Ekspertka radzi, jak przygotować dziecko do pójścia do przedszkola [WIDEO]
Jak przygotować dziecko do pójścia do przedszkola? To pytanie co roku stawia sobie wielu rodziców. Stres, niepewność, lęk i łzy towarzyszą wielu dzieciom, a nierzadko także dorosłym. Co robić, żeby zmiana otoczenia miała łagodniejszy przebieg? Sprawdź praktyczne wskazówki ekspertek.
Rozpoczęcie edukacji przedszkolnej jest ważnym wydarzeniem zarówno w życiu malucha, jak i jego rodziców. Życie rodzinne wywraca się do góry nogami, a dodatkowo wszyscy muszą zmierzyć się z – czasami trudnymi – emocjami. Rodzicom towarzyszy sporo obaw, a dziecko nagle znajduje się w zupełnie obcym miejscu z nowymi ludźmi. Obejrzyj film i przeczytaj artykuł, a dowiesz się od ekspertek, jak przygotować dziecko do pójścia do przedszkola i w jaki sposób zminimalizować stres – przedszkolaka, ale też własny. Spis treści: Jak przygotować dziecko do pójścia do przedszkola? Jak rozmawiać z dzieckiem o pójściu do przedszkola? Jak powinno wyglądać pożegnanie z dzieckiem w przedszkolu? Jak jeszcze można przygotować dziecko do pójścia do przedszkola? Jak przygotować dziecko do pójścia do przedszkola? Jeśli chcesz pomóc dziecku i sprawić, by adaptacja w przedszkolu była dla niego jak najmniej stresująca, zacznij działać znacznie wcześniej – co najmniej kilka miesięcy przed planowanym posłaniem malca do placówki. Co możesz zrobić? Naucz samodzielności Co powinno umieć dziecko, zanim dziecko pójdzie do przedszkola: korzystać z toalety, samodzielnie jeść, posługując się łyżką i widelcem, ubierać się i rozbierać, komunikować swoje potrzeby, np. że coś je boli. Zapewnij kontakt z innymi dziećmi Ważne jest, żeby przyszły przedszkolak oswoił się z obecnością rówieśników. Dobrym pomysłem jest chodzenie z nim do klubików dla dzieci czy sal zabaw, a także na podwórko. Istotne jest, by maluch przekonał się, że mama, tata, jego najbliższe otoczenie to nie „cały świat” i równie miło może być w towarzystwie innych osób. Pozwól poznać przedszkole Jeśli już wiesz, do którego przedszkola będzie uczęszczało twoje dziecko, pokaż mu je. Jeśli nie jest możliwe wejście do środka, to opowiedz mu o przedszkolu, zerknijcie na plac zabaw – może zobaczycie bawiące się na nim dzieci? To dokonały pretekst, żeby rozpocząć oswajanie dziecka z przedszkolem. Niektóre placówki organizują tzw. tydzień adaptacyjny, podczas którego rodzice mogą zostać razem z dzieckiem w przedszkolu. Może warto z tego skorzystać? Jak rozmawiać z dzieckiem o pójściu do przedszkola? Twoje nastawienie do pójścia dziecka do przedszkola przekłada się też na nastawienie dziecka (jeśli targają tobą emocje takie jak strach, lęk, przerażenie, to mimo wszystko postaraj się wykrzesać z siebie nieco optymizmu). Mów prawdę, nie ubarwiaj rzeczywistości Opowiedz dziecku o plusach chodzenia do przedszkola, takich jak: zabawa z innymi dziećmi, miło spędzony czas, nowi koledzy i koleżanki. Mów jednak zgodnie z prawdą i nie koloryzuj, opowiadając, że w przedszkolu codziennie będą lody i wata cukrowa na patyku, skoro wiesz, że to nieprawda. Nie dość, że dziecko straci do ciebie zaufanie, to będzie rozczarowane, jeśli rzeczywistość nie będzie aż tak kolorowa. Odwołaj się do własnych wspomnień i emocji Rozmawiając z dzieckiem, możesz odwołać się do własnych doświadczeń z przedszkola, oczywiście tych pozytywnych lub opowiedzianych w sposób zabawny z optymistyczną puentą, np. „szpinak był ohydy, ale pani nie zmuszała mnie do jedzenia” albo „nie chciałam chodzić do przedszkola, więc wiem, co czujesz, jednak gdy zaprzyjaźniłam się z Kasią, nie mogłam się doczekać pójścia do przedszkola”. Okazuj zainteresowanie, dopytuj Jeśli twoje dziecko rozpoczęło już adaptację w przedszkolu, rozmawiajcie o tym, co się wydarzyło w ciągu dnia, co jadło, czy mu smakowało, która zabawa była najciekawsza. Gdy twoje dziecko mówi, że czegoś lub kogoś nie lubi, nie ograniczaj się tylko do pocieszania. Zapytaj, dlaczego tak się stało, dlaczego tak się czuje. Emocje dziecka są niezwykle ważne! Dzięki głębokiej rozmowie nauczysz malucha rozmawiać o trudnych emocjach i pomożesz mu sobie z nimi radzić. Jak powinno wyglądać pożegnanie z dzieckiem w przedszkolu? Ważne jest to, jak przebiega rozstanie rodzica z dzieckiem. Przedszkolak w pierwszych dniach będzie miał wystarczająco dużo stresu i trudnych emocji – oszczędź mu kolejnych. Jeśli i tobie udziela się stres i daleko ci do oazy spokoju, poproś tatę dziecka lub babcię o to, by odprowadzali przedszkolaka. Odprowadzając dziecko do przedszkola, pamiętaj, żeby: zawsze pożegnać się z dzieckiem – nie może czuć się oszukane, że nagle zniknęłaś – może to wywołać obawy, że już nie wrócisz. A może dobrym pomysłem będzie wymyślenie waszego własnego sposobu na pożegnanie?; nie zaglądać przez okno – gdy dziecko cię zobaczy, to może ciężej znieść rozstanie, np. ponownie się rozpłakać; nie wchodzić do sali – nie pomożesz swojemu dziecku, a inne dzieci, widząc mamę kolegi lub koleżanki, z pewnością zatęsknią za swoją i mogą zacząć płakać (adaptacja jest trudna nie tylko dla twojego dziecka); dodać dziecku otuchy i wiary w siebie – możesz zapewnić dziecko o swoich uczuciach i podkreślić, jak bardzo jesteś z niego lub niej dumna; wspólnie ustalić plany na czas po przedszkolu – wizja wspólnego spaceru, wizyty u babci i dziadka, czy nawet wspólnych zakupów może uspokoić dziecko – wzmocnisz w nim poczucie sprawczości; dotrzymywać słowa – jeśli obiecasz dziecku, że odbierzesz je po zupie, to dotrzymaj słowa. Nadwyrężone zaufanie będzie ci trudno odbudować; nie karać i nie krzyczeć na dziecko – ta sytuacja i tak jest wyjątkowo stresująca dla dziecka, a twoje nerwowe zachowanie nikomu nie pomoże. Jak jeszcze można przygotować dziecko do pójścia do przedszkola? Dobrym pomysłem jest kupienie kilku książek o przedszkolu dla dzieci – maluch w interesujący sposób będzie mógł zapoznać się z tym, co go czeka. Wspólne czytanie pomoże mu w adaptacji przedszkolnej. Dzięki książeczkom o emocjach dziecko nauczy się radzić sobie z trudnymi emocjami – na razie w teorii, ale to też jest ważne. Książki przygotowujące dziecko do pójścia do przedszkola: Katarzyna Kozłowska, „Feluś i Gucio idą do przedszkola”, Wydawnictwo Nasza Księgarnia Justyna Bednarek, „Dusia i Psinek-Świnek. Pierwszy dzień w przedszkolu”, Wydawnictwo Nasza Księgarnia Lucy Cousinus, „Mysia w przedszkolu”, Wydawnictwo Dwie Siostry Przemysław Liput, „Rok w przedszkolu”, Wydawnictwo Nasza Księgarnia Magdalena Boćko-Mysiorska, „Tosia i Julek idą do przedszkola. (Nie) tacy sami”, Wydawnictwo Dwukropek Anna Korycińska, „W przedszkolu jest fajnie”, Wydawnictwo Zielona Sowa Piroddi Chiara, „Z poradnika smyka. Pierwszy dzień w przedszkolu”, Wydawnictwo Jedność Esther van den Berg, „Witaj w przedszkolu!”, Wydawnictwo Jedność Konsultacja merytoryczna: mgr Iwona Nitefor Zobacz także: Pierwsze dni w przedszkolu: dziecko płacze i boi się? Nie popełniaj tych błędów! Adaptacja w przedszkolu – co robić, żeby dziecko chętnie chodziło do przedszkola Jak zachęcić dziecko do przedszkola – porady psychologa Film powstał we współpracy z Przedszkolem Żyrafa.
Błędy wychowawcze: 10 najczęstszych błędów rodziców [WIDEO]
Błędy wychowawcze rodziców najczęściej skutkują efektem przeciwnym do zamierzonego. Bo przecież nie popełniamy ich z premedytacją, tylko w dobrej wierze. Niestety, mimo dobrych intencji wcale nie chronimy dziecka i nie wpływamy na jego stosowne zachowanie, ale uczymy kombinowania, nieuczciwości i bezradności…
Błędy w wychowaniu dzieci zdarzają się każdemu. Jeśli jednak są nagminnie powtarzane, mogą sporo namieszać! Dostrzegasz, że twoje dziecko jest coraz bardziej kapryśne, nieposłuszne, a do tego kłamie? Może to efekt błędów, które popełniasz nieświadomie? Zdradzamy, jakie są najczęstsze błędy wychowawcze rodziców. Jeśli dotyczą ciebie, zacznij pracować nad sobą jak najszybciej, a wtedy zauważysz też zmianę w zachowaniu twojego dziecka. Spis treści: Błąd wychowawczy – definicja Błędy wychowawcze ciepłe i zimne Klasyfikacja błędów wychowawczych Błędy wychowawcze rodziców i ich skutki Jak naprawić błędy wychowawcze? Błąd wychowawczy – definicja Błąd wychowawczy to takie zachowanie rodzica, opiekuna prawnego, a także nauczyciela, które może spowodować pojawianie się szkodliwych dla dziecka lub otoczenia zachowań, stanów, postaw, emocji, np. poczucia nadmiernego wstydu, niskiej samooceny czy utraty samodzielności. Błędy wychowawcze ciepłe i zimne Błędy rodzicielskie można podzielić na „ciepłe” i „zimne”, czyli na takie, które swój początek mają w skrajnie odmiennych, opozycyjnych emocjach, a w konsekwencji, strategiach wychowawczych. Błędy zimne zasadniczo łatwo odczytać jako błędy wychowawcze i właśnie je, w odróżnieniu od błędów ciepłych zazwyczaj uważa się za zachowanie, którego rodzic powinien się wystrzegać. Przykładem błędów zimnych opartych na odrzuceniu dziecka jest agresja słowna (w tym: krzyczenie na dziecko) lub fizyczna, obojętność wobec dziecka, rygoryzm i zbyt wysokie, niemożliwe do spełnienia wymagania, a także hamowanie rozwoju dziecka. Błędy ciepłe związane są z nadmierną emocjonalną akceptacją dziecka i zazwyczaj nie są postrzegane jako błędy wychowawcze, a jako wyraz miłości. Przykładem takiego zachowania może być idealizacja dziecka, wyręczanie go we wszystkim lub uleganie wszystkim zachciankom. Błędy wychowawcze popełniane przez rodziców mogą powodować, że dzieci zaczynają zachowywać się niewłaściwie. Klasyfikacja błędów wychowawczych Na pojawienie się błędów wychowawczych mają wpływ 3 czynniki: cechy osobowości rodzica, opiekuna lub nauczyciela, normy i wartości nabyte w ciągu życia (między innymi powielanie błędów własnych rodziców) – jest to błąd postawy, czynniki sytuacyjne (np. presja czasu, złożoność problemu, zmęczenie) – jest to błąd sytuacyjny. Prof. Antonina Gurycka wyróżniła 9 podstawowych błędów wychowawczych, uwzględniając trzy skrajne kryteria: stosunek do dziecka (ciepły/zimny), koncentracja na sobie lub dziecku oraz nadmierna koncentracja na zadaniu wykonywanym przez dziecko (przecenienie/niedocenienie). Rygoryzm – chłód emocjonalny – nadmierna koncentracja na dziecku – przecenianie. Agresja – chłód emocjonalny – nadmierna koncentracja na dziecku – przecenianie. Hamowanie aktywności – chłód emocjonalny – nadmierna koncentracja na dziecku – niedocenianie. Obojętność – chłód emocjonalny – nadmierna koncentracja na sobie – niedocenianie. Eksponowanie siebie – neutralność – nadmierna koncentracja na sobie – niedocenianie. Uleganie/bezradność – ciepło emocjonalne – nadmierna koncentracja na sobie – niedocenianie. Zastępowanie/wyręczanie – ciepło emocjonalne – nadmierna koncentracja na dziecku – przecenianie. Idealizacja – ciepło emocjonalne – nadmierna koncentracja na dziecku – przecenianie. Niekonsekwencja – przemienność – przemienność – przemienność. Błędy wychowawcze rodziców i ich skutki Uważasz, że wszystko robisz dobrze? Warto uczciwie spojrzeć na swoje zachowanie i pomyśleć, czy to nie ono wpływa niekorzystnie na dziecko. Sprawdź, czy któreś z tych błędów wychowawczych masz na swoim sumieniu. 