Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-08-01T20:16:05.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Mianownik i dopełniacz: jak je rozpoznać w zdaniu?
items: Końcówki dopełniacza: zasady i przykłady poprawnych form
items: Dopełniacz liczby pojedynczej: zasady, końcówki i wyjątki
items: Dopełniacz liczba mnoga: zasady, końcówki i wyjątki
items: Dopełniacz: rodzaje, funkcje i przykłady użycia
items: Nauczyciele nawet w wakacje nie mają życia: „Matka ucznia powiedziała, że mi zapłaci”
items: Nowy obowiązkowy przedmiot od 1 września wzbudza kontrowersje. MEN podało, czego będą uczyć się dzieci
items: Dopełniacz: przykłady i zasady użycia w zdaniach
items: Na jakie pytania odpowiada dopełniacz i jak go rozpoznać
items: Dopełniacz: co to jest, pytania i praktyczne przykłady
items: Do czynienia synonim – lista, znaczenia i praktyczne przykłady
items: Nie mieć nic do czynienia – co znaczy i jak używać tej frazy
items: Mieć z kimś do czynienia: znaczenie, pisownia i przykłady
items: Do czynienia – co oznacza i jak poprawnie używać frazy
items: Doczynienia czy do czynienia? Jak poprawnie napisać
items: Polska szkoła na skraju zapaści: brakuje 20 tys. nauczycieli. Smutne, kto we wrześniu będzie nauczał
items: Polscy dadaiści: najważniejsze postacie i ich wpływ na sztukę
items: Jakiej bajki Krasickiego dotyczy cytat "jak gra na szachownicy"?
items: Bajka Krasickiego Podróżny – interpretacja, morał i analiza
items: Bajka Krasickiego Malarze – streszczenie i morał utworu
items: Bajki Krasickiego: Przyjaciele – streszczenie i interpretacja
items: Kruk i lis Krasickiego – tekst, morał i opracowanie bajki
items: Myszy bajka Krasickiego: streszczenie, interpretacja, morał
items: Krótka bajka Ignacego Krasickiego: analiza formy i morału
items: Rodzice załamani rekrutacją do liceów. „Syn miał średnią 5,0 i się nie dostał”

Mianownik i dopełniacz: jak je rozpoznać w zdaniu?
type: item
date: 2026-08-01T20:15:48.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj prosty sposób na odróżnienie mianownika i dopełniacza w zdaniu, z pytaniami, przykładami i trikami na bezbłędną analizę.
encoded: W szkolnych ćwiczeniach i codziennym pisaniu najwięcej zamieszania wywołują często te formy, które na pierwszy rzut oka wydają się oczywiste. Mianownik i dopełniacz różnią się nie tylko pytaniami, ale przede wszystkim rolą, jaką wyraz pełni w zdaniu. To właśnie funkcja wobec orzeczenia najczęściej podpowiada, z którym przypadkiem mamy do czynienia. W praktyce warto najpierw znaleźć czasownik, a potem sprawdzić, czy dany wyraz nazywa wykonawcę czynności, czy tylko ją uzupełnia. Sama końcówka bywa pomocna, ale nie zawsze wystarcza, szczególnie tam, gdzie po zaprzeczeniu lub przy rzeczownikach żywotnych łatwo o pomyłkę. Mianownik i dopełniacz: najważniejsza różnica w jednym spojrzeniu Najprościej: mianownik odpowiada na pytania „kto? co?” dopełniacz odpowiada na pytania „kogo? czego?” W praktyce różnica jest jeszcze prostsza: mianownik najczęściej nazywa podmiot, czyli wykonawcę czynności albo temat zdania dopełniacz najczęściej uzupełnia sens czasownika lub wyrażenia i nie jest podmiotem Przykład: Kot śpi. – kot to mianownik, bo odpowiada na pytanie: kto śpi? Nie ma kota. – kota to dopełniacz, bo odpowiada na pytanie: kogo nie ma? To właśnie ta różnica pomaga najszybciej odróżniać przypadki. Jak rozpoznać mianownik w zdaniu Mianownik to forma podstawowa rzeczownika, ta sama, którą znajdziesz w słowniku. Najczęściej występuje bez przyimka i wskazuje osobę, zwierzę albo rzecz, o której mówi zdanie. W zdaniu mianownik zwykle pełni funkcję podmiotu. Oznacza to, że nazywa wykonawcę czynności. Przykłady: Mama czyta książkę. – mama odpowiada na pytanie kto czyta? Samochód stoi przed domem. – samochód odpowiada na pytanie co stoi? Dziecko śpi. – dziecko odpowiada na pytanie kto śpi? Właśnie dlatego przy mianowniku tak dobrze działa para pytań: mianownik kto co. Jeśli wyraz odpowiada na jedno z nich i jest centrum zdania, bardzo możliwe, że to ten przypadek. Jak rozpoznać dopełniacz w zdaniu Dopełniacz odpowiada na pytania „kogo?” i „czego?”. Nie nazywa wykonawcy czynności, ty…

Dzieci-w-czasie-nauki--7e706de.jpg
width: 1600
height: 1200

Końcówki dopełniacza: zasady i przykłady poprawnych form
type: item
date: 2026-08-01T18:15:12.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj dopełniacz końcówki w polszczyźnie: zasady, wyjątki i przykłady. Naucz się dobierać formy szybciej w mowie i piśmie.
encoded: Odmiana przez przypadki potrafi sprawić kłopot nawet wtedy, gdy dana forma brzmi znajomo. Szczególnie łatwo zawahać się przy wyborze zakończeń w rodzaju męskim, żeńskim i nijakim, a jeszcze więcej wątpliwości pojawia się w liczbie mnogiej, przy przeczeniach czy po liczebnikach. W praktyce znaczenie ma nie tylko rodzaj rzeczownika, lecz także jego sens, budowa i utrwalony zwyczaj językowy. Dlatego obok prostych reguł warto pamiętać o wyjątkach: jedne wyrazy przyjmują końcówkę -a, inne -u, część ma formy bezkońcówkowe, a niektóre trzeba po prostu oswoić na przykładach. Dzięki temu poprawne formy szybciej stają się naturalne w mowie i piśmie. Jak rozpoznać dopełniacz i kiedy go używać Dopełniacz odpowiada na pytania kogo? czego?. To najprostszy sposób, by sprawdzić, czy właśnie tej formy potrzebujesz. Najczęściej pojawia się: po niektórych przyimkach, po czasownikach, które wymagają tej formy, po liczebnikach głównych od pięciu wzwyż, po określeniach ilości, takich jak dużo, mało, więcej, w zdaniach przeczących, gdy dopełniacz zastępuje biernik. Przykłady: nie jem jabłka pięć książek dużo czasu W praktyce warto patrzeć nie tylko na samo słowo, ale też na jego funkcję w zdaniu. Ten sam rzeczownik może sprawiać mniej lub więcej trudności zależnie od kontekstu. Dopełniacz końcówki w liczbie pojedynczej: zasada doboru według rodzaju W liczbie pojedynczej końcówki dopełniacza zależą przede wszystkim od rodzaju rzeczownika. Najczęstszy podział wygląda tak: rodzaj męski – zwykle -a albo -u rodzaj żeński – zwykle -y albo -i rodzaj nijaki – zwykle -a To podstawowa mapa, od której warto zacząć. Dopiero później dochodzą bardziej szczegółowe kwestie: znaczenie wyrazu, jego budowa, tradycja językowa i utarte połączenia. Rodzaj męski w dopełniaczu liczby pojedynczej: kiedy wybrać -a, a kiedy -u W rodzaju męskim liczby pojedynczej najwięcej wątpliwości budzi wybór między -a a -u. Końcówka -a pojawia się zwykle przy: nazwach osób, nazwach zawodów, nazwach konkretnych przedmiotów. Przy…

