Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-06-02T11:34:07.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Czy każdą ocenę można poprawić? Nauczyciele nagminnie łamią prawo
items: 60 proc. lekcji w tygodniu to zastępstwa. Matka: „Nauczyciele mogliby się bardziej postarać”
items: Zdanie złożone współrzędnie: definicja, rodzaje i przykłady
items: Zdanie złożone współrzędnie łączne: definicja, spójniki i przykłady
items: Zdanie złożone współrzędnie przeciwstawne: definicja, rodzaje i przykłady
items: Zdanie złożone współrzędnie przykłady i rodzaje z wyjaśnieniem
items: Wokół czy dookoła: kiedy używać każdej formy i dlaczego
items: Wokół co to znaczy? Znaczenie i przykłady użycia
items: Wokół czy w okół? Poprawna pisownia i najczęstsze błędy
items: Wokół – poprawna pisownia, znaczenie i zasady użycia
items: W ogóle synonim – najlepsze zamienniki i zastosowanie
items: W ogóle – znaczenie, pisownia i poprawne użycie z przykładami
items: W ogóle czy wogóle? Poprawna pisownia i zasady
items: Stopniowanie przymiotników: zasady, przykłady i różnice
items: Stopniowanie przymiotników: zasady, rodzaje i przykłady
items: Zamiana zdania na równoważnik zdania: zasady i przykłady
items: Jak utworzyć równoważnik zdania z przykładami i zasadami
items: Zdanie i równoważnik zdania: definicje, cechy, przykłady
items: Równoważnik zdania: definicja, rozpoznanie i przykłady
items: Pretensjonalny antonim: znaczenie, przykłady i kontekst
items: Pretensjonalny synonim: lista, znaczenie i różnice użycia
items: Pretensjonalny – znaczenie, definicja i przykłady użycia
items: Peryfraza funkcja i zastosowanie – definicja, rodzaje, przykłady
items: Peryfraza: definicja, przykłady i funkcje stylistyczne

Czy każdą ocenę można poprawić? Nauczyciele nagminnie łamią prawo
type: item
date: 2026-06-02T11:33:26.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: szkoła
description: Końcówka roku szkolnego to czas wielkich kalkulacji. Uczniowie sprawdzają, czy uda się jeszcze poprawić ocenę z matematyki, języka polskiego czy historii. Rodzice dopytują nauczycieli o dodatkowe terminy, a w szkolnych dziennikach pojawiają się kolejne wpisy z popraw. Nic dziwnego – od ocen często zależy przyjęcie do wymarzonej szkoły średniej.
encoded: Wiele osób jest przekonanych, że każdą ocenę można poprawić. W rzeczywistości przepisy nie dają jednej odpowiedzi dla wszystkich szkół. Kluczowe znaczenie ma statut szkoły i zapisane w nim zasady oceniania. Czy każdą ocenę można poprawić? To jedno z najczęściej zadawanych pytań przez uczniów i rodziców. W obowiązujących przepisach Prawa oświatowego nie znajdziemy jednak zapisu, który gwarantowałby możliwość poprawy każdej oceny. Prawo oświatowe wskazuje jedynie ogólne zasady oceniania. Szczegółowe reguły dotyczące poprawiania ocen bieżących szkoła ustala samodzielnie w ramach oceniania wewnątrzszkolnego. Oznacza to, że odpowiedzi należy szukać przede wszystkim w statucie szkoły. To właśnie tam powinny znaleźć się informacje: które oceny można poprawiać, czy poprawa dotyczy wyłącznie ocen niedostatecznych, czy także wyższych stopni, ile razy można podejść do poprawy, w jakim terminie należy ją napisać, jakie formy sprawdzania wiedzy podlegają poprawie. W jednej szkole uczeń może poprawić każdą ocenę ze sprawdzianu, w innej tylko ocenę niedostateczną. Oba rozwiązania mogą być zgodne z prawem, jeśli zostały prawidłowo zapisane w statucie. Kto decyduje o zasadach poprawiania ocen? Przepisy zobowiązują szkoły do określenia zasad oceniania w statucie. Dokument ten reguluje nie tylko sposób wystawiania ocen bieżących, ale również warunki uzyskania wyższej niż przewidywana rocznej oceny klasyfikacyjnej. To szczególnie ważne pod koniec roku szkolnego, gdy uczeń chce podwyższyć ocenę na świadectwie. Szkoła musi określić, jakie warunki należy spełnić, aby ubiegać się o wyższą ocenę końcoworoczną. Jeżeli rodzic lub uczeń chce sprawdzić swoje prawa, pierwszym krokiem powinno być zapoznanie się właśnie ze statutem szkoły. Czy szkoła może liczyć średnią z pierwszej oceny i poprawy? To jedna z najbardziej kontrowersyjnych kwestii związanych z ocenianiem uczniów. W wielu szkołach po poprawie do dziennika wpisywane są dwie oceny – pierwotna i uzyskana podczas poprawy. Następnie przy …

uczen-przygotowuje-sie-do-poprawy-oceny-dbb6e71.jpg
width: 1600
height: 1200

60 proc. lekcji w tygodniu to zastępstwa. Matka: „Nauczyciele mogliby się bardziej postarać”
type: item
date: 2026-06-02T06:12:28.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nauczyciel
subject: szkoła podstawowa
description: Usiadłam wczoraj wieczorem, żeby przeanalizować zeszyt mojego czwartoklasisty i to, co uświadomiłam sobie po przejrzeniu planu lekcji, po prostu zwaliło mnie z nóg.
encoded: Mniej więcej 60 procent lekcji w tym tygodniu to były zwykłe, bezwartościowe zastępstwa z przypadkowymi osobami, na których dzieci nie realizują absolutnie żadnego materiału, a jedynie oglądają bajki na ekranie albo bez celu siedzą na boisku szkolnym. Jako matka dbająca o przyszłość swojego dziecka uważam, że to jest absolutny skandal i lekceważenie naszych starań, a nauczyciele oraz dyrekcja mogliby się po prostu bardziej postarać, zamiast wiecznie zasłaniać się problemami kadrowymi i chorobami. Szkoła powinna uczyć i przygotowywać do egzaminów, a obecnie stała się darmową, kiepsko zorganizowaną przechowalnią, w której młodzi ludzie marnują najważniejsze godziny swojego dnia na siedzenie pod ścianą z telefonami w dłoniach, bo nikt nie ma dla nich czasu ani pomysłu na konstruktywne zajęcia. Szkolna codzienność, czyli seanse filmowe zamiast matematyki i języka polskiego To, co dzieje się na korytarzach placówki mojego syna, przechodzi już wszelkie pojęcie i przypomina wieczne, niekończące się wakacje w środku roku szkolnego. Kiedy pytam dziecko, co dzisiaj robili na matematyce czy języku polskim, regularnie słyszę, że pani znowu nie było, a na zastępstwo przyszedł pan od wychowania fizycznego albo pani z biblioteki. Zamiast uczyć się ułamków, pisać dyktanda czy omawiać lektury, klasa dostaje polecenie włączenia jakiegoś filmu na YouTube, wyciągnięcia kolorowanek albo po prostu wyjścia na dwór, byle tylko nie robili hałasu w budynku. Rozumiem, że każdy ma prawo do przeziębienia czy trudnej sytuacji losowej, ale kiedy sytuacja powtarza się co tydzień i dotyczy większości kluczowych przedmiotów, to znaczy, że system całkowicie przestał działać. Nauczyciele idą na łatwiznę − zostawiają w zastępstwie kartki z poleceniem, by dzieci powtórzyły stary materiał, co w praktyce oznacza czterdzieści pięć minut krzyku i rzucania papierkami, bo nikt tego nie kontroluje. Moje dziecko wraca do domu znudzone, rozkojarzone i z ogromnymi zaległościami, które potem ja, jako matka, muszę …

