Te dzieci będą w przyszłości bogate. Rodzice uczą ich 4 rzeczy: zaczynają już od maleńkości

Co tak naprawdę decyduje o tym, że jedni w dorosłości lekko płyną na fali finansowej pomyślności, a inni wiecznie walczą o przetrwanie? Przez lata myślałam, że chodzi o kapitał na start, o znajomości albo o prestiżowe szkoły. Nic bardziej mylnego. Prawdziwe bogactwo rodzi się w głowie − i to na długo przed tym, zanim dziecko dostanie swoje pierwsze kieszonkowe.

Istnieją cztery filary, które budują fundament pod przyszły sukces finansowy, a najlepsi rodzice-mentorzy zaczynają je stawiać już od maleńkości, często w sposób, który dla postronnego obserwatora wydaje się tylko niewinną zabawą.

1. Odroczenie gratyfikacji, czyli dlaczego jedna pianka dziś to za mało

Pamiętacie słynny „test pianki” przeprowadzony przez Waltera Mischela? Dziecko dostaje jedną słodką piankę i obietnicę, że jeśli jej nie zje przez 15 minut, dostanie drugą. To, co wydaje się prostym sprawdzianem silnej woli, jest w rzeczywistości najpotężniejszym zwiastunem bogactwa.

Rodzice dzieci, które w przyszłości będą majętne, od najmłodszych lat uczą je cierpliwości. Nie dają wszystkiego na już. Jeśli maluch widzi w sklepie wymarzoną zabawkę, nie słyszy „Nie, bo nie” ani „Dobrze, kupię ci to teraz, żebyś nie płakał”. Słyszy: „To świetna zabawka. Zaplanujmy, jak możesz na nią odłożyć”.

Ta umiejętność czekania na nagrodę to nic innego jak fundament inwestowania. W świecie dorosłych bogactwo buduje się nie przez wydawanie wszystkiego, co się zarobi, ale przez umiejętność rezygnacji z chwilowej przyjemności na rzecz długofalowego zysku. Kiedy uczysz pięciolatka, że warto poczekać na większy zestaw klocków, zamiast kupować mały samochodzik, budujesz w jego mózgu autostradę do finansowej wolności. To lekcja panowania nad impulsami, która w przyszłości uratuje go przed chwilówkami i nieprzemyślanymi kredytami konsumpcyjnymi.

2. Pieniądz jako narzędzie, a nie cel − budowanie zdrowej relacji z kapitałem

W domach, w których rosną przyszli milionerzy, o pieniądzach mówi się otwarcie, ale bez zbędnego nabożeństwa. To druga lekcja: pieniądz to narzędzie, takie samo jak młotek czy komputer. Ma służyć do budowania czegoś większego, a nie być celem samym w sobie. Rodzice uczą dzieci, że pieniądze biorą się z wartości, jaką dostarczamy innym ludziom, a nie tylko z chodzenia do pracy. Już kilkulatek może zrozumieć, że kiedy pomoże sąsiadowi w segregowaniu makulatury, dostarczy mu realną pomoc, za którą należy się wynagrodzenie.

W dzisiejszych czasach odchodzi się od traktowania portfela jak tabu. Dzieci biorą udział w planowaniu domowego budżetu, oczywiście na miarę swoich możliwości. Wiedzą, ile kosztuje wyjście do kina, a ile wspólne wakacje. Dzięki temu uczą się szacunku do pracy, ale przede wszystkim − demitologizują pieniądze. Przestają się ich bać i przestają ich nadmiernie pożądać jako symbolu statusu. Dla nich pieniądz staje się surowcem, który można pomnażać, inwestować i którym można się dzielić. To podejście sprawia, że w dorosłości nie stają się niewolnikami stanu konta, ale sprawnymi zarządcami własnego losu.

3. Relacja z porażką, czyli dlaczego błąd jest najtańszą lekcją biznesu

To mój ulubiony punkt i zarazem ten, którego my, rodzice, boimy się najbardziej. Często chcemy chronić nasze dzieci przed każdym potknięciem, tymczasem rodzice przyszłych ludzi sukcesu robią coś dokładnie odwrotnego: pozwalają dzieciom na bezpieczne bankructwa. Jeśli siedmiolatek wyda całe swoje kieszonkowe pierwszego dnia na głupoty, a potem przez resztę miesiąca nie ma na wymarzone lody z kolegami, taki rodzic nie dosypie mu grosza. Pozwoli mu poczuć dyskomfort braku pieniędzy wynikający z własnej, błędnej decyzji.

Dorosły człowiek, który jako dziecko „zbankrutował” na naklejkach i wyciągnął z tego wnioski, nie będzie bał się otworzyć własnej firmy, bo wie, że ewentualne niepowodzenie to tylko kolejny krok na drodze do celu. Ucząc dziecko akceptacji dla błędów, dajesz mu najcenniejszą polisę ubezpieczeniową na przyszłość: odwagę do działania.

4. Ciekawość, czyli głód wiedzy, który zamienia się w złoto

Na koniec coś, co psycholożka Carol Dweck nazywa nastawieniem na rozwój. Dzieci, które w przyszłości będą bogate, są wychowywane w kulcie ciekawości. Rodzice nie dają im gotowych odpowiedzi, ale uczą, jak je znajdować. Jeśli dziecko pyta: „Mamo, jak działa bank?”, nie słyszy: „Daj spokój, jesteś za mały”. Słyszy: „Sprawdźmy to razem”. To buduje w małym człowieku przekonanie, że wiedza jest dostępna i że on sam jest w stanie zrozumieć najbardziej skomplikowane mechanizmy rządzące światem.

Przyszli bogacze to ludzie, którzy nigdy nie przestają się uczyć. To te dzieci, które zamiast biernego scrollowania ekranu, szukają w sieci tutoriali, jak coś zbudować, naprawić albo sprzedać. Rodzice inwestują w ich pasje, ale nie te, które są modne, tylko te, które dziecko naprawdę kocha − bo wiedzą, że pasja w połączeniu z wiedzą rynkową to najprostszy przepis na dochodowy biznes.

Jeśli twoje dziecko wie, że może nauczyć się wszystkiego, czego zapragnie, to znaczy, że wyposażyłaś je w najpotężniejszy atut na współczesnym, dynamicznym rynku pracy. Prawdziwe bogactwo to nie to, co masz na koncie, ale to, co masz w głowie, gdy to konto nagle wyczyści się do zera.

Źródło: Walter Mischel, Test Marshmallow, wyd. Smak Słowa 2015; Carol Dweck, Nowa psychologia sukcesu, wyd. MUZA S.A. 2017

Zobacz też: 5 kreskówek, które wyglądają jak niewinne bajeczki. Pod żadnym pozorem nie puszczaj ich dziecku