Edukacja-2026-02-07T105200.529-f70cb35.jpg
width: 1600
height: 1200

Dopełniacz liczby pojedynczej: zasady, końcówki i wyjątki
type: item
date: 2026-08-01T17:15:54.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj dopełniacz liczby pojedynczej: zasady, końcówki, wyjątki i ćwiczenia. Naucz się poprawnie używać form w zdaniach bez błędów.
encoded: Dopełniacz w liczbie pojedynczej pojawia się w polszczyźnie bardzo często, mówimy przecież o braku, ilości, przynależności, czasie czy codziennych czynnościach typu „szukam”, „potrzebuję”, „używam”. To przypadek, który odpowiada na pytania „kogo?” i „czego?”, ale w praktyce liczy się nie tylko rozpoznanie jego funkcji w zdaniu, lecz także poprawny dobór końcówki. Najwięcej trudności sprawiają zwykle formy rodzaju męskiego, zwłaszcza wybór między „-a” a „-u”. Warto też uważać na odmianę rzeczowników żeńskich i obcych nazw, bo właśnie tam najłatwiej o drobne, ale zauważalne błędy. Dobrze opanowane reguły szybko porządkują te wątpliwości. Czym jest dopełniacz liczby pojedynczej i jak go rozpoznać Dopełniacz liczby pojedynczej to forma rzeczownika, która odpowiada na pytania kogo? czego?. To jeden z tych przypadków, które pojawiają się w polszczyźnie bardzo często, także w zwykłych, codziennych zdaniach. Żeby go rozpoznać, warto zwrócić uwagę nie tylko na końcówkę wyrazu, ale przede wszystkim na jego funkcję w zdaniu. Samo brzmienie formy nie zawsze wystarcza, bo podobne końcówki mogą pojawiać się też w innych przypadkach. Pomocne są trzy kroki: zadaj pytanie: kogo? czego? sprawdź, czy wyraz mówi np. o braku, ilości, przynależności albo negacji zobacz, czy pojawia się po przyimku lub czasowniku, które wymagają dopełniacza Przykłady: Nie ma chleba – czego? chleba Szukam klucza – czego? klucza Szklanka soku – czego? soku Dom brata – czyj? brata Kiedy używamy dopełniacza liczby pojedynczej w zdaniu Dopełniacz liczby pojedynczej pojawia się w kilku bardzo typowych sytuacjach. 1. Gdy mówimy o braku czegoś nie ma mleka bez telefonu brak czasu 2. Gdy określamy przynależność rower syna książka mamy dach domu 3. Gdy wyrażamy ilość Po określeniach takich jak dużo, mało, trochę, pół, kilogram, ile często pojawia się dopełniacz. dużo cukru mało chleba trochę zupy kilogram sera 4. Przy negacji Gdy czasownik w zdaniu twierdzącym łączy się z biernikiem, po zaprzeczeniu często pojawia …

korepetycje-nauka-7-8902411.jpg
width: 1600
height: 1200

Dopełniacz liczba mnoga: zasady, końcówki i wyjątki
type: item
date: 2026-08-01T16:15:23.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Dopełniacz liczby mnogiej bez tajemnic: poznaj zasady, końcówki i wyjątki, by pisać poprawnie w przeczeniach, po liczebnikach i „dużo”.
encoded: Ta forma rzeczownika pojawia się w polszczyźnie częściej, niż mogłoby się wydawać, po liczebnikach, w przeczeniach i w wyrażeniach takich jak „dużo”, „kilka” czy „brak”. To właśnie wtedy zaczynają się wątpliwości: powiedzieć „nie ma pomysłów”, „kilku gości” czy może „dużo jabłek”? W codziennym użyciu łatwo się zawahać, zwłaszcza gdy obok prostych reguł stoją wyjątki. Najwięcej trudności sprawia dobór właściwej końcówki, bo zależy ona od rodzaju rzeczownika, jego budowy i utrwalonego zwyczaju językowego. Obok form regularnych funkcjonują też warianty równorzędne i wyrazy całkiem nieregularne, dlatego dobrze mieć pod ręką jasne zasady oraz oswojone przykłady. Kiedy stosuje się dopełniacz liczby mnogiej Dopełniacz liczby mnogiej pojawia się bardzo często w codziennym języku, nawet wtedy, gdy nie zastanawiamy się nad nazwą tej formy. Używa się go przede wszystkim: po wyrażeniach ilościowych: dużo drzew, mało czasu, kilka gazet po wyrazach oznaczających brak: brak pomysłów, nie ma dzieci, nie mam jabłek w przeczeniach: nie widzę samochodów, nie kupuję gazet po określeniach miary, wagi, opakowania i ilości: kilo jabłek, szklanka malin, paczka ciastek To właśnie dlatego forma dopełniacza liczby mnogiej tak często sprawia trudność. Używamy jej w zwykłych zdaniach: brakuje dobrych pomysłów, w lesie jest dużo drzew, nie mam świeżych jabłek. Dopełniacz liczby mnogiej: najważniejsze zasady tworzenia form Najważniejsza zasada jest prosta: nie ma jednej końcówki dobrej dla wszystkich rzeczowników. W dopełniaczu liczby mnogiej forma zależy od typu rzeczownika, jego rodzaju i zakończenia. W praktyce warto zapamiętać kilka podstaw: różne grupy rzeczowników przyjmują różne końcówki ta sama końcówka może występować w więcej niż jednym rodzaju część wyrazów ma tak zwaną końcówkę zerową, czyli w dopełniaczu nie pojawia się dodatkowe zakończenie są też wyrazy z formami obocznymi, czyli dwiema poprawnymi wersjami obok reguł istnieją wyjątki, które najlepiej po prostu oswoić na przykładach…

dziewczynka-ktora-odrabia-lekcje-7216202.jpg
width: 1600
height: 1200

Dopełniacz: rodzaje, funkcje i przykłady użycia
type: item
date: 2026-08-01T15:15:25.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj dopełniacz rodzaje, końcówki i zasady użycia w polszczyźnie. Sprawdź, jak unikać błędów i pisać naturalnie bez zgadywania.
encoded: Dopełniacz to przypadek, który w polszczyźnie pojawia się częściej, niż zwykle zauważamy: w wyrażaniu braku, przynależności, części całości i po przeczeniu. Odpowiada na pytania „kogo?” i „czego?”, ale w praktyce liczy się nie tylko samo rozpoznanie tych pytań, lecz także poprawna forma wyrazu. Najwięcej trudności sprawiają końcówki oraz różnice między rodzajem męskim, żeńskim i nijakim, a także między liczbą pojedynczą i mnogą. Dochodzi do tego użycie po czasownikach, przyimkach, liczebnikach czy w zdaniach przeczących, gdzie łatwo pomylić go z biernikiem. Dobrze opanowany dopełniacz porządkuje wypowiedź i od razu sprawia, że brzmi ona naturalnie. Czym jest dopełniacz i na jakie pytania odpowiada Dopełniacz to drugi przypadek w języku polskim. Odpowiada na pytania kogo? czego? i bardzo często służy do wskazywania: przynależności: dom mamy, braku: nie ma chleba, części całości: trochę mleka. To jeden z tych przypadków, które w praktyce pojawiają się bardzo często, nawet jeśli na co dzień nie myślimy o nazwach gramatycznych. Występuje zarówno przy rzeczownikach, jak i po wybranych czasownikach, przymiotnikach, liczebnikach oraz w wyrażeniach przyimkowych. Jakie funkcje pełni dopełniacz w zdaniu Dopełniacz ma kilka ważnych funkcji i właśnie dlatego bywa trudny. Nie pełni w zdaniu tylko jednej roli. Najczęściej wskazuje na: przynależność – dom mamy, rower brata, brak lub nieobecność – nie ma chleba, brakuje czasu, część całości – trochę mleka, kawałek ciasta, dopełnienie bliższe po przeczeniu – widzę kota → nie widzę kota / książki, określenie zależne od innych wyrazów – po niektórych czasownikach, przymiotnikach, liczebnikach i przyimkach. W praktyce dopełniacz często pojawia się tam, gdzie chodzi o coś „czyjegoś”, „nieobecnego”, „odmierzonego” albo „niedookreślonego jako część większej całości”. Dopełniacz: rodzaje według funkcji znaczeniowej W klasyfikacji znaczeniowej wyróżnia się kilka typów dopełniacza. Taki podział pomaga zrozumieć nie tylko formę, ale też sens …

korepetycje-nauka-2-c9f3087.jpg
width: 1600
height: 1200

Nauczyciele nawet w wakacje nie mają życia: „Matka ucznia powiedziała, że mi zapłaci”
type: item
date: 2026-08-01T08:35:08.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: nauczycielka
subject: szkoła
description: Czy Ty też myślisz, że wakacje są jedynym momentem w roku, kiedy nauczyciele naprawdę mogą przestać być nauczycielami? Niestety, ale rzeczywistość daleka jest od tego wyobrażenia. Ostatnio usłyszałam historię, która uświadomiła mi, że to bujda.
encoded: Moja koleżanka od kilku lat udziela korepetycji z języka angielskiego. Ma stałych uczniów, z którymi pracuje przez cały rok szkolny, ale kiedy zaczynają się wakacje, robi sobie przerwę. Wyjeżdża, odpoczywa, ładuje baterie. Tak jak większość z nas. Kilka dni temu opowiadała mi, że podczas urlopu zadzwonił do niej nieznany numer. Początkowo nie odebrała. Pomyślała, że skoro jest na wakacjach, to nic nie musi. Telefon jednak zadzwonił ponownie. I ponownie... Dzwoniła mama dziewczynki, z którą nigdy wcześniej nie rozmawiała. Dziewczynka od września idzie do szóstej klasy. Jej mama od razu przeszła do rzeczy. Powiedziała, że dostała numer od mamy jednej z uczennic mojej koleżanki i chciałaby jak najszybciej zapisać córkę na korepetycje. Najlepiej jeszcze teraz, w wakacje. Dodała nawet, że jest gotowa zapłacić podwójną stawkę, bo – jak tłumaczyła – nie ma czasu do stracenia. Przecież za dwa lata dziewczynkę czeka egzamin ósmoklasisty. Moja koleżanka przez chwilę nie wiedziała, co powiedzieć. Nie dlatego, że propozycja była finansowo nieatrakcyjna. Po prostu była na urlopie. Kiedy numer telefonu przestaje być prywatny To, co najbardziej uderzyło w tej sytuacji moją koleżankę, to to, z jaką łatwością jej numer został przekazany dalej. Bez uprzedzenia. Bez pytania, czy może. Bez zwykłego: „Słuchaj, znajoma szuka korepetytorki, mogę dać jej twój numer?”. To drobny gest, który pokazuje szacunek do prywatności. A jednocześnie daje drugiej osobie wybór. Mnie zastanowiło coś innego: czy naprawdę szósta klasa nie może poczekać do września? Dziewczynka nie szła do ósmej klasy. Nie miała egzaminu za kilka miesięcy. Nie poprawiała ocen po nieudanym roku szkolnym. Nie była maturzystką przygotowującą się do egzaminu poprawkowego. Nauczyciele i dzieci wakacji nie mają Kiedyś wakacje kojarzyły się z odpoczynkiem, nudą, rowerem, wyjazdami i lodami jedzonymi codziennie bez większych wyrzutów sumienia. Dziś coraz częściej stają się kolejnym etapem wyścigu. Dodatkowy angielski, matematyka, p…