zastepstwa-w-szkole-9fd77be.png
width: 1600
height: 1200

Zdanie złożone współrzędnie: definicja, rodzaje i przykłady
type: item
date: 2026-06-02T05:15:41.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj rodzaje i cechy zdania złożonego współrzędnie, najczęstsze spójniki oraz zasady przecinków, by łatwiej analizować i pisać poprawnie.
encoded: Zdania współrzędnie złożone to jedna z tych konstrukcji, które pojawiają się w codziennym języku częściej, niż zwykle zauważamy. Dobrze je rozpoznawać, bo ułatwiają nie tylko analizę zdań na lekcjach polskiego, lecz także poprawne stawianie przecinków i budowanie bardziej przejrzystych wypowiedzi. Warto przyjrzeć się ich najważniejszym cechom: temu, po czym poznać równorzędne części zdania, jakie relacje znaczeniowe mogą je łączyć i które spójniki pojawiają się najczęściej. Pomagają w tym podstawowe typy takich konstrukcji, proste przykłady oraz praktyczne wskazówki, dzięki którym łatwiej odróżnić je od zdań podrzędnie złożonych. Czym jest zdanie złożone współrzędnie Zdanie złożone współrzędnie to wypowiedzenie zbudowane z co najmniej dwóch równorzędnych zdań składowych. Każda część ma własne orzeczenie i żadna nie określa drugiej. Obie przekazują osobną informację, ale razem tworzą jedną całość. Przykład: „Piotrek odrobił lekcje i poszedł na rower”. W tym zdaniu są dwa orzeczenia: odrobił i poszedł. Obie części mogą też funkcjonować samodzielnie: „Piotrek odrobił lekcje. Poszedł na rower”. Po czym poznać równorzędność części zdania Najłatwiej zwrócić uwagę na trzy cechy: każda część ma własne orzeczenie, każda część mogłaby być osobnym zdaniem, jedna część nie odpowiada na pytanie zadawane drugiej. W zdaniu „Mama gotuje obiad i tata nakrywa do stołu” obie części są równorzędne. Nie wyjaśniają się nawzajem, tylko stoją obok siebie na tych samych prawach. Pomaga też prosty test: jeśli da się rozdzielić całość na dwa krótkie zdania i oba nadal mają sens, bardzo możliwe, że to właśnie zdanie złożone współrzędnie. Czym różni się zdanie złożone współrzędnie od podrzędnie złożonego Różnica polega na zależności między częściami. W zdaniu współrzędnie złożonym obie części są równorzędne: „Wyszedłem z domu i zamknąłem drzwi”. W zdaniu podrzędnie złożonym jedna część zależy od drugiej: „Wyszedłem z domu, gdy przestało padać”. W drugim przykładzie część „gdy przestało padać” n…

Dzieci-w-klasie-2-103b4a4.jpg
width: 1600
height: 1200

Zdanie złożone współrzędnie łączne: definicja, spójniki i przykłady
type: item
date: 2026-06-01T20:15:59.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj zasady, spójniki i interpunkcję w zdaniu złożonym współrzędnie łącznym. Naucz się odróżniać je od zdań przeciwstawnych.
encoded: Nie każda konstrukcja z dwoma orzeczeniami działa tak samo, i właśnie dlatego warto dobrze rozumieć zdania, w których człony są równorzędne, samodzielne i znaczeniowo się uzupełniają. To jeden z tych tematów z gramatyki, które szybko procentują w pisaniu, analizie tekstu i poprawnej interpunkcji. W tym artykule porządkujemy najważniejsze zasady: wyjaśniamy, po czym rozpoznać taką budowę wypowiedzenia, jakie spójniki pojawiają się najczęściej i kiedy przecinek jest błędem. Pokażemy też konkretne przykłady oraz podpowiemy, jak odróżnić takie konstrukcje od zdań przeciwstawnych, z którymi bywają mylone. Czym jest zdanie złożone współrzędnie łączne Zdanie złożone współrzędnie łączne składa się z co najmniej dwóch samodzielnych członów, z których żaden nie określa drugiego. Obie części są równorzędne, więc każda mogłaby funkcjonować osobno jako niezależne zdanie. Najważniejsza cecha znaczeniowa takiej konstrukcji polega na tym, że treści się uzupełniają. Nie ma tu podporządkowania, wyjaśniania ani dopowiadania jednej części przez drugą. Czynności lub stany po prostu współistnieją: dzieją się obok siebie, często w tym samym czasie, w tym samym miejscu albo dotyczą tego samego podmiotu. Dobrze widać to w zdaniu: „Jestem chora i biorę leki”. Oba człony są równorzędne. Pierwszy mówi o stanie, drugi o czynności, a razem tworzą spójną całość. Często w zdaniu złożonym współrzędnie łącznym pojawia się: ten sam wykonawca dwóch czynności, wspólny czas zdarzeń, wspólne miejsce, naturalne dopełnianie się informacji. Jak rozpoznać taką konstrukcję Najprostszy sposób to rozdzielenie całości na dwa osobne zdania. Jeśli oba człony nadal mają sens, a żaden nie zależy składniowo od drugiego, bardzo możliwe, że to właśnie zdanie złożone współrzędnie łączne. Przykład: „Byliśmy w kinie i poszliśmy na zakupy”. Po rozdzieleniu otrzymujemy: „Byliśmy w kinie”. „Poszliśmy na zakupy”. Obie części są samodzielne. Między nimi nie ma kontrastu ani wynikania. Druga część nie przeczy pierwszej i nie je…

nauka-odrabianie-lekcji-edukacja-domowa--a803c83.jpg
width: 1600
height: 1200

Zdanie złożone współrzędnie przeciwstawne: definicja, rodzaje i przykłady
type: item
date: 2026-06-01T18:15:14.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj cechy, spójniki i interpunkcję zdań przeciwstawnych. Naucz się rozpoznawać kontrast i odróżniać je od innych typów zdań.
encoded: Dobrze zbudowane zdanie od razu porządkuje myśl, a konstrukcje przeciwstawne należą do tych, które w polszczyźnie pojawiają się wyjątkowo często. Pozwalają zestawić ze sobą dwa równorzędne komunikaty i wyraźnie pokazać kontrast między cechami, sytuacjami lub działaniami. Właśnie dlatego warto dobrze rozumieć, czym jest zdanie złożone współrzędnie przeciwstawne i po czym je rozpoznać. To jeden z ważnych typów zdań złożonych w języku polskim, który pomaga precyzyjnie łączyć myśli, porównywać fakty i pokazywać relacje między wydarzeniami. Czym jest zdanie złożone współrzędnie przeciwstawne? Zdanie złożone współrzędnie przeciwstawne składa się z dwóch części, które są wobec siebie równorzędne, ale pozostają w kontraście. Nie ma tu relacji nadrzędności i podrzędności, jak w zdaniach podrzędnie złożonych. Obie części są tak samo ważne i każda z nich mogłaby wystąpić samodzielnie. Przykłady: Chciałam kupić ci prezent, ale zapomniałam pieniędzy. Pokój Maćka jest mały, lecz niezwykle przytulny. W obu zdaniach pierwsza część zostaje zestawiona z drugą na zasadzie przeciwieństwa. W pierwszym przykładzie zamiar zderza się z przeszkodą. W drugim jedna cecha nie wyklucza drugiej, ale wyraźnie z nią kontrastuje. Najważniejsze cechy zdań przeciwstawnych Zdania tego typu można rozpoznać po kilku elementach: składają się z dwóch równorzędnych części, żadna część nie określa drugiej, treści obu członów są sobie przeciwstawione, najczęściej łączą je charakterystyczne spójniki, przed spójnikiem przeciwstawnym stawia się przecinek. W praktyce szkolnej to jeden z łatwiejszych do zauważenia typów, bo sens zdania opiera się właśnie na kontraście. Jak rozpoznać zdanie przeciwstawne? Najprościej sprawdzić, czy w zdaniu pojawia się wyraźne zestawienie dwóch treści, które sobie przeczą, kontrastują albo pokazują różnicę. Przykłady: Było ciepło, ale wiał silny wiatr. Tata chciał odpocząć, jednak musiał jeszcze pracować. Ona mówiła cicho, a on bardzo głośno. W każdym z tych zdań druga część nie d…

odrabianie-lekcji-nauka-6-52caa07.jpg
width: 1600
height: 1200

Zdanie złożone współrzędnie: definicja, rodzaje i przykłady
type: item
date: 2026-06-01T16:15:56.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj rodzaje i cechy zdania złożonego współrzędnie, najczęstsze spójniki oraz zasady przecinków, by łatwiej analizować i pisać poprawnie.
encoded: Zdania współrzędnie złożone to jedna z tych konstrukcji, które pojawiają się w codziennym języku częściej, niż zwykle zauważamy. Dobrze je rozpoznawać, bo ułatwiają nie tylko analizę zdań na lekcjach polskiego, lecz także poprawne stawianie przecinków i budowanie bardziej przejrzystych wypowiedzi. Warto przyjrzeć się ich najważniejszym cechom: temu, po czym poznać równorzędne części zdania, jakie relacje znaczeniowe mogą je łączyć i które spójniki pojawiają się najczęściej. Pomagają w tym podstawowe typy takich konstrukcji, proste przykłady oraz praktyczne wskazówki, dzięki którym łatwiej odróżnić je od zdań podrzędnie złożonych. Czym jest zdanie złożone współrzędnie Zdanie złożone współrzędnie to wypowiedzenie zbudowane z co najmniej dwóch równorzędnych zdań składowych. Każda część ma własne orzeczenie i żadna nie określa drugiej. Obie przekazują osobną informację, ale razem tworzą jedną całość. Przykład: „Piotrek odrobił lekcje i poszedł na rower”. W tym zdaniu są dwa orzeczenia: odrobił i poszedł. Obie części mogą też funkcjonować samodzielnie: „Piotrek odrobił lekcje. Poszedł na rower”. Po czym poznać równorzędność części zdania Najłatwiej zwrócić uwagę na trzy cechy: każda część ma własne orzeczenie, każda część mogłaby być osobnym zdaniem, jedna część nie odpowiada na pytanie zadawane drugiej. W zdaniu „Mama gotuje obiad i tata nakrywa do stołu” obie części są równorzędne. Nie wyjaśniają się nawzajem, tylko stoją obok siebie na tych samych prawach. Pomaga też prosty test: jeśli da się rozdzielić całość na dwa krótkie zdania i oba nadal mają sens, bardzo możliwe, że to właśnie zdanie złożone współrzędnie. Czym różni się zdanie złożone współrzędnie od podrzędnie złożonego Różnica polega na zależności między częściami. W zdaniu współrzędnie złożonym obie części są równorzędne: „Wyszedłem z domu i zamknąłem drzwi”. W zdaniu podrzędnie złożonym jedna część zależy od drugiej: „Wyszedłem z domu, gdy przestało padać”. W drugim przykładzie część „gdy przestało padać” n…

