dziecko, dziewczynka, dwulatek, bunt

Jak zmienić złe zachowanie dziecka?

Często się nie rozumiecie. Wystarczy mała iskra, aby doszło do spięcia. Na szczęście nie musi tak być. Zobacz, jak zachowywać się w konkretnych podbramkowych sytuacjach z niegrzecznym dzieckiem, a czego lepiej nie robić.
Sylwia Niemczyk
Konsultacja: Julita Wojciechowska, psycholog
dziecko, dziewczynka, dwulatek, bunt
Sprawdź, czy i ty nie odnajdziesz siebie w naszych scenkach, i zobacz, jak unikać przedstawionych w nich błędów.

Kiedy dziecko gryzie

Dziecko
Myślę: Coś czuję, ale nie jestem pewien co. Muszę coś zrobić, bo zaraz wybuchnę jak bomba! Szkoda, że jeszcze nie umiem mówić. Już wiem, co mi pomoże. Ugryzę ten policzek, do którego się teraz przytulam!
Mówię: Chrum!
Robię: Przytulam się do ciepłego ciała jak najmocniej i zatapiam ząbki w policzku. Zastanawiam się, po co ten krzyk? Przecież nie zrobiłem nic złego...
Mama lub tata
Myślę: Auć! Boli! Muszę go tego oduczyć!
Mówię: Tak nie można! Zobacz, jak to boli!
Robię: Aby dziecko przekonało się, że gryzienie bardzo boli, w odpowiedzi lekko gryzę je w rączkę. Kiedy dziecko zaczyna płakać, szybko przytulam je i uspokajam. Cieszę się, że się czegoś nauczyło, już pewnie mnie nigdy nie ugryzie.
Dobre rozwiązanie
Gryzienie czasem wypływa ze złości, czasem jest świetną rozrywką, ale najczęściej jest jedyną dostępną dla dziecka formą poradzenia sobie z silnymi emocjami (pamiętasz to uczucie, kiedy spływa na ciebie tak silna miłość, że masz ochotę uścisnąć ukochanego tak, aby go bolało?). Aby dać dziecku do zrozumienia, że nie zgadzasz się na gryzienie, odstaw je na bok i stanowczym głosem zabroń tej praktyki. Nigdy nie odpowiadaj tym samym, bo możesz sprawić mu ból, a do tego uczysz je, że ono nie może tak robić, ale ty – owszem.

Czy wiesz: Jak reagować na złe zachowanie dziecka?
Redakcja poleca: Jak reagować na histerię dziecka [WIDEO]
Wielu rodziców, których dziecko robi sceny w miejscach publicznych, zastanawia się, jak reagować na histerię dziecka. W takiej sytuacji nie warto zwracać uwagi na reakcję i krytyczne uwagi otoczenia. Najważniejsze jest zapewnienie maluchowi bezpieczeństwa. Na rozmowę przyjdzie czas, gdy dziecko się uspokoi.

Kiedy dziecko nie chce założyć jakiejś rzeczy

Dziecko
Myślę: Nikt nie zmusi mnie do włożenia ubranka! To ja tu decyduję.
Mówię: Głupia bluzeczka! Lubię tylko piżamkę! Nieeee!
Robię: Wyszarpuję się mamie, wiję jak piskorz i ani myślę o ubraniu się. Im bardziej mama stara się nałożyć mi ubranko, tym głośniej płaczę. W końcu cały zapłakany poddaję się, ale zły humor mam już przez resztę dnia.
Mama lub tata
Myślę: Jest uparte i niegrzeczne. Przestało mnie w ogóle słuchać! A przecież to ja tu decyduję!
Mówię: I tak cię ubiorę! Nie szarp się! Bo mnie zdenerwujesz!
Robię: Zaczynam się denerwować i za wszelką cenę staram się udowodnić, kto tu rządzi. Na szczęście w końcu udaje mi się na siłę ubrać dziecko.
Dobre rozwiązanie
Im dziecko jest starsze, tym częściej próbuje przekraczać granice i za wszelką cenę stara się postawić na swoim. Nie pacyfikuj całkowicie władczych zapędów dziecka, daj mu poczuć smak niezależności i ucz samodzielności. Wyjmij z komody dwie bluzeczki i pozwól mu wybrać tę, którą woli włożyć. Nie traktuj go jak nierozumnej istoty. Pamiętaj, że bunt to oznaka wejścia dziecka na wyższy poziom rozwoju emocjonalnego i społecznego.