zdenerwowana-nauczycielka-b129fc6.jpg
width: 1600
height: 1200

Nowy obowiązkowy przedmiot od 1 września wzbudza kontrowersje. MEN podało, czego będą uczyć się dzieci
type: item
date: 2026-08-01T06:12:49.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: szkoła
description: Od 1 września uczniów czeka kolejna duża zmiana. Do planów lekcji na stałe trafi edukacja zdrowotna. Większość zajęć będzie obowiązkowa, ale od jednej części rodzice będą mogli zrezygnować.
encoded: Od 1 września 2026 roku w szkołach podstawowych i ponadpodstawowych pojawi się nowy obowiązkowy przedmiot – edukacja zdrowotna. Ministerstwo Edukacji Narodowej opublikowało rozporządzenie określające, kto będzie uczestniczył w zajęciach, ile godzin przewidziano w planie lekcji oraz jakie tematy obejmie program. Jednocześnie resort pozostawił możliwość rezygnacji z jednego z modułów – dotyczącego zdrowia seksualnego. Edukacja zdrowotna będzie obowiązkowa Nowy przedmiot ma stać się stałym elementem szkolnego planu lekcji. Obowiązkowe zajęcia obejmą uczniów klas IV–VIII szkół podstawowych oraz wybranych klas szkół ponadpodstawowych. Jak podkreśla MEN, celem wprowadzenia edukacji zdrowotnej jest lepsze przygotowanie dzieci i młodzieży do dbania o zdrowie – zarówno fizyczne, jak i psychiczne. Resort zwraca uwagę, że coraz więcej młodych osób zmaga się z problemami związanymi ze stresem, uzależnieniami czy nieprawidłowymi nawykami żywieniowymi. Szkoła ma więc uczyć nie tylko matematyki czy języka polskiego, ale także umiejętności potrzebnych w codziennym życiu. Czego będą uczyć się uczniowie? Program edukacji zdrowotnej będzie znacznie szerszy niż tylko rozmowy o zdrowym stylu życia. Uczniowie poznają zagadnienia związane z: zdrowiem fizycznym, zdrowiem psychicznym, aktywnością fizyczną, prawidłowym odżywianiem, relacjami społecznymi, dojrzewaniem, bezpieczeństwem w internecie, profilaktyką uzależnień, ochroną środowiska i wpływem otoczenia na zdrowie. W szkołach ponadpodstawowych pojawią się również treści dotyczące funkcjonowania systemu ochrony zdrowia. Ministerstwo podkreśla, że zajęcia mają mieć przede wszystkim praktyczny charakter i pomagać uczniom podejmować świadome decyzje dotyczące własnego zdrowia. Ile godzin nowego przedmiotu? Rozporządzenie określa również liczbę godzin przeznaczonych na edukację zdrowotną. W szkołach podstawowych uczniowie klas IV–VIII będą mieli jedną godzinę tygodniowo. W szkołach ponadpodstawowych przedmiot będzie realizowany przez jedną…

nauczycielka-przy-tablicy-fdff817.jpg
width: 1600
height: 1200

Dopełniacz: przykłady i zasady użycia w zdaniach
type: item
date: 2026-08-01T05:15:02.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj dopełniacz w języku polskim: pytania, końcówki, użycie po przeczeniu i praktyczne przykłady, które ułatwią poprawną odmianę.
encoded: Dopełniacz to jeden z tych elementów polszczyzny, które pojawiają się w codziennych zdaniach znacznie częściej, niż zwykle zauważamy. Używamy go, gdy mówimy o braku, ilości, przynależności czy drodze do jakiegoś miejsca, i właśnie dlatego tak mocno wpływa na sens wypowiedzi. W praktyce najwięcej trudności sprawiają końcówki, użycie po przeczeniu oraz odróżnienie go od biernika. Dobrze oswojony dopełniacz porządkuje zdanie i sprawia, że brzmi ono naturalnie, niezależnie od tego, czy chodzi o prostą rozmowę, szkolne ćwiczenie czy oficjalną wiadomość. Czym jest dopełniacz i na jakie pytania odpowiada Dopełniacz to jeden z podstawowych przypadków w języku polskim. Odpowiada na pytania „kogo?” i „czego?”. Najczęściej używamy go wtedy, gdy chcemy wyrazić: przynależność: dom brata brak: nie mam czasu ilość: kilogram jabłek część całości: trochę wina relację z przyimkiem: droga do miasta, bez biletu To przypadek bardzo częsty w codziennych zdaniach, dlatego jego poprawne użycie wyraźnie wpływa na sens wypowiedzi. Jak rozpoznać dopełniacz w zdaniu Najprostszy sposób to zadać pytanie: kogo? czego? Pomaga też krótki test. Sprawdź, czy w zdaniu chodzi o: brak czegoś lub kogoś, przynależność, ilość, część całości, połączenie z przyimkiem, który zwykle wymaga dopełniacza. Przykłady: Nie mam kluczy., czego? kluczy Szukam przyjaciela., kogo? przyjaciela Droga do szkoły., do czego? do szkoły Słucham muzyki., czego? muzyki Warto też zwrócić uwagę na czasownik. Niektóre formy niemal od razu „podpowiadają” dopełniacz, jak szukać, potrzebować czy słuchać. Kiedy używamy dopełniacza: przynależność, ilość, część całości i brak Dopełniacz w zdaniu pojawia się w kilku bardzo typowych sytuacjach. Przynależność Pokazuje, do kogo lub do czego coś należy. pokój dziecka samochód taty okładka zeszytu Ilość Występuje po określeniach ilości. kilogram jabłek butelka wody dużo pracy Część całości Przydaje się, gdy mówimy o części czegoś, a nie o całości (funkcja partitywna). trochę masła kawałek sera …

korepetycje-nauka-3-5af6e77.jpg
width: 1600
height: 1200

Na jakie pytania odpowiada dopełniacz i jak go rozpoznać
type: item
date: 2026-08-01T04:15:46.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Sprawdź, na jakie pytania odpowiada dopełniacz, i naucz się rozpoznawać go w zdaniu dzięki prostym przykładom, pytaniom oraz ćwiczeniom.
encoded: Dopełniacz to jeden z tych przypadków, które pojawiają się w zdaniach częściej, niż zwykle zauważamy. Najłatwiej uchwycić go po dwóch stałych pytaniach: „kogo?” i „czego?”. To właśnie one pomagają szybko sprawdzić, czy dana forma została użyta poprawnie, niezależnie od rodzaju wyrazu. W praktyce dopełniacz pojawia się przy wyrażaniu braku, przynależności, części całości, a bardzo często także przy zaprzeczeniu: „nie mam czasu”, „nie widzę kota”, „brakuje cukru”. Pomocne bywa zadawanie pytań od orzeczenia, bo to zwykle pozwala odróżnić ten przypadek od biernika i uniknąć najczęstszych pomyłek. Na jakie pytania odpowiada dopełniacz Dopełniacz odpowiada na dwa pytania: kogo? i czego?. To najważniejsza zasada, od której warto zacząć rozpoznawanie tego przypadku. Niezależnie od tego, czy chodzi o rzeczownik rodzaju męskiego, żeńskiego czy nijakiego, pytania dopełniacza zawsze są takie same: kogo? czego? Przykłady: Szukam kolegi – kogo? kolegi Potrzebuję wody – czego? wody Brakuje cukru – czego? cukru To właśnie odpowiedź na pytanie pomaga ustalić, że dany wyraz występuje w dopełniaczu. Jak rozpoznawać dopełniacz w zdaniu Najprostszy sposób jest bardzo praktyczny: zadaj pytanie do wyrazu od orzeczenia, czyli od czasownika w zdaniu. To ważne, bo w analizie zdania łatwo pójść „na skróty” i pytać od ogólnego sensu albo od sąsiedniego wyrazu. Tymczasem to właśnie pytanie od orzeczenia najczęściej pozwala poprawnie rozpoznać przypadek. Sprawdza się to tak: Szukam kolegi Szukam kogo? kolegi Potrzebuję wody Potrzebuję czego? wody Brakuje cukru Brakuje czego? cukru Jeśli odpowiedź brzmi kogo? albo czego?, masz do czynienia z dopełniaczem. Warto też pamiętać, że dopełniacz należy do przypadków zależnych. Nie występuje więc w roli mianownika ani wołacza. W praktyce oznacza to, że rozpoznajemy go przez zależność od innego wyrazu w zdaniu, najczęściej od czasownika, ale także od rzeczownika czy przymiotnika. Kiedy w zdaniu pojawia się dopełniacz Dopełniacz pojawia się w kilku bardzo …

