania dopełnienia bliższego i dalszego. Sprawdź pytania, przypadki i test strony biernej na przykładach.
encoded: Dopełnienie to jedna z tych części zdania, bez których analiza polszczyzny szybko staje się nieprecyzyjna. To ono dopowiada, na kogo lub na co skierowana jest czynność, dlatego jego poprawne rozpoznanie ma znaczenie nie tylko na lekcji języka polskiego, lecz także w codziennym pisaniu. Najwięcej trudności sprawia odróżnienie formy bliższej od dalszej, zwłaszcza gdy w grę wchodzą przypadki i zmiana strony czynnej na bierną. Warto więc uporządkować najważniejsze zasady i sprawdzić, po jakich pytaniach, formach i zależnościach od czasownika można je rozpoznać. Czym jest dopełnienie w zdaniu Dopełnienie to część zdania należąca do grupy orzeczenia. Jest związane z czasownikiem i doprecyzowuje czynność albo stan wyrażony przez orzeczenie. Dzięki niemu wiadomo, czego dotyczy działanie, do kogo jest skierowane albo z czym się łączy. Dopełnienie odpowiada na pytania przypadków zależnych, czyli wszystkich poza mianownikiem i wołaczem: kogo? czego? komu? czemu? kogo? co? z kim? z czym? o kim? o czym? W praktyce dopełnienie najczęściej określa czasownik. W zdaniu „Kasia czyta książkę” wyraz „książkę” uzupełnia znaczenie czasownika „czyta”. W zdaniu „Maja myśli o prezencie” wyrażenie „o prezencie” także dopowiada, czego dotyczy czynność. Najczęstsze formy wyrażenia dopełnienia to: rzeczownik, np. „czytam książkę”, zaimek, np. „widzę go”, wyrażenie przyimkowe, np. „myślę o wakacjach”. Dopełnienie bliższe Definicja i najważniejsze cechy Dopełnienie bliższe to składnik najściślej związany z czasownikiem. Najczęściej występuje w bierniku i pojawia się przy czasownikach przechodnich, czyli takich, które mogą tworzyć stronę czynną i bierną. W szkolnej analizie składniowej ten rodzaj dopełnienia najłatwiej powiązać z pytaniami biernika: kogo? co? Nie jest to jednak jedyne kryterium. Najważniejsze rozpoznanie daje test strony biernej: dopełnienie bliższe po zmianie strony zdania z czynnej na bierną staje się podmiotem. Jak rozpoznać dopełnienie bliższe Najpierw warto sprawdzić, czy dan…

edukacja-domowa-17-b94a586.jpg
width: 1600
height: 1200

Dopełnienie a przecinek: zasady, przykłady i najczęstsze błędy
type: item
date: 2026-05-12T15:15:37.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Dopełnienie a przecinek bez błędów: sprawdź, kiedy interpunkcja jest zbędna, a kiedy obowiązkowa w wyliczeniach, wtrąceniach i zdaniach.
encoded: Wokół dopełnienia narosło sporo interpunkcyjnych nieporozumień. To jedna z tych części zdania, przy których łatwo postawić przecinek odruchowo, i właśnie wtedy najczęściej pojawia się błąd. W praktyce nie decyduje o nim samo dopełnienie, lecz konstrukcja całego zdania: wyliczenie, wtrącenie albo zdanie podrzędne. Dlatego warto najpierw dobrze rozpoznać, z jaką częścią zdania mamy do czynienia, a dopiero potem sięgać po przecinek. Pokażemy, jak odróżnić dopełnienie bliższe od dalszego, na jakie pytania odpowiada ta część zdania i w których miejscach interpunkcja jest obowiązkowa, a w których całkowicie zbędna. Czym jest dopełnienie i jak je rozpoznać Dopełnienie to część zdania, która określa orzeczenie, czyli najczęściej czasownik nazywający czynność albo stan. Należy do grupy orzeczenia i doprecyzowuje, kogo lub czego dotyczy dana czynność. Podstawy można uporządkować także na przykładach opisanych szerzej w materiale: Co to jest dopełnienie, na jakie pytania odpowiada, przykłady dopełnienia w zdaniu. Dopełnienie odpowiada na pytania przypadków zależnych: kogo? czego? komu? czemu? kogo? co? z kim? z czym? o kim? o czym? Najważniejsza zasada rozpoznawania jest prosta: pytanie zadaje się od orzeczenia, nie patrzy się na miejsce wyrazu w zdaniu. To oznacza, że dopełnienie może stać po czasowniku, przed nim albo w środku wypowiedzenia, a jego funkcja składniowa się nie zmienia. W zdaniu „Kuba czyta książkę” pytanie brzmi: czyta co?, książkę. W zdaniu „Książkę czyta Kuba” pytanie pozostaje takie samo: czyta co?, książkę. W jakiej formie może wystąpić dopełnienie Dopełnienie w zdaniu najczęściej bywa wyrażone przez rzeczownik: „Znalazł klucz.” „Zapomniała zeszytu.” Często występuje też jako zaimek rzeczowny: „Widzę go.” „Zaufali jej.” Bardzo częsta jest również postać wyrażenia przyimkowego: „Myślę o wakacjach.” „Rozmawiał z kolegą.” Rzadziej dopełnieniem bywa liczebnik, przymiotnik lub bezokolicznik użyte w znaczeniu rzeczownika: „Brakuje trojga.” „Pomaga chorym.” „Lubi…