Czytaj też: Gdy puszczają nerwy. Jak okiełznać emocje?

Gdy dziecko chce batonika

Dziecko
Myślę: Nuuudzę się... Ale, ale, co ja tu widzę? Na półkach tyle kolorów! Aż trudno oderwać od tego wzrok! Ale nie mogę dotknąć! Jestem jeszcze za mały, aby dosięgnąć do półki!
Mówię: Daj! Mi! Teeeraz!
Robię: Płaczę, wierzgam nogami i rzucam się na podłogę. Jak zwykle.
Mama lub tata
Myślę: Wstydzę się za moje dziecko. Wszyscy wokół pewnie pomyślą, że jestem złym rodzicem, skoro tak je wychowuję. Co za nieznośny smarkacz!
Mówię: Masz tę czekoladkę i bądź wreszcie cicho! A jeżeli jeszcze choć raz mi urządzisz taką awanturę, to pamiętaj, że już nigdy nie zjesz nawet pół cukierka.
Robię: Wściekam się na swoje dziecko, ze wstydu przed innymi ulegam jego żądaniom.
Dobre rozwiązanie
Dziecko jest za małe, aby oprzeć się sile marketingu (jak sądzisz, czemu półka z kolorowymi batonikami zawsze znajduje się tuż przy kasie?). W dodatku jest zmęczone (np. hałasem w sklepie) i znudzone zakupami. Kiedy następnym razem zauważysz, że dziecko zaczyna się wiercić w wózku, zrezygnuj z dalszej części zakupów. Nigdy nie potrząsaj płaczącym dzieckiem ani nie odchodź od niego, próbując przeczekać atak histerii. Ale też nie nagradzaj jego krzyków batonikiem. W ten sposób uczysz go, że płacz i wrzask to skuteczne narzędzia manipulacji.

Jeśli dziecko nie chce dalej iść

Dziecko
Myślę: Halo, a co tu takiego? Muszę się temu przyjrzeć dłużej. Hej, mamo, nie szarp mnie! Zastanawiam się nad czymś!
Mówię: Nie idę dalej z tobą!
Robię: Spuszczam główkę, zaciskam wargi i nie ruszam się nawet o krok. Podkówka na mojej buzi robi się coraz większa, bo mama znów mnie nie rozumie.
Mama lub tata
Myślę: Znowu stroi fochy, a mi się dziś przecież wyjątkowo spieszy! Chyba po prostu robi mi na złość.
Mówię: Jeśli w tej chwili nie zaczniesz iść, to cię tu zostawię. Pa, pa! Chodź wreszcie! Bo jak się po ciebie wrócę, to zobaczysz! Idziesz czy nie?
Robię: Spokojne namowy nie działają, więc udaję, że odchodzę od dziecka. W końcu trzęsąc się ze złości, wracam po dziecko, biorę je pod pachę i ruszam.
Dobre rozwiązanie
Kilkulatek działa impulsywnie i jest jeszcze za mały, by przewidzieć skutki swojego postępowania. Zamiast ciągnąć go na siłę, zaciekaw go celem spaceru („Poszukajmy pieska/pani z bobaskiem”). Pomyśl też, czy naprawdę nie możesz ustąpić? Czy w tobie także nie budzi się mały buntownik (to ja tu decyduję!)? Pamiętaj, rezygnacja nie zawsze oznacza porażkę.