chemia-dzieci-w-klasie-3-8dfd0be.jpg
width: 1600
height: 1200

Dopełniacz: co to jest, pytania i praktyczne przykłady
type: item
date: 2026-08-01T03:45:26.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj dopełniacz: pytania „kogo?” i „czego?”, użycie po przeczeniu, przyimkach i liczebnikach oraz szybkie przykłady.
encoded: Dopełniacz to jeden z tych przypadków, z którymi spotykamy się w polszczyźnie niemal bez przerwy, przy mówieniu o braku, ilości, przynależności czy części czegoś. Odpowiada na pytania „kogo?” i „czego?”, a jego formy pojawiają się zarówno w prostych codziennych zdaniach, jak i w bardziej złożonych konstrukcjach. W praktyce widać go po wielu przyimkach, po wybranych czasownikach oraz po przeczeniu, gdy znane „czytam książkę” zmienia się w „nie czytam książki”. Pojawia się też przy liczebnikach i wyrażeniach takich jak „dużo”, „mało” czy „kilka”, dlatego warto dobrze oswoić jego użycie na konkretnych przykładach. Co to jest dopełniacz Dopełniacz to drugi przypadek w polskiej odmianie). Najprościej mówiąc, używamy go wtedy, gdy chcemy powiedzieć o: braku czegoś, przynależności, ilości, części większej całości, związku z wybranym przyimkiem lub czasownikiem. To jeden z tych przypadków, które pojawiają się w codziennym języku bardzo często. Spotkasz go zarówno w prostych zdaniach, jak i w dłuższych wypowiedziach. Na jakie pytania odpowiada dopełniacz Dopełniacz odpowiada na dwa pytania: kogo? czego? Te pytania pozostają takie same niezależnie od tego, czy chodzi o liczbę pojedynczą, czy mnogą. Przykłady: nie ma mleka – czego? szukam kluczy – czego? słucham dziecka – kogo? dom babci – kogo? Kiedy używamy dopełniacza Dopełniacz pojawia się w kilku bardzo typowych sytuacjach. Warto zapamiętać je jako praktyczne grupy zastosowań: po niektórych przyimkach, po wybranych czasownikach, po przeczeniu, przy określaniu ilości, przy pokazywaniu przynależności, gdy mówimy o części czegoś, a nie o całości). Dzięki temu łatwiej go wychwycić w zdaniu, nawet jeśli sama nazwa przypadku brzmi jeszcze szkolnie. Dopełniacz po przyimkach Wiele przyimków łączy się właśnie z dopełniaczem. Należą do nich między innymi: bez do od dla z podczas według mimo wobec zamiast naprzeciw Przykłady: bez cukru do domu od sąsiada dla dziecka podczas spaceru według przepisu mimo zmęczenia zamiast herbaty W ta…

korepetycje-nauka-6-2346a8d.jpg
width: 1600
height: 1200

Do czynienia synonim – lista, znaczenia i praktyczne przykłady
type: item
date: 2026-07-31T20:15:01.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Szukasz do czynienia synonim? Poznaj poprawną pisownię, najtrafniejsze zamienniki i przykłady użycia, by pisać naturalnie i precyzyjnie.
encoded: To wyrażenie pojawia się w codziennych rozmowach, w pracy i w tekstach pisanych, bo dobrze oddaje kontakt, relację albo styczność z kimś lub z czymś. Właśnie dlatego tak łatwo sięgamy po nie automatycznie, choć nie w każdej sytuacji zabrzmi ono tak samo naturalnie. W praktyce wiele zależy od kontekstu: inaczej opiszemy luźną znajomość, inaczej formalną relację, a jeszcze inaczej chwilowy kontakt z problemem czy nowym zadaniem. Warto też pamiętać o poprawnej pisowni, tylko rozdzielne „do czynienia” jest właściwe, oraz o tym, że pozornie bliskie zamienniki potrafią różnić się tonem, stylem i znaczeniem. Co znaczy wyrażenie „mieć do czynienia” i jak je poprawnie zapisywać Wyrażenie „mieć do czynienia” oznacza pozostawanie z kimś lub z czymś w kontakcie, relacji albo interakcji. Może dotyczyć zarówno ludzi, jak i sytuacji, problemów czy zjawisk. Przykłady: „Mam do czynienia z trudnym klientem” – chodzi o kontakt i konieczność reagowania. „Mamy do czynienia z nową sytuacją” – chodzi o zetknięcie się z określonym zjawiskiem. „Od lat ma do czynienia z dziećmi” – chodzi o stały kontakt lub doświadczenie. Warto pamiętać też o zapisie: zawsze piszemy rozdzielnie. Forma „doczynienia” jest błędna. Do czynienia synonim: najtrafniejsze zamienniki w jednym miejscu Najczęściej używane synonimy wyrażenia „mieć do czynienia” to: mieć kontakt spotykać się stykać się obcować zadawać się wchodzić w bliższe stosunki pozostawać w komitywie bratać się Nie każdy z tych zamienników pasuje do każdej sytuacji. Jedne są neutralne, inne bardziej potoczne, książkowe albo formalne. Dlatego przy wyborze warto patrzeć nie tylko na samo znaczenie, ale też na ton całego zdania. Synonimy „mieć do czynienia” według znaczenia i kontekstu Najłatwiej uporządkować synonimy według tego, co dokładnie chcemy podkreślić. Gdy chodzi głównie o kontakt lub styczność Tutaj najlepiej sprawdzają się: mieć kontakt stykać się spotykać się To dobre zamienniki, gdy mowa o kontakcie zawodowym, codziennym albo okazjonalnym…

dziewczynka-ktora-odrabia-lekcje-5-9cb2025.jpg
width: 1600
height: 1200

Nie mieć nic do czynienia – co znaczy i jak używać tej frazy
type: item
date: 2026-07-31T18:15:54.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Sprawdź, co znaczy „nie mieć nic do czynienia” i jak pisać je poprawnie. Wyjaśniamy użycie, różnicę wobec „mieć do czynienia” i przykłady.
encoded: To wyrażenie pojawia się często wtedy, gdy ktoś chce wyraźnie zaznaczyć dystans: brak kontaktu, związku albo chęć całkowitego odcięcia się od osoby, sprawy czy sytuacji. Ma mocny, stanowczy wydźwięk i w codziennym języku dobrze pokazuje, że nie chodzi tylko o zwykły brak relacji, ale o świadome trzymanie się z dala. Wątpliwości budzi zwykle nie samo znaczenie, lecz zapis. Poprawna forma to zawsze „do czynienia”, rozdzielnie, nawet jeśli w wymowie łatwo usłyszeć coś innego. Warto też pamiętać, że to sformułowanie funkcjonuje obok podobnej konstrukcji „mieć do czynienia”, która oznacza już coś zupełnie odwrotnego. Co znaczy „nie mieć nic do czynienia” Wyrażenie „nie mieć nic do czynienia” oznacza brak jakiejkolwiek styczności, kontaktu albo związku z kimś lub czymś. Używa się go wtedy, gdy ktoś chce wyraźnie zaznaczyć, że nie uczestniczy w danej sprawie, nie chce się w nią angażować albo świadomie się od niej odcina. To sformułowanie może dotyczyć zarówno: relacji między ludźmi, konfliktów, problemów, sytuacje zawodowych lub prywatnych, spraw, których ktoś nie chce podejmować. W praktyce brzmi dość stanowczo. Pokazuje nie tylko brak kontaktu, ale często także brak zgody na dalsze wiązanie danej osoby z jakąś sprawą. Jak poprawnie pisać: „do czynienia” czy „doczynienia” Poprawna forma to zawsze „do czynienia”, czyli rozdzielnie. Forma „doczynienia” jest błędna, choć bywa spotykana, bo w wymowie oba wyrazy łatwo się zlewają. W standardowej polszczyźnie taki zapis nie jest akceptowany, zwłaszcza w tekstach formalnych, szkolnych czy urzędowych. Warto zapamiętać prostą zasadę: przyimek „do” piszemy osobno z rzeczownikiem. Dlatego poprawnie będzie: mieć do czynienia nie mieć nic do czynienia z kimś mam do czynienia Niepoprawnie: mieć doczynienia nie mieć nic doczynienia Kiedy używa się wyrażenia „nie mieć nic do czynienia” Tę frazę stosuje się wtedy, gdy trzeba jasno powiedzieć, że ktoś: nie ma związku z daną sytuacją, nie chce utrzymywać kontaktu z konkretną osobą, nie zam…