Edukacja-2026-02-02T093256.622-7a7037d.jpg
width: 1600
height: 1200

Zdanie złożone współrzędnie przykłady i rodzaje z wyjaśnieniem
type: item
date: 2026-06-01T16:15:08.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj typy zdań współrzędnych, spójniki i interpunkcję. Zobacz zdanie złożone współrzędnie przykłady i naucz się je szybko rozpoznawać.
encoded: Zdania współrzędnie złożone to jedna z tych szkolnych konstrukcji, które szybko przestają być abstrakcyjną teorią, gdy zobaczy się je w prostych, codziennych przykładach. Właśnie wtedy łatwo zauważyć, że składają się z równorzędnych części, z których każda ma własne orzeczenie i mogłaby funkcjonować samodzielnie. W tym artykule porządkujemy najważniejsze typy takich zdań: łączne, przeciwstawne, rozłączne i wynikowe. Pokazujemy też charakterystyczne spójniki, zasady interpunkcji oraz praktyczne przykłady z podziałem na człony, dzięki którym łatwiej rozpoznać konstrukcję na lekcji, sprawdzianie i w codziennym użyciu języka. Jak rozpoznać zdanie złożone współrzędnie Zdanie pojedyncze ma jedno orzeczenie, na przykład: „Pada deszcz”. Zdanie współrzędnie złożone ma co najmniej dwa człony, a w każdym z nich występuje własne orzeczenie. To właśnie po liczbie orzeczeń najłatwiej zacząć rozpoznawanie konstrukcji. Od zdania podrzędnie złożonego taka budowa różni się tym, że żaden człon nie jest ważniejszy od drugiego. W zdaniu podrzędnym jedna część dopowiada coś o drugiej i zwykle odpowiada na pytanie, na przykład: „Wiem, że wrócisz”. W zdaniu złożonym współrzędnie oba człony stoją obok siebie na równych prawach. Najważniejsze cechy konstrukcji Najprościej zapamiętać dwie cechy: każda część może funkcjonować jako samodzielne zdanie, żaden człon nie określa drugiego. Przykład: „Mama gotuje obiad i tata nakrywa do stołu”. Po rozdzieleniu powstają dwa samodzielne zdania: „Mama gotuje obiad.” „Tata nakrywa do stołu.” Oba mają sens osobno, a żaden człon nie odpowiada na pytanie drugiego. To typowa budowa zdania współrzędnie złożonego. Jak wyznaczyć granicę członów Najpierw trzeba wskazać orzeczenia, a potem podzielić zdanie na części składowe. Przykład 1: „Kuba czyta książkę i siostra rysuje.” orzeczenia: „czyta”, „rysuje”, człon 1: „Kuba czyta książkę”, człon 2: „siostra rysuje”. Przykład 2: „Zadzwonił telefon, wszyscy zamilkli.” orzeczenia: „zadzwonił”, „zamilkli”, człon 1: „Zad…

Edukacja-2026-02-02T093121.501-101fb4f.jpg
width: 1600
height: 1200

Wokół czy dookoła: kiedy używać każdej formy i dlaczego
type: item
date: 2026-06-01T15:15:55.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Wokół czy dookoła? Sprawdź, kiedy używać też dokoła, jak uniknąć błędu do koła i wybrać formę najlepiej brzmiącą w zdaniu.
encoded: Te trzy formy znaczą w praktyce niemal to samo, ale nie zawsze brzmią tak samo dobrze w każdym zdaniu. Właśnie dlatego wokół nich narosło sporo niepewności: jedni wybierają „wokół”, inni „dookoła” albo „dokoła”, a przy okazji łatwo też o prosty błąd w zapisie. W tym artykule porządkujemy najważniejsze zasady bez językowego zadęcia. Pokazujemy, które formy są poprawne, czym różnią się stylistycznie, kiedy lepiej sięgnąć po wersję bardziej neutralną, a kiedy naturalniej zabrzmi ta swobodniejsza. Będą też proste przykłady, dzięki którym łatwiej uniknąć wątpliwości w codziennym pisaniu. Czy „wokół” i „dookoła” znaczą to samo Podstawowe znaczenie tych form jest takie samo: wskazują otaczanie czegoś, ruch wokół obiektu albo obecność ze wszystkich stron. Jeśli ktoś zastanawia się, „wokół czy dookoła”, to w większości zwykłych zdań odpowiedź brzmi: obie formy będą poprawne, podobnie jak „dokoła”. Różnica między „wokół” a „dookoła” zwykle nie dotyczy więc samego sensu, lecz raczej stylu i brzmienia zdania. Gdy opis dotyczy przestrzeni albo ruchu, „wokół”, „dookoła” i „dokoła” najczęściej działają jak synonimy. Gdzie te formy działają tak samo W opisie przestrzeni można powiedzieć: „Dookoła jeziora rosną trzciny”. To samo znaczenie zachowa zdanie: „Wokół jeziora rosną trzciny” albo „Dokoła jeziora rosną trzciny”. Podobnie jest przy ruchu okrężnym. Zdanie „Iść dookoła domu, bo przejście jest zamknięte” znaczy praktycznie to samo co „iść wokół domu” albo „iść dokoła domu”. We wszystkich tych wersjach chodzi o obejście przeszkody lub poruszanie się po zewnętrznej stronie obiektu. Tak samo działają też krótkie codzienne komunikaty: „Usiedli dookoła stołu”, „Dzieci biegały dokoła drzewa”, „Wokół placu ustawiono barierki”. Kiedy „wokół” ma też znaczenie przenośne „Wokół” częściej niż „dookoła” i „dokoła” pojawia się w znaczeniu przenośnym. Dobrze pasuje wtedy, gdy mowa nie o przestrzeni, ale o temacie, sporze, zainteresowaniu albo napięciu skupionym na jakiejś sprawie. Naturalnie b…

Dziewczynka-i-chlopiec-w-klasie-1-6fb18ed.jpg
width: 1600
height: 1200

Wokół co to znaczy? Znaczenie i przykłady użycia
type: item
date: 2026-06-01T05:15:57.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Sprawdź, co to znaczy wokół i jak poprawnie używać tego przyimka w sensie dosłownym oraz przenośnym. Poznaj jasne przykłady.
encoded: Niepozorne słowa często robią w zdaniu najwięcej pracy, a „wokół” jest jednym z najlepszych przykładów. Pomaga precyzyjnie opisać to, co znajduje się ze wszystkich stron czegoś, ale też porządkuje wypowiedź wtedy, gdy chodzi o temat, na którym skupia się rozmowa, działanie albo uwaga. Dlatego warto dobrze rozumieć jego sens i funkcję w codziennym języku. Przyjrzyjmy się, w jakich sytuacjach „wokół” odnosi się do przestrzeni, kiedy nabiera znaczenia bardziej przenośnego oraz jak używać go naturalnie w zdaniach. Pomogą w tym proste przykłady, które od razu pokazują, jak działa w praktyce. Co znaczy „wokół” Jeśli pojawia się pytanie, co znaczy „wokół”, odpowiedź jest prosta: to przyimek oznaczający otoczenie czegoś ze wszystkich stron. Wskazuje, że jakiś element znajduje się w centrum, a inne osoby, rzeczy albo zjawiska są rozmieszczone dookoła niego. To znaczenie opiera się na relacji między punktem centralnym a tym, co go otacza. „Wokół” pokazuje więc wyraźny układ: jest coś najważniejszego w środku i jest to, co pozostaje w odniesieniu do tego elementu. Wyraz ten jest zrośniętą formą powstałą z połączenia przyimka „w” oraz rzeczownika „około”. Znaczenie „wokół” w sensie dosłownym i przenośnym Znaczenie przestrzenne W znaczeniu dosłownym „wokół” odnosi się do fizycznego rozmieszczenia osób, przedmiotów lub miejsc. Pokazuje, że coś znajduje się dookoła określonego punktu odniesienia. Może chodzić zarówno o stały układ, jak i o ruch. W zdaniu „wokół domu rosną drzewa” przyimek wskazuje, że drzewa otaczają dom. W zdaniu „dzieci biegały wokół drzewa” opisuje ruch odbywający się dookoła jednego obiektu. Z kolei w zdaniu „krzesła ustawiono wokół stołu” porządkuje przestrzeń i pokazuje układ mebli względem stołu. Znaczenie przenośne Użycie słowa „wokół” nie ogranicza się do opisu miejsca. W znaczeniu przenośnym przyimek pomaga uporządkować temat rozmowy, sporu albo działań. Pokazuje, co jest osią uwagi i do czego odnoszą się kolejne wypowiedzi lub decyzje. W zdaniu „dyskusj…