Zobacz też: 23 pomysły na szalone zabawy ruchowe

Gdy dziecko nie chce jeść

Dziecko
Myślę: Znowu ta wstrętna zupa. A ja wolałbym naleśniczki. Albo ziemniaczka do rączki. A tak w ogóle to chce mi się spać, a nie jeść.
Mówię: Ble! Ble! Nie chcę jeść!
Robię: Odwracam głowę, odpycham miseczkę i łyżeczkę. Zaciskam buzię.
Mama lub tata
Myślę: W końcu zagłodzi się na śmierć. Muszę nakarmić go na siłę, mojego wróbelka kochanego. Niejadka.
Mówię: Nie odwracaj główki! Zjesz pół porcji i dość! Nie odpychaj łyżeczki, bo ci przytrzymam rączki. No i czemu płaczesz?
Robię: Karmię na siłę. Choć dziecko płacze, to przynajmniej nie będzie głodne.
Dobre rozwiązanie
Zmuszanie do jedzenia może prowadzić do wojen nad talerzem – i to nie dziecko okaże się przegranym. Dziecko zacznie kojarzyć posiłki z czymś nieprzyjemnym, a to źle wróży jego apetytowi. Lepiej więc pozwolić mu na małe porcje (ale nie podawać przekąsek). Szanuj też jego preferencje jedzeniowe i nie wmuszaj dań, których nie cierpi.

Dziecko mówi „nie, bo nie"

Dziecko
Myślę: Ma być tak, jak ja chcę. I już!
Mówię: Nie chcę serka! Ani lodów! Nie pójdę na spacer! Ani się kąpać!
Robię: Nie zgadzam się na żadną propozycję. Wszystko robię na przekór. Chcę sam wybierać!
Mama lub tata
Myślę: Samo nie wie, czego chce. Jest za małe, aby decydować. Nawet nie rozumie, co do niego mówię!
Mówię: Jeśli nie chcesz, to nie będę cię już o nic pytać!
Robię: Nie zwracam uwagi na dziecko i realizuję swoje plany.
Dobre rozwiązanie
Postaraj się nie narzucać zbyt często dziecku swojej woli. Chcesz, aby zjadło serek? Postaw go w widocznym miejscu – po chwili samo po niego sięgnie. Dzięki dyplomatycznym sztuczkom nie tylko przeprowadzisz swój plan działania, ale też wzmocnisz poczucie własnej wartości dziecka.

Czytaj też: O poczuciu własnej wartości, czyli jak wychować szczęśliwe dziecko

Gdy dziecko nie chce spać

Dziecko
Myślę: Pójdę spać, ale wtedy, kiedy poczuję się senny. Na razie nie mam jeszcze ochoty na łóżeczko. Czemu oni przeszkadzają mi się bawić?
Mówię: Nie pójdę spać! Nie lubię cię!
Robię: Rzucam się na dywan, kopię nóżkami i biję pięściami o podłogę. Pluję albo szczypię. Po prostu bronię się.
Mama lub tata
Myślę: Już dochodzi ósma. Dziecko ładnie się bawi, no, ale cóż, pora spać.
Mówię: Wstawaj, kotku, idziemy do łóżka. Nie, ani minutki dłużej. W tej chwili!
Robię: Nie zwracam uwagi na to, że dziecko jest właśnie w trakcie układania klocków, i zanoszę go do sypialni. A tam usypiam go przez godzinę.
Dobre rozwiązanie
Aby uniknąć wieczornej awantury, daj dziecku szansę, aby przyzwyczaiło się do myśli o zbliżającym się końcu zabawy. Kilka minut wcześniej uprzedź dziecko, że nadchodzi pora zasypiania. Pamiętaj, że pośpiech przed zasypianiem to najprostsza droga do dziecięcej histerii. Nie zaniedbuj też wieczornych rytuałów, które będą sygnałem, że nadchodzi już pora snu. Zmień oświetlenie, przeczytaj książeczkę, włącz kołysanki.

Czytaj też: Zdradzamy sposoby na dobry sen przedszkolaka
Julita Wojciechowska
Konsultacja: Julita Wojciechowska, psycholog

Pracuje w Instytucie Psychologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Zajmuje się zagadnieniami psychologii rozwoju człowieka: rolami rodzicielskimi matek, ojców i rozwojem dzieci.

Oceń artykuł

Ocena 5 na 5 głosy

Zobacz także

Popularne tematy