edukacja-nauka-korepetycje-lekcja-35-86eb78f.jpg
width: 1600
height: 1200

Mieć z kimś do czynienia: znaczenie, pisownia i przykłady
type: item
date: 2026-07-31T17:15:51.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj znaczenie i poprawną pisownię zwrotu „mieć z kimś do czynienia” oraz uniknij błędu „doczynienia”. Sprawdź zasady i przykłady.
encoded: To wyrażenie pojawia się w codziennych rozmowach bardzo często: mówimy tak o kontakcie z konkretną osobą, ale też o zetknięciu się z problemem, sytuacją czy zjawiskiem. Może brzmieć neutralnie, ostrzegawczo albo stanowczo, wiele zależy od kontekstu i tego, co chcemy podkreślić. Wątpliwości budzi zwykle nie samo znaczenie, lecz zapis. W polszczyźnie poprawna forma to zawsze „do czynienia”, pisana rozdzielnie. Warto to zapamiętać, bo błąd pojawia się wyjątkowo łatwo, zwłaszcza wtedy, gdy zwrot jest dobrze znany z mowy potocznej i zapisujemy go odruchowo. Co znaczy „mieć z kimś do czynienia” Zwrot „mieć z kimś do czynienia” oznacza po prostu mieć z kimś kontakt, styczność, relację albo wejść w jakąś sytuację z udziałem tej osoby. Może też odnosić się nie tylko do ludzi, ale również do problemów, zjawisk czy konkretnych spraw. W praktyce znaczenie zależy od kontekstu. To wyrażenie może mówić o: kontakcie z konkretną osobą, zetknięciu się z daną sytuacją, relacji z jakimś problemem, związku z określonym zjawiskiem. Dlatego poprawne są zarówno zdania: Mam do czynienia z nauczycielem, Mamy do czynienia z problemem, Nie chcę mieć z tobą nic do czynienia. To sformułowanie bywa używane dosłownie, gdy chodzi o realny kontakt, ale też przenośnie, gdy opisuje związek z trudną sprawą, zadaniem czy określoną sytuacją. Jak poprawnie pisać: „do czynienia” czy „doczynienia” Poprawna forma to zawsze „do czynienia” – rozdzielnie. Zapis „doczynienia” jest błędny i nie jest uznawany za poprawny w polszczyźnie. Niezależnie od tego, czy mowa o osobie, problemie czy sytuacji, należy pisać: mieć do czynienia z kimś mieć do czynienia z czymś nie mieć z kimś nic do czynienia Warto zapamiętać prostą zasadę: „do czynienia” piszemy osobno w każdym kontekście. Skąd bierze się ta forma: budowa wyrażenia „mieć do czynienia z kimś/czymś” To wyrażenie ma stałą budowę. Składa się z: czasownika mieć, przyimka do, rzeczownika odczasownikowego czynienia, a często także z przyimka z: z kimś albo z czymś. W…

Edukacja-2026-02-16T124002.283-c7c9110.jpg
width: 1600
height: 1200

Do czynienia – co oznacza i jak poprawnie używać frazy
type: item
date: 2026-07-31T16:15:55.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Dowiedz się, jak poprawnie pisać „do czynienia” i uniknij błędu „doczynienia”. Sprawdź znaczenie zwrotu oraz przykłady użycia.
encoded: To jedno z tych wyrażeń, które w codziennym języku pojawiają się bardzo często, a mimo to wciąż sprawiają kłopot w zapisie. W polszczyźnie poprawna jest wyłącznie forma „do czynienia”, zawsze rozdzielnie. Zapis łączny to błąd, także wtedy, gdy cały zwrot brzmi tak naturalnie, że łatwo potraktować go jak jedno słowo. Najczęściej spotykamy je w połączeniu „mieć do czynienia z kimś lub czymś”, czyli mieć kontakt, styczność albo mierzyć się z określoną sytuacją. To standardowe, neutralne wyrażenie, używane zarówno w rozmowie, jak i w bardziej formalnych wypowiedziach, dlatego warto znać jego znaczenie i poprawną formę. Co oznacza wyrażenie „do czynienia” Wyrażenie „do czynienia” występuje najczęściej jako część zwrotu „mieć do czynienia”. Oznacza kontakt, styczność, relację albo związek z kimś, czymś, sytuacją lub zjawiskiem. Można go użyć zarówno w codziennej rozmowie, jak i w bardziej formalnej wypowiedzi. Ten zwrot pasuje do wielu kontekstów: wobec osób – „Mam do czynienia z bardzo cierpliwym nauczycielem”, wobec sytuacji – „Mamy do czynienia z nową sytuacją”, wobec rzeczy i zjawisk – „Mamy do czynienia z poważnym problemem”. To standardowa fraza języka polskiego, dobrze zakorzeniona w użyciu i całkowicie naturalna. „Do czynienia” czy „doczynienia” – jaka pisownia jest poprawna Poprawna forma to wyłącznie „do czynienia”, pisana rozdzielnie. Forma „doczynienia” jest błędem ortograficznym i nie powinna pojawiać się ani w języku oficjalnym, ani w potocznym. Nie ma tu wyjątków. Najkrócej: poprawnie: do czynienia błędnie: doczynienia Jeśli pojawia się wątpliwość: „do czynienia czy doczynienia?”, odpowiedź jest zawsze taka sama, tylko zapis rozdzielny. Dlaczego „do czynienia” piszemy rozdzielnie Powód jest prosty: to połączenie przyimka i rzeczownika. W konstrukcji „mieć do czynienia” mamy: mieć – czasownik, do – przyimek, czynienia – rzeczownik odczasownikowy od „czynić”. W polskiej ortografii połączenia przyimków z rzeczownikami zapisuje się rozdzielnie. Ta sama zasada d…

Edukacja-2026-03-25T071252.069-a76b158.jpg
width: 1600
height: 1200

Doczynienia czy do czynienia? Jak poprawnie napisać
type: item
date: 2026-07-31T15:15:14.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Sprawdź, jak poprawnie pisać „do czynienia” i uniknij błędu „doczynienia”. Prosta zasada, przykłady i szybka ściąga do zapamiętania.
encoded: Poprawna forma to „do czynienia”, zawsze zapisywana rozdzielnie. To połączenie przyimka i rzeczownika, dlatego pisownia łączna jest błędem, nawet jeśli w wymowie całość brzmi jak jedno słowo. W praktyce warto zapamiętać prostą zasadę: tak jak piszemy „do domu” czy „do pracy”, tak samo zapisujemy „do czynienia”. Ten zwrot pojawia się bardzo często, zwłaszcza w zdaniach takich jak: „Nie miałam wcześniej z tym do czynienia” albo „Mam do czynienia z trudną sytuacją”. W mailu, pracy szkolnej czy oficjalnym piśmie lepiej nie zostawiać tu miejsca na wątpliwości, jedyny poprawny zapis to „do czynienia”. Doczynienia czy do czynienia? Poprawna pisownia Poprawna forma to „do czynienia” – zawsze pisana rozdzielnie. Niepoprawne jest natomiast „doczynienia”. Taki zapis to błąd ortograficzny i nie jest uznawany za poprawny w żadnym kontekście. Dlaczego poprawnie pisze się „do czynienia”, a nie „doczynienia” „Do czynienia” to połączenie przyimka „do” i rzeczownika „czynienia”. Zgodnie z zasadami polszczyzny takie wyrażenia przyimkowe zapisuje się osobno. Działa tu bardzo prosta reguła: jeśli masz przyimek i rzeczownik, zapis rozdzielny jest właściwy. Tak samo piszemy przecież: do domu do pracy do szkoły Na tej samej zasadzie poprawna jest tylko forma „do czynienia”. Pomyłka bierze się często z wymowy. To wyrażenie wypowiadamy płynnie, jednym tchem, więc może sprawiać wrażenie jednego słowa. W zapisie ta intuicja jednak zawodzi, „doczynienia” to forma błędna. Co oznacza wyrażenie „mieć do czynienia” Zwrot „mieć do czynienia z kimś lub z czymś” oznacza: mieć kontakt z kimś lub czymś, zetknąć się z daną sytuacją, mieć jakieś doświadczenie, pozostawać w związku z określoną osobą, zjawiskiem lub problemem. Przykłady poprawnego użycia: Nie miałem wcześniej z tym do czynienia. Chciałbym mieć do czynienia z profesjonalistami. W codziennym języku to bardzo częste wyrażenie, dlatego tym bardziej warto utrwalić jego poprawny zapis. Jak się pisze „do czynienia” w praktyce W praktyce warto zapa…