1. Okłamywanie dziecka Zdarza ci się rzucić: „Jeszcze wrócimy kupić tę zabawkę”? Białe kłamstwo wymyślone na poczekaniu może nakłonić malucha do współpracy, ale to chwilowe rozwiązanie. Skutek: dziecko traci poczucie sprawczości i kontrolowania sytuacji, odczuwa lęk i niepewność. Takie zachowanie wobec dziecka może utrudnić mu przyswajanie wiedzy i norm społecznych. Jeśli nie chcesz paść ofiarą własnych kłamstw, lepiej mów dziecku prawdę. 2. Grożenie dziecku Straszysz dziecko słowami: „Jak będziesz niegrzeczny, baba cię zabierze”? Groźby bez pokrycia uczą je, że nigdy ich nie zrealizujesz. Skutek: dziecko ma poczucie zagrożenia, krzywdy, wstydu, zostaje obniżona jego samoocena. Powiedz dziecku, co robi źle i daj szansę na poprawę zachowania. Poinformuj, co się stanie, jeśli się nie poprawi i bądź konsekwentna. 3. Przekupywanie dziecka Obiecujesz: „Jeśli wszystko zjesz, dostaniesz czekoladę”? Metoda skuteczna, ale tylko chwilowo. Dziecko w ten sposób uczy się, że to ono może stawiać warunki. Skutek: dziecko przyzwyczaja się do specjalnego traktowania, a w wyniku obniżania wymagań nie poznaje swoich możliwości. 4. Łamanie własnych zasad Na przykład: „W domu nie jemy słodyczy”. Dziecku nie pozwalasz, ale sama chętnie po nie sięgasz? Maluchowi trudno jest zrozumieć, dlaczego ciebie nie obowiązują zakazy. Skutek: dziecko ma zniekształcony obraz świata, czuje lęk i niepewność. 5. Utrata kontroli i krzyk Wybuchasz czasem: „Znowu jesteś niegrzeczny!”? Masz wrażenie, że krzyk działa? To tylko chwilowy efekt. Skutek: dziecko staje się lękliwe i zamknięte w sobie, ma poczucie zagrożenia i krzywdy. Ochłoń i na spokojnie porozmawiajcie. Bądź łagodna, ale stanowcza. Naucz się, jak nie krzyczeć na dziecko. 6. Brak konsekwencji rodzica Popełniasz błąd wychowawczy, mówiąc: „Kupię, tylko już przestań płakać”? Skutek: podobnie jak w przypadku łamania własnych zasad, dziecko ma zniekształcony obraz świata i w dalszej perspektywie traci poczucie własnej sprawczości. Nie bój się dziecku odmawiać, nie ma w tym nic złego. Konsekwencja to podstawa. Pamiętaj jednak, by stawiać dziecku realne wymagania. 7. Brak rozmowy Twoje dziecko często słyszy: „poczekaj”, „nie teraz”, „za chwilę”, „nie mam czasu”? To jeden z podstawowych błędów w wychowaniu dzieci. Skutek: dziecko może mieć zaniżoną samoocenę, a w przyszłości mieć trudność w nawiązywaniu głębszych relacji. Naucz je, że są sytuacje, w których musi poczekać. Znajdź też czas tylko dla dziecka. Zorganizuj go tak, by nikt wam nie przeszkadzał. 8. Brak życzliwości Wołasz: „Daj kurtkę i buty” i nie dodajesz słowa „proszę”? Skutek: dziecko może mieć poczucie krzywdy, niedocenienia, co może skutkować zaniżoną samooceną. Prosta komunikacja jest jasna dla dziecka, z czasem maluch tak zaczyna komunikować się z innymi. Naucz malca magicznych słów i pokaż, jaką mają moc. Bądź dobrym przykładem. Zobacz także: Zwroty, które wzmacniają w dziecku poczucie własnej wartości 9. Chowanie dziecka pod kloszem Często panikujesz: „Zejdź z tego, bo spadniesz!”? Skutek: dziecko z czasem rezygnuje z własnego myślenia i działania, w efekcie zanika motywacja i odwaga do podejmowania własnej aktywności. Daj dziecku więcej swobody i pozwól podejmować decyzje. Pozwól poznawać świat, eksperymentować i uczyć się na własnych błędach. 10. Wyręczenie dziecka Mówisz: „Zrobię to za ciebie”? Skutek: dziecko nie umie decydować o sobie i dokonywać samodzielnego wyboru, a wykonywanie obowiązków za dziecko kształtuje w nim wyuczoną bezradność. Nawet małe dzieci mogą mieć swoje obowiązki. Jak naprawić błędy wychowawcze? Bardzo często rodzice nie są świadomi swoich błędów wychowawczych, a winą za złe zachowanie dziecka obarczają je samo. Dlatego pierwszym krokiem jest uświadomienie sobie swojego błędnego zachowania. Zbyt często oczekujemy od dzieci, że będą wszystko rozumiały i pamiętały. Tymczasem nasze pociechy są dopiero na początku swojej drogi i dopiero uczą się norm. To rolą rodzica jest ustalenie granic i pokazanie jasnych zasad, w innym wypadku maluch może czuć się zagubiony. Co sprzyja naprawie błędów wychowawczych? stawianie wymagań, które są możliwe do spełnienia przez dziecko, tolerancja i akceptacja dziecka, uprzedzanie o konsekwencjach, w przypadku kłótni dążenie do przedstawienia racjonalnych stanowisk, tworzenie warunków do rozwoju dziecka, negocjowanie, uzgadnianie wspólnego planu dnia, pozwalanie dziecku na samodzielne działanie i akceptacja jego zachowania (o ile nie stanowi ono zagrożenia dla zdrowia i życia), bycie wzorem do naśladowania, ale niewymaganie naśladowania (dziecko ma prawo do własnej ekspresji), pomoc i współdziałanie, pozytywna i adekwatna ocena dziecka. I najważniejsze: odpuszczenie sobie i dziecku! Każdy może mieć groszy dzień. Źródło: A. Gurycka, Błąd w wychowaniu, Warszawa 1990. Zobacz także: Dziecko wydaje się nie słuchać, a jednak wyłapuje najdziwniejsze rzeczy? Czy istnieje skuteczny sposób na niegrzeczne dziecko? Książki, które pomogą przedszkolakowi nazywać i rozumieć emocje
Jak podcinamy dzieciom skrzydła… z miłości
„Jesteś najlepszy!” albo „Tego ci nie wolno” – które z tych zdań podcina dziecku skrzydła? Odpowiedź może cię zaskoczyć! Obejrzyj wywiad z psycholożką, socjolożką i badaczką Dorotą Peretiatkowicz.
Błędy wychowawcze przytrafiają się każdemu. Gorzej, jeśli myślimy, że działając w dany sposób, wychowujemy pewnego siebie, zaradnego człowieka, gdy tymczasem rośnie człowiek zagubiony i nieradzący sobie w życiu. Jak uniknąć takiej sytuacji? Co robić, by nie popełniać błędów z miłości? Odpowiedzi szukałam z psycholożką, socjolożką i badaczką polskich rodzin Dorotą Peretiatkowicz. Dajemy dzieciom sprzeczne komunikaty Z jednej strony mówimy swoim dzieciom, że mogą wszystko, że to od nich zależy, co będą robić w życiu, bo tylko jeśli będą robić to, co lubią, ich praca będzie dla nich czymś przyjemnym i sprawiającym satysfakcję. Z drugiej strony, kiedy dziecko chce podjąć samodzielną decyzję, np. o wyborze szkoły, pozwalamy ją podjąć, ale tylko wtedy, gdy jest zgodna z naszymi wyobrażeniami. Nie chce iść na studia? Nie marzy o karierze prawniczej? To nie tak miało być! Dziecko słyszy wtedy sprzeczne komunikaty: z jednej strony mówimy mu, że jest wolne i ma wybór, z drugiej tę wolność ograniczamy, stawiając swoje granice. Często zapominamy o potrzebach dziecka To zaczyna się już w przedszkolu. Dbamy o to, by dziecko chodziło do przedszkola z jak największą ilością zajęć, a potem godziny spędzamy w samochodzie, wożąc je na drugi koniec miasta. Tymczasem małemu dziecku potrzebny jest przede wszystkim wspólny czas z rodzicami i to nie taki spędzony w aucie! W szkole jest podobnie: wybieramy taką z wysokim poziomem nauczania, no i oczywiście zapisujemy malca na zajęcia dodatkowe dla dzieci, co sprawia, że nie ma ono chwili dla siebie. A czas wolny dla dziecka jest równie ważny jak ten spędzony na nauce! Nakręcamy spiralę rywalizacji Na początku chwalimy dziecko za każde najmniejsze osiągnięcie, a potem oczekujemy od niego najlepszych stopni. I zaczynamy porównywać do rówieśników. Nieświadomie wpychamy je w spiralę rywalizacji, zamiast cieszyć po prostu z tego, kim jest. Narażamy dziecko na paradoks wyboru Bywa i tak, że dajemy dziecku wybór. Ale potem, kiedy jego wybór nie przynosi oczekiwanych rezultatów, zarzucamy dziecku, że gdyby wybrało inaczej, byłoby w innym miejscu, było szczęśliwsze, czuło się lepiej. Mówimy dzieciom, że mogą wszystko, a to BZDURA! Nie ma człowieka, który nie ma żadnych ograniczeń. One sprawiają, że ma się predyspozycje do jednych rzeczy, a nie ma się do drugich. Jeśli posyłamy dziecko na zajęcia z piłki nożnej, a dziecko nie jest wybitnie w tym kierunku uzdolnione, mówmy mu o radości z grania w piłkę, a nie o tym, że jak będzie mocno trenować, to może zostać znanym piłkarzem. Bo dziecko w to wierzy! I potem jest rozczarowane, traci pewność siebie. Rodzic nie ma mówić dziecku, że może ono być, kim chce, tylko ma być jego przewodnikiem i ma wspierać w tym, co jest dla danego dziecka możliwe do osiągnięcia. Chronimy dziecko przed porażkami Chroniąc dziecko przed porażką, sprawiamy, że nie ma ono szansy sprawdzić się w różnych, nie zawsze miłych sytuacjach. Nie pozwalając mu doświadczać, eksperymentować, oczywiście w granicach rozsądku, pozbawiamy je możliwości nauczenia się, jak radzić sobie z porażkami i dowiedzieć się, co jest dla niego dobre, czego chce, a co je przerasta. Jeśli dziecko jest chowane pod kloszem, w dorosłym życiu może mieć ogromne kłopoty w radzeniu sobie ze zwykłymi życiowymi sytuacjami. Co więcej, im dłużej będziemy chronić dziecko przed porażką, tym później ono jej co prawda dozna, ale jednocześnie tym będzie na nią wrażliwsze i tym trudniej może sobie z nią radzić. Fakt, że ok. 20 proc. dzieci w polskich rodzinach ma problemy psychiczne, to między innymi właśnie konsekwencja zbytniej ochrony rodziców. Zbyt wysoko stawiamy poprzeczkę Chcemy, by nasze dziecko odniosło sukces, było przebojowe, otwarte na świat, wrażliwe na innych, ale jednocześnie umiejące stawiać granice. Zastanówmy się przez chwilę, jakbyśmy się czuli, gdyby aż tylu zalet ktoś od nas zaczął wymagać. To naprawdę niemożliwe, by być ideałem. A my chcemy, by takie było nasze dziecko. Nie potrafimy odpuścić i jemu, i sobie. Swoje wyobrażenia przekładamy na dziecko Myślimy: przebojowość pomogła moim kolegom w życiu, gdybym była bardziej przebojowa, też dostałabym awans. Muszę nauczyć dziecko przebojowości. Albo: całe życie walczę o szczuplejszą sylwetkę, moje dziecko musi wiedzieć, że trzeba dobrze wyglądać. I przekazujemy dziecku nasze wyobrażenie o dobrym życiu. A przecież nasze dzieci nie są nami! Mogą czego innego potrzebować i co innego może dawać im szczęście. Trzeba tylko zacząć ich słuchać! Zobacz też: Prawa i obowiązki dziecka: co się dziecku należy, a czego można od niego wymagać Jak wychować szczęśliwe dziecko? Chcesz, by dziecko odnosiło sukcesy? Posłuchaj naukowców
Histeria u dziecka – przyczyny, jak reagować?