edukacja-domowa-15-19ce593.jpg
width: 1600
height: 1200

Już są pierwsze przecieki E8 z matematyki. Krążą zdjęcia arkuszy i płatne oferty
type: item
date: 2026-05-12T06:12:25.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: egzamin ósmoklasisty
description: Egzamin ósmoklasisty 2026 z matematyki odbędzie się we wtorek 12 maja o 9:00 i potrwa 125 minut. Tuż przed testem media społecznościowe, w tym X, zalewają zdjęcia rzekomych arkuszy E8 z 2026 roku. Uczniowie obawiają się niespodzianek po poniedziałkowym polskim.
encoded: Tuż przed egzaminem ósmoklasisty z matematyki w sieci wyraźnie rośnie napięcie. Ósmoklasiści z całej Polski i ich rodzice przeglądają media społecznościowe w poszukiwaniu rzekomych „arkuszy” i list zadań, a na X krążą kolejne wpisy, zdjęcia arkuszy i zaproszenia na Discord w celu zakupu arkuszy. E8 z matematyki: przecieki Wpisy o rzekomych przeciekach pojawiają się falami, pierwsze pojawiały się już wieczorem. View oEmbed on the source website Równolegle wracają płatne „oferty” dostępu do „prawdziwych zadań” lub „pewniaków” w cenie 20–50 zł. To ważny sygnał ostrzegawczy dla rodziców oraz samych nastolatków: takie propozycje bywają pułapką nastawioną na wyłudzenie danych albo pieniędzy. View oEmbed on the source website Warto jednak pamiętać, że Centralna Komisja Egzaminacyjna nie udostępnia arkuszy przed egzaminem, więc obietnice „pewnego arkusza” przed 9:00 nie mają wiarygodnego oparcia. NIE dołączaj do serwerów na Discordzie, nie wysyłaj płatnych SMS-ów i nie klikaj w podejrzane linki. Zobacz także: Egzamin ósmoklasisty 2026: matematyka. Są pierwsze przecieki, tak mogą wyglądać arkusze CKE E8 2026 matematyla: arkusze. Jakich zadań się spodziewać? Egzamin z matematyki jest drugim z trzech egzaminów ósmoklasisty. We wtorek uczniowie zaczynają o 9:00, a standardowy czas pracy to 125 minut, czyli do 11:05. Uczniowie ze specjalnymi potrzebami mogą mieć wydłużony czas pisania egzaminu. Na kilkanaście godzin przed matematyką najczęściej powtarzają się te same typy „pewniaków”. Wśród tematów, które regularnie wracają na egzaminie, wymienia się: procenty, geometrię (pola, objętości, twierdzenie Pitagorasa), równania i wyrażenia algebraiczne, potęgi i pierwiastki, statystykę (średnia, mediana, wykresy i diagramy), prawdopodobieństwo, zadania tekstowe i praktyczne (np. prędkość, czas, pieniądze, objętość, odczyt danych). Warto też wiedzieć, że oficjalne arkusze i omówienia zadań zwykle są udostępniane w internecie dopiero po zakończeniu egzaminu, najczęściej po południu, czę…

egzamin-osmoklasisty-z-matematyki-przecieki-113d16e.jpg
width: 1600
height: 1200

Dopełnienie bezokolicznik: jak rozpoznać i poprawnie używać?
type: item
date: 2026-05-12T05:15:10.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Dowiedz się, jak rozpoznać dopełnienie bezokolicznik w zdaniu, odróżnić je od okolicznika celu i uniknąć błędów w analizie składniowej.
encoded: Bezokolicznik w zdaniu potrafi sprawiać więcej kłopotów, niż się wydaje. Szczególnie wtedy, gdy wygląda jak zwykła forma czasownika, a w rzeczywistości pełni funkcję dopełnienia i uzupełnia sens orzeczenia. To właśnie takie niuanse najczęściej prowadzą do błędów w analizie składniowej. Żeby wychwycić tę różnicę, trzeba zwracać uwagę nie tylko na sam wyraz, lecz także na jego rolę w całej konstrukcji zdania. Warto wiedzieć, po jakich pytaniach i cechach rozpoznać tę funkcję, w jakich połączeniach pojawia się najczęściej oraz jak odróżnić ją od okolicznika celu czy elementu orzeczenia złożonego. Czym jest dopełnienie i kiedy bezokolicznik może je wyrażać Dopełnienie to część zdania należąca do grupy orzeczenia. Jego funkcja polega na uzupełnianiu treści czasownika, czyli dopowiadaniu, kogo lub czego dotyczy czynność, komu jest skierowana, z czym się łączy albo o czym mowa. Definicja dopełnienia zawsze wiąże się więc z zależnością od orzeczenia lub innego wyrazu nadrzędnego o charakterze czasownikowym. Rozpoznawanie dopełnienia zaczyna się zwykle od pytań przypadków zależnych: kogo? czego? komu? czemu? kogo? co? z kim? z czym? o kim? o czym? Jeśli dany wyraz odpowiada na jedno z tych pytań i określa orzeczenie, bardzo często pełni funkcję dopełnienia. Najczęściej dopełnienie bywa wyrażone rzeczownikiem, ale tę funkcję mogą przejmować także zaimek, liczebnik, przymiotnik użyty w funkcji rzeczownika, a w niektórych konstrukcjach również bezokolicznik. Tu pojawia się najważniejsze rozróżnienie. Bezokolicznik jako dopełnienie nie występuje automatycznie w każdym zdaniu, w którym pojawia się forma typu czytać, śpiewać, kupić. Pełni tę funkcję tylko wtedy, gdy przyjmuje znaczenie rzeczownika, czyli nazywa czynność jak pewien „przedmiot” myśli, chęci, nakazu czy upodobania. W zdaniu Lubi śpiewać bezokolicznik nie oznacza celu ani okoliczności, lecz to, co jest lubiane. Właśnie wtedy można mówić o dopełnieniu wyrażonym bezokolicznikiem. Jak rozpoznać dopełnienie bezokolicznik …

dziewczynka-za-ksiazkami--1cea563.jpg
width: 1600
height: 1200

Egzamin ósmoklasisty 2026: matematyka. Są pierwsze przecieki, tak mogą wyglądać arkusze CKE
type: item
date: 2026-05-11T19:08:17.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: egzamin ósmoklasisty
subject: matematyka
subject: szkoła podstawowa
description: Egzamin ósmoklasisty 2026 z matematyki odbędzie się we wtorek 12 maja o 9 i potrwa 125 minut. Arkusz CKE ma zawierać 20–21 zadań (zamknięte i otwarte) łącznie za 30 punktów. Uczniowie szukają w sieci „pewniaków”, ale uwaga: rzekome przecieki przed testem to często oszustwo i kosztowne SMS-y.
encoded: We wtorek, 12 maja, ósmoklasiści zmierzą się z matematyką w ramach egzaminu ósmoklasisty 2026. Start zaplanowano na godzinę 9, a na pracę z arkuszem przewidziano 125 minut. To moment, który budzi emocje w wielu domach, bo choć test nie ma progu zdawalności, wynik realnie liczy się w rekrutacji do szkoły średniej. Matematyka na E8: arkusz jest przewidywalny, ale tempo potrafi zaskoczyć Egzamin z matematyki ma formę mieszaną: zadania zamknięte i otwarte. W części zamkniętej pojawiają się typy dobrze znane uczniom z prób i wcześniejszych sprawdzianów: wybór wielokrotny, prawda–fałsz oraz dobieranie. Część otwarta wymaga już samodzielnego zapisu rozwiązania. W arkuszu CKE ma być łącznie 20-21 zadań, w tym: 14-15 zadań zamkniętych, 5-6 zadań otwartych. Maksymalnie do zdobycia jest 30 punktów. Za zadania zamknięte przewidziano 14-15 punktów, a za otwarte 15-16 punktów. W praktyce oznacza to, że nawet przy dobrej „skuteczności” w zamkniętych, kluczowe potrafią okazać się zadania otwarte, bo tam punktów jest zwykle więcej i to one częściej różnicują wyniki. W domu dzieci często mówią: „Wszystko umiem, tylko robię głupie błędy”. W matematyce na tym egzaminie szczególnie ważne jest to, co dziecko pokaże na kartce. W zadaniach otwartych oceniane są: analiza treści, dobór metody, planowanie kroków, a także poprawny zapis działań i wyników. Pomaga prosta zasada: mniej pośpiechu w czytaniu, więcej porządku w zapisie. Oto obszary, które na E8 wracają najczęściej Uczniowie często pytają o „pewniaki”. Tego, co pojawi się na egzaminie, nikt nie zagwarantuje, ale są obszary, które regularnie pojawiają się w zadaniach i które w 2026 roku również mogą się trafić. Na liście powtórkowej zwykle znajdują się: działania na liczbach naturalnych, całkowitych, wymiernych i dziesiętnych oraz kolejność wykonywania działań, ułamki zwykłe i dziesiętne, własności działań arytmetycznych, wyrażenia algebraiczne (upraszczanie, przekształcanie) oraz obliczanie wartości, równania i proste nierówności, ge…