Dzieci-w-klasie-13-d798d2d.jpg
width: 1600
height: 1200

Wokół czy w okół? Poprawna pisownia i najczęstsze błędy
type: item
date: 2026-05-31T20:15:02.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: W okół czy wokół? Sprawdź poprawną pisownię, prostą zasadę zapisu łącznego, typowe błędy i przykłady użycia w codziennych zdaniach.
encoded: W tym przypadku zasada jest prosta: poprawna forma to wyłącznie „wokół”. Rozdzielny zapis pojawia się często, ale we współczesnej polszczyźnie jest błędem ortograficznym, który potrafi wkraść się nawet do szkolnych zeszytów, wiadomości i oficjalnych tekstów. W artykule porządkujemy najważniejsze informacje: wyjaśniamy, skąd bierze się pisownia łączna, podpowiadamy prosty sposób na jej zapamiętanie i pokazujemy, w jakich zdaniach ten przyimek występuje najczęściej. Przyjrzymy się też typowym pomyłkom oraz przykładom, które pomagają szybko utrwalić poprawny zapis. Poprawna forma: „wokół”, nie „w okół” Na pytanie w okół czy wokół odpowiedź jest jednoznaczna: poprawna forma to wyłącznie „wokół”, pisana łącznie. Zapis „w okół” jest błędem we współczesnej polszczyźnie. Jeśli pojawia się wątpliwość w okół czy wokół, razem czy osobno, warto zapamiętać prostą zasadę: w znaczeniu „dookoła”, „naokoło”, „ze wszystkich stron” zapisuje się tylko „wokół”. Taka pisownia obowiązuje w codziennych, szkolnych, urzędowych i redakcyjnych tekstach. Dlaczego „wokół” piszemy razem Zasada pisowni przyimków złożonych „Wokół” to przyimek złożony, dlatego zapisuje się go jako jeden wyraz. W zdaniu działa jako całość i wnosi jedno konkretne znaczenie, więc nie rozdziela się go na dwa człony. To właśnie dlatego odpowiedź na pytanie wokół, jak się pisze brzmi: łącznie, bez spacji. Rozdzielny zapis nie odpowiada współczesnej normie ortograficznej. Prosty test zastępowania: „dookoła” lub „naokoło” Pomocny jest bardzo prosty test. Jeśli dane słowo można bez zmiany sensu zastąpić wyrazem „dookoła” albo „naokoło”, należy zapisać „wokół” łącznie. Na przykład: „Dzieci biegały wokół drzewa” można zamienić na „Dzieci biegały dookoła drzewa”. „Stanęliśmy wokół ogniska” można zamienić na „Stanęliśmy naokoło ogniska”. W obu zdaniach sens pozostaje ten sam, więc poprawny zapis to „wokół”. Ten test dobrze porządkuje najczęstsze wątpliwości i pomaga szybko wychwycić błędy ortograficzne związane z tym wyrazem. Co…

Chlopiec--4134764.jpg
width: 1600
height: 1200

Wokół – poprawna pisownia, znaczenie i zasady użycia
type: item
date: 2026-05-31T18:15:54.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Sprawdź, jak poprawnie pisać wokół, z jakim przypadkiem się łączy i czym różni się od form dookoła, dokoła oraz wokoło.
encoded: W języku polskim są słowa, przy których drobny błąd od razu rzuca się w oczy, i właśnie do nich należy wokół. Poprawna forma jest tylko jedna: pisana łącznie, przez „ó”. Warto to zapamiętać, bo rozdzielny zapis pojawia się zaskakująco często, choć nie mieści się w normie językowej. W dalszej części przyglądamy się znaczeniu tego wyrazu, jego funkcji w zdaniu i zasadom poprawnego użycia. Wyjaśniamy też, z jakim przypadkiem się łączy, w jakich kontekstach występuje oraz czym różni się od podobnych form, takich jak dookoła czy wokoło. Jak poprawnie zapisać: „wokół” czy „w okół” Jedyna poprawna forma to „wokół”, pisana łącznie i przez „ó”. Taka pisownia jest utrwalona w normie ortograficznej i właśnie w tej postaci wyraz pojawia się w słownikach języka polskiego. Na pytanie „wokół czy w okół” odpowiedź jest prosta: poprawne jest wyłącznie „wokół”. Zapis „w okół” jest błędny i nie powinien pojawiać się ani w tekstach oficjalnych, ani w codziennej korespondencji. Co oznacza słowo „wokół” „Wokół” jako przyimek Jako przyimek „wokół” ma dwa podstawowe zastosowania. Pierwsze jest przestrzenne i oznacza ze wszystkich stron, dookoła. Przykład: „Ustawiono krzesła wokół stołu”. Drugie ma charakter przenośny i odnosi się do tematu, osoby albo sprawy, które stają się osią rozmowy, zainteresowania czy sporu. Przykład: „Narastały pytania wokół decyzji dyrektora”. Najważniejsze znaczenia tego wyrazu to więc otaczanie czegoś w sensie dosłownym oraz skupienie uwagi na czymś w sensie przenośnym. „Wokół” jako przysłówek Rzadziej „wokół” występuje jako przysłówek. Wtedy oznacza po prostu wszędzie dookoła i nie łączy się z rzeczownikiem. Różnicę dobrze widać w krótkich przykładach: przyimek: „Rozejrzał się wokół domu”. przysłówek: „Rozejrzał się wokół”. W pierwszym zdaniu „wokół” wprowadza określenie miejsca związane z konkretnym obiektem. W drugim samodzielnie wskazuje przestrzeń otaczającą mówiącego lub bohatera zdania. Jak używać „wokół” w zdaniu Z jakim przypadkiem łączy się „wokół” Po …

Dzieci-w-szkole--c974857.jpg
width: 1600
height: 1200

W ogóle synonim – najlepsze zamienniki i zastosowanie
type: item
date: 2026-05-31T17:15:18.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Sprawdź, jaki w ogóle synonim pasuje do kontekstu. Poznaj trafne zamienniki, różnice znaczeń i poprawną pisownię wyrażenia.
encoded: To jedno z tych wyrażeń, które pojawiają się w polszczyźnie bardzo często, a mimo to łatwo użyć go nietrafnie. „W ogóle” może wzmacniać przeczenie albo porządkować wypowiedź w znaczeniu ogólnym, dlatego dobry zamiennik zawsze zależy od kontekstu, tonu i tego, co naprawdę chcesz powiedzieć. W tym artykule porządkujemy najtrafniejsze odpowiedniki dla obu znaczeń, pokazujemy różnice między formami neutralnymi, potocznymi i bardziej formalnymi oraz podpowiadamy, kiedy zamiana brzmi naturalnie, a kiedy zmienia sens zdania. Przy okazji przypominamy też ważną zasadę pisowni: poprawna jest wyłącznie forma rozdzielna. Dwa znaczenia wyrażenia „w ogóle” Przy haśle w ogóle synonim najważniejsze jest jedno: najpierw trzeba ustalić znaczenie. „W ogóle” może oznaczać albo „wcale, zupełnie”, albo „ogólnie, generalnie”. Od tego rozróżnienia zależy, czy dany odpowiednik będzie trafny. Te same synonimy w ogóle nie zadziałają w zdaniu przeczącym i w zdaniu podsumowującym. Synonimy „w ogóle” w znaczeniu „wcale, zupełnie” Najtrafniejsze zamienniki w zdaniach przeczących W tym znaczeniu najlepiej sprawdzają się: ani trochę, ani w ząb, kompletnie, nic a nic, w żaden sposób, wcale, zupełnie, bynajmniej, całkowicie. Najbardziej neutralne są wcale i zupełnie. Mocniejsze brzmienie mają kompletnie i całkowicie. Bardziej potoczne są nic a nic, ani trochę i ani w ząb. Bynajmniej pasuje do stylu staranniejszego i najnaturalniej łączy się z przeczeniem. Przykłady: „Wcale nie był zainteresowany”. „Nic a nic nie rozumiał”. „W żaden sposób nie pomogło”. „Zupełnie nie wiedział, co powiedzieć”. „Bynajmniej nie chodziło o żart”. Kiedy te formy nie są w pełni wymienne Nie każdy zamiennik daje ten sam efekt. Wcale jest neutralne i bezpieczne w większości zdań. Kompletnie brzmi mocniej i bardziej stanowczo: „Kompletnie nie rozumiał” akcentuje pełny brak zrozumienia silniej niż „Wcale nie rozumiał”. Formy potoczne mają ograniczoną naturalność. Ani w ząb dobrze brzmi w zdaniach typu „Ani w ząb nie rozumiał”, …