Histeria dziecka chyba każdego rodzica potrafi wprawić w zakłopotanie, choć to żaden wstyd, bo to naturalny etap rozwoju malucha. Podczas ataku histerii najważniejsze jest zapewnienie dziecku bezpieczeństwa. Na rozmowę przyjdzie czas, gdy dziecko się uspokoi.
Histeria u dziecka do czwartego roku życia jest normalnym etapem jego rozwoju. Maluch może dostać ataku histerii, bo nie umie jeszcze nazywać swoich emocji ani ich kontrolować i wyładowywać w powszechnie akceptowany sposób. Spis treści: Przyczyny ataków histerii u dzieci Objawy ataku histerii u dziecka Histeria u dziecka – jak reagować? Agresywne zachowania dziecka w histerii Przyczyny ataków histerii u dzieci Ataki histerii, także te związane z agresywnymi zachowaniami, związane są z nieumiejętnością wyrażania własnych uczuć. Najczęściej zdarzają się, gdy dziecko jest zmęczone, rozdrażnione, kiedy normalny rytm jego dnia zostanie zaburzony. Histeria może także pojawiać się o stałej porze, np. po śniadaniu czy obiedzie. Jest ona sposobem dziecka na poradzenie sobie z własnymi emocjami. Ono dopiero musi nauczyć się je rozpoznawać, kontrolować i wyrażać w powszechnie akceptowany sposób. Nie stanie się to z dnia na dzień i wymaga od rodziców sporo cierpliwości i konsekwencji w działaniu. Zdarza się, że dzieci wybudzają się w nocy, krzyczą, a zbliżającego się do nich rodzica próbują bić. Najczęściej do takich sytuacji dochodzi, gdy w życiu malucha doszło do jakiejś zmiany: na przykład jest oduczane od smoczka lub uczy się zasypiać we własnym łóżeczku. W takiej sytuacji trzeba spróbować uspokoić malca bez brania go na ręce. Najlepiej jest znaleźć się obok jego łóżeczka, delikatnie głaskać i bardzo cicho i spokojnie przemawiać. Jeśli dziecko jest agresywne, można poprzestać na obecności i przemawianiu. Zazwyczaj maluch po kilku minutach się uspokaja i zasypia. Branie dziecka w takiej sytuacji na ręce może je mocniej wybudzić, co utrudni mu ponowne zaśnięcie. Ataki histerii u dwulatka i trzylatka Ataki histerii często zdarzają się w drugim i trzecim roku życia. W tym okresie u dziecka dokonuje się gwałtowny rozwój emocjonalny. Maluch nie tylko potrafi wykonać coraz więcej czynności, ale też zaczyna silniej odczuwać emocje. Układ nerwowy dziecka nie jest jeszcze gotowy do radzenia sobie z nimi, a więc nie można liczyć na to, że malec opanuje bardzo gwałtowne emocje, bo to one opanowują jego. U dwuletniego dziecka ataki histerii potrafią pojawiać się w bardzo charakterystycznych momentach: po przebudzeniu lub tuż przed snem podczas ubierania się w czasie wizyty u lekarza lub tuż przed wejściem do gabinetu lekarskiego. Pojawianiu się ataków histerii u dwulatka sprzyjają określone okoliczności. Należą do nich: głód, zmęczenie dziecka, zaburzenie normalnego rytmu dnia. U części dzieci ataki histerii mogą pojawić się nawet wtedy, gdy żadna z tych okoliczności nie zaistnieje. Objawy ataku histerii u dziecka Epizod histerii u dziecka może zdarzyć się wszędzie – w domu, na spacerze, w sklepie, u dziadków na imieninach albo w przedszkolu. Dla rodziców najtrudniejsze są objawy ataku histerii dziecka występujące w miejscu publicznym, np. w sklepie. Zwykle jest to spowodowane nieprzychylnymi reakcjami otoczenia. Atak histerii wiąże się z charakterystycznymi zachowaniami dziecka: krzykiem płaczem tupaniem wymachiwaniem rękami rzucaniem się na podłogę. Czasami podczas napadu histerii dziecko może przejawiać agresywne zachowania, takie jak szczypanie, bicie, gryzienie innych. To także należy do normy w tym wieku, co nie oznacza, że nie należy temu zapobiegać i nie tłumaczyć maluchowi, że nie powinien tak postępować. Poza tymi przykuwającymi uwagę otoczenia objawami histerii u dziecka, w jego ciele zachodzą też subtelniejsze zmiany. \ Napad histerii u dziecka może bowiem wiązać się także z: przyspieszonym biciem serca problemami z oddychaniem nadmierną produkcją śliny niemożnością mówienia zaciskaniem zębów trudnościami z utrzymaniem pionowej pozycji ciała obrzękiem mięśni szyi. Wraz z ustąpieniem ataku histerii te objawy także ustępują. Histeria u dziecka – jak reagować? Najlepszym sposobem na opanowanie emocji bardzo małego dziecka dziecka jest jego przytulenie. Można maluszka kołysać w ramionach, spokojnie do niego przemawiać. Jeśli dziecko bije opiekuna, trzeba bez złości odsunąć się od niego i chwilę poczekać. Gdy agresja osłabnie, wtedy można podjąć próbę przytulenia dziecka. Sprawdza się również sposób z odwróceniem uwagi – im młodsze dziecko, tym lepiej działa. Można pokazać maluchowi zabawkę, zacząć śpiewać, wziąć go na ręce i przez okno wskazać ptaszka na drzewie czy psa na spacerze. A co z kilkulatkiem? Podczas opanowywania ataku histerii u dziecka należy: zapewnić dziecku bezpieczeństwo za wszelką cenę zachować spokój nie winić dziecka za złe emocje i za to, że nie umie nad sobą zapanować zaczekać aż atak histerii zacznie mijać komunikować się z dzieckiem w jak najprostszy sposób – używać krótkich komunikatów, powstrzymać się od tłumaczenia czegokolwiek. Na to przyjdzie czas, gdy maluch się uspokoi. Gdy dziecko się uspokoi, warto z nim krótko porozmawiać. W rozmowie dobrze jest wyrazić swoje zrozumienie dla emocji dziecka, np. rozzłościło cię to, że nie chcę ci kupić tej zabawki, prawda? To uczy dziecko nazywać emocje. Warto też porozmawiać o tym, jak dziecko się zachowywało, np. to ze złości tak głośno krzyczałeś i uderzałeś w podłogę? Kiedy maluch będzie już całkiem spokojny, wyjaśnij, dlaczego to nie był dobry moment na zakup zabawki lub zabawy jakimś przedmiotem. Zaproponuj rozwiązanie sytuacji, np. „W tym tygodniu dostałeś od babci nowe autko, dlatego nie chciałam ci kupić następnego. Jeśli masz ochotę, po powrocie do domu możemy się razem pobawić samochodem od babci". Jak reagować na agresywne zachowania dziecka w histerii? Najważniejsze jest zapobieganie takim zjawiskom, więc warto wychwycić moment, gdy dziecko traci nad sobą kontrolę i zapobiec histerii. Gdy się to nie uda, trzeba zapewnić maluchowi i ludziom w jego otoczeniu bezpieczeństwo, np. chwytając rękę dziecka, albo przytrzymując je, gdy chce podejść, żeby kogoś zaatakować. Jednocześnie trzeba maluchowi jasno powiedzieć, że nie wolno bić (kopać, gryźć) innych. Moment po ataku histerii można wykorzystać do nauki. Zacznij od zapytania dziecka, czy jest złe i dlaczego czuje złość. Powiedz mu, że zamiast bić, może przyjść do ciebie, gdy tylko zacznie się złościć i powiedzieć o tym, co je denerwuje. To także dobry moment, aby pokazać dziecku, że zamiast atakować innych, może złe emocje wyładować w inny sposób, np. tupiąc albo drąc kartkę papieru. Zobacz też: Dziecięca złość wcale nie jest taka zła Agresja – tego małe dzieci nie zapominają Jak nie krzyczeć na dziecko? Bunt dwulatka
Fryzury dla dziewczynek na długie włosy – proste, szybkie, efektowne
Zobacz, jak szybko, modnie i wygodnie uczesać córkę. Nasze propozycje fryzur dla dziewczynek, które noszą długie włosy, to: fikuśny kok, upięcie w kształcie koszyczka lub oryginalny kucyk. Sprawdzą się na różne okazje. Fryzjerka pokazuje krok po kroku, w jaki sposób można szybko i efektownie uczesać dziecko.
Przedstawiamy propozycje prostych fryzur dla dziewczynek, które przetrwają cały dzień zabawy, nauki, lekcje wf i inne dziecięce aktywności. Są łatwe do wykonania i nie zajmują wiele czasu, a przy tym są efektowne i oryginalnie. Zobacz, jak krok po kroku uczesać dziecko. Eksperymentowanie z fryzurami sprawi wam wiele radości. Jak uczesać dziewczynkę? Większość dziewczynek chce mieć długie włosy. I warto to marzenie spełniać, pamiętając, że dla dzieci, które dużo czasu spędzają w ruchu, noszenie rozpuszczonych długich włosów bywa niewygodne, a w niektórych sytuacjach – gdy włosy są bardzo długie – również niebezpieczne. Kosmyki przeszkadzają, plączą się, wpadają do oczu, utrudniają samodzielne ubieranie, mogą w coś się wkręcić lub zostać przytrzaśnięte. Pojawia się pytanie, jak uczesać dziewczynkę, by fryzura wyglądała ładnie, ale nie utrudniała życia dziecku. Najprostszym rozwiązaniem są kucyki i ślimaczki. Warto jednak spróbować również ulepszonych wersji tych fryzur. Łatwe fryzury dla dziewczynek prezentuje fryzjerka z salonu fryzjerskiego „Emilia”. Proste fryzury dla dziewczynek – pomysły Przedstawiamy propozycje prostych i efektownych fryzur dla dziewczynek. Wszystkie uczesania możesz wykonać sama w domu, bez pomocy fryzjera. Wystarczą gumki do włosów, spinki i fajna fryzura gotowa! Zobacz, jak krok po kroku zrobić ciekawe fryzury dla dziecka. Fryzura dla dziewczynki – fikuśny kok Sposób wykonania: Zbierz włosy dziewczynki w kucyk na środku głowy (lub jeśli chcesz – odrobinę z boku). Zrób to przy pomocy specjalnego wypełniacza do koka. Opleć włosy wokół niego, tak by powstał koczek. Końcówki włosów zawiń i przypnij wsuwkami. Całość delikatnie wygładź i piękna fryzura gotowa. Fryzura dla dziewczynki – ślimaczki Sposób wykonania: Zrób dwa kucyki na głowie dziecka. Włosy opleć wokół gumek, tak by powstały malutkie koczki. Końcówki włosów przypnij ozdobnymi spinkami. Fryzura dla dziewczynki – koszyczek Sposób wykonania: Zbierz włosy w wysoki kucyk, zapleć go w warkocz i na końcu zwiąż gumką. Warkoczyk zawiń wokół gumki, tak by powstał koczek przypominający koszyczek. Przymocuj go spinkami. Fryzura nr 4 – kok „kwiatek” Sposób wykonania: Włosy zwiąż w wysoki kucyk, opleć go wokół gumki, a końcówki włosów przypnij spinką z dużą ozdobą (np. z kwiatkiem) tak, by całość była stabilna. Ozdobna spinka w tym przypadku jest głównym elementem tej fryzury. Fryzura nr 5 – oryginalny kucyk Jak uczesać dziecko: Część włosów zaczesz do góry i zwiąż gumką. Pozostałą część włosów zwiąż nieco niżej gumką, dołączając niej włosy spięte wyżej. Całość przełóż w charakterystyczny sposób (jak na filmie), by fryzura stała się bardziej oryginalna. Możesz też zatrzymać się na etapie pierwszym i zostawić włosy upięte tylko dwoma gumkami. Zobacz także: Efektowna fryzura dla zabieganej mamy? Bąbelkowy kitek! Ta stylowa mama pokaże ci jak to zrobić! Fryzury dla chłopców: modne, krótkie, półdługie, wzorki Fryzury komunijne dla dziewczynki: warkocze [najmodniejsze 2020]
Co maluch wie o świecie? Kilka ważnych kwestii o rozwoju poznawczym [WEBINAR 5.]
