„Zadzwoniłam do nauczyciela po 20, a on mnie wyśmiał. Przecież to jego praca”

Dzień dobry, Redakcjo. Jestem mamą czwartoklasisty, który od września zmaga się z nowymi przedmiotami i ogromnym stresem. Wczoraj wieczorem pękłam. Nie ja jedna, bo mój syn siedział nad zeszytem od matematyki całkowicie załamany. Była godzina 20:15, a my wciąż nie wiedzieliśmy, jak ugryźć zadanie. W akcie desperacji wykręciłam numer do wychowawcy, myśląc, że kto jak kto, ale nauczyciel z powołaniem zrozumie naszą sytuację. To, co usłyszałam w słuchawce, sprawiło, że do teraz chce mi się płakać.

„To nie są godziny urzędowania” − czyli mur nie do przejścia

Zadzwoniłam, bo przecież od tego są nauczyciele, żeby pomagać uczniom i rodzicom, prawda? Tak nas uczono na pierwszym zebraniu − że gramy do jednej bramki, że najważniejsze jest dziecko. Kiedy pan Tomasz odebrał, od razu zaczęłam przepraszać za porę, ale szybko przeszłam do sedna: „Panie Tomaszu, Maciek płacze, nie rozumiemy polecenia, czy mógłby pan tylko rzucić okiem?”. W odpowiedzi zapadła cisza, a potem usłyszałam krótki, sarkastyczny śmiech.

Pan nauczyciel, zamiast poświęcić mi te dwie minuty, zaczął wykład o tym, że on teraz je kolację z rodziną i że szkoła kończy się o 15:00. Czułam się, jakby ktoś dał mi w twarz. Przecież ja nie dzwoniłam z plotkami! Dzwoniłam jako matka, która nie potrafi pomóc swojemu dziecku w wypełnianiu szkolnych obowiązków, które on sam zadał. Czy to naprawdę taki wielki grzech oczekiwać wsparcia, gdy system nas przerasta? Przecież praca nauczyciela to misja, a nie odbijanie karty w fabryce o 7:00 i 15:00.

Poczucie wstydu i brak empatii w szkolnym systemie

Najgorsze było to wyśmianie. Ten ton głosu, w którym słychać było pogardę dla moich starań. Poczułam się jak nieudolna matka i natręt w jednym. Nauczyciel stwierdził, że skoro jest po 20, to on ma prawo do prywatności i odłożył słuchawkę, zanim zdążyłam dokończyć zdanie. Zostałam z płaczącym dzieckiem i głuchym sygnałem w telefonie. Gdzie podziała się ta mityczna współpraca na linii dom-szkoła?

Czy my, rodzice, naprawdę oczekujemy zbyt wiele? Przecież lekarze mają dyżury, policjanci pracują w nocy, a nauczyciel − osoba, której powierzamy przyszłość naszych dzieci − nagle staje się nieosiągalny, bo wybija magiczna godzina. Czy te kilka minut wyjaśnienia zadania naprawdę zrujnowałoby mu wieczór? Dla niego to drobiazg, dla mojego syna to była kwestia spokojnego snu i braku jedynki w dzienniku. Ten brak empatii boli najbardziej.

Gdzie kończy się praca, a zaczyna zwykła ludzka życzliwość?

Wiem, zaraz posypią się głosy, że nauczyciel też człowiek. Ale czy człowiek z powołaniem potrafi tak po prostu wyśmiać prośbę o pomoc? Przecież ja nie wymagam cudów, tylko krótkiej podpowiedzi. Pracuję w usługach i gdyby klient zadzwonił do mnie z palącym problemem, nie przyszłoby mi do głowy, żeby się z niego śmiać, nawet jeśli byłabym już w piżamie. To kwestia kultury i szacunku do drugiego człowieka, którego w tej sytuacji kompletnie zabrakło.

Dzisiaj Maciek poszedł do szkoły z pustym zeszytem i wielkim lękiem w oczach. Ja natomiast zostałam z poczuciem ogromnego wstydu, że w ogóle spróbowałam szukać ratunku u źródła. Czy naprawdę musimy żyć w świecie, w którym pomoc kończy się wraz z ostatnim dzwonkiem? Przecież to jego praca, by edukować − nie tylko w warunkach lekcyjnych, ale też wtedy, gdy uczeń po prostu sobie nie radzi. Może czas przestać mówić o misji, a zacząć o zwykłym, biurokratycznym podejściu do dzieciaków, które w tym wszystkim są najmniej ważne.

Małgorzata

Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl

Zobacz też: „Puściłam córkę na nocowankę i to był błąd. Rodzice jej koleżanki zepsuli mi dziecko”