czytanie-ksiazki-25-9e9e799.jpg
width: 1600
height: 1200

W ogóle – znaczenie, pisownia i poprawne użycie z przykładami
type: item
date: 2026-05-31T16:15:22.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Sprawdź, jak poprawnie pisać w ogóle, poznaj znaczenie wyrażenia i unikaj błędu wogóle w tekstach oficjalnych oraz codziennych.
encoded: To jedno z tych wyrażeń, które pojawiają się w mowie bez wysiłku, a w piśmie zaskakująco często sprawiają kłopot. Błąd bywa powtarzany tak często, że łatwo go przeoczyć, choć poprawna forma jest tylko jedna i warto ją dobrze zapamiętać. W tym tekście porządkujemy najważniejsze kwestie: poprawny zapis, znaczenie oraz sytuacje, w których w ogóle zmienia sens całego zdania. Pokażemy też przykłady użycia w języku oficjalnym i codziennym, wyjaśnimy, skąd bierze się popularna pomyłka, i podpowiemy, na co zwrócić uwagę, by pisać po polsku pewnie i bez wahania. Poprawna pisownia: „w ogóle” tylko rozdzielnie Jedyną poprawną formą jest w ogóle. Zapis wogóle to błąd ortograficzny i nie jest dopuszczalny w żadnym kontekście, ani w wiadomości prywatnej, ani w pracy szkolnej, ani w tekście urzędowym. Ta zasada wynika z ogólnej reguły pisowni wyrażeń przyimkowych. Połączenia przyimka z wyrazem zależnym zapisuje się rozdzielnie, tak jak w konstrukcjach w domu, pod stołem czy za płotem. Tak samo zapisujemy w ogóle: jako dwa osobne wybazy, nie jako zrost. Skąd bierze się taki zapis Forma w ogóle to połączenie przyimka w i rzeczownika ogół w miejscowniku. Z punktu widzenia budowy języka nie jest to więc jeden wyraz, tylko zestawienie dwóch elementów, które zgodnie z regułą zapisuje się osobno. W praktyce łatwo o pomyłkę, bo znaczenie tego wyrażenia bywa oderwane od dosłownego sensu słowa ogół. Nie zmienia to jednak niczego w pisowni. Niezależnie od tego, czy w ogóle znaczy „ogólnie”, czy wzmacnia przeczenie, zawsze zapisujemy je rozdzielnie. Znaczenie wyrażenia „w ogóle” „Ogólnie, w sumie, podsumowując” W jednym z podstawowych użyć w ogóle porządkuje wypowiedź, wprowadza uogólnienie albo lekkie podsumowanie. Czasem sygnalizuje też zmianę perspektywy: od szczegółu do spojrzenia bardziej całościowego. Tak działa na przykład zdanie: A tak w ogóle to już nie pamiętam, co chciałem powiedzieć. Wyrażenie nie opisuje tu braku czegoś, tylko przenosi wypowiedź na poziom ogólnego komentarza. Pod…

czytanie-ksiazki-26-5d47846.jpg
width: 1600
height: 1200

W ogóle czy wogóle? Poprawna pisownia i zasady
type: item
date: 2026-05-31T15:15:32.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Sprawdź, jak poprawnie pisać w ogóle czy wogóle. Poznaj prostą zasadę, znaczenia i przykłady, które pomagają uniknąć częstego błędu.
encoded: W polszczyźnie nie ma tu miejsca na dowolność: poprawna forma to wyłącznie „w ogóle”, zapisywana rozdzielnie. Choć w codziennej mowie łatwo usłyszeć zlane „wogóle” czy „wogle”, taki zapis pozostaje błędem ortograficznym, zarówno w szkolnym zeszycie, jak i w wiadomości wysłanej znajomemu. Warto znać tę zasadę, bo ten zwrot pojawia się bardzo często i bywa używany w różnych znaczeniach. Wyjaśniamy, skąd bierze się jego pisownia, dlaczego zapis łączny nigdy nie jest poprawny oraz jak zapamiętać regułę na prostych, codziennych przykładach. Poprawna forma: „w ogóle”, nigdy „wogóle” Jeśli pojawia się wątpliwość „w ogóle czy wogóle”, odpowiedź jest jednoznaczna: poprawna forma to wyłącznie w ogóle. Zapisujemy to wyrażenie zawsze rozdzielnie, bez wyjątków i bez względu na znaczenie zdania. Forma wogóle jest błędem ortograficznym w każdym kontekście. Nie staje się poprawna ani w języku potocznym, ani w wiadomości do znajomego, ani w szkolnym wypracowaniu. Tę pisownię odrzucają zarówno słowniki, jak i norma językowa, więc pytania w rodzaju wogóle czy w ogóle PWN albo w ogóle czy wogóle SJP zawsze prowadzą do tej samej odpowiedzi: tylko zapis rozdzielny jest poprawny. Dlaczego piszemy „w ogóle” osobno Wyrażenie przyimkowe zbudowane z „w” i „ogół” Poprawna pisownia w ogóle wynika z budowy tego wyrażenia. Tworzą je dwa elementy: przyimek w oraz rzeczownik ogół w miejscowniku, czyli w formie ogóle. To klasyczne wyrażenie przyimkowe. Zasada ortograficzna jest prosta: połączenia przyimka z rzeczownikiem zapisuje się rozdzielnie. Właśnie dlatego piszemy w ogóle, a nie wogóle. To nie wyjątek ani kaprys języka, tylko zwykła reguła. Gdy pojawia się pytanie, w ogóle czy wogóle, jak się pisze, najlepiej wrócić właśnie do tej budowy. Skoro osobno występuje przyimek, osobno zapisuje się całe wyrażenie. Podobne połączenia, które pomagają zapamiętać regułę Ta sama zasada działa w wielu dobrze znanych połączeniach. Pisze się osobno: w domu, w sumie, na pewno, na ogół. Nikt nie zapisuje ich ja…

odrabianie-lekcji-8-964dc66.jpg
width: 1600
height: 1200

Stopniowanie przymiotników: zasady, przykłady i różnice
type: item
date: 2026-05-31T05:15:22.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Stopniowanie przymiotników wyjaśnione prosto: poznaj zasady, przykłady i błędy z bardziej, najbardziej, mniej i najmniej.
encoded: W polszczyźnie nie każdy przymiotnik da się stopniować w prosty sposób, a właśnie wtedy pojawiają się konstrukcje z wyrazami „bardziej”, „najbardziej”, „mniej” i „najmniej”. To ważna zasada, bo pozwala tworzyć poprawne formy tam, gdzie końcówki typu „-szy” czy „-ejszy” brzmią nienaturalnie albo po prostu nie pasują. Dobrze opanowane stopniowanie opisowe ułatwia pisanie bez błędów i pomaga lepiej rozumieć różnice między podobnymi formami. Najważniejsze reguły, typowe przykłady, najczęstsze pomyłki oraz sytuacje, w których taka konstrukcja jest poprawna, a w których lepiej jej unikać, warto znać nie tylko ze szkoły, ale też z codziennej praktyki językowej. Na czym polega opisowe stopniowanie przymiotników Opisowe stopniowanie przymiotników polega na tworzeniu stopnia wyższego i najwyższego za pomocą wyrazów bardziej, najbardziej, mniej i najmniej. W tym modelu nie zmienia się sam przymiotnik, zachowuje on tę samą formę, a zmianie ulega tylko wyraz stojący przed nim. Dlatego poprawne są formy takie jak: bardziej elegancki, najbardziej elegancki, mniej ciekawy, najmniej bolesny. W każdym z tych przykładów przymiotnik pozostaje taki sam. Stopniowanie w górę i w dół Stopniowanie opisowe może pokazywać zarówno wzrost, jak i osłabienie cechy. Przy wzroście natężenia cechy używa się form: bardziej interesujący, najbardziej aktywny, bardziej elegancki. Przy osłabieniu cechy stosuje się: mniej ciekawy, najmniej bolesny, mniej wyraźny. To właśnie sprawia, że stopniowanie opisowe jest wygodne: pozwala nie tylko „podnieść” cechę, ale też ją osłabić, bez zmiany formy przymiotnika. Kiedy stosuje się stopniowanie opisowe Stopniowanie opisowe stosuje się najczęściej wtedy, gdy forma prosta brzmi nienaturalnie, jest trudna do utworzenia albo po prostu nie funkcjonuje w zwyczaju językowym. Dotyczy to przede wszystkim przymiotników wielosylabowych, złożonych, z obcą końcówką lub takich, które źle brzmią w stopniowaniu prostym. Często są to formy zakończone na -owy, -ny, -isty, -alny, a …