Za nami piąty z 6 bezpłatnych webinarów dla rodziców, organizowanych w ramach akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem” i prowadzonych przez Dorotę Zawadzką. Tym razem ekspertka opowiadała o tym, jak wygląda rozwój poznawczy dziecka.
Czym on jest? To przede wszystkim nabywanie i doskonalenie umiejętności niezbędnych maluchowi do rozumienia świata. Jest to wszystko to, co na danym etapie życia dziecko jest w stanie zrozumieć, pojąć i poznać. Co istotne – rozwój poznawczy podzielony jest na kilka okresów, w których każdy kolejny wynika z poprzedniego. Tym samym bardzo ważne jest, by przebiegał on poprawnie, co później przekłada się m.in. na sukces szkolny. Rozwój poznawczy dziecka – trochę teorii… Gdy rodzi się mały człowiek, od samego początku można obserwować jego rozwój fizyczny, jak i intelektualny. Co ciekawe, już od najmłodszych lat życia jest on nie tylko odbiorcą tego, co się wokół niego dzieje, ale już wtedy kształtuje je, wywierając istotny wpływ na otoczenie. Dlatego też rozwój poznawczy jest zależny od interakcji malucha ze środowiskiem. Podczas spotkania ekspertka przypomniała postać szwajcarskiego psychologa Jean Piaget, który prowadził badania nad rozwojem poznawczym od urodzenia dziecka do jego dojrzałości. Dziecko często dostrzega tylko to, co już wie. Dopasowuje do rzeczy, które widzi to, co jest w stanie wyrazić. Dla niego góry są przez kogoś usypane, rzeki są wykopane, a słońce i księżyc śledzą je podczas spacerów Jean Piaget. To właśnie Piaget przeprowadził badania, które następnie opisał w ważnej do dzisiaj teorii rozwoju poznawczego. Wyróżnił następujące stadia rozwoju: Inteligencja sensomotoryczna (0-2 lata) – dziecko uczy się poprzez bezpośrednie doświadczenie, czyli rzuca, potrząsa, zgniata, gryzie itp. Sprawdza także, jaki związek jest pomiędzy przedmiotem a tym, jaki ono ma na niego wpływ, czyli np. notoryczne wyrzucanie przedmiotu z łóżeczka. Zabawki w tym czasie odgrywają istotną rolę, dlatego bardzo ważne jest, by rodzice zwracali uwagę, czego konkretnie używają maluchy. Ponadto również ciało jest dla dziecka dużą zabawką, dlatego chętnie je testuje. Myślenie przedoperacyjne (2-7 lat) – nadal dziecko eksperymentuje z zabawkami, jednak tutaj jest już moment planowania – nie ma przypadku, bo maluch wie już, czego może oczekiwać. Nie zmienia to też tego, że nadal sprawdza, co dzieje się z przedmiotem i jaki ma na niego wpływ. Coraz więcej też myśli, co wiąże się również z rozwojem mowy, dlatego warto do niego dużo mówić oraz budować związki między rzeczą. W tym wieku rozwój poznawczy musi być szeroki, powinien dotyczyć wszystkich dziedzin życia dziecka – sportu, muzyki, przyrody, relacji itd. Operacji konkretnych (7-11 lat) – dziecko rozumie pojęcie masy, że np. coś może być małe a ciężkie, objętości, pojęcie liczby, a także może przyswoić pojęcia logiczne oraz klasyfikować hierarchicznie. Rozwija wtedy także myślenie słowno-logiczne oraz rozumowanie indukcyjne (od szczegółu do ogółu). Operacji formalnych (11-15 i starsze) – dziecko robi już wiele operacji w umyśle, może sobie je wyobrazić, nie muszą one istnieć. Oznacza to, że rozwija się wtedy myślenie abstrakcyjne oraz myślenie hipotetyczno-dedukcyjne. Co ważne, ekspertka podkreśliła, że każdy z powyższych etapów wynika z poprzedniego. Oznacza to, że dziecko uczy się czegoś, a następnie wykorzystuje to, by przyswoić kolejne umiejętności. Jest to ważne w kontekście braków na danym etapie rozwoju, które jeśli nie zostaną zauważone przez rodziców, a następnie uzupełnione, mogą skutkować opóźnieniem na kolejnych etapach rozwoju.
Dziecko przeklina? Psycholog wyjaśnia, jak reagować (a jak nie!), by przestało
Zdarza się, że dziecko przeklina, choć wcale nie zna znaczenia danego wyrazu. Niekiedy również chce po prostu zwrócić na siebie uwagę. Wytłumacz dziecku, co takie słowa oznaczają, ale przede wszystkim porozmawiaj z nim o tym, jak radzić sobie w sytuacjach emocjonujących, które powodują, że przeklina.
Małe dziecko przeklina z wielu powodów. Jeśli widzi, że brzydkie słowo robi duże wrażenie na rodzicach, oburza ich, dziwią się – używa go, ponieważ chce zwrócić na siebie uwagę. Bywa, że maluch jest zupełnie nieświadomy, że dane słowo jest niewłaściwe. Wytłumacz dziecku, że nie należy przeklinać. Porozmawiaj z nim również o jego emocjach, które powodują, że mówi brzydkie wyrazy. Sprawdź, co w tej kwestii radzi psycholog Beata Chrzanowska-Pietraszuk. Spis treści: Dlaczego dziecko przeklina? Jak nie reagować, gdy dziecko przeklina? Co zrobić, jak dziecko przeklina? Inny rodzaj przekleństw dzieci Dlaczego dziecko przeklina? Zdaniem psycholog Beaty Chrzanowskiej-Pietraszuk, jeżeli dziecko w wieku przedszkolnym albo nawet dwulatek przeklina, może wiązać się to z kilkoma sytuacjami: Dziecko słyszy podobne słowa w domu lub na podwórku i powtarza. Jeśli w środowisku najbliższym jest tak, że te wyrazy są często obecne w języku dorosłych, to dziecko używa ich tak, jak używa każdego innego wyrazu, absolutnie nie zdając sobie sprawy z tego, że to jest wyraz niewłaściwy. Dziecko nie słyszy często brzydkich wyrazów, jednak słyszy te wyrazy w sytuacjach dosyć emocjonujących. Dziecko nie zna znaczenia takiego wyrazu, po prostu go usłyszało. Z jakiegoś powodu mu się ten wyraz spodobał, bo np. ładnie, nietypowo lub dziwnie brzmi. Dziecko już wie, że ten wyraz jest wyrazem brzydkim i testuje dorosłych. Sprawdza: jakie to wrażenie zrobi na babci, kiedy powiem jakieś słowo, o którym rodzice wczoraj mi mówili, że ono jest brzydkie. Jak nie reagować, gdy dziecko przeklina? - Im bardziej się oburzamy, gdy słyszymy przeklinające dziecko, im bardziej robimy zdziwioną minę, im bardziej mówimy, że tak nie wolno i że to brzydkie (i jeszcze w dodatku za karę wysyłamy do swojego pokoju), tym bardziej dziecko wie, że to jest wyraz, którego co prawda znaczenia nie zna i nie wie, co on oznacza, ale to jest wyraz, który na dorosłych robi bardzo duże wrażenie. Wobec czego, jeśli chce zrobić wrażenie na przyjęciu rodzinnym, to nie ma innego wyjścia – musi go użyć. Wtedy będzie w centrum zainteresowania i wszyscy będą na nie patrzeć, co jest akurat w przypadku wielu dzieci bardzo pożądanym efektem – tłumaczy Beata Chrzanowska-Pietraszuk. Co zrobić, jak dziecko przeklina? Gdy dziecko przeklina, porozmawiaj z nim o tym, wytłumacz także, co takie brzydkie słowa oznaczają. - Żeby walczyć z tego typu sytuacją i żeby dzieci nie powtarzały przekleństw, warto im o tym mówić, że to są brzydkie wyrazy, nie należy ich mówić, nie należy ich powtarzać i że one oznaczają brzydkie rzeczy. Czasami można wytłumaczyć dziecku również, co oznacza taki wyraz, np. że jest to bardzo brzydka nazwa pupy, a grzeczne dzieci i dorośli mówią „pupa”, a nie używają tego drugiego wyrazu. Dzieci bardzo szybko uczą się nieużywania przekleństw, jeśli dorośli nie robią wokół tego wielkiej sprawy – mówi psycholog. Inny rodzaj przekleństw dzieci Ekspertka zauważa, że jest jeszcze inny rodzaj brzydkich wyrazów, o których dorośli absolutnie nie wiedzą, że są to brzydkie wyrazy, których dzieci używają, kiedy są na siebie zezłoszczone i w kłótniach. W wieku przedszkolnym dzieci używają różnego rodzaju obelg, typu: „ty brudny sedesie” albo „jesteś taki żółty, jak siki”. Używają różnego rodzaju sformułowań, które dla nich są obraźliwymi słowami. Natomiast my jako dorośli, jak słyszymy takie przekleństwa dzieci, to nie jest to dla nas aż taki duży kaliber, jak słowa powszechnie uznawane za obraźliwe. - W takiej sytuacji też warto porozmawiać z dzieckiem nie o używaniu brzydkich słów, ale o tym, w jakich sytuacjach się ich używa i o tym, jak sobie radzić z emocjami, które powodują, że te obraźliwe słowa przychodzą mu do głowy. Bo dzieci używają takich sformułowań, takich słów, wtedy, kiedy jest im źle i kiedy nie potrafią sobie poradzić z sytuacją. Kiedy ktoś im zrobił przykrość i nie potrafią sobie poradzić w inny sposób, jak tylko obrażając – radzi Beata Chrzanowska-Pietraszuk. Zobacz także: "Zamknij się k..."- to słowa opiekunki do 2-letniego dziecka w żłobku w Szczecinie Brzydkie wyrazy - 7 rad dla rodziców Dlaczego dzieci kłamią? Winni rodzice?
Tenis ziemny - ćwiczenia dla dzieci [WIDEO]
Prezentujemy ćwiczenia tenisa ziemnego dla dzieci polecane przez trenerkę tenisowej szkółki Legii. Dzięki tym zabawom tenisowym dziecko polubi tenis ziemny i zdobędzie pierwsze szlify.
Prezentowane ćwiczenia tenisa ziemnego dla dzieci nie zastąpią oczywiście profesjonalnych treningów, ale mogą zachęcić dziecko do tenisa. Poza tym dzięki nim możesz sprawdzić, czy twoje dziecko w ogóle ma ochotę na treningi. Zachęcaj dziecko do ćwiczeń, kto wie, może zrobi sportową karierę i wyrośnie na tenisowego mistrza? Zabawy tenisowe dla dzieci Przedstawiamy kilka ćwiczeń tenisowych dla dzieci, które z pewnością sprawią maluchom wiele radości, ale także doskonale wpłyną na ich kondycję fizyczną. Ćwiczenie tenisowe 1 Poproś dziecko, by położyło piłkę tenisową na rakiecie i wykonało 10 okrążeń piłki wokół ramy rakiety w jedną stronę, a następnie 10 okrążeń w stronę przeciwną. Rakietę tenisową dziecko powinno trzymać jedną ręką. Ćwiczenie tenisowe 2 Poproś dziecko, by trzymając piłkę na rakiecie, poruszało się i zatrzymywało zgodnie z twoimi poleceniami: mówisz „start" – dziecko idzie, mówisz „stop" – dziecko zatrzymuje się. Ćwiczenie tenisowe 3 Poproś dziecko, by stanęło szeroko na nogach przed tobą (odwrócone do ciebie plecami). Poturlaj piłkę między nogami dziecka. Zadaniem dziecka jest złapanie piłki, zanim dotrze ona do jakiegoś wyznaczonego przez ciebie celu (np. siatki, położonego przez ciebie patyka itp.). Ćwiczenie tenisowe 4 Poproś swojego małego sportowca, by stanął przed tobą (odwrócony do ciebie plecami). Rzuć piłkę nad głową dziecka tak, by upadła przed nim. Zadaniem dziecka jest złapanie piłki po jednym koźle. Ćwiczenie tenisowe 5 Poproś dziecko, by wysoko podrzucało piłkę i łapało ją po koźle (lub – w trudniejszej wersji – w powietrzu). W trakcie oczekiwania na piłkę dziecko ma wykonać jak najwięcej klaśnięć w dłonie. Więcej informacji o profesjonalnych treningach znajdziesz na stronie Legia Tennis Schools
Jak nauczyć dziecko wiązać buty? Proste metody na wiązanie sznurowadeł
Nauka wiązania butów nie musi być karkołomna. Dzięki specjalnym metodom, takim jak wierszyk czy szablon o wiązaniu sznurówek, twoje dziecko może opanować umiejętność wiązania butów bardzo szybko. Możesz nauczyć dziecko wiązać buty prosto i przyjemnie.
