psycholog dziecięcy
fot. fotolia.com

W czym pomoże Superniania, czyli kiedy iść do psychologa dziecięcego?

Dziecięcy psycholog jest w każdym mieście. Ty też możesz skorzystać z jej pomocy. Zobacz, kiedy warto umówić się na wizytę i jakie zachowania dziecka powinny cię zaniepokoić.
psycholog dziecięcy
fot. fotolia.com
Pomocy psychologicznej potrzebują dzieci, które przeżyły bardzo silny wstrząs psychiczny, np. wypadek samochodowy, pożar, śmierć kogoś bliskiego. Również takie, które były krzywdzone lub wychowują się w rodzinach z problemem alkoholowym. To jasne. Kiedy jeszcze?

Kiedy iść z dzieckiem do psychologa

Zgłoś się z dzieckiem do psychologa, jeżeli twoje dziecko:
  • przeżywa rozwód rodziców;
  • należy do grupy dzieci z tzw. ryzyka okołoporodowego: nieprawidłowy przebieg ciąży, powikłany poród, występowanie niepokojących objawów neurologicznych;
  • przez dłuższy czas wykazuje niepokojące objawy, np. zaczęło się moczyć, ma tiki;
  • sprawia ci duże trudności wychowawcze;
  • rozwija się dużo wolniej niż jego rówieśnicy (np. dużo słabiej mówi)
  • unika kontaktu z ludźmi, również bliskimi;
  • niepokoi cię innym, nietypowym zachowaniem.

A z jakimi problemami rodzice pukają najczęściej? Oto 5 bardzo typowych:
Redakcja poleca: Jak wspierać rozwój mowy przedszkolaka? - film
Logopeda radzi, jak wspomagać rozwój mowy kilkulatka.

Gdy dziecko słabo mówi

Ten kłopot może dotyczyć już niemowlęcia, które np. nie gaworzy; dwulatka, który jeszcze nie zaczął mówić; trzylatka, który mówi tylko pojedyncze wyrazy. W takich sytuacjach rodzice zwracają się zwykle po pomoc do logopedy, który zajmuje się m.in. wczesnym stymulowaniem rozwoju mowy. Bywa jednak, że dziecko „nie mówi” z powodów, które tkwią w jego psychice, a wtedy logopeda jest na ogół bezsilny i potrzebna jest pomoc psychologa. Psycholog ocenia tempo rozwoju dziecka i szuka przyczyn kłopotów z mówieniem. Bywa, że opóźnienie lub brak mowy jest przejawem poważnego zaburzenia, częściej jednak maluch jest zbyt słabo zachęcany przez otoczenie do posługiwania się mową, z czego rodzice nie zdają sobie sprawy. W takiej sytuacji psycholog radzi, jak wzmocnić motywację dziecka do mówienia.

Gdy dziecko dziwnie się zachowuje

Wyrywanie sobie włosów, walenie głową w podłogę, jąkanie, obgryzanie paznokci, kiwanie się, dotykanie narządów płciowych - rodzice bardzo niepokoją się tymi „dziwnymi” nawykami dziecka. Mogą one świadczyć o stresie, lęku, podenerwowaniu lub niezaspokojonych potrzebach dziecka. Dorosły, by w równie trudnych chwilach rozładować napięcie emocjonalne, sięga na przykład po papierosa. Dzieci mają na to takie właśnie „dziwne” sposoby i nie należy ich za to piętnować. Często wystarczy okazać maluchowi cierpliwość, czułość i zrozumienie, by problem zniknął, jednak w niektórych sytuacjach potrzeba pewnych zmian w rodzinie lub w stosunku rodziców do dziecka, które trudno samemu wprowadzić. Gdy kłopoty nie znikają lub nasilają się warto skonsultować się z psychologiem, by wspólnie odkryć, jaką trudność przeżywa dziecko i móc skutecznie mu pomagać.


Gdy dziecko staje się agresywne

Bije kolegów w piaskownicy, zabiera innym zabawki, sprawia kłopoty w przedszkolu, a nawet podnosi rękę na mamę – agresor może mieć 4, 3, a nawet 2 latka. Z tendencją do gwałtownego reagowania dziecko może się już urodzić, ale może się też nauczyć takiego sposobu zachowania – oglądając telewizję lub naśladując dorosłych. Bywa, że agresywne zachowania są wyrazem buntu wobec rodziców lub reakcją na poczucie krzywdy. Dziecko, które jest agresywne, na ogół zakłada, że inni go nie lubią, a najlepszą formą ochrony przed niebezpiecznym światem jest właśnie agresja. Psycholog pomaga odkryć, co się takiego stało, że dziecko tak postrzega świat, doradza rodzicom, jak postępować z dzieckiem, a podczas psychoterapii próbuje przywrócić maluchowi zaufanie do świata dorosłych i pomaga w odkrywaniu akceptowanych społecznie form wyrażania gniewu.