e8-matematyka-przecieki-8a43819.png
width: 1600
height: 1200

Dopełnienie a mianownik: jak je odróżnić w zdaniu?
type: item
date: 2026-05-11T17:15:11.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Dowiedz się, jak odróżnić dopełnienie od mianownika, uniknąć błędów w analizie zdania i rozpoznać dopełnienie bliższe oraz dalsze.
encoded: Pomylenie dopełnienia z mianownikiem to jeden z najczęstszych błędów w analizie zdania, a jednocześnie da się go łatwo uniknąć. Wystarczy pamiętać, że podmiot nazywa wykonawcę czynności i stoi w mianowniku, natomiast dopełnienie uzupełnia orzeczenie i odpowiada na pytania przypadków zależnych. To rozróżnienie przydaje się nie tylko na lekcjach języka polskiego, lecz także podczas odrabiania prac domowych i rozwiązywania ćwiczeń gramatycznych. W tekście pokazujemy, na co zwracać uwagę przy analizie funkcji wyrazów, jakie formy może przyjmować dopełnienie oraz czym różni się dopełnienie bliższe od dalszego. Czym jest dopełnienie i jaką pełni funkcję w zdaniu Dopełnienie to część zdania należąca do grupy orzeczenia. Jego zadaniem jest uzupełnianie znaczenia czasownika, czyli doprecyzowanie, kogo, czego lub czego dotyczy czynność, stan albo proces wyrażony przez orzeczenie. Ta definicja jest podstawą szkolnej składni: dopełnienie nie działa samodzielnie, ale pozostaje ściśle związane z czasownikiem. Funkcja dopełnienia polega na rozwijaniu orzeczenia. W zdaniu „Ola czyta książkę” wyraz „książkę” nie nazywa wykonawcy czynności, tylko wskazuje jej przedmiot, dlatego jest dopełnieniem, a nie podmiotem. Podobnie w zdaniu „Dziadek opowiada o podróży” wyrażenie „o podróży” dopowiada, czego dotyczy opowiadanie. Najczęściej dopełnienie bywa wyrażone rzeczownikiem, ale może też mieć postać: zaimka: „Zaprosiłam ich”, liczebnika użytego rzeczownikowo: „Poprosił o drugiego”, przymiotnika użytego rzeczownikowo: „Nagrodzili najlepszych”, wyrażenia przyimkowego: „Myślała o wakacjach”. W praktyce rozpoznanie dopełnienia wymaga połączenia dwóch rzeczy: znajomości przypadków w języku polskim i umiejętności określenia funkcji składniowej wyrazu. Sama forma wyrazu nie zawsze wystarcza. Dlaczego dopełnienie nie jest mianownikiem Mianownik jako przypadek podmiotu Mianownik odpowiada na pytania: kto? co? To przypadek typowy dla podmiotu, czyli części zdania, która najczęściej wskazuje wykonaw…

chlopiec-przy-nauce--e2d4ee2.jpg
width: 1600
height: 1200

Na jakie pytania odpowiada dopełnienie z przykładami
type: item
date: 2026-05-11T16:15:53.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Sprawdź, na jakie pytania odpowiada dopełnienie, jak je rozpoznać w zdaniu i odróżnić od przydawki oraz okolicznika na prostych przykładach.
encoded: Dopełnienie to jedna z tych części zdania, bez których wypowiedź szybko traci precyzję. To ono uzupełnia sens orzeczenia i pokazuje, kogo, czego, komu, czemu, co, z kim lub o czym mowa. Właśnie dlatego jego rozpoznanie jest tak ważne na lekcjach języka polskiego i podczas samodzielnej analizy zdań. W praktyce najwięcej trudności sprawia nie sama lista pytań, ale dopasowanie ich do czasownika i odróżnienie dopełnienia od przydawki czy okolicznika. Poniżej porządkujemy najważniejsze zasady, pokazujemy różnicę między dopełnieniem bliższym i dalszym oraz podajemy proste przykłady, które ułatwią szybkie wskazywanie tej części zdania. Czym jest dopełnienie w zdaniu Dopełnienie to jedna z części zdania. Należy do grupy orzeczenia, czyli tej części zdania, która skupia się wokół czynności albo stanu. Jego zadaniem jest uzupełnienie informacji o tym, czego dotyczy czynność wyrażona przez orzeczenie. Dzięki niemu wiadomo dokładniej, kogo ktoś widział, czego zabrakło, komu coś dano albo o czym ktoś myśli. Bez dopełnienia wiele zdań byłoby zbyt ogólnych. Dopełnienie pozostaje w związku z wyrazem nadrzędnym, najczęściej z czasownikiem, rzadziej z przymiotnikiem. To właśnie ten wyraz narzuca jego formę, dlatego pytania do dopełnienia zadaje się od orzeczenia, a nie „z głowy”. Na jakie pytania odpowiada dopełnienie Najłatwiej zapamiętać to przez odmianę przez przypadki. W szkolnym opisie składni dopełnienie odpowiada na pytania przypadków zależnych, czyli wszystkich oprócz mianownika i wołacza. Pytania dopełnienia w przypadkach zależnych Dopełnienie może odpowiadać na pytania: dopełniacza: kogo?, czego? celownika: komu?, czemu? biernika: kogo?, co? narzędnika: z kim?, z czym? miejscownika: o kim?, o czym? Odpowiedź na pytanie, na jakie pytania odpowiada dopełnienie w języku polskim, brzmi więc: na pytania przypadków zależnych, poza mianownikiem i wołaczem. Przykłady dopełnienia dla każdego przypadku Pytanie zawsze zadaje się od orzeczenia, a odpowiedź jest dopełnieniem. Dopełniacz…