Sznurowane buty dla małych dzieci ustąpiły w dzisiejszych czasach miejsca butom na rzepy lub wsuwanym. Nic w tym dziwnego, skoro są wygodniejsze w użyciu. Jednak wiązanie sznurówek to przydatna umiejętność. Jeśli zastanawiasz się jak nauczyć dziecko wiązać buty, wiedz, że sznurowanie butów nie musi być trudne i można potraktować je jako super zabawę! Zobacz nasz film i pokaż dziecku, jak się wiąże buty – bez łez i frustracji. Mamy też dla was wyliczankę, która pomaga w nauce, oraz szablon buta – wystarczy wydrukować, zrobić dziurki i można trenować sznurowanie butów. Jak nauczyć dziecko wiązać buty? nauka wiązania sznurówek dla dzieci wierszyk ułatwiający wiązanie butów szablon: jak się wiąże buty? uszy królika – łatwa metoda wiązania butów Nauka wiązania sznurówek dla dzieci Wiązanie butów może być trudne dla dzieci – zwłaszcza gdy trzeba to zrobić szybko, chociażby wtedy, gdy akurat grupa przedszkolna wychodzi na plac zabaw. Próbowałaś nauczyć swoje dziecko wiązać buty, ale ono wciąż nie chce tego robić? Prędzej czy później maluch musi opanować umiejętność ich wiązania, a eksperci rozwojowi są zdania, że jest ona potrzebna dla prawidłowego rozwoju dziecka. Nie jesteś skazana na kupowanie wyłącznie butów na rzepy. Dzięki metodzie z filmu twoje dziecko bardzo szybko opanuje naukę wiązania sznurówek. Podążaj za instrukcjami, a przekonasz się, że nauka wiązania butów może być dla dziecka frajdą. Wierszyk ułatwiający wiązanie butów Dobrym pomysłem jest nauczenie dzieci wiązania butów poprzez zabawę. Poniższy wierszyk pomoże dziecku opanować sztukę sznurowania butów sportowych: Były sobie dwie myszki Miki i Piki. Miały długie ogonki – dziecko trzyma oba sznurowadła; zamieniły się miejscami – malec krzyżuje sznurówki; jedna myszka weszła do norki – wkłada jeden koniec sznurowadła w utworzone oczko; druga ją zamknęła – zaciska supeł; jedna wystawiła uszko – robi z jednego końca sznurowadła małe uszko; druga ja okrążyła i wystawiła swoje – dziecko owija sznurówkę dookoła uszka i przez otwór wypycha drugie sznurowadło; przyszedł kot, złapał myszki za uszy i wyciągnął z norki – łapie palcami obu rąk za oba uszka i zaciska oba sznurowadła. Szablon do nauki wiązania butów Jeszcze jednym sposobem pokazującym, jak się wiąże buty, jest wykorzystanie specjalnego szablonu. Możesz go wydrukować i nakleić na tekturę. Wytnij dziurki w odpowiednich miejscach i pomóż dziecku przewlekać sznurówkę według wzoru. Miłej nauki (i zabawy)! Zapisz obrazek, żeby wydrukować szablon: Łatwa metoda nauki wiązania butów: uszy królika Możesz też pokazać dziecku, jak wiąże się buty, porównując sznurówki do uszu królika: każdy koniec sznurówki złóż w „ucho króliczka”, trzymając sznurówki w obu dłoniach kciukiem a palcem wskazującym; skrzyżuj uszy króliczka, tak by tworzyły literę X; przełóż dolne uszko przez górne, tak by zrobić węzeł pociągnij za oba uszka i gotowe! Miłej nauki i zabawy! Zobacz także: 5-latek pokazuje genialny trik, ułatwiający wiązanie butów! Zobaczcie film! Jak nauczyć dziecko rozpoznawać kolory? Nauka wkładania butów: na którą nogę? I co ze sznurówkami?
Jak prawidłowo zapinać dziecko w foteliku samochodowym? [WIDEO]
Żeby dobrze zapiąć dziecko w foteliku samochodowym, trzeba odpowiednio napiąć i ustawić pasy. Można to sprawdzić „testem szczypnięcia”. Gdy dziecko będzie źle zapięte, nawet najlepszy fotelik samochodowy nie ochroni go podczas wypadku – dlatego tak ważne jest odpowiednie wykonywanie tej czynności i upewnienie się, że zarówno pasy biodrowe, jak i te na ramionach były odpowiednio zapięte.
Prawidłowe zapinanie pasów w foteliku samochodowym jest równie ważne dla bezpieczeństwa dziecka w podróży, co odpowiedni montaż fotelika. Jeśli dziecko będzie źle zapięte w foteliku, nawet najlepszy fotelik samochodowy nie ochroni dziecka podczas wypadku. Pasy muszą być dobrze napięte, zagłówek na odpowiedniej wysokości. Obejrzyj film i zobacz czy dobrze zapinasz pasy w foteliku samochodowym swojej pociechy. Jak zapinać dziecko w foteliku samochodwym? Instrukcja zapinania pasów Aby zapinanie dziecka w foteliku pasami było właściwe, stosuj się do tych zasad: odepnij pasy w foteliku i maksymalnie je wyciągnij. Niektóre foteliki wyposażone są w automatyczną blokadę pasów; wkładając dziecko do fotelika, ustal optymalną wysokość pasów i zagłówka. Pasy w foteliku montowanym przodem do kierunku jazdy powinny być ustawione równo z barkiem dziecka lub nieco powyżej barku, tak żeby dziecko nie było wciskane w fotelik podczas zderzenia czołowego. po włożeniu dziecka do prawidłowo zamontowanego fotelika zepnij pasy razem, włóż je w zamek i napnij pas barkowy; po delikatnym napięciu pasu barkowego ściągnij mocno pasy biodrowe, ciągnąc za pasy barkowe i wyciągnij jeszcze raz pas barkowy. Kiedy pasy będą już napięte, sprawdź testem "szczypnięcia", czy są napięte odpowiednio. W tym celu włóż palec pod pas, między pas barkowy a klatkę piersiową dziecka, i spróbuj pozostałymi palcami uszczypnąć pas. Jeśli uda ci się to zrobić, to znaczy, że pas jest jeszcze za luźny. Aby uniknąć tego częstego błędu przy zapinaniu dziecka w foteliku, dociągnij pas mocniej i jeszcze raz sprawdź. Jeśli będzie się wyślizgiwał z palców, oznacza to, że jest już odpowiednio napięty, a dziecko jest prawidłowo zapięte w foteliku. Pamiętaj, żeby zawsze zdejmować dziecku kurtkę w foteliku! W przeciwnym razie pasy nie będą dobrze go chronić. Ważne! Dziecko, które wsiada do samochodu, zawsze musi podróżować w foteliku z poprawnie zapięte pasami. Przewożenie malca bez fotelika może skutkować nie tylko wysokim mandatem, lecz także utratą zdrowia, a nawet życia dziecka. Zobacz także: Od kiedy dziecko może podróżować bez fotelika? 11 najlepszych produktów ułatwiających podróż samochodem Fotelik samochodowy dla noworodka - sprawdź ranking!
Sukcesy i porażki – jak sobie z nimi radzić [LIVECZAT Z EKSPERTEM]
Dzieci różnie radzą sobie z przegraną, ale i sukcesem. Jak my, dorośli… Jedne przeżywają je mniej, inne bardziej, jednak wszystkie te emocje są im potrzebne. Dlaczego tak ważne jest, żebyśmy my – rodzice – nauczyli maluchy radzić sobie z przegraną i jak to zrobić, podpowiada psycholog.
Naszą rolą jest być przy dziecku w tych momentach, w których świętuje swoje osiągnięcia, tak samo tak wtedy, kiedy przeżywa gorycz przegranej. O tym, dlaczego to takie ważne, opowiadała podczas liveczatu organizowanego na fanpage'u Mamo To Ja psycholog Dorota Maciejec. Dlaczego zarówno sukcesy, jak i porażki są ważne? Oczywistym wydaje się, że sukcesy powinniśmy doceniać i zauważać. Jak tłumaczy psycholog Dorota Maciejec, sukcesy budują u dzieci pewność siebie, poczucie własnej wartości i kompetencji. „Z całą pewnością dodaje to wiatru w żagle”. Nie inaczej jest z porażkami. Na nie też młody człowiek musi mieć miejsce. „Porażki trzeba umieć przeżyć. Pamiętajmy, że dzieci nie rodzą się z umiejętnością poradzenia sobie z porażką”. Jak wyjaśnia psycholog, porażką może być to, że mając klocki, dziecko ułoży zwierzątko nie w taki sposób jak trzeba. „Jeśli rodzic dodatkowo wzmocni to, mówiąc, że zwierzątko nie wygląda tak jak na obrazku, to takie doświadczenie porażki jest dużo trudniejsze”. To, co w życiu ważne Jak podkreśla psycholog Dorota Maciejec „życie składa się nie tylko z pasma sukcesów, ale i z porażek, które są bardzo ważne. Dziecko, które doświadcza porażki, może mieć przekonanie, że nie doskoczyło do jakiegoś poziomu, a co za tym idzie – zawiodło swoich rodziców. Dlatego bardzo ważne jest, żeby budować w dzieciach poczucie bezpieczeństwa: nawet jeśli doświadczysz porażki, to bardzo cię kocham. Niezależnie od tego, czy ci się udaje, czy nie”. Zapraszamy na kolejne liveczaty na fb, na nasz fanpage Mamo To Ja. Tam możecie zadawać pytania najlepszym ekspertom, a oni chętnie dzielą się swoją wiedzą. Kolejne spotkanie już wkrótce! Więcej: Lego Duplo
Dzień z tatą – 5 pomysłów na wspólne spędzenie czasu
Dziecko, któremu rodzice okazują zainteresowanie, czuje że jest kochane i rozumiane. Szczególne ważna w życiu młodego człowieka jest obecność taty. Dlatego relacje pomiędzy nim a pociechą powinny być jak najlepsze. Można je budować w różny sposób. Jak? Oto nasze propozycje na spędzenie czasu ojca z przedszkolakiem!