Odrabianie-lekcji--e77d4e5.jpg
width: 1600
height: 1200

Polska szkoła na skraju zapaści: brakuje 20 tys. nauczycieli. Smutne, kto we wrześniu będzie nauczał
type: item
date: 2026-07-31T08:35:38.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: szkoła
description: Już za miesiąc uczniowie wrócą do szkół, ale w wielu placówkach wciąż nie wiadomo, kto poprowadzi część lekcji. W całej Polsce brakuje około 20 tys. nauczycieli, a dyrektorzy ratują się nadgodzinami i zatrudnianiem emerytów oraz osób bez pełnych kwalifikacji. Związek Nauczycielstwa Polskiego ostrzega, że tak źle jeszcze nie było.
encoded: Do rozpoczęcia roku szkolnego zostało już niewiele czasu, a wielu dyrektorów nadal szuka nauczycieli. Dane pokazują, że problem nie dotyczy pojedynczych szkół, lecz całego kraju. W połowie lipca w banku ofert pracy było ponad 20 tys. ogłoszeń dla nauczycieli, a Związek Nauczycielstwa Polskiego szacuje, że do obsadzenia pozostaje około 300 tys. godzin lekcyjnych. To oznacza, że dla wielu dyrektorów wakacje nie są czasem odpoczynku, lecz gorączkowego kompletowania kadry przed 1 września. Ponad 20 tys. wakatów. Nowe ogłoszenia pojawiają się niemal bez przerwy Od początku lipca szkoły opublikowały blisko 11 tys. nowych ofert pracy. Najwięcej wakatów odnotowano w województwach mazowieckim, małopolskim, dolnośląskim i śląskim, jednak problem dotyczy całej Polski. Rodzice i uczniowie mogą odczuć skutki tych braków już we wrześniu. Im trudniej znaleźć nauczyciela, tym większe ryzyko zmian planu lekcji, zastępstw czy łączenia klas. Dyrektorzy szukają rozwiązań, które pozwolą zapewnić ciągłość nauki, choć nie rozwiązują problemu na stałe. Najczęściej decydują się na: zwiększanie liczby nadgodzin obecnym nauczycielom, zatrudnianie emerytowanych pedagogów, łączenie etatów między kilkoma szkołami, zatrudnianie osób bez pełnych kwalifikacji – po uzyskaniu zgody kuratora. Prawie 49 tys. wniosków o zatrudnienie osób bez kwalifikacji Najbardziej wymowne są dane dotyczące zatrudniania osób niespełniających wszystkich wymogów formalnych. Coraz częściej przed tablicą stają również studenci ostatnich lat studiów lub osoby, które dopiero zdobywają kwalifikacje pedagogiczne. Jak poinformował w rozmowie z Bankier.pl prezes ZNP Sławomir Broniarz, dyrektorzy szkół złożyli do kuratoriów około 49 tys. wniosków o zgodę na zatrudnienie osób niebędących nauczycielami. Zdecydowana większość z nich otrzymała pozytywną decyzję. Broniarz nie kryje, że jego zdaniem jest to jedynie doraźne łatanie systemu. – W tej chwili na stronach Kuratorium Oświaty mamy około 49 tys. wniosków o zgodę na zatrudnienie…

puste-krzeslo-nauczyciela-w-klasie-309a8ef.jpg
width: 1600
height: 1200

Polscy dadaiści: najważniejsze postacie i ich wpływ na sztukę
type: item
date: 2026-07-31T05:15:41.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: sprawdzian
subject: wiedza o społeczeństwie
description: Poznaj polskich dadaistów i ich ślady w awangardzie: sprawdź, jak prowokacja, ironia i eksperyment wpłynęły na sztukę oraz literaturę w Polsce.
encoded: Dadaizm wyrósł z buntu wobec porządku, smaku i artystycznych przyzwyczajeń. Łączył prowokację, ironię, przypadek i swobodę formalną, a jego twórcy chętnie mieszali literaturę, obraz i dźwięk. W Europie Zachodniej był wyrazistym ruchem z własnymi manifestami, w Polsce przyjął znacznie bardziej rozproszoną formę. Dlatego w polskim kontekście częściej mówi się o tropach i inspiracjach niż o jednym, zwartym środowisku. Ślady tej postawy można dostrzec u twórców awangardy, takich jak Aleksander Wat, Tytus Czyżewski czy Julian Tuwim, choć ich dorobek zwykle sytuowano bliżej futuryzmu i innych eksperymentalnych nurtów. Czym był dadaizm i na czym polegała jego odrębność Dadaizm był międzynarodowym ruchem artystyczno-literackim XX wieku, który wyrósł ze sprzeciwu wobec zastanych reguł sztuki i społecznych przyzwyczajeń. Narodził się w 1916 roku w Zurychu, w Cabaret Voltaire, a wśród jego twórców wymienia się m.in. Hugo Balla, Tristana Tzarę, Hansa Arpa i Marcela Janco. To, co wyróżniało dadaizm, nie sprowadzało się do jednego stylu plastycznego czy literackiego. Była to raczej postawa: przekorna, ironiczna, nastawiona na prowokację i rozbijanie tego, co uznawano za „poważną” sztukę. Dadaiści świadomie sięgali po chaos, absurd, grę przypadkiem i nieoczywiste zestawienia. Ważne jest też to, że dadaizm od początku był ruchem wielodziedzinowym. Tworzyli go: poeci, malarze, rzeźbiarze, muzycy, performerzy. Wspólny był cel: podważyć konwencje estetyczne i społeczne, a nie tylko zaproponować nową modę artystyczną. Dlatego dadaizm tak mocno odróżniał się od nurtów, które budowały własny program „nowej sztuki” w bardziej uporządkowany sposób. W historii światowej awangardy do najważniejszych postaci dadaizmu zalicza się m.in. Marcela Duchampa, Tristana Tzarę, Mana Raya, Francisa Picabię, Jeana Arpa i Maxa Ernsta. To właśnie wokół takich twórców ukształtował się rozpoznawalny, zorganizowany ruch. Dlaczego w Polsce nie ukształtował się zorganizowany ruch dadaistyczny W Polsce dadaizm n…

Edukacja-2026-02-23T164028.169-8bdbd73.jpg
width: 1600
height: 1200

Jakiej bajki Krasickiego dotyczy cytat "jak gra na szachownicy"?
type: item
date: 2026-07-31T04:15:52.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj, z jakiej bajki Krasickiego pochodzi cytat „jak gra na szachownicy” i odkryj jego sens: strategię, rozwagę oraz życiową lekcję decyzji.
encoded: Cytat „jak gra na szachownicy” pochodzi z bajki Ignacego Krasickiego „Szachy”. To utwór, w którym zwykła partia staje się czymś więcej niż rozrywką, zamienia się w obraz rywalizacji, sprytu i uważnego planowania kolejnych ruchów. Krasicki pokazuje, że na szachownicy, podobnie jak w życiu, liczy się rozwaga, umiejętność przewidywania i ostrożność wobec pozornie drobnych decyzji. Każdy ruch pociąga za sobą skutek, a jeden błąd może zmienić cały przebieg gry. Dzięki temu krótki fragment zyskuje szersze znaczenie i dobrze oddaje sens wielu bajek autora, opartych na trafnej obserwacji ludzkich zachowań. Z jakiej bajki Ignacego Krasickiego pochodzi cytat „jak gra na szachownicy” Cytat „jak gra na szachownicy” pochodzi z bajki Ignacego Krasickiego „Szachy”. To właśnie ten utwór warto wskazać, gdy pojawia się pytanie o cytaty z bajek Krasickiego związane z grą, strategią i przewidywaniem ruchów przeciwnika. Wśród bajek Ignacego Krasickiego tytuły często są krótkie i znaczące, a tutaj tytuł od razu podpowiada główny obraz całego utworu. Kontekst cytatu w bajce „Szachy” W bajce „Szachy” sama partia nie jest pokazana wyłącznie jako rozrywka. Krasicki wykorzystuje ją jako obraz relacji między ludźmi, walki interesów i działań opartych na wyrachowaniu. Ruchy figur przypominają kolejne posunięcia osób, które rywalizują, planują i próbują zyskać przewagę. Ten cytat pojawia się więc w sensie szerszym niż dosłowny opis gry. Chodzi o sytuację, w której trzeba: myśleć kilka kroków naprzód, uważać na pozornie drobne decyzje, liczyć się z reakcją drugiej strony, pamiętać, że jedna pomyłka może zmienić cały układ. W tym tkwi sedno utworu: szachownica staje się modelem świata, w którym nie wszystko zależy od przypadku. Co symbolizuje gra w szachy w utworze Gra w szachy symbolizuje w tej bajce przede wszystkim strategię, rywalizację i konieczność przewidywania skutków własnych działań. Nie chodzi tylko o wygraną w partii, ale o sposób poruszania się wśród ludzi i ich interesów. Szachy są t…

edukacja-nauka-korepetycje-lekcja-6-1dce6a8.jpg
width: 1600
height: 1200

Bajka Krasickiego Podróżny – interpretacja, morał i analiza
type: item
date: 2026-07-31T03:45:46.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj interpretację bajki Krasickiego „Podróżny” i odkryj, jak kontrast między głodem a diamentami odsłania prawdziwą hierarchię wartości.
encoded: Krótka bajka Krasickiego uderza prostotą, a jednocześnie zostawia bardzo wyraźną lekcję. Historia wędrowca, który w chwili skrajnej potrzeby trafia nie na pożywienie, lecz na kosztowności, pokazuje, jak szybko zmienia się znaczenie rzeczy uznawanych za cenne. W obliczu głodu i pragnienia diamenty okazują się bezwartościowe. Siła tego utworu tkwi w ostrym kontraście i zwięzłej puencie. Krasicki bez ozdobników przypomina, że prawdziwa hierarchia wartości ujawnia się dopiero w trudnej sytuacji, a przywiązanie do majątku łatwo prowadzi do złudzeń. To celna, oświeceniowa przestroga przed chciwością i lekcja pokory wobec własnych, najbardziej podstawowych potrzeb. Ignacy Krasicki „Podróżny” – najważniejsze informacje i sens utworu Autor: Ignacy Krasicki Gatunek: bajka o wyraźnym charakterze dydaktycznym i alegorycznym Główny problem: zderzenie wartości materialnych z podstawowymi potrzebami człowieka Sytuacja centralna: podróżny oczekuje ratunku w postaci jedzenia, a znajduje diamenty Najważniejszy sens: to, co uchodzi za cenne, nie zawsze ma realną wartość w chwili próby Morał: bogactwo nie zastąpi rzeczy niezbędnych do życia, takich jak pokarm i woda Środek wyrazu: mocny kontrast między oczekiwaniem a rzeczywistością Efekt: krótki utwór prowadzi do bardzo szerokiej refleksji o ludzkich priorytetach Sens tej bajki jest prosty, ale uderzający. Krasicki pokazuje, że człowiek łatwo przecenia dobra materialne, dopóki nie znajdzie się w sytuacji granicznej. Wtedy ujawnia się prawdziwa hierarchia wartości: liczy się nie blask kosztowności, lecz to, co pozwala przetrwać. Kontekst oświeceniowy i miejsce bajki „Podróżny” w twórczości Krasickiego „Podróżny” dobrze wpisuje się w oświeceniowy sposób myślenia o literaturze. Utwór nie służy wyłącznie rozrywce, ale ma też wychowywać, skłaniać do namysłu i uczyć rozsądku. Właśnie taki moralizatorski rys był dla epoki bardzo ważny. W twórczości Krasickiego bajka pełni funkcję krótkiej, celnej lekcji o człowieku. Autor nie rozbudowuje fab…