chlopiec-przy-nauce-4-b70006c.jpg
width: 1600
height: 1200

Jak rozpoznać dopełnienie w zdaniu z przykładami
type: item
date: 2026-05-11T15:15:47.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Dowiedz się, jak rozpoznać dopełnienie w zdaniu, odróżnić je od podmiotu i okolicznika oraz uniknąć typowych błędów w analizie.
encoded: Dopełnienie to jedna z tych części zdania, które najłatwiej pomylić z podmiotem, przydawką albo okolicznikiem. A właśnie od jego poprawnego wskazania często zależy wynik szkolnego ćwiczenia, sprawdzianu czy analizy zdania. Wystarczy jednak znać prostą zasadę: dopełnienie rozwija orzeczenie i odpowiada na pytania przypadków zależnych. W artykule pokazujemy, na co zwrócić uwagę podczas analizy zdania, jak odróżnić dopełnienie bliższe od dalszego oraz jakie formy może ono przyjmować. Znajdziesz tu też czytelne przykłady z różnymi przypadkami i najczęstsze błędy, przez które uczniowie gubią się nawet w pozornie prostych zdaniach. Czym jest dopełnienie i jaką pełni funkcję w zdaniu Dopełnienie to część zdania należąca do grupy orzeczenia. Oznacza to, że rozwija treść orzeczenia, czyli najczęściej czasownika, i dopowiada, kogo lub czego dana czynność dotyczy, komu jest skierowana albo do czego się odnosi. Właśnie dlatego dopełnienie w zdaniu określa czasownik, a nie rzeczownik. To rozróżnienie jest najważniejsze przy analizie. Jeśli dany wyraz dopowiada coś o czynności wyrażonej orzeczeniem, mamy do czynienia z dopełnieniem. Jeśli natomiast określa rzeczownik, będzie raczej przydawką. Forma dopełnienia zależy od wymagań czasownika. Jeden czasownik łączy się z biernikiem, inny z celownikiem, jeszcze inny z miejscownikiem lub wyrażeniem przyimkowym. To właśnie związek dopełnienia z orzeczeniem decyduje o jego postaci. Na jakie pytania odpowiada dopełnienie Dopełnienie odpowiada na pytania przypadków zależnych, czyli wszystkich oprócz mianownika i wołacza: kogo? czego? komu? czemu? kogo? co? z kim? z czym? o kim? o czym? W praktyce oznacza to, że gdy pojawia się wątpliwość, jak rozpoznać dopełnienie, warto zacząć właśnie od tych pytań. Same pytania jednak nie wystarczą. Trzeba jeszcze sprawdzić, czy są zadawane od orzeczenia i czy wyraz rzeczywiście uzupełnia czasownik. Jakimi formami może być wyrażone dopełnienie Dopełnienie może być wyrażone różnymi formami, nie tylko rzec…

chlopiec-z-dziadkiem-przy-nauce--f6cb426.jpg
width: 1600
height: 1200

Wzruszające pożegnanie klas ósmych. Oryginalne przemówienia i wierszyki, których nie znajdziesz nigdzie indziej
type: item
date: 2026-05-11T10:34:35.000Z
creator: Ewa Janczak-Cwil
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: zakończenie roku szkolnego
description: Pożegnanie klas 8 przez 7 to zwyczajowa część uroczystości pożegnania ostatniej klasy szkoły podstawowej. Rok młodsi uczniowie oficjalnie żegnają się ze starszymi kolegami, którzy rozpoczynają kolejny etap edukacji. Sprawdź, jak można im podziękować za wspólnie spędzone lata.
encoded: Na pożegnaniu klasy 8 przez klasę 7 można wygłosić przemówienie pożegnalne i zadeklamować wiersz lub zaśpiewać piosenkę. Ta część uroczystości nie powinna być zbyt długa (inne z resztą także nie!), aby całość przebiegła sprawnie i udało się utrzymać uwagę słuchaczy. Dlatego warto dokładnie zaplanować występ i zawczasu przygotować teksty i uczniów do wygłoszenia. Oto pomoc w realizacji tego zadania oraz przykładowy scenariusz. Spis treści: Pożegnanie 8 klasy przez klasę 7 – przemówienie Pożegnanie 8 klasy – życzenia Wierszyki na pożegnanie 8 klasy Scenariusz na pożegnanie klasy 8 przez klasę 7 Pożegnanie klasy 8 przez 7 – przemówienie Poniżej propozycja przemówienia, które mógłby wygłosić przedstawiciel klas siódmych do ósmoklasistów opuszczających szkołę podstawową. Można je wykorzystać w dokładnie takim brzmieniu lub potraktować jako inspirację i zmodyfikować albo napisać własne. Pożegnanie klasy 8 przez 7 – tekst przemówienia Ósmoklasiści! Spędziliśmy w tej szkole razem 7 lat, a teraz musimy się pożegnać. To trudny czas, bo przed wami nowe wyzwania i wiele niewiadomych, a dla nas moment, gdy to my staniemy się najstarszymi uczniami w naszej szkole. My jednak spędzimy jeszcze rok, a młodsi uczniowie więcej czasu, w tych murach, które już dobrze znamy, w których czujemy się bezpiecznie. Wy natomiast traficie do nowych szkół – w nowe mury, do nowych klas i nauczycieli. Wierzymy, że dokądkolwiek idziecie, jakąkolwiek szkołę wybierzecie, będziecie zadowoleni i będziecie w niej odnosić sukcesy – każdy z was na własną miarę. [Tu można wpleść życzenia, np. te, które podajemy niżej] Idąc dalej naprzód przez życie, wspomnijcie raz po raz czas, który spędziliśmy tutaj razem, w tej szkole. A za rok wypatrujcie nas wśród młodszych klas waszych nowych szkół. Choć przyszedł czas pożegnania, nie mówimy wam „żegnajcie”, ale „do widzenia!” Pożegnanie klasy 8 – życzenia W przemówieniu warto zawrzeć życzenia, które można wpleść w jego tekst lub zakończyć nimi wystąpienie. Życzenia po…

