Pokolenie milenialsów nie chce obsługiwać starzejących się rodziców. „Nie zasłużyli na naszą opiekę. Dom starców to zbytek łaski”

Zaniedbywanie emocjonalne, wieczna krytyka, tresura zamiast miłości i kompletna obojętność na moje potrzeby − oto co dostałam od rodziców, gdy byłam małą, bezbronną dziewczynką. A teraz, gdy role się odwróciły, mam nagle rzucić swoją pracę, swoje dzieci, swoje małżeństwo i zacząć udawać kochającą córeczkę, która z uśmiechem na twarzy będzie zmieniać pieluchy kobiecie, która całe życie niszczyła moje poczucie wartości? Niedoczekanie.

Opieka nad rodzicami na starość − koniec z wymuszonym poczuciem winy

Przez całe lata w naszym społeczeństwie obowiązywał jeden, toksyczny schemat: nieważne, jak potwornym rodzicem ktoś był, na starość masz go szanować, kłaniać się w pas i oddać mu swoje najlepsze lata w imię mitycznej wdzięczności za to, że łaskawie cię urodził i karmił. Dzisiejsi trzydziestolatkowie i czterdziestolatkowie masowo mówią temu podejściu stanowcze nie. Zrozumieliśmy, dzięki terapii i rosnącej świadomości psychologicznej, że szacunek i miłość to są rzeczy, na które trzeba sobie w życiu ciężko zapracować, a biologiczne pokrewieństwo nie daje nikomu biletu do całodobowej opieki na starość.

Ciotki krzyczą na mnie przez telefon, że matka oddała mi serce, ale ja pamiętam tylko chłód, wieczne pretensje o gorsze oceny i teksty, że do niczego w życiu nie dojdę. Moja matka nigdy nie była dla mnie bezpieczną przystanią. Była surowym sędzią, który potrafił nie odzywać się do mnie przez tydzień. Dlaczego ja mam teraz poświęcać swoje zdrowie psychiczne, zarywać noce i fundować moim własnym dzieciom dom pełen napięcia i płaczu schorowanej, wiecznie niezadowolonej babci? Nasze pokolenie stawia twarde granice. Chcemy chronić swoje rodziny i swoje dzieci przed tą pokoleniową traumą, a opieka nad chorym, toksycznym rodzicem to prosta droga do zniszczenia własnego małżeństwa i własnego spokoju.

Dom opieki dla seniora − czy państwowe i prywatne placówki to wstyd?

Szczerze mówiąc, mam głęboko gdzieś to, co pomyślą obcy ludzie, którzy nie mają zielonego pojęcia o tym, co działo się za zamkniętymi drzwiami naszego domu trzydzieści lat temu. Podjęłam twardą i ostateczną decyzję: szukamy dla matki dobrego domu opieki lub państwowego zakładu opiekuńczo-leczniczego. I wcale nie uważam, że robię coś złego. Żyjemy w czasach, w których profesjonalne placówki dla seniorów zapewniają pełną, całodobową opiekę medyczną, rehabilitację i bezpieczeństwo, których ja − bez wykształcenia pielęgniarskiego i z dwójką małych dzieci na głowie − nie jestem w stanie jej dać, choćbym nie wiem, jak bardzo się starała.

Oddanie rodzica do domu starców to w wielu przypadkach nie jest żadne porzucenie, ale jedyne logiczne i bezpieczne rozwiązanie dla obu stron. W moim przypadku to również kwestia sprawiedliwości. Skoro moja matka wolała dbać o własną wygodę i karierę, gdy ja najbardziej potrzebowałam jej wsparcia, to niech teraz nie oczekuje, że ja będę jej prywatną, darmową pielęgniarką na pełen etat. Uważam, że załatwienie jej takiej placówki to i tak zbytek łaski z mojej strony.

Relacje rodzinne a toksyczni rodzice − jak odciąć się od presji otoczenia?

Skończyło się na tym, że po wczorajszej kolejnej rozmowie po prostu zablokowałam numery telefonów wszystkich toksycznych ciotek, które najgłośniej krzyczą o moralności, ale same nie kiwnęły palcem, żeby pomóc przy mamie choćby przez jeden weekend. Łatwo jest kogoś oceniać, gdy samemu siedzi się wygodnie na kanapie w swoim mieszkaniu. Uważam, że asertywność w rodzinie i odcięcie się od tego szantażu emocjonalnego to jedyny sposób, żeby nie dać się wykończyć psychicznie i obronić swoje własne życie.

Chciałam zapytać inne czytelniczki portalu Mamotoja, inne mamy z mojego pokolenia: jak Wy podchodzicie do tematu starości Waszych rodziców? Czy też czujecie tę potworną presję otoczenia, czy potraficie postawić twarde warunki i z czystym sumieniem wybrać własne życie oraz spokój swoich dzieci? Doradźcie coś, bo choć jestem pewna swojej decyzji, to skala tego rodzinnego linczu i jadu, jaki się na mnie wylewa, potrafi załamać.

Pozdrawiam serdecznie,

Marta

Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl

Zobacz też: „Była synowa robi wszystko, by wnuki o mnie zapomniały. Naciągnęła mojego synka na alimenty, a ode mnie oczekuje przeprosin”