Gdy dziecko nie słucha 

Z takim zachowaniem dziecka spotyka się każdy rodzic. Dwu-, trzylatek rzuca się na ziemię i wrzeszczy wniebogłosy, a mama raz mu ulegnie dla świętego spokoju, bo „wstyd ludzi”, a następnym razem „da w skórę”, bo nerwy jej puszczają. Niekonsekwencja lub uległość rodziców, brak wyraźnie zaznaczonych granic postępowania to najczęstsze przyczyny nieposłuszeństwa. Gdy maluch jest wyjątkowo oporny a mama lub tata wyjątkowo ulegli, sytuacja może stać się tak trudna, że dezorganizuje życie całej rodzinie. Dziecko zaczyna terroryzować cały dom domagając się natychmiastowego zaspokajania swoich pragnień, a rodzice zupełnie nie radzą sobie z opanowaniem małego awanturnika. Pomoc psychologa jest często niezbędna, by rodzice przejęli kontrolę nad swoja pociechą, a dziecka odzyskało poczucie bezpieczeństwa, które mogą zapewnić tylko silni, dający oparcie rodzice.

Gdy dziecko jest zazdrosne o rodzeństwo

Pojawienie się drugiego dziecka w rodzinie to dla każdego malucha trudne przeżycie. Do tej pory jedyny i najważniejszy skarb mamy i taty zostaje zdetronizowany. Dzieci przeżywają to w różny sposób. Na początku zwykle radość miesza się z niepokojem, ale gdy maluch poczuje, że nowy członek rodziny „kradnie” mu uwagę rodziców, pojawia się zazdrość i rywalizacja o ukochanych dorosłych. Niektóre dzieci wprost okazują swoją wrogość np. szczypiąc, szarpiąc lub nawet gryząc braciszka lub siostrzyczkę, wpadają w histerię, gdy mama bierze na ręce nowe dziecko, zaczynają głośno krzyczeć, gdy próbuje uśpić maleństwo. Są też dzieci, które swoje cierpienie przeżywają bardzo skrycie – choć wydaje się, że przywykły do nowej sytuacji, w rzeczywistości nie radzą sobie z utratą wyłącznej miłości rodziców, a objawem tego są m.in. moczenie nocne, tiki, lęki, odmowa chodzenia do przedszkola, cofnięcie w rozwoju (dziecko przestaje sobie radzić z opanowanymi wcześniej umiejętnościami). Rodzice często nie łączą tych objawów z pojawieniem się nowego dziecka i dopiero psycholog odkrywa ich źródło, a potem pomaga rodzicom i dziecku odnaleźć się w nowej sytuacji.


Gdzie znaleźć pomoc psychologa dziecięcego

Psychologowie zajmujący się małym dzieckiem pracują w Poradniach Psychologiczno-Pedagogicznych w całej Polsce. Znajdziesz ich także w ośrodkach niepublicznych, gabinetach prywatnych oraz w niektórych poradniach D. Psychologa dziecięcego zapewne będzie mógł wskazać ci twój pediatra.

Czego spodziewać się w gabinecie psychologa?

Gdy zgłosisz się z dzieckiem na konsultację, możesz się spodziewać że psycholog:
  • porozmawia z tobą na temat dziecka i jego sytuacji rodzinnej,
  • będzie obserwował, jak zachowuje się twoje dziecko podczas zabawy,
  • przeprowadzi badanie testowe, które pozwoli na obiektywną ocenę stanu dziecka.
Zazwyczaj rodzicom zgłaszającym się po pomoc do psychologa wystarczy kilka konsultacji, podczas których dowiadują się, jak lepiej rozumieć swoje dziecko i zaspokajać jego potrzeby. Czasem jednak problemy są poważniejsze i wymagają dłuższej psychoterapii. Terapia małego dziecka nie polega na rozmowach z nim, lecz na rozmaitych grach i zabawach, wspólnym malowaniu, rzeźbieniu itp.

Czytaj też: Stawianie dziecku granic i wymagań a wychowanie bezstresowe
Oceń artykuł

Ocena 5 na 1 głos

Zobacz także

Popularne tematy