odrabianie-lekcji-6-880eea8.jpg
width: 1600
height: 1200

Stopniowanie przymiotników: zasady, rodzaje i przykłady
type: item
date: 2026-05-30T20:15:18.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj zasady stopniowania przymiotników w języku polskim, typowe błędy i wyjątki. Pisz poprawniej i porównuj cechy bez wątpliwości.
encoded: Stopniowanie przymiotników to jedna z tych zasad języka polskiego, które naprawdę przydają się w codziennym mówieniu i pisaniu. Dzięki niemu łatwiej precyzyjnie porównywać osoby, rzeczy i zjawiska, a opisy stają się bardziej naturalne, bogatsze i trafniejsze. Warto znać nie tylko trzy stopnie przymiotnika, lecz także sposoby ich tworzenia i sytuacje, w których dana forma będzie poprawna. Dobra znajomość tych zasad pomaga szybciej wychwycić, która forma brzmi naturalnie, a która jest po prostu błędna. Na czym polega stopniowanie przymiotników Stopniowanie przymiotników służy porównywaniu natężenia cechy. Dzięki niemu można pokazać, że coś ma daną właściwość w zwykłym stopniu, w większym nasileniu albo w największym, na tle innych. W języku polskim dotyczy to przede wszystkim tych przymiotników, które nazywają cechy dające się porównywać. Trzy stopnie przymiotnika Wyróżnia się trzy stopnie: stopień równy: wysoki stopień wyższy: wyższy stopień najwyższy: najwyższy Stopień równy to forma podstawowa. Stopień wyższy pokazuje większe natężenie cechy, a najwyższy wskazuje na największe natężenie w danej grupie. Do czego służy stopniowanie w praktyce W codziennym użyciu stopniowanie pomaga przede wszystkim porównywać cechy. W zdaniu „Ten budynek jest wyższy od tamtego” widać, że jedna rzecz została zestawiona z drugą. Druga funkcja to wyróżnianie cechy na tle innych. Zdanie „To najwyższy szczyt w okolicy” nie tylko opisuje cechę, ale też pokazuje, że żaden inny szczyt w tej grupie jej nie przewyższa. Rodzaje stopniowania przymiotników Stopniowanie proste Stopniowanie proste, czyli syntetyczne, polega na tworzeniu nowych form za pomocą końcówek -szy lub -ejszy, a w stopniu najwyższym także przedrostka naj-. To najczęstszy sposób stopniowania, gdy przymiotnik naturalnie przyjmuje taką postać. Przykłady: szybki – szybszy – najszybszy trudny – trudniejszy – najtrudniejszy Stopniowanie opisowe i stopniowanie w dół Stopniowanie opisowe tworzy się za pomocą wyrazów bardziej i najba…

odrabianie-lekcji-9-1dcdba5.jpg
width: 1600
height: 1200

Zamiana zdania na równoważnik zdania: zasady i przykłady
type: item
date: 2026-05-30T18:15:48.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj zasady, przykłady i ćwiczenia: zamiana zdania na równoważnik zdania bez błędów. Naucz się rozpoznawać orzeczenie i zachować sens.
encoded: Różnica między zdaniem a równoważnikiem zdania wydaje się niewielka, ale w praktyce to właśnie ona decyduje o poprawności całej wypowiedzi. Wystarczy jedno orzeczenie więcej albo mniej, by zmienić formę, a czasem także styl komunikatu. To ważna umiejętność nie tylko na lekcjach języka polskiego, lecz także podczas pisania krótkich, zwięzłych i precyzyjnych tekstów. W tym artykule porządkujemy najważniejsze zasady, pokazujemy typowe schematy przekształceń i wyjaśniamy, na co uważać, by nie zgubić sensu wypowiedzi. Będą też proste przykłady równoważników zdań, najczęstsze błędy oraz ćwiczenia, które pomagają szybko utrwalić materiał. Czym różni się zdanie od równoważnika zdania Zanim przejdziemy do przekształcania, warto uchwycić podstawową różnicę między tymi formami. Zdanie zawiera orzeczenie, czyli najczęściej czasownik w formie osobowej, na przykład: „czytam”, „poszła”, „zrobimy”. Równoważnik zdania także przekazuje pełną myśl, ale nie ma osobowej formy czasownika. Najkrótsza definicja brzmi więc tak: równoważnik zdania to wypowiedzenie, które ma sens i przekazuje informację, lecz nie zawiera orzeczenia w formie osobowej. Dlatego „Pada deszcz” jest zdaniem, a „Deszcz za oknem” może być równoważnikiem zdania. Różnicę dobrze widać w prostych parach: „Mama upiekła ciasto” → „Ciasto mamy” „Nareszcie przyszły wakacje” → „Nareszcie wakacje” W obu przypadkach sens zostaje zachowany, ale w drugiej wersji znika orzeczenie. Jak wygląda zamiana zdania na równoważnik zdania Usunięcie orzeczenia jako podstawowa zasada Podstawą jest odnalezienie orzeczenia. Jeśli w zdaniu występuje czasownik w formie osobowej, to właśnie on decyduje o tym, że mamy do czynienia ze zdaniem. Przy przekształceniu trzeba sprawdzić, czy po usunięciu tego elementu sens wypowiedzi nadal pozostaje jasny. Przykład: „Droga prowadzi do lasu” Orzeczenie: „prowadzi” Po usunięciu orzeczenia można otrzymać równoważnik: „Droga do lasu” Podobnie: „Nareszcie przyszły wakacje” Orzeczenie: „przyszły” Po przekształc…

odrabianie-lekcji-7-c063959.jpg
width: 1600
height: 1200

Jak utworzyć równoważnik zdania z przykładami i zasadami
type: item
date: 2026-05-30T17:15:46.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Dowiedz się, jak utworzyć równoważnik zdania, rozpoznać orzeczenie, unikać błędów i poprawnie używać konstrukcji imiesłowowych.
encoded: Równoważnik zdania to jeden z tych tematów, które na pierwszy rzut oka wydają się proste, a w praktyce potrafią sprawić sporo kłopotu. Wystarczy przeoczyć osobową formę czasownika albo źle dobrać konstrukcję z imiesłowem, by poprawna odpowiedź nagle przestała być oczywista. Dlatego warto uporządkować najważniejsze zasady i przećwiczyć je na konkretnych przykładach. Pokażemy, po czym rozpoznać równoważnik, jak zamienić pełne zdanie w krótszą formę i jak wrócić do wersji z orzeczeniem, a także na co szczególnie uważać przy imiesłowowych konstrukcjach i typowych błędach. Czym jest równoważnik zdania i jak go rozpoznać Równoważnik zdania to wypowiedzenie, które przekazuje sens podobnie jak zdanie, ale nie ma orzeczenia, czyli czasownika w formie osobowej. To jego najważniejsza cecha. Jeśli w wypowiedzi nie ma form takich jak jest, są, idę, czytasz, bawią się, można podejrzewać, że to właśnie równoważnik. Równoważnikiem może być jeden wyraz albo dłuższe wyrażenie. Przykłady są proste: „Uwaga!”, „Po lekcjach”, „Miasto otoczone murem”. Każda z tych form coś komunikuje, ale żadna nie zawiera osobowej formy czasownika. Co odróżnia równoważnik od pełnego zdania Różnica jest bardzo konkretna: pełne zdanie ma orzeczenie, a równoważnik zdania go nie ma. Porównanie wygląda tak: „Dzieci bawią się na boisku” – to zdanie, bo występuje orzeczenie „bawią się”. „Dzieci na boisku” – to równoważnik, bo osobowa forma czasownika została usunięta. „Jest cisza w klasie” – to zdanie. „Cisza w klasie” – to równoważnik. W praktyce najlepiej najpierw odszukać czasownik w formie osobowej. Jeśli jest obecny, to zdanie. Jeśli go nie ma, a sens wypowiedzi zostaje zachowany, to równoważnik. Jakie formy mogą występować w równoważniku W równoważniku mogą pojawiać się różne części mowy, byle nie tworzyły orzeczenia w formie osobowej. Często są to rzeczowniki, na przykład: „Cisza w klasie”. Mogą też występować bezokoliczniki i imiesłowy, bo nie są osobowymi formami czasownika, na przykład: „Czytać książk…

odrabianie-lekcji-10-6b614da.jpg
width: 1600
height: 1200

Zdanie i równoważnik zdania: definicje, cechy, przykłady
type: item
date: 2026-05-30T16:15:32.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj, czym różni się zdanie i równoważnik zdania, jak rozpoznać orzeczenie, imiesłowy i łatwo przekształcać wypowiedzenia.
encoded: Różnica między zdaniem a równoważnikiem zdania jest prosta, ale w praktyce potrafi sprawiać kłopot. To właśnie obecność orzeczenia decyduje o tym, z jakim wypowiedzeniem mamy do czynienia, a ta wiedza przydaje się nie tylko na lekcjach polskiego, lecz także podczas pisania, czytania i analizowania tekstu. Warto więc uporządkować najważniejsze pojęcia i zobaczyć je w działaniu. Pokażemy, czym wyróżniają się oba typy wypowiedzeń, jak rozpoznać je w zdaniu, gdzie pojawiają się imiesłowowe konstrujcie oraz jak łatwo przekształcać jedne formy w drugie na konkretnych, prostych przykładach. Czym są zdanie i równoważnik zdania Zdanie to wypowiedzenie, które zawiera orzeczenie. W praktyce szkolnej najłatwiej rozpoznać je po czasowniku w formie osobowej, na przykład: „Mama czyta”, „Dzieci bawią się”, „Pada deszcz”. To właśnie orzeczenie sprawia, że wypowiedzenie informuje o czynności, stanie albo zdarzeniu. Równoważnik zdania to z kolei wypowiedzenie, które nie ma orzeczenia w formie osobowej, ale przekazuje zrozumiały sens. Może być bardzo krótkie, jak „Do domu”, albo bardziej rozbudowane, jak „Piękna pogoda nad jeziorem”. Znaczeniowo zastępuje zdanie, jednak formalnie nim nie jest. Zdanie a równoważnik zdania: najważniejsza różnica i cechy Jaką rolę pełni orzeczenie Najważniejsza różnica między zdaniem a równoważnikiem zdania dotyczy obecności orzeczenia. Jeśli w wypowiedzeniu występuje orzeczenie, mamy zdanie. Jeśli go nie ma, mamy równoważnik zdania. To kryterium jest najpewniejsze, a długość wypowiedzenia nie ma tu znaczenia. Krótkie „Pada” jest zdaniem, bo zawiera orzeczenie. Z kolei dłuższe „Piękny poranek nad spokojnym jeziorem” pozostaje równoważnikiem, bo nie ma w nim czasownika w formie osobowej. Dlatego przy analizie najlepiej najpierw szukać orzeczenia, a dopiero potem oceniać typ wypowiedzenia. W zestawieniu „Krzyś poszedł na spacer” i „Krzyś na spacerze” sens jest podobny, ale tylko pierwsza forma zawiera orzeczenie. Co oba typy wypowiedzeń mają wspólnego Zdani…