W oczach dziecka tata jest prawdziwym bohaterem. Zawsze obroni przed stworem spod łóżka, nauczy jeździć na rowerze, a gdy będzie trzeba – przytuli. Ty też należysz do superbohaterów? Zobacz, jak spędzić czas ze swoją pociechą, aby miała dzięki tobie jeszcze więcej radości! 1. Wycieczka nad jezioro Piękna pogoda i pierwsze promienie słońca sprawiają, że w końcu chętnie wyruszamy na dłuższe i krótsze wycieczki po bliskiej i dalekiej okolicy. To przepis na udany dzień i oderwanie się od codziennego zgiełku miasta. Co powiecie na to, aby wybrać się nad wodę? Możecie zabrać ze sobą koc, karty do gry lub zestaw wędkarski. Taka wycieczka jest idealna zarówno dla osób mieszkających w dużych miastach (wystarczy wsiąść w samochód, by w ciągu kilku godzin znaleźć się z dala od ulicznego zgiełku), jak i osób, które na co dzień mieszkają blisko jezior czy lasów. 2. Wspólny biwak Jeśli jeździłeś pod namiot jako dziecko, sam doskonale wiesz, jaka to frajda. Dla twojej pociechy taka wspólny wyjazd na biwak będzie zapewne ekscytującym przeżyciem. Ty z kolei zyskasz szansę, by wejść w świat dziecka i posłuchać, co ma ono do powiedzenia. Taka wyprawa to okazja do tego, by nauczyć swoją latorośl tych rzeczy, na które z reguły nie mamy czasu. Zanim wyruszycie do miejsca docelowego, musisz mieć wszystko z góry zaplanowane – chodzi o to, aby potem nie szukać długo miejsca na nocleg. Pamiętaj, że dziecko potrzebuje więcej czasu na odpoczynek i sen niż osoba dorosła. 3. Lokalne rozrywki W weekend lub wolne popołudnie warto wyłączyć komputer, wyciszyć telefon i spędzić czas z dzieckiem. Można oczywiście zabrać dziecko na spacer albo wykorzystać jedną ze znanych nam z dzieciństwa zabaw, takich jak gra w piłkę, berka czy klasy. Można też zrobić coś innego, bo w dzisiejszych czasach możliwości spędzania czasu z pociechami są znacznie większe. Wystarczy poszperać chwilę w Internecie, by znaleźć ciekawą ofertę dla siebie i malucha. Możecie wybrać się razem do kina na film familijny albo do teatru. Również wiele muzeów i galerii przygotowuje specjalne wystawy dla rodzin z dziećmi. To nie tylko ciekawy sposób na spędzenie razem popołudnia czy weekendu, lecz także na zapoznanie malucha z życiem kulturalnym. 4. Granie w „planszówki” Popularne gry planszowe odgrywają ważną rolę w rozwoju pociechy – uczą cierpliwości, myślenia strategicznego i pomagają kontrolować emocje. Tego rodzaju zabawa pozwala zdystansować się wobec porażek i przeżywać radość zwycięstwa w taki sposób, by nie pogrążać pokonanego przeciwnika w rozpaczy. Zaproponuj dziecku rzucanie kostką i przeskakiwanie pól. Jeżeli nie będzie czegoś rozumiało – wyjaśnij zasady, ale nie wytykaj błędów. Gdy w trakcie zabawy zgłodniejecie, sięgnijcie po pyszną przekąskę Kinder Mleczna Kanapka. Przygotowana jest ze składników najwyższej jakości. Nie zawiera konserwantów ani barwników. Chwila na przerwę i można grać dalej! 5. Nauka jazdy na rowerze Opanowanie tak skomplikowanych czynności, jak jednoczesne pedałowanie i utrzymywanie równowagi to dla dziecka spore wyzwanie. Całe szczęście jest tata, który pomoże opanować trudną sztukę, jaką jest jazda na rowerze. Popularną metodą nauki jest stosowanie kija (np. drewnianego od szczotki) przymocowanego z tyłu roweru. Twoim zadaniem jest trzymać go za koniec – powstanie wówczas dźwignia uniemożliwiająca upadek. Możesz próbować puszczać kij na prostych odcinkach, pozwalając dziecku na samodzielną jazdę. Upewnij się jednak, że pociecha jest gotowa na taki krok. Z czasem uda się opanować jazdę na dwóch kółkach do perfekcji. A wy będziecie mogli cieszyć się waszym wspólnym sukcesem! Materiał powstał przy współpracy z: Ferrero Polska Commercial
Pomysły na pyszne desery z budyniem w roli głównej!
Twoje dziecko nie przepada za produktami mlecznymi, a ty wiesz, że nabiał jest ważnym składnikiem jadłospisu maluchów? Wypróbuj nasze podpowiedzi deserów z pysznym budyniem Winiary.
Nabiał i jego przetwory nie zawsze są lubiane przez dzieci. Tymczasem dietetycy twierdzą, że są szalenie ważne dla zdrowego rozwoju maluchów. Jak przemycać nabiał do diety dziecka? Jednym ze sposobów jest przygotowanie pysznego budyniu. Dlaczego nabiał jest ważny w diecie dziecka? Zdaniem dietetyczki Agnieszki Piskały mleko to ważny element w diecie każdego dziecka, ponieważ stanowi jedno z głównych i nieocenionych źródeł wapnia oraz innych składników odżywczych niezbędnych do prawidłowego rozwoju i wzrostu. Wapń to składnik mineralny, który: bierze udział w prawidłowych procesach krzepnięcia krwi zwiększa wydzielanie enzymu odpowiedzialnego za prawidłowy metabolizm tłuszczy, a więc... ...zapobiega nadwadze i otyłości umożliwia prawidłowy wzrost kości dba o odpowiednią mineralizację uzębienia A wapń zawarty w mleku w postaci kazeinianu wapnia to jeden z najlepszych, łatwo przyswajalnych form tego pierwiastka występujących w naturze! Jak przemycać wapń do jadłospisu malucha Agnieszka Piskała proponuje... budyń! To doskonała alternatywa do podawania dzieciom mleka – krótka obróbka termiczna sprawia, że mleko zachowuje większość swoich wartości odżywczych, a dzięki możliwości wyboru różnych smaków i dodatków do finalnego posiłku, staje się on ciekawym urozmaiceniem diety dziecka. Zobacz nasze wideo i poznaj ciekawe warianty mlecznych deserów na bazie budyniu Winiary!
Jak uczyć malucha dzielenia się i empatii? [Wideo]
Empatia, czyli zdolność wczuwania się w cudze emocje, ma ogromny wpływ na nasze funkcjonowanie w społeczeństwie. To, czy dziecko potrafi się dzielić oraz rozumieć potrzeby innych zależy od tego, jak bardzo jest wrażliwe na uczucia drugiej osoby. Istnieją sposoby, które mogą go tego nauczyć. Zobacz film!
Przez pierwsze dwa lata życia maluszki nie rozumieją jeszcze, że inne osoby także mają swoje uczucia i potrzeby. Trzylatki natomiast potrafią już wyciągać wnioski z obserwowanych sytuacji, dlatego najlepszym sposobem na naukę empatii jest przebywanie w gronie rówieśników. Jeśli nasza pociecha nie będzie miała kontaktu z innymi dziećmi, jej dalszy rozwój społeczny może być bardzo utrudniony. Jak nauczyć dziecko rozumieć innych? "Rozwój społeczny powinien dać nam odkrycie, że z innymi możemy więcej. Gdy działamy w grupie osiągamy takie cele, które dla pojedynczej osoby są nie do zrealizowania" - mówi dr Aleksandra Piotrowska, psycholog. Dziecko może rozwijać zdolności empatyczne np. opiekując się swoim pupilem lub oglądając wartościowe bajki na Mini Mini+, takie jak np. "Mali odkrywcy", w której grupka przyjaciół wspólnie odkrywa reguły rządzące światem. Chcesz dowiedzieć się więcej na temat uczenia dziecka empatii? Obejrzyj nasze wideo!
Przedszkolaki bardzo interesują się różnicami płci [WIDEO]
Dzieci w wieku przedszkolnym bardzo interesują się szczegółami budowy ciała wynikającymi z różnicy płci - mówi psycholog i seksuolog kliniczny dr Agnieszka Izdebska. Dlatego bardzo często w tym wieku dzieci bawią się z rówieśnikami w dom lub w doktora, starając się w ten sposób zaspokoić swoją ciekawość.
Temat seksualności dzieci był jednym z przedmiotów dyskusji 11. Ogólnopolskiej Konferencji "Ostrożnie dziecko! Profilaktyka krzywdzenia małych dzieci" zorganizowanej w czerwcu przez Fundację Dajemy Dzieciom Siłę oraz Zakład Zdrowia Publicznego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Dlaczego jedni mają takie ciało, a inni inne? Jak mówi seksuolog, przedszkolaki to bardzo ciekawe istoty, do tego coraz bardziej rozwinięte intelektualnie, więc ich ciekawość jest jeszcze większa niż wcześniej. Jednym z tematów ich zainteresowań jest też kwestia różnic między płciami. "Dlaczego jedni wyglądają tak, jak wyglądają, a inni mają inne ciała?" - zastanawiają się maluchy. Dlatego też różnice dotyczące ciała, seksualności i budowy ciała bardzo je fascynują. Wśród rówieśników znajdą odpowiedź na swoje pytania Psycholog wyjaśnia, że dzieci w tym wieku zdają sobie już sprawę, że na nurtujące je pytania nie znajdą już w bezpośredni sposób odpowiedzi. - Przedszkolaki zdążyły się zazwyczaj już dowiedzieć, że nie mają co podglądać rodziców, bo oni nie są chętni pokazywać swoje ciała i nie mają ochoty bawić się z nimi w takie zabawy, które jakoś bardzo angażują ciało czy płciowość, dlatego zwracają się z tymi potrzebami czy zainteresowaniami do rówieśników - wyjaśnia seksuolog. Podczas zabaw w doktora lub w dom, dzieci mogą np. wcielić się w role mamy albo taty i w ten sposób eksperymentować za swoją rozwijającą się płcią - powiedziała ekspert. Dr Agnieszka Izdebska jest psychologiem i seksuologiem klinicznym z Instytutu Psychologii oraz Pracowni Seksuologii Społecznej i Klinicznej Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Jak reagujecie na zainteresowanie dzieci tematami dotyczącymi różnic między płciami? Napiszcie w komentarzach. Zobacz też: Jak rozmawiać z dzieckiem o seksie? Rozwój czterolatka - 4 dowody, że przebiega prawidłowo Dlaczego dziecko musi rozwijać wszystkie zmysły? – wyjaśnia Dorota Zawadzka (film)
Pornografia w sieci: nigdy nie wiadomo z kim rozmawia twoje dziecko [WIDEO]
Nigdy nie wiemy kto kryje się w internecie za osobą podającą się za dziecko – mówi socjoterapeutka Małgorzata Ćwiek z Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę. Dlatego apeluje do rodziców, aby od małego uczyli dzieci ostrożności w zawieraniu znajomości w sieci.
Małgorzata Ćwiek zajmuje się w Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę programami edukacyjnymi poświęconymi m.in. bezpiecznemu korzystaniu dzieci z internetu. Zobacz film, z którego dowiesz się, na co zwracać uwagę podczas korzystania dziecka z sieci i w jaki sposób budować z nim relacje, aby w przyszłości nie bało się mówić o swoich problemach i nie szukało próby ich rozwiązania w świecie wirtualnych znajomości. "Czy ona mówi prawdę, kiedy podaje, że ma 6 lat?" Zdaniem socjoterapeutki, od najmłodszych lat trzeba dzieci uwrażliwiać na znajomości w sieci. "Nigdy nie możemy mieć pewności, z kim tak naprawdę rozmawiamy i jakie są intencje tej osoby" – podkreśla. "Czy ona mówi prawdę, kiedy podaje, że ma 6 lat. Czy rzeczywiście tak jest?" – mówi Ćwiek. Przestrzega, że niebezpieczeństwo takich znajomości polega też na tym, że z reguły bazują one na "uderzaniu w czuły punkt dziecka". "Jeżeli ktoś zauważy, że dziecko poszukuje akceptacji, to będzie chciał zostać jego przyjacielem, na którego zawsze będzie można liczyć, zawsze będzie online" – podkreśla. Przeczytaj też: Ruszył rejestr pedofilów i gwałcicieli! Sprawdzaj! Dlatego, zanim udostępnimy dziecku jakąkolwiek aplikację czy stronę internetową, należy ją sprawdzić, przeczytać jej regulamin. Dopiero wtedy możemy podjąć decyzję, czy nadaje się ona dla naszego dziecka. "Nie wszystkie serwisy są dla małych dzieci, o czym rodzice nie zawsze wiedzą" – mówi Ćwiek. A dzieci z tego korzystają, ponieważ "wszyscy to mają, to dlaczego ja miałobym nie mieć". Socjoterapeutka powtarza, aby sprawdzać, weryfikować ustawienia urządzeń mobilnych lub komputerów stacjonarnych tak, aby wyświetlane treści były filtrowane, w zależności od wieku dziecka. Twórz bliskość od małego Ćwiek podkreśla, jak ważne jest budowanie od najmłodszych lat relacji z dzieckiem, opartych na zaufaniu, bliskości oraz uważności rodzica. "Taka relacja zaowocuje tym, że jeżeli dziecko popadnie w tarapaty internetowe, czy też innego typu, to zwróci się do rodzica z prośbą o pomoc". Dzięki temu dziecko będzie wiedziało, że zostanie wysłuchane i nie zostanie skrytykowane, wyśmiane lub ocenione już na wstępie, ale że uzyska wsparcie w trudnej sytuacji, w której się znalazło – argumentuje socjoterapeutka. A wy, w jaki sposób uczycie dziecko korzystania z komputera? Podzielcie się swoim doświadczeniem w komentarzach. Zobacz też: Zły dotyk - jak uchronić dziecko? Nadmuchiwane baseny, place zabaw i brodziki dla dzieci - do ogrodu, na taras i balkon! Po co dziecku inteligencja emocjonalna? Pytamy Dorotę Zawadzką [WIDEO]
Co robić, żeby pomóc komuś, kto stracił grunt pod nogami? Podać gałąź, zadzwonić pod 112 czy rzucić się do wody i próbować ratować? Zobacz, kto może udzielać pomocy tonącemu dziecku w jeziorze, rzece czy w morzu. Tłumaczy doświadczony ratownik, rzecznik prasowy stołecznego WOPR-u, Michał Czernicki.