pozegnanie-klas-8-przemowienie-9d0aac8.jpg
width: 1600
height: 1200

Są już pierwsze przecieki z egzaminu ósmoklasisty z polskiego. W sieci krążą zdjęcia arkuszy
type: item
date: 2026-05-11T06:12:41.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: egzamin ósmoklasisty
subject: nauka
description: Przecieki z egzaminu ósmoklasisty 2026 znów stały się hitem wyszukiwań tuż przed poniedziałkowym testem z języka polskiego. W mediach społecznościowych pojawiają się zdjęcia arkuszy, ale CKE podkreśla, że materiały są zabezpieczone, a rzekome wycieki zwykle bywają fałszywe.
encoded: W dniu egzaminu internet potrafi zamienić się w bazar obietnic. Na X, TikToku i Instagramie krążą wpisy i nagrania, które sugerują dostęp do tematów albo wręcz gotowych arkuszy. To, co pojawia się w sieci jako „przeciek”, bardzo często okazuje się jednym z kilku wariantów: przerobionym graficznie zdjęciem, starym testem udającym nowy materiał albo listą zgadywanek na temat lektur i motywów. CKE zwraca uwagę, że oficjalne arkusze są zabezpieczone, a publikowane w internecie „rewelacje” zwykle nie mają pokrycia w rzeczywistości. Jednocześnie komisja analizuje każdy sygnał o możliwym wycieku. E8 przecieki. Jaka lektura będzie na egzaminie ósmoklasisty? W tegorocznych przeciekach prym wiodą „Dziady cz. II”, „Balladyna” oraz „Antygona” – to właśnie te utwory najczęściej wracają w szkolnych dyskusjach i edukacyjnych rankingach. View oEmbed on the source website Na X można też znaleźć rzekome treści zadań: View oEmbed on the source website Czy takie: View oEmbed on the source website Egzamin ósmoklasisty 2026. Kiedy pierwsze arkusze z polskiego? Egzamin ósmoklasisty 2026 odbywa się w dniach 11–13 maja: najpierw język polski, potem matematyka i język obcy nowożytny. Każdego dnia start jest o godz. 9. Test z języka polskiego trwa 150 minut (w przypadku dostosowań czas może zostać wydłużony o 45 minut). Dla porządku: matematyka trwa 125 minut (plus do 40 minut), a język obcy 110 minut (plus do 35 minut). W 2026 roku do egzaminu ma przystąpić 393 338 uczniów z 12 953 szkół. Większość zdających wybiera język angielski (98,4 proc.), język niemiecki deklaruje 1,2 proc., a pozostałe języki łącznie 0,4 proc. Dla wielu rodzin ważna jest też informacja, kiedy pojawią się materiały pewne, a nie „z internetu”: arkusze CKE mają być publikowane po godz. 14, gdy komisja udostępni je oficjalnie. E8. Co warto powtórzyć z polskiego? Nie da się uczciwie przewidzieć, co znajdzie się w tegorocznym arkuszu, ale można mądrze podeprzeć się tym, jak wyglądał egzamin w 2025 roku. Wtedy uczniowie pra…

egzamin-osmoklasisty-przecieki-79556f9.jpg
width: 1600
height: 1200

Bezokolicznik zabieram: jak przekształcić i rozpoznać formę
type: item
date: 2026-05-11T04:15:54.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Sprawdź, jak rozpoznać bezokolicznik od formy zabieram, poznać końcówki, aspekt i prosty schemat przekształcenia w polskiej gramatyce.
encoded: Bezokolicznik to podstawowa forma czasownika i jeden z najważniejszych punktów odniesienia w nauce polskiej gramatyki. Właśnie dlatego warto umieć szybko rozpoznać, że forma osobowa zabieram prowadzi do neutralnego, nieodmiennego zabierać, bez zgadywania i bez sięgania od razu do słownika. W dalszej części pokazujemy prosty schemat takiego przekształcenia, podpowiadamy, po jakich końcówkach najłatwiej rozpoznać tę formę, i wyjaśniamy, na co uważać przy aspekcie oraz typowych konstrukcjach w zdaniu. Dzięki temu łatwiej uporządkować odmianę czasownika i sprawniej poruszać się po szkolnych zasadach języka polskiego. Czym jest bezokolicznik i po czym go rozpoznać Bezokolicznik to nieodmienna, bezosobowa forma czasownika. Nazywa samą czynność albo stan, ale nie podaje, kto tę czynność wykonuje, ilu jest wykonawców, kiedy coś się dzieje ani w jakim trybie ujęto wypowiedź. Nie ma więc informacji o osobie, liczbie, czasie i trybie. To właśnie dlatego forma zabieram nie jest bezokolicznikiem, a zabierać już tak. W pierwszym przypadku wiadomo, że chodzi o 1. osobę liczby pojedynczej, w drugim zostaje tylko nazwa czynności. Bezokolicznik jest też formą podstawową czasownika, czyli taką, pod którą wyraz pojawia się w słownikach. Najczęstsze zakończenia bezokolicznika Bezokolicznik w języku polskim najczęściej rozpoznaje się po zakończeniu. Typowe końcówki to: -ć, -c, -ść, -źać. Bardzo częste są też grupy zakończeń, takie jak: -ać, -eć, -ić, -yć. Widać to dobrze w prostych przykładach: zabierać, mieć, nieść, gryźć. Sama końcówka nie mówi jeszcze wszystkiego o odmianie czasownika, ale bardzo często pozwala szybko rozpoznać bezokolicznik. Jak odróżnić bezokolicznik od formy osobowej Najprostsza różnica jest taka: forma osobowa wskazuje wykonawcę czynności, a bezokolicznik tylko tę czynność nazywa. zabieram - wiadomo, że robię to „ja”, zabierać - wiadomo tylko, jaka to czynność. W regularnych czasownikach pomaga spojrzenie na temat czasownika i końcówkę. Jeśli forma osobowa zachowu…

