Wypisała dziecko z jednych zajęć. Dwa tygodnie później dom wyglądał inaczej
Znajoma, mama dziewczynki z drugiej klasy, przez pół roku odkładała rozmowę o wypisaniu córki z zajęć tanecznych. Wieczory w dniu treningu wyglądały zawsze podobnie: pospieszna kolacja, przepychanki przy lekcjach, kładzenie spać po zapowiedzianej godzinie. Zapytała córkę wprost, czy chce kontynuować – i usłyszała, że tak, „bo koleżanki tam są”, nie dlatego, że taniec wciąż ją cieszy.
Rezygnacja z jednych zajęć dodatkowych w tygodniu nie brzmi jak duża zmiana – i w liczbach faktycznie nią nie jest. W praktyce oznaczała dodatkowe półtorej–dwie godziny wolnego popołudnia raz w tygodniu, bez dojazdu i czekania pod salą.
W domu tej rodziny po dwóch tygodniach było zauważalnie mniej napięcia przy kolacji, więcej czasu na wspólną grę planszową i spokojniejsze zasypianie w dniu wcześniej najbardziej „napiętym” w tygodniu. To pojedyncza obserwacja, a nie badanie – zgodna jednak z tym, co od dawna mówią psycholodzy dziecięcy o wolnym, niezaplanowanym czasie.
Czy każde dziecko potrzebuje zajęć dodatkowych?
Eksperci zajmujący się rozwojem dzieci podkreślają, że nadmiar zajęć dodatkowych może prowadzić do przeciążenia i spadku motywacji, a swobodna zabawa – bez planu i celu – daje dziecku przestrzeń do odprężenia. To nie znaczy, że każde zajęcie trzeba „odchudzać”.
Dla jednego dziecka trening będzie źródłem stresu, dla innego – najprzyjemniejszym punktem tygodnia. Warto rozdzielić dwa pytania: czy dziecko ma dość zajęć w ogóle, i czy te konkretne zajęcia wciąż mu służą.
Jak wybrać, z jakich zajęć zrezygnować?
Zamiast patrzeć na cały grafik naraz, pomaga rozłożyć go na tydzień i zapytać o każde zajęcie osobno: czy dziecko wraca z niego zmęczone czy naładowane, czy mówi o nim spontanicznie, czy tylko na pytanie „jak było”, i czy w domu jest choć jedno popołudnie zupełnie wolne. Jeśli odpowiedź na ostatnie brzmi „nie” – to sygnał, że warto zrobić miejsce, niekoniecznie w zajęciu najdroższym, ale w tym, które daje najmniej.
- Sprawdź, czy dziecko ma w tygodniu choć jedno wolne popołudnie bez planu.
- Zapytaj dziecko, z którego zajęcia najczęściej wraca zmęczone – nie tylko które „lubi”.
- Zamiast rezygnować z wszystkiego na raz, wypisz jedno zajęcie i obserwuj dwa–trzy tygodnie.
Jak to powiedzieć dziecku i prowadzącemu o rezygnacji z zajęć?
Rozmowę z dzieckiem łatwiej przeprowadzić, gdy decyzja nie brzmi jak kara. Pomaga formuła: „robimy przerwę, żeby mieć więcej czasu na zabawę w domu” – zamiast „skoro nie chcesz się starać, kończymy”.
Trenerowi czy nauczycielowi wystarczy krótka informacja, najlepiej z wyprzedzeniem, żeby grupa mogła się zorganizować. Rezygnacja nie musi być ostateczna – część rodzin wraca do zajęć po wakacjach, gdy dziecko samo zasygnalizuje gotowość.
Koszt bywa dodatkowym argumentem, ale nie jest głównym powodem
Dla części rodzin liczy się też budżet – z danych rynkowych wynika, że dodatkowe zajęcia rozwijające mogą podnosić miesięczne wydatki na dziecko w wieku przedszkolnym o kilkaset do niemal dwóch tysięcy złotych, a z zajęć dodatkowych korzysta ponad 70 procent rodziców dzieci szkolnych. To jednak rzadko jedyny powód rezygnacji – częściej pierwszym sygnałem jest zmęczenie widoczne w domu, nie w portfelu.
Nie każde dziecko potrzebuje mniej zajęć – ale każde potrzebuje odrobiny czasu, który nie jest niczym zaplanowany. Sprawdzenie, czy w grafiku jest na to miejsce, nie wymaga rewolucji – wystarczą dwa tygodnie próby z jednym zajęciem mniej.
Źródła:
- Wpływ zajęć dodatkowych na psychikę dziecka, jaw.pl
- Średnie koszty utrzymania dziecka w Polsce, Raisin
Zobacz także: Ile zajęć dodatkowych wytrzyma 6-latek? Mniej, niż myślisz. 3 sygnały przeciążenia, które widać od razu