Jak pomóc dziecku, kiedy widzimy, że ma problem z utrzymaniem się na powierzchni wody? Czy rzucać się mu na pomoc, czy wzywać służby? Tłumaczy rzecznik prasowy stołecznego WOPR-u, Michał Czernicki. Czy wolno wskakiwać do wody, by pomóc tonącej osobie? „Gdy widzimy dziecko, które tonie, naszą pierwszą, psychologiczną reakcją jest chęć rzucenia się mu na pomoc. Lecz pamiętajmy, że osobom, które nie są przeszkolone, nie potrafią udzielać pierwszej pomocy na wodzie, nie wolno jest tego robić. Ktoś, która tonie – także dziecko – jest często agresywny, jest w szoku, i może pociągnąć za sobą na dno ratującego” – mówi Michał Czernicki. Ratownicy znają specjalne chwyty, które pozwalają im obezwładnić taką osobę, przyciągnąć ją do brzegu i udzielić jej specjalistycznej pomocy. Zobacz też: Tu dziecko może pływać bezpiecznie – podpowiedź ratownika [WIDEO] Jak się zachować, gdy tonie dziecko? Gdy widzimy osobę, która tonie, kolejno: wzywamy ratownika na kąpielisku lub telefonicznie wzywamy jednostkę ratownictwa wodnego, dzwoniąc na numer 112 czy straż pożarną (w Warszawie zaś za chwilę rusza numer bezpośredni do ratowników, 984) najpierw podajemy miejsce zdarzenia, a dopiero potem jego szczegóły i okoliczności jeśli tonąca osoba jest blisko brzegu, możemy podać jej jakiś konar, gałąź lub część garderoby, która pozwoli jej się tego trzymać. Nie wolno jednak dotykać tonącego, zawsze musi być możliwość jego puszczenia, by samemu nie wpaść do wody i nie utonąć.
Zdrowa dieta: Co to znaczy w praktyce? [WIDEO]
Zbilansowana dieta oraz posiłki bogate w witaminy i wartości odżywcze to podstawa żywienia dziecka, ale co to oznacza w praktyce? Tłumaczy Agnieszka Mielczarek, coach zdrowia i żywienia.
Nie łatwo jest zaplanować każdy posiłek tak, by był bogaty we wszystkie niezbędne składniki. Jednocześnie nie wolno zapominać, że dzieci mają szczególne potrzeby, gdyż wciąż rosną i się rozwijają. Jak sobie poradzić z tym wyzwaniem? O to kilka wskazówek: Harwardzka Piramida Żywienia Na pewno słyszałaś o piramidzie żywienia, jednak nie jest ona łatwa do przełożenia na codzienne posiłki. Dlatego eksperci od żywienia w Harvard School of Public Health opracowali tzw. Harwardzką Piramidę Żywienia. Podpowiada ona, ile czego zjeść podczas każdego posiłku i w jakich proporcjach. Podział jest następujący: przynajmniej połowa talerza powinna składać się z różnorodnych owoców i warzyw, które będą głównym źródłem witamin i minerałów. Ćwiartkę drugiej połowy talerza zarezerwuj dla białek. Najlepszym i najczystszym źródłem białka są ryby, jaja, drób, rośliny strączkowe i suszone owoce. Staraj się unikać przetworzonego mięsa, np. kiełbas i wędlin. Reszta talerza powinna składać się z węglowodanów, które zapewnią twojemu dziecku energię na długi czas. Dobrym źródłem węglowodanów są ziemniaki czy pełnoziarniste zboża, takie jak ryż lub komosa ryżowa. Zobacz także: Jak zachęcić niejadka do jedzenia? Zamień potrawę w dzieło sztuki! - przepisy Postaw na różnorodność Agnieszka Mielczarek podpowiada dodatkowo, by na talerzu patrzeć na ... ilość kolorów. Kilka kolorów do posiłku, a 5 w ciągu całego dnia. Zapewni nie tylko miłe doznania wzrokowe i różnorodność a talerzu, ale także dostarczy odpowiedniej ilości witamin i substancji odżywczych. W zdrowej diecie nie powinno zabraknąć tłuszczy. Są one niezbędne do zdrowego rozwoju, ale powinny być starannie selekcjonowane. Najlepsze tłuszcze pochodzą z oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia, suszonych owoców, nasion, żółtek jaj i awokado. Inne rodzaje tłuszczu, takie jak tłuszcze nasycone, tłuszcze trans, rafinowany olej roślinny i masło, nie są tak niewinne, jak by się mogło wydawać i należy ich unikać. W diecie nie może także zabraknąć białka, najpełniej w najczystszej postaci, ale nie oznacza to, że musi być to koniecznie mięso! Postaw również na produkty pełnoziarniste. W przypadku dzieci bardzo ważne jest także wapno. Dziecko nie lubi nabiału? Nie szkodzi, szklankę mleka można łatwo zastąpić porcją brokułów, łyżką sezamu, dwoma garściami migdałów lub dwoma, lub trzema małymi sardynkami. Co więcej, aby wspomóc przyswajanie wapnia w naszych kościach, nie ma nic lepszego niż spędzenie trochę czasu na słońcu każdego dnia. Twój maluch wybrzydza? Agnieszka Mielczarek podpowiada, by zaangażować dziecko w cały proces zarówno wybierania posiłku jak i gotowania. Zobacz także: Żywienie a rozwój dziecka Żywienie dzieci w Polsce: "Boimy się, że ono się nie najada. W efekcie je…dużo za dużo!" Żywienie przedszkolaka - prawdy i mity
Jak odkrywać i rozwijać dziecięce talenty? [ROZMOWA Z EKSPERTEM]
Każdy rodzic chciałby mieć utalentowane dziecko, ale jak wykryć w nim drzemiące zdolności? Podpowiada psycholog Aleksandra Piotrowska.
Bez wątpienia każde dziecko ma jakiś talent. Jedni odkrywają go szybciej, inni potrzebują na to więcej czasu. W procesie rozwijania dziecięcych talentów ogromną role odgrywają rodzice. Ale w jaki sposób pomóc dziecku? Tłumaczy specjalista! Patrz i słuchaj uważnie Chcesz pomóc swojemu dziecku? Po prostu je obserwuj. Z pewnością zauważysz, że pewne zabawy czy tematy bardziej są interesujące od innych. To ważna wskazówka, która może rozwijać pasję dziecka. Czy wiesz, że przez pierwszych pięć lat życia u malucha rozwija się aż 50 proc. jego zdolności i to właśnie ok. 5-6. roku życie można najczęściej rozpoznać wiele wyjątkowych talentów dziecka. Bacznie się przyglądaj i działaj, ale pamiętaj, że istotne jest, by dziecko rozwijało je dla własnej przyjemności i (na tym etapie rozwoju) przez zabawę. Pomóż dziecku Psycholodzy podkreślają, że początkowo przejawiane uzdolnienia na ogół rzadko zanikają, pod warunkiem, że dziecko ma szansę rozwijać je przy wsparciu rodziców. Pamiętaj jednak, że to ma być nie twoja pasja a dziecka! Jak to zrobić? Najlepiej poszukać. Metodą prób dziecko może odkryć czy coś je zainteresuje. Jednak nie należy na siłę zapisywać malucha na cały semestr albo rok zajęć, by się o tym przekonać. To najprostsza droga do tego, by zniechęcić dziecko. Zanim wybierzecie zajęcia dodatkowe, poszukajcie próbnych darmowych zajęć, czy warsztatów, by twój syn lub córka mógł się przekonać, czy to to co chciałby robić w wolnym czasie. Zobacz naszą rozmowę ze specjalistą. Zobacz także: Jak odkryć i rozwinąć talent dziecka? Czy gry komputerowe poprawiają refleks dziecka 6 sposobów na obudzenie w dziecku kreatywności
Wbrew pozorom coś, co dla ciebie jest błahostką, może wpływać na dziecko i jego zachowanie.
Zachowanie dziecka potrafi czasem wyprowadzić z równowagi. W takich sytuacjach rodzice często skupiają się na efektach, czyli złym zachowaniu dziecka. To duży błąd! Tymczasem należałoby zastanowić się, jaka jest przyczyna owego zachowania. Gdy maluch zaczyna marudzić, robi się trudny lub płaczliwy zastanów się, czy jego podstawowe potrzeby zostały zaspokojone? Często głód, zmęczenie czy nuda potrafią obudzić w dziecku małego łobuziaka. Bądź już duży i nie marudź Choć mogłoby się wydawać, że nasza córeczka lub synek jest już całkiem duży i może powiedzieć, o co chodzi, to trzeba przyznać, że niekiedy i my dorośli mamy z tym problem, np. gdy mamy gorszy dzień. Nie zapomnij, że malec dopiero się rozwija i uczy. Świat dziecka powinien być uporządkowany, tyczy się zarówno harmonogramu dnia, jak i reguł, których uczysz dziecko. Zanim zaczniesz się denerwować, a emocje wezmą górę, zastanów się, co może wywoływać złe zachowanie. Zacznij od podstawowych kwestii i sprawdź, czy tu nie pojawia się problem. Wbrew pozorom takich błahych przyczyn może być naprawdę wiele. Zobacz także: 10 najczęściej popełnianych błędów wychowawczych 9 powodów, dla których dzieci nie słuchają Emocje pod kontrolą: jak to zrobić? Pytamy Dorotę Zawadzką [WIDEO]
Bezpieczna gra w sieci – jak dbać o bezpieczeństwo dziecka w cyberprzestrzeni
Coraz więcej gier wideo oferuje nie tylko możliwość samodzielnej zabawy, ale też opcję gry z innymi w sieci. Niektóre tytuły skupiają się tylko i wyłącznie na rozgrywce wieloosobowej. Mówimy tu zarówno o produkcjach skierowanych do starszych odbiorców, jak i tych dla najmłodszych.
Musimy być więc przygotowani na to, że w pewnym momencie nasza pociecha również wkroczy do cyberprzestrzeni i rozpocznie rywalizację z rówieśnikami z całego świata. Niesie to za sobą sporo korzyści, ale również zagrożeń. Dlatego też przygotowaliśmy krótki poradnik, który pomoże wam zadbać o bezpieczeństwo waszego dziecka w trakcie zabawy przez Internet. Po pierwsze – research! Są gry, w które twoja pociecha zdecydowanie zagrać nie powinna, nie będziesz jednak wiedział, jakie to tytuły, jeśli nie zainteresujesz się gamingiem jako takim. Przejrzyj serwisy dla graczy, przyjrzyj się aktualnym trendom i zapoznaj z opisami najpopularniejszych tytułów. Jeśli ciężko ci na pierwszy rzut oka zorientować się, czy dana gra jest odpowiednia dla Twojego dziecka, poszukaj informacji o kategorii wiekowej, ma ją każda płatna produkcja. W przypadku darmowych gier online zawsze zagraj w daną grę, zanim pokażesz ją dziecku. Po drugie – przygotowanie Pamiętaj, że w przypadku gry w sieci, nigdy nie możesz być pewien, na jakie osoby trafi Twoja pociecha. I nie chodzi tu tylko o to, że ktoś może jej podsunąć nieodpowiednie treści, albo korzystać z wulgaryzmów. Często przeciwnicy w grach sieciowych (nawet takich jak szalenie popularne i banalnie proste Clash Royale) nabijają się z przegranych i choć każdy z nas wie, że nie jest to coś, czym należałoby się przejmować, małoletni gracz może poczuć się naprawdę dotknięty. Warto więc wytłumaczyć dziecku, z czym musi się liczyć wchodząc w świat gry wieloosobowej i jakich treści powinno się wystrzegać. Po trzecie – sprawdzaj, w jakie gry gra twoje dziecko Wydaje się to oczywiste? Autor może was zapewnić, że dla jego rodziców i rodziców całego pokolenia dzisiejszych 25-30-latków sprawdzanie, czym w zasadzie są te gry wideo, wcale tak oczywiste nie było. Tak samo, jak fakt, że Doom, ani Mortal Kombat to nie gry dla pięciolatka. Zainteresuj się więc w jakie gry gra Twoja pociecha, nawet wtedy, gdy wydaje ci się, że to nic groźnego. Po czwarte – korzystaj z zaufanych serwisów z grami online Świat gier online jest naprawdę przeogromny, a sprawdzenie wszystkich produkcji dostępnych na rynku praktycznie niemożliwe, dlatego też czasami lepiej zaufać specjalistom. Wyspecjalizowane portale jak Game Planet. Nie tylko gwarantują dostęp do najlepszych gier, ale też pomagają w wyborze, umieszczając konkretne tytuły w odpowiednich sekcjach tematycznych. Znajdziecie tam więc zarówno gry, w które wasze dzieci będą mogły pograć samodzielnie, jak i takie, które zapewnią rozrywkę całej rodzinie. Na koniec - korzystaj blokady dostępu W internecie znajdziesz całe mnóstwo treści (nie tylko gier) nieodpowiednich dla dzieci. Jeśli chcesz, aby twoja pociecha była w nim bezpieczna, skonfiguruj blokadę dostępu. W oprogramowaniu dostępnym dla systemów operacyjnych Windows znajdziesz takie aplikacje, jak Kontrola Rodzicielska czy Bezpieczeństwo Rodzinne. Dzięki nim będzie ci o wiele łatwiej kontrolować dostęp twojego dziecka do treści dostępnych w sieci.