chlopiec-przy-nauce-2-5279af4.jpg
width: 1600
height: 1200

Bezokolicznik stały: jak odróżnić czasownik od przymiotnika?
type: item
date: 2026-05-11T03:45:17.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Wyjaśniamy, dlaczego bezokolicznik stały to błąd, jak rozpoznać bezokolicznik i odróżnić czasownik od przymiotnika w zdaniu.
encoded: Niektóre słowa w języku polskim brzmią znajomo, ale w zdaniu potrafią pełnić zupełnie różne role. Tak jest choćby z wyrazem „stały”, który raz opisuje cechę, a innym razem wiąże się z czasownikiem, i właśnie dlatego tak łatwo o pomyłkę, zwłaszcza podczas nauki gramatyki. Żeby poprawnie rozpoznać formę wyrazu, trzeba spojrzeć nie tylko na jego końcówkę, ale przede wszystkim na znaczenie i funkcję w zdaniu. Wyjaśniamy, czym naprawdę jest bezokolicznik, po jakich cechach najłatwiej go poznać oraz jak odróżnić go od przymiotnika na prostych przykładach z wyrazami „stały” i „rosły”. Czym jest bezokolicznik i jak go rozpoznać Bezokolicznik to bezosobowa, nieodmienna forma czasownika. Nazywa czynność albo stan, ale nie wskazuje, kto wykonuje daną czynność, ilu jest wykonawców ani kiedy coś się dzieje. Nie podaje też trybu ani rodzaju. Właśnie dlatego tak ważne jest odróżnienie tej formy podstawowej od form odmienionych. W ujęciu językoznawczym bezokolicznik jest również formą hasłową czasownika, czyli tą, pod którą czasownik pojawia się w słowniku. W języku polskim najczęściej można go rozpoznać po zakończeniach: -c, -ć, -ść, -źć. Najważniejsze cechy bezokolicznika Bezokolicznik skupia uwagę na samej czynności lub stanie. Nie mówi, czy chodzi o jedną osobę, czy wiele osób, ani czy mowa o teraźniejszości, przeszłości czy przyszłości. To odróżnia go od osobowych form czasownika, takich jak stoi, stała czy rosły. Najważniejsze cechy tej formy to: jest podstawową, słownikową postacią czasownika, nie informuje o wykonawcy czynności, nie odmienia się przez osoby, liczby, rodzaje ani czasy, zwykle daje się rozpoznać po charakterystycznej końcówce. Przykłady poprawnych bezokoliczników Do poprawnych bezokoliczników należą: stać, rosnąć, piec, nieść. Każda z tych form kończy się w sposób typowy dla bezokolicznika. To ważna wskazówka, gdy pojawia się wątpliwość, czy dany wyraz jest czasownikiem w formie podstawowej, czy inną częścią mowy. Dlaczego „stały” nie jest bezokolicznikiem Fr…

chlopiec-przy-nauce-1-225c6df.jpg
width: 1600
height: 1200

Szliby bezokolicznik: przykłady i zasady nieregularności
type: item
date: 2026-05-10T20:15:04.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Szliby bezokolicznik to iść. Poznaj zasady rozpoznawania bezokolicznika, nieregularne czasowniki i najczęstsze pułapki w polszczyźnie.
encoded: Forma „szliby” dobrze pokazuje, że polskie czasowniki nie zawsze dają się rozszyfrować na pierwszy rzut oka. Choć intuicja podpowiada, by szukać prostego wzoru odmiany, tutaj bezokolicznikiem jest „iść”, i właśnie takie wyjątki sprawiają uczniom najwięcej trudności. Warto więc uporządkować podstawy: czym właściwie jest bezokolicznik, po czym go rozpoznać i dlaczego niektóre formy osobowe prowadzą do zaskakujących odpowiedników. Dobrze widać to właśnie na przykładzie „szliby”, ale też innych pułapek, takich jak „wziąć” czy „sięgnąć”. Jaki bezokolicznik ma forma „szliby” Bezokolicznik od formy „szliby” to „iść”. Jeśli pojawia się wątpliwość typu „szliby bezokolicznik”, poprawna odpowiedź jest tylko jedna: chodzi o czasownik iść. „Szliby” to forma odmieniona tego samego czasownika, którego formą słownikową jest „iść”. W polszczyźnie bezokolicznik pełni rolę podstawowej nazwy czasownika, dlatego w słowniku nie znajdzie się hasła „szliby”, lecz „iść”. To dobry przykład pokazujący, że relacja między formą używaną w zdaniu a formą słownikową nie zawsze jest oczywista. Ten przypadek uchodzi za nieregularny, bo nie da się tu zastosować prostego mechanizmu „cofnięcia końcówki”. Gdyby próbować odtwarzać bezokolicznik wyłącznie na podstawie brzmienia, łatwo dojść do błędnej formy typu *szleć. Taka postać w tym znaczeniu nie istnieje. Problem nie dotyczy więc tylko końcówki, lecz także zmiany tematu czasownika. Dobrze widać to w zestawieniu kilku form należących do jednego wyrazu: szedł szli szliby iść Każda z tych form odnosi się do tego samego czasownika, ale ich budowa nie wygląda jednolicie. Odpowiedź wynika z tego, że część czasowników zachowuje w odmianie różne tematy, utrwalone przez rozwój języka, a nie przez jeden przejrzysty wzór. Czym jest bezokolicznik i po czym go rozpoznać Bezokolicznik to podstawowa, nieodmienna forma czasownika. Oznacza czynność albo stan w sposób ogólny, bez wskazywania, kto działa, ile jest osób, kiedy coś się dzieje i w jakim trybie wypowiedź …

dziewczynka-ktora-odrabia-lekcje-5-54f87a6.jpg
width: 1600
height: 1200

Wiozę bezokolicznik: jak odróżnić wieźć od wieść?
type: item
date: 2026-05-10T18:15:44.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Wiozę bezokolicznik to wieźć. Sprawdź, jak odróżnić wieźć od wieść, poznać zasady odmiany i uniknąć częstych błędów w pisowni.
encoded: Podobnie brzmiące czasowniki potrafią skutecznie wprowadzić w błąd, a para „wieźć” i „wieść” należy do tych, przy których najłatwiej o potknięcie. Wystarczy jedna forma osobowa, taka jak „wiozę”, by pojawiła się wątpliwość nie tylko co do pisowni, lecz także znaczenia całego czasownika. W tym artykule porządkujemy najważniejsze zasady dotyczące bezokolicznika i pokazujemy, skąd bierze się różnica między tymi formami. Wyjaśniamy, jaki bezokolicznik kryje się za „wiozę”, na co patrzeć przy odmianie oraz jak szybko rozpoznać, czy poprawna będzie końcówka „-źć”, czy „-ść”. Jaki jest bezokolicznik od formy „wiozę” Gdy pojawia się wątpliwość, jaki jest bezokolicznik od „wiozę”, poprawna forma brzmi: wieźć. To właśnie ten zapis odpowiada czasownikowi oznaczającemu przewożenie kogoś albo czegoś z jednego miejsca do drugiego. Dobrze widać to w odmianie: wiozę, wieziesz, wiezie, wieźć. Taki układ form pokazuje, że chodzi o ten sam czasownik, mimo że temat wyrazu lekko zmienia się w odmianie. Odpowiedź na pytanie o bezokolicznik od „wiozę” jest więc jedna: wieźć. Znaczenie jest konkretne: chodzi o transport, przewóz, dostarczenie. Można wieźć dzieci do szkoły, zakupy do domu, bagaże na lotnisko albo towar do magazynu. Czym jest bezokolicznik i po czym go rozpoznać Bezokolicznik to podstawowa, bezosobowa forma czasownika. Nie informuje o osobie, liczbie, czasie ani rodzaju. Nazywa samą czynność lub stan, bez wskazywania, kto ją wykonuje i kiedy się to dzieje. Dlatego w słownikach hasłem jest właśnie bezokolicznik, a nie forma typu „robię”, „niosę” czy „wiozę”. W języku polskim bezokoliczniki mają typowe zakończenia: -c, -ć, -ść, -źć. To ważna wskazówka, ale nie jedyna. Samo rozpoznanie końcówki nie zawsze wystarcza, bo przy niektórych czasownikach dochodzi do zmian w temacie, czyli w tej części wyrazu, która niesie jego podstawowe znaczenie. Tu pojawia się najczęstsza pułapka: bezokolicznika nie zawsze da się ustalić przez mechaniczne odcięcie końcówki od formy osobowej. Właśni…