edukacja-nauka-korepetycje-lekcja-11-412715f.jpg
width: 1600
height: 1200

Bajka Krasickiego Malarze – streszczenie i morał utworu
type: item
date: 2026-07-30T20:15:57.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj morał bajki Krasickiego „Malarze”: uczciwość przegrywa z pochlebstwem, a krótka analiza Piotra i Jana odsłania mechanizm ludzkich złudzeń.
encoded: Krótka bajka Ignacego Krasickiego pokazuje dwóch portrecistów, których dzieli niemal wszystko: talent, uczciwość i życiowe powodzenie. Piotr maluje zgodnie z prawdą, dlatego nie zyskuje uznania ani pieniędzy. Jan woli schlebiać modelom, upiększa ich wizerunek i właśnie dzięki temu odnosi sukces. W sześciu zwięzłych wersach poeta trafnie uchwycił mechanizm, który pozostaje znajomy także dziś. Kontrast między bohaterami odsłania nie tylko ich charaktery, lecz także ludzką słabość do pochlebstw, pozorów i wygodnych złudzeń. To utwór prosty w formie, a jednocześnie bardzo celny w obserwacji ludzkiej natury. O czym jest bajka Krasickiego „Malarze” Bajka Krasickiego „Malarze” pokazuje prostą, ale bardzo trafną sytuację: dwóch portrecistów wykonuje ten sam zawód, a mimo to ich losy układają się zupełnie inaczej. Nie decyduje o tym tylko talent, ale przede wszystkim to, czego oczekują ludzie. Jeden z malarzy przedstawia swoich klientów zgodnie z prawdą, drugi ich upiększa. Efekt jest przewrotny: uczciwość nie przynosi powodzenia, a pochlebstwo okazuje się znacznie bardziej opłacalne. Właśnie na tym opiera się sens utworu, to nie tylko scenka o portretowaniu, lecz także celna obserwacja ludzkich słabości. Streszczenie bajki „Malarze” W bajce występuje dwóch malarzy: Piotr i Jan. Piotr jest zdolny i uczciwy, ale żyje w biedzie, ponieważ maluje portrety wiernie, bez poprawiania urody swoich modeli. Jan ma mniejszy talent i jest leniwy, jednak zdobywa majątek, bo przedstawia ludzi piękniejszymi, niż są w rzeczywistości. Klienci wolą obrazy, które im schlebią. Dlatego wybierają Jana, choć jego prace nie są tak wartościowe jak portrety Piotra. W krótkiej formie Krasicki pokazuje więc paradoks: prawda przegrywa z wygodnym złudzeniem. Bohaterowie i kontrast postaw: Piotr i Jan Najważniejszym zabiegiem w tej bajce jest kontrast. Piotr i Jan zostali zestawieni tak, by od razu było widać różnicę nie tylko w charakterze, ale też w podejściu do pracy i do prawdy. Piotr: utalentowany, uc…

Dziewczynka-57-2c93be9.jpg
width: 1600
height: 1200

Bajki Krasickiego: Przyjaciele – streszczenie i interpretacja
type: item
date: 2026-07-30T18:15:20.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Bajki Krasickiego „Przyjaciele” pokazują, że prawdziwą przyjaźń poznasz w biedzie. Poznaj morał, streszczenie i interpretację utworu.
encoded: Krótka historia młodego zająca pokazuje, jak niewiele znaczą głośne zapewnienia o przyjaźni, gdy naprawdę potrzebna jest pomoc. W bajce Ignacego Krasickiego zwierzęta mówią i zachowują się jak ludzie, a ich reakcje odsłaniają dobrze znane cechy: wygodnictwo, egoizm i unikanie odpowiedzialności. To utwór prosty w formie, ale wyjątkowo celny w obserwacji relacji między ludźmi. Smutny los bohatera wzmacnia morał, który pozostaje aktualny niezależnie od wieku czy epoki, o wartości bliskości nie decydują słowa, lecz gotowość do wsparcia wtedy, gdy robi się naprawdę trudno. Bajki Krasickiego „Przyjaciele” – najważniejsze informacje o utworze „Przyjaciele” Ignacego Krasickiego to krótka bajka narracyjna, w której występują zwierzęta zachowujące się jak ludzie. Taki zabieg pozwala autorowi w prosty, a jednocześnie celny sposób pokazać ludzkie słabości. Najważniejsze informacje o utworze: bohaterem jest młody zajączek przekonany, że ma wielu oddanych przyjaciół w chwili zagrożenia prosi o pomoc kolejne zwierzęta żadne z nich nie udziela mu realnego wsparcia bajka pokazuje, że same deklaracje sympatii nie znaczą wiele utwór prowadzi do gorzkiego morału o fałszywej przyjaźni zakończenie jest smutne i realistyczne: zajączek ginie, bo zostaje sam To bajka o przyjaźni Krasickiego, ale daleka od idealizowania relacji. Zamiast ciepłej opowieści o wzajemnym wsparciu dostajemy ostrzeżenie przed zbyt łatwą ufnością. „Przyjaciele” Krasickiego – streszczenie bajki Bajka „Przyjaciele” opowiada o młodym zajączku, który żył w przekonaniu, że otacza go wiele życzliwych zwierząt. Wydawało mu się, że ma przyjaciół gotowych stanąć po jego stronie. Sytuacja zmienia się nagle, gdy pojawia się niebezpieczeństwo. Zajączek zaczyna szukać ratunku i zwraca się po pomoc do tych, których uważał za bliskich. Prosi kolejno konia, wołu, kozła, owcę i cielę. Każde z tych zwierząt znajduje jednak powód, by odmówić. Nikt nie chce narazić się dla niego ani wziąć odpowiedzialności za jego los. W efekcie zającz…

edukacja-nauka-korepetycje-lekcja--f8804d6.jpg
width: 1600
height: 1200

Kruk i lis Krasickiego – tekst, morał i opracowanie bajki
type: item
date: 2026-07-30T17:15:03.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj interpretację bajki Krasickiego o kruku i lisie, odkryj morał o pochlebstwie i sprawdź, jak sprytna puenta trafia dziś równie mocno.
encoded: „Kruk i lis” należy do tych utworów Ignacego Krasickiego, które mimo krótkiej formy zostają w pamięci na długo. Prosta scena z serem, pochlebstwem i sprytnym podstępem odsłania coś znacznie większego niż tylko żartobliwą historyjkę o zwierzętach. To bajka alegoryczna, w której lis uosabia przebiegłość, a kruk naiwność i próżność. Morał wybrzmiewa tu wyjątkowo mocno już od pierwszych wersów, pokazując, jak łatwo stracić czujność pod wpływem komplementów. Właśnie dlatego utwór wciąż brzmi aktualnie i trafia zarówno do młodszych czytelników, jak i do dorosłych. Kruk i lis Krasickiego – tekst bajki „Kruk i lis” Ignacego Krasickiego to krótka bajka, złożona z kilkunastu wersów. Jej sens został podany bardzo jasno już na początku utworu: „Bywa często zwiedzionym, kto lubi być chwalonym”. Dalsza część pokazuje prostą, ale bardzo wymowną scenę: kruk trzyma zdobycz, lis go obserwuje i zaczyna obsypywać komplementami. Pochlebstwo działa dokładnie tak, jak lis zaplanował, kruk daje się zwieść i traci ser. Ta zwięzła forma jest jedną z największych zalet utworu. Bajka Krasickiego jest krótka, łatwa do zapamiętania i od razu prowadzi do sedna. Streszczenie bajki „Kruk i lis” Fabuła jest nieskomplikowana, ale bardzo celna. Kruk siedzi z serem. Lis chce zdobyć jego zdobycz. Zamiast użyć siły, wybiera podstęp. Zaczyna chwalić kruka i schlebiać mu. Kruk ulega pochwałom i daje się sprowokować do reakcji. W efekcie traci ser, a lis osiąga swój cel. To klasyczna opowieść o tym, jak łatwo można manipulować kimś, kto zbyt mocno wierzy w komplementy. Morał bajki „Kruk i lis” i jego znaczenie Morał został wypowiedziany wprost: „Bywa często zwiedzionym, kto lubi być chwalonym”. Jego znaczenie jest bardzo praktyczne. Krasicki pokazuje, że pochwała sama w sobie nie jest niczym złym, ale bezkrytyczne uleganie komplementom bywa niebezpieczne. Człowiek, który bardzo chce być podziwiany, łatwiej traci czujność. Właśnie wtedy staje się podatny na wpływ, oszustwo albo zwykłe wykorzystanie. To poucz…

