Temat przedszkolnego leżakowania od lat dzieli rodziców i wychowawców, wywołując gorące dyskusje. Choć wydawałoby się, że czasy sztywnej dyscypliny i zmuszania kilkulatków do snu na komendę dawno minęły, rzeczywistość w niektórych placówkach wciąż potrafi brutalnie zaskoczyć.
WIDEO…
Przekonała się o tym niedawno Marlena, mama czteroletniej dziewczynki, która od września uczęszcza do jednej z publicznych placówek. Mała jest bardzo pogodnym, energicznym dzieckiem, które w domu już od ponad roku w ogóle nie sypia w ciągu dnia, ponieważ nie odczuwa takiej potrzeby. Kobieta była przekonana, że w nowoczesnym przedszkolu nikt nie będzie robił z tego powodu problemu, a dzieci niesypiające będą mogły w tym czasie po cichu przeglądać książeczki lub rysować przy stoliku.
Niestety, w zeszłym tygodniu jej córeczka wróciła z placówki zupełnie roztrzęsiona i zalała się łzami tuż po przekroczeniu progu mieszkania. Po długiej rozmowie okazało się, że powodem rozpaczy dziecka jest obowiązkowe leżakowanie, które dla czterolatki stało się prawdziwą torturą. Marlena ma ogromny żal do nauczycielek, ponieważ z relacji dziewczynki wynika, że panie każą wszystkim dzieciom leżeć w całkowitym bezruchu i ciszy przez bite dwie godziny. Co gorsza, opiekunki rzekomo stosują wobec wiercących się maluchów szantaż emocjonalny, grożąc, że jeśli dziecko nie zamknie oczu i nie będzie leżeć spokojnie na materacu, to zabiorą mu ukochaną maskotkę przyniesioną z domu.
Leżakowanie w przedszkolu. Dwie godziny w bezruchu jak za karę
Dla Marleny taka sytuacja jest absolutnie nie do przyjęcia i uważa ją za zwykłe poniżanie małego człowieka, który nie ma żadnego wpływu na to, czy chce mu się spać. Każdy dorosły doskonale wie, jak męczące i frustrujące jest leżenie w łóżku z otwartymi oczami, gdy nie czuje się zmęczenia, a co dopiero ma powiedzieć czteroletnie dziecko, które rozpiera energia.
Zmuszanie kilkulatka do patrzenia w sufit przez sto dwadzieścia minut bez możliwości odezwania się choćby szeptem czy zajęcia rąk spokojną zabawą przypomina bardziej odbywanie surowej kary niż dbanie o jego odpoczynek. Marlena podkreśla, że jej córka od kilku dni rano przed wyjściem z domu zaczyna narzekać na ból brzucha, a na samą myśl o obiedzie w przedszkolu wpada w panikę, bo wie, że zaraz po nim rozłożą leżaki. Trudno zrozumieć, dlaczego w dzisiejszych czasach, gdy tyle mówi się o szacunku do potrzeb i granic dziecka, w niektórych grupach wciąż stosuje się metody rodem z poprzedniej epoki.
Zabieranie ulubionej zabawki jako metoda wychowawcza?
Najbardziej oburzający w całej tej historii jest jednak sposób, w jaki personel rzekomo wymusza na maluchach posłuszeństwo podczas poobiedniej ciszy. Dla małego dziecka przytulanka zabrana z domu to jedyna namiastka bezpieczeństwa i wsparcia w obcym, głośnym środowisku. Wykorzystywanie tego przywiązania do straszenia czterolatków budzi ogromny sprzeciw matki.
Marlena jest przekonana, że takie zachowanie służy wyłącznie wygodzie dorosłych, którzy chcą mieć przez dwie godziny całkowity spokój w sali, by móc w ciszy napić się kawy i porozmawiać między sobą. Zamiast zorganizować kącik cichej aktywności dla dzieci, które wyrosły już z popołudniowych drzemek, personel idzie na łatwiznę i wrzuca wszystkich do jednego worka. Takie podejście uczy najmłodszych jedynie strachu przed autorytetem i pokazuje, że ich naturalne potrzeby fizjologiczne są dla opiekunów wyłącznie uciążliwym problemem do uciszenia.
Czas na jasną rozmowę i zmianę przestarzałych nawyków
Historia Marleny i jej córki to ważny sygnał ostrzegawczy dla wszystkich rodziców, którzy oddają swoje dzieci pod opiekę instytucji, wierząc w nowoczesne standardy wychowawcze. Leżakowanie samo w sobie jest świetnym pomysłem i dla wielu zmęczonych maluchów stanowi niezbędny punkt dnia, ale nigdy nie powinno przybierać formy przymusu i emocjonalnego szantażu. Dzieci w wieku czterech czy pięciu lat mają zupełnie różne zapotrzebowanie na sen i zadaniem wykwalifikowanej kadry jest elastyczne dopasowanie się do tych różnic.
Zdesperowana mama zapowiada, że nie zamierza zostawić tej sprawy bez reakcji i już umówiła się na rozmowę z dyrekcją placówki, by wyjaśnić zasady panujące w grupie. Żaden maluch nie powinien wracać z przedszkola z płaczem i poczuciem winy tylko dlatego, że jego organizm nie potrzebuje snu w środku dnia. Prawdziwa troska o najmłodszych polega na budowaniu poczucia bezpieczeństwa i wzajemnym szacunku, a nie na tresurze pod groźbą odebrania ukochanego pluszaka.