dziewczynka-ktora-odrabia-lekcje-4-db61f10.jpg
width: 1600
height: 1200

Bezokolicznik odmiana: jak rozpoznać formę podstawową
type: item
date: 2026-05-10T16:15:53.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Bezokolicznik a odmiana czasownika bez tajemnic. Poznaj typowe końcówki, funkcje w zdaniu i zasady pisowni, by unikać częstych błędów.
encoded: Bezokolicznik to jedna z najważniejszych form czasownika, choć sam nie wskazuje ani osoby, ani liczby, ani czasu. Właśnie dlatego tak często sprawia kłopot: wygląda prosto, ale od jego postaci zależy bardzo wiele, od poprawnego rozpoznania formy podstawowej po przewidywanie dalszej odmiany. W praktyce wystarczy zwrócić uwagę na typowe zakończenia i kilka stałych zasad, by szybko odróżnić bezokolicznik od innych form nieosobowych i uniknąć częstych błędów. Ta nieodmienna forma łączy się z odmianą czasowników, podpowiada poprawną pisownię i okazuje się bardzo ważna zarówno w szkolnej, jak i codziennej polszczyźnie. Czym jest bezokolicznik i dlaczego nie podlega odmianie Bezokolicznik to nieosobowa i nieodmienna forma czasownika. Nazywa czynność albo stan, ale nie wskazuje, kto wykonuje daną czynność, ilu jest wykonawców ani w jakim czasie wszystko się dzieje. Nie niesie więc informacji o osobie, liczbie, rodzaju, czasie ani trybie. To odróżnia go od form osobowych, takich jak czytam, czytasz, czytali czy napisałaby. Każda z nich zawiera dodatkową informację gramatyczną, podczas gdy bezokolicznik pozostaje formą stałą. W języku polskim pełni jednak bardzo ważną rolę. To podstawowa, słownikowa postać czasownika, od której zaczyna się rozpoznawanie znaczenia wyrazu i z którą wiąże się późniejsza odmiana. Gdy trzeba ustalić formę podstawową czasownika, szuka się właśnie bezokolicznika. Nazwa tej formy nie jest przypadkowa. Określenie „bez okoliczności” odnosi się do tego, że czynność zostaje nazwana bez doprecyzowania jej właściwości gramatycznych: bez osoby, bez czasu, bez rodzaju i bez trybu. Zostaje sama treść działania lub stanu, a cała reszta pojawia się dopiero w innych formach czasownika. Jak rozpoznać formę podstawową czasownika Rozpoznanie bezokolicznika zwykle zaczyna się od dwóch rzeczy: pytania i zakończenia wyrazu. Ta forma podstawowa odpowiada na pytania co robić? albo co zrobić? i ma charakterystyczną budowę, którą często łatwo zauważyć. Typowe końcówki bez…

dziewczynka-ktora-odrabia-lekcje-1-9e10c33.jpg
width: 1600
height: 1200

Jak zamienić czasownik na bezokolicznik z przykładami
type: item
date: 2026-05-10T16:15:12.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Zamień czasownik na bezokolicznik krok po kroku. Poznaj końcówki, wyjątki i pisownię, by łatwo rozpoznawać formy czasownika.
encoded: 1Bezokolicznik to jedna z podstawowych form czasownika i jednocześnie temat, który często sprawia trudność podczas nauki języka polskiego. W praktyce nie chodzi jednak o skomplikowane reguły, ale o umiejętność rozpoznania tematu wyrazu, odrzucenia końcówki osobowej i dobrania właściwego zakończenia, takiego jak -ć, -c, -ść czy -źć. Warto opanować tę zasadę, bo bezokolicznik pojawia się w słownikach, poleceniach, przysłowiach i wielu codziennych zdaniach. Poniżej pokazujemy, jak krok po kroku przechodzić od form osobowych do bezokolicznika, na co uważać przy pisowni i jak poradzić sobie z wyjątkami na przykładach takich jak jestem – być, mogę – móc czy gniotę – gnieść. Czym jest bezokolicznik i jak go rozpoznać Bezokolicznik to nieosobowa, nieodmienna forma czasownika. Nazywa czynność albo stan, ale nie podaje, kto ją wykonuje, kiedy się dzieje ani w jakim trybie występuje. Nie ma więc informacji o osobie, liczbie, rodzaju, czasie ani trybie. Najłatwiej rozpoznać go po typowych zakończeniach. W języku polskim bezokoliczniki kończą się na: -ć: lubić, czytać, mieć -c: piec, móc -ść: nieść, gnieść, kraść -źć: gryźć, dowieźć Dobrze widać to przy zestawieniu form osobowych z bezokolicznikiem: lubię, lubisz, lubią → lubić piekę, pieczesz, pieką → piec gryzę, gryziecie, gryzą → gryźć gniotę, gnieciesz, gniotą → gnieść mam, masz, mają → mieć jestem, jesteś, są → być To właśnie bezokolicznik jest formą, pod którą czasownik trafia do słownika. Pomaga też porządkować wiedzę o odmianie, bo pokazuje samą czynność, bez dodatkowych informacji gramatycznych. Trzeba jednak uważać na samą końcówkę. Nie każdy wyraz zakończony podobnie do bezokolicznika jest czasownikiem. Teść czy złość brzmią podobnie do form typu nieść albo gryźć, ale bezokolicznikami nie są. Jak zamienić formę osobową czasownika na bezokolicznik Prosty schemat zamiany Polecenie „zamień czasownik na bezokolicznik” najczęściej da się wykonać według prostego schematu. Odrzuć końcówkę osobową W formie osobowej to właśnie…