6 sposobów, jak wywołać uśmiech na dziecięcej twarzy [WIDEO]
Uśmiech na twarzy dziecka to najpiękniejszy widok dla rodzica. Zobacz nasze 6 prostych sposobów na wywołanie uśmiechu u dziecka.
Uśmiech na twarzy dziecka działa nie tylko dobrze na samo dziecko, ale i na samopoczucie rodziców. Poświęcaj dziecku czas, spędzajcie wspólne chwile, które kiedyś wywołają we wspomnieniach uśmiech na twarzy. Uśmiech dziecka - nagroda dla rodziców Oto 6 prostych sposobów, dzięki którym codziennie na twarzy dziecka zagości uśmiech. Są proste i szybkie, wykorzystaj je więc, bo uśmiechanie się dziecka wprowadza do naszego życia mnóstwo pozytywnej energii. Powiedz dziecku, co lubisz w jego charakterze, co sprawia, że jest wyjątkowe i lepsze niż inni. Połaskocz je. Pochwal je za wypełnienie zadania lub obowiązku. Zagrajcie w „kto pierwszy mrugnie”. Pogadajcie o śmiesznej sytuacji, która zdarzyła wam się w przeszłości. Obejrzyjcie wspólnie śmieszny program lub film. Uśmiech to przecież proste ćwiczenie mimiki twarzy, a jego skutek jest ogromny. Uśmiech, który przywołujemy na twarzy dziecka ma również pozytywny wpływ na jego zdrowie i nastawienie do wielu spraw - udowodniono naukowo, że każdy uśmiech sprawia, że u danej osoby poprawia się nastrój! Pamiętaj, że śmiech jest zaraźliwy, zdrowy (podczas śmiania się szybciej oddychamy i jest to dobre ćwiczenie dla przepony, gardła, a także zwiększa dotlenienie krwi i jej przepływ) i niesie ze sobą dobry nastrój. Uśmiechanie również zwiększa w organizmie poziom hormonu szczęścia - do mózgu wydzielają się endorfiny, nawet jeśli uśmiech nie jest do końca szczery. Polecamy: Między słowami - o tym, co "mówi" do dziecka nasza twarz i ciało Pierwszy uśmiech niemowlaka. Kiedy dziecko zaczyna uśmiechać się świadomie? 8 prostych sposobów, jak uszczęśliwić dziecko
Plecak na kółkach, czy tradycyjny? [WIDEO]
Co lepsze dla dziecka: plecak na kółkach, czy tradycyjny? Radzi fizjoterapeuta Paweł Zawitkowski.
Przy zakupie plecaka szkolnego rodzice często zastanawiają się, czy kupić dziecku plecak tradycyjny, czy może lepszy byłby taki na kółkach. Wydaje nam się, że plecak ciągnięty na kółkach pomoże – szczególnie małemu dziecku — lepiej poradzić sobie z ciężarem. Jednak, czy takie rozwiązanie jest zdrowe dla kręgosłupa, pleców i ogólnej postawy przedszkolaka lub pierwszoklasisty? Plecak na kółkach – co na to fizjoterapeuta? – Dla małych dzieci polecam tradycyjne plecaki dobrze dostosowane do ich wagi i wzrostu – mówi Paweł Zawitkowski, fizjoterapeuta. – Plecak ze stelażem na kółkach to bardzo fajna i przydatna sprawa, ale polecam raczej na podróż pociągiem, autobusem na wakacje, czy zieloną szkołę. Na co dzień raczej odradzam. Zwłaszcza plecak czy tornister dla pierwszoklasisty powinien być przede wszystkim wygodny i bezpieczny i dbać o prawidłową postawę małego ucznia. Najlepiej, by posiadał: wyprofilowane, usztywniane plecy; odpowiedni rozstaw ramion, pasujący do postury dziecka; pasy biodrowe, dzięki którym odciążymy kręgosłup malucha. Dlaczego plecaki na kółkach do ciągnięcia nie są dobre na co dzień? Tradycyjne plecaki, choć są pewnym ciężarem dla dziecka, nie przyczyniają się do powstawania wad postawy, oczywiście jeśli są odpowiednio dobrane. Natomiast plecaki na kółkach mogą nakłaniać dziecko do asymetrycznej aktywności, co przyznaje w naszym materiale wideo Paweł Zawitkowski. Co prawda nie ma takiego zagrożenia, że tego typu plecak spowoduje asymetrię, ale może potęgować i utrwalać już tę istniejącą. A może wybrać rozwiązanie 2w1? Na rynku dostępne są plecaki, które mają odpinane na rzepy stelaże z kółkami. Jest to bardzo wygodne i zarazem praktyczne rozwiązanie. Dzięki temu, że łatwo można zdjąć go ze stelaża i założyć go po prostu na plecy, można raz mieć zwykły plecak, a raz walizkę na kółkach, w zależności od potrzeby. Plecaki 2w1 są przydatne zwłaszcza wtedy, gdy twoje dziecko dużo podróżuje. Mogą służyć zarówno jako plecaki do szkoły, jak też walizki podróżne. Zobacz też: Jaki plecak wybrać dla dziecka do szkoły? Tornister, czy plecak, czym się kierować przy wyborze? Ile powinien ważyć plecak dla dziecka?
Po czym poznać, że dziecko ma wszy? [WIDEO]
Twoje dziecko drapie się po głowie i zastanawiasz się, czy ma wszy? Wszawica to duży problem w przedszkolach i szkołach, dlatego sprawdź, jakie są jej objawy i wiedz, czego szukać.
Wszy to powszechny problem w dużych skupiskach dzieci: w przedszkolach, szkołach, na obozach i koloniach. Wesz ludzka, głowowa, pasożytuje na skórze głowy, żywiąc się krwią. Toksyny, które wydala, powodują świąd głowy. To najbardziej charakterystyczny objaw wszawicy, obok obecności wszy i gnid. Jak możesz sprawdzić, czy twoje dziecko nie złapało wszy? Objawy wszawicy Najbardziej charakterystyczne objawy wszy u dziecka to: świąd skóry głowy – dziecko drapie się po głowie, także przez sen; czerwone punkciki na szyi, karku, za uszami, na linii włosów – to ślady ugryzień wszy. Nie zawsze jednak się pojawiają; wszy we włosach – to ewidentny objaw wszawicy, czasami jednak trudno je dostrzec, bo młode wszy są bardzo małe, a nawet dorosłe nie grzeszą wielkością – mają długość mniej więcej ziarenka sezamu. Poza tym są szybkie i trudno je dostrzec. Wszy są brązowe lub szarawe; gnidy we włosach – to jajka wszy, przyczepione najczęściej u nasady włosów, głównie nad linią karku, za uszami, na czubku głowy. Możesz je pomylić z łupieżem, ale w przeciwieństwie do niego – wszy nie da się łatwo strącić z włosów, bo są przymocowane do nich specjalną wydzieliną; powiększone węzły chłonne. Na początku możesz nawet nie zauważyć, że dziecko ma wszy. Dopiero kiedy pasożyty zaczną się rozmnażać i wszy będzie dużo, uporczywe drapanie, a nawet nagły widok tego nieproszonego gościa na włosach dziecka, sprawi, że będziesz miała pewność, że twoje dziecko złapało wszy. Wtedy pora przystąpić do leczenia wszawicy! Co zrobić, jeśli dziecko ma wszy? Przede wszystkim poinformuj szkołę lub przedszkole dziecka. Pamiętaj, że wszawica jest problemem powszechnym, tak jak inne choroby pasożytnicze u dzieci i nie jest powodem do wstydu. Jeśli inni rodzice nie sprawdzą głów swoich dzieci, twoja walka z wszami nie ma szans powodzenia – ty pozbędziesz się wszy u swojego dziecka, ale po krótkim czasie wróci z nowymi. Trzeba leczyć całą grupę. Najbardziej skuteczne są szampony dla dzieci przeciw wszom na bazie sylikonu (cyklometikonu i dimetikonu). Nie obędzie się też bez specjalnego grzebienia do wyczesywania gnid! Wielu zwolenników ma też ocet jabłkowy i oliwa, jako domowy sposób walki z wszami. Wszy: fakty i mity Wesz nie przeskakuje z głowy na głowę, przemieszcza się w bezpośrednim kontakcie, np. podczas przytulania się głowami, a także używania wspólnych gumek czy szczotek. Nie jest prawdą, że wszy to oznaka braku higieny - wszy nie dyskryminują: lubią też czyste włosy. Nie jest też prawdą, że w dużych miastach czy wysoko rozwiniętych krajach nie ma wszawicy: najwięcej problemów z wszami odnotowuje się w Warszawie, Wrocławiu, Łodzi czy Poznaniu (wg danych Głównego Inspektoratu Sanitarnego), a w Niemczech i Stanach Zjednoczonych wszy są poważnym problemem wśród dzieci uczęszczających do placówek edukacyjnych. Zobacz też: Czy istnieje skuteczny preparat na wszy? Jak pozbyć się wszy bez chemii? Domowe sposoby
Najlepszy plecak dla małego dziecka - czyli jaki? Z Elsą, Zygzakiem MCQueenem? A może warto zwrócić uwagę na coś jeszcze? Porady fizjoterapeuty Pawła Zawitkowskiego.
Dzieci przy wyborze plecaka kierują się przede wszystkim wyglądem. Dla malucha najlepszy plecak to taki, który ma obrazek z księżniczką Elsą, Zygzakiem MC Queenem, albo Spider-manem. Jednak rodzice powinni kierować się innymi parametrami przy wyborze plecakaniż".---#--- niż---#---, niż">, niż sam wygląd. Jaki wybrać plecak dla przedszkolaka? – Plecak dla dziecka powinien być przede wszystkim lekki – mówi Paweł Zawitkowski, fizjoterapeuta.– Nie można przeciążać pleców dziecka. Plecak szkolny dla dziecka powinien być dostosowany do wagi, wzrostu i wieku dziecka. - Nie ma uniwersalnego plecaka najlepszego dla dziecka. Tornister powinien być dostosowany indywidualnie do dziecka – mówi Paweł Zawitkowski. – Jeśli dziecko jest wiotkie, z niskim napięciem mięśniowym, luźnymi stawami, taki ‚‚człowiek guma", to trzeba mu dobrać sztywniejszy plecak. Fizjoterapeuta zaleca, by zwrócić uwagę na paski. – Paski nie mogą za bardzo odstawać od ciała dziecka, nie mogą być również ani za wysoko, ani za nisko – podpowiada Paweł Zawitkowski. – Chodzi o to, by ramiona były na tym samym poziomie co szczyt plecaka. Czytaj też: Ile powinien ważyć plecak dla dziecka? Na co zwrócić uwagę kupując tornister szkolny? Co jeszcze jest ważne, przy wyborze plecaka? – Jeśli plecak ma pas biodrowy, to zwróćcie uwagę drodzy rodzice, by ten pas opierał się rzeczywiście na biodrach, a nie na lędźwiach – mówi Paweł Zawitkowski. Zwykły plecak, bez pasa powinien również sięgać poziomu lędźwi. – To bardzo ważne, by plecak nie był za duży i był odpowiednich parametrów i odpowiednio ustawiony – dodaje fizjoterapeuta. Kupując plecak dla dziecka, warto również zwrócić uwagę na dodatkowe parametry, takie jak ilość przegródek, czy wydzielona kieszeń termiczna na jedzenie i picie. – Kieszeń termiczna to nowość na rynku – mówi Katarzyna Kowalska, szef działu art-pap w warszawskim Empiku. – Ta funkcja jest bardzo przydatna i myślę, że w tym sezonie będzie się cieszyć powodzeniem, bo rodzice docenią jej funkcjonalność. Oprócz tego kupując plecak dla malucha, warto pamiętać o elementach odblaskowych. To ważne, by dziecko było widoczne na chodniko-jezdni i ulicy. Polecamy: Jaki plecak wybrać dla dziecka do szkoły? Wyprawka przedszkolaka - plecaki i śniadaniówki Wybieramy plecak dla przedszkolaka - wideo