dzieci-w-klasie-5-86d1759.jpg
width: 1600
height: 1200

Równoważnik zdania: definicja, rozpoznanie i przykłady
type: item
date: 2026-05-30T15:15:42.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj równoważnik zdania: definicja, rodzaje, przykłady i najczęstsze błędy. Naucz się odróżniać go od zdania bez pomyłek.
encoded: Równoważnik zdania to jedna z tych szkolnych kwestii, które wracają częściej, niż się wydaje. Przydaje się nie tylko na lekcji języka polskiego, ale też podczas odrabiania prac domowych, analizy lektur i pisania własnych wypowiedzi. Klucz tkwi w prostym szczególe: taka konstrukcja przekazuje sens, choć nie ma orzeczenia. Warto dobrze ją oswoić, bo dzięki temu łatwiej odróżnić ją od zwykłego zdania i uniknąć typowych pomyłek. W dalszej części pokazujemy, po czym rozpoznać równoważnik zdania, jakie są jego najczęstsze rodzaje, jak działa forma imiesłowowa oraz jak wyglądają proste przykłady z krótkim omówieniem. Czym jest równoważnik zdania Najkrótsza odpowiedź na pytanie, czym jest równoważnik zdania, brzmi: to wypowiedzenie bez orzeczenia, które mimo to przekazuje zrozumiałą informację. Może być bardzo krótkie, jak „Uwaga!”, albo bardziej rozbudowane, jak „Piękna pogoda nad morzem”. W obu przypadkach sens jest czytelny, choć nie pojawia się orzeczenie. To właśnie odróżnia zdanie od równoważnika zdania. Zdanie zawiera czasownik w formie osobowej, na przykład: „idę”, „czytasz”, „przyszli”, „jest”. Równoważnik zdania takiej formy nie ma. Sam fakt, że wypowiedź coś komunikuje, nie wystarcza jeszcze, by uznać ją za zdanie. Jak rozpoznać równoważnik zdania Na co zwrócić uwagę w analizie wypowiedzenia Jeśli pojawia się wątpliwość, najlepiej zacząć od prostego testu: sprawdzić, czy w wypowiedzeniu występuje orzeczenie, czyli czasownik w formie osobowej. W praktyce warto zadać sobie pytanie: czy da się wskazać wyraz nazywający czynność lub stan w formie osobowej? W zdaniu „Dzieci bawią się w ogrodzie” takim wyrazem jest „bawią się”. W wypowiedzeniu „Dzieci w ogrodzie” orzeczenia nie ma, więc to równoważnik zdania. To ważne także wtedy, gdy wypowiedź brzmi „pełnie”. „Nareszcie wakacje!” albo „Piękna pogoda” są całkowicie zrozumiałe, ale nie stają się przez to zdaniami. O klasyfikacji decyduje budowa gramatyczna, a dokładniej obecność albo brak czasownika w formie osobowej. Wa…

dzieci-w-klasie-4-11931c0.jpg
width: 1600
height: 1200

Pretensjonalny antonim: znaczenie, przykłady i kontekst
type: item
date: 2026-05-30T05:15:03.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj trafny antonim słowa pretensjonalny. Sprawdź, kiedy wybrać bezpretensjonalny, naturalny, prosty lub autentyczny.
encoded: Nie każde przeciwieństwo działa w języku równie szeroko, a słowo „pretensjonalny” dobrze to pokazuje. Najtrafniej równoważy je „bezpretensjonalny”, ale sens tego zestawienia sięga dalej niż prosty podział na sztuczność i naturalność. Chodzi także o autentyczność, swobodę, prostotę i brak pozy, cechy, które w mowie, stylu i zachowaniu od razu zmieniają odbiór. W praktyce wiele zależy od kontekstu. Innego określenia użyjemy wobec osoby, innego przy opisie tekstu, gestu, atmosfery czy dzieła. Poniżej uporządkowano najważniejsze antonimy, pokazano różnice między nimi i podano przykłady, które ułatwiają trafny wybór słowa. Co oznacza słowo „pretensjonalny” i jaki ma antonim Znaczenie słowa „pretensjonalny” łączy się ze sztucznością, afektacją i przesadą. Tak określa się kogoś albo coś, co sprawia wrażenie wystylizowanego na siłę, „lepszego”, bardziej wyrafunowanego lub ważniejszego, niż jest w rzeczywistości. Pretensjonalne mogą być maniery, język, wnętrze, tekst, film czy sposób mówienia, jeśli widać w nich pozę i efekt „na pokaz”. Dlatego najtrafniejsza odpowiedź na pytanie „pretensjonalny antonim” brzmi: bezpretensjonalny. To właśnie ten wyraz najpełniej odwraca sens pretensjonalności, bo nie wskazuje tylko na brak przesady, ale też na brak udawania. Bezpretensjonalny jako najpełniejsze przeciwieństwo Słowo bezpretensjonalny obejmuje kilka ważnych cech naraz: naturalność, prostotę, skromność, autentyczność i niewymuszenie. Opisuje osobę, styl albo atmosferę, które nie próbują niczego udowadniać. Nie ma tu nadęcia, dekoracyjności dla samej dekoracyjności ani tonu „spójrzcie, jakie to wyjątkowe”. To najpełniejsze przeciwieństwo słowa „pretensjonalny”, bo dotyczy zarówno formy, jak i nastawienia. Ktoś może mówić spokojnie i zwyczajnie, ale nadal chcieć zrobić wrażenie. „Bezpretensjonalny” wyklucza właśnie ten element pozy. Ważne jest też to, czego bezpretensjonalność nie oznacza. Nie chodzi o brak stylu, jakości czy klasy. Restauracja może być bezpretensjonalna i świetni…

dzieci-w-klasie-1-cd6aaf2.jpg
width: 1600
height: 1200

Pretensjonalny synonim: lista, znaczenie i różnice użycia
type: item
date: 2026-05-29T20:15:36.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj pretensjonalny synonim i jego odcienie znaczeniowe. Sprawdź, kiedy wybrać afektowany, napuszony lub pozerski.
encoded: Nie każde określenie opisujące sztuczność, pozę czy przesadę znaczy dokładnie to samo. Właśnie dlatego przy tym słowie liczy się precyzja: inaczej ocenimy czyjeś zachowanie, inaczej styl tekstu, a jeszcze inaczej sposób mówienia czy autoprezentację. Jeden zamiennik podkreśli afektację, inny napuszenie, jeszcze inny robienie wrażenia kosztem treści. Warto znać te różnice, bo pomagają pisać i mówić trafniej. Poniżej porządkujemy znaczenie tego określenia, pokazujemy najważniejsze wyrazy bliskoznaczne i ich odcienie, a także wyjaśniamy, kiedy lepiej sięgnąć po formy odnoszące się do sztuczności, teatralności, pozy czy wyniosłości. Co znaczy „pretensjonalny” i jaki ma wydźwięk „Pretensjonalny” oznacza coś sztucznego, przesadnego, nienaturalnego albo robionego na pokaz. Tak można opisać zachowanie, styl wypowiedzi, sposób ubierania się, tekst, a nawet dzieło, jeśli sprawia wrażenie wystudiowanego i bardziej skupionego na efekcie niż na treści. Nie chodzi więc po prostu o coś „wyszukanego” czy „eleganckiego”. „Pretensjonalny” odnosi się raczej do formy, która próbuje uchodzić za bardziej wyrafunowaną, głębszą albo ważniejszą, niż jest w rzeczywistości. W tym sensie słowo ma wyraźnie ocenny, niemal zawsze negatywny wydźwięk. Sugeruje brak autentyczności, przesadę, afektację albo pozę. Jeśli ktoś mówi pretensjonalnie, nie znaczy to, że mówi ambitnie. Jeśli tekst brzmi pretensjonalnie, nie znaczy to automatycznie, że jest artystyczny. Ambitny styl może być wymagający, a artystyczny może być świadomie dopracowany, ale nie musi być sztuczny ani nadęty. Problem pojawia się wtedy, gdy ozdobność przysłania sens, a poza zaczyna zastępować treść. Synonimy słowa „pretensjonalny” – lista z podziałem na odcienie znaczeniowe Synonimy podkreślające sztuczność i brak autentyczności W tej grupie mieszczą się słowa, które najmocniej pokazują, że coś brzmi lub wygląda nienaturalnie. sztuczny – najbardziej ogólny zamiennik, podkreśla brak swobody i autentyczności nienaturalny – akcentuje wym…