Powtorka-materialu-edukacja-8-fadf24a.jpg
width: 1600
height: 1200

Bezokolicznik: definicja, cechy i przykłady w zdaniach
type: item
date: 2026-05-10T15:15:11.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj zasady, cechy i funkcje bezokolicznika w języku polskim. Sprawdź końcówki, aspekt, pisownię i przykłady użycia w zdaniach.
encoded: Bezokolicznik to jedna z podstawowych form czasownika i jeden z tych elementów polskiej gramatyki, które warto dobrze rozumieć już od pierwszych szkolnych ćwiczeń. Jest nieosobowy, nieodmienny i neutralny, dlatego świetnie pokazuje samą czynność, bez wskazywania osoby, liczby, czasu czy rodzaju. Właśnie ta prostota sprawia, że pojawia się tak często: w słownikach, poleceniach, przysłowiach i zwykłych zdaniach. Poniżej porządkujemy najważniejsze informacje, podpowiadamy, po jakich końcówkach najłatwiej go rozpoznać, wyjaśniamy kwestię aspektu i pokazujemy praktyczne przykłady użycia w zdaniu. Czym jest bezokolicznik Bezokolicznik to nieosobowa i nieodmienna forma czasownika. Nazywa czynność lub stan, ale nie podaje, kto je wykonuje ani w jakich okolicznościach się odbywają. W tej formie nie da się wskazać osoby, liczby, czasu, trybu ani rodzaju. To właśnie z tą neutralnością wiąże się definicja bezokolicznika. Forma taka nie mówi, czy chodzi o jedną osobę, czy o wiele osób, ani czy czynność dzieje się teraz, wydarzyła się wcześniej, czy dopiero nastąpi. Pokazuje samą czynność: czytać, pisać, biec, mieć. Bezokolicznik jest też podstawową formą czasownika, czyli tą, pod którą wyraz występuje w słowniku. Gdy trzeba sprawdzić znaczenie albo odmianę czasownika, szuka się właśnie formy robić, napisać, jeść, móc, a nie którejś z form osobowych, takich jak robię, napiszesz czy mogą. Na jakie pytania odpowiada bezokolicznik Bezokolicznik odpowiada na dwa podstawowe pytania: co robić? – gdy chodzi o aspekt niedokonany, np. czytać, pisać, spać co zrobić? – gdy chodzi o aspekt dokonany, np. przeczytać, napisać, zasnąć Te pytania pomagają nie tylko rozpoznać bezokolicznik, ale też od razu uchwycić sens czynności. Forma pisać wskazuje na czynność trwającą lub powtarzalną, a napisać, na czynność ujmowaną jako zakończoną. Jak rozpoznać bezokolicznik Jedną z najbardziej charakterystycznych cech bezokolicznika są jego zakończenia. W języku polskim takie formy kończą się na -ć, -c, -ść…

dziewczynka-ktora-odrabia-lekcje-7-a613556.jpg
width: 1600
height: 1200

3 najczęstsze błędy na egzaminie ósmoklasisty. Za to dostaniesz 0 pkt
type: item
date: 2026-05-10T14:15:54.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: egzamin ósmoklasisty
subject: szkoła
description: Egzamin ósmoklasisty 2026 zbliża się wielkimi krokami. Uczniowie powtarzają lektury, rozwiązują arkusze i ćwiczą zadania z matematyki, ale wielu z nich nadal traci punkty przez proste, techniczne błędy. Co gorsza – niektóre pomyłki mogą sprawić, że odpowiedź w ogóle nie zostanie sprawdzona.
encoded: Egzamin ósmoklasisty ma ogromne znaczenie podczas rekrutacji do szkoły średniej. Wyniki liczą się przy naborze do liceów, techników i szkół branżowych, dlatego każdy punkt może zdecydować o dostaniu się do wymarzonej szkoły. Egzamin ósmoklasisty 2026 – najważniejsze informacje Egzamin ósmoklasisty w 2026 roku odbędzie się w terminie od 11 do 13 maja: 11 maja 2026 r. – język polski, 12 maja 2026 r. – matematyka, 13 maja 2026 r. – język obcy nowożytny. Każdy egzamin rozpocznie się o godzinie 9:00. Ile trwa egzamin ósmoklasisty z języka polskiego, matematyki i języka obcego? Czas trwania egzaminów wynosi: język polski – 150 minut, matematyka – 125 minut, język obcy nowożytny – 110 minut. Czy egzaminu ósmoklasisty można nie zdać? Egzaminu ósmoklasisty nie można nie zdać, ponieważ nie obowiązuje minimalny próg punktowy. Oznacza to, że uczeń kończy szkołę podstawową niezależnie od wyniku, ale musi przystąpić do egzaminu. Wyniki są jednak bardzo ważne podczas rekrutacji do szkoły średniej. Każdy punkt ma znaczenie, czyli najczęstsze błędy Choć egzaminu ósmoklasisty nie da się oblać, jego wynik ma ogromny wpływ na przyszłość ucznia. Punkty z egzaminu są brane pod uwagę podczas rekrutacji do szkół średnich razem z ocenami i dodatkowymi osiągnięciami. Właśnie dlatego warto pamiętać nie tylko o wiedzy, ale również o technicznych zasadach rozwiązywania arkusza. Jedno dodatkowe zaznaczenie, wyjście poza wyznaczone pole albo nieczytelny zapis mogą kosztować utratę punktów, których później zabraknie do wymarzonej szkoły. Oto najczęstsze błędy uczniów: 1. Zaznaczenie więcej niż jednej odpowiedzi w pytaniu zamkniętym To jeden z najczęstszych błędów, który regularnie pojawia się w raportach egzaminacyjnych. W zadaniach zamkniętych uczeń powinien zaznaczyć tylko jedną odpowiedź. Jeśli zakreśli dwie – nawet wtedy, gdy jedna z nich jest poprawna – otrzyma 0 punktów. Problem pojawia się często ze stresu. Uczniowie zmieniają zdanie w ostatniej chwili, poprawiają odpowiedzi w pośpiechu alb…

sala-egzaminacyjna-na-egzaminie-osmoklasisty-83edff4.jpg
width: 1600
height: 1200