Edukacja-88-6254144.jpg
width: 1600
height: 1200

Myszy bajka Krasickiego: streszczenie, interpretacja, morał
type: item
date: 2026-07-30T16:15:11.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj „Myszy” Krasickiego i odkryj, jak bajka o kocie i myszach uczy rozwagi, umiaru i trzeźwej oceny sytuacji.
encoded: Krótka, celna i z pozoru prosta, ta bajka Ignacego Krasickiego pokazuje świat, w którym słabsi próbują znaleźć sposób na silniejszego przeciwnika. Rozmowa myszy o groźnym kocie szybko odsłania nie tylko ich lęk, lecz także naiwność, pychę i skłonność do snucia planów, które dobrze brzmią, ale trudno je wcielić w życie. Właśnie w tym tkwi siła utworu. Pod zwierzęcą historią kryje się trafna obserwacja ludzkich zachowań: łatwo ulec złudzeniu, że każdy problem da się rozwiązać sprytnym pomysłem. Krasicki przypomina, że rozsądek, umiar i trzeźwa ocena sytuacji bywają więcej warte niż odważne deklaracje. Myszy bajka Krasickiego, najważniejsze informacje o utworze Autor: Ignacy Krasicki Tytuł: „Myszy” Rodzaj utworu: bajka Zbiór: Bajki nowe Forma: krótki utwór epigramatyczny Bohaterowie: myszy, kot oraz doświadczony szczur Temat: rozmowa o tym, jak uwolnić się od groźnego kota Główna myśl: nie każde odważne czy efektowne rozwiązanie jest mądre Morał: rozwaga i umiar bywają cenniejsze niż pochopne działanie Streszczenie bajki „Myszy” Bajka „Myszy” pokazuje rozmowę zwierząt, które zastanawiają się, jak poradzić sobie z kotem. Myszy szukają sposobu na pozbycie się zagrożenia i podsuwają różne pomysły. Ich propozycje brzmią zdecydowanie, ale są oderwane od rzeczywistości i nie uwzględniają prawdziwej przewagi kota. Wśród nich pojawia się jednak głos rozsądku. Najbardziej doświadczony szczur nie podsuwa wielkiego planu ani brawurowego rozwiązania. Zamiast tego radzi ostrożność, umiar i niewychylanie się. To właśnie jego postawa okazuje się najbardziej trzeźwa. O czym mówi bajka „Myszy”, sens sporu o kota Spór o kota nie dotyczy tylko zwierząt. To opowieść o sytuacji, w której słabsi próbują znaleźć sposób na silniejszego przeciwnika. W tym sensie bajka mówi o nierównej walce, ale też o tym, jak łatwo w takich okolicznościach ulec złudzeniu, że trudny problem da się rozwiązać szybko i sprytnie. Kot symbolizuje realne zagrożenie i przewagę, której nie da się usunąć samym życzenie…

Czytanie-ksiazki-5-94acd18.jpg
width: 1600
height: 1200

Krótka bajka Ignacego Krasickiego: analiza formy i morału
type: item
date: 2026-07-30T15:15:11.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Krótka bajka Ignacego Krasickiego pokazuje, jak kilka wersów może uczyć, bawić i trafiać w sedno. Odkryj siłę puenty i morału.
encoded: Kilka wersów potrafi u Krasickiego powiedzieć więcej niż rozbudowany poemat. Właśnie w tej miniaturowej formie najlepiej widać jego literacką dyscyplinę: prosty układ, oszczędny język i puentę, która trafia w sedno bez zbędnych ozdobników. Krótka opowieść szybko zamienia się tu w uważną obserwację ludzkich słabości, ambicji i złudzeń. Zwierzęcy bohaterowie nie są tylko elementem konwencji, ale czytelnymi znakami cech dobrze znanych z codziennego życia. Dzięki temu nawet najkrótsze utwory zachowują wyraźną kompozycję i mocny morał, a ich sens pozostaje aktualny mimo upływu czasu. Czym wyróżnia się krótka bajka Ignacego Krasickiego Krótka bajka Ignacego Krasickiego opiera się na maksymalnej oszczędności słowa. Nie ma tu rozbudowanych opisów, długich wstępów ani pobocznych wątków. Cały sens utworu zostaje zamknięty w bardzo małej formie, a właśnie dzięki temu staje się wyjątkowo wyraźny. To jedna z najważniejszych cech tej poetyki: prostota nie oznacza uproszczenia myśli, ale jej koncentrację. W kilku wersach Krasicki potrafi pokazać sytuację, konflikt i ocenę ludzkiego zachowania. Czytelnik od razu dostaje to, co najistotniejsze. Dobrze widać tu także epigramatyczność bajek Krasickiego. Krótki utwór działa jak literacki błysk: szybko przedstawia zdarzenie, a zaraz potem odsłania jego sens. Dlatego bajki Krasickiego z morałem pozostają tak czytelne nawet wtedy, gdy mają zaledwie kilka wersów. Jak zwięzła forma porządkuje kompozycję utworu Krótkość w tych utworach nie jest przypadkiem, ale sposobem budowania porządku. Bajka rozwija się w jasnym układzie: najpierw pojawia się sytuacja wyjściowa, potem krótkie rozwinięcie zdarzenia, na końcu wybrzmiewa pointa i morał. Taka kompozycja daje poczucie symetrii. Każdy element ma swoje miejsce i pełni konkretną funkcję. Nie ma przestrzeni na dygresje, więc fabuła pozostaje przejrzysta, a sens nie rozmywa się w szczegółach. Właśnie dlatego charakterystyka bajek Krasickiego tak często wiąże się ze słowami: klarowność, dyscyplina …

edukacja-nauka-korepetycje-lekcja-18-e17ef5a.jpg
width: 1600
height: 1200

Rodzice załamani rekrutacją do liceów. „Syn miał średnią 5,0 i się nie dostał”
type: item
date: 2026-07-30T07:15:11.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: szkoła
subject: szkoła średnia
description: Dla ósmoklasistów wakacje miały być czasem odpoczynku. Zamiast tego tysiące rodzin z niepokojem śledziły listy przyjętych do liceów. Wielu rodziców przyznaje, że tegoroczna rekrutacja była ostrzejsza, niż się spodziewali.
encoded: Dla wielu rodzin druga połowa lipca zamiast spokojnych wakacji oznaczała nerwowe odświeżanie systemu rekrutacyjnego. Wyniki naboru do liceów i techników przyniosły nie tylko radość, ale też sporo rozczarowań. W mediach społecznościowych nie brakowało wpisów rodziców, którzy pisali, że ich dzieci miały bardzo dobre oceny, świetnie zdały egzamin ósmoklasisty, a mimo to nie dostały się do wymarzonej szkoły. Eksperci zwracają uwagę, że sam próg punktowy nie jest ustalany z góry. Powstaje dopiero po zakończeniu rekrutacji i zależy od wyników kandydatów oraz liczby miejsc. W tym roku w wielu popularnych liceach progi ponownie okazały się bardzo wysokie, a o przyjęciu decydowały pojedyncze punkty. Dodatkowo znaczenie miały wysoki poziom wyników egzaminu ósmoklasisty oraz duża liczba kandydatów do najbardziej prestiżowych szkół. „Syn zrobił wszystko, co mógł” Pani Katarzyna przyznaje, że przez wiele miesięcy cała rodzina żyła przygotowaniami do egzaminu. – Syn naprawdę ciężko pracował. Miał średnią 5,0, bardzo dobre wyniki z egzaminu ósmoklasisty, angażował się w życie szkoły. Wydawało nam się, że zrobił wszystko, co było w jego mocy. Dlatego, kiedy zobaczyliśmy, że nie dostał się do liceum pierwszego wyboru, byliśmy w szoku. Najtrudniejsza okazała się rozmowa z synem. – Powiedział tylko: „Mamo, to po co ja się tak starałem?”. Jak podkreśla, nie ma pretensji do szkoły ani do innych uczniów. – Wiem, że system jest oparty na punktach i wszystkich obowiązują te same zasady. Ale kiedy widzisz rozczarowanie własnego dziecka, trudno podejść do tego wyłącznie racjonalnie. Dla niego to była osobista porażka. Musieliśmy mu tłumaczyć, że nie został gorszym uczniem tylko dlatego, że w tym roku do tej szkoły zgłosiło się więcej osób z równie wysokimi wynikami. To było trudniejsze niż sama rekrutacja. Coraz wyższe progi, coraz większy stres Rodzice przyznają, że rekrutacja do szkół średnich coraz bardziej przypomina wyścig. Już na etapie składania dokumentów analizują progi z poprzednic…

zalamany-nastolatek-eb8470a.jpg
width: 1600
height: 1200