dzieci-w-klasie-3-9157e74.jpg
width: 1600
height: 1200

Pretensjonalny – znaczenie, definicja i przykłady użycia
type: item
date: 2026-05-29T18:15:55.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Pretensjonalny - poznaj znaczenie, definicję, synonimy i przykłady użycia. Dowiedz się, jak odróżnić sztuczność, afektację i pozę od naturalności.
encoded: To słowo ocenia bardzo konkretny rodzaj przesady: nie ambicję ani elegancję, ale sztuczność, afektację i formę nastawioną bardziej na efekt niż na autentyczność. „Pretensjonalny” pojawia się przy opisie języka, zachowania, ubioru, wystroju czy stylu pisania, zwłaszcza wtedy, gdy coś ma wyglądać na bardziej wyrafinowane, niż jest w rzeczywistości. Warto dobrze uchwycić ten sens, bo w codziennej polszczyźnie łatwo o pomyłkę z kimś „pełnym pretensji”. Poniżej wyjaśniamy właściwe znaczenie wyrazu, jego pochodzenie, najtrafniejsze synonimy i antonimy, a także pokazujemy przykłady użycia, które pomagają odróżnić naturalność od maniery i zwykłą staranność od pozy. Co znaczy „pretensjonalny” Pytania „pretensjonalny, co to znaczy”, „pretensjonalny znaczenie” czy „pretensjonalny definicja” prowadzą do podobnej odpowiedzi: chodzi o coś lub kogoś sztucznego, afektowanego, przesadnie wystylizowanego i nastawionego na efekt. W słownikowym ujęciu, także w hasłach wyszukiwanych jako „pretensjonalny SJP”, wyraz ten odnosi się do zachowania, stylu, języka albo formy, które próbują uchodzić za bardziej wyrafunowane, ważniejsze lub bardziej wartościowe, niż są w rzeczywistości. To słowo ma wyraźnie negatywne nacechowanie. Sugeruje sztuczność, afektację, przesadę i robienie czegoś „na pokaz”. Pretensjonalny styl nie jest po prostu wyszukany, lecz zbyt wyszukany. Pretensjonalna wypowiedź nie jest jedynie staranna, ale brzmi tak, jakby forma miała przykryć brak treści. Pretensjonalność pojawia się tam, gdzie zamiast naturalności widać pozę. Czego to słowo nie oznacza Najczęstsza pomyłka jest prosta: „pretensjonalny” bywa błędnie rozumiany jako „pełen pretensji”. To nie to samo. Ktoś, kto ma do kogoś pretensje, może być rozżalony, roszczeniowy albo niezadowolony. Ktoś pretensjonalny nie musi niczego wyraźnie żądać ani narzekać. Może po prostu mówić, ubierać się lub zachowywać w sposób przesadnie wystudiowany. Warto też wyraźnie oddzielić pretensjonalność od ambicji, elegancji i staranności…

dzieci-w-klasie-7598ea4.jpg
width: 1600
height: 1200

Peryfraza funkcja i zastosowanie – definicja, rodzaje, przykłady
type: item
date: 2026-05-29T17:15:46.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj, jak działa peryfraza: funkcja, rodzaje, przykłady i zastosowanie w języku. Naucz się rozpoznawać omówienie i używać go trafnie.
encoded: Peryfraza to jeden z tych środków językowych, które szybko zmieniają zwykłą wypowiedź w tekst bardziej obrazowy, precyzyjny albo po prostu ciekawszy. Zamiast nazwać coś wprost, pozwala opisać to szerzej, podkreślić cechy, złagodzić ton, zbudować ironię lub uniknąć nużących powtórzeń. Właśnie dlatego pojawia się nie tylko w literaturze, lecz także w publicystyce, języku codziennym, a nawet w wypowiedziach specjalistycznych. W artykule wyjaśniamy, na czym polega to rozwiązanie stylistyczne, jakie pełni role, po czym je rozpoznać i jak wygląda w praktyce na konkretnych przykładach. Co to jest peryfraza i po czym ją rozpoznać Peryfraza to figura stylistyczna, nazywana też omówieniem. Polega na zastąpieniu prostej, bezpośredniej nazwy bardziej rozbudowanym określeniem opisowym. Zamiast jednego słowa pojawia się zwrot, który wskazuje cechę, funkcję, skojarzenie albo kulturowy kontekst danego zjawiska, osoby czy miejsca. Najkrócej mówiąc, jest to mówienie nie wprost, ale nadal na temat. Można ją rozpoznać po trzech cechach. Po pierwsze, jest opisowa, bo nie nazywa rzeczy bezpośrednio, tylko ją charakteryzuje. Po drugie, działa pośrednio, więc odbiorca musi odczytać sens z podpowiedzi zawartej w opisie. Po trzecie, zwykle eksponuje coś konkretnego: wygląd, rolę, znaczenie albo utrwalone skojarzenie. „Król zwierząt” nie jest innym gatunkiem niż lew, tylko opisem, który wydobywa przypisywaną mu siłę i dominację. Peryfraza a podobne środki językowe Peryfraza bywa mylona z eufemizmem, ale to nie to samo. Eufemizm służy łagodzeniu treści, zwłaszcza wtedy, gdy temat jest drażliwy, przykry albo społecznie krępujący. Peryfraza może pełnić taką funkcję, lecz nie musi. Czasem nie łagodzi niczego, tylko podnosi ton wypowiedzi, buduje ironię albo wzmacnia obraz. „Osoby w wieku dojrzałym” to omówienie o zabarwieniu eufemistycznym, ale „władca mórz” nie łagodzi przekazu, raczej go stylizuje. Inna jest też różnica między peryfrazą a parafrazą. Peryfraza zastępuje nazwę lub krótkie określe…

odrabianie-lekcji-korepetycje-9-4b87b7a.jpg
width: 1600
height: 1200

Peryfraza: definicja, przykłady i funkcje stylistyczne
type: item
date: 2026-05-29T16:15:25.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj peryfrazę w praktyce: definicja, przykłady, funkcje i różnice między peryfrazą a parafrazą. Naucz się rozpoznawać ją w tekście.
encoded: Peryfraza to jeden z tych środków językowych, które szybko pokazują, jak wiele można powiedzieć nie wprost. Dzięki opisowemu ujęciu zwykłe słowa zyskują nowy ton: bardziej obrazowy, subtelny, czasem poetycki, a czasem po prostu wygodniejszy w codziennej rozmowie. W praktyce pojawia się nie tylko w literaturze, lecz także w publicystyce i języku potocznym, wszędzie tam, gdzie liczy się styl, emocja albo unikanie dosłowności. W artykule wyjaśniamy, na czym polega ta figura stylistyczna, jak ją rozpoznać, jakie pełni funkcje i czym różni się od parafrazy. Czym jest peryfraza Peryfraza to figura stylistyczna polegająca na zastąpieniu jednego słowa opisem, który oddaje jego sens nie wprost. Zamiast nazwać rzecz, osobę lub zjawisko bezpośrednio, używa się określenia omownego. Taka definicja obejmuje zarówno język literacki, jak i codzienne wypowiedzi. Najważniejsze cechy peryfrazy są łatwe do uchwycenia. Po pierwsze, ma formę wielowyrazową. Po drugie, jest niedosłowna, bo nie podaje zwykłej nazwy. Po trzecie, opiera się na cesze rozpoznawalnej dla odbiorcy: wyglądzie, funkcji, skojarzeniu, wydarzeniu albo znaczeniu kulturowym. Dzięki temu omówienie nadal prowadzi do jednego konkretnego pojęcia. Jak rozpoznać peryfrazę w tekście Peryfraza różni się od zwykłego opisu tym, że nie tylko coś charakteryzuje, ale faktycznie zastępuje nazwę. Zwykły opis może rozwijać obraz i dodawać szczegóły, lecz nie musi oznaczać jednego określonego słowa. Peryfraza działa jak zamiennik. Najprostszy test jest praktyczny: jeśli wielowyrazowe sformułowanie da się bez zmiany sensu wymienić na jedno konkretne pojęcie, najpewniej jest to peryfraza. „Złota kula na niebie” oznacza „słońce”, a „zwycięzca spod Grunwaldu” wskazuje na Jagiełłę. Gdy opis pozostaje ogólny i nie daje się sprowadzić do jednej nazwy, nie jest już peryfrazą, lecz zwykłym opisem. Przykłady peryfrazy w literaturze i języku codziennym Peryfraza pojawia się zarówno w tekstach artystycznych, jak i w zwykłej rozmowie. W literaturze …

dzieci-w-klasie-6-6fe3269.jpg
width